::Project HAVEN:: przedstawia
To jedyny w swoim rodzaju PBR World Final!
Luke Collins jest młody, przystojny i magiczny na byku.
Ale teraz musi stawić czoła swojemu ostatecznemu demonowi.
Będzie ujeżdżał byka, którego nie trzeba przedstawiać.
Ten byk 74 razy z rzędu zrzucił jeźdźców z siodła.
Las Vegas, wiecie, o kim mówię.
Przed wami Rango!
Trzykrotny mistrz z Walkertown w Karolinie Północnej, Luke Collins!
Jest gotowy na ostrą jazdę!
Dajesz!
Momencik!
Luke Collins ląduje na ziemi. Bierzcie go stamtąd.
NAJDŁUŻSZA PODRÓŻ
rok później...
Tłumaczenie: GabryS Korekta: peciaq
- Wiecie, gdzie jest Sophia? - Nie wiemy.
Zajmijcie nam miejsca.
- Widziałaś Sophię? - Uczy się w pokoju.
Nie wyciągniesz jej.
NIE PRZESZKADZAĆ!
Cześć, Marcia. Dzięki, że nie przeszkadzasz.
- Mam dla ciebie prezent. - Chwila. Poważnie?
- Wyglądam poważnie? - Raczej śmiesznie.
- Będzie świetna zabawa. - Nie mogę. Mam pracę.
To drugi semestr na ostatnim roku. Masz genialne oceny.
- Masz pracę w Nowym Jorku. - Staż. Bez żadnego wynagrodzenia.
Połowa akademika idzie.
- Nie widzę siebie na rodeo. - To nie rodeo, tylko ujeżdżanie byków.
- Nie rozumiesz, o co chodzi. - Wiem, przystojniacy.
Nie przystojniacy. Najlepsze ciacha, jakie w życiu widziałaś.
Proszę.
Dobrze. Ale nie włożę kowbojek.
- I to jest to? - Zgadza się. "Najgroźniejszy sport na piachu".
Potrzebuję gorącego kowboja.
- Świetne widowisko. - A nie mówiłam.
Mój Boże!
Co to było?
Spójrz na niego.
Przenosimy się do zagrody Ridin' Dirty,
gdzie jest nasz tutejszy bohater,
Luke Collins z Walkertown w Karolinie Północnej!
Dajesz, Luke!
Jest trzykrotnym mistrzem PBR.
Rok temu dopadła go kontuzja.
Ale wrócił.
Zajmuje 52. miejsce w rankingu.
Przed nim długa droga, by wskoczyć do TOP 35 i pojechać do Vegas.
- Jesteś na to gotowy? - Zobaczymy.
Robi to, co jest prawie niemożliwe w sporcie...
Chodzi o powrót na szczyt.
A dzisiaj będzie ujeżdżał Sweet Thang.
Dajesz!
Panie i panowie, mamy przed sobą mistrza.
- To mój chłopiec! - Czuję, że powinnam wstać.
Luke Collins przeskakuje na 48. miejsce.
Zatrzymaj go.
Wymiotłaś, dziewczyno.
- Jest taki duży na tobie. - Wiem.
Niezła jazda, kowboju. Moja babcia też dałaby radę na Sweet Thang.
Dobrze mieć cię z powrotem. Było za łatwo bez ciebie.
Jared! Cześć, stary. Zaraz wrócę.
- Cześć, Larry. - Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
Cześć, Luke. Jak leci?
Gratulacje. Wygrana dobrze smakuje.
- Z pewnością. - Musisz nas odwiedzić.
Przedstawię cię ważnym gościom z PBR. Chodź na piwo.
Jasne. Zaraz dojdę.
Miałeś świetny wieczór.
Ale to długa droga, by wrócić na szczyt.
Miałem podobny kapelusz.
Wybacz.
Zatrzymaj go. Wyglądasz w nim lepiej.
Tak?
- Mogę? - Pewnie.
Pięknie.
- Luke. - Sophia.
Miło mi cię poznać.
Czy mogę postawić ci drinka?
Wygrałeś dzisiaj zawody.
Myślę, że to ja powinnam postawić ci piwo.
Tak się nie robi w moich stronach.
Ty stawiasz.
Sophia! Tu jesteś.
Szukałam cię.
- To Marcia. Jest moją... - Siostrą. - Przyszywaną.
Najlepsze psiapsióły, mówiąc oficjalnie.
- Jesteś cudowny. - Czas znaleźć taksę. - Co?
Tylko potrzebuję wszystkiego, by przestało mi się kręcić w głowie.
- Będę chora. - Co? - Chyba będę chora.
- Na pewno? - Na bank.
Mamy ją. Powinnam zabrać ją do domu.
Dobry pomysł.
Zadzwoniłabym, ale czuję, że tak się nie robi w twoich stronach.
To prawda. To może ja zadzwonię?
Mówisz, że zadzwonił, a ty nie oddzwoniłaś?
- Przenoszę się do NY za dwa miesiące. Po co mi to? - Po co?
Przyjrzałaś mu się?
Te ramiona i oczy. Właśnie po to.
Zaczynam nowy rozdział. Nie chcę się rozpraszać.
Chyba jesteś jedyną, która odmówiłaby romansu z kowbojem.
Marcia: Już zadzwoniłaś?
Niech nie odbiera. Nie odbieraj.
- Słucham? - Tu Sophia.
Zastanawiałam się, czy nie chciałbyś się spotkać
- albo wypić kawę czy coś. - Podziękuję.
To już daję ci spokój.
Żartuję sobie, Sophia.
To może kolacja?
- Chodzi ci o randkę? - Tak.
Większość facetów mówi: "Co robisz później?".
Albo piszą w nocy: "Wpadnij".
Jestem trochę staroświecki.
- Mam gdzieś podejść? - Nie. Przyjadę po ciebie.
- Pasuje ci 18:00? - Pewnie.
Witam panie.
- Znam cię. - Marcia, tak?
Ostatnim razem byłeś trochę rozmazany.
- Możesz wejść. - Dziękuję.
Przygotowuje się u góry.
Dziękuję. Słodko.
Nawet kupił jej kwiaty.
Możemy iść?
- Miłego dnia. - Bawcie się dobrze.
- Mój Boże! - Chcę kowboja!
Ale ciasteczko!
Nie mówiłaś, że mieszkasz w domu bractwa.
Najtaniej na kampusie.
Jest tak, jak sobie wyobrażam?
A jak sobie wyobrażasz?
- Bitwy na poduszki w samej bieliźnie. - No coś ty!
Bez bielizny.
- Wkręciłam cię. Tak troszkę. - To prawda.
To dokąd jedziemy?
Niespodzianka.
Niesamowity widok.
Jesteś pełen niespodzianek.
- Nie wierzę, że zrobiłeś obiad dla mnie. - Amy gotowała.
- Kto to Amy? - Smokin' Amy's.
Najlepsze żarcie z grilla w Karolinie Północnej.
Polubiłam to i klasyczne, co jest dziwaczne.
Wiem. To dziwne. Zupełnie jakby...
Jak babka z Rutherford skończyła w Karolinie Północnej?
Coś w tym stylu.
Dostałam tu stypendium, więc nie mogłam tego przepuścić.
Stypendium? Na bogato.
Wiedziałam, że napiwki z knajpy taty nie wystarczą.
Po prostu...
Kocham sztukę, wszystko w niej.
Uwielbiam uczyć się o niej i niosącą ze sobą kulturę...
i wszelkie ludzkie doznania zawarte w jednym.
Złość, smutek, miłość, pasję, akceptację...
czy historię.
Nieważne. A co z tobą? Jaka jest twoja historia?
Moja jest...
dość prosta.
Wygrywanie zawodów. Dostanie się do najlepszej 35.
Wyjazd do Vegas. Dostanie się do finałów.
Teraz muszę nadrabiać. Rok temu doznałem kontuzji.
- Jak to? - Wszyscy jeźdźcy łapią kontuzje.
Nie ma tu "jeśli".
Jest tylko "kiedy".
I jak zła.
Jak zła była twoja? Poważna?
Mam jeszcze kilka lat, by jeździć,
zanim będę skończonym jeźdźcem.
Będę najlepszy.
- Chodzi tylko o wygrywanie? - Wcale nie.
Nie całkowicie.
Mam rodzinne ranczo.
To było kilka ciężkich lat. Wszystko na głowie mamy.
Muszę zarabiać pieniądze.
- Zimno ci? Widzę. - Trochę.
Dokąd idziesz?
- Jaki to kolor paznokci? - Chyba "czysty".
Czysty. Jasne. To ma sens.
Dobre.
Jesteś dość spokojny jak na wiejskiego faceta.
- Ja? - Tak.
Widziałam, jak te dziewczyny gapiły się na ciebie.
Myślisz, że jestem taki?
Nie.
Nikt nigdy nie zrobił czegoś takiego dla mnie.
Podoba ci się Karolina Północna?
Tak.
Jest tutaj pięknie.
Przenoszę się do Nowego Jorku pod koniec przyszłego miesiąca.
Dostałam pracę.
Tak naprawdę to staż.
Ale to poważna sprawa. W galerii na Manhattanie.
Dlatego tak długo nie oddzwaniałam.
Nie myślałam, że to będzie dobry pomysł.
Cieszę się, że oddzwoniłaś.
Tylko to nie jest najlepszy moment.
Powinienem odwieźć cię do domu. Zanosi się na deszcz.
- Widziałaś to? - Co?
Co to jest?
Dzwoń po pomoc!
- Obudź się. - Czy on żyje? - Potrzymaj to.
Pudełko.
- Pudełko. - Co on mówi? "Pudełko"?
- Uratowałeś mu życie. - Ty też.
Tylko trzymałam latarkę. Ty byłeś niesamowity.
Mam nadzieję, że nic mu nie jest.
Zawiozę cię do domu.
- Zostanę tutaj. - Naprawdę?
- Aż wyjdzie z ostrego dyżuru. - To poczekam z tobą.
Nie trzeba. Naprawdę.
Dziękuję za dzisiaj.
To był świetny wieczór.
Poniekąd.
Powodzenia w Nowym Jorku.
"10 kwietnia 1940 r.
Moja najdroższa Ruth...
To był dzień jak co dzień.
Ale gdy weszłaś do sklepu mojego ojca,
taka piękna i pełna energii,
na zawsze odmieniłaś moje życie.
Jesteście nową rodziną, o której mówił nam rabin.
- Z Wiednia? - Tak.
Jestem Hannah, a to moja córka, Ruth.
Miło was poznać Jestem Sarah, a to mój syn, Ira.
Ira?
- Dobrego szabatu. - Dobrego szabatu.
Dobrego szabatu.
Dobrego...
Przez następne dni planowałem, w jaki sposób mogę z tobą porozmawiać,
gdy znalazłaś dom w mojej małej społeczności.
Ale nie jedyny ubiegałem się o twoje zainteresowanie.
Potrzeba było więcej czasu.
- Obudził się. - Musi pan coś jeść, panie Levinson.
- Inaczej pan nie wyzdrowieje. - Jestem stary.
Miałem zawał,
protezę stawu biodrowego, operację na oba kolana.
Jak mam wyzdrowieć?
Kim jesteś?
- Przyniosłam panu to. - Skąd to masz?
Z pańskiego auta. Prosił mnie pan, bym to wzięła.
To ty...
- Ty mnie wyciągnęłaś? - Nie, mój przyjaciel, Luke,
ale poprosił mnie pan, żebym zabrała pudełko.
Nie pamięta pan?
Dziękuję.
Bardzo.
Polubił ciebie, jako pierwszą.
Może nakłonisz go do jedzenia?
Ma najzimniejsze dłonie na świecie.
Musi moczyć je w wodzie z lodem, zanim tu przychodzi.
- Naprawdę powinien pan coś zjeść. - I tak umieram.
Tego chciałaby Ruth?
Skąd wiesz o Ruth?
- Czytałaś moje listy? - A co to pana?
Umiera pan.
Są piękne.
Była piękną kobietą.
W każdym aspekcie.
Rozumiem, dlaczego były dla pana takie cenne.
Od lat nie mogę ich czytać. Nawet z okularami.
Mam panu przeczytać?
Ale najpierw musi pan coś zjeść.
"25 maja 1940 r.
Pierwszy raz w życiu żałowałem, że msza nie trwa dłużej".
Przepraszam.
Odezwiesz się do mnie w końcu?
- Słucham? - Ciągle widzę, jak się rozglądasz.
- Nie podpatruję ciebie. - Nieprawda.
Ale nigdy się nie odezwałeś. Jestem taka straszna?
Nie...
To, co zrobiłeś tej biednej róży, jest niewybaczalne.
Widziałaś to?
Nie zawstydzaj się. To był uroczy gest.
Ruthie?
Chcesz mnie odprowadzić?
- A co z Davidem Steinem? - Może odprowadzić moją mamę.
Wiedeń jest piękny i pełen kultury.
Posiada więcej artystów niż Paryż.
Przynajmniej tak było przed wojną.
Musiało być wam ciężko wyjechać.
Szczególnie dla rodziców.
Ale byłoby gorzej, gdybyśmy zostali.
Wszyscy myśleli, że jesteśmy głupi,
a mój ojciec przesadza.
Teraz nawet nie możemy skontaktować się z bliskimi.
Czasami sobie myślę,
jakie mam prawo do szczęścia, gdy na świecie jest tyle cierpienia?
Można powiedzieć, jakie masz prawo do nieszczęścia?
Prawda.
Jak na psioka, jesteś całkiem filozoficzny.
Co?
Chodziło ci o "wsioka", a nie "psioka".
Co?
Wolę twoją wersję.
- Dziękuję za spacer. - Nie ma za co.
To była przyjemność.
Spotkamy się kiedyś?
Mam czas po szabacie.
- Chcesz wyjść dzisiaj? - Nie będziemy już młodsi, Levinson.
Możesz tu poczekać, jeśli chcesz.
"Na zawsze twój...
Ira".
Mam przeczytać kolejny?
Ale...
mogłabyś...
Mogłabyś wrócić?
- Carolina Thunder to dobre losowanie. - Na pewno dasz radę?
Fani z Savannah w Georgii, chwyćcie się za ręce...
dla jednego jedynego Rango!
Przenieśmy wzrok na zagrodę Cooper Tires,
w której siedzi gotowy już Evan Matthews z Summerville w Georgii.
Zmierzy się z bykiem, którego nie trzeba przedstawiać.
85 wyrzuceń z siodła z rzędu...
Walczy o Gold Buckle.
Skądś to znam.
Czas na Luke'a Collinsa.
Jeśli uda mu się z Caroliną Thunder,
wskoczy do najlepszej 35. i zapewni sobie bilet do Vegas!
Dajesz!
Spadł za wcześnie przez kosztowny błąd.
Przez to może stracić szansę na finały i tytuł.
Zastanówcie się, co on teraz sobie myśli.
Wydarzenie z Rango przed jego jazdą...
- Dobra jazda. - wpłynęło na jego skupienie.
Cholera.
Powrót wielkiego bohatera.
Cześć, mamo.
- Ugotować ci jajka? - Nie.
Jak poszło?
Opuściłeś stadion na własnych nogach. Dla mnie to zwycięstwo.
Kiedy skończysz z bykami, Luke?
Mówiłem ci, że nie mogę.
Zapomniałeś już o obrażeniach głowy?
- Jestem dorosły. - A ja chcę, żebyś dożył starości.
Dzięki.
- Boję się o ciebie. Odpuść, proszę. - Nie martw się.
Co się dzieje?
Nic.
No nic.
- Poznałem dziewczynę. - Ciągle je poznajesz. - Nie.
Ta jest inna.
- Nie mogę przestać o niej myśleć. - To w czym problem?
Przenosi się do Nowego Jorku za dwa miesiące.
Właśnie o to chodzi.
- Moczysz ręce w wodzie z lodem. - Nieprawda.
Jako jedyna w szpitalu odzywam się do ciebie.
- Przeszkadzam? - Właśnie miałam go udusić.
Uduś przed obiadem, bym nie jadł tej szpitalnej papki.
Im szybciej, tym lepiej. Miłego czytania listów.
Dobrze pan wygląda.
Możemy?
"12 czerwca 1941".
To był dobry dzień.
"Najdroższa Ruth, wspomnienia naszej podróży...
wciąż tańczą w mojej głowie.
Czuję, jakby to było wczoraj.
Pomogłaś mi ujrzeć świat w innym świetle.
Nie wiem, dlaczego wystroiliśmy się do kina.
W Wiedniu tak się robi.
Nawet na wyjście do parku. To eleganckie.
- W Karolinie Północnej też jest lipiec. - Muszę coś ci pokazać.
Co takiego? Spóźnimy się.
Obraz artysty z Black Mountain.
- Co to Black Mountain? - Szkoła sztuki.
Cały ruch w Karolinie Północnej.
Czyż to nie cudowne?
Cóż za osobisty pejzaż. Jest taki bezpośredni i szczery.
Uproszczony i zniekształcony. Wszystko na raz.
Czyż to nie jest wspaniałe?
Tak bardzo, jak ty kochasz.
- Chodź. - Nie, nie.
Przepraszam.
Chcesz tańczyć? Proszę bardzo.
Ten pocałunek, nasz pierwszy...
był obietnicą wszystkiego, co przed nami.
Dni stały się miesiącami.
Podróżowaliśmy w weekendy do nowych miejsc.
Nigdy nie byłem na wakacjach.
Nie pomyślałbym, że będą tak pamiętne, jak te.
Co?
Pierwszy raz czuję się w Karolinie Północnej jak w domu.
Przy moim najzdolniejszym uczniu całkowicie zawiodłem.
Ruth zakochała się w sztuce współczesnej.
Dla niego sztuka zatrzymała się na Matissie i Picasso.
Nie sądzę tak. To po prostu długa drzemka.
Próbujesz wychować dzieci właściwie,
a one rosną i decydują za siebie.
- Bardzo dobrze. - To tragedia.
Miło było cię widzieć, jak tak rozmawiasz.
Najszczęśliwsze dla mnie w życiu są takie dni.
- Muszę cię o coś spytać. - Poczekaj.
Chcę dużej rodziny. Naprawdę dużej.
Zawsze tego chciałam, odkąd byłam mała.
Przy tym wszystkim, co się teraz dzieje...
czuję się odpowiedzialna, by wydać nowe życia na świat.
Brzmi idealnie.
Teraz możesz pytać.
Wiem, że nie jestem bogaty. Nie wiem nic o sztuce.
Mogę obiecać, że będę cię kochać w każdej sekundzie mojego życia.
Naprawdę?
- Wyjdziesz za mnie? - Tak!
Tak, tak! Co tak długo zwlekałeś?
- Witaj w rodzinie. - Dziękuję. - Dobrze cię mieć.
"Kocham, Ira".
Wrócę jutro.
- Pan Levinson? - Znam cię?
Luke Collins.
Pamięta pan, jak pan rozbił barierkę?
Uratowałeś mi życie.
Dziękuję.
To twój Luke?
To mój przyjaciel, Luke. Zgadza się.
Twój przyjaciel.
Co tu robisz?
Znalazłem to w aucie. Pomyślałem, że będzie pan je chciał.
"7 grudnia 1941.
Nic bardziej mnie nie uszczęśliwiało niż myśl, że się pobierzemy.
Ale świat, z którego uciekłaś wraz z rodziną,
w końcu nas dogonił.
Stany Zjednoczone Ameryki
zostały nagle i celowo zaatakowane
przez siły morskie i lotnicze Imperium Japonii.
- Obiecaj, że wrócisz. - Wrócę. - Obiecaj!
Obiecuję.
Spójrz na mnie. Obiecuję.
Wróć do mnie!
Pomocy!
Nie możemy go tam zostawić.
Pomóżcie mi!
Niech ktoś mi pomoże!
Muszę go ocalić.
- Oszalałeś? - Czołgi są 200 metrów stąd.
Nie wrócisz.
Wrócę. Złożyłem obietnicę i muszę ją dotrzymać.
Twoja śmierć pomoże tylko Niemcom.
Pomocy! Proszę!
Ktoś może mi pomóc?
Cholera.
Złap mnie za szyję.
Muszę wrócić. Muszę wrócić do Ruth.
To było szaleństwo, Levinson. Wiesz o tym?
Cholera!
Bardzo mi przykro.
Gdy wróciłem z wojny, byłem innym człowiekiem.
Toczyłem teraz większą bitwę.
I nie mogłem dotrzymać złożonej tobie obietnicy.
Twoja mama mówi, że jesteś w domu od poniedziałku.
Nie wiem, co przeszedłeś, ale chcę ci pomóc.
Nie sądzisz, że zasługuję na wyjaśnienie?
Dobrze...
Zasługuję.
Nie rozumiesz. Nie chodzi o samą ranę. Wdała się infekcja.
- Miałem gorączkę przez dwa tygodnie. - Skonsultuj się z innymi lekarzami.
Myślisz, że nie próbowałem? Nie mogą nic poradzić.
To moje życie, ale nie chcę, by i twoje takie było.
Wciąż jest szansa. Chcę wyjść za ciebie.
Jeśli wyjdziesz za mnie, możesz nigdy nie mieć rodziny.
Naprawdę chcesz to porzucić?
Wojna się skończyła...
a dla mnie także moje życie.
Zamknięte!
Wiem, co robisz!
Nie możesz mi mówić, co jestem skłonna porzucić!
Gdy wyjechałeś na wojnę, zostałam tu z nadzieją,
że wrócisz do domu i się pobierzemy.
I także mieć dzieci. Ale to marzenie, Ira.
Ty jesteś prawdziwy.
Nie wiem, co przyniesie przyszłość, ale wiem, że musisz w niej być.
Chyba że już mnie nie kochasz.
W tej chwili oboje wiedzieliśmy...
że szansa wspólnego życia była większa niż ryzyko rozłąki.
Miło z twojej strony, że przyniosłeś zdjęcie.
Z pewnością wiele przeszedł.
Trzymaj się.
Miło było cię widzieć.
Co masz teraz w planach?
Dobrze wygląda.
Jestem gotowa. Nic mnie nie powstrzyma.
- Dam ci mały kij. - Dziękuję.
- Panie przodem. - Wciąż nie przywykłam do twojej południowej uprzejmości.
- Wciąż chcę ci zaimponować. - I nawet działa.
Troszkę.
Nie dawaj mi wygrać. Lubię zdrową rywalizację.
Jasna sprawa.
- Co robisz? - Nie mam dać ci wygrać.
Zatem ruszam z planem B. Rozproszenie uwagi.
Tak! Sorki.
- Dziękuję. - Bardzo dziękuję. Uwielbiam makaron z serem.
- Danie na poprawę humoru? - Tak. A jakie jest twoje?
Kołduny.
- Że jak? - Kołduny.
To niesamowicie pyszne
polskie pierogi z mięsem mojej mamy.
Serwujemy je w knajpie i obiecuję, że jeden kęs
- i zapomnisz o makaronie z serem. - To zaproszenie?
Może.
- Częstuj się. - Nie!
Jeden gryz.
- Kiedy twoi rodzice przyjechali do Stanów? - Zanim się urodziłam.
Szaleństwo. Nie mógłbym tak.
- Naprawdę? - Tak.
Żyjesz z ujeżdżania byków. Mógłbyś robić wszystko.
To nie ma nic wspólnego z wyjazdem za ocean.
- Co? - Twoi rodzice zmienili całe swoje życie.
Nie musieli niczego zmieniać.
Dorastanie w rodzinie imigrantów to zupełnie inne życie.
Każdy krzyczał w dziwnych językach.
Przynosiłam cuchnące przekąski do szkoły.
Moje spodnie były za krótkie.
Nadal są.
Dorastając na ranczu, każdy był taki sam.
Wszyscy byli czwartym pokoleniem farmerów.
- Zazdroszczę. - Czemu?
Chciałam być jak wszyscy, kiedy byłam mała.
Lubię cię, bo jesteś inna od wszystkich.
Nie jesteś taki zły.
Zanim cię poznałam, myślałam, że rzeczą najbliższą bydłu jest...
stek.
Stek? Czas wsiąść na byka.
- Byka? Nie ma mowy! - Chociaż raz.
Nie! A może lepiej koń?
Da się zrobić. W następnym tygodniu.
Mam pomysł. Jest świetny.
- Superancki. - Gdzie idziemy?
- No gdzie? - Zobaczysz.
- Pan pierwszy. - Dziękuję.
Gotowy?
Szalona mina.
Pasuje ci.
Proszę.
Włóż tu stopy. Trzymaj cugle.
Gotowa? Pociągnij za cugle.
No dalej.
No proszę!
Jedziemy do tyłu! Genialnie!
Właśnie tak. Połóż ręce.
Jak to robisz? Dlaczego tak podskakuję?
- Spokojniej z tymi cuglami. - Dobrze.
- Zuch dziewczyna! - Chyba nie nadążasz.
Muszę przyznać, że świetnie jeździsz.
Dziękuję.
Ale nie wiem...
- Nie będziesz szybciej przy stodole. - Nie biegłbym tam!
Bozieńku!
Mój Boże!
Chodź tutaj.
- Próbowałem ci powiedzieć. - Wiem.
To mój dom.
Miło tutaj.
Naprawdę.
Tam jest prysznic. Ręczniki i wszystko.
Chcesz zupę?
Robisz też zupę?
Tak jakby. Zupa...
Mój Boże.
No chodź.
Proszę. Złap się tutaj.
Cel jest prosty. Musisz wytrzymać osiem sekund.
Nic trudnego.
Niektóre byki nie są takie.
- To jest... - Tak. Przepraszam.
- Skąd wiesz, którego dostaniesz? - Nie wiadomo.
Losujesz z miski.
I ulubieniec fanów, z Walkertown w Karolinie Północnej,
Luke Collins!
Wylosowałeś żeton nr 4, a ten należy do Gunpowder & Lead.
Jared Middleton wyciąga żeton nr 2. Wylosowałeś Asteroid.
- To niemożliwe! - Trzymaj się tylko jedną ręką.
- Inaczej jest wbrew zasadom. - Dobrze, załapałam.
Spójrzcie na tutejszego bohatera, Luke'a Collinsa z Walkertown.
Dajesz!
Luke Collins wskakuje do najlepszej 35
i kwalifikuje się do Vegas.
Jeśli stracisz równowagę choć trochę, to tracisz punkty.
Ale jeśli kontrolujesz byka, dostaniesz punkty za styl.
Tak trzymasz rękę?
Coś w ten deseń.
Byk też jest oceniany za szybkość, zwinność i siłę.
Czy szarpie, czy wybucha, czy zwraca się przeciw tobie.
Niektóre byki są po prostu złośliwe. A inne...
Inne to potwory.
- Stawmy czoła burzy. - Do dzieła.
Tutaj jest o wiele lepiej niż w szpitalu.
Jak się pan czuje?
Lepiej powiedz mi, jak wyglądam.
- Bardzo przystojnie. - To najważniejsze.
Chwileczkę.
- Witaj, Sophio. Tu Adrienne. - Witam, panno Francis.
Mój klient ma wystawę w Charlotte w przyszły weekend. Możesz być?
Z chęcią. Brzmi świetnie.
To dla nas wielka szansa. Prześlę ci szczegóły.
- Dobrze. Odezwę się. - Do widzenia, Sophio.
Dziękuję. Do widzenia.
Dobre wieści?
Kobieta, u której pracuję latem, ma klienta z wystawą w Charlotte.
- I chce, żebym pomogła. - Nie wiedziałem, że zajmujesz się sztuką.
- Odkąd skończyłam 5 lat. - Ruth też kochała sztukę.
Pamiętam historię o obrazie w holu hotelowym.
Słyszałaś o Uniwersytecie Black Mountain?
Piszę o nim pracę.
Tam zmierzałem, gdy wjechałem w barierkę.
Tak chcesz spędzić miesiąc miodowy?
Obiecuję, że ci się spodoba.
Wolałbym zostać z tobą w łóżku.
Nie mogłaś zajmować się swoją pasją do współczesnej sztuki
w naszym miasteczku.
Zatem Black Mountain było darem z niebios.
Niesamowite!
Spójrzcie w swoją pracę, by to zrozumieć.
Ale chcę kontrolować wypadki...
Nie zostawiać ich losowi, Bogu czy przypadkowi.
Nauczę was patrzeć.
Nawet gdy wypadek ma swój cel...
i kierunek.
Uwielbiam to!
Przez 500 lat artyści malowali to, co zobaczyli przed sobą.
Wtedy pojawił się Kandinsky i złamał wszelkie zasady!
Wybacz.
Uwielbiam to!
Nie wierzę, że poznaliśmy Josefa Albersa.
Jeszcze trochę.
Wszystko dobrze?
Gotowa?
Podoba ci się?
Od jednego szczęśliwego dnia do następnego
zaczęliśmy tworzyć nasze wspólne życie.
- Wygląda na niczyj. - Nie powinieneś wchodzić.
- Ira! - Co?
Po prostu użyjmy klucza.
Nie! Mój Boże!
- Jesteś niesamowity! - Czekaj. Chodź tutaj.
Tam.
Nie.
Tam.
Tam! Pierwsze, co widzisz, gdy wchodzisz!
"Życie było dla nas pracowite i radosne.
Przejąłem kwitnący interes ojca,
a ty zaczęłaś uczyć w lokalnej szkole.
Kto to rozumie? No proszę!
Staniecie się geniuszami z matematyki.
Rozwiążcie zadanie z tablicy.
Jeśli macie pytania, to pytajcie.
Mieliście niezwykle szczęśliwe życie.
To prawda.
Przez jakiś czas.
- W pierwszym kowbojskim kapeluszu. - Słodziutki! - Nigdy go nie zdejmował.
Jadł i spał w nim.
- Nawet próbował przykleić do głowy, żeby nie spadł. - Mamo! - No co?
Złamał ramię, ujeżdżając cielaka, gdy miał 7 lat.
W nocy zakradał się do stodoły, by ćwiczyć,
trzymając się tą sprawną ręką.
Już wtedy nie mogłam powstrzymać go od ujeżdżania.
- Proszę. - Dziękuję.
Kochany.
To ojciec Luke'a, Jack.
- Był wspaniałym mężczyzną. - Świetnym jeźdźcem.
Nawet jeśli teraz skończysz, będziesz miał lepszą karierę.
- Co się stało? - Zmarł na zawał serca.
Prawie 5 lat temu.
Macie ochotę na deser?
Luke, zobacz, co dla ciebie zrobiłam.
Sophia, jest warte tych kalorii.
Nie.
Czemu twoja mama ciągle mówi, żebyś skończył karierę?
Po prostu jest nadopiekuńcza.
Jak mocna była kontuzja?
Wiem, że wszystkich to czeka. Nie "jeśli", tylko "kiedy".
Prawda.
- Mówią, że jeźdźcy są szaleni albo głupi. - A ty jaki jesteś?
Nie wiem. Po trochę z obu.
Co robisz?
To nowy obraz artysty, którego reprezentuje Adrienne Francis.
Kobieta, u której mam staż.
Serio, 80 tysi?
Wielu myśli, że to geniusz.
Musi być, skoro ludzie wyrzucają w błoto 80 tysiaków.
Na pewno chcesz iść na wystawę w Charlotte?
- A chcesz tego, tak? - Oczywiście.
- To tam będę. - Ale masz wtedy zawody.
Będę tam.
Nieźle wyglądasz.
Nigdy nie widziałam cię w marynarce i krawacie.
Za często się to nie zdarza.
To moja szefowa, Adrienne Francis.
- Muszę iść. Dobrze? - Jasne. Leć.
Jestem Sophia. Miło mi panią poznać.
Miejmy nadzieję, że Sophia dołączy do mnie w Nowym Jorku.
Znajdziemy to w sztuce procesowej albo stereogramach soczewkowych,
ale to bardzo rzadkie w fakturze.
Właśnie to czyni ten obraz wyjątkowym.
Jeśli ma pan jakieś pytania, proszę się do mnie zgłosić.
- Przepraszam. - Sekundkę.
- Za rok będzie warte dwa razy więcej. - 20 tysięcy to istna okazja.
- Oczywiście. - Dobrze.
Chcesz ten obraz? To kupujemy.
Przyleć do Nowego Jorku. Poznaj atmosferę i zespół.
- Tak! - To ważni ludzie.
Jeśli nie możesz, to się nie zgadzaj.
- Wiem, że masz egzaminy końcowe. - Przyjadę. To dla mnie najważniejsze.
To Adrienne Francis. To mój chłopak, Luke.
- Miło poznać. - Również. Studiujesz z Sophią?
- Nie poszedłem na studia. - To zawodowy ujeżdżacz byków.
- Nigdy takiego nie spotkałam. - Nie ma ich wielu na Manhattanie.
- Też kochasz sztukę? - Raczej nie.
A co sądzisz o dzisiejszej wystawie?
- Szczerze? - Oczywiście.
Jest tu więcej gówna niż tam, gdzie pracuję.
Lubię go. Trzymaj go przy sobie.
- Jak mogłeś to powiedzieć? - To był żart.
Do mojej przyszłej szefowej?
- Która rozwinie moją karierę? - Ta panienka? Przestań.
Ty przestań. Wiesz, ile się starałam, by wejść do tego świata.
- Czemu ty nie możesz spróbować? - Próbuję!
To był żart. Rozbawiłem ją.
Nie wiesz tego. Może chciała być uprzejma?
- Czy to ma sens? - Co?
Jak to ma zadziałać?
Wyobrażasz sobie życie na ranczu? Pracując tam do końca życia?
A co ja zrobię? Przeniosę się na Manhattan?
Będę spotykał się z artystami? Gadał o zawijasach na kartce,
- jakby to było coś więcej? - Rozumiem to wszystko.
Po prostu...
Nie wiem, jak to ma zadziałać.
Ja też nie.
Ale wiem, że chcę spróbować.
Jesteśmy pokręceni?
Myśli pan, że to wypali?
Jesteśmy z różnych światów.
Ale nigdy wcześniej nie czułam czegoś takiego.
Nie każdemu się to zdarza.
Panu tak.
To nie było takie proste.
Z czasem dostrzegałem, jak bardzo chciałaś założyć rodzinę.
Próbowaliśmy adopcji.
Ale wtedy to nie było takie łatwe.
Dzisiaj porozmawiamy na temat mojej ulubionej...
książce. Nazywa się "Pippi Pończoszanka".
Jeśli ktoś będzie mu dokuczał, to będzie miał ze mną do czynienia.
Dzień dobry.
Witam.
Nazywam się Ruth Levinson. Jestem nauczycielką Daniela.
Przyszłam, bo jestem zaniepokojona.
Zasypia na lekcjach.
Zdziwiliśmy się, że Daniela McDonalda wychowywał przyrodni brat z żoną.
Nie martwili się, czy jest głodny.
Jest bardzo bystry. Ma wielki potencjał.
Może mogłabym uczyć go po szkole?
Dobra.
Tak?
Jesteś wilkiem?
Nie, psze pani.
- Jesteś niedźwiedziem? - Nie, psze pani.
- Jesteś chłopcem? - Tak, psze pani.
Chłopcy używają noży i widelców.
Prawie.
- Co to za gwiazda? - Gwiazda Polarna.
Dobrze. Spójrz.
"Stało się tak, bo nie chciała wracać do domu.
Gdy dotarła do furtki Tommy'ego i Anniki, zatrzymała się".
Wkrótce nauka po lekcjach stała się codziennością.
I czasami zostawał na kolację.
Nie powiedzieliśmy na głos, że to dziecko, którego nie mogliśmy mieć,
ale i bez tego...
Co o tym sądzisz?
Robi synowi obiad. Prawda?
Nie znoszę go tam odwozić. Czemu nie możemy go adoptować?
- Bo to jego prawni opiekunowie. - Rozmawiałeś z prawnikiem?
Tak. I nie można nic zrobić.
On ich nie obchodzi!
To jego najbliżsi krewni. Nie pozwolą nam go zabrać.
Musi być jakieś wyjście.
Lepiej się zbierajmy.
Będziesz grzeczny, dobrze?
Może wyhoduję kurczaki albo będę pracować w fabryce.
Jeśli tego chcesz.
Może być, kim zechcesz, Danielu McDonaldzie.
Każdym. Farmerem, prawnikiem czy nawet astronautą.
Jesteś bardzo mądry.
- Naprawdę tak pani myśli? - Ja to wiem.
Dobra, chodź tu.
Tylko się żegnam. Nie możesz!
Tylko się żegnam!
Wiem, kochanie. Wróćmy do auta.
Nic nie możemy zrobić.
- Przemyślcie to jeszcze! - Nic nie zrobimy.
Zasługuje na więcej.
Kochanie, wsiądź do auta.
- On ich nie obchodzi! - Wiem o tym.
Co miałem zrobić?
- Walczyć o opiekę nad nim. - Zabrać go przyrodniemu bratu w miasteczku?
Nie mielibyśmy szans.
I kto wie, co zrobiliby Danielowi?
Byliśmy rodziną.
Jesteśmy rodziną.
Ruth, jesteś moją rodziną.
Też chciałem dzieci.
Już nigdy nie zobaczyliśmy Daniela.
Boże.
Luke Collins próbuje dojść do siebie. Odganiają byka w inny kierunek.
Chyba wyjdzie z tego. Próbuje wstać. Wstaje!
Pomóżcie mu oklaskami.
92 punkty! A 264 na trzech bykach!
Jednoznaczne zwycięstwo Luke'a Collinsa.
Jest zarąbisty.
W porządku?
Wszystko gra.
- Miłej zabawy w Nowym Jorku. - Tak będzie.
- Zaimponujesz zespołowi Adrienne. - Lecę.
- Zawsze tego chciałaś! - Wiem! - Do zobaczenia.
- Cześć, skarbie. Właśnie idę do taksówki. - Tu Luiz.
- Cześć. - Luke miał wypadek.
- W czym mogę pomóc? - Muszę zobaczyć Luke'a Collinsa.
- Przyjechał karetką. - Przykro mi. Nie jesteś z rodziny.
Mogę przynajmniej wiedzieć, w jakim jest stanie?
W stabilnym, ale będzie miał robiony rezonans.
Miał mocny upadek.
Usiądź, a ja pójdę do lekarza. Poinformuję cię.
Dziękuję.
Kręci ci się w głowie? Mdłości?
Zostaniesz na noc na obserwację.
Skarbie. Co tu robisz?
Przyjechałam od razu, jak się dowiedziałam.
- Nie powinnaś być w Nowym Jorku? - Nie. Powinnam być tutaj.
- Dzięki Bogu jesteś cały. - Nic mi nie jest.
Masz szczęście, że żyjesz przy twoim stanie.
- Co? - Tylko zakręciło mi się w głowie.
Nie możesz bagatelizować powagi twojego stanu.
Jeśli troszczysz się o przyjaciela, musisz go przekonać,
że nie może już ujeżdżać.
O czym on mówi?
Jestem zmęczony.
Możemy pogadać o tym jutro?
Panno Francis, bardzo przepraszam.
Rozumiem, że nie mogłaś przyjechać przy tych okolicznościach.
- Mam nadzieję, że Luke wyzdrowieje. - Ja także.
- Nie wiem, kiedy przyjadę. - Naprawdę?
Chwileczkę. Chyba nie rezygnujesz ze stażu?
Posłuchaj, Sophia.
Myślę, że czeka cię wspaniała kariera, ale sama musisz podjąć decyzję.
Wiem.
Zakwalifikowany do finałów z Walkertown,
Luke Collins! Jest gotowy na ostrą jazdę!
Dajesz!
Luke Collins już walczy na placu boju!
Jest po prostu...
Momencik!
Podwójne salto i upadek twarzą na piach.
Bierzcie go stamtąd!
Bez wątpienia przyjął potężne uderzenie
od jednego z najlepszych w PBR.
Właśnie idzie zespół medyczny, by zająć się młodzieńcem
- z Karoliny Północnej. - A propos groźnych chwil.
Tutaj stopień trudności jest niemożliwy do przeliczenia.
Oficjalny czas to 4,7 sekundy.
Teraz zespół medyczny opiekuje się...
Już dobrze.
Naprawdę. Dzięki.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Wezmę torbę. - Nie, dam radę.
Dziękuję.
Naprawdę mi przykro.
Wiem, jak ciężko musi być ci zamknąć ten rozdział w życiu.
Żartujesz, tak? Słyszałeś lekarzy.
- Nie wiedzą wszystkiego. - Oszalałeś?
Widziałam na YouTube, co ci się stało. Byłeś w śpiączce przez 10 dni.
Mówiłem, że za każdym razem mogę zginąć.
Pieprzenie! Twoja sytuacja jest inna!
- Musisz z tym skończyć! - Nie mogę!
Nie mogę być z kimś, jeśli będę się zamartwiać,
czy jeszcze go zobaczę.
- To twój wybór. - Wybrałam ciebie! Zrezygnowałam z Nowego Jorku,
ze stażu, ze wszystkiego. Dla ciebie.
Nie prosiłem, byś zmieniała życie. Nie możesz oczekiwać tego ode mnie.
Tym się zajmuję.
Tylko to znam.
To moje życie.
Myślałam, że to nasze życie.
Nie mogę patrzeć, jak je rujnujesz.
- Jest na górze. - Dziękuję.
Jak było...
Jak było w Nowym Jorku?
Nie wyjechałam.
I zerwałam z Lukiem.
Przykro mi. Chodź tutaj.
Jak mogę pomóc?
Zajmując czymś moje myśli.
Co się stało po walce o Daniela?
Na pewno nie chcesz porozmawiać o tobie i Luke'u?
Na pewno.
To straszna sprawa.
Jak najbliżsi ludzie...
mogą tak szybko stać się...
obcymi.
Nie mogę już tak dłużej.
Dostaję szału.
Wiem, że to nie twoja wina.
Muszę odejść.
- Proszę, nie! - Muszę coś powiedzieć.
Zakochałem się w tobie od pierwszego wejrzenia.
Jesteś najwspanialszą i najpiękniejszą kobietą na świecie
i jakimś cudem wybrałaś mnie.
Ale to, jak wtedy cię kochałem...
jest niczym przy tym, jak kocham cię teraz.
Teraz kocham cię całym sobą.
Też uważam, że powinnaś odejść.
Bardzo cię kocham i chcę, byś była szczęśliwa.
Nawet jeśli znaczy to, że się rozejdziemy.
Miłość wymaga poświęceń.
Zawsze.
I od tego dnia
nie było typowego szczęśliwego zakończenia, ale coś podobnego.
Zaczęliśmy bardziej cieszyć się z cudownych rzeczy, które mieliśmy,
niż ubolewać nad tymi, których nie mieliśmy.
Każdej rocznicy jeździliśmy do Black Mountain.
Wciąż pisałem listy do Ruth, mimo że widziałem ją codziennie.
Ruthie.
Tyle cudownych lat...
Choć, oczywiście, i tak za mało.
Obrazy, które kolekcjonowaliśmy,
jedynie przypominały o tym, co straciłem.
Więc je schowałem.
- Mogę jakoś pomóc? - Nazywam się Andrea McDonald.
Chyba znał pan mojego męża...
Daniela McDonalda?
Upadł w swojej klasie przed rozpoczęciem lekcji.
Tętniak mózgu.
To było sześć lat temu.
- Przykro mi to słyszeć. - Dziękuję.
Był nauczycielem?
Profesorem.
Fizyki i astronomii na Uniwersytecie Londyńskim.
Astronomii...
Wróciłam do Stanów kilka lat temu.
Gdy zobaczyłam nekrolog w gazecie, postanowiłam to panu dać.
To bardzo wiele dla niego znaczyło.
Ruth Levinson, nauczycielka w trzeciej klasie.
Nauczyła mnie, że jak dorosnę, mogę zostać, kim zechcę.
Zrobiłaś dla Luke'a wszystko, co mogłaś.
Poświęciłaś się.
Uwielbiam spędzać z panem czas.
Sprawiłaś mi wiele szczęścia.
Co tu robisz tak późno?
Wygrałem. Teraz jestem piąty na świecie.
- Naprawdę chcesz mnie teraz krytykować? - Nie.
- To twoje błędy. - Jakie błędy? Jezu!
Ryzyko, jakie podejmujesz...
Nie wiem po co.
Chcę zatrzymać to ranczo w rodzinie. Dla ciebie.
Dla mnie?
Tu nie chodzi o mnie.
Gdzie będziesz żyć? Dokąd pójdziesz, jeśli stracimy dom?
Naprawdę myślisz, że mnie to obchodzi?
Robisz to dla siebie.
To osiem sekund.
Tylko tyle.
Z tą dziewczyną mógłbyś być do końca życia.
- Sophia Danko? - Tak, to ja.
Nazywam się Howie Sanders. Jestem prawnikiem Iry Levinsona.
Próbowałem się z panią skontaktować.
A co chodzi? Wszystko z nim dobrze?
Przykro mi, panno Danko.
Zmarł zeszłej nocy.
Panno Danko?
Wszystko w porządku?
Aukcja obrazów pana Levinsona jest w przyszłym tygodniu.
To prywatna aukcja, tylko na zaproszenie.
Ira chciał, by pani w tym uczestniczyła.
Oczywiście.
Wiem, że to ostatnia chwila.
Ale to ważne, by pani wiedziała,
że bardzo panią lubił.
Z wzajemnością.
Prześlę wszystkie informacje.
Miło było w końcu z panią porozmawiać.
Dziękuję.
Dzisiaj zobaczymy najlepszych jeźdźców na świecie.
Asy.
Z przykrością informuję, że zmarł Ira Levinson.
Życzył sobie, żeby przyszedł pan na aukcję. - Howie Sanders.
To jedyne w swoim rodzaju PBR!
Czas poznać 15 najlepszych zawodników!
Prowadzi ich numer jeden na świecie...
Jared Middleton z Oklahomy!
Cóż to była za walka
między nim, a jeźdźcem z Karoliny Północnej...
Lukiem Collinsem!
To była epicka walka między tą dwójką
o ten tytuł!
Ale nie skreślajcie reszty z tablicy wyników.
Teraz spójrzmy na klatkę rekina, gdzie odbędzie się ostatnie losowanie.
Ryanie Dirtaterze, wylosowałeś Smackdown.
Teraz Billy Robinson, talent z Wirginii.
Zobaczmy, z jakim bykiem się zmierzysz.
Zmierzysz się z Bushwackerem! Gratulacje!
Teraz ulubieniec widowni z Karoliny Północnej, Luke Collins!
Twój los jest w tym pucharze.
Czas wylosować twojego byka na tę mistrzowską rundę.
Zobaczmy, który to będzie.
Wylosowałeś numer jeden
tegorocznego World Champion Bucking Bull...
Rango!
Dobrze, Nashville. Wiecie, o kim mówię.
Z 99 kolejnymi zrzuceniami z siodła
i aspirujący do setki...
To byk numer jeden na świecie!
Robi jedną z najtrudniejszych rzeczy w sporcie,
czyli powrót na szczyt.
Tak, ale Luke Collins jest na fali!
Masz go! Dajesz dalej!
Właśnie zobaczyliśmy, jak Dawid zgładził Goliata!
Zrobiłeś osiem sekund na Rango.
Wiedziałem, że jesteś kowbojem.
Dałeś do pieca, synu! Musimy pogadać o interesach.
Luke, dokąd to?
Obrazy Levinsona to największa i najcenniejsza prywatna kolekcja.
Nie tylko z lokalnego Black Mountain, ale z całego świata.
Patrzymy na artystów sztuki współczesnej,
takich jak Andy Warhol, Pat Passlof i Willem de Kooning.
To niesamowite obrazy i niezwykle różnorodne.
Nigdy nie widziałem czegoś takiego.
Dziękuję, panie i panowie, za przyjście na tę niezwykła aukcję.
Proszę, by wszyscy zajęli miejsca.
Z pewnością wszyscy chcielibyśmy już zacząć.
Zanim zaczniemy, wysłuchajmy kilku słów.
Witam państwa. Jestem Howard Sanders.
Byłem prawnikiem państwo Levinsonów
ponad 25 lat.
Testament Iry szczegółowo przedstawia, jak ma wyglądać ta aukcja.
Zatem zacznijmy od przeczytania listu
przygotowanego na tę okazję.
"Nazywam się Ira Levinson.
Jestem zwykłym mężczyzną zakochanym w niezwykłej kobiecie.
W tej sali zobaczycie piękne i bezcenne obrazy.
Ruth miała niesamowite oko do talentów,
gdy ja byłem wpatrzony w nią.
Dla mnie największą radością z kolekcjonowania nie była sama sztuka,
ale osoba, z którą to robiłem.
Moja ukochana Ruth.
Te obrazy dawały jej ogromne szczęście.
A dzielenie tego szczęścia było wielkim przywilejem mego życia.
Świętowaliśmy, zdobywaliśmy,
cierpieliśmy i chodziliśmy na kompromisy.
Ale ponad wszystko, kochaliśmy się.
Prawdziwym dziełem sztuki była najdłuższa podróż, którą dzieliliśmy.
Podróż, zwana życiem.
Każdy obraz stamtąd oddałbym bez namysłu,
by usłyszeć jej głos.
Albo zobaczyć jej uśmiech.
Jeszcze ten jeden raz.
Podpisał Ira Levinson.
Dziękuję wszystkim za przyjście.
Dziękuję, panie Sanders.
Najpierw obraz z 34 strony w państwa katalogach,
zatytułowany "Portret Ruth".
Namalowany przez Daniela McDonalda, urodzonego w 1954, zmarłego w 2001.
Ukończony około 1963.
Zaczynamy od tysiąca dolarów za "Portret Ruth".
Usłyszę tysiąc?
Kto ma dla mnie tysiąc dolarów?
A może 800 dolarów? Kto da 800?
Tylko 800 dolarów.
600 dolarów.
Usłyszę 600?
Kto da 600 dolarów za "Portret Ruth", pierwszy obraz tego wieczoru?
- Daję 600 dolarów. - Mam 600.
Po raz pierwszy.
600 dolarów po raz drugi.
Ostatnia szansa.
Sprzedane tamtemu młodzieńcowi za 600 dolarów.
Panie i panowie, czas na krótką przerwę.
W tym czasie przyjrzyjmy się następnemu dziełu,
wykonanemu przez Jacksona Pollocka. Znajduje się na 124. stronie.
- Proszę. - Co tu robisz?
Ira mnie zaprosił.
Skończyłem z ujeżdżaniem.
Skończyłem.
Wylosowałem Rango.
Myślałem, że jak pokonam skurczybyka, jeśli wytrzymam te 8 sekund,
to będę miał wszystko, czego chciałem.
Udało się. Wygrałem.
- Czyli jesteś najlepszy. - Nie, nic podobnego.
Przez cały czas myślałem o tobie.
Zrozumiałem, że to, czego chcę, było tuż przede mną.
Co cię skłoniło, by kupić ten obraz?
Ira.
Przepraszam. Potrzebujemy pana w sali obok.
- Proszę pana? - Nie teraz.
- Proszę pana? - Nie teraz. - Pan Sanders pana potrzebuje.
Proszę o ciszę!
Jak się nazywasz, synu?
Luke Collins.
Właśnie nabyłeś "Portret Ruth"?
Tak.
Muszę przeczytać panu klauzulę w testamencie Iry Levinsona.
"Portret Ruth może nie jest najcenniejszy w kolekcji,
ale dla mnie taki był, bo przypominał mi o ukochanej Ruth.
Dlatego moja wola jest prosta.
Kto nabędzie portret, otrzyma całą kolekcję".
Panie i panowie, aukcja zakończona.
Co?
- To jest warte miliony dolarów. - Ile chcesz za Warhola?
- Co planujesz z Pollockiem? - Mam klienta chętnego na Picasso.
Wypiszę ci czek.
Przepraszam.
- Pewnie kręci ci się w głowie. - Trafił pan w dziesiątkę.
Jak już ochłoniesz, zadzwoń.
Jesteś bardzo bogatym człowiekiem.
MUZEUM IRY I RUTH LEVINSONÓW
- Jak było w muzeum? - Świetnie.
- Jak było na ranczu? - Świetnie.
"Najdroższa Ruth...
Gdy chłopak z Karoliny Północnej pozna piękną dziewczynę z odległej krainy,
powinien robić wszystko, by ją zdobyć.
Jeśli mu się uda, jego życie będzie portretem szczęścia".
- Co? - Chodź!
- Dokąd biegniesz? - No dalej!
Co tak długo zwlekałeś?
Tłumaczenie: GabryS Korekta: peciaq
Lubię to! facebook.com/ProHaven