In het begin van de 16e eeuw, werden veel
Spanjaarden soldaten, vanwege honger en armoede.
Het pas ontdekte West Indië liet hen dromen van roem en rijkdom.
Een groot aantal reisde er heen,
met alleen iets te winnen en niets te verliezen, behalve dan hun leven.
Ze waren gehard, arrogant, wreed, vaak verdeeld door ruzies en hun afkomst.
Ze doodden zonder scrupules en stierven zonder protest,
op zoek naar goud, maar terwijl ze marcheerden naar het onbekende,
wierpen deze mannen en vrouwen onbewust licht
op een nieuwe wereld en een geweldige prestatie.
WEST INDIË, 1538
Mijn naam is Martin Da'vila, soldaat van de koning.
Vandaag is het de honderdste dag sinds ik in Sanldcar belandde
om de nieuwe landen te bereiken op zoek naar roem en rijkdom.
Ik maak deel uit van een verkenningstocht op zoek naar de Stad van Goud,
die de Indianen Tezutla'n noemen,
van daken waarvan ze zeggen dat ze van puur goud zijn gemaakt.
Om het te bereiken, moeten we landen doorkruisen,
nooit eerder gezien
nooit eerder van gedroomd
Om onze gevechten met vijandige Indianen vast te leggen,
onze ontberingen te beschrijven,
onze dood te herinneren,
van onze hebzucht kennis te nemen,
en te vermijden dat de tijd van ons verhalenvertellers maakt,
heeft de koning ons zijn schrijver, de geleerde Ulzama, toevertrouwd.
4 april.
Na een schermutseling met vijandige Indianen waarin we zeven mannen verloren,
gaan we verder naar de Stad van Goud op de kaart
gemaakt door de ontdekkingsreiziger Ifiigo Labastida 8 jaar geleden
voordat hij ziek terugkeerde naar Puerto Cristo en daar stierf aan koorts.
Mijn beroep als schrijver van de koning is, om een ooggetuige te zijn,
de feiten vast te leggen en te bevestigen zodra het goud is gevonden
en dat onze keizer de koning hiervan een vijfde in totaal ontvangt.
Gouverneur Mendoza zette Don Gonzalo de Baztén in voor de expeditie,
Navarran net als hij.
Hij is een oude soldaat, en zijn beste jaren liggen al lang achter hem.
Geplaagd door melancholie, is hij onvoorspelbaar,
besluiteloos en overdreven autoritair.
Om verwarring te vergroten, en ondanks het feit dat het werd afgeraden,
bracht hij zijn vrouw, Dofia Ana Bazta'n, mee
veel jonger dan hij.
Ze is mooi, gracieus en heeft de geest van een dromer.
De mannen begeren haar en haten haar,
want zij denken dat Don Gonzalo alleen maar om haar welzijn geeft.
De tweede-in-bevel, luitenant Gorriamendi,
is een veteraan van Indië,
gewend aan het klimaat en de ontberingen van deze landen.
Hij verwierf karakter en roem door de jacht op Indiase slaven.
De mannen vrezen en respecteren hem.
Bijna een derde van de expeditie bestaat uit
veteranen uit de oorlogen van de keizer in Italië,
zoals Sergeant Bastaurrés.
Het spirituele deel wordt behandeld door pater Vargas,
een humeurige, onverzoenlijke, fanatieke Dominicaan,
altijd op zoek naar slechte zondaars.
De rest is net aangekomen uit Spanje.
Opscheppers die altijd ruzie maken over de geografie.
Ze vormen groepen en houden afstand op basis van hun regio.
Typische Spanjaarden.
Maar als het tijd is om indianen te bevechten en er gevaar dreigt,
verdwijnen de ruzies en vechten ze zij aan zij.
Mannen met niets te verliezen en alles te winnen
als ze deze expeditie overleven.
Mannen vastbesloten niet weg te kwijnen
bij het ploegen van de ondankbare, droge, door God verlaten Spaanse gebieden.
Dat is waarom ze goud zoeken,
oud worden als edelmannen, niemand iets schuldig.
Want zij hebben elk laatste stukje goud verdiend
met hun bloed, gevaren, wonden en angsten.
Zij is niet de juiste vrouw voor jou.
Caribes.
Romero, Mediano,
Barbate en Martin Dévila.
Neem de achterhoede met de sergeant.
Klootzak.
Aragonesen en Andalusiërs moeten altijd bewaken of de achterhoede beveiligen.
Je hebt de bevelen gehoord. Achterhoede.
Jij zou de bevelen moeten geven.
Wees stil.
Mediano, blijf vijftig stappen achter.
Nou? Wat is er met Mediano gebeurd?
De Indianen pakten hem.
Misschien heeft hij zich als Aragonese in zijn broek gescheten is er met hen vandoor gegaan.
Zeg dat nog een keer en ik rijg je ziel aan het mes.
Alleen?
GOUD
Olite.
Kruis.
Mijnheer, als u het niet erg vindt, zullen de sergeant en ik eerst gaan.
Waar kom jij vandaan?
Extremadura.
Slechte landen, goede mensen.
Vandaag hebben we soldaat Mediano verloren aan een Indiase aanval.
En soldaten Recarte en Muntels,
opgegeten door een monster dat de mensen hier een kaaiman noemen.
Mediano's deel van het goud, zal volgens zijn wens,
naar de jonge Pedro gaan,
die verplicht is om het aan zijn familie te bezorgen.
Soldaten Recarte en Muntels zullen geen erfenis nalaten.
Hun aandeel zal worden gedeeld over diegenen die nog in leven zijn als we het goud vinden.
Laten we gaan, het kamp opzetten.
Priesters zo dichtbij brengen pech.
Martin, je doet de eerste wacht.
In Puerto Cristo zeiden ze dat Don Gonzalo haar uit een bordeel in Cuba had gehaald.
Het kan me niet schelen of ze een hoer, een Hebreeër of een Saraceen is.
Als ik rijk ben, wil ik zo'n vrouw.
Wat zou je met haar doen?
Alles. Vooraan en van achteren.
Ik geef de voorkeur hoeren te betalen.
Op de lange termijn en zelfs op de korte termijn zijn ze goedkoper.
Marchena.
Zing iets voor mij.
Moeder, ik kom van de populieren.
Ik zag ze wiegen in de wind.
De populieren in Sevilla waar,
ik mijn knappe vriend zag.
Moeder, ik kom van de populieren.
Ik zag ze wiegen in de wind.
De populieren in Sevilla waar,
Ik mijn knappe vriend zag.
Wat?
Ga door, pak.
De populieren in Sevilla waar...
Wie ben je?
Ik werd Jeromillo gedoopt.
Ik kom uit Puerto Cristo om met Don Gonzalo te praten.
Laat hem vrij. Hij is mijn eigendom.
Wat gebeurt er, Sergeant?
Niets goeds.
Praat met je Navarran-vriend, kijk of hij iets weet.
Hij slaapt elke nacht samen met het dienstmeisje van Dofia Ana.
Iturbe.
Er gebeurt iets raars.
Ja, het lijkt erop.
Dofia Ana kan La Parda iets vertellen.
Als ze dat doet, zullen we het vanavond weten.
Laten we gaan.
Ik zei, laten we gaan!
We willen Don Gonzalo spreken.
Wie zegt er mijn naam?
Martin Dévila, de soldaat van de koning, mijnheer.
- Ik wil namens de mannen spreken. - Er is geen tijd om te kletsen.
Zoek dan tijd.
Ik denk dat de jungle je schedel heeft verzacht.
Voor zover ik weet, zijn deze nieuwe landen
- niet veroverd door nonnen. - Met alle respect,
Ik zie hier geen nonnen om me heen,
maar soldaten.
Iturbe, Navarran zoals ik. Wat denk je?
Zijn we met soldaten of nonnen?
Ik ben half-Navarran en met alle respect,
Ik hou er niet van om vergeleken te worden met nonnen.
Goed dan.
Wat wil je weten?
Het nieuws dat de Indiase Jeromillo meebracht uit Puerto Cristo.
Een paar dagen nadat we Puerto Cristo verlieten,
arriveerde een afgezant van de onderkoning om gouverneur Mendoza te vervangen.
De nieuwe gouverneur heeft een expeditie gestuurd,
onder leiding van Don Juan Medranoom, om ons te vinden .
Zijn orders zijn om me te arresteren,
in ijzers te slaan en me terug te brengen naar Puerto Cristo.
Waarom?
De onderkoning hoorde over de stad van goud en hij wil alles voor zichzelf.
Hij heeft gouverneur Mendoza beschuldigd van verraad en opgesloten.
Hij wil ook dat ik opgehangen word.
Dat betekent dus als de expeditie van Mendrano ons vangt,
we het goud met zijn mannen moeten delen.
Dat klopt.
Maar dat is het beste scenario.
En het ergste?
Dat, nadat ze ons wegens verraad hebben opgehangen,
Don Gonzalo, de sergeant en ik als leiders van de expeditie,
ze je allemaal zullen vermoorden.
Dus ze hoeven het goud niet met jou te delen.
Ik hou van geen enkele mogelijkheid.
Ik ook niet.
We zullen een beslissing moeten nemen.
Degenen die ervoor kiezen om door te gaan met Don Gonzalo,
over de streep.
Degenen die liever wachten op de expeditie van Don Medrano,
blijf waar je bent.
Om misverstanden te voorkomen,
degenen die de streep overschrijden, moeten beseffen
dat ze ons dwingen de wapens op te nemen tegen de mannen die ons achtervolgen.
En dat we in opstand zijn tegen de onderkoning.
Opstand tegen de onderkoning,
maar niet God
of zijn kerk,
want we zullen onze rijkdommen ermee delen
om de wilden te helpen bekeren die nog in de handen van de duivel zijn.
Gonzalo, we zijn in oorlog.
Als je het bevel niet neemt vermoorden ze ons.
Als de geleerde de streep niet overschrijdt, zijn we verloren.
Hij maakt van ons opstandelingen tegen onze koning.
Dat zal ik nooit doen voor al het goud in de wereld.
Ik stel voor om onze trouw aan de koning te bewijzen,
en daarom zijn aandeel tot twee vijfde verhogen.
Iemand tegen het voorstel van de soldaat?
Dan zal ik het besluit doorgeven,
zodat de keizer koning er kennis van neemt.
Vandaag is het de zesde dag sinds we weten
dat Don Juan Medrano ons achtervolgt op bevel van de onderkoning,
en dat de soldaten die ik vergezel, weigeren het koninkrijk Castille te verwerpen.
Volgens de kaart van Labastida is het goud nog ver weg.
Maar er is nog een buit. De inheemse vrouwen.
Als we ze vinden, verdelen we ze onder de soldaten.
Dat veroorzaakt soms geschillen en er worden dan wapens getrokken.
Waarom dit geschreeuw?
Soldaten maken ruzie, mijnheer.
Ze discussiëren over hun beurt om te slapen met de Indiase meisjes.
Ze zijn het niet eens.
Laat de Indianen vrij en het geschil zal voorbij zijn.
- Dat is niet gebruikelijk. - Maar wel het moment.
Je hebt Don Gonzalo gehoord.
Laat de Indiase meisjes gaan.
Laat hen gaan.
Bastaard!
Wat zei je, soldaat?
Ik zie dat soldaat Aresti, behalve een koppige Biscayan,
ook een schurk en lafaard is.
Geef hem de strop.
Meneer...
Als je me gaat vermoorden, gebruik dan een haakbus,
of laat luitenant Gorriamendi mijn keel doorsnijden, hij heeft een vaste hand.
Maar niet de strop.
Het is een goddeloze dood voor een oude soldaat als ik, die vocht in de oorlogen van de keizer.
Leg vast dat de soldaat zal sterven door de strop
wegens onbeschaamdheid tegen zijn overste en muiterij.
Leg ook vast dat soldaat Aresti verzocht te sterven door haakbus of zwaard
en dat een dergelijke gunst niet werd verleend.
Laat zien.
Iturbe,
Het touw.
Marchena,
geef hem de strop.
Succes.
Van welke stad kom je?
Bermeo.
Op je knieën.
Denk aan Bermeo, mijn vriend.
"Heilig land."
"Moeder oerwoud."
"Grote geest."
Ze zeggen dat niet alleen de daken van goud zijn gemaakt.
Ook de muren en vloeren van de huizen.
En de muggen.
Het houdt de beestjes buiten en ook slechte gedachten.
Wie ben jij om te spreken van slechte gedachten?
Denk je dat ik niet weet dat je die Navarran elke nacht ziet? Wat is zijn naam?
Iturbe.
Iturbe...
Ik ben een dienstmaagd, we kunnen dingen doen die een dame niet kan.
Hij is maar een soldaat...
Ja.
Maar hij staart naar mij.
Zoals allemaal.
Ze staren je allemaal aan.
Hij kijkt me anders aan.
Haakbussen!
- Weet je het zeker? - Ja, in de buurt.
Waar?
Het zijn de mannen van Medrano.
Jij en jij, controleer de achterhoede op verkenners. Laten we gaan!
Ga met hen mee.
Door de nagels van Christus.
Jezebel
Nu heb ik niet alleen de soldaten tegen mij.
Ik heb ook God.
Ik ken hem.
Hij is Achache.
Een van de verkenners van Medrano.
Hoe ver weg zijn de mannen van Medrano?
Vertel me hoe ver weg ze zijn of ik zal je vermoorden.
Hij verkiest de dood boven verraad.
Laat hem maar aan mij over.
Hij zal praten.
Wat heb je tegen hem gezegd?
Als hij praat, zal zijn vrouw vrij zijn als hij sterft.
Zo niet, dan zal ze de mijne zijn als hij sterft. Jonge vrouw.
Hoe ver weg zijn ze?
Op een dag.
Wat denk je dat Medrano gaat doen? Zal hij recht op ons afkomen?
Nee. Slecht terrein om aan te vallen. Hij zal voordeel zoeken.
Wij hier.
Medrano hier.
Hij zal snel lopen.
Hier.
Naar kleine berg.
Toen hij erboven, we onder...
hij zal aanvallen.
Hoe weet je dat?
Hij weet het.
Beter hier naartoe gaan...
en dan slim.
Zal dagen verliezen.
Maar...?
Caribe grondgebied.
Klote jungle.
Soldaat. Wees niet boos op jungle.
Als je tegen haar bent,
leg hand op borst en trek hart uit.
En neem dan zwaard. En jij geen soldaat meer.
Jij gekke man.
Wat is er mis?
Caribes.
Vijandig of vredig?
Alle Indianen vijandig tegenover soldaten. Dit is hun land.
Ik zie geen indianen.
Maar ik zal niet tegenspreken Mediamano.
Hij ziet en hoort dingen die we missen.
Nee nee!
Als ze je wilden vermoorden, zouden ze dat al gedaan hebben.
Misschien kunnen we verder zonder te vechten.
Ze zijn meer bang van ons dan wij van hen.
Erg bang voor dit.
En je hond.
Ik ben het met Mediamano eens.
Goed, we gaan verder zonder te schieten.
Als ze aanvallen, vuur dan eerst de haakbussen.
Vertel het verder.
Marcheren.
Luitenant!
Laat dat de laatste keer zijn dat je een gevechtsorder geeft zonder mijn toestemming.
- Begrepen? - Begrepen, mijnheer.
Marcheren.
Eerst vermoorden ze Don Gonzalo en dan jij.
Je moet een beschermer vinden, en het kan niet je soldaat zijn.
Wie weet?
Ik weet het, en jij ook.
- Hij voert geen bevel. - Nog niet.
Wanneer? Er is geen tijd, we kunnen niet wachten.
- De luitenant... - Niet de luitenant.
Hij zou me behandelen als een van de Indianen met wie hij samenleeft in Puerto Cristo.
Beter een levende indiaan dan een dode christen.
Je moet me een plezier doen.
Wat?
Jij bent gek.
Hallo, soldaat.
Mevrouw.
Kom eens.
Waarom wilde je me zien?
Om je te bedanken.
Je hebt mijn leven twee keer gered.
En om je te vertellen dat ik niet ben zoals de andere soldaten denken.
Ik weet het.
Ik ben ook geen boer.
Ben ik al jaren niet meer.
Waar kom jij vandaan?
Trujillo.
Maar ik vertrok toen ik nog heel jong was.
Ik ben nooit meer teruggegaan en zal dat waarschijnlijk nooit doen.
Waarom ben je weggegaan?
Ik wilde de wereld zien.
De wereld zien...
Wat een geluk.
Ik heb de boerderij alleen in Baztén gezien,
Puerto Cristo en dit.
Ik mocht Sevilla niet zien toen we vertrokken. En jij?
Hoe is het daar?
Het heeft het allemaal.
Ook vrouwen, denk ik.
Maar niemand zoals jij.
Ik ben een getrouwde vrouw, soldaat.
Ik weet het.
Ik benijd je.
Ja.
Sinds ik klein was, wilde ik altijd nieuwe dingen zien.
Maar ik kon het niet, mijn vader regelde mijn huwelijk
met Don Gonzalo toen ik 14 werd
en sindsdien heb ik niet...
Als ik geluk heb en hier levend uit kom,
ben ik binnenkort niets anders dan een oude vrouw
die 100 keer "Tirant Lo Blanch" heeft gelezen.
Wat doe je hier?
"Ik ben een man van lage komaf zonder titel."
U hebt "Tirant Io Blanch" gelezen.
Je bent een vreemde man, soldaat.
Omdat ik "Tirant Io Blanch heb gelezen?"
Dat en om andere redenen.
Valt hij je lastig?
Nee.
We hadden het over zijn geboortestad, luitenant.
Ik ben blij.
Don Gonzalo vereist uw aanwezigheid.
Goed.
Wat ben je aan het doen?
- Ik weet niet wat je bedoelt. - Jawel.
Zij is de vrouw van je kapitein!
En ook die van jou.
Hoe lang wil je hem verdedigen?
- Ik heb niemand nodig om me te verdedigen. - Jawel.
Heel erg.
Het spijt me, Sergeant.
Niet nodig. En blijf alert.
Dit is geen tijd om je hoofd op hol te laten brengen door een vrouw.
Zelfs niet door haar.
De luitenant... zal je doden.
En mij erbij.
Hij is door haar geobsedeerd sinds hij haar in Puerto Cristo zag.
Ik wil niet naar Navarra. Het is te koud, ik krijg dan wintertenen.
Romero zei dat de tonijn in Zahara...
Ja natuurlijk.
Wat is er in Zahara? Tonijn en hoeren.
Wil je dat ik je de hele dag in de gaten houd?
- Dan Osuna. - Goed...
Een slang beet La Parda!
Ga lkiggen.
Parda, wat is er?
Wat is er gebeurd?
Ik kan niet ademen!
Nee nee. Het is Ok.
Het is goed, Parda.
- Nee nee nee. Alstublieft. - Ik wil dat ze me begraven.
Begraaf haar!
We zouden toch haast hebben.
Dat was ook de reden dat we onze doden niet begroeven.
Begraaf haar.
Romero en Carvajal, begraaf haar.
De rest van ons gaat verder.
Dapper genoeg om oude soldaten de strop te geven
en te laf om een hoer te temmen. Dit is slecht.
Mompelen is voor vrouwen.
Mannen spreken hardop en in je gezicht.
Mannen geven ook bevelen, en accepteren die niet van een vrouw.
- klootzak! - Laat je wapen zakken.
Klootzak!
Laat je wapen zakken of je moet met mij afrekenen!
We hebben samen gevochten, dwing me niet.
Niemand geeft me de strop zoals bij Aresti voor het spreken van de waarheid.
- Ga opzij. - Romero.
Ga uit mijn weg.
Opzij of ik zweer bij Christus dat ik je ook zal doden!
Marchena.
Geef hem de strop.
Kijk me aan.
Je gaat dood als een soldaat.
Marcheren.
Laten we geen tijd meer verspillen.
De godslasteraar is al in de hel aan het branden.
Bastaard!
Het kwaad neemt bezit van jou, soldaat.
Ik kan het zien in je ogen.
Wat zie je in de mijne?
In de jouwe, mijn zoon,
Ik zie lust en verlangen naar de vrouw van een andere man.
Vader,
Ik denk dat er andere zielen in nood zijn.
Een dezer dagen zal ik hem vermoorden.
- En ik zal je helpen. - Zeg geen gekke dingen.
Hij is Gods vertegenwoordiger op aarde.
Als hij dat is, laat God dan hiernaartoe komen.
Ik zal hem ook doden.
28 april.
De zekerheid dat Don Juan Medrano heet, zit ons op de hielen
en heeft luitenant Gorriamendi gedwongen
Minguez en Rodriguez weg te sturen begeleid door de Indiase Jeromillo om vuur
te maken en zo signalen achter te laten om onze achtervolgers te misleiden.
Maar dat is niet onze enige zorg.
Don Gonzalo's gebrek aan energie en zijn zwakheid met de grillen van Dofia Ana
ergert de soldaten.
Geruchten over muiterij tegen de leiding zijn er in overvloed.
Vandaag stierf soldaat Virués aan gele koorts.
Jij. Ik wil je twee dingen zeggen.
Ik luister.
Als eerste, dat ik, Juan de Gorriamendi, een soldaat ben die op zoek is naar goud.
Net als ik.
Nee.
Je vecht als een soldaat,
maar je denkt niet zoals de rest van ons.
Noch zoek je wat ze doen.
En wat zoek ik, als ik het mag vragen?
Je zoekt roem en rijkdom.
Ik dacht dat we dat allemaal deden, jij inbegrepen.
Ik zoek goud.
En goud en roem gaan niet altijd goed samen.
Goed om te weten.
Wat was het tweede dat je me wilde vertellen?
Ik kan me voorstellen dat toen je de oceaan overstak, je werd getroffen door stormen.
We hebben in één keer drie schepen verloren.
Jammer.
Dan weet je ook, dat soms om het schip niet te laten zinken,
je alles overboord moet gooien. Om het schip drijvend te houden.
Begrijp je dat?
Ik begrijp het perfect.
En ik ben het er niet mee eens.
Precies, dacht ik al.
Dat is waarom ik je het tweede ding wilde vertellen.
Als je me in de weg staat,
zul je de metgezel tot nu toe niet meer vinden,
maar zul je de soldaat treffen.
Is dat duidelijk?
Goed.
Tel me mee.
Het is Jeromillo.
Hoe zit het met Minguez en Rodriguez?
Dood in hinderlaag. Medrano's soldaten. Ik vluchten.
Waar is Medrano?
Medrano verkeerde pad.
Verliest twee of drie dagen.
Goed.
Dat is goed nieuws.
Sergeant, kies een plek om het kamp op te zetten.
Schiet op.
Sergeant...
Ik heb nu geen tijd om te kletsen.
Mediamano en Martin Dévila patrouilleren terwijl we ons kamp opzetten.
Waarom heb je me hierheen gebracht?
Zodat je veilig bent.
Waarvan veilig?
Van vermoord worden.
Sergeant wil niet dat je om de vrouw gedood wordt.
Als je teruggaat naar het kamp, verdwaal je in de jungle en sterf je.
Wacht.
Het is beter voor jou en voor de vrouw.
Gonzalo, nee...
Gonzalo!
Verdomde verrader!
Begraaf hem!
Ik zal hem begraven.
We hebben samen gevochten, ik ben het hem verschuldigd.
1 mei.
De ochtend breekt aan, na de moord op Don Gonzalo de Bazta'n.
De redenen voor zijn dood zijn in nevelen gehuld
en een voorteken van tegenspoed en verraad.
Een slecht voorteken lijkt de expeditie te omringen.
De immense jungle herinnert ons er elke dag aan
dat de mens slechts een brug vormt tussen eeuwigheid en de tand des tijds.
Vandaag is Valse Hond gestorven, jager op vijandige Indianen.
Op bevel van de luitenant, zal zijn aandeel verdeeld worden onder de mannen
die overblijven als we het goud vinden.
Hij is nu de kapitein en zij behoort hem toe.
Vergeet haar.
Van Dofia Ana.
Als aandenken, nu ze jou niet kan zien.
Ik wil haar zien.
Je hebt ballen.
Martin...
Alsjeblieft, ik wil niet dat er iets vreselijks met je gebeurt vanwege mij.
Na vanavond moet je bij me wegblijven.
Eén nacht is niet genoeg, mijn dame.
Noem me geen dame.
Ik ben geen dame.
Ik ben niets.
Zeg dat niet.
Het spijt me dat ik je niet kon helpen.
Het spijt mij ook.
Maar ik wist het niet.
Ik wilde overleven...
Wat gedaan is, is gedaan.
Martel jezelf niet meer.
Zo is het nu eenmaal.
Slechts één nacht.
Ik zal meer nachten willen.
Ik denk dat ik elke nacht wil.
Beter één nacht dan geen.
We kunnen geen geluid maken.
Ik weet het.
Behandel me goed.
Je moet gaan.
Het verdrijft slechte geesten.
Heb je een vrouw?
Nee.
Dood.
Het spijt me.
Ik kan me haar gezicht niet meer herinneren.
Binnenkort is het tien jaar geleden dat ik haar voor het laatst zag.
In Barbastro.
- Barbastro jouw stad? - Ja.
In Aragén.
En jouw stad? Hoe heet die?
Weg.
Verbrand.
Door ons?
Hier ben ik.
Ik ging mijn tent binnen en rook een vreemde geur.
Als een dode man.
Dat is jouw geur, is het niet?
Ik denk het niet, omdat ik leef.
Niet lang meer.
Je gaat haar toch niet vermoorden, of wel soms?
Nee.
Ik hou van vrouwen.
Het is Christus, mijn kind.
Christus.
Soldaten...
Onze missie is niet alleen om het goud te vinden.
We moeten ook deze wilden bekeren.
Het meisje zal bij ons blijven
om al Gods genade te ontvangen.
Laat de ontuchtigen gewaarschuwd zijn.
Laat haar met rust.
Ze is nu van God, onze Heer.
Voor God en voor jou, klootzak.
Goud.
Mediamano!
Ze zegt dat een dag van hier
Castiliaanse soldaat op zoek naar goud.
Het kan een overlevende zijn van de expeditie van Tomés de Ull'1a.
Labastida zei op zijn sterfbed dat hij de enige overlever was.
Misschien had hij het mis.
Kan zijn.
Bij Christus en de wijk Triana!
Dit is het graf van Juan Tomés de Ull'1a.
Een goede commandant.
Hij probeerde ons naar de stad van goud te leiden, maar...
het lot wilde iets anders.
Hoe heb je het overleefd?
Ik was zo zwaar gewond dat de Cariben dachten dat ik dood was.
Toen zij vertrokken,
heeft ze me gered.
En deze kinderen? Christenen?
Het zijn mijn kinderen.
Dat is genoeg.
Ja dit...
Dit is de grote rivier.
En twee dagen gaan, naar het noorden, de berg.
Daarachter, Tezutlén.
Wat is dit?
Het wordt het eiland van vrouwen genoemd.
Een eiland waar geen mannen wonen, alleen vrouwen.
Een keer per jaar brengen ze mannen en liggen bij hen.
Als ze jongens krijgen,
vermoorden ze ze. Als ze meisjes krijgen, houden ze die.
Ze leren hen vechten.
Het zijn krijgers. Ze vechten beter dan de Indianen.
Als kapiteins.
Ze zeggen dat ze erg wit en lang zijn en ze hebben heel lang haar,
gevlochten en teruggebonden rond hun hoofd.
In de strijd is er eentje net zoveel waard als tien indianen.
Je gezicht
lijkt mij vertrouwd.
Ik ben overtuigd
dat ik je ergens anders al tegen ben gekomen.
Het is mogelijk, ik ben een oude soldaat.
De plundering van Rome.
Misschien hebben we samen gevochten.
Op de trappen van de Sint-Pietersbasiliek.
Ja.
Het was daar. We hebben die dag veel Zwitserse bewakers afgeslacht.
Ja, dat hebben we gedaan.
- En bisschoppen en broeders. - Dat klopt.
- Wat is jouw naam? - Bastaurrés.
Sergeant Bastaurrés.
Wacht.
Dit is de koninklijke standaard.
Don Tomés de UIL'la verdedigde het
tot zijn laatste ademtocht.
Ik weet zeker
dat je hem beter kunt gebruiken dan ik.
Weet je zeker dat je niet met ons mee wilt?
Helemaal zeker, mijn zoon.
Toen ze mijn leven redde, voelde ik...
dat de goden me een nieuwe kans gaven.
De goden...
Ja.
Ik dacht dat je nog steeds christen was.
Dat ben ik.
Maar op mijn manier.
Denk je dat dit leven voor een christen is?
Voor deze christen, ja.
Ik leef in vrede, ik beledig niemand en niemand beledigt me.
Ik beveel niemand en niemand beveelt mij.
Ik ben een oude man die gewoon op de dood wacht, niets meer,
niets minder.
Ondertussen woon ik hier...
met mijn vrouw en kinderen.
En mijn dode metgezellen zullen altijd hier zijn met mij in deze jungle.
Wat?
De vogels
zijn teruggekeerd.
Ze gaan altijd weg als ze soldaten zien.
Ze weten dat ze alleen maar tragedie brengen.
Nee, deze is beter.
Welke woorden schrijf je op?
Het leven van Manuel Requena.
Hoe hij hier vanuit Triana kwam en besloot te blijven en een gezin te stichten.
Wat zei ze?
Ze zegt dat ze je kind wil hebben.
Een kind?
Met mij?
Waarom?
Ze zegt dat jouw handen geleid worden door de goden.
Goden...
Nee.
- Martin. - Wat?
Vertel me het gedicht.
Welk gedicht?
De stier die naar de woestijn gaat.
"Zoals de stier die naar de woestijn vlucht
wanneer verslagen door zijn verwanten,
en wacht tot zijn kracht terugkeert
om degene te vernietigen die hem vernederd heeft.
Zo moet ik wegblijven van jou,
want je gezicht verwarde mijn macht.
En ik moet niet terugkeren voordat ik vrij ben
van de angst die mijn vreugde hindert. "
Je verdient het niet om je te laten dopen, zondaar!
Zondaar!
Bastaard!
We hebben God nodig aan onze zijde.
Gedraag je.
Succes.
Hij liet signalen achter voor Medrano.
Ze hebben het dorp afgebrand, ze zijn vlak achter ons.
Ze weten niet met hoeveel we zijn.
En nu.
- Geef me wat mannen. - Waarvoor?
Om de honden te zijn die de hazen verspreiden.
Neem Iturbe en nog vier andere.
Ik zal de dame ook nodig hebben.
Waarom?
Soldaten worden afgeleid door een mooie vrouw.
Dat is helemaal waar.
Als de dame het goedvindt.
Goed.
Maar ik wil een wapen.
Jullie zijn nu gevangenen van de koning.
- Wie heeft de leiding? - Ik.
Wie ben je?
Martin Dévila, soldaat van de koning en waarnemend brigadier.
En de rest van de expeditie?
Dood.
Snij al hun kelen door.
Moeten we de vrouw ook doden?
Nee.
Ze is een weduwe en moet worden getroost.
Wat doen we met hen?
Degenen die met ons mee willen gaan, kunnen dat doen.
Degenen die niet mee willen, kunnen vertrekken en proberen Puerto Cristo te bereiken.
Als een van hen blijft, zullen we het goud met hen moeten delen.
Het zijn wapenmakkers die bevelen opvolgden.
Ieder van ons zou in zo'n situatie kunnen geraken.
Ze wilden ook onze kelen doorsnijden en ons goud pakken.
Ze vochten goed.
- Ze verdienen het om goed te sterven. - Mijnheer.
Er is genoeg goud voor iedereen.
Ik denk dat we nog een paar soldaten kunnen gebruiken.
Goed.
Zo zal het dan zijn.
Degenen die met ons mee willen doen, stappen naar voren.
Degenen die willen terugkeren naar Puerto Cristo,
kunnen gaan.
Naam?
Juan Alonso.
Van Leén.
Herinner je je mij?
Hij zal geen weduwen meer troosten.
Onder Gorriamendi's bevel en met instemming van alle soldaten,
om het pad naar het goud in te korten,
zijn we het grondgebied binnen gegaan dat toebehoort aan Indiaanse boogschutters.
Kaart van Labastida genaamd "de drie zondige wilden"
Ze geloven niet in God, het zijn sodomieten en ze eten mensenvlees.
Moge God, onze kruisbogen en onze haakbussen ons beschermen.
Luister soldaten.
Jonge Pedro,
Roncal, Castro.
Je gaat voorop om het terrein te verkennen.
Je komt uit Trujillo, toch?
Als ik niet terugkom, gaat mijn deel van het goud naar jou toe.
Op de voorwaarde
dat wanneer je teruggaat naar Spanje, je naar Zafra gaat en het aan mijn moeder geeft.
Als mijn moeder is gestorven, kun je het houden.
Hier.
Als ze je aanvallen,
probeer niet levend te worden gevangen genomen.
Ondanks de wrok, ambitie en geschillen,
en dat we elkaar vermoordden als er geen vijand was,
wij waren soldaten, kameraden onder de wapenen.
Met zonderlijke band en reden genoeg om Castro niet in de steek te laten,
Roncal en de jonge Pedro.
En hoewel we zeker waren van hun kwelling en ondergang,
besloten we ze te vinden en te begraven
en hen te wreken.
Hoe ver weg zijn ze?
Niet ver weg. Ze zijn hier.
Zoek dekking!
Hou vol!
Waarom wachten ze om ons aan te vallen?
Uit angst voor gifpijlen
om harten van je soldaten binnen te gaan.
Zingen.
Moeder...
Moeder, ik kom van de populieren.
Ik zag ze wiegen in de wind.
De populieren in Sevilla waar
Ik mijn knappe vriend zag.
Moeder, ik kom van de populieren.
Ik zag ze wiegen in de wind.
De populieren in Sevilla waar
ik mijn knappe vriend zag.
Moeder, ik kom van de populieren.
Ik zag ze wiegen in de wind.
De populieren in Sevilla waar
Ik mijn knappe vriend zag.
Zijn ze weg?
Ja.
Nu weten ze dat de soldaten zullen vechten.
Ze keren terug naar het dorp.
Vrouwen en kinderen verdedigen.
En hoe vechten ze?
Ze misleiden graag.
Zoek dekking!
Snel!
Als we hier niet wegkomen,
ze zullen ons één voor één doden.
Hoeveel haakbussen hebben we?
Zes.
Het hek beweegt.
Blijf kalm, heren.
Wij zijn de soldaten van de keizer.
Schiet.
Nu!
Iturbe, Barbate,
vind de vrouwen en kinderen.
Stop.
Ze verstopten zich in een put onder één van de hutten.
Dood ze allemaal, in de naam van God!
Wat doe je nou, Martin?
Nee.
Hoe bedoel je nee?
Ga uit de weg
of ik dood je nu meteen.
Verdomde Indiaanse klootzak!
Hij was maar een Indiaan.
Het is tijd voor ons om deze plaats te verlaten.
Na grote moeilijkheden hebben we het land van "drie zonden" verlaten,
waar we de jonge Pedro, Castiliaan, hebben achtergelaten;
Roncal, Navarran; Castro, Extremaduran;
Salas, Aragonese; Zabala, Navarran;
Joao, Portugees; Panizo, Extremaduran;
Areta, Carvajal en vijf die onlangs bij ons zijn gekomen, allemaal Andalusiërs.
Onze Indiaanse gids werd ook vermoord, die we kenden als Mediamano,
maar wiens echte naam Chima was, van de Chocée-stam.
Hij leerde me woorden over zijn mooie taal en gebruiken van zijn ras.
Moge hij in vrede rusten.
Zal de keizer lezen wat je schrijft?
Ik hoop het.
Zit ik erin?
Kun je lezen?
Een beetje.
Kijk.
Hier.
"Don Gonzalo...
de Baztén...
vergezeld...
door zijn dienaar,
Marchena."
Wanneer we het goud vinden,
ga ik niet terug naar Spanje, ik blijf hier.
Waarom?
Want als de keizer van Spanje dat leest,
zal iedereen weten dat ik een dienaar ben.
En als ik hier blijf, zal iedereen me kennen als Don Diego de Marchena.
Dan moet je goed leren lezen en schrijven.
Goed.
2 mei.
De dag dat God ons in de steek liet,
of om precies te zijn, de laatste man in de steek heeft gelaten
om Hem aan zijn zijde te hebben.
De priester is in het moeras gevallen!
Hij ontlastte zichzelf en viel.
Ik had hem graag zelf gedood.
Mijn vader was een priester.
Blijf opletten.
Waarvoor?
Gorriamendi en zijn mannen.
Ze zullen misbruik maken van elke fout en ons vermoorden.
Ze ruiken het goud en willen het niet delen.
Voordat ze ons aanvallen, scheiden ze ons.
Wie is met ons?
Wij drie.
En de nieuwe?
Misschien Iturbe.
Ze zullen geen getuigen willen.
Blijf waakzaam.
We zijn een halve mijl verwijderd van de grote rivier.
In die richting.
Martin Dévila, Barbate.
Ga voorop om het terrein te verkennen.
Laten we gaan.
Wat ben je aan het doen, luitenant?
Je vermoorden.
Ik ben de vertegenwoordiger van de koning.
Precies om die reden.
Of dacht je dat ik het goud met hem ging delen?
Hij verdient het niet.
Klootzak!
Teef!
Het goud is niet alleen van jou.
Dit zal me meer pijn doen dan jij, soldaat.
Dit militaire tribunaal bestaat uit mijzelf
als troepenleider,
waarnemend sergeant Martin Dévila,
en de soldaten die bekend staan als Iturbe en Barbate,
hebben besloten om luitenant Juan de Gorriamendi
ter dood te veroordelen wegens muiterij...
en verraad.
Marchena de beul zal het vonnis in de naam van de koning uitvoeren.
Ik ben geen beul meer.
Dood me zelf maar. Soldaat tot soldaat.
Maak me los, ik wil een kruis slaan.
Op jouw woord?
Op mijn woord.
Schiet op, Lorenzo.
Ik heb nog nooit van wachten gehouden.
Jij bent degene die nu schrijft, toch?
Stel dat ik geen beul meer ben.
We gaan de rivier oversteken.
Laten we geen tijd verspillen.
1 juni.
Ik schrijf wat zeker mijn laatste regels zullen zijn.
Ik heb mijn aantekeningen afgegeven aan
soldaat Martin Da'vila, geboren in Trujillo,
hij zal de afgesproken hoeveelheid
goud leveren aan onze koning de keizer.
ik koos hem omdat hij uit Extremadura komt, een grensman,
vervuld van de geest van ontdekking, net als Cortés.
Als mijn geschriften de goede handen bereiken
en me bekendheid geven, verwelkom ik dat.
Als de maker andere intenties heeft,
dan sterf ik als een verdorde bloem, zonder roem.
Mijn roem zal in het land verdwijnen.
Twee indianenstammen bevechten elkaar, er zijn er veel.
Verberg je.
Stop, stop.
Ik beveel je me hier te laten.
Ik kan het niet bijhouden, ik hou je tegen.
Het goud is nabij.
Je moet het vinden.
Zonder dat ben je ten dode opgeschreven.
Je zal worden opgehangen.
Nu is het jouw beurt om het te dragen.
Martin...
Laat het goud je niet gek maken.
Geef de koning zijn vijfde.
Op die manier zal iedereen worden vergeven.
Alles.
Nee.
Ik geloof in een ander leven.
Wil je dat ik het doe?
Het is het niet waard.
Het is bijna afgelopen.
Ik ruik de zee.
Goud.
Vandaag,
4 juni,
we kwamen aan in Tezutlén.
Gedurende 62 dagen
doorkruisten we de wrede jungle,
bespot en belachelijk gemaakt door het geluk.
We vochten genadeloos tegen de inboorlingen van dit land
en we hebben elkaar vermoord,
verblind door het goud.
Voordat we onze memoires voltooien zoals door de schrijver Ulzama gevraagd,
heb ik besloten om, net als Azië en Europa vrouwennamen hebben,
de toppen van waaruit we Tezutla'n hebben gezien
vanaf nu bekend zullen zijn
als de Dofia Ana-berg.
Ik leg ook vast dat op 8 april
veertig mannen en vrouwen Puerto Cristo verlieten.
Vandaag zijn er nog maar twee over.
Er was geen goud.
Het is verdomde glanzende modder.
Zoals aardewerk uit Andujar.
Precies.
Martin.
Alles wat we deden...
was voor niets.
Kijk..
achter deze zee is er een plaats die sommigen China noemen
en anderen Catay.
En dat het de route is van zijde en parels.
Het is veel groter dan die in Barbate.
En het is van ons.
Ik, Martin Da'vila,
inwoner van Trujillo,
soldaat en ontdekker,
neem bezit van deze zee en oceaan en zijn kusten
in de naam van Carlos de keizer,
koning van de wereld en de landen van Spanje.
Voor Pepe Salcedo, leraar en vriend.
GOUD