Η ΕΒΔΟΜΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ
"Και ότε ο Αμνός ήνοιξε την σφραγίδα την εβδόμη"
"εγένετο σιγή εν τω ουρανώ"
"ως ημιώριον"
"Και είδον επτά αγγέλους ενώπιον του Θεού"
"και εδόθησαν αυτοίς επτά σάλπιγγες"
- Ποιός είσαι εσύ? - Είμαι ο Θάνατος
-΄Ηρθες να με πάρεις; - Από καιρό περπατώ πλάι σου.
- Το είχα καταλάβει. - Είσαι έτοιμος;
Η σάρκα μου ναί, εγώ όχι.
- Δώσμου ακόμα καιρό. - Όλοι αυτό λέτε.
- Μα δεν κάνω παραχωρήσεις. - Παίζεις όμως σκάκι, έτσι δεν είναι;
- Πως το ξέρεις; - Το ξέρω από πίνακες, από τραγούδια.
Αλήθεια είναι, όπως και ότι είμαι πολύ καλός παίκτης.
- Αλλά όχι σαν εμένα. - Γιατί θες να με ανταγωνιστείς;
- Αυτό αφορά εμένα. - Εντάξει.
Όσο παίζω θα μένω ζωντανός.
Αν σε κερδίσω θα με αφήσεις.
Παίρνεις τα μαύρα.
Ταιριάζει στο Θάνατο, δεν νομίζεις;
"Ανάμεσα στα μπούτια μιας χαζούλας"
"βρίσκουν παρηγοριά"
"άνθρωποι σαν εμένα"
"Ο Θεός στέκεται ψηλά στον ουρανό"
"αλλά ο σατανάς δεν σε αφήνει στιγμή μοναχό"
Στο Φέργιεσταντ μιλάνε για κακούς οιωνούς και άλλα φοβερά.
Δυό άλογα αλληλοφαγώθηκαν χτες τη νύχτα.
Άνοιξαν οι τάφοι και τα λείψανα σκορπίστηκαν.
Στον ουρανό βγήκαν τέσσερεις ήλιοι.
Είναι αυτός ο δρόμος για το χάνι;
- Σου είπε; - Όχι ακριβώς.
- Τι είπε; - Τίποτα.
- Μουγγός ήταν; - Δεν θα το έλεγα.
Θα έλεγα μάλιστα ότι ήταν εξαιρετικά εύγλωττος.
Ναι εύγλωτος. Αλλά με έναν τρόπο μακάβριο.
Καλημέρα ομορφούλη μου. Έφαγες το πρωινό σου;
Μήπως να με μάθαινες κι εμένα να τρώω χορταράκι;
Αφού τόσο λίγο ενδιαφέρονται για την τέχνη σε αυτά τα μέρη.
Μία, ξύπνα! Είδα κάτι που πρέπει να σου πω.
- Έγινε τίποτα; - Είδα ένα όραμα.
Όχι, όχι όραμα. Αυτό ήταν σαν αληθινό.
Άντε πάλι, με τα οράματά σου.
Εγώ την είδα, πάντως.
- Ποιά; Ποιά είδες; - Την Παναγία.
- Αλήθεια; - Ήταν τόσο κοντά που μπορούσα να την αγγίξω.
Φορούσε χρυσό στέμμα και γαλάζιο φόρεμα με λουλούδια.
Ήταν ξυπόλυτη και με τα χεράκια της
κρατούσε το βρέφος και του μάθαινε να περπατάει.
Τότε είδε που την κοιτούσα και μου χαμογέλασε.
Δάκρυα σκέπασαν τα μάτια μου κι όταν τα σκούπισα, είχε χαθεί.
Και μια απέραντη σιγή κάλυψε τα πάντα
σε γή και ουρανό. Το χωράει ο νους σου;
- Tα πράγματα που σκαρφίζεσαι... - Δεν με πιστεύεις, αλλά ήταν πραγματικό.
Όχι η δική σου πραγματικότητα αλλά μια διαφορετική.
Όπως όταν είπες πως ο διάβολος έβαψε κόκκινες τις ρόδες της άμαξας με την ουρά του;
Πού το θυμήθηκες τώρα αυτό;
- Και μετά είδα κόκκινη μπογιά στα νύχια σου. - Ναι, εκείνο το επινόησα.
Για να σε κάνω να πιστέψεις στα άλλα μου οράματα. Τα αληθινά.
Συγκρατήσου γιατί θα σε πουν τρελό. Και δεν είσαι.
Τουλάχιστον όχι ακόμα. Αν και κανείς δεν ξέρει...
Δεν φταίω εγώ για τα οράματα που βλέπω,
και που αρέσει σε αγγέλους και διαβόλους να με επισκέπτονται.
Δεν σας έχω πει μη με ξυπνάτε το πρωί;
Παρακάλεσα, ικέτευσα, τίποτα...
Βουλώστε το επιτέλους!
Μίκαελ...
- Θέλω μια καλύτερη ζωή γι αυτόν. - Θα γίνει σπουδαίος ακροβάτης.
Ή θαυματοποιός που θα κάνει το μοναδικό κι ακατόρθωτο.
- Ποιό είναι αυτό; - Να ακινητοποιεί τη μπάλα στον αέρα.
- Μα είναι αδύνατον! - Για μας, όχι γι'αυτόν.
Εσύ και οι φαντασιώσεις σου...
'Εγραψα ένα τραγούδι, δεν είχα ύπνο τη νύχτα.
- Να στο πω; - Είμαι περίεργη να το ακούσω.
"Μια περιστέρα στο μεσοκαλόκαιρο"
"για τον Ιησού Χριστό γλυκά κελαηδεί"
"και χαρά γίνεται στον ουρανό"
- Μία κοιμήθηκες; - Πολύ ωραίο ήταν.
- Μα δεν τέλειωσε. - Θέλω να κοιμηθώ λιγάκι ακόμα.
- Μου λες αργότερα το υπόλοιπο. - Όλο κοιμάσαι...
Είναι μάσκα για ηθοποιό αυτή; Ρωτάω εγώ.
- Ας όψεται που οι παπάδες καλοπληρώνουν. - Θα παίξεις το θάνατο;
Ναι, θα τρομάξω ανθρώπους θεοφοβούμενους.
- Πότε θα το παίξουμε; - Στο πανηγύρι του Ελσινόρ.
Θα παίξουμε στα σκαλιά της εκκλησίας!
Δεν παίζουμε κάτι πρόστυχο; Αυτά αρέσουν κι έχουν πλάκα.
Βλάκα! Με την πανούκλα που έχει πέσει,
οι παπάδες θέλουν έργα που προτρέπουν σε μετάνοιες.
- Τι θα παίξω εγώ; - Την ανθρώπινη ψυχή ανόητε.
- Δεν είναι ρόλος ελκυστικός. - Ποιος είναι ο υπεύθυνος του θιάσου;
Μην ξεχνάτε εσείς ανόητοι πόσο εύκολα κόβεται το νήμα της ζωής
και πόσο λίγο κρατάει.
Πως θα αρέσω στις γυναίκες με αυτή τη μάσκα, ρωτάω εγώ.
Γιοφ... μείνε ακίνητος και μη μιλάς.
- Είμαι σαν το ποντίκι. - Σ'αγαπώ...
- Τι ζωγραφίζεις; - Το Χορό του Θανάτου.
- Αυτός είναι ο Θάνατος; - Ναι, κι αργά η γρήγορα χορεύει με όλους.
- Γιατί τέτοιο θλιβερό θέμα; - Υπενθυμίζω σε όλους ότι θα πεθάνουν.
- Ναι, αλλά τους καταθλίβεις. - Γιατί πρέπει πάντα να χαίρονται;
- Γιατί να μη φοβούνται λιγάκι; - Ίσως όμως κλείσουν τα μάτια.
Πιστεψέ με, θα τα ανοίξουν. 'Ενα κρανίο είναι πιό εντυπωσιακό από μια γυμνή...
- Και τι πετυχαίνεις τρομαζοντάς τους; - Σκέφτονται κι ο φόβος τους μεγαλώνει.
- Και τρέχουν στην αγκαλιά των παπάδων. - Αυτό δεν με αφορά.
- Εσύ απλά ζωγραφίζεις το Χορό του Θανάτου. - Δείχνω πως έχουν τα πράγματα.
- Κάποιοι θα εξαγριωθούν μαζί σου. - Θα ζωγραφίσω τότε κάτι πιό χαρωπό.
Πρέπει κι εγώ να ζήσω, ώσπου να με θερίση η πανούκλα.
Φοβερή αρρώστεια...
Αν έβλεπες το βράσιμο στο λαιμό του αρρώστου...
πως τον πιάνουν οι σπασμοί...
- Φρικτό ακούγεται... - Ναι φρικτό.
Προσπαθεί να ξεσκίσει τους βουβώνες του...
δαγκώνει τα χέρια του, και σχίζει τις φλέβες με τα νύχια του...
τα ουρλιαχτά του ακούγονται παντού.
- Τρόμαξες; - Εγώ να τρομάξω;
Δεν με ξέρεις καλά. Κι αυτές εδώ οι ανοησίες;
Το παράξενο είναι ότι θεωρούν
την πανούκλα τιμωρία από το Θεό.
Ικέτες περιοδεύουν στη χώρα και αυτομαστιγώνονται προς δόξαν του Κυρίου.
- Αυτομαστιγώνονται; - Ναι, το θέαμα είναι φοβερό.
Σου έρχεται να κρυφτείς όταν τους βλέπεις
'Εχεις κάτι δυνατό να πιώ; Πίνω νερό όλη μέρα.
- Νιώθω σαν καμήλα στην έρημο. - Είδες που τελικά φοβήθηκες;
Θέλω να εξομολογηθώ, αλλά νιώθω κενός.
Η κενότητα είναι σαν καθρέφτης μπροστά μου.
Βλέπω τον εαυτό μου και νιώθω αηδία και φόβο.
Νοιώθω αδιαφορία για τον πλησίον μου και ξένος για τους άλλους.
Ζω σε έναν κόσμο-φάντασμα, τυλιγμένος σε όνειρα και φαντασιώσεις.
- Ίσως θα ήταν καλύτερα να πεθάνεις. - Ναι, πραγματικά.
- Τι περιμένεις; - Είναι το άγνωστο που με τρομάζει.
- Θέλεις εγγυήσεις. - Πες το όπως θέλεις.
Μα γιατί δεν μπορώ να νιώσω το Θεό με τις αισθήσεις μου;
Γιατί κρύβεται σε ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και δυσθεώρητα θαύματα;
Γιατί πρέπει να έχω πίστη στην πίστη των άλλων;
Τι θα συμβεί σε μένα που θέλω, αλλά δεν μπορώ να πιστέψω;
Και τι σε όσους δεν θέλουν κι ούτε μπορούν να πιστέψουν;
Γιατί δεν μπορώ να σκοτώσω το Θεό μέσα μου;
Γιατί συνεχίζει να ζει μέσα μου ντροπιαστικά
αν και τον καταριέμαι και θέλω να τον ξεριζώσω;
Και γιατί παρόλα αυτά εξακολουθεί να με κατατρέχει η απατηλή παρουσία του.
- Με ακούς; - Σε ακούω.
Θέλω γνώση, βεβαιότητα, όχι πίστη και υποθέσεις.
Θέλω να με αγγίξει, να δω το προσωπό του. Θέλω ο Θεός να μου μιλήσει.
- Η σιωπή του δεν σου μιλάει; - Του φωνάζω μέσα στα σκοτάδια.
- Αλλά είναι σαν να μην υπάρχει. - 'Ισως να μην υπάρχει.
Τότε η ζωή είναι μια παράλογη φρίκη.
Πως να ζήσει κανείς με το θάνατο και το κενό;
Οι πιο πολλοί δεν τα σκέφτονται αυτά.
΄Ομως μια μέρα, θα βρεθούν στο χείλος της Αβύσσου...
- Εκείνη την Ημέρα... - Ξέρω τι πρέπει να κάνουν.
Θα πρέπει να κατασκευάσουν ένα είδωλο του φόβου τους
που θα το ονομάσουν Θεό.
Είσαι ταραγμένος.
Σήμερα ήρθε και με βρήκε ο Θάνατος. Αρχίσαμε ένα παιγνίδι σκάκι.
Με τη διορία που πήρα θα διευθετήσω το θέμα που με απασχολεί.
Η ζωή μου ήταν μια συνεχής άσκοπη περιπλάνηση.
Μια ομιλία δίχως νόημα και συνειρμό.
Ένα τίποτα. Και το λέω δίχως πίκρα και ντροπή
γιατί έτσι είναι των περισσοτέρων η ζωή.
Τώρα θέλω τη διορία που πήρα για κάτι χρήσιμο.
Γι αυτό παίζεις σκάκι με το Θάνατο;
Ξέρει καλά το παιγνίδι, μα δεν έχασα ακόμη κανένα πιόνι.
Πιστεύεις αλήθεια πως θα τον νικήσεις;
Παίζω συνδυασμό με τον Ιππότη και το 'Αλογο.
Την επόμενη φορά θα τον χτυπήσω από τα πλάγια.
Θα το έχω υπόψη μου.
Είσαι ύπουλος και με ξεγέλασες,
αλλά δεν σε φοβάμαι, θα βρω τον τρόπο να σε νικήσω!
Θα ξαναβρεθούμε στο χάνι κι εκεί θα συνεχίσουμε το παιγνίδι μας.
Αυτό είναι το χέρι μου, μπορώ και το κινώ...
το αίμα κυλάει μέσα του...
ο ήλιος κάνει το ταξίδι του στον ουρανό...
κι εγώ... εγώ ο Αντώνιος Μπλοκ...
παίζω σκάκι με το Θάνατο!
Ο αφέντης μου κι εγώ ήρθαμε από μακριά.
Κατάλαβες αγαπητέ μου ζωγράφε;
-Σταυροφορίες; -Ακριβώς
Δέκα χρόνια αντέξαμε δαγκώματα φιδιών...
κουνούπια, άγρια ζώα, αιμοδιψείς βαρβάρους...
ξινά κρασιά, βρωμιάρες γυναίκες, ψείρες, πυρετούς...
- 'Ολα προς δόξαν του Κυρίου. - Προς δόξαν του Κυρίου.
Η σταυροφορία μας ήταν μια ανόητη επινόηση ιδεολόγου.
- Φοβερή η πανούκλα, ε;. - Δε λες τίποτα.
'Οπως και να γυρίσεις, ο πισινός παραμένει πίσω.
- Ο πισινός πάντα πίσω... - Πολύ μεγάλη αλήθεια αυτή.
- Βαθειά αλήθεια... - Είμαι ο Γιένς ο ιπποκόμος.
Δεν φοβάμαι το θάνατο, γελώ με το Θεό και τον εαυτό μου, χαμογελώ στα κορίτσια.
Κανείς δεν με παίρνει στα σοβαρά.
Από όλους καταγέλαστος.
Αδιαφορώ για την κόλαση και για τον παράδεισο.
Τι χρειάζεται αυτή η βρωμερή σούπα;
Αυτή εκεί... πλάγιασε με το διάβολο.
- Γι αυτό την έχετε δεμένη; - Θα καεί το πρωί.
- Αλλά πρέπει να διώξουμε το διάβολο. - Με αυτή τη βρωμερή σούπα;
Πρώτο πράμα. Αίμα και χολή μαύρου σκύλου.
Ο Πονηρός δεν αντέχει τη μυρωδιά.
Ούτε κι εγώ.
Είδες το διάβολο;
- Μην της μιλάς. - Είναι τόσο επικίνδυνο;
Δεν ξέρω, αλλά αυτή μας έφερε την πανούκλα.
"Η Μοίρα είναι άχαρη και σύ ένα ρημάδι"
"Μπορεί να είσαι ζωηρός μα σ'έβαλε σημάδι"
Είναι ανάγκη να τραγουδάς;
Ξαφνιάστηκες; 'Ολοι ληστεύουν τους νεκρούς.
Είναι πολύ αποδοτικό στις μέρες μας.
Θα πας στο χωριό να το πεις; Είναι ανώφελο.
Όλοι για τον εαυτό τους ενδιαφέρονται.
Μη δοκιμάσεις να φωνάξεις, δε θα σε ακούσει ούτε θεός ούτε άνθρωπος.
Δεν είναι παράξενο;
Σε γνώρισα αν κι είχα καιρό να σε δω.
Είσαι ο Ραβάλ της Θεολογικής Σχολής.
Δόκτωρ Μιράμπιλις, Σελέστις και Ντιάμπιλις!
Εσύ έπεισες τον αφέντη μου να πάει στους Αγίους Τόπους.
΄Εχασες το χρώμα σου;
Τώρα βλέπω γιατί χάσαμε δέκα χρόνια εκεί.
Είχαμε όλα τα καλά.
Ο Θεός για να τιμωρήσει την αλαζονία μας
έστειλε σένα να μολύνεις τον αφέντη μου με το ουράνιο δηλητηριό σου.
- Τα πίστευα όσα έλεγα. - Αλλά τώρα προσγειώθηκες, έτσι;
Τώρα έγινες κλέφτης. Πιό ταιριαστό σε ένα κόσμο καθαρμάτων κι απατεώνων.
Έτσι δεν είναι;
Δεν διψάω για αίμα.
Αλλά αν σε ξαναδώ, θα σε σημαδέψω σαν κλέφτη.
Ήρθα να πάρω νερό.
Λέγομαι Γιένς, είμαι ένας ευχάριστος άνθρωπος
που έχω μόνο ευγενικούς σκοπούς.
Θα μπορούσα να σε είχα βιάσει γυναίκα...
μα δεν πιστεύω σε αυτό το είδος έρωτα που είναι και κοπιαστικό.
Χρειάζομαι υπηρέτρια. Ξέρεις να μαγειρεύεις;
Κάτι μου λέει ότι η γυναίκα μου θα έχει πεθάνει.
Θα χρειαστώ κάποια οικονόμο.
'Ελα, λοιπόν! Μου χρωστάς τη ζωή σου.
Τσαρλατάνοι!
Γελωτοποιοί!
Κόφτε το τενεκέδες!
Ο ρόλος μου αρχίζει μετά, θα πάω πίσω από τη σκηνή.
Τι κοιτάτε κουφιοκέφαλοι!
Το άλογο πάνω στο δένδρο κράζει...
Ο δρόμος φαρδύς, η πύλη στενή... κι ο μαύρος χάρος χορεύει στην ακτή..
Η κότα βελάζει στη λίμνη...
Μέρα κόκκινη, το ψάρι νεκρό...
Κι ο χάρος στην ακτή χορεύει...
Το φίδι στον ουρανό πετάει...
Η κόρη χλωμή μα το "πουλί" ζωηρό...
κι ο χάρος τρέχει στην ακτή.
Το ελάφι σφυρίζει με τα δόντια.
Η αύρα βαραίνει, τα κύματα λυσσάνε,
κι ο χάρος κλάνει στην ακτή.
Το άλογο κρώζει στο δέντρο.
Ο δρόμος φαρδύς η πόρτα στενή.
Κι ο χάρος χορεύει στην ακτή.
Η κότα νιαουρίζει στη λίμνη.
Η μέρα κόκκινη, το ψάρι νεκρό
κι ο χάρος στην ακτή προπονείται.
Το φίδι πετάει στον ορανό.
Η κόρη χλωμή μα το "πουλί" ζωηρό.
Κι ο χάρος στην ακτή τριγυρίζει.
Η γουρούνα νιαουρίζει, η γάτα γρυλίζει.
Η νύχτα απλώνει τα σκοτάδια της.
Κι ο μαύρος χάρος παραμονεύει.
Παραμονεύει, παραμονεύει στην ακτή...
Ο Θεός μας έστειλε την τιμωρία Του...
Ναι! Θα χαθείτε όλοι σας,
από το Μαύρο Θεριστή.
Εσύ που στέκεσαι εκεί σαν βόδι....
Και σύ που χαϊδεύεις τη φουσκωτή σου κοιλιά..
Δεν ξέρετε πως έφτασε η τελευταία σας ώρα;
Ο χάρος σέρνεται πίσω σας.
Το κεφάλι του προβάλει στον ήλιο.
Το δρεπάνι του αστράφτει πάνω από τα κεφάλια σας.
Ποιόν θα θερίσει πρώτον;
Εσύ εκεί, που κοιτάς σαν κατσίκι...
Μήπως πριν το βράδυ, το στόμα σου παγώσει σε έναν τελευταίο σπασμό;
Κι εσύ γυναίκα, ξέχειλη από ορέξεις και λαγνεία
Μήπως μαραθείς και πέσεις πριν την αυγή;
Κι εσύ μυταρά με τον ηλίθιο μορφασμό σου...
θα μολύνεις τη γη για άλλον ένα χρόνο;
Δεν ξέρετε ηλίθιοι ότι θα πεθάνετε;
Σήμερα, αύριο, ή μεθαύριο... Είστε καταδικασμένοι!
Ακούτε τι σας λέω; Καταδικασμένοι! Καταδικασμένοι!
Κύριε, ελέησέ μας στoν ξεπεσμό μας...
Μην αποστρέφεις το πρόσωπό σου.
Ελέησον και σώσον ημάς εν ονόματι του Υιού σου Ιησού Χριστού!
Όλα αυτά περι καταδίκης...
Περιμένουν να τους πιστέψουμε; Γελάς, μαζί μου κύριε,
μα έχω διαβάσει και ξέρω όλα τα σχετικά.
Διάβασα για το Θεό, τον Ιησού Χριστό, το ΄Αγιο Πνεύμα...
Τα δέχτηκα δίχως ιδιαίτερη συγκίνηση.
- Γιατί φωνάζεις; - Είμαι ο Πλογκ, κι εσύ είσαι ο Γιένς.
-Πολύ πιθανό. -Είδες τη γυναίκα μου;
Όχι. Αλλά αν σου μοιάζει, θα ξεχνούσα ότι την έχω δει.
- Δεν την είδες, ε; - 'Ισως το έσκασε.
- Ξέρεις τίποτα; - Πολλά, αλλά όχι για τη γυναίκα σου.
Ρώτα στο χάνι.
Η πανούκλα απλώθηκε στη δυτική ακτή. Οι άνθρωποι πεθαίνουν σαν μύγες.
Μου έμεινε το εμπόρευμα απούλητο.
Μιλάνε για την Ημέρα της Κρίσης και υπάρχουν κακοί οιωνοί.
Λένε ότι κάποια γέννησε μία μοσχαροκεφαλή
Οι άνθρωποι τρέχουν πανικόβλητοι και μεταδίδουν την πανούκλα..
Ας διασκεδάσουμε, λοιπόν όσο ακόμα μπορούμε
Πολλοί αυτοπυρπολούνται...
Αλλά οι παπάδες λένε ότι είναι αμαρτία.
'Ηρθε το τέλος, μα δεν τολμάει να το πει κανείς.
Οι άνθρωποι έχουν παλαβώσει από το φόβο...
-Εσύ δεν φοβάσαι; -Και βέβαια!
Πλησιάζει η Ώρα της Κρίσης.
Οι άγγελοι κατεβαίνουν, οι τάφοι ανοίγουν...τρομερό.
- Θες να πάρεις το βραχιόλι φθηνά; - Δεν έχω να πληρώσω.
- Είναι ασημένιο. - Ωραίο είναι αλλά δεν μπορώ.
- Μήπως είδατε τη γυναίκα μου; - Χάθηκε;
Το έσκασε λένε. Με έναν θεατρίνο.
Θεατρίνο; Αν έχει τόσο κακό γούστο, ξέχνα την.
Σωστά, αλλά ήθελα να την τσακίσω στο ξύλο.
- Τότε αλλάζει το πράγμα. - Θα σκοτώσω και το θεατρίνο.
- Το θεατρίνο; - Αυτόν που την πήρε.
- Γιατί; - Το χαζό παριστάνεις;
Α! το θεατρίνο! Τώρα κατάλαβα. Ο κόσμος είναι γεμάτος από δαύτους.
Ακόμη και να μην φταίει, σκοτωσέ τον.
- Τι παραμύθια του λες; - Εγώ; Παραμύθια;
Είσαι κι εσύ θεατρίνος κι ο συνενοχός σου το έσκασε με τη γυναίκα του.
Αλήθεια είσαι θεατρίνος;
Εγώ θεατρίνος; Ελάχιστα.
Θα σε σκοτώσουμε τότε. Εξυπακούεται.
- Αστειεύεσαι. - Χλώμιασες βλέπω.
- 'Εχεις ενοχές για κάτι; - Αστείος είσαι. Δεν είναι αστείος;
Ίσως θα πρέπει να σε σημαδέψουμε όπως πρέπει στα καθάρματα.
Τι έκανες στη γυναίκα μου;
Θέλετε να με σημαδέψετε; Γιατί;
Σας πείραξα μήπως; Φεύγω και δεν θα με ξαναδείτε.
Σήκω επάνω και μίλα δυνατά.
Μίλα δυνατώτερα...
Στάσου ανάποδα να σε δούμε.
Τι έκανες στη γυναίκα μου ρε;
- Μην κλαψουρίζεις. Σήκω και χόρεψε. - Δεν μπορώ.
- Κάνε την αρκούδα. - Δεν μπορώ.
Αυτό θα το δούμε.
- Σήκω επάνω, σαν καλή αρκούδα. - Δεν αντέχω άλλο.
Θυμάσαι, τι είπα ότι θα σου κάνω;
Κρατάω το λόγο μου.
- Πως τον λένε; - Μίκαελ.
- Πόσων μηνών είναι; - Ενός έτους.
- Είναι ανεπτυγμένος για την ηλικία του. - Ναι, είναι μεγαλούτσικος.
- Δώσατε παράσταση σήμερα. - Σου φάνηκε άσχημη;
Αμακιγιάριστη είσαι πιο όμορφη. Κι αυτό το φόρεμα σου πάει καλύτερα.
Λες; Ο Γιούνας Σκατ μας άφησε κι είμαστε μόνοι.
- Ο άντρας σου; - Ο Γιούνας; Όχι.
- Άντρας μου είναι ο άλλος, ο Γιόφ. - Α αυτός!
Τώρα θα πρέπει να κάνουμε πάλι ακροβατικά..
- Κάνετε και ακροβατικά; - Ναι, ο Γιόφ είναι πολύ καλός.
- Θα γίνει ακροβάτης κι ο Μίκαελ; - Αυτό θέλει ο Γιόφ.
- Εσύ δε θέλεις; - Δεν ξέρω.
- Ίσως γίνει ιππότης. - Δεν θα περνάει καλά, πίστεψέ με.
- Δεν φαίνεσαι ευτυχισμένος.... - Όχι.
- Τι σε ταλαιπωρεί; - 'Εχω βαρετή παρέα.
- Τον ιπποκόμο σου; - Όχι, όχι αυτόν.
- Ποιόν εννοείς τότε; - Τον εαυτό μου.
- Ω καταλαβαίνω. - Αλήθεια καταλαβαίνεις;
Ναι, πολύ καλά.
Συχνά απορώ που βασανιζόμαστε χωρίς λόγο.
- Mία... - Γιόφ... Γιόφ, τι έπαθες;
Γιόφ! Γιόφ! Τι έκανες; Έλα κάθισε κάτω.
Που ήσουν; Άσε να σε κοιτάξω.
Τι πήγες κι έκανες στο χάνι; Θα ήπιες σίγουρα.
- Ούτε σταγόνα. - Παινεύτηκες για τα οραματά σου;
- Στον κόσμο δεν αρέσουν οι φαντασιώσεις σου - Δεν είπα λέξη.
Τότε χόρεψες και τραγούδησες. Πάντα επίδειξη κάνεις.
- Ο κόσμος θυμώνει μ΄αυτά. - Για κοίτα...
Κοίτα τι σου πήρα.
- Μα αφού δεν είχες λεφτά! - Στο πήρα πάντως.
Γιόφ!
- Με χτύπησαν όμως... - Δεν αντέδρασες;
Θύμωσα αλλά συγκρατήθηκα.
Πιστεψέ με, βρυχήθηκα σαν λιοντάρι.
- Φοβήθηκαν; - Γέλασαν.
Μίκαελ...Μίκαελ...
- Είδες τι ωραία μυρίζει; - Κι είναι και δυνατός.
Έχει δυνατό σώμα ακροβάτη.
Ο άντρας μου ο Γιόφ.
- Καλησπέρα. - Καλησπέρα.
'Εχετε ωραίο γιό, θα σας δώσει μεγάλη χαρά.
Καλός είναι... 'Εχουμε κάτι να προσφέρουμε Μία;
- Ευχαριστώ, δεν θέλω τίποτα. - Μάζεψα άγριες φράουλες.
Και αρμέξαμε λίγο γάλα.
Θα είναι τιμή μας να δεχτείς το φαγητό μας.
- Καθίστε, θα τα φέρω.. - Παρακαλώ...
- Που πάτε; - Στο πανηγύρι του Ελσινόρ.
-Δεν είναι φρόνιμο. -Γιατί;
Η πανούκλα έχει απλωθεί σε όλη τη δυτική ακτή.
- Πολύ κακό αυτό. - Ελάτε μαζί μου.
Μπορείτε να μείνετε στον πύργο μου ή να πάτε ανατολικά.
Είναι άγριες φράουλες του δάσους.
Πρώτη φορά βλέπω τόσο μεγάλες. Νιώστε πως μοσχοβολάνε.
- Καλή όρεξη. - Ευχαριστώ πολύ.
Είναι καλή πρόταση, θα τη σκεφθώ..
Θα είναι καλά να έχουμε συντροφιά στο δάσος.
Λένε πως έχει φαντάσματα, διαβόλους και ληστές.
Θα το σκεφτώ είπα.
Τώρα που έφυγε ο Σκατ, εγώ είμαι ο θιασάρχης.
- Είμαι ο υπεύθυνος του θιάσου. - "Είμαι ο υπεύθυνος του θιάσου"
- Θέλετε φράουλες; - Αυτός με έσωσε..
- Καθίστε να φάτε μαζί μας - Ο ιπποκόμος Γιένς ευχαριστεί.
- Ωραία στιγμή. - Σύντομη όμως.
'Ολες οι μέρες μοιάζουν.
Αλλά το καλοκαίρι είναι καλύτερο από το χειμώνα
γιατί δεν ξεπαγιάζεις. Όμως η ΄Ανοιξη είναι η καλύτερη.
Έχω γράψει τραγούδι για την ΄Ανοιξη. Θα το παίξω στο λαούτο μου.
'Οχι τώρα Γιόφ, ίσως δεν αρέσει στους καλεσμένους μας.
- Παρακαλώ. Γράφω κι εγώ τραγούδια. - Άντε πάλι!
'Εχω γράψει ένα για κάποιο ανόητο ψάρι...
Δεν είναι πολύ γνωστό.
Κάποιοι δεν εκτιμούν την τέχνη μου και δεν θα γίνω καταπιεστικός.
- Πολλά τα βάσανα της ψυχής. - Μια σύντροφος βοηθάει.
- Έχετε κάποια; - Ναι...
- Τι κάνει τώρα; - Δεν ξέρω.
Πόσο σοβάρεψες! Ήταν η αγαπημένη σου;
'Ημασταν νιόπαντροι, παίζαμε και γελούσαμε...
έγραφα τραγούδια για τα μάτια της...
Πηγαίναμε κυνήγι, χορεύαμε, το σπίτι ήταν γεμάτο ζωή..
Θέλεις φράουλες;
Είναι βαρύ το φορτίο της πίστης.
Σαν να αγαπάς κάποιον που δεν βγαίνει από το σκοτάδι, όσο κι αν φωνάζεις.
Πόσο μακρινά μοιάζουν όλα αυτά, τώρα που είμαι μαζί σας.
Πόσο ασήμαντα.
Δεν είσαι πια τόσο θλιμμένος.
Θα θυμάμαι αυτή τη στιγμή... τη σιγαλιά και το σούρουπο...
τις άγριες φράουλες... την κούπα με το γάλα...
τα πρόσωπά σας στο λυκόφωτο...
ο Μίκαελ που κοιμάται... ο Γιόφ με το λαούτο.
Θα προσπαθήσω να θυμάμαι όλα όσα είπαμε...
και θα φυλάω προσεκτικά την ανάμνηση...
σαν μια ξέχειλη κούπα φρεσκοαρμεγμένο γάλα.
Και αυτή θα είναι η καταξίωσή μου.
Σε περίμενα.
Συγνώμη που καθυστέρησα.
Μιά και ξέρεις τα σχέδιά μου, θα παίξω άμυνα.
Παρακαλώ. Η σειρά σου είναι.
- Γιατί τόσο χαρούμενος; - Είναι μυστικό.
'Οπως θέλεις... Παίρνω τον ιππότη σου τώρα.
Σωστή κίνηση.
- Μου έστησες παγίδα; - Ναι, κι έπεσες μέσα.
Απειλώ το βασιλιά σου...
- Προς τι ο σαρκασμός σου; - Μη σε νοιάζει, σώσε το βασιλιά σου.
- Είσαι τελείως αλαζόνας. - Το παιγνίδι μας με συναρπάζει.
Σειρά σου. Παίξε πιό γρήγορα. Βιάζομαι.
Ξέρω, έχεις πολλά να κάνεις, μα το σκάκι θέλει χρόνο, δεν θα το αποφύγεις.
Θα συνοδέψεις αλήθεια τους γελωτοποιούς;
Τον Γιόφ, τη Μία και το γιόκα τους;
Γιατί ρωτάς;
'Ετσι, χωρίς λόγο…
- Είδες τον Γιένς; - Είναι στο χάνι.
Να κι ο Πλογκ, ο σιδεράς!
- Καλησπέρα - Κλαις τη μοίρα σου;
Ναι, ο σιδεράς κλαίει σα μυξιάρικο κουνέλι.
-Για τη γυναίκα σου; -Δεν τη βρήκα ακόμα.
Γυναίκες! Μαζί τους δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε.
Καλύτερα να τις σκοτώνουμε όταν ακόμα μας αγαπάνε.
- Η γυναικεία γκρίνια... - Οι παιδικές πάνες και τα ουρλιαχτά....
- Τα μυτερά νύχια κι η φαρμακερή γλώσσα. - Η ανυπόφορη πεθερά.
- Κι όταν θές να κοιμηθείς... - Μιά άλλη μελωδία...
Δάκρυα, παράπονα και κλάψες...
- "Γιατί δε με φιλάς;" - "Γιατί δεν μου τραγουδάς;"
- "Γιατί δε με αγαπάς όπως πρώτα;" - "Γιατί δε με προσέχεις;"
- "Συνέχεια ροχαλίζεις...." - ΄Ωχουου...
Να χαίρεσαι που έφυγε!
Θα τους μαγκώσω τη μύτη με την τσιμπίδα μου.
Θα τους δουλέψω με το σφυρί και θα τους λιώσω με τη βαριά.
Θα τους σπάσω τα κεφάλια με...
Νάτος πάλι που κλαίει!
- 'Ισως την αγαπάω. - Την αγαπάς;
Χαζέ...η αγάπη δεν είναι παρά μόνο λαγνεία...
πολλά ψέματα, τεχνάσματα, απάτη και ξεγελάσματα.
- Πονάει όμως. - Είναι η χειρότερη αρρώστεια.
Όμως περνάει σχεδόν πάντα.
- Η δική μου, όχι. - Ω ναι κι η δική σου!
Πολύ σπάνια πεθαίνει κανείς από αγάπη.
Σε έναν ατελή κόσμο,
ο έρωτας είναι τέλεια ατελής...
Είσαι τυχερός, έχεις τα πιστεύω σου.
Μπά, μου αρέσει να δίνω συμβουλές.
Είμαι καλλιεργημένος άνθρωπος.
Γιένς, να έρθω μαζί σου;
Αν πάω πίσω, θα γελάνε όλοι..
'Ελα, αρκεί να μην κλαψουρίζεις.
Γιένς!
- Αδερφούλη...... - Πρόσεχε Γιένς!
- Γυρεύει καυγά. - Κλαίει τώρα.
Συγνώμη, αν σε έβλαψα,
Δώσμου το χέρι σου.
- 'Ελα στην αγκαλιά μου. - Άστο γι αργότερα.
Βιάζομαι τώρα, ευχαριστώ.
Α! Τι βλέπω στο δάσος;
Η λατρεμένη μου με έναν θεατρίνο!
-Πρόσεχε!
Εσύ θάσαι ο βρωμερός σιδεράς που πλήγωσες την αγαπημένη μου Κανιγκούντα.
- Πως την είπες; - Κανιγκούντα...κουφός είσαι;
Λίζα τη λένε. Λίζα η ξεδιάντροπη! Λίζα η άπιστη!
- Λίζα η βρωμιάρα! Λίζα η ξέκωλη! - Πωπώ τι χυδαίος!
Καλή όμως στο κρεβάτι, όχι σαν εσένα κουραμπιέ.
- Ω! Τι ποταπός! - Σιχαμερό εσύ κάθαρμα...
που αν φορούσα τα ψειριασμένα κουρέλια σου
θα ντρεπόμουν τόσο, που θα προτιμούσα
να απαλλάξω το περιβάλλον από μια βρωμερή ύπαρξη.
- Πρόσεξε αρωματισμένε... - Παρφουμαρισμένε
Παρφουμαρισμένε... μην αμολήσω καμμιά κλανιά
που θα σε στείλει στην κόλαση μονομιάς
Να κάνεις παρέα ... και να παίζεις μονολόγους..
Να απαγγέλεις μονολόγους στο διάβολο....
Πρόσεξε μη σου πετάξω τα άντερα έξω...
Πρόσεξε μη σε πλακώσω και σου κοπούν οι παραστάσεις σε Τούρκους και κανιβάλους.
Τι γελάς; Είναι σοβαρό το πράγμα.
Στις νότιες χώρες ζει ένα ανθρωπόμορφο ζώο που λέγεται πίθηκος.
- Ε και; - Αυτό μόνο...
- Πλογκ, μοναδικέ μου Πλογκ. - Τι;
- Πλογκ ακριβέ μου, συγχώρεσέ με για όλα.
- Τώρα θα κλάψει. - Θέλω να κλάψω...είναι φοβερό.
Αυτός ο άνθρωπος με εξαπάτησε!
- Κανιγκούντα...αν μαθευόταν η αλήθεια... - Τώρα θα του πει για φαγητό.
Πλογκ, μόλις πάμε σπίτι, θα σου φτιάξω χοιρινό έτσι όπως σου αρέσει...
με γογγύλια και βατόμουρα.
- ΄Ετσι Πλόγκ; - Πρώτα όμως, πρέπει να σκοτώσω αυτόν.
Σκοτωσέ τον ναι. Σκότωσέ τον όπως πρέπει.
- Δεν μου αρέσει πιά. - Κύριε, γιατί μας έδωσες τις γυναίκες;
Ψεύτικο γένι, ψεύτικα δόντια
ψεύτικα χαμόγελα, προσποιητός τόνος κι άδειος σαν κολοκύθα.
- Εμπρός σκότωσέ τον. - Πλογκ ακριβέ μου...
Δεν σκοπεύω να υπερασπιστώ την υπαρξή μου.
- Σκότωσέ με...και θα σου είμαι ευγνώμων. - Τι λες τώρα;
Ο ηθοποιός μπέρδεψε τον αντίπαλο.
- Κάνε κάτι, μη στέκεσαι! - Δε μπορώ αν δεν θυμώσω.
Πρέπει να με προκαλέσει.
Αγαπητέ φίλε, θα βυθίσω το στιλέτο στο στήθος μου.
και η ύπαρξή μου θα μετατραπεί σε μιά άλλη πραγματικότητα...
στον απόλυτο ορισμό του πτώματος.
Περίμενε...δεν είπαμε κι έτσι...
Σε συγχωρώ, Κανιγκούντα. Αντίο, φίλε μου, να προσεύχεσαι για μένα.
Ω θεέ μου...θεέ μου...
Δεν το ενοούσα. Είχα αρχίσει να τον συμπαθώ.
Είναι εντελώς νεκρός. Δεν έχω ξαναδεί τόσο νεκρό ηθοποιό.
Είναι θλιβερό, αν και το ήθελε ο καϋμένος.
- Κι εγώ έχω αυτήν... - 'Εχεις πάλι τη Λίζα σου.
- Δεν χαίρεσαι; - Γιένς, τελείως μεταξύ μας...
- Μήπως η ζωή είναι... - Ναι είναι. Αλλά μην το κουράζεις.
Παλαβή, αυτό είναι.
Πολύ καλή παράσταση, είμαι έξοχος ηθοποιός.
Θα ανέβω στο δένδρο,
μη με φάνε τα θηρία και τα στοιχειά.
Αύριο θα πάω στο πανηγύρι μαζί με το Γιόφ και τη Μία.
Ας τραγουδήσω... "Είμαι πουλί που κελαηδάει".
Ξυλοκόποι στο δάσος, τι ωραία.
Ώπα! Το δέντρο μου κόβουν!
Ε! Εσύ νυσταγμένε κόκκορα! Τι κάνεις στο δέντρο μου;
Δεν απαντάς; Η ευγένεια δεν στοιχίζει.
Πριονίζω το δέντρο σου. Ήρθε η ώρα σου.
- Δεν γίνεται. Έχω υποχρεώσεις. - Υποχρεώσεις;
- 'Εχω παράσταση. - Ματαιώθηκε...λόγω θανάτου.
-'Εχω συμβόλαιο. - Ακυρώθηκε.
- 'Εχω οικογένεια...παιδιά - Ντροπή σου, Σκατ...
Ντρέπομαι...ντρέπομαι...
Δεν υπάρχει κάποια εξαίρεση για ηθοποιούς;
΄Οχι σε αυτή την περίπτωση.
Ούτε παραθυράκια, ούτε εξαιρέσεις.
Μόλις φάνηκε το φεγγάρι μέσα από τα σύννεφα.
Ωραία, θα βλέπουμε το δρόμο.
- Δεν μου αρέσει το φεγγάρι απόψε. - Τα δέντρα είναι τόσο ακίνητα.
- Δεν υπάρχει άνεμος. - Ούτε μια πνοή.
Ησυχία απόλυτη.
- Μακάρι να ακούγαμε μια αλεπού. - Ή μια κουκουβάγια.
Ή μιά φωνή πέρα από τη δική μας.
- Που την πάτε; - Στην πυρά.
΄Α! Η μάγισσα. Είναι ανάγκη να την κάψετε μέσα στη νύχτα;
Πάψε! Ο κόσμος χρειάζεται περισπασμό.
- Έχει το διάβολο μέσα της. - Τότε είστε όλοι παλικάρια.
Πληρωνόμαστε, είναι εθελοντική αποστολή.
Κόρη μου με ακούς;
- 'Ησουν με το διάβολο; - Γιατί ρωτάς;
Από ενδιαφέρον, όχι από περιέργεια.
- Θέλω να τον δω και γώ. - Γιατί;
Να τον ρωτήσω για το Θεό.
Αυτός πρέπει να ξέρει.
- Τον βλέπεις όποτε θέλεις. - Πως;
Κάνε ό,τι σου λέω.
Κοίτα με στα μάτια.
Λοιπόν; Δεν τον βλέπεις;
Βλέπω μόνο το φόβο και την απελπισία σου.
Τίποτε άλλο.
Τίποτε άλλο; Κανέναν;
Όχι...
Μήπως είναι πίσω σου;
‘Οχι. Δεν είναι.
Μα είναι πάντα μαζί μου. Αν απλώσω το χέρι τον αγγίζω.
Είναι και τώρα εδώ, και θα με σώσει από τη φωτιά.
- Στο είπε αυτός; - Το ξέρω.
Το ξέρω, το ξέρω. Κοίτα με καλά στα μάτια και θα τον δείς.
Οι παπάδες και οι στρατιώτες τον είδαν.
Φοβούνται ακόμη και να με αγγίξουν.
- Γιατί της σπάσατε τα χέρια; - Μη ρωτάς εμάς.
- Ποιόν να ρωτήσω; - Τον καλόγερο.
Τι κάνατε στο κορίτσι;
Δεν παύεις ποτέ να ρωτάς;
Όχι, δεν παύω.
Απάντηση πάντως δεν παίρνεις.
Σκέφτηκα να σκοτώσω τους φρουρούς, αλλά δε έχει νόημα. Ήδη ψυχορραγεί.
Σας είπα μη την πλησιάζετε!
Κατάπιε το, θα σου απαλύνει την αγωνία.
- Τι βλέπει; Μπορείς να μου πεις; - Δεν νιώθει πια τίποτα.
Δεν απάντησες. Ποιός αγρυπνάει πάνω στο παιδί;
Οι άγγελοι, ο Θεός, ο Σατανάς; Ή μήπως το κενό;
- Το κενό κύριε... - Δεν είναι δυνατόν!
Κοίταξε στα μάτια της πως σταδιακά συνειδητοποιεί
το κενό κάτω από το φεγγάρι. - Όχι!
Ανήμποροι βλέπουμε ό,τι βλέπει
κι ο φόβος της είναι και δικός μας φόβος.
Είναι παιδί... Δεν το αντέχω...δεν το αντέχω.
"Υμνεί το Χριστό...
χαρά μεγάλη στον Ουρανό"...
Ξημερώνει, αλλά η ζέστη είναι αφόρητη.
Φοβάμαι πολύ.
Νιώθουμε ότι κάτι κακό θα συμβεί.
- 'Ισως είναι η τελευταία μέρα. - Η τελευταία.
Νερό! Δώστε μου λίγο νερό...
- 'Εχω την αρρώστεια... - Κρατήσου μακριά!
Φοβάμαι να πεθάνω!... Δεν θέλω να πεθάνω!...
Δε με λυπάστε; Βοηθείστε με...
Μιλήστε μου τουλάχιστο!
Δεν έχει νόημα, το ξέρω.
Δεν ωφελεί. Ούτε ποτάμι δεν θα τον ξεδίψαζε.
Θα πεθάνω...
Τι θα μου συμβεί; Μιλήστε μου...
Δε με λυπόσαστε;
Θα μου δώσετε λίγο νερό;
Δεν έχει νόημα. Είναι εντελώς ανώφελο.
Σου είπα δεν έχει κανένα νόημα.
- Βοηθείστε με! - Δεν το βλέπεις ότι σε παρηγορώ;
- Θα τελειώσουμε το παιγνίδι μας; - Παίζεις εσύ.
- Πήρα τη βασιλισσά σου. - Δεν το πρόσεξα.
Μία...βλέπω κάτι τρομερό, κάτι ανείπωτο.
- Τι βλέπεις; - Tον ιππότη που παίζει σκάκι.
- Τον βλέπω, ποιό το φοβερό; - Δεν βλέπεις με ποιόν παίζει;
- Παίζει μόνος του, μη με τρομάζεις. - Όχι όχι, δεν είναι μόνος.
- Με ποιον είναι; - Παίζει με το Θάνατο τον ίδιο.
- Μη μιλάς έτσι. - Πρέπει να φύγουμε.
- Δε μπορούμε. - Πρέπει.
Είναι αφοσιωμένοι, δεν θα μας προσέξουν.
Σειρά σου, Αντώνιε Μπλοκ.
'Εχασες το ενδιαφέρον σου;
Άν έχασα το ενδιαφέρον μου; Το αντίθετο!
Ανήσυχο σε βλέπω. Μου κρύβεις κάτι;
- Τίποτα δε σου ξεφεύγει ε; - Tίποτα δεν μου ξεφεύγει.
- Τίποτα και κανείς. - Αλήθεια είναι. Είμαι ανήσυχος.
Φοβάσαι.
Αυτός ο μανδύας είναι πολύ...
Θυμάμαι πολύ καλά που είχαμε μείνει.
Δεν θα ξεφύγεις έτσι.
- Και βλέπω κάτι πολύ ενδιαφέρον. - Τι βλέπεις;
Ότι σε έχω νικήσει.
Αλήθεια είναι...
- Σου ήταν χρήσιμη η αναβολή; - Πολύ.
Χαίρομαι. Σε αφήνω τώρα.
Όταν ξαναβρεθούμε θα είναι το τέλος για σένα και τους συνταξιδιώτες σου.
- Και θα μας αποκαλύψεις τα μυστικά σου; - Δεν έχω μυστικά.
Δεν ξέρεις λοιπόν τίποτα;
Δεν μου χρειάζεται να ξέρω!
- Βλέπεις αυτό το παράξενο φως; - Είναι η καταιγίδα που πλησιάζει.
Είναι κάτι άλλο, φοβερό. Ακούς το βρόντο;
- Είναι μάλλον η βροχή. - Όχι δεν είναι η βροχή.
Μας είδε, μας ακολουθεί... έρχεται καταπάνω μας.
Μπες στην άμαξα, Μία. Γρήγορα!
Περνάει ο ΄Αγγελος της Αβύσσου!
- Και είναι μαύρες οι φτερούγες του... - Νιώθεις την παγωνιά;
΄Ανθρωποι των σταυροφοριών μου είπαν ότι επέστρεφες.
Μόνη σε περίμενα εδώ, οι άλλοι έφυγαν λόγω της αρώστειας.
Δεν με αναγνωρίζεις πιά;
Κι εσύ έχεις αλλάξει.
΄Ομως ναι, εσύ είσαι...
Κάπου στα μάτια σου...
στο προσωπό σου το βασανισμένο...
κρυμμένο είναι το αγόρι που έφυγε πριν από χρόνια.
'Ολα τελείωσαν τώρα και είμαι λίγο κουρασμένος.
- Μετάνοιωσες για το ταξίδι; - Όχι.
Δεν μετάνιωσα για τίποτα. Αλλά είμαι λίγο κουρασμένος.
Το βλέπω...
Αυτοί είναι φίλοι μου.
Πες τους να περάσουν, είναι ώρα για πρωινό.
"Και ότε ο Αμνός ήνοιξε την σφραγίδα την εβδόμη..."
"εγένετο σιγή εν ουρανώ"
"ως ημιώριον"
"Και είδον επτά αγγέλους ενώπιον του Θεού..."
"και εδόθησαν αυτοίς επτά σάλπιγγες"
"Και ότε ο πρώτος άγγελος εσάλπισε..."-
"Εγένετο χάλαζα και πυρ και αίμα...."
"και εβλήθη εις την γην..."
"Και το τρίτον της γης κατεκάει"
"και το τρίτον των δένδρων κατεκάη"
"και κατεκάει πας χόρτος χλωρός"
"Και ότε ο δεύτερος άγγελος εσάλπισε..."
"ως όρος μέγα πυρί καιόμενον..."
"εβλήθη εις την θάλασσαν..."
"Και το τρίτον της θαλάσσης εγένετο αίμα"
Ήταν κανείς έξω;
Όχι κύριε. Κανένας.
"Και όταν ο τρίτος άγγελος εσάλπισε...."
"έπεσεν εξ ουρανού αστήρ μέγας..."
"καιόμενος ως λαμπάς...."
"και το όνομά του αστέρος ήτο 'Αψινθος"
Καλημέρα κύριε.
Είμαι η Κάριν, η γυναίκα του ιππότη και σε καλωσορίζω στο σπίτι μας κύριε.
Είμαι σιδεράς, και πολύ καλός στη δουλειά μου.
Από δώ η γυναίκα μου... Υποκλίσου στον επισκέπτη μας Λίζα...
Γίνεται δύστροπη καμιά φορά, κι έχουμε και τους καυγάδες μας
αλλά όχι χειρότερα από άλλα ζευγάρια.
Εκ του σκότους σε καλώ, Κύριε...ελέησόν μας..
ότι ελάχιστοι και αμαθείς....
Στο σκοτάδι που λες ότι είσαι... που όλοι μας πιθανόν είμαστε..
κανείς δεν ακούει τους θρήνους σου και τα παραπονά σου.
-Σκούπισε τα δακρυά σου και καθρεφτίσου στην απάθεια.
-Κύριε, Εσύ που βρίσκεσαι κάπου... που σίγουρα βρίσκεσαι κάπου, λυπήσου μας!
Θα σου έδινα βότανο καθαρτικό για τα "αιώνια ερωτήματα", μα είναι αργά πιά.
Ζήσε και την τελευταία αυτή στιγμή τη χαρά ότι κινείς τα μάτια και τα μέλη σου.
- Σιωπή... σιωπή... - Σωπαίνω, αλλά επαναστατώ!
'Εφτασε η ώρα...
Μία, τους βλέπω Μία!
Τους βλέπω. Εκεί κάτω απο το μολυβένιο ουρανό.
Είναι όλοι τους εκεί. Ο σιδεράς και η Λίζα.
Ο ιππότης και ο Ραβάλ, Ο Γιένς, ο Σκατ...
κι ο Θάνατος που τους καλεί να χορέψουν.
Θέλει να κρατηθούν από το χέρι, στη σειρά.
Μπροστά πάει αυτός με το δρεπάνι και την κλεψύδρα του...
και τελευταίος ο Σκατ με τη λύρα του.
Φεύγουν μακριά από το φως,
χορεύοντας προς το σκοτάδι,
ενώ η βροχή πέφτει στα προσωπά τους
και ξεπλένει τα αλμυρά δάκρυα από τα μάγουλά τους.
Εσύ και τα οράματά σου...
Επιμέλεια υποτίτλων: *ΝΙΚΟΣ*