Dawno temu, żyła sobie dziewczynka imieniem Ella.
Nie widziała świata takim, jakim był, lecz takim, jakim mógłby być.
Miała w sobie wiarę w odrobinę magii.
Dla matki i ojca Ella była księżniczką.
Co prawda nie miała tytułu, korony czy zamku...
...ale Ella posiadała swoje małe królestwo...
...którym był dom i okalające go łąki...
...na skraju lasu, gdzie jej rodzina mieszkała od pokoleń.
Razem ze stadem gąsek...
...i całą rodziną zwierząt.
Hej, co robisz?
Daj innym zjeść.
Rozboli cię brzuch z przejedzenia.
Gasker, jesteś łakomczuchem.
Prawda, Jacqueline?
Nie możesz zjadać jej jedzenia.
Prawda, mamo?
Nadal wierzysz, że oni rozumią co mówisz?
- A ty, mamo? - Tak.
Wierzę, że możemy rozmawiać ze zwierzętami.
Trzeba tylko chcieć.
- Widać, że się o nich troszczysz. - A kto troszczy się o nas?
Dobra Wróżka, oczywiście.
Wierzysz w nią?
Wierzę we wszystko.
Zatem ja też.
Jej ojciec był kupcem. I często wyjeżdżał.
Gdzie są moje piękne dziewczyny?
Moje dziewczyny.
Ella bardzo za nim tęskniła, gdy go nie było w domu.
Ale wiedziała, że wróci.
- Tutaj jesteś! - Przyjechałeś!
Urosłaś!
- Co to jest? - To?
Znalazłem go na drzewie.
Myślę... że w środku może coś być.
Piękny.
Francuzi nazwali to papilion.
- Papilion. - Bardzo dobrze!
- Czy mogę prosić do tańca. - Oczywiście.
Dziękuję.
Stoisz mi na stopach.
Zaczynamy?
Zobacz, mamo! Tańczę!
To jest papilion.
Wszystko układało się dobrze.
Byli bardzo szczęśliwą rodziną i podobało im się takie życie.
Ale nadeszło nieszczęście...
...i zniszczyło ich szczęśliwe dni.
Ella już nie miała szczęśliwego domu.
Chodź, Ella.
Ella, kochanie.
Muszę ci coś powiedzieć w tajemnicy.
Wielki sekret, który pomoże ci przejść przez trudy życia.
Pamiętaj o tym.
Bądź odważna i dobra.
Masz więcej życzliwości w małym palcu niż większość ludzi na całym ciele.
To ma wielką moc, większą niż myślisz.
- I magię. - Magię?
Tak.
Bądź odważna i dobra, kochanie.
- Obiecaj mi. - Obiecuję.
Dobrze.
Muszę wkrótce odejść, skarbie.
Proszę, wybacz mi.
Oczywiście, że ci wybaczam.
Czas mijał, i ból powoli zanikał.
Ella nie zmieniła się.
Bo nie zapomniała o swej obietnicy.
Bądź odważna i dobra.
Ojciec, jednakże, znacznie się zmienił, ale chciał dla niej jak najlepiej.
"Moja żona i ja radośnie śpiewamy.
"I jeśli nie byłem najszczęśliwszym człowiekiem, to nie wiem, kim mógłbym być.
To wszystko na dzisiaj.
Kocham szczęśliwe zakończenia. A ty?
Takie lubię najbardziej.
Takie powinny być.
Ella, doszedłem do wniosku, że może nadszedł czas...
...aby rozpocząć nowy rozdział.
Tak sądzisz, ojcze?
Jak ci kiedyś wspominałem, w jednej ze swoich podróży...
...poznałem Francisa Tremaina.
Tak, jest przedsiębiorcą, nieprawdaż?
Był. Zmarło się biedakowi.
Wdowa po nim...
...szanowana kobieta...
...jest teraz sama...
...chociaż wciąż pełna życia.
Nie musisz się obawiać. Możesz powiedzieć mi wszystko.
Jeśli tylko przyniesie ci to szczęście.
Tak, chcę szczęścia.
Myślisz, że zasługuję na jeszcze jedną szansę?
Jeżeli tak nie jest, nie będę próbował.
Oczywiście, że zasługujesz, ojcze.
Będziesz mieć nową mamę oraz dwie urocze siostry.
Bądź odważna i dobra.
Witam panie!
Jest chuda jak kij od miotły.
I ma włosy jak sznurki.
Jesteś bardzo miły.
Cieszę się, że cię poznałam.
Masz piękne włosy.
- Dziękuję. - Powinnaś je uczesać.
Pewnie masz rację.
- Oprowadzić was po domu? - Co powiedziała?
Chce nam pokazać dom.
- Pewnie jest z niego dumna. - Czy trzymacie zwierzęta w domu?
Urocze.
Daj spokój, Lucyfer.
Jej przyszła macocha...
...była kobietą o ostrym spojrzeniu i wyrafinowanym smaku.
Nie narzekała, ale było jej do twarzy w czarnym kolorze.
Nigdy nie powiedziałeś mi, że masz tak piękną córkę.
Odziedziczyła urodę po...
Po matce.
Tak myślałam.
Co mama miała na myśli? Co ona tu widzi uroczego?
Nie mówiła prawdy. To przez wzgląd na dobre maniery.
Zamknij się.
Jak długo twoja rodzina tu mieszka? - Więcej niż 200 lat.
I przez cały ten czas, nikt nie wpadł na to, aby to urządzić?
Anastazja, cicho bądź.
Pomyślą, że mówisz na serio.
Macocha Elli, będąc osobą pełną żywiołu...
...postanowiła przywrócić radość i uśmiech w domu.
Jesteś okropny!
Fortuna znów mi sprzyja.
Macie własną imprezę?
Jacqueline, Teddy, Matylda. Łakomczuch Gaskas.
Co robisz, Lucyferze?
Nie możesz zjeść Jacqueline. Jest moim gościem.
Daj spokój. Wystarczy ci kocie jedzenie.
My, kobiety musimy sobie nawzajem pomagać.
Przegapisz zabawę.
Jest chyba taka sama jak wszystkie inne.
I rano muszę wyjechać.
Ale dopiero co wróciłeś.
- Naprawdę musisz jechać? - Tylko na kilka miesięcy, dziecko.
Co chcesz bym ci przywiózł?
Twoje siostry...
Twoje przyrodnie siostry zażądały parasoli i koronek.
Co chcesz?
Przynieś mi pierwszą gałązkę, która otrze się o twoje ramię w podróży.
To dziwne żądanie.
Będziesz musiał wziąć ją ze sobą i wspominać mnie, gdy na nią spojrzysz.
A kiedy wrócisz, będę wiedziała, że jesteś cały.
To jest to, czego naprawdę chcę.
Żebyś wrócił.
Koniecznie.
Wrócę.
A kiedy będę daleko...
...chcę, żebyś był miła dla swojej macochy...
...i sióstr, chociaż one mogą być...
...czasami nieznośne.
- Obiecuję. - Dziękuję.
Część mnie zawsze będzie przy tobie, Ella.
Pamiętaj o tym.
I twoja matka też tu jest, choć jej nie widać.
Jest sercem tego miejsca.
Dlatego zawsze musimy być w tym domu. Ze względu na nią.
Brakuje mi jej.
A tobie?
Bardzo.
Nie zapomnij o naszych prezentach!
Do widzenia.
Do widzenia, Ella!
Kocham cię.
Ja ciebie też!
Ella.
Nie płacz.
Dobrze, matko.
Nie ma potrzeby płakać.
Będzie dobrze.
Nigdy nie dzieliły pokoju Zawsze spały oddzielnie.
Ich sypialnia jest raczej ciasna.
Mój pokój jest dość duży. Mogę się podzielić.
Świetny pomysł! Jesteś dobrą dziewczyną.
- Będę spać w... - Na strychu! Jest duży.
- Na poddaszu? - Tak.
Tylko chwilowo. Dopóki nie urządzę pozostałych pokoi.
Poddasze jest ładne i przestronne i nie będziemy ci tam przeszkadzać.
Może ci być jeszcze bardziej przytulnie, jeśli zabierzesz ze sobą wszystkie swoje rzeczy.
Trochę urozmaicenia.
Nie jest tak źle.
Hej, Gaskas.
Śmiało, Gaskas. Dasz radę.
Więc tutaj się ukrywacie.
Wygląda na to, że ja też.
W porządku.
Kto mi pomoże?
Simpleton.
Tego już za wiele.
Nasza mała siostra rozmawia sama z sobą.
Bardzo przyjemnie.
Żadnych kotów.
Żadnych sióstr.
- Mamy siostrę wariatkę. - Ja mam dwie.
Słyszałam to!
- Z kim ona rozmawia? - Jest stuknięta.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, panienko.
Dzień dobry, Tom!
Witam. Czy mogę...?
Jaki śliczne jajo. Gratuluję.
Dzięki.
Dzień dobry.
- Dziękuję, Ella. - Proszę bardzo.
Wstawać, dziewczyny! Pora na obiad!
Siostry nienawidziły poranków.
Brakowało im też umiejętności w utrzymaniu porządku w domu.
W gruncie rzeczy, brakowało im jakiejkolwiek umiejętności.
Zamilcz.
Ella wciąż czekała na list od ojca.
Mijały tygodnie i miesiące...
...ale każdego dnia myślała o nim jak odwiedza dalekie miejsca.
Ale pewnego ranka...
Ojciec John?
Panno Ellie. Twój ojciec zachorował w drodze.
On nie żyje.
Zmarł.
W ostatnich dniach życia mówił tylko o tobie.
I twojej matce.
Prosił, by ci to dać.
A gdzie są koronki? Parasole?
Nie rozumiecie? To już nie ma znaczenia.
Jesteśmy zgubieni!
Jak będziemy teraz żyć?
Dziękuję.
Jestem pewna, że to nie było dla ciebie łatwe.
Aby przetrwać...
...odprawiono prawie całą służbę.
Jej macocha i przyrodnie siostry były podłe...
...i wkrótce zaczęły ją traktować bardziej jak służącą, aniżeli siostrę.
Ella była od wykonywania wszystkich prac.
Ale dzięki temu nie myślała ciągle o swoim smutku.
Tak przynajmniej mówiła jej macocha...
...która wraz z obiema córkami dbała o to...
...aby Ella miała dużo pracy.
Dzieliły się z nią jednak jedzeniem...
...albo raczej resztkami, które pozostały na stole.
Miała niewielu przyjaciół.
A ci, których miała, byli malutcy.
Tu jesteście.
Zjedzmy razem obiad, dobrze?
Zawsze traktowała ich z otwartym sercem i hojnością.
Stolik dla pana.
Czasami, kiedy w nocy było zimno...
...leżała przy ogniu, by było jej cieplej.
Czy śniadanie jest gotowe?
Tak, proszę pani. Tylko rozpalę ogień.
W przyszłości, nie wołaj nas, dopóki nie zrobisz tego, co powinnaś.
Tak, proszę pani.
Ella, co ty masz na twarzy?
Pani?
To popiół z kominka.
Umyj twarz.
Jeszcze wpadnie nam to do herbaty.
Mam przezwisko dla niej! Kopciuch.
Ja bym nie mogła być taka brudna.
Kopciuch Ella.
Kopciuszek!
- Tak cię nazwiemy! - Dziewczęta, jesteście bardzo pomysłowe.
Dla kogo to?
Zapomnieliśmy o kimś?
To dla mnie.
Czy aby nie za wiele wymagam, byś robiła śniadanie, obsługiwała i jadła z nami?
Będziesz jeść, kiedy skończysz pracę, Ella.
To znaczy, "Kopciuszku".
Kopciuszek.
Imiona mają moc, jak magiczne zaklęcia.
Miała wrażenie, że macocha i przyrodnie siostry miały rację.
I że faktycznie zmieniła się w istotę powalaną popiołem i węglem.
Uciekaj! Szybko, przyjacielu, bo cię złapią!
Być może jej zły los miał się odwrócić.
Bo gdyby nie uciekła do lasu, nie poznałaby księcia.
Panno! Wszystko w porządku?
Zwolnij!
Już dobrze, dziękuję.
- Wszystko w porządku? - Tak, ale przestraszyliście go na śmierć.
- Kogo? - Jelenia.
Co wam zrobił, że go gonicie?
Tak powinno wyglądać polowanie.
- Twój przyjaciel? - Znajomy. Spotkałam go przed chwilą.
Spojrzałam mu w oczy i zobaczyłam, że ma jeszcze wiele do zrobienia w życiu.
To tyle.
Panno, jak masz na imię?
- Czy to ma znaczenie? - Nie, ale nie powinnaś błąkać się sama po lesie.
Nie jestem sama. Jestem z tobą, panie...?
Jak cię zwą?
Nie wiesz, kim jestem?
To znaczy...
Mój ojciec nazywa mnie Kit. Kiedy jest w dobrym nastroju.
A...
...gdzie pan mieszka, panie Kit?
W pałacu.
Mój ojciec uczy mnie swojego rzemiosła.
- Jesteś czeladnikiem? - Coś w tym rodzaju.
To świetnie. Dobrze cię traktują?
Lepiej niż na to zasługuję.
A ciebie?
Trochę gorzej niż na to zasługuję.
Przykro mi.
To nie twoja wina.
Założę się, że twoja też nie.
Nie jest aż tak źle.
Inni z pewnością mają gorzej.
Po prostu, trzeba być odważnym i życzliwym, prawda?
Tak.
Masz rację.
Tak powinno być.
- Proszę, nie zabijajcie go. - Ale co mają zrobić, skoro to polowanie?
Tylko dlatego, że tak się robi, nie oznacza, że powinno się to robić.
Masz rację.
W takim razie...
...nie zabijecie go?
Nie.
Bardzo dziękuję, panie Kit.
- Tu jesteś, Wasza Wyso... - Kit! Jestem Kit! Już idę!
Chodźmy więc... panie Kit.
Tak jak powiedziałem.
Już idę.
Mam nadzieję, że zobaczymy się jeszcze.
Ja też.
Spotkasz jeszcze wiele pięknych dziewczyn.
To nie tylko ładna dziewczyna. Miała w sobie coś znacznie więcej.
Znacznie więcej? Widziałeś ją tylko raz.
Skąd wiesz, że to coś więcej?
Powiedziałeś mi, że kiedy spotkałeś mamę to od razu wiedziałeś.
To co innego. Twoja matka była księżniczką.
Kochałbyś ją tak czy inaczej.
Nigdy bym jej nie poznał, bo nie byłoby to właściwe.
Mój ojciec powiedziałby mi to samo, co ja tobie teraz.
I ja bym go posłuchał.
- Nie posłuchałbyś. - Właśnie, że tak.
- Nie posłuchałbyś. - Masz rację.
Co mu jest?
Wasza Wysokość...
Mniejsza z tym.
Jeśli potrzebuje tyle czasu na powiedzenie tego, to wiem o co chodzi.
Ojcze...
Wszyscy mamy problemy.
Chodź.
Bo będziemy spóźnieni.
A punktualność to zaleta królów.
Twój ojciec z pewnością rozmawiał z tobą o twoim zachowaniu w lesie.
To ciebie nie dotyczy.
Twoje sprawy są moimi sprawami, Wasza Wysokość.
Dlaczego nie upolowałeś jelenia?
Tylko dlatego, że tak się robi, nie oznacza, że powinniśmy to robić.
Albo coś w tym stylu.
Pan Finius, mistrz sztuki malarskiej, oczekuje.
Spraw by z wyglądu był godny małżeństwa.
Musimy mu znaleźć odpowiednią narzeczoną.
Nawet, jeśli nie zechce mnie posłuchać.
Zrobię co mogę, Wasza Wysokość.
Ale nie potrafię dokonać cudów.
- Wspaniałe płótna, mistrzu Finius. - Dziękuję.
Tak, jakby wiedział cokolwiek o sztuce.
Więc ten portret naprawdę zostanie wysłany za granicę?
Aby przyciągnąć dziewczęta wysokiego rodu na bal, który chcesz urządzić?
- To ukochana tradycja. - I dzięki niej dokonasz wyboru narzeczonej.
Fascynujące.
Nie mogę ożenić się z dobrą, uczciwą dziewczyną ze wsi?
W jaki sposób ta prosta dziewczyna nam pomoże?
Jak ma to wzmocnić nasze królestwo?
Jesteśmy małym królestwem, Wasza Wysokość.
A świat jest pełen niebezpieczeństw.
Posłuchaj, chłopcze.
- Jedziemy w górę, mistrzu Finius. - Dobrze.
Chcę żebyś ty i królestwo byli bezpieczni.
W porządku, ojcze.
Pod jednym warunkiem.
Zaprosisz na bal wszystkich, nie tylko szlachtę.
Wszyscy zaznali nieszczęść wojny.
Co o tym sądzisz? Czy to się ludziom spodoba?
To nie jest moja sprawa, Wasza Wysokość, ale trochę wesołości nie zaszkodzi.
Czyli doszło do porozumienia.
Bal dla wszystkich ludzi, a księżniczka dla księcia.
Krok we właściwym kierunku, gdyby ktoś mnie pyt...
- Nikt ciebie nie pytał. - Przepraszam.
Opuść mnie, proszę. W dół. Nie tyle!
Oj! Upadłem.
Jestem dosłownie na podłodze. Przepraszam.
Właściwie to niezła perspektywa.
Wielkie nozdrza. Możesz mi podać dłuższy pędzel.
Nie wyglądasz dobrze, panienko.
Nic mi nie jest.
Dlaczego nie uciekniesz, skoro tak cię traktują?
Bo obiecałam rodzicom, że będę tam, gdzie byliśmy szczęśliwi.
Oni kochali to miejsce.
I ja też.
To jest mój dom.
Słuchajcie, słuchajcie!
Cisza!
Za dwa tygodnie od dzisiaj...
...w pałacu odbędzie się bal.
Na wspomnianym balu...
...zgodnie ze starym zwyczajem...
...książę wybierze narzeczoną.
Ponadto...
...wedle życzenia księcia...
...oznajmia się, że wszystkie wolne panny, tak szlachcianki, jak i nie...
...są zaproszone.
Takie jest polecenie naszego szlachetnego króla.
Ella był bardzo podekscytowana, że ponownie zobaczy Kita, czeladnika.
Jej przyrodnie siostry były zaintrygowane na myśl o spotkaniu księcia.
Usidlę go i rozkocham w sobie. Zobaczysz!
To wspaniała wiadomość!
Uspokójcie się.
Posłuchajcie.
Jedna z was musi zdobyć serce księcia. Jeśli to zrobicie, dostaniecie wszystko!
Ja, księżniczka?
Czy raczej ja, księżniczka!
Dostarczyłaś wiadomość. Co tu jeszcze robisz?! Wracaj szybko do miasta...
...i powiedz krawcowej, aby przygotowała trzy piękne suknie.
Trzy?
Jak miło z twojej strony.
- O czym ty mówisz? - Że pomyślałaś o mnie.
O tobie?
Mamo, ona myśli, że jedna z sukien jest dla niej.
Biedny, mały Kopciuch. Jakie to żałosne.
Jesteś zbyt ambitna.
Po prostu chcę zobaczyć mojego przyjaciela.
Pozwól, że ci coś wyjaśnię.
Jedna sukienka jest dla Anastazji, druga dla Drizelli...
...a trzecia dla mnie!
- Zgodnie z paryską modą. - Ona nie wie, co to znaczy.
Rozumiem. Wszystkie sukienki są zajęte.
Skoro tak, to dobrze. A teraz idź!
Wszystkie dziewczęta zechcą zdobyć księcia.
Musisz szybko dotrzeć do krawcowej, zanim utonie w powodzi zamówień.
Co ona powiedziała, Drizella?
Nie wiem. Ja mówię po francusku a nie włosku.
Obudź się, Wasza Wysokość. Sprawiasz wrażenie odurzonego.
- Przepraszam. - Nie jesteś sobą od czasu tego polowania.
Nie mogę przestać myśleć o tej dziewczynie.
- Jest wiele dziewczyn. - Ona ma ducha i dobroć.
Ma siostrę?
Nie wiem. Nic o niej nie wiem.
Może spotkacie się na balu.
To dlatego zaprosiłeś wszystkich, czyż nie?
Kapitanie, to było dla dobra ludu.
Oczywiście, cóż za prostak ze mnie.
A jeśli przyjdzie, co wtedy?
Wtedy jej powiesz, że jesteś księciem. A książę może poślubić kogo chce.
Wiesz, że obiecałem ojcu, poślubić księżniczkę.
Cóż, jeśli jest tak urocza jak mówisz, może zmienić zdanie.
Całe królestwo czekało na rozpoczęcie balu.
Chcesz mnie za żonę?
Kogo? Mnie?
Mocniej! Mocniej! Mocniej!
Dobrze!
- Powodzenia, siostro. - Wzajemnie.
Będziemy walczyć o względy księcia.
Ale niech to nie oznacza niezdrowej rywalizacji między nami.
Oczywiście, że nie, droga siostro.
Nawet nie pomyślałabym, aby cię otruć przed wyruszeniem na bal.
Ani ja o tym, by cię zrzucić z powozu kiedy będziemy w drodze.
Ani ja, by ci rozwalić głowę o schody pałacu, gdy już tam dotrzemy.
W końcu jesteśmy siostrami.
Nie lubię widoku krwi.
Damy księciu zdecydować.
Zastanawiam się jak on wygląda.
Jakie to ma znaczenie?
Jest nieprzyzwoicie bogaty.
Nie chciałabyś go trochę poznać zanim wyjdziesz za mąż?
Nie. Bo mogłabym jeszcze zmienić zdanie.
Założę się, że nigdy nawet nie rozmawiałaś z żadnym mężczyzną.
Czy to prawda?
Tak, rozmawiałam, raz. Z dżentelmenem.
Z jakimś służącym, zapewne.
Albo uczniakiem.
Tak, był czeladnikiem.
Moja mama mówi, że wszyscy mężczyźni to głupcy.
Im szybciej to zrozumiesz, tym lepiej.
Mogę prosić do tańca, milady?
Książę, jest pan taki nieprzyzwoity.
- Pokaż, ja też chcę. - Nie!
Nie po raz pierwszy, Ella poczuła litość do tych dwóch intrygantek...
...które były tak brzydkie w duszy jak piękne na zewnątrz.
Mój książę!
Pokocha mnie.
Ale to ja zostanę jego żoną.
Ponieważ macocha nie kupiła jej sukni, Ella postanowiła, że uszyje ją sama.
W tym wszystkim, pomagali jej przyjaciele.
Drogie dziewczęta.
Kiedy widzę was takie...
...jestem pewna, że oczarujecie księcia!
I kiedy pomyślę o was...
...jestem pewna, że nikt nie będzie miał większych szans niż moje córki!
- Kopciuszek? - Nic mnie nie kosztowała.
To jest sukienka mojej matki. Sama ją przerobiłam.
Kopciuszek na balu.
Nikt się nie ożeni ze służącą.
Po tym wszystkim co zrobiłam...
Nie chcę niczego zepsuć. Nie chcę nawet spotkać się z księciem.
I nie spotkasz się. Ponieważ nie idziesz na bal.
Ale z rozkazu króla, zaproszono wszystkie dziewczęta.
Właśnie o królu myślę.
Byłoby obrazą dla jego królewskiej osoby, gdybyś tam się pokazała w tych starych łachmanach.
Łachmanach?
To jest suknia mojej matki.
Przykro mi to mówić, ale twoja matka miała okropny gust.
To jest przestarzałe i się rozpada.
- To się rozpada! - I to!
Ta sukienka to kpiny!
- Jak możesz? - Nie mogę inaczej.
Nie chcę, by ktoś kojarzył moje córki z tobą.
To by zrujnowało ich szanse, gdyby się pokazały z takim obdartusem jak ty.
Bo taką właśnie jesteś.
I taką pozostaniesz na zawsze.
Zapamiętaj moje słowa!
Nie pójdziesz na bal.
No już, ruszajcie.
Przykro mi, mamo.
Przykro mi.
Obiecałam mieć odwagę, ale jej nie mam.
Nie mam jej więcej.
Straciłam wiarę.
Przepraszam.
Czy możesz, panienko, dać mi trochę chleba, lub mleka?
Tak, znajdę coś dla ciebie.
- Dlaczego płaczesz? - To nic takiego.
Nic takiego?
Nic.
Czym jest kubek mleka? Niczym.
Ale dobroć czyni go wszystkim.
Nie chcę cię popędzać, ale masz niewiele czasu, Ella.
Znasz mnie?
- Kim jesteś? - Kim jestem?
Myślałam, że się domyślisz.
Jestem twoją dobrą dróżką.
To znaczy, dobrą wróżką.
- To niemożliwe. - Dlaczego nie?
Bo wróżki nie istnieją.
- To tylko bajki dla dzieci. - Czy twoja matka we mnie nie wierzyła?
Nie zaprzeczaj, bo sama słyszałam.
Słyszałaś?
W porządku. Wszystko po kolei.
Najpierw wrzucę na siebie coś wygodniejszego.
Tak jest lepiej.
Na czym to skończyłam?
Jak ty...
A, tak!
Potrzebujemy czegoś do podróżowania.
To?
Nie wygląda na powóz.
Nie, nie, lubię owoce i warzywa.
- Czy masz arbuza? - Nie.
- A kantalupę? - Nie wiem nawet co to jest.
Karczochy? Chińskie pomarańcze? Pomidory?
Mamy dynię.
Dynię?
To będzie mój pierwszy raz. Ciekawe.
Mam nadzieje, że nie jest zbyt miękka.
Sprawdźmy. Jest dobra. Nóż!
- Proszę. - Dziękuję, kochanie.
Witam, pomarańczowy przyjacielu. Jak się masz?
Świetnie!
Ale to ciężkie!
Uwaga, myszy!
Nie ważne. Możemy zrobić tutaj!
- Czyli co? - Zrobimy z niej powóz!
Jestem trochę zdenerwowana.
- Mam zamknąć oczy? - Może lepiej tak.
Cóż, powinno zadziałać!
Nie działa.
Widzisz, sztuką jest...
Zapomniałam.
Przyszło mi na myśl, że jeśli to...
Jeśli to zrobi się znacznie większe...
Tak?
Uciekajmy.
- To chciałaś zrobić? - Nie myślisz tak chyba.
Uciekaj!
Schowaj się!
Proszę bardzo. Mamy powóz.
- Naprawdę jesteś moją dobrą wróżką. - Pewnie. Nie robię dyniowej karety byle komu.
Gdzie są myszy?
- Myszy? - Tak.
Myszy, myszy. Tu są!
Cztery białe konie.
Gasker, świetnie wyglądasz!
Ale jak ty...?
Co nam tu jeszcze trzeba?
Mamy powóz, konie... Słudzy!
Słudzy?
Witajcie, panowie jaszczurowie!
Do usług.
- Potrzebujemy woźnicy. - Stangreta?
Powiedziałem woźnicy? Chodziło mi o gęsiora.
Jestem gęsią! Nie wiem jak się prowadzi.
Wszyscy na swoje miejsca! Nie marnujmy czasu!
- Dobra wróżko? - Słucham?
Nie mogę iść w tej sukience.
- Możesz ją naprawić? - Nie, zamienię ją w coś nowego.
Proszę, nie.
To suknia mamy.
Chcę ją nosić, gdy pójdę do pałacu.
To prawie jakby była ze mną.
Rozumiem.
Ale nie poczuje się urażona, gdy ją lekko podrasuję?
Dodam więcej niebieskiego?
Nie.
Gotowe.
Jest piękna!
Podobałaby się jej.
No już. Idź. Szybko. Spóźnisz się!
To jest dla mnie całkowita nowość.
Zatrzymaj ten powóz.
Dziękuję.
Czekaj!
- Co to za ciżemki? - W porządku. Nikt nie zobaczy.
Nie, zepsują ci cały wygląd. Szybko.
Zdejmuj. Są szkaradne.
Zrobię coś nowego dla odmiany.
Jestem niezła, jeśli chodzi o buty.
Ale...
Są ze szkła?
Tak.
Ale są bardzo wygodne.
Ella, musisz już jechać.
Dobra Wróżko?
Słucham.
- A jak macocha mnie rozpozna, albo siostry? - Nie martw się. Żadna cię nie pozna.
A teraz jedź na bal.
Wsiadaj. Przeurocze.
Ella! Prawie zapomniałam. Magia nie trwa wiecznie.
Z ostatnim dźwiękiem ostatniego uderzenia dzwonu o północy...
...cała magia zniknie i wszystko wróci do stanu pierwotnego.
- O północy? - Tak.
To jest bardziej niż wystarczająco dużo czasu.
- Jedź. - Dziękuję.
Gąska, ruszaj!
Żyrandole w górę!
Księżniczka Mei Mei z Fujian!
Księżniczka Selena ze Staregogrosza.
Lady Tremaine i jej córki.
Lady Tremaine i jej córki!
- Jestem Drisella. - A ja Anastazja.
- Ludzie zechcą wiedzieć. - Ja jestem inteligentna.
A ja bardzo piękna.
Inteligentna Drisella...
...i bardzo piękna Anastazja!
Chodźcie już!
Kogo szukasz?
Nikogo.
Tej dziewczyny z lasu, czyż nie?
To dlatego mamy ten bal.
Ojcze, bal jest dla ludzi.
Wiem, że kochasz ludzi, Kit.
Ale wiem także, że coś ci przewróciło w głowie.
Spotkałeś ją przecież tylko raz... w lesie.
Mam poślubić dziewczynę spotkaną tylko raz dzisiejszego wieczoru.
Księżniczkę.
Musi być księżniczką.
Nie zamykać bramy! Nadjeżdża jeszcze jedna kareta.
Przedstawiam Jej Królewską Wysokość...
...księżniczkę Selenę ze Staregogrosza.
Jesteś równie przystojny jak na swoim portrecie.
A twoje małe królestwo jest czarujące.
Mam nadzieję, że nasze "małe królestwo" nie będzie dla księżniczki zbyt ciasne.
Panienka Ella.
Dziękuję.
Boję się, panie jaszczurze.
Jestem zwykłą dziewczyną, nie księżniczką.
A ja jestem tylko jaszczurką, a nie człowiekiem.
Ciesz się póki magia trwa.
Wasza Królewska Wysokość...
...panie i panowie...
...szanowni goście i obywatele naszego królestwa...
...książę wybierze teraz pannę do pierwszego tańca!
Bal czas zacząć!
Proszę wybaczyć.
Przepraszam, Wasza Wysokość. Nie wiem, co się dzieje.
Panie Kit.
To ty...
...prawda?
Ja.
Wasza Wysokość...
Jeśli mogę... to znaczy...
...sprawi mi to wielką radość...
...gdybyś zechciała obdarzyć mnie zaszczytem poprowadzenia cię w tym...
...pierwszym...
Tańcu?
Tak, tańcu.
Tylko tyle.
Każdy patrzy na ciebie.
Zaufaj mi, wszyscy patrzą na ciebie.
Kto to jest?
Nie wiem.
Kto to jest, mamo?
Nie wiem, ale sprawy przybierają zły obrót.
Uwielbiam jej sukienkę.
- I jest bardzo ładna. - Dość tego!
Musicie zawrócić księciu w głowie! Idźcie tam!
Ale nikt nas nie poprosił do tańca.
Panowie, chciałabym przedstawić moje córki. Anastazja i Drisella.
Uśmiech.
Chodź ze mną.
Jesteś księciem?
Nie do końca księciem. Istnieje wiele odmian tego tytułu.
Ale... nie nazywasz się Kit.
Nazywam. I mój tata wciąż tak na mnie mówi...
...szczególnie, gdy jest na mnie poirytowany.
Ale nie jesteś czeladnikiem.
Jestem. Wciąż uczę się kierowania monarchią.
Wybacz mi, proszę.
Myślałem, że potraktujesz mnie inaczej, kiedy dowiesz się, kim naprawdę jestem.
Wziąłem cię za dziewczynę ze wsi. Teraz widzę, że nie jesteś.
Mała szansa na to.
Nigdy więcej kłamstw?
Nigdy więcej.
Czy to ty?
Nie lubię patrzeć na swoje portrety. A ty?
Nie mam portretu.
Nie? A powinnaś.
- Kto to jest? - Nie podała imienia, Wasza Miłość.
Nie pytałeś?
Zabrakło mi chwilowo powietrza po przedstawieniu księżnej Blodwyn z Llanfairowllgwyngyll...
- Zamknij się. - Tak jest. Oczywiście.
Nie powinieneś wrócić na bal?
Być może tak.
Ale nie chcę jeszcze tam wracać.
Dlaczego nie?
Bo gdy wrócę, zechcą mnie wyswatać z damą, którą sami wybiorą.
Nie chcę się żenić ze względu na korzyści.
- Jakie korzyści? - To dobre pytanie.
Jestem pewna, że zrozumiesz co podpowiada ci serce.
Muszę słuchać króla.
Bo jest mądrym władcą i dobrym ojcem.
Może jeszcze zmieni zdanie.
Obawiam się, że nie pozostało mu już dużo czasu.
Biedny Kit.
Ludzie mówią, że jest księżniczką. Książę wydaje się być w niej zakochany.
Podeszła do niego.
Trudno nie docenić skuteczności jej działania.
Jeśli to naprawdę księżniczką, może to i lepiej.
Ja już obiecałem małżeństwo. Księżnej Selenie.
Proszę wybaczyć, Wasza Miłość.
Nie chciałam przeszkadzać.
To ja proszę o wybaczenie, madam.
Nikomu nie zdradzę twojego sekretu.
Nikt inny nie wie o tym miejscu.
Tajemniczy ogród!
Jest piękny!
- Siadaj. - Lepiej nie.
- Powinnaś. - Chyba nie.
Dobrze.
- Mogę? - Tak.
Jest ze szkła.
A dlaczego nie.
- Pozwól mi. - Dziękuję.
Kiedy zamierzasz mi powiedzieć, kim naprawdę jesteś?
Jeśli to zrobię, wszystko może się zmienić.
Nie bardzo rozumiem. Powiedz mi chociaż jak się nazywasz.
Nazywam się...
Muszę już iść.
Trudno mi to wytłumaczyć.
Jaszczurki, dynie i tego typu rzeczy.
Zaczekaj!
Gdzie idziesz?
Byłeś dla mnie bardzo miły.
Dziękuję za wspaniały wieczór. Był cudowny.
"Jaszczurki i dynie."
Książę!
Jakie to nazwisko?! Nie wiem!
Dowiedzcie się, głupcy!
- Wasza Wysokość! - Młoda damo.
- Bardzo przepraszam. - Nic się nie stało, moja droga.
Chciałabym powiedzieć, Wasza Wysokość...
...że twój syn jest najbardziej uroczą osobą, jaką kiedykolwiek poznałam.
Pełną dobroci i odwagi.
Mam nadzieję, że wiesz, jak bardzo cię kocha.
Przepraszam.
Zaczekaj!
- Gdzie idziesz? - Szybko! Pospiesz się!
Wracaj!
Szybko!
Proszę, pospiesz się!
Zaczekaj!
- Osiodłajcie mi konia. - Nie!
To może być podstęp, aby cię wywabić z pałacu.
Twój ojciec potrzebuje cię tutaj.
Kapitanie!
Miałem do tej pory spokojne życie...
...a ty ze wszystkich dziewcząt musiałeś wybrać właśnie ją, tak?
Tak, musiałem.
Szybciej, panie Gęsiorze!
Naprzód!
Uważaj!
O mój Boże.
Hej ty! Zatrzymaj się w imieniu króla!
W najmniej odpowiednim momencie.
Stój!
Wiem, co zrobić.
Otworzyć wrota!
Ojej!
Nie, nie, nie, nie.
Przepraszam.
Tu będzie wam bardzo wygodnie.
Zamknijcie się wreszcie!
Kopciuszek!
Obudź się, ty leniuchu!
- Podaj nam herbatę i ciastka. - Jesteśmy z powrotem.
- Dlaczego jesteś taka szczęśliwa? - I mokra.
Byłam na deszczu, aby poprawić sobie humor.
Typowe.
O, herbata.
Mój kontakt z nim polegał nie tylko na słowach.
Nasze dusze się spotkały.
Dokładnie. Jego dusza i moja.
Twoja dusza zajęta była stołem bankietowym.
Nie widziałaś, kiedy ze mną tańczył.
Tańczył z tobą? Nawet z tobą nie rozmawiał.
Nie nasza wina, to przez tę dziewczynę.
- Tajemniczą księżniczkę. - Tajemniczą Księżniczkę? Czarujące określenie.
To nie była żadna księżniczka.
Tylko natrętna dziewucha, która zrobiła z siebie widowisko.
Wulgarne dziewczę rzuciło się na księcia ku przerażeniu całej sali.
A on nawet zatańczył z tą paskudą.
- Tak? - Tak.
Z litości.
Był zbyt uprzejmy, aby jej odmówić na oczach wszystkich.
Ale chcąc nam oszczędzić widoku tej zarozumiałej dziewuchy...
- ...bardzo szybko się jej pozbył. - I ją wygonił.
Ale nie chciała odejść i strażnicy musieli siłą ją przepędzić.
Szczerze mówiąc, jest księciem, a ma taki zły gust.
Pasują do siebie.
Wasze kłapanie ozorami nie ma sensu. Bal był jedynie przykrywką.
Książę nie ożeni się z miłości.
Obiecano go już księżnej Selenie ze Staregogrosza.
Arcyksiążę powiedział mi to osobiście.
To niesprawiedliwe.
Tak. To nie fair.
Witam ponownie.
Dziękuję za wszystko.
To było jak sen.
Jak marzenie.
Ella jak najszybciej chciała opisać to co się stało...
...by upamiętnić każdy, najdrobniejszy szczegół.
Tak, jakby opowiadała swoim rodzicom...
...o balu w pałacu i księciu, którego tam poznała.
Szczególnie o księciu.
Przyszedłeś.
To dobrze.
Ojcze.
Nie odchodź.
Muszę.
Nie powinieneś być sam.
Ożeń się.
Z księżniczką Seleną.
Tak, jak ci to kiedyś powiedziałem.
Kocham cię i szanuję, ale nie zrobię tego.
Uważam, że siły i celu w życiu nie musimy szukać poza naszymi granicami.
Wszystko co nam potrzeba jest tuż obok.
Musimy być tylko odważni i mieć w sobie dobroć by to dostrzec.
Tak.
Stałeś się już dorosłym człowiekiem. To dobrze.
I być może, w tym krótkim czasie jaki mi pozostał, uda mi się być ojcem na jakiego zasługujesz.
Nie możesz ożenić się z rozsądku.
Ożeń się z miłości.
Znajdź dziewczynę.
Znajdź ją.
Tę, o której wszyscy mówią. Zapominalska, co gubi buty.
Bądź pogodny, chłopcze.
Dziękuję, ojcze.
Dziękuję, Kit.
Kocham cię, synu.
Kocham cię, tato.
Kiedy okres żałoby dobiegł końca...
...wydane zostało obwieszczenie.
Podaje się do wiadomości, że nasz nowo panujący król...
...ogłasza niniejszym swoją miłość do...
...tajemniczej księżniczki...
...która nosiła buty ze szkła na balu!
Proszona jest o przybycie do pałacu...
...gdzie wkrótce potem, jeśli tylko zechce...
...król niezwłocznie ją poślubi...
...z całą należną ceremonią.
Szukasz tego?
To musi być ciekawa historia. Opowiesz?
Nie chcesz?
Dobrze więc.
Ja ci ją opowiem.
Dawno temu, była sobie piękna dziewczyna, która wyszła za mąż z miłości.
Miała dwie urocze córki. Wszystko układało się bardzo dobrze.
Ale pewnego dnia, jej mąż, miłość jej życia, zmarł.
Następnym razem wyszła za mąż dla dobra swoich córek.
Ale ten człowiek także został jej odebrany.
I została skazana do ciągłego przebywania z jego ukochanym dzieckiem.
Miała nadzieję, wydać jedną ze swych pięknych, ale głupich córek za księcia.
Ale on zakochał się w dziewczynie w szklanych butach.
I tak... jej życie stało się koszmarem.
Moja historia wydaje się dobiegać końca.
A teraz, opowiedz mi twoją.
Gdzie to ukradłaś?
Dostałam je.
Dostałaś? Nie ma nic za darmo. Za wszystko trzeba płacić.
To nieprawda.
Dobroć jest darmowa. I miłość także.
Miłość nie jest za darmo.
Oto moja oferta...
...jeśli chcesz mieć to, czego pragniesz.
Nikt nie uwierzy brudnej dziewczynie bez rodziny...
...kiedy upomnisz się o serce księcia.
Ale z pomocą szanowanej damy...
...będzie inaczej.
Po ślubie, osadzisz mnie na wysokim stanowisku w pałacu.
Anastazja i Drisella wyjdą za mąż za bogatych kawalerów.
I ja będę kierowała tym chłopcem.
On nie jest chłopcem.
A kim ty jesteś? Jak będziesz rządzić królestwem?
Najlepiej zostawić to mnie. W ten sposób, wszyscy dostaną to co chcą.
Nie!
Nie?
Może nie dałam rady ochronić ojca przed tobą...
...ale ochronię księcia i królestwo...
...bez względu na to, co się ze mną stanie.
No cóż, popełniasz błąd!
Nie! Dlaczego?
Dlaczego jesteś taka podła?
Nie rozumiem. Byłam dla ciebie miła.
- Miła dla mnie? - Tak! Nie zasłużyłam na takie traktowanie!
Dlaczego to robisz?
Dlaczego?
Ponieważ jesteś młoda i niewinna i dobra. A ja...
Nie!
- Skąd to masz? - Znalazłam u jednej z moich sług.
Tajemnicza księżniczka jest dziewczyną z ludu.
Możesz sobie wyobrazić, jak bardzo byłam zaskoczona.
- Nie powiedziałaś nikomu? - Nawet moim córkom.
Nikt nie musi wiedzieć.
Uratowałaś królestwo od zguby.
Będzie tak, jeśli chcesz mojego milczenia.
Grozisz mi?
Tak.
Czego chcesz?
Chcę być hrabiną. I żeby moje córki poślubiły bogaczy.
Dobrze.
A dziewczyna?
Zrób z nią co chcesz.
Nic dla mnie nie znaczy.
- Gdzie go znalazłeś? - Na drodze.
- A Dziewczyna? - Nie ma. Nikt nie wie gdzie jest.
Musi być jakiś powód tego, że zniknęła.
Może ktoś ją powstrzymuje przed ujawnieniem się.
Nie trać nadziei, Kit.
Wprost przeciwnie. Pozbądź się tej nadziei i zmądrzej.
Ludzie muszą wiedzieć, że królestwo jest bezpieczne.
Że król ma królową, i kraj będzie miał następcę.
Chcą być pewni przyszłość!
Masz rację. W takim razie, upewnijmy się.
Jestem królem!
Chcę, żeby ją znaleźli. Nawet jeśli mnie nie chce, muszę zobaczyć ją jeszcze raz.
A jeśli jej nie odnajdziemy...
...wtedy dla dobra królestwa, poślubisz księżniczkę Selenę.
Dla dobra królestwa.
W porządku, zgoda.
Ale Wasza Wysokość...
- Ale masz zrobić wszystko. - Oczywiście, Wasza Wysokość. Przyrzekam.
Następna.
But podróżował przez całe królestwo.
Mierzyły go wszystkie kobiety, bogate i biedne.
- Najpierw pani, madam. - Dobrze, spróbujmy.
W porządku. Tu będzie dobrze?
Ostrożnie, mam lekko spuchniętą stopę.
To przez tą grzybicę.
Arcyksiążę dotrzymywał swojego słowa.
Nie szczędził wysiłków, aby udowodnić księciu...
...że tajemniczej księżniczki nigdzie nie ma.
- Nie pasuje na twoją stopę. - Pasuje!
- Nie pasuje. - To jest moje!
- To ja jestem tajemniczą księżniczką! - Oddawaj buta. Odbierzcie jej tego buta!
Proszę, nie zabierajcie mi buta! Jest mój!
- Czy mogę spróbować na drugą nogę? - Raczej nie.
Ktokolwiek próbował pantofelek nie pasował.
Co jest nie tak, kapitanie?
Nie znaleźliśmy dziewczyny.
- Jestem rozczarowany, król też będzie. - Daj spokój. Nie poddawaj się.
Został jeszcze jeden dom.
Sprawdzamy wszystkie.
Mamo, przyjechali!
Nadchodzą!
Panowie, cóż za wspaniała niespodzianka.
Czy możemy prosić o chwilę?
Oczywiście, Wasza Miłość. Tędy proszę.
Ella nie wiedziała, kto przyjechał. Nie dbała o to zresztą.
Ponieważ była pewna, że nie był to nikt do niej.
Przestańcie!
Spuchła.
Spróbuj ponownie.
Dość!
Choć Ella była smutna, jej dusza wciąż była niezłomna.
Wiedziała, że bal i czas spędzony z księciem...
...staną się pięknym odległym wspomnieniem...
...tak jak chwile spędzone z ojcem i matką...
...oraz jej dzieciństwo.
Już prawie weszła!
Niestety nie, panienko.
Dobrze.
Skończyliśmy, kapitanie.
Może los jeszcze się do nas uśmiechnie, dziewczęta.
W rzeczy samej, proszę pani!
Słyszysz to, Wasza Miłość?
- Jedźmy już, kapitanie. - Jedną chwilę.
Proszę pani, nie ma innych dziewcząt w tym domu?
Nie.
Czy nauczyła pani kota śpiewać?
- Wystarczy na dzisiaj, kapitanie. Ruszajmy. - Ale ona kłamie, Arcyksiążę.
Bzdura! Wierzę tej pani. Jedziemy.
Arcyksiążę.
Wasza Wysokość.
Cóż za piękny śpiew. Mam ochotę jeszcze go chwilę posłuchać.
Wasza Wysokość, nie wiedziałem...
- Kapitanie, proszę sprawdzić dom. - Z przyjemnością, Wasza Wysokość.
Proszę! Widzi pan? Mówiłam już, że to nikt ważny.
Sprawdzimy to.
Panienko.
Masz obowiązek i powinność stawić się przed oblicze króla.
Zabraniam ci!
Nie masz prawa jej zabraniać!
Kim jesteś, by podważać rozkaz króla?
Żoną cesarza?
Boginią?
Jestem jej matką.
Nigdy nie byłaś...
...i nigdy nie będziesz moją matką.
Chodź, panienko.
Nie zapominaj, kim jesteś, nędznico!
Czy to, kim była naprawdę, okaże się mieć znaczenie?
Nie ma już magii, która mogłaby jej pomóc.
To jest prawdopodobnie największe ryzyko jakie możemy na siebie wziąć.
By zobaczono nas takimi, jakimi naprawdę jesteśmy.
Bądź odważna i dobra.
Kim jesteś?
Jestem Kopciuszkiem.
Wasza Wysokość...
Nie jestem księżniczką.
Nie mam powozu.
Nie mam rodziców...
...ani posagu.
Nie wiem nawet czy but będzie na mnie dobry.
Ale...
...jeśli będzie...
...czy zaakceptujesz mnie taką, jaką jestem?
Zwykłą dziewczynę ze wsi, która cię kocha?
Oczywiście, że tak.
Jeśli ty zaakceptujesz mnie takim, jakim jestem.
Uczniem, który wciąż uczy się swojego rzemiosła.
Usiądź.
Ella!
Droga siostro! Przebacz nam! Jest nam tak przykro.
Idziemy?
Wybaczam ci.
Z wybaczeniem lub bez...
...macocha wraz z córkami i Arcyksięciem wkrótce wyjechali z królestwa...
...by nigdy więcej doń nie powrócić.
- Zapewne by się polubili. - Musimy zrobić ci portret.
Nienawidzę siebie na portretach.
Bądź dobra.
I miej odwagę.
I wszystko będzie dobrze.
- Gotowy? - Zawsze, gdy jesteś przy mnie.
Moja królowa.
Mój Kit.
Tak więc Kit i Ella zostali małżeństwem.
I mogę wam powiedzieć, jako jej dobra wróżka...
...że lepszego króla to królestwo nie miało.
I Ella w dalszym ciągu patrzyła na świat nie takim jakim był...
...lecz takim, jakim mógłby być.
Bo wierzyła w odwagę...
...i życzliwość, a czasami...
...także w odrobinę magii.