Είναι για την κυρία Μαρία. Θα της το δώσω.
Να της το δώσω εγώ; Σ'αυτήν πηγαίνω.
Ονομάζομαι Νίστρεμ και είμαι δημοσιογράφος.
Μια στιγμή... Ήρθε κάποιος εδώ.
-Από ποια εφημερίδα; -Από τη "Χρόνος".
Όχι δημοσιογράφοι σήμερα. Είναι η τελευταία πρόβα.
Με περιμένει για μία ιδιωτική υπόθεση.
Όχι ιδιωτικές υποθέσεις σήμε- ρα. Έχουμε την τελευταία πρόβα.
Όχι και δημοσιογράφος αυτός...
-Δε σου μυρίζει κάτι; -Όχι, τίποτα.
Τότε δεν έχεις όσφρηση, παππού.
Καρλ, πήγαινε αυτό το δέμα στην κυρία Μαρία.
Τηλεφωνήστε αργότερα.
Τελικά κάτι μου μυρίζει.
Ας μυρίζει. Σαράντα χρόνια βρίσκομαι σ'αυτό το θέατρο...
και αυτός που κάνει τα θελήματα θα μου πει ότι μυρίζει;
Ένα γράμμα για σας, κυρία Μαρία.
Βγες έξω, Καρλ... τώρα θα ντυθούμε.
-Πού είναι η Μαρία; -Ρώτα τον Κάρλσον.
Δε μου αρέσουν οι άνδρες χορευτές. Δεν αρχίζουμε;
Η Μαρία φέρεται παράξενα σήμερα. Γιατί, όμως;
Μπορούμε να αρχίσουμε. Στις θέσεις σας.
Εμείς είμαστε έτοιμοι.
Κάτι παράξενο συμβαίνει σήμερα.
Το είπα και στη γριά μου το πρωί.
Είδα ένα παράξενο όνειρο. Κάτι θα συμβεί.
Πάντα το προαισθάνομαι εγώ.
Τι, στο καλό έγινε;
-Τι έγινε; -Άναψε μια επαφή.
-Πόση ώρα; -Δεν ξέρω.
Διάλειμμα.
Όπως και την άνοιξη του 1899.
-Θα πάρουμε κάτι, Μαρία; -Όχι, ευχαριστώ.
Καλά. Μπορείς να μου φέρεις καφέ;
Φρίκη! Φρίκη!
Τα καινούρια παπούτσια μου έγδαραν τα δάχτυλα.
Θα παραπονεθώ στον Μόκε.
Μαρία, τι έχεις; Θύμωσες για κάτι;
Θέλεις να σου τραγουδήσω; Μελαγχόλησες...
Γιατί τα παιδιά μας φωνάζουν θείες;
Εμένα από φέτος με φωνάζουν θεία.
Καμιά ερωτική πίκρα;
Στο πρόσωπο 45, στο σώμα 18 χρονών.
Μας λένε θείες, και είμαστε μόνο 28 χρονών.
Κάι, ξύπνησες ποτέ ύστερα από ένα όνειρο τόσο συγκινημένη...
ώστε να ήθελες να κλάψεις;
Προσπάθησες μετά να αναλύσεις το όνειρο;
Δεν είχα λόγο να δω τέτοιο όνειρο.
Ξυπνάς και θυμάσαι σκηνές από το όνειρο.
Και αισθάνεσαι τόσο τρυφερά...
-Τι είπες; -Τίποτα.
Είμαστε ωραίες, αλλά η δουλειά μας φθείρει.
Φθείρει τα δάχτυλα των ποδιών και τις αθάνατες ψυχές.
-Τι έχεις, Μαρία; -Τόσα και τόσα σβήνουν.
Θεία Μαρία, έχουμε μια βλάβη.
Σίγουρα θα μας κουβαλήσουν τη νύχτα, για πρόβα.
Δεν μπορούμε να κάνουμε έρωτα κανονικές ώρες.
Κάτι δεν πάει καλά.
Δυστυχώς μόνο το βράδυ μπορούμε να αρχίσουμε.
Όμως, μη θυμώνεις. Βλέπεις, πόσο ήρεμος είμαι.
Ξάπλωσες κάτω για να σκοντάφτουμε πάνω σου;
Απόψε, λοιπόν... Είμαι πολύ ήρεμος.
Ξύλο που του χρειάζεται...
Διατηρείται πολύ καλά.
Ναι, βέβαια... αλλά τα πόδια της είναι πολύ χοντρά.
Μυώδη, αφού είναι χορεύτρια του μπαλέτου.
Τον κύριο Νίστρεμ, παρακαλώ.
Πώς δεν παντρεύτηκε και δεν έκανε παιδιά;
Και ποτέ η παραμικρή φήμη γι'αυτήν.
Βέβαια, αφού εσύ διώχνεις τους δημοσιογράφους.
Γεια σου, Νίσε.
Μαρία, κάποιος Νίστρεμ ήθελε να σε δει.
Λίγο πριν από την πρόβα. Μάλιστα επέμενε.
Φυσικά τον έδιωξα.
Και εγώ του τηλεφωνώ... Καιρός να διώξουν εσένα.
Είναι λίγο σκληρή.
Θύμωσε, και με το δίκιο της. Ήταν ο φίλος της.
Δεν είναι αστείο να ξαφνιάζεις τον κόσμο.
Χασμουριόμουν, γιατί νυστάζω.
Δε μ'αφήνεις να κοιμηθώ τη νύχτα.
-Σε πήραν τα χρόνια; -Πες το ψέματα...
Απόψε θα πλαγιάσουμε νωρίς.
'Οχι, απόψε... έχουμε πρόβα.
Και εγώ που χάλασα τον κόσμο για να πάρω άδεια!
Βγες με καμιά άλλη... Θυμώνεις;
Πάντα στη μέση μπαίνει το θέατρο.
Πάμε σπίτι τώρα.
-Τρελάθηκες; -Γιατί δεν θέλεις;
Βλέπεις... έχω και εγώ τη δουλειά μου.
Ξέχνα και μια μέρα την εφημερίδα.
Και εσύ μην πας στην πρόβα απόψε... Βλέπεις;
Πάντα η εφημερίδα μπαίνει στη μέση.
Βλέπεις;
Δε μου αρέσουν οι γκρινιάρες γυναίκες.
'Ελα... Το εξπρές αναχωρεί. Θα έρθεις, ή όχι;
Λίγο ακόμα και θα έπεφτες στο νερό.
Θα έρθεις να πιούμε κάτι;
Εσύ δεν είσαι η Μαρία; Εγώ σε θυμάμαι.
'Εχει περάσει καιρός.
Δεν έχουμε ιδωθεί από την ημέρα του χρίσματος.
Και όμως, Μαρία...
Δε θ'ανέβεις να πιούμε ένα κονιακάκι;
Θαρρώ πως έχουν περάσει 13 χρόνια από τότε.
Εαρινές επιδείξεις της σχολής του μπαλέτου.
Ημέρα χαράς, απογοήτευσης, ενθουσιασμού.
Ημέρα ξεχωριστή...
Μαρία, θέλω να σου μιλήσω.
-Έπαιζαν πολύ αργά... -Δικαιολογίες. Καθόλου αργά.
Δεν πήγε καλά, αλλά έχεις ταλέντο.
Θα πάω σπίτι μου να κλάψω.
-Σου άρεσε, θείε; -Ήσουν υπέροχη.
-Τι θέλετε εσείς; -Να δω μια γνωστή μου.
-Ποια; -Δεν ξέρω.
Πηγαίνετε, κύριε.
Ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον, αλλά δεν έχουμε χρόνο σήμερα.
Κάνει κρύο.
Κρυώνουν τα πόδια σας; Φοράτε μεταξωτές κάλτσες.
-Είστε χορεύτρια; -Πώς το καταλάβατε;
Έχω δει μπαλέτο πολλές φορές.
Είδα τις τελευταίες επιδείξεις.
Σκέφτομαι... αν ήθελα να πω αυτό που θέλω...
θα έλεγα...
Τι θα λέγατε;
Θα γελούσατε μαζί μου...
Ελάτε... πείτε μου.
Ότι είστε η ωραιότερη κοπέλα που έχω δει.
Πού θα μείνετε το καλοκαίρι;
Στο Καλβόλμεν. Εσείς;
Στο Μπλουκρούγκεν. Έχουμε σπίτι εκεί.
-Ώστε δικό σας είναι. -Το ξέρετε;
Στο Χέργκαρν; Μικρός πήγαινα εκεί...
και, μαζί με τον Γκρινιάρη κλέβαμε μήλα.
Αυτός είναι. Τον βγάλαμε Γκρινιάρη.
Μένω στο Χέργκαρν. Ίσως ξαναβρεθούμε.
Ίσως όταν έρθετε να κλέψετε μήλα.
Γεια σας πάλι.
Είναι κρύο το νερό;
Όχι πολύ, αλλά κάνει ζέστη έξω.
-Πιάσατε τίποτα; -Όχι, κοιμούνται ακόμα.
Δε θα κολυμπήσετε;
Όχι, είναι κρύο το νερό.
Ζεστό είναι. Βουτήξτε και θα δείτε.
Δε μιλάμε στον ενικό καλύτερα;
Αυτό θα έλεγα και εγώ.
Έτσι γίνεται πιο απλή η κουβέντα.
Εδώ μένεις;
Εκεί πέρα, στο Κολβόλμεν.
Ναι, μου το είπες.
-Πεινάς; -Γιατί ρωτάς;
Σου αρέσουν οι φράουλες;
Ξέρω ένα μέρος. Πάμε;
Εδώ βγαίνουν οι φράουλες.
Και δεν το ξέρει κανείς;
Μόνο εσύ. Πάρε όσες θέλεις.
Πώς να το λένε αυτό το πουλάκι;
Δεν ξέρω από πουλιά. Το λέω διακοπόπουλο.
Σφυρίζει από έξω την πρώτη μέρα των διακοπών.
Αυτό σε ξύπνησε.
Μένεις μαζί με τους γονείς σου;
'Οχι, είναι χωρισμένοι. Δεν γνώρισα μητέρα.
Ο πατέρας με πληρώνει για να μη με βλέπει.
Και εγώ θα τον πλήρωνα για να μην τον έβλεπα.
Και πού μένεις μαζί με τον Γκρινιάρη;
Στο σπίτι μιας θείας που έχει μουστάκι.
Αγαπώ πολύ τα γατάκια που δεν έχουν μάτια.
Και τα μωρά και τους άσχημους ανθρώπους.
Και τα ποντίκια μου αρέσουν και τα σκυλάκια.
Δε θέλω να με λυπάται κανένας.
Με ενοχλεί που δε με παίρνουν στα σοβαρά.
Και είναι τόσο λυπηρό αυτό;
Ναι, γιατί κανένας δε νοιάζεται για μένα.
-Μόνο ο Γκρινιάρης. -Αλήθεια;
-Κι εγώ; -Νοιάζεσαι για μένα;
Θα σ'έφερνα στις φράουλες αν δεν νοιαζόμουν;
Αυτό πρέπει να το σκεφθώ καλά.
Ποτέ δε θα πεθάνω.
Θα γίνω παλιόγρια, αλλά ποτέ δε θα πεθάνω.
'Ομως, εγώ ο Χένρικ φοβάμαι...
ότι, ξαφνικά θα πέσω μέσα σε κάτι σκοτεινό.
Γιατί μιλάς έτσι;
Δεν ξέρω... Καμιά φορά μου έρχεται αυτή η σκέψη.
Δε νομίζεις ότι είναι πολύ ενδιαφέρον;
-Ξεχνάς τις φράουλες; -Καλά λες.
Ξέρεις, Χένρικ;
Μου φαίνεται πως θα γίνουμε φίλοι.
Αυτό πιστεύω και εγώ, Μαρία.
Εκείνη τη βδομάδα μας επισκέφθηκε ο θείος.
Μου χάρισε ένα βραχιόλι. Με θαύμαζε πολύ.
Ήπιαμε κρασί με το φαγητό. Η θεία ήπιε πολύ.
Με δάκρυα στα μάτια μας έλεγε, πώς ήταν όταν ζούσε η μητέρα.
Να μη με λες "θείε". Στην ηλι- κία μου δεν είναι ευχάριστο...
να σε αποκαλεί έτσι μια πολύ ωραία κοπέλα.
Ώστε με θεωρείς μία πολύ ωραία κοπέλα.
-Μοιάζεις με τη μητέρα σου. -Έκανες δώρα και σ'αυτήν;
Όλοι της έκαναν δώρα και της άρεσε.
Έκφραση θαυμασμού προς την τέχνη της.
Θα ήσουν ερωτευμένος μαζί της.
Τη θαύμαζα. Ήταν διάσημη ηθοποιός.
Το βραχιόλι δείχνει θαυμασμό για την τέχνη μου.
-Πες το. -Δεν τολμώ.
Πες ότι είμαι κάποια άλλη. Η μητέρα, ας πούμε.
Πρέπει να κλεφτούμε εμείς οι δυο.
Να ταξιδέψουμε μακριά. Να τα δοκιμάσουμε όλα.
Να αιχμαλωτίσουμε τη στιγμή για πάντα.
Έτσι νομίζεις, καημένη μου;
Τυχερός αυτός που θα σε δασκαλέψει.
Η ζωή σημαίνει πολλά.
Πάψε να με λες "θείε"...
για να πάψω να σε λέω "κοριτσάκι μου".
Θα υπάρχει και κάποιος νεαρός χορευτής...
που μαζί θα κάνετε τα όνειρα για τη ζωή.
Όχι, εμείς του μπαλέτου δεν έχουμε χρόνο.
Λες την αλήθεια;
Μην είσαι και τόσο σίγουρος, θείε Έρλαντ.
Δεν είμαι καθόλου σίγουρος, μικρή μου Μαρία.
Ίσως με φροντίζεις και με παντρευτείς κάποτε.
Μπορώ να ελπίζω;
Όπως σε παλιό μυθιστόρημα. Φυσικά να ελπίζεις.
Και κάποτε, ίσως με πάρεις.
Πω-πω, άργησα!
Μα, γιατί; Περνούσαμε τόσο ωραία!
-Έχω μια δουλειά. -Να μην έρθω μαζί σου;
Δε γίνονται αυτά, θείε Έρλαντ.
Έφυγε μακριά, Έρλαντ. Δεν την προφταίνεις.
Γεια σου.
-Είσαι θυμωμένος; -Όχι, καθόλου.
Γκρινιάρη, γιατί είναι θυμωμένος;
Δεν είμαι, σου είπα.
Ο Γκρινιάρης και εγώ βλέπουμε ότι ο κύριος είναι θυμωμένος.
Ανοησίες.
-Επειδή άργησα; -Καθόλου.
Τότε θα θύμωσες για κάτι που δεν το ξέρω.
Γιατί χαίρεσαι τόσο μαζί με το θείο Έρλαντ;
Είσαι ερωτευμένη μαζί του;
Τι χαζός που είσαι!
Δεν είναι γέρος και είναι ερωτευμένος μαζί σου.
Αυτό το βλέπει και ένας βλάκας.
-Εσύ το βλέπεις; -Έγινα και βλάκας;
Εγώ φταίω αν είναι ερωτευμένος μαζί μου;
Τι δυστυχία είναι αυτή, ζηλιάρη μου;
Είναι να σε λυπάται κανείς.
Καλά να πάθεις, σου χρειαζόταν!
Βράδυ, κατακαλόκαιρο. Η μέρα είχε περάσει ζεστή.
Λουσμένη στο λευκό φως του ήλιου.
Η σιωπή, σαν ένα τεράστιο τείχος...
έμοιαζε να απλώνεται ως το στερέωμα του ουρανού.
Τα βράχια είναι ακόμα ζεστά.
Απόψε είναι όλα τόσο απόκοσμα, τόσο παράξενα.
Είναι όμορφα. Είμαστε στην ίδια σαπουνόφουσκα.
Τόσο όμορφα που θα ήθελα να γίνω κομματάκια...
να διαλυθώ, να γίνω αέρας.
Θα είναι ωραίο να φιλιέσαι.
Μάλλον... αφού φιλιούνται όλοι.
Μόνο ο δάσκαλος του μπαλέτου μ'έχει φιλήσει.
Όχι ο θείος σου ο Έρλαντ;
Έχεις φιλήσει ποτέ κορίτσι;
Πόσο δύσκολα είναι όλα, και πόσο περίπλοκα...
Μαρία, μου αρέσεις... σ'αγαπώ, όπως λένε.
Όμως, ίσως εσύ να με θεωρείς βλάκα.
Πώς αισθάνεσαι;
Δεν είπες ότι είσαι ερωτευμένος μαζί μου;
Είναι ένα αίσθημα στο στήθος μου, και τα γόνατά μου λύνονται
Τα δάχτυλα των ποδιών μπλέκονται μεταξύ τους.
-Κυρίως στο στήθος. -Στην καρδιά;
Δεν ξέρω... Εσύ, τι αισθάνεσαι;
Όμως, εγώ δεν είμαι ερωτευμένη μαζί σου.
Το αισθάνομαι στο δέρμα μου.
Θέλω να με χαϊδεύεις, να νιώθω τα χέρια σου...
στους ώμους και στους αγκώνες μου.
Ο θείος Έρλαντ έχει πιει λίγο. Μην του δίνεις σημασία.
Ήρθατε, παιδιά...
Στην κουζίνα έχει γάλα και σάντουιτς.
Με βάρκα στο φεγγαρόφωτο, ε;
Έρλαντ!
Μην του δίνεις σημασία, έχει πιει λίγο.
Η μητέρα σου, Μαρία... πού και πού, χόρευε για μένα.
Βραδιές ήσυχες με φεγγάρι, και ήμασταν μόνοι...
Παίρνω το θάρρος και λέω ότι ήμασταν μόνοι...
επειδή ο πατέρας σου... ξέχνα το.
Συγγνώμη, αγαπητή μου Ελισάβετ.
Καθόταν εκεί πέρα, και εγώ έπαιζα...
Έβλεπα το πρόσωπό της...
και αναρωτιόμουν αν ήταν αλήθεια, ή όνειρο.
Ήταν σα να πετούσε στο δωμάτιο... με περιτύλιγε...
Ήταν όνειρο...
Το φεγγάρι ήταν η μοναδική αλήθεια.
Τώρα χτυπούν τα ρολόγια του σπιτιού.
Τα λουλούδια στο παράθυρο ξεράθηκαν...
Τότε ήταν ζωντανά, τα γεράνια κόκκινα...
τα ρολόγια χτυπούσαν και από έξω οι γλάροι...
Φύγετε. Εγώ θα μείνω να του κρατήσω συντροφιά.
Το καράβι που σφύριζε, έφυγε.
Έμεινε το φεγγάρι, η μουσική, η ησυχία και η μυστικότητα.
Το αίμα βουίζει στα τύμπανα.
Παράξενη μελωδία που δημιουργεί η μυστικότητα!
Εδώ δουλεύω το καλοκαίρι. Καλωσόρισες.
Έξω στο δένδρο είναι δυο κοράκια...
που πάντα κουβεντιάζουν στις τέσσερις τα ξημερώματα.
Μετά απ'αυτά έρχεται το διακοπόπουλό σου.
Μιλάς σαν ξεναγός σε μουσείο.
Τώρα μπορούμε να φιληθούμε, δε νομίζεις;
Και βέβαια.
Μη φοβάσαι, έχω κλειδώσει.
Είναι ο θείος Έρλαντ.
Πήγαινε για ύπνο, Έρλαντ, είσαι κουρασμένος.
Η καημένη η θεία Ελίζαμπεθ.
Τώρα έχεις μια ερωμένη. Πώς σου φαίνεται;
Θα το πεις στους φίλους σου; Θα κοκορεύεσαι;
Δεν είμαι σίγουρος. Πάντως θα παντρευτούμε.
Όμως, πώς νιώθεις τώρα; Δεν το πόθησες ποτέ;
Εγώ ποτέ δεν περίμενα ότι θα ήταν έτσι.
Η αλήθεια είναι ότι φοβόμουν πολύ.
-Τώρα δε φοβάσαι; -Όχι. Εσύ φοβάσαι;
-Ποτέ δε φοβάμαι. -Εγώ φοβάμαι.
Μη μιλάς γι'αυτό τώρα.
Πεινάω πολύ.
Υπάρχουν σάντουιτς και γάλα στην κουζίνα.
Μέρες σαν μαργαριτάρια περασμένα σε κλωστή.
Μέρες γεμάτες παιχνίδια και χάδια.
Νύχτες ονειροπόλες.
Πότε κοιμόμασταν; Δεν υπήρχε χρόνος για ύπνο.
Ποτέ δεν ένιωσα έκπληξη στη ζωή μου.
Τώρα, όμως;
Εσένα σκεφτόμουν πριν από πέντε λεπτά.
Θα μου προσφέρεις ένα φλιτζάνι;
Δεν είναι ο καφές που σου άρεσε.
Πάντως ο δικός σου δεν μου άρεσε ποτέ.
Θα τον πιω. Δεν είμαι πια τόσο ιδιότροπη.
-Χωρίς ζάχαρη ακόμα; -Με ζάχαρη. Δυο κύβους.
Μα εσύ δεν έβαζες ζάχαρη.
Τότε ήμουν άλλη γυναίκα.
Αρχίζω να γερνάω.
-Τι κυνηγάς τώρα; -Άγριες γαλοπούλες.
Σε θαύμαζα που ερχόσουν εδώ όποτε ήθελες.
Εσύ, πώς ήρθες εδώ;
Μου μπήκε η ιδέα στο μυαλό και ήρθα.
Έλαβες το δέμα μου;
Ποιο δέμα;
Εσύ μου έστειλες το ημερολόγιο του Χένρικ;
Πού το βρήκες;
Γιατί μου το έστειλες; Γιατί, τώρα;
Τόσες ερωτήσεις μαζί; Καθάριζα το σπίτι.
Το φύλαξα στο νοσοκομείο για να μην πέσει σε χέρια ξένων.
Θα έπρεπε να σου το δώσω αμέσως;
Γιατί δεν λες τίποτα;
Χάρηκα, Έρλαντ, αλλά φεύγω για να μην χάσω το πλοίο...
και τότε θα περάσω τη νύχτα εδώ, μαζί σου.
-Φοβήθηκες; -Και πολύ μάλιστα.
Τι θα άλλαζε αν σου το έστελνα αμέσως;
Στέκομαι και κοιτάζω τα χέρια σου.
Όμορφα... αλλά έχουν και κάτι το άσχημο.
Θυμάμαι και τα χέρια του Χένρικ...
και δεν καταλαβαίνω, πώς σ'άφησα να μ'αγγίξεις.
-Σου προκαλώ αηδία; -Ναι.
Ίσως έχεις γίνει δύστροπη.
Ναι, έγινα. Τώρα το ξέρω και δεν με πειράζει.
-Να σε συνοδεύσω; -Όχι, πάω μόνη μου.
Εσύ ήσουν;
-Πόσο ακόμα; -Ώσπου να νιώσω έτοιμη.
Θα πηγαίναμε στο Μπέρνε στις δύο.
-Είναι κιόλας δύο; -Τρεις παρά τέταρτο.
Όπως βλέπεις, εργάζομαι.
-Αδιαφορείς για μένα. -Ανοησίες.
Πάντα με αφήνεις και περιμένω στα βράχια.
Έχω και δουλειά.
Τώρα είμαι έτοιμη.
Βέβαια, μην κάνεις και θυσίες για μένα.
Με συγχωρείς, αλλά η δουλειά μου έχει σημασία.
-Εγώ δεν έχω; -Κι εσύ, βέβαια.
-Τι έρχεται πρώτο; -Ανόητη ερώτηση.
-Τι έρχεται πρώτο; -Δεν ξέρω.
Κι εγώ σου λέω ότι δεν μ'αγαπάς.
Είσαι ένας εγωιστής.
Δεν έχουμε μαλώσει άλλη φορά.
-Δεν το άρχισα εγώ. -Το άρχισα εγώ;
Αν συνεχίσεις έτσι...
Να χωρίσουμε, αυτό δεν θέλεις;
-Δεν εννοούσα αυτό. -Σου είμαι βάρος;
Γιατί κάνεις έτσι; Καταλαβαίνεις, ανησυχώ...
Γυμνάστηκα πολύ λίγο φέτος το καλοκαίρι...
και το θέατρο αρχίζει την άλλη βδομάδα.
Και δυο μήνες είμαστε συνέχεια μαζί.
Με συγχωρείς αν ήμουν λίγο εκνευρισμένη.
-Σου πέρασε τώρα; -Ναι.
Τι εκνευριστικός που είσαι!
Σου ζήτησα συγγνώμη και, εσύ κατσουφιάζεις.
Φύγε, λοιπόν. Δεν ανέχομαι τα νεύρα σου.
Χένρικ, έλα πίσω! Δεν το είπα στα σοβαρά!
Καλά, λοιπόν, φύγε! Δε θέλω να σε ξαναδώ, βλάκα!
Ήταν Σάββατο. Έψαχνα να τον βρω όλη μέρα.
Το βράδυ πήγα στο σπίτι του για πρώτη φορά.
Με συγχωρείτε, ο Χένρικ είναι στο σπίτι;
Σπάνια βρίσκεται στο σπίτι, και τη μέρα και τη νύχτα.
Ο Χένρικ θα βρίσκεται στο δωμάτιό του.
Όταν ήρθε σήμερα έκλαιγε, τον άκουσα, κλωτσούσε τα έπιπλα.
Θα πιεις ένα ποτήρι κρασί, κοπέλα μου;
Όχι, ευχαριστώ.
Αν δε θέλεις, δεν σε πιέζω. Δεν πιέζω κανέναν.
Να πάω σ'αυτόν;
Μην υποχωρείς στις παραξενιές του, κοπέλα μου.
Χένρικ, γιατί κρύβεσαι εδώ μέσα;
Ήθελα να ακούσω αν θα με κατηγορούσε.
Εγώ τον ταΐζω, κι αυτός μου μιλάει έτσι.
Δε σου τρώω και πολλά, εδώ που τα λέμε.
Είσαι τεμπέλης, παιδί μου.
Ευτυχώς που δεν είμαι παιδί σου.
Εσύ και ο πατέρας σου περιμένετε να πεθάνω.
Θα με κληρονομήσει ο Χένρικ.
Ο γιατρός λέει ότι έπρεπε να είχα πεθάνει πριν από 3 μήνες.
Ανεξερεύνηται αι βουλαί του Κυρίου.
Έχω καρκίνο στο στήθος. Ο ιερέας λέει ψέματα...
ότι πεθαίνει όποιος θέλει τη ζωή κτήμα του.
Μου αρέσει να ζω.
Γι'αυτό θα ζήσω πιο πολύ από όλους σας.
Πιο πολύ και από σένα, Χένρικ.
Το άλογό μου απειλεί τον πύργο σας.
Και όμως, αισθάνομαι σαν γέρικο φάντασμα.
-Στην υγειά σας. -Είναι αλλεργία.
-Δε θα πιεις κρασί; -Όχι, ευχαριστώ.
Πάω να φέρω μερικές κουβέρτες. Πιάνει ψύχρα.
Πολύ κρύο ακόμα και για ένα πτώμα.
Αν ήρθες εδώ από χριστιανικό καθήκον, μένω έκπληκτος.
Ήρθα μόνο από επαγγελματικό ενδιαφέρον.
Θα σου φανεί αστείο, αλλά έχω την εντύπωση...
ότι συναναστρέφομαι το θάνατο, όταν βρίσκομαι εδώ.
Από επαγγελματική σκοπιά, αυτό είναι πολύ ωφέλιμο.
Πηγαίνετε τώρα, γίνεται χορός στην προκυμαία.
Είδες κάτω από ποιες συνθήκες ζω.
Τεμπέλης και άχρηστος.
-Καημένο παιδί... -Γιατί να με λυπάσαι;
Βέβαια, έχεις εμένα.
-Έχω εσένα; -Ναι, έχεις εμένα.
-Ναι, αλλά σήμερα... -Σιωπή, έχεις εμένα.
Πάμε στο σπίτι. Δεν είναι ωραία έξω.
Κρυώνω...
Το μολύβι... Χάνω το μολύβι...
Άκου, πώς ησύχασαν τα πάντα. Ξαφνικά έπεσε σιωπή.
Ίσως βρεθήκαμε σε άλλον πλανήτη...
Ναι, είναι άγνωστος...
Γεια σας, δεσποινίς Μαρία. Ελπίζω να με γνωρίζετε.
Γεια σας... Ναι, σας έχω ξαναδεί...
Κοίτα, πώς κρυώνουν τα χέρια μου...
το στομάχι μου, τα στήθη μου...
Νιώθω σα να έχω πυρετό.
-Για να δω... -Μη! Με γαργαλάς!
Τι υπέροχο στήθος που έχετε, δεσποινίς.
Θα θέλατε να κοιμηθείτε μ'έναν ξένο απόψε;
-Με ξένο; -Θα καλοπεράσεις.
Εξαρτάται, με τι θα με αποζημιώσετε.
Είμαι μια άβγαλτη κοπέλα και παρθένα.
Τότε δεν το συζητάω.
Αν ο κύριος με αρραβωνιαστεί, δε θα απογοητευθεί.
Θα το αναβάλλουμε. Οι χρυσοχόοι έχουν κλείσει.
Αυτός ο αρραβώνας γίνεται με λουλουδένια δαχτυλίδια...
και με φιλιά 24 καρατιών.
Δεν πρέπει να ορκιστούμε σε κάτι;
Ορκίσου ότι δε θα κοιτάξεις ποτέ άλλη κοπέλα.
Ορκίζομαι.
Αλλά αν το κάνεις, να σε πάρει ο διάβολος!
Ορκίζομαι να μείνω αιώνια πιστή.
Αλλιώς να σε πάρει ο διάβολος!
Αλλιώς θα με πάρει ο θείος Έρλαντ.
Καλά να πάθεις!
Τώρα είμαστε αρραβωνιασμένοι.
Μπες μέσα και γδύσου.
Πάω μια βόλτα, κι έρχομαι.
Θα μπορούσα να σε κάνω κομματάκια, να σε φάω.
Από πού θέλεις να αρχίσεις;
Από τις παλάμες, μετά τη μέση και τελευταίο το φιλέτο.
Τι ξέρεις εσύ από φιλέτο, μικρέ;
Είναι λιχουδιά, μου είπε ένας γνωστός μου κανίβαλος.
-Τι φριχτό κρώξιμο! -Σε τρόμαξε;
Δεν ξέρω.
Έχω τη διάθεση να κλάψω απόψε.
Σαν τον πόνο στην ψυχή που είναι στο στομάχι.
Γιατί το στομάχι μου είναι αυτό που πονάει.
Απλώς έχεις φάει πολλά μήλα.
Κράτα με σφιχτά για να μη γίνω κομμάτια.
Χένρικ, αγαπημένε μου.
Αγαπημένε μου, φίλε...
Κράτα με σφιχτά, πιο σφιχτά.
Ας ξενυχτήσουμε ώσπου να ανατείλει ο ήλιος...
και να φύγουν τα στοιχειά.
Χένρικ, νιώθεις πόσο κρύα είμαι;
Τρέμω... και η καρδιά μου χτυπάει δυνατά.
Μην είσαι τόσο ευαίσθητη.
Πάντα δαγκώνεις, αλλά θα δεις και εγώ!
Δεν μπορούμε εδώ έξω.
Τότε θα με πας μέσα, αγκαλιά.
Εγώ δεν έχω άλλες δυνάμεις.
Τότε δεν κάνουμε τίποτα.
-Δε θα με κουβαλήσεις; -Είσαι τρελή!
Είσαι κακός εραστής.
Είσαι λυπημένη;
Δε νιώθεις το φθινόπωρο στον αέρα;
Εσύ πίσω στο θέατρο, και εγώ στο πανεπιστήμιο.
Πότε λες να συναντηθούμε πάλι;
Πάντως μας απομένουν ακόμα τρεις μέρες εδώ.
Τρεις μέρες.
Όχι, δεν είμαι καθόλου λυπημένη.
Πάμε! Η θεία Ελίζαμπεθ μας κάνει το τραπέζι.
-Να βουτήξουμε πρώτα. -Όχι, το νερό είναι πολύ κρύο.
Έλα, που σου λέω.
Θα σου δείξω μια ωραία βουτιά!
Θα μου φέρεις να πιω την Πέμπτη;
-Θα ρωτήσω τον αδερφό μου. -Προσπάθησε, το έχω ανάγκη.
Θα γίνει φιάσκο. Θα πνιγώ.
Υποσχέσου μου ότι θα σκοτώσεις τον Γκρινιάρη.
Μην τον αφήσεις να υποφέρει.
Θα το φροντίσω.
Όλοι ζουν, όλοι τριγυρίζουν στους δρόμους.
Κι εγώ εδώ, τρώω και πίνω.
Στο θέατρο χορεύουμε και κάνουμε τρέλες...
ενώ ο Χένρικ έχει αρχίσει να σαπίζει.
Πριν από λίγες μέρες γελούσαμε μαζί.
Ήταν στην αγκαλιά μου, τον φιλούσα στο στόμα.
Έτσι είναι η ζωή.
Δεν υπάρχει τίποτα που να έχει νόημα;
Σε τελευταία ανάλυση, τίποτα δεν έχει νόημα.
Δεν υπάρχει Θεός.
Και αν υπάρχει, τον μισώ. Πάντα θα τον μισώ.
Αν τον είχα μπροστά μου, θα τον έφτυνα.
Θα τον μισώ όσο ζω, και δε θα το ξεχάσω.
Ώσπου να πεθάνω.
Το μόνο που μπορείς να κάνεις...
είναι να ορθώσεις ένα τοίχο...
έτσι ώστε να μη σε αγγίζουν τα κόλπα του διαβόλου.
Εγώ θα σε μάθω να χτίσεις αυτόν τον τοίχο.
Θα σε δασκαλέψω.
Όλο το χειμώνα δούλεψα σκληρά, ασυναίσθητα.
Την άνοιξη, ο θείος με πήγε σ'ένα μακρινό ταξίδι.
Έτσι ξέχασα τον Χένρικ.
Ο τοίχος γύρω μου με προστάτευε.
Έτσι ξέχασα τον Χένρικ.
Ξέχασα τον Χένρικ.
Ο δημοσιογράφος πέρασε πάλι από εδώ.
Προσπάθησα να τον κρατήσω, αλλά έφυγε.
Ο Καρλ με είδε που τον κυνήγησα στο δρόμο.
Ναι, τον κυνήγησε. Εγώ του το είπα.
Ούτε αυτό της άρεσε. Μυστήριες οι γυναίκες!
Γιατί φορτώνουν τόση δουλειά στα μπαλέτα;
Τα κορίτσια δε δείχνουν τα πόδια τους.
Οι νυχτερινές πρόβες είναι κόλαση.
Μας τέλειωσε και η μπύρα.
Ακόμα μυρίζει έντονα.
Αυτά τα παπούτσια με πεθαίνουν.
Και αύριο είναι η πρεμιέρα.
Πήγαινε να ξαπλώσεις, μην κάθεσαι εδώ.
Έλα σπίτι μου
Καλά... Πάντως αύριο τέτοια ώρα, θα χαίρεσαι.
-Γιατί; -Γιατί τέλειωσε.
Μη μιλάς έτσι.
Αλλιώς θα αρχίσω να κλαίω με λυγμούς.
Είμαστε σαν κουκλάκια κρεμασμένα από κλωστή.
Και όταν κλαίμε, ξεβάφουμε.
Πήγαινε και άσε με ήσυχη να κλάψω.
Γεια σου.
Καλησπέρα, Μαρία.
-Πώς είστε έτσι; -Δοκίμαζα ένα μακιγιάζ.
Ώστε έτσι χορεύεις το Σάββατο;
Ο παλιός μου θρίαμβος, ο Γκούσταφσον, αρρώστησε.
Είναι αργά...
Πόσο παράξενο είναι το θέατρο τη νύχτα!
Νάνοι με καμπούρες σε κοιτάζουν από παντού.
Στέκονται εκεί όλα τα χρόνια...
Όσο γερνά το θέατρο, τόσο πληθαίνουν...
-Έχεις σπίρτα; -Ναι.
Η καλή μας η Μαρία...
Με κοροϊδεύετε.
Το πρωί μπήκα στην αίθουσα του μπαλέτου.
Μεγάλη, άδεια και ο ήλιος περνούσε μέσα.
Ήσουν μόνη. Έστριβες και γύριζες χέρια και πόδια.
Αργά, σιωπηρά και δεν με πρόσεξες.
Έδινες την εντύπωση ότι ήσουν μια ζωγραφιά.
Σκέφθηκα...20 χρόνια έρχεται εδώ, πρωί και απόγευμα...
Της απομένουν 8 χρόνια και ύστερα θα τη διώξουν.
Εσάς, τι θα σας κάνουν;
Εγώ είμαι καθηγητής μπαλέτου, δημιουργώ.
Γέρο θα με σέβονται, δε θα είμαι βάρος.
Όμως, εσύ θα βγεις στη σύνταξη.
Δε θα ξεκολλάτε αυτή τη στολή από πάνω σας.
Εσύ δε φοράς στολή;
Λες, να μην καταλαβαίνω, αγαπητή μου Μαρία...
φοβάσαι χωρίς μακιγιάζ, φοβάσαι και μακιγιαρισμένη.
Ανοησίες!
Τη ζωή τη βλέπεις καθαρά μια φορά.
Όλα τα τείχη που χτίσαμε, καταρρέουν.
Στέκεσαι γυμνή και τουρτουρίζεις.
Άσχημη εικόνα, ε;
Δεν τολμάς ούτε να ζήσεις, ούτε να πεθάνεις.
-Σου έχει συμβεί; -Συνέβη σε σένα τώρα.
-Όχι... -Κοίτα τα μάτια σου.
Θέλεις να πάρεις κάτι από τη ζωή... είναι μάταιο...
ο χορός είναι η έκφρασή σου.
Ακολούθα την, αλλιώς είσαι χαμένη.
Κοίτα, πόσο γελοίοι φαινόμαστε στον καθρέφτη.
Έχεις επισκέπτη, ένα σκυλάκι έξω από την πόρτα.
Τι άσχημο παπιγιόν! Δεν ντρέπεσαι;
Είναι σα να το έδεσαν με μηχανή.
Και μην στέκεσαι εκεί σαν κολώνα.
Δεν μπορείς να καθίσεις σαν άνθρωπος; Πες κάτι.
Να σας συστήσω... Κοπέλιος ο Μάγος, Νταβίντ.
-Μπορώ να φύγω αμέσως. -Γιατί από τώρα;
-Γιατί είσαι έτσι; -Την έδειρα λιγάκι.
-Σε δαγκώνει κιόλας; -Ζηλεύεις;
Αυτόν τον γελοίο; Ποτέ!
Μπορώ να σε μεταμορφώσω σε κύβο ζάχαρης...
και να σε καταπιώ καθώς θα πίνω τον καφέ μου.
Μπορώ να εξαφανίσω το ταλέντο, τη φήμη, την κοινωνική σου θέση.
Βλέπεις, γράφω σε εφημερίδες.
Τρανέ μου κύριε... είσαι ο πιο δυνατός.
Διάταξε και ο σκλάβος σου θα υπακούσει.
Όμως δεν κρυφακούω στην πόρτα. Έχω τρόπους.
Βρέχει πολλή ώρα;
Όχι, θα τελειώσει σε καμιά ώρα.
Αύριο θα βρέξει αν και χθες είχε συννεφιά.
Μην είσαι αγενής μαζί μου.
Δεν καταλαβαίνω τη δουλειά σου.
Κοίτα αυτόν τον βλάκα που ήταν εδώ.
Είναι εξαίρετος άνθρωπος!
-Σ'έκανε να κλάψεις. -Και σύ το ίδιο.
-Άλλο αυτό. -Γιατί, δηλαδή;
Είχατε σχέσεις;
Είσαι απότομος και φθηνός.
Εγώ, βλέπεις δεν είμαι καλλιτέχνης.
Γι'αυτό δεν καταλαβαίνεις.
Θα σε χτυπήσω αν το ξαναπείς.
Δεν καταλαβαίνεις! Δεν καταλαβαίνεις!
-Θέλεις ξύλο; -Όχι, είμαι κουρασμένη.
-Όλο έτσι λες. -Όλο έτσι νιώθω.
Γιατί δεν αφήνεις τη δουλειά και να παντρευτείς κάποιον;
Ποιος με θέλει;
Όχι, εσύ. Εσύ δεν μ'αγαπάς.
Σταμάτα το αυτό!
Δεν μπορείς να είσαι καλός μαζί μου;
Δεν ωφελεί. Πάντα με διώχνεις.
Σήμερα μου έλειψες.
-Σοβαρά; -Ναι.
Δε μ'αφήνεις να σε πλησιάσω, να σε προστατέψω.
Απευθύνεσαι σε βλάκες, όπως αυτός.
Τι ξέρουμε ο ένας για τον άλλο;
Πες μου τώρα.
Εγώ απλώς δουλεύω σε εφημερίδα.
Δε χρησιμεύω σε τίποτα.
-Ενώ εσένα σε αγαπάνε όλοι. -Δεν είναι έτσι.
Πρόσεχε, θα σε λερώσω με το μακιγιάζ.
Δεν πειράζει.
Μη μου μιλάς σαν να είμαι μωρό.
Είμαι μεγαλύτερη από σένα.
-Μου αρέσουν οι μεγάλες. -Ανοησίες.
Είμαι εγωιστής, αλλά όχι πάντα.
Είχα σκεφθεί...
Τι ωραία δάχτυλα!
Και τι μικρό δαχτυλάκι! Να χρησιμοποιείς πίπα στο τσιγάρο.
Τι ρόλο παίζω για σένα;
Μακάρι να μπορούσα να σου πω τη μοίρα σου.
Αλλά μάλλον θα απογοητευόσουν.
Δε χρειάζεται να θυσιαστείς.
Θα σου τηλεφωνήσω αύριο.
Ίσως δεν παρατήρησες ότι βρίσκομαι εδώ ακριβώς τώρα
Τι θα απογίνουμε;
-Θέλεις να χωρίσουμε; -Ναι, θέλω.
-Δεν σε πιστεύω. -Ναι, θέλω.
Θα παίξουμε τώρα;
Πάλι θα μου πεις να κάνω ενέσεις βιταμίνης...
ή ακόμα, ότι μου χρειάζεται ύπνος...
ή ότι λέω βλακείες γιατί αύριο έχουμε πρεμιέρα.
Και γιατί είναι τόσο κακό αυτό;
Φύγε, Χένρικ.
Χένρικ με λένε; Ποιος είναι ο Χένρικ;
Φύγε, αλλά θα σου δώσω κάτι να διαβάσεις.
Να το έχεις διαβάσει ως αύριο.
Και ας το συζητήσουμε μετά. Να συζητήσουμε πραγματικά, για πρώτη φορά.
Δεν είναι καλή ιδέα;
Θα συναντηθούμε αύριο.
Και τα αφτιά σου είναι λερωμένα.
Θα ήθελα να κλαίω δυο βδομάδες.
Να ξεπλύνω με δάκρυα την αθλιότητά μου...
και τα πολλά χαμένα χρόνια.
Περίεργο... Δυσκολεύομαι να κλάψω.
Θέλω πράγματι να κλάψω;
Αν ψάξω μέσα μου, βρίσκω ότι είμαι ευτυχισμένη.
Πράγματι νιώθω... ευτυχισμένη.
Το καπέλο!
- Τι κάνεις εδώ; - Ηρθα να δω μια φίλη.
- Ποιάν; - Την κυρία Μαρία.
Έξω τώρα. Εκτιμώ το ενδιαφέρον σου για το μπαλέτο...
...αλλά σήμερα δεν υπάρχει χρόνος.