NETFLIX – ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Panie i panowie, Patton Oswalt.
Dziękuję. Proszę was.
Dziękuję wam.
Dziękuję!
Dziękuję. Dziękuję wszystkim.
Proszę! Drogi Boże!
Dziękuję wam.
Dziękuję, że przyszliście i jesteście tacy podekscytowani
i zadowoleni z tego...
Dziwię się, że macie takie dobre nastroje,
zwłaszcza że...
Pewnie widzieliście, co było na Twitterze pięć minut temu.
Nie widzieliście?
Nie?
Żartuję. Nic takiego.
Ale w takim świecie obecnie żyjemy.
„Co on u diabła zrobił? Jak to?"
Chyba dzięki temu mógłbym uniknąć napadu
przez następnych parę lat.
Gdyby mi zagrozili pistoletem: „Oddaj portfel".
„Bierz moje klucze. Z głowy. Sprawdź na Twitterze".
„Co?" I pryskam.
Uratowałbym się.
Bo to było... Zwykle rano
włącza mi się budzik w telefonie, wstaję.
Dzwonił ktoś, dostałem SMS-a? Dobra. Sprawdzam e-mail, potem Twittera.
I dopiero wstaję i zaczynam dzień.
Teraz mam taką samą rutynę, tyle że dzwoni budzik.
Jakieś telefony, SMS-y? Dobra. Sprawdzam e-mail.
Ale teraz tak sprawdzam Twittera: „O cholera!
Co on zrobił?".
Co by nie było bieżącym tematem, natychmiast wiążę to z Trumpem
i wyobrażam sobie coś złego.
Coś o szczeniakach, myślę: „Zabił szczeniaki.
Nie ma szczeniaków. Zabił wszystkie szczeniaki.
Udało mu się zabić wszystkie...".
Jak bardzo wam ścisnęło tyłek, gdy...
Pamiętacie parę miesięcy temu, gdy był popularny „Półwysep Koreański"?
Myśleliśmy: „O co kurwa chodzi?".
Swoją drogą, gdy to zobaczyłem, nie myślałem od razu o wojnie nuklearnej.
Pomyślałem: „Boże, przemówił w TV".
Powiedziałem sobie „O mój Boże".
Jakby...
próbował opisać odcinek MASH, który właśnie obejrzał.
A potem zaczęły latać pociski czy coś takiego.
Nie wiem, ale...
Ja pierdolę.
Patrzcie co za gówno. Patrzcie!
Na początku roku byłem skoncentrowany. Chciałem dojść do formy.
Zamierzałem codziennie ćwiczyć, zrezygnować z cukru.
Zająłem się tym przez pierwszych 19 dni
tego roku. Byłem zdecydowany.
Potem przyszedł 20 stycznia, inauguracja.
„Pierdolę to. Nie zależy mi".
„Lody na śniadanie".
Ciekaw jestem, ilu Anonimowych Alkoholików wyrzuciło do jeziora żetony, kiedy...
kiedy...
Kiedy ręka Trumpa dotknęła Biblii.
W całym kraju ludzie mówili: „Do zobaczenia za cztery lata".
Osiem! Nieźle. Dobra.
Chyba jednym z powodów, dlaczego ludzie tak nie lubią Trumpa
jest to, że uświadomił nam dobitnie,
jak bardzo jesteśmy zacofani i niedorozwinięci jako kraj,
jak lubimy sobie mówić.
Chyba za szybko sobie pogratulowaliśmy
po dwukrotnej wybranej Obamy.
Za często mówiliśmy: „Ależ proszę, Ziemio.
Tak, zgadza się... jesteśmy niesamowici.
To Ameryka w 2008. Jesteśmy w czołówce. Zgadza się.
Ależ proszę bardzo. Nieźle. To niesamowite".
A po ośmiu latach Obamy,
mieliśmy do wyboru wykwalifikowaną kobietę,
albo rasistowskie krocze pokryte pyłem z cheetosów.
Wtedy kraj zdecydował:
„Zobaczmy, co powie krocze.
Może to będzie coś nowego".
Nie mogliśmy przejść od czarnego do kobiety. To był za duży skok.
Przejście od Obamy do Hillary było dla nas...
wyobraźcie sobie wasz pierwszy skok spadochronowy: dotykacie ziemi,
wali wam serce, pełno adrenaliny.
A ktoś podbiega i mówi: „Chodźmy poskakać na bungee".
Wy na to: „Muszę posiedzieć na kanapie przez jakiś tydzień
jedząc krakersy i oglądając Z Archiwum X.
Nie mogę od razu zacząć skoków na bungee".
To dlatego... Trump to nasza kanapa i Z Archiwum X.
Bo najwyraźniej gdy Obama był prezydentem,
dużo ludzi w kraju myślało: „Czarny!".
Potrzebowali więc przepłukać usta tą rasistowską mieszanką.
Porcją supremacjonistycznego sorbetu.
A swoją drogą, będziemy mieć kobietę-prezydenta,
pewnie niedługo.
Ale pomyślcie... Ludzie. Ludzie!
Spokojnie. Nie!
Będziemy mieć kobietę prezydenta.
Ale pamiętajcie, że po jej kadencji,
będziemy mieć wybór między wykwalifikowanym gejem
i facetem z Ku Klux Klanu z wyciętymi dziurami na pośladkach.
I kraj zdecyduje: „Posłuchajmy tego z Klanu.
Może ma jakieś pomysły. Chciałbym ich posłuchać.
Ma tyłek na wierzchu. To coś nowego.
Jeszcze tego nie widziałem".
Współczuję Trumpowi.
Nie mam do niego sympatii, ale rozumiem.
Rozumiem, skąd się wziął i dlaczego dostał tę robotę.
Wy też to wiecie. Poszedł na kolację korespondentów.
Obama się z niego nabijał, a on tam siedział i myślał sobie:
„Nie. Zabiorę ci tę robotę. Pieprzyć to. Nie będziesz się ze mnie nabijał".
Potem wydał 40 milionów $ i przez rok był biedny.
Teraz ma tę robotę, robota jest do bani.
Zrobił to na złość.
Sam zrobiłem tyle głupich rzeczy na złość, aby tylko kogoś wkurzyć.
I mówiłem sobie: „Nie chcę robić tego gówna".
Rozumiem więc.
Zwłaszcza dlatego, że jego życie przed prezydenturą było niesamowite.
Niesamowite. Odrzutowce, golf, dziwki.
Nieustająca zabawa.
A teraz musi gadać z ministrem handlu z Luksemburga. Rozumiem.
Trump, który został prezydentem, bo Obama się z niego nabijał,
to tak jakby dziekan lingwistyki uniwersytetu Rutgers
nabijał się z Davida Lee Rotha.
I David Lee Roth na to:
„Zabiorę ci tę robotę".
A potem mija rok, wydaje kupę kasy,
dostaje robotę, wjeżdża na wydział lingwistyki.
„Tak, jestem dziekanem lingwistyki. Diamond Dave!
Dawajcie kokę i dziwki".
A ktoś na to: „Nie, omówimy brak rekurencji
w niemieckiej poezji XVI wieku".
A Dave na to: „Ja...".
„Nie? Nic?
To nie tak... Dobra, w porządku".
I to tyle o Trumpie. To wszystko... widzicie, mógłbym...
Swoją drogą, ludzie mówią mi: „Wy komicy pewnie się cieszycie.
Trump jest prezydentem. Tyle darmowego materiału".
To prawda, jest dużo materiału,
ale jest go za dużo.
To wykańczające.
Bycie komikiem za prezydentury Trumpa jest jak...
wyobraźcie sobie szaleńca na chodniku,
który sra na chodnik krzycząc coś o Hitlerze i...
Patrzycie na niego i wyobrażacie sobie jakiś super dowcip
o sraniu na chodnik i krzyczeniu.
Chcecie to powiedzieć ludziom, a tam za wami
on się zesrał i zrobił z tego sombrero.
Opowiadacie wasz świetny dowcip o sraniu na chodnik,
a ludzie: „Nie, stary, odwróć się.
On zrobił z tego sombrero. Opowiedz o tym".
Kurwa!
Mogę się nabijać z tego, co robił przez ostatnich parę dni.
Zanim to się ukaże, wy będziecie mówić:
„Zaraz. Co? O co chodzi?
Bo on wyciągnął kutasa, gdy zapalali lampki na choince.
Nie rozumiem, czemu mówisz o...
A, Paryż. Całkiem o tym zapomniałem. Tak".
Pieprzony Donald Trump jest jak śmietana w saunie.
Nie ma...
„Cholera! Pierdolę, muszę..."
Na szczęście Trump naświetlił
ważną sprawę, z jaką mierzy się kraj.
Bardzo ważną sprawę... z którą musimy coś zrobić.
Wiecie, rzecz jasna, o czym mówię... zagłada białych.
Zgadza się. Naprawdę, ludzie.
Biali ludzie rządzili 99,9 procentami wszystkiego.
A w ostatnich latach ta liczba gwałtownie spadła
do 96,4 procent.
Zbliża się nasz koniec.
Dzięki Bogu Trump udzielił głosu tym osaczonym białym ludziom.
Jak bezczelnym trzeba być jako biały,
by użyć sformułowania „zagłada białych"?
Zwłaszcza gdy rozmawia się z Żydem,
rdzennym Amerykaninem lub Afro-Amerykaninem.
Mówisz: „Teraz to już rozumiem.
Łapię to. Tak.
Oglądałem kiedyś Listę Schindlera, to doskonały film,
ale nie mogłem go do końca złapać.
Jedynie... A potem ukazało się Przebudzenie Mocy.
Był tam jeden czarny szturmowiec, i powiedziałem: »O cholera«.
Teraz już rozumiem Auschwitz.
Łapię. Już to łapię.
Kiedy ten facet zdjął hełm i okazał się czarny,
pomyślałem, że to nasz Szlak Łez, jak tylko ściągnął ten hełm.
Boże, stary, rozumiem cię teraz".
„Trzeba utrzymać czystość ras!"
Mam nadzieję, że nie użyją tego do promocji tego nagrania. Byłoby dziwnie.
Gdyby to się ukazało...
Patton Oswalt ma nowy program na Netflix.
Trzeba utrzymać czystość ras.
Oglądajcie we wrześniu.
Musicie to obejrzeć.
To straszne przejście.
Ludzie mają wciąż obsesję na punkcie czystych ras.
Mieliśmy czyste rasy przez dziesięć minut,
gdy stygła ziemia, wtedy rasy były czyste.
A potem wszyscy zaczęli się pieprzyć
i teraz jesteśmy tym, kim jesteśmy.
Spotkaliście kiedyś prawdziwego białego rasy kaukaskiej?
Albo mega Azjatę?
Albo super Afrykanina?
To przerażające.
Te czyste rasy... „Boże, przelećcie Meksykanina,
bo za wiele tego.
Czarne, białe, żółte, przywodzi na myśl pingwina.
Dodajcie trochę brązu. Cokolwiek!"
Można zrobić coś takiego. Ja to zrobiłem.
To się nazywa 23andMe.
23andMe to taka firma, trzeba napluć do kubka,
potem wysyła się kubek takim kujonom,
oni go obracają i przyglądają mu się pod mikroskopem.
Potem odsyłają wam mapę świata
z wszystkimi waszymi markerami DNA, pokazującymi skąd pochodzi wasze DNA.
Zrobiłem to. Wysłałem kubek, dostałem mapę. Rozwijam ją.
Patrzę na nią, i oczywiście są na niej wszystkie blade kraje.
Wszystkie.
Irlandia, Szwecja, Anglia. Wszystkie.
Potem miałem duży skok w Mongolii.
Ile lat mój ojciec był w Wietnamie?
Na infolinii można omówić mapę.
Zadzwoniłem i mówię: „Mam moją mapę.
Są na niej wszystkie blade kraje.
A o co chodzi z tą Mongolią?
O co chodzi z moim mongolskim DNA?".
Facet w telefonie natychmiast powiedział:
„Tak, to Dżingis Chan".
Przepraszam. Co takiego?
„Jesteś spokrewniony z Dżingis Chanem. Jak większość ludzi".
Ja na to: „Mówisz poważnie?". „Dżingis Chan pieprzył się z wszystkimi".
„Są drzewa spokrewnione z Dżingis Chanem.
On się nieustannie pieprzył".
Dżingis Chan musiał mieć w jajach jakąś niesamowitą spermę,
bo nie tylko miał obcisłe, skórzane, nieprzepuszczające powietrza spodnie,
temperatura mordercza dla spermy,
ale siedział w siodle dziesięć godzin dziennie.
Siodło miażdżyło mu jaja.
Podbijał wioskę, zsiadał z konia:
„Uwaga, ludzie. Jestem Dżingis Chan.
Zanim ruszymy dalej, będę wszystkich pieprzył.
Taki już jestem. Pieprzę wszystkich. Jestem świetny".
A jego sperma: „Czemu wciąż gadamy? Róbmy dzieci. Do roboty".
Mnie wystarczy, że wyślę SMS-a z wysokości jąder, koniec z potomstwem.
Mam najsłabszą...
„Nie wiem, czemu dodałeś emotikona. Nie możemy. Nic z tego.
Nie możesz przekazać swych danych, kolego".
Jestem kiepskim kandydatem do obrony białej rasy,
więc mnie nie rekrutujcie, naziści.
Jestem kiepskim wojownikiem.
Brałem udział w bójkach, ale wyłącznie jako statysta.
Nigdy tak naprawdę nie „brałem udziału".
To nie była konwersacja, a raczej wykład, jeśli rozumiecie.
Kiepski wymach i cios.
Nawet gdy oglądam walkę, spinam się.
Nie jestem facetem, który mówi:
„Przestańcie. Powariowaliście?".
Jestem facetem z brzegu...
Brak zdolności do walki.
Widziałem w życiu jedną świetną walkę,
która mnie zainspirowała i zachęciła
i dała mi nadzieję dla gatunku ludzkiego.
Było to w 2000 roku.
To była Gwiazdka, piłem w barze
na piętrze w Roxy, na Sunset Boulevard.
Jest tam na górze bar, nazywa się „On the Rox".
Łapiecie? Bo jest powyżej.
A więc...
Często mają tam biurowe imprezy. Wszyscy się użynają.
A na dole jest Roxy, i odbywa się koncert rockowy.
I wszyscy ćpają i piją.
A zaraz obok jest Rainbow Bar and Grill,
bar heavymetalowców, i tam wszyscy się uwalają.
Nadchodzi 2 w nocy:
„Wychodzić na parking. Zabierajcie auta. Bar zamknięty".
Wszystkie trzy bary zamykają o tej samej porze.
Pijani urzędnicy, pijani heavymetalowcy, pijani koncertowicze,
wielka pijana hałastra
o 2 w nocy na Sunset Strip.
Jest więc grupa ludzi w garniturach, ewidentnie biurowa impreza.
Czekają, aż obsługa przyprowadzi auto, i jeden członek tej grupy,
czarny facet, 160 cm wzrostu, podkreślam,
bardzo szeroki.
Taki okrągły, pulpeciasty tłuścioch, z wielką, pulchną, okrągłą twarzą
i małymi, tłustymi łapkami.
Trzymał w ręku wielkie cygaro. Gadał o czymś ze swymi kolegami.
Gadają sobie.
Wtedy z Rainbow Bar and Grill wychodzi dwóch wielkich facetów.
Przystojniacy. Umięśnieni.
W garniturach, rozpięte koszule, pokazują klatę.
Jeden z nich ma kowbojski kapelusz i buty.
Drugi z Bliskiego Wschodu. Ze złotym łańcuchem.
Nieźle się prezentują.
Najwyraźniej chcieli zarwać jakieś cipki,
ale nie zarwali.
Widać po nich było, o co im chodzi,
czyli: „Zaczniemy bójkę.
Dorwę dziś kogoś tak lub inaczej.
Chciałem to załatwić spokojnie".
A więc wychodzą, przechodzą obok grupy urzędników.
I ten kowboj tak jakby specjalnie popycha tego czarnego.
Idzie dalej, ale odwraca się i mówi do niego: „Uważaj".
Czarny na to:
„Ty uważaj. Ja się nie ruszam. Ty się ruszasz. Ja nie muszę uważać".
Ten...
Kowboj mówi:
„Co?".
Gdybym to ja był na miejscu czarnego, powiedziałbym:
„Mój Boże, okropnie się pomyliłem.
Pozwól, że cię przeproszę. Będę uważał.
Wygrałeś. Nie zabijaj mnie".
Ale czarny odpowiedział:
„Powiedziałem, że nie muszę uważać, bo to nie ja idę.
Ty idziesz. Ty uważaj".
I ten...
kowboj na to: „Dość tego, skurwielu.
Ściągam buty".
I zdejmuje buty. Wiem.
To się często nie zdarza.
Lubię, gdy grupa obcych ludzi,
takich, którzy nie są przyjaciółmi
stoi razem i zjawia się jakiś większy dupek.
I przez chwilę wszyscy się przyjaźnią, w reakcji na tego dupka.
Obcy sobie ludzie mówią: „Powiedział, że zdejmuje buty?
Słyszałeś? Dobra. Nieważne".
Gdyby był czarny separatysta i skinhead, obaj by powiedzieli:
„Powiedział, że zdejmuje buty? Tak mówił, prawda?
Myślałem, że się przesłyszałem".
Więc...
Więc teraz...
pierdolony kowboj idzie boso po chodniku
i czai się na tego gościa,
niskiego, szerokiego, tłustego czarnego.
Nieźle wyglądał. Chyba znał kung fu.
Zbliża się. Przypierdoli...
Czarny nie reaguje.
Stoi tam z cygarem, przygląda się, jak tamten się zbliża.
Kowboj podchodzi i łapie czarnego za klapy.
I wtedy ten czarny...
Nie odłożył cygara, co mnie prześladuje do dziś.
Kowboj trzyma ręce na jego klapach,
a czarny go po prostu podnosi.
Kiedy mówię, że go podniósł, nie mam na myśli, że zrobił tak...
Mam na myśli, całkiem w górę. Tyle go to kosztowało wysiłku.
Trzymał faceta nad głową
i natychmiast go upuścił.
A teraz...
Kowboj nie wyobrażał sobie, że tej nocy
zostanie podniesiony w górę nad czyjąś głowę,
spadł więc z półtora metra,
ale nie przeciwdziałał upadkowi.
Więc walnął całym sobą, nosem, brodą, kolanami, prosto w asfalt.
Krew.
Najwyraźniej czuł tyle bólu, że jego mózg mówił:
„Nie przyjmuję tego do wiadomości. Wstań i już".
Wstał więc od razu i...
Wciąż próbuje atakować tego gościa: „Pierdol się. No chodź!".
Ale ledwo się trzymał na nogach z bólu.
I na szczęście jego kolega, ten z Bliskiego Wschodu mówi:
„Dobra. Dzięki". Złapał jego buty.
„Chodźmy do taksówki, stary". Jego kumpel natychmiast otrzeźwiał.
„Jedziemy do domu".
Wepchnął kumpla do taksówki i odjechali.
Nie mogłem oderwać wzroku od czarnego.
Kiedy odjechali, czarny odwrócił się do kolegów i mówi:
„To przynosimy muffinki na świąteczne przyjęcie?".
Nawet nie wspomniał o tym, co się właśnie zdarzyło.
Nie mogłem więc... Myślę sobie: „Co to miało być? O co chodzi?".
Przyjrzałem mu się i zrozumiałem:
„On jest sztangistą".
Bo ciała prawdziwych sztangistów
wyglądają tak jak tego małego grubasa.
Jakby ich tułów zamienił się w bicepsa.
Jeden ruch podnoszenia... Jakby biceps z kutasem i nogami.
I to jest jego jeden ruch: podnosi i upuszcza.
„Jaką widziałeś najlepszą walkę, Patton?"
„To było jak gra wideo Street Fighter. Podniesienie i zgon.
I to cała..."
I dobra.
Czasem myślę, że zwariowałem, mówiłem to już kilka razy,
a publiczność na to: „Tak, też mi się to zdarzyło".
Nie dzieje się to więc tylko mnie...
Do wszystkich dzwonią te automaty.
Odbieracie i słychać: „Chcecie kupić wspaniałą własność wakacyjną?".
Pieprzyć to, odwieszacie. Cholerne nagranie.
Ale ostatnio miałem parę telefonów, kiedy odbieram
i słyszę kobiecy głos, mówiący: „Co słychać?".
Ja na to: „W porządku".
A ona: „Ciekawa jestem... Zaraz, coś nie tak z moimi słuchawkami".
Poprawia słuchawki. Dobra, więc to nie tylko ja.
Ja mówię: „Nie ma sprawy".
I wtedy ona zaczyna mówić, i jest to tylko nagranie.
To wszystko jest nagrane, także: „Coś nie tak z moimi słuchawkami".
Trzy razy odpowiedziałem: „Nie ma sprawy".
I potem zaczynają swoją głupią gadkę.
A kiedy odkładam, mówię: „Ty pojebańcu".
Jestem wściekły: „Spalę wam budynek, jeśli się dowiem...".
Bo mnie podeszli i jestem wkurzony.
Ale także... Jestem wściekły, bo po pierwsze mnie podeszli.
Po drugie, jestem wściekły, bo znaczy to,
że w jakiejś firmie telemarketingowej zebrali się i postanowili:
„Nie może tak być, by gość mówił tylko: »Chciałbyś to i to?«.
Musimy to trochę podkręcić, żeby ich wciągnęło
i wtedy posłuchają całości".
Znaleźli jakiegoś bezrobotnego nieudacznika scenarzystę
i ten facet lub kobieta mieli pomysł, za który im w dodatku zapłacono,
i wymyślili tylko taką scenkę: „Pozwól, że poprawię słuchawki".
Tyle mogli wymyślić.
Dobra. Skoro już postanowiłeś
zrobić mnie w konia podczas telefonu telemarketingowego,
rozbaw mnie, proszę.
Kiedy odbieram i mówię: „Halo", powinienem usłyszeć: „On mnie dźga.
Boże, wykrwawiam się.
Morduje wszystkich w biurze.
Ukryłem się. Wysłuchaj mnie.
Obiecałem dziś synowi, że odprzedam współwłasność w Boca Raton.
Gdybyś mógł...
Boże. Wciśnij dwójkę".
Odbieram telefon: „Wystrzelili pociski! Opróżnili wszystkie silosy!
Jedyne bezpieczne miejsce to Sandy Cove w Monterey, w Kalifornii.
Wciśnij »dwa«, by usłyszeć ekscytującą nową ofertę!
Musisz ponownie zasiedlić świat!".
Poznajmy pierwszy rząd. Cześć.
- Mieszkasz w Chicago? - Tak.
- Czym się zajmujesz? - Relacje publiczne.
Jaką ostatnią rzecz musiałaś relacjonować publicznie?
Pracuję dla związku kredytowego.
Związek kredytowy.
Co za cholernie ekscytujący, widowiskowy świat PR.
„Możesz przekazać ludziom, że nasze tempo spreadingu 3,9
spadło do 3,6 procent?
Byłoby super, gdybyś się postarała,
żeby to zabrzmiało ekscytująco".
I siedzisz tam... Dobra, więc co...
Co musiałaś przekazać publiczności o tym związku kredytowym?
Mamy nową kartę kredytową.
Nową kartę kredytową!
I jak sprawiłaś, by była ekscytująca?
Nie wiem, czy mi się udało.
O mój Boże!
O rany!
Mówi wprost: „Chyba mi się nie udało. Nie sprawiłam...
Nie sądzę, by mi się udało".
Brzmiało, jakbyś to sobie dopiero uświadomiła.
Dopiero gdy o tym wspomniałem, mówisz:
„Zawaliłam. O mój Boże!
Oni na mnie liczyli!
To była ich nowa, ekscytująca karta, a ja powiedziałam im, że jest gówniana.
Co mi przyszło do głowy?".
Nie zaprezentowałaś jej.
Jaki największy sukces odniosłaś dotąd w swoim zawodzie?
Co zaprezentowałaś publiczności najlepiej?
Jaki jest wasz odpowiednik Sgt. Peppera w świecie PR?
O rany.
Zbyt wiele, by je wymienić, czy raczej same katastrofy?
Czy rozmawiam z najgorszą przedstawicielką PR w Wietrznym Mieście?
Zapewne.
Naprawdę?
Zbyt pewnie się śmiejesz: „Chyba tak".
„Może i tak. Zgadza się".
Zabawne. Niszczę życia. Właśnie tak...
O czym mogłabyś powiedzieć: „Kurwa, to mi się udało".
Ja...
Boże, to załamujące. Naprawdę nic nie mówi.
Wcześniej pracowałam dla związku zawodowego.
Pracowałaś dla związku zawodowego.
I pomyślałaś: „Nie, muszę coś zmienić i zacząć pracować w PR".
Załamujesz mnie. To straszne. Chyba...
uświadomiłem komuś, że popełnił straszliwy błąd.
Co za fatalny sposób rozruszania publiczności.
Teraz cały pierwszy rząd myśli: „Proszę, nie rozmawiaj ze mną.
Lubię swoje życie. Nie pytaj mnie, co robię.
Nie każ mi się zastanawiać nad życiem".
Pozwólcie, że zniszczę kogoś innego.
- Cześć! Mieszkasz w Chicago? - Tak.
- W mieście? - Tak.
- Czym się zajmujesz? - Pracuję w budownictwie.
W budownictwie. Faktycznie budujesz?
Czy raczej mówisz: „Potrzebujemy stali do...".
Jesteś facetem w przyczepie, na telefonie?
- Czyli: „Tak, dajcie to tam". - Więc to ty...
„Wchodzicie na piętro w kaskach i...".
Sprytnie. Bardzo dobrze.
Ale zaczekaj, czy musiałeś zarobić na...
Czy musiałeś zapracować na przyczepę, czy od razu w niej zacząłeś?
Czy kiedyś pracowałeś na rusztowaniu?
- Ani razu. Nie. - Nigdy.
Ty rozpuszczony gnojku!
Co ty u diabła wiesz
o facecie wchodzącym na 80. piętro z lunchem,
przyglądającym się, jak jego kumpel spada do wiadra z gorącymi nitami?
Zostałem fizycznym. A nigdy w życiu nie pracowałem fizycznie.
Czy robotnicy mówią: „Nigdy nie robiłeś...".
Czy to plus czy minus,
że nigdy nie pracowałeś na budowie, czy ich to nie rusza?
- Czasem mają pretensje. - Mają pretensje. Tak jest.
Oni są jak Bruce Springsteen a ty jak Radiohead.
Oni nie są... Kapujesz?
Oni są gotowi do akcji,
a ty: „Androidy i depresja".
Studiowałeś budowlankę w college'u, czy inaczej zacząłeś tę pracę?
- Inżynieria lądowa. - Inżynieria lądowa.
Rozpieszczony bachor. To ci dopiero!
Czego się nauczyłeś z książek? Przepraszam.
Przy jakim projekcie pracowałeś?
- Obama Center. - Obama Center! Nieźle!
Dobrze! Dzięki Bogu.
Czy to będzie wielki, murowany budynek w kształcie napisu „tęsknicie"?
Czy co to będzie?
Czy Obama Center będzie jego biblioteką,
czy raczej czymś...
Co będzie w Obama Center?
To muzeum.
Przestrzeń interaktywna oraz biblioteka.
O rany. I macie tam pod szkłem ostatni
milimetr sześcienny nadziei?
Trzymacie tam pod lampą ostatni milimetr optymizmu.
Można tylko na niego chwilę popatrzeć.
I mówią: „Koniec. Przechodź. Nie dotykaj!".
O rany.
Nie wiem, czy przebiję Obama Center.
Zobaczymy, co wyjdzie.
Przedstawicielka PR rozważa swe życie.
Potem facet budujący Obama Center.
Teraz specjalista od pornografii dziecięcej. Zobaczmy...
Przejdźmy do najgorszych spraw.
Może ty w tych fajnych okularach?
Witam.
Mieszkasz w Chicago?
Fajnie. Mieszkasz w samym mieście.
- Tak. - Co robisz w mieście?
- Jestem komediopisarzem. - Komediopisarzem.
To będzie klęska. Dobra.
Przepraszam.
Dla kogo pracujesz jako komediopisarz?
- Dla The Onion. - Dla The Onion.
Nie będę gadał... Wy to organizujecie. Nie mogę...
To jak gadka z szefem na imprezie świątecznej.
„Dawajcie go tu. To będzie dobre.
To świr. Zobaczmy, co nam powie".
Jak to... Piszesz do A.V. Club, czy do samej witryny Onion?
Do The Onion, część satyryczna.
Część satyryczna?
Jak to... Przepraszam. Jak się czujecie,
gdy obecna rzeczywistość przebija na co dzień satyrę?
Jak w ogóle...
Ile...
Jaką ilość...
Ile metrów sześciennych koki wciągacie obecnie w biurach?
To musi być niesamowite. Jak sobie radzicie?
Chyba nieźle.
- Nieźle? - Tak.
Wiesz, że to będzie szaleństwo.
Nie wiadomo... Ja pierdolę, stary, współczuję ci.
Wiesz, co by ci się przydało?
Dobre PR. Przedstawię cię.
Proszę bardzo. Dzwoń do niej.
Proszę.
Zgadza się. Dzwoń do niej.
Niech cię pogrąży. Tylko o to proszę.
I idźcie do Obama Center.
Spotkajcie się obydwoje w Obama... Spotkacie się w Obama Center.
Powiesz: „Brakuje nam ironii".
Brakuje nam ironii. Łapiesz?
Głupoty.
Tak.
Ja tylko...
Zabijam czas. Następna część jest dla mnie bardzo trudna.
Ale to było miłe. Fascynujący pierwszy rząd.
Dziękuję wam. Dziękuję bardzo.
Zatem...
Ten...
Ponad rok temu...
zostałem wdowcem.
I mam...
Radzę sobie jak mogę najlepiej. Wiecie, jest tak...
Wstaję i idę do pracy. Jestem ojcem.
Ale nie jest tak... Rana jest wciąż żywa.
Goi się. Jeszcze się nie zabliźniła.
A swoją drogą, jeśli ktoś
będzie mi życzył pomyślnego gojenia ran,
wrzucę balona z sikami do wszystkich sklepów ze świeczkami,
bo...
to nie jest pomyślne gojenie ran.
I nazywanie tego gojeniem ran sprawia, że jest trudniej.
Kiedy o 4 rano stoję w ogrodzie i płaczę,
patrząc na niebo w bieliźnie, nie myślę sobie:
„chyba spieprzyłem gojenie ran".
Gdyby nazywano to „odrętwieniem", to mógłbym sobie powiedzieć:
„Dobrze mi idzie.
Daję radę z tym odrętwieniem".
A także...
To nie ma sensu.
Chodzi o to, że moja...
Moja żona była autorką i badaczką afer kryminalnych
i nie znosiła powiedzenia:
„Nic nie dzieje się bez powodu".
Mówiła: „To nieprawda.
Panuje chaos. Wszystko jest przypadkowe. I to jest przerażające.
A jeśli chcesz zmniejszyć ten horror i chaos,
bądź życzliwy, nic więcej nie możesz.
Panuje chaos. Bądź życzliwy". Mówiła to ciągle...
„Panuje chaos. Bądź życzliwy".
Cóż...
Wciąż prowadziliśmy filozoficzne dyskusje i mówiłem:
„Nie wierzę w istnienie inteligentnego stwórcy.
Myślę, że istnieje treliaż logiki i sensu we wszechświecie,
którego nie dostrzegamy".
A ona na to: „Skarbie, rządzi przypadek. Panuje chaos.
Panuje chaos. Bądź życzliwy". I tak w kółko.
I oto wygrała w najpaskudniejszy sposób!
A jeśli istnieje gdzieś jakaś inteligencja i plan,
to jego, jej lub tego czegoś plan jest do bani.
Jeśli w tym planie było spojrzenie na mnie i Michelle jako parę:
„Zabiorę jedno z nich. Niech się przyjrzę.
Ona bada nierozwiązane zbrodnie i stara się przynieść ulgę
i sens osieroconym rodzinom.
A on opowiada pijakom o swoim kutasie.
Kogo powinienem zatem zabrać?".
To jakby patrzył na Louisa Pasteura
i faceta, który masturbuje osła na pokazie pieprzenia w Tijuanie.
Powiedzielibyście:
„Cóż, te ośle kutasy same nie staną.
Ktoś musi w końcu wymyślić pasteryzację".
Wszystko mnie potem zawiodło. Wszystko. Kultura pop.
Całe to gówno, wszystkie moje odskocznie, z których korzystałem,
komiksy, science fiction, filmy, literatura,
wszystko mnie natychmiast zawiodło.
A zwłaszcza super bohaterowie z komiksów.
Każdy super bohater, bohaterowie filmów akcji, których uwielbiam,
są zawsze wdowcami,
którzy stracili żonę lub dziecko, lub całą rodzinę.
I robią to, co wszyscy, po utracie kogoś ukochanego.
Wiecie, trenują crossfit i sztuki walki.
To pierwsze, co robisz. Nabierasz formy.
Ja zrobiłem to samo. Zająłem się Taekwondo.
Cóż, widzicie...
Swoją drogą, wszyscy ci faceci,
Batman i inni w stylu Johna Wicksa,
zawsze ich pokazują, jak stoją nad grobem żony,
w nocy, w deszczu, w prochowcu,
ponurzy i skoncentrowani.
A to jest... Cmentarze zamykają o 18. Wiem to. To bzdury.
Jeśli to zrobili, to musieli przejść przez parkan, jak ostatnie dupki.
Strażnik w budce patrzy w monitor:
„Znowu ten palant przechodzi przez parkan.
Mamy otwarte dziewięć godzin dziennie. Nie wiem, czemu przyłazi w nocy.
I sterczy tam przy dźwiękach Offspring".
Zwłaszcza Batman. Batman może iść się pierdolić.
Jego rodziców zastrzelono na jego oczach gdy miał dziewięć lat,
i podróżował po świecie zostając tym obdarzonym mocami ninją...
W najlepszym razie,
Bruce Wayne zostałby upierdliwym performerem slamu w Gotham City.
To w najlepszym wypadku.
W najlepszym razie. Miałby fundusz powierniczy.
Byłby tłustym weganinem. To na pewno.
Byłby tłustym weganinem. Widzieliście grubego weganina?
- „Jesteś weganinem?". - „W ciastkach nie ma tłuszczu".
Dobra, pierdol się...
Recytowałby na scenie „Bang-bang w alejce".
A wszyscy: „Spadaj!".
Drugi najgorszy dzień mojego życia,
to kiedy zmarła moja żona.
Drugi najgorszy dzień mojego życia.
Najgorszy dzień mojego życia był następnego dnia,
kiedy musiałem powiedzieć córce.
Moja żona zmarła, kiedy córka była w szkole,
więc pomiędzy krzykiem, wymiotami i atakami szału,
zadzwoniłem do szkoły i powiedziałem im, co się stało.
Rozmawiałem z dyrektorką. Była niesamowita. Powiedziała:
„Nie może wrócić do domu ze szkoły
i wtedy jej powiesz, a potem pójdzie spać.
Nie możesz...
Nie możesz jej wysłać do łóżka i wtedy ją dopadnie trauma.
Jutro jest piątek. Zatrzymaj ją w domu. Spędzicie razem miły poranek.
Powiedz jej w południe,
a potem bądź przy niej, kiedy to do niej dotrze.
To będzie straszne, ale po prostu bądź. Daj jej cały dzień.
Powiedz jej w świetle słońca".
Tak to ujęła. I tak zrobiliśmy.
Rano się bawiliśmy i potem...
usiadłem z moją córką
i patrząc jej w oczy
zniszczyłem jej cały świat.
Musiałem patrzeć na tę małą dziewczynkę,
która jest dla mnie wszystkim
i musiałem jej wszystko odebrać.
I wtedy...
Z tego będzie mi trudniej się otrząsnąć,
niż ze śmierci mojej żony.
To było przerażające.
Wiele godzin później, po płaczu i uściskach,
powiedziałem: „Zrobimy tak, jak zechcesz.
Jeśli nie chcesz chodzić do szkoły przez miesiąc, nie musisz.
Będziemy podróżować. Zostanę z tobą.
Wszystko anulowałem. Chcę tylko być...".
Kiedy się uspokoiła, powiedziała:
„Chcę iść do szkoły w poniedziałek. Chcę w poniedziałek iść do szkoły".
Zrozumiałem, że mówi: „Chcę normalności.
Gdyby mama tu była,
poszłabym w poniedziałek do szkoły.
Nawet jeśli to iluzja, potrzebuję jej trochę".
Ja na to: „Zabiorę cię do szkoły.
Pójdziemy, dobrze?".
Nadszedł poniedziałek rano i zaprowadziłem ją do szkoły.
Nie spałem od czterech dni, prowadzę moją córkę do szkoły.
Kiedy szliśmy, wyglądało to jakby narkoman znalazł na ulicy dzieciaka.
„Podobno dorośli dostają tam darmowe jabłka. To prawda?"
Więc...
On...
Byłem wtedy na pograniczu halucynacji
z rozpaczy i braku snu.
Wszyscy jej mali koledzy, którym powiedziano, co się stało
i rodzice z nimi porozmawiali,
te słodkie sześcio- i siedmiolatki podchodzą i zasypują mnie pytaniami.
Nie mają nic złego na myśli, ale to małe dzieci.
Otoczyły mnie te słodkie buźki i pytają:
„Byłeś smutny, gdy umarła mama Alice?".
Takie rozmazane twarze: „Tak, byłem smutny".
„Wspaniale się gada z dziećmi".
Paru jej kolegów, nie mając takiego zamiaru,
powiedziało trochę za dużo o swym życiu rodzinnym,
co było interesujące.
„Czy Alice będzie miała macochę?"
„Teraz o tym nie myślę. Nie wiem".
„Bo kiedy moja mama i tata się rozstali,
od razu miałem macochę".
„Z pewnością.
Czy uczy cię teraz rosyjskiego?
Bo założę się, że nie uczy już twojej mamy pilates".
Dobrze.
Przebrnęliśmy przez lato, które było koszmarne.
Nadszedł pierwszy dzień pierwszej klasy, który musiałem odbyć sam.
Zwykle moja żona wypełniała formularze w sieci.
Myślałem: „Nie dam rady. Jak ja to...". Jakoś to zrobiłem.
Prowadzę ją do pierwszej klasy i myślę:
„Nie mogę uwierzyć, że naprawdę... Ma lunch w pudełku.
Ma plecak. Kupiłem jej nowe ubrania. Dobrze.
Może sobie poradzę?".
Ale nagle sobie uzmysłowiłem, kiedy ją odprowadzałem,
że nie byłem na grobie żony od czasu pogrzebu.
Nie mogłem. Nie mogłem tam iść.
Pomyślałem: „Niech to szlag.
Odwiedzę grób Michelle, usiądę i porozmawiam z nią
i powiem jej: »Nie musisz się już martwić tym światem.
Daję radę. Rób, co musisz.
Nie odeszłaś, bo widzę dużo z ciebie w Alice
i zadbam, by była zdrowa, szczęśliwa i rozwijała się.
Teraz to moje zadanie«".
Zamierzałem jej to powiedzieć, poszedłem więc na cmentarz.
10 rano. Błękitne niebo. Było pięknie.
Przy nagrobku stała ławeczka,
usiadłem i chcę zaczynać
mówić jej: „Nie martw się tym światem".
Dziewięć metrów dalej
odbywa się głośna kłótnia ormiańskiej rodziny.
Ich córka, nastoletnia gotka, która...
Nie wiem o co chodziło.
Wskazywała na różne części ziemi,
a jej ojciec krzyczał: „Nie!".
Następnie...
dwadzieścia metrów z przodu,
była przemiła chińska rodzina
siedzieli na leżakach i jedli pizzę przy nagrobku.
Mieli radioodtwarzacz, z którego leciała
piosenka Céline Dion „My Heart Will Go On".
Na cały regulator.
Tyle że nie było basów, a same soprany,
brzmiało zatem jak wiertło dentystyczne...
Siedziałem tam i próbowałem mówić:
„Ten świat może nie...".
„Nie!"
„Widzę ciebie w..."
„Nie!"
W końcu mówię: „Jesteś duchem. Leć za mną w samochodzie.
Tam z tobą porozmawiam. Nie mogę...
To szaleństwo".
Teraz rozumiem, czemu super bohaterowie przychodzą nocą. Już wiem.
Przepraszam, Batmanie. Miałeś rację.
Najgorsza część żałoby...
nie zdarza się to tak często, jak przez pierwszych kilka miesięcy,
ale wciąż się zdarza...
Nie mówią o tym w mojej grupie żałoby ani w książkach o żałobie.
Są dni, gdy całkiem poważnie
macie godziny, gdy myślicie:
„Może to ja umarłem".
Co jeśli to ja umarłem i horror umierającego ciała
był nie do zaakceptowania przez mój mózg,
więc mózg wymyślił ten wyimaginowany świat, który nie jest wiele lepszy.
A swoją drogą,
oprócz śmierci mojej żony, która jest straszną rzeczą,
pojawiają się wokół mnie straszne dowody,
że to ja umarłem i wyobrażam sobie to piekło
w oparciu o wszystko, co dzieje się wokół mnie. Na świecie.
Gdyby mój umysł stworzył piekło,
to wyglądałoby mniej więcej tak.
Mam na myśli, czy to jest...
Latające Razor Bats z genitaliami o trzech głowach
jeszcze się nie pokazały, ale jak się pokażą,
niech ktoś potwierdzi, że są prawdziwe.
Kolejną okropną rzeczą po śmierci żony
było to, że dwa tygodnie po jej śmierci
był Dzień Matki.
Pomyślałem: „O rany". Zadzwoniłem do szkoły, a oni mówią:
„Nie przyprowadzaj jej do szkoły. Musi wtedy wziąć zwolnienie.
Musisz ją gdzieś zabrać. To za wcześnie. Zróbcie sobie frajdę".
Moja żona pochodziła z Chicago, więc cała jej rodzina wciąż tu mieszka.
Mam wspaniałą sieć...
To ogromna irlandzka rodzina i są fantastyczni.
Moja córka ma wspaniałych kuzynów i ciotki,
mówię zatem: „Jedziemy na tydzień do Chicago,
będziesz miała przygody i dobrą zabawę".
Tak zrobiliśmy. Było fajnie.
Muzea i parki, piżama-party i inne zajęcia.
Doskonale się bawiła i zająłem ją, by nie myślała o Dniu Matki.
Udało mi się.
Nadeszła niedziela, Dzień Matki.
Myślę: „W Dzień Matki
będziemy na lotnisku, w podróży,
postaram się, by było fajnie i żeby dużo się działo.
Zajmę ją czymś przez cały dzień.
Wrócimy do domu i w przyszłym roku znów pomału się tym zajmiemy".
Jesteśmy na lotnisku, podchodzimy do bramki,
ja myślę: „Chyba mi się udało.
Masz, skarbie, to twój bilet. Podaj jej".
Podobało jej się pokazywanie biletu: „Proszę".
Mówię więc: „To twój bilet". Podaje bilet kobiecie w bramce.
Ja podaję jej swój bilet.
Była to starsza, miła Polka.
I idziemy do samolotu.
Już wchodzimy do tunelu,
a ona kładzie rękę na moim ramieniu i mówi:
„Słyszałam, co się stało z żoną".
Patrzy na Alice: „Z twoją matką. Jesteś bez mamy w Dzień Matki.
Moja matka umarła, gdy byłam w twoim wieku.
Nigdy nie doszłam do siebie. Wciąż mi smutno.
Mój ojciec nigdy nie doszedł do siebie. Złamało go to.
Zmarł samotnie.
Ale jeśli ci smutno, to ja mówię sobie,
że jest tylu innych smutnych ludzi.
Miłego lotu".
Wsiadamy do samolotu, Alice płacze, ja płaczę. Koszmar.
Od tamtej pory w każde większe święta
żyję w lęku, że ta czarnowidząca Polka...
pojawi się i je zrujnuje.
W tym roku na Halloween poszliśmy zbierać cukierki.
Przy każdych drzwiach myślałem, że się otworzą i usłyszę:
„Dziewczynko!
Halloween bez mamy!
To bardzo smutne.
Chcę zajrzeć pod kostium każdemu duchowi.
Czy to moja matka?
Nigdy jej nie znajduję.
Nigdy nie znajduję mojej matki.
Oto cukierki z mojego kraju.
Są zrobione z kory brzozowej i tuszu. Nazywają się »Nie«.
Mała dziewczynko!".
Zabieram ją... To zabawne.
Zabieram ją w Gwiazdkę do sklepu. Siada na kolanach Św. Mikołaja,
ten ściąga brodę: „To ja!
Gwiazdka bez mojej matki jest okropnie smutna.
Zgodzisz się?
Każda skarpeta zawieszona przy kominie zawiera tragedię!
Nigdy nie ma w niej orzechów ani mandarynek.
Mała dziewczynko!
Samotność zaprowadziła mego ojca
w strefę seksualności idącą daleko poza gejowską.
Mała dziewczynko!".
Pierdolona...
Zielone Świątki. „Jestem na drzewie". Dobra, w porządku. Niech to szlag.
Tak, Zielone Świątki bez mojej matki.
Jezu Chryste.
A zwłaszcza Halloween. To ulubione święto mojej córki.
Moje też. Uwielbiamy Halloween.
Córka przyjaźni się z taką miłą dziewczynką,
która uczęszcza do bardzo postępowej szkoły w Los Feliz.
Są mili, ale trochę przesadzają.
„Nie mamy tu ścian.
Nie stawiamy szóstek ani jedynek.
Zamiast szóstki dajemy rysunek granatu.
A zamiast jedynki
jest zdjęcie uśmiechniętego, zachmurzonego oposa.
I pytamy: »Co możesz zrobić, by opos się rozchmurzył?
Mamy też... «". Zamknij się.
Ale mają świetny karnawał na Halloween.
I przygotowują go dzieci, więc wszystko jest ręcznie robione i czarujące.
Najbardziej mi się podoba dom, w którym straszy.
Robią go dzieci i jest bardzo skromny.
Robią po prostu labirynt z toreb na śmieci.
Idziecie przez labirynt i duch krzyczy: „Uuu!".
Moja córka to uwielbia, choć jest przerażona.
Chce wejść do środka, wnoszę ją, a ona zakrywa sobie twarz.
Zakrywa sobie twarz, ale słyszę, jak się śmieje.
Zabieram ją od czasu, gdy skończyła trzy lata.
W ubiegłym roku...
rodzice postanowili pomóc z domem w którym straszy,
więc ja i Alice oraz inne dzieci poszliśmy tam
i na początku pojawiła się kobieta przebrana za czarownicę,
wychyliła się i mówi: „Zabiłam Harry'ego Pottera!".
I wszystkie dzieci...
natychmiast zaczęły płakać.
Czarownica się połapała i mówi:
„Nie, nie umarł naprawdę.
Użył amuletu i mnie podszedł. Zobaczycie na końcu.
Będzie cała historia, ale przejdźcie labirynt. Zobaczycie".
Postanowili dodać całą pieprzoną historię,
nie wolno tego robić w domu, gdzie straszy.
Powinny tylko wyskakiwać rzeczy.
Wilkołak i duch i inne takie.
Zamiast tego poszliśmy do pomieszczenia,
wyszli dorośli i zaprezentowali nam gówniane kawałki filmu.
To był dom, w którym straszy. Dom pełen gównianych kawałków z filmu.
„Co by było, gdyby Titanic nie zatonął? Uważajcie".
Wkurzyłem się, bo w domu, w którym straszy,
gdy po raz pierwszy zabrałem trzyletnią Alice,
widziałem okropną rzecz.
Chodzę do profesjonalnych domów duchów:
„To labirynt kukurydzianej masakry", albo coś takiego.
Ten przygotowały przedszkolaki i przeraził mnie.
Idziemy więc tym labiryntem,
wyskakuje duch i czarownica, i Alice...
Za ostatnim zakrętem
jest długi korytarz, a na końcu korytarza jest wyjście.
Kiedy skręciłem, na końcu długiego korytarza
była pojedyncza, czerwona lampa.
A pod tą lampą siedział zagubiony przedszkolak.
Przedszkolak miał na sobie maskę potwora dla dorosłych,
która mu się przekrzywiła.
Trzymam więc Alice
i zachowuję się jak tata, i mówię: „O rany, czarownica.
Patrz na te duchy. Idziemy".
Skręcam i widzę to na końcu korytarza,
tego małego.
Omal się nie zesrałem w gacie.
To było zaskakujące. Nigdy jeszcze...
Ja pierdolę, to było przerażające, ta postać.
Wychylił się wilkołak, a ja mówię: „Spadaj stąd.
Tam jest prawdziwy potwór".
Znam ludzi prowadzących profesjonalne domy strachów.
Oszczędźcie kasę.
Weźcie dzieciaki, dajcie im pełno cukierków.
Załóżcie im maski dla dorosłych. Niech się przechadzają.
Sam smród kupy w gaciach
zregeneruje warstwę ozonową.
Prezentuję pomysły na filmy. Nadal czasem to robię.
Nadal to robię. Chcę napisać i wyprodukować film.
To jedno z moich marzeń.
Chcę stworzyć coś oryginalnego.
Prezentowanie pomysłu na film jest demoralizujące,
bo zawsze przy tym robisz odniesienia do innych filmów.
A to takie mało twórcze.
Na przykład: „Na początku, w biurze,
chcę atmosfery jak w Newsroom i Wszystkich ludziach prezydenta.
Słychać rozmowy w tle". Myślisz: „Ale ze mnie idiota".
Chciałbym kiedyś zaprezentować pomysł na film dla dzieci,
bez ograniczeń wiekowych, ale powołując się jedynie na pornosy,
kiedy określam sceny, tak jakby wszyscy obecni je oglądali.
I mówię: „Tak, to będzie fajny film.
Uwielbiam pierwsze filmy We Love Ice Cream.
To będzie We Love Ice Cream 4. Chcę, by to szło tak...
Pamiętacie dzieciaka z pierwszej części?
Jest teraz dorosły i w college'u.
Nie chce prowadzić starej lodziarni.
Ma wiele marzeń. Chce je zrealizować.
Ale jego ojciec ma zawał, i on mówi:
»O rany, mam zamknąć lodziarnię,
czy realizować marzenia?«.
To będzie w pierwszym akcie, gdy postanowi:
»Tak, poprowadzę lodziarnię«.
Chcę, by to było... Pamiętacie Marynarze nie całują,
kiedy ona obciąga temu facetowi,
a drugi jest pod nią i ją pieprzy.
Trzeci facet chce ją dymać w tyłek.
I widać to na ich twarzach: »Tak, pieprz mnie w tyłek«.
Więc ta sama pewność, że to zrobię, tak jak w tej scenie.
To nas przeniesie do drugiej sceny, kiedy przychodzą wszystkie rachunki,
a on mówi: »Boże. Jak mogę dalej prowadzić lodziarnię?
Moja kariera się oddala. Nie mam jak tego opłacić.
To będzie okropny ciężar, taki wielki«.
Pamiętacie w Ciągnij za wisior, to mój elegancik...
kiedy wszyscy faceci spuszczają jej się na plecy?
Ona jest na czworaka w hotelu.
Ale widać to, bo ma kałużę spermy na plecach.
Chcę, by tak się czuł, by czuł ten ciężar,
jak ta kałuża spermy na jej plecach.
»Jak ja poprowadzę tę lodziarnię?« Właśnie tak. »O rany«.
Ale jak na ironię, w trzecim akcie
dowiadujemy się, że witraż na piętrze domu rodzinnego
to bezcenna pamiątka rodowa warta pół miliona dolarów.
To opłaci czynsz i pomoże mu zatrudnić ludzi.
Jak na ironię, całe rozwiązanie było już w pierwszej scenie.
Było tam od początku.
Pamiętacie Głodne białe dupy pełne czarnych kutasów, 4 część?
Nie, nie. Przepraszam. Jestem głupi, 3 część,
kiedy ją zatrudniają, by znalazła faceta
ze znamieniem w kształcie pytajnika u nasady kutasa,
i wszystkim obciąga.
Obciąga kurierowi, facetowi od basenu, dostawcy pizzy.
Kutas za kutasem. Obciąga wszystkie.
Pieprzenie na wszystkie strony. Bierze w usta kutasy.
A to ten pierdolony facet, który ją zatrudnił na początku.
Tak więc zatoczyli krąg.
I czujecie taką samą ulgę: »Chodziło o tego kutasa«.
Mam napisać szkic? Myślę, że będzie fajny".
„Nie? Moglibyśmy..."
Byłoby dziwnie, gdybyśmy na tym skończyli, co?
Od dawna nad tym pracowałem i nigdy mi nie wychodziło.
To zawsze bawiło Michelle, bo uwielbiała sprośny,
nietaktowny i durny materiał.
Obecnie wciąż leczę rany,
ale są tacy ludzie, zwłaszcza na wysokich stanowiskach.
Przykro mi, że na tym skończę.
Są ludzie, którzy powodują rany, które się nie goją.
To im daje satysfakcję.
Skończę więc cytując Michelle Eileen McNamarę:
„Panuje chaos. Bądźcie życzliwi".
Dziękuję. Dobranoc.
Napisy: Maya Koyo