1988. Η ΕΣΣΔ είναι σε πόλεμο στο Αφγανιστάν για 9ο χρόνο.
Κρασνογιάρσκ, Σιβηρία, 1988, Ημέρα 1η
Μην κλαις, σε παρακαλώ.
Δυό χρόνια. Είναι μόνο δυό χρόνια.
Βαραμπιόβ.. - Παρών!
Τσουγκάινοβ.. - Παρών!
Άντε,πήγαινε τώρα.
Είναι ο Ριμπακόν εδώ; Τον κουβαλάνε, νάτος.
Κοιμηθείτε ήσυχα. Οι εχθροί δεν θα περάσουν!
Φύγε, σε σένα μιλάω! - Μάνα!
Λοιπόν, είναι ώρα να πούμε αντίο.
Αυτό είναι για σένα.
Αδέρφια! Τα σύνορα είναι κλειστά και το κλειδί είναι στην τσέπη.
Άντε ! Παμε! Γρήγορα!
Βάλτε τα πράγματα σας στο τραπέζι ! Γρήγορα !
Οι τσάντες εκεί ! Μπύρα, βότκα και σπιτικό ποτό στο τραπέζι !
Το κορίτσι σου είναι; Τουλάχιστον την "πήδηξες" για τελευταία φορά;
Τι; Δεν σου "δόθηκε";
Εντάξει. Μην ανησυχείς. Όλα θα πανε καλά.
Υπάρχουν πολλοί σωστοί τύποι εκεί έξω. Θα την "φροντίσουν".
- Τι είναι αυτό; - Χρώματα.
Και τι θα ζωγραφίσεις στρατιώτη; Τους τροχούς του τανκ;
Να έφερνες και το καβαλέτο σου, ζωγράφε;
Ο Τζοκόντα!
Ο επόμενος.
Νομίζεις ότι θα σε περιμένει? Θα "πηδιέται" ασύστολα από παντού!
Τι κόλλησες πάνω μου; Τι σου έχω κάνει;
Ω, επιτέλους μίλησες! Και τι θα κάνεις, θα με χτυπήσεις;
Έλα, μπάσταρδε!
Ησύχασε, μικρέ. Θα σε κάνω αληθινό στρατιώτη.
Ξέρεις τον πρώτο κανόνα στον στρατό;
“Να υπομένεις τις δυσκολίες και τις στερήσεις της στρατιωτικής ζωής”.
Δεν μου λες, γιατί φοράς κουστούμι; Νομίζεις ότι έχουμε γιορτή εδώ;
Δεν έχω άλλα ρούχα.
Έλα να αλλάξουμε. Θα σου δώσω τα δικά μου συν τσιγάρα.
Εσύ τί θα το κάνεις; Ενώ εγώ θα πάω στην πόλη,
μπαράκια, κορίτσια…. καταλαβαίνεις;
- Ναι, βλέπω, περνάς καλά…
Η σωστή λέξη είναι: Η υπηρεσία μου είναι γλυκό όνειρο.
Δεν θες να ξυπνήσεις απ’αυτό. Λοιπόν, σύμφωνοι;
- Φυσικά. - Ωραίος είσαι αγόρι μου!
- Πάρε το σεντόνι. - Εντάξει.
- Γλυκό όνειρο, είπες; - Ναι.
Εσύ τί; Τί κάνεις; - Πίσω! Μην πλησιάζετε!
Πίσω, είπα !
Ήρεμα, μικρέ! - Τί κάνεις ρε κάθαρμα;
Άφησε με! - Τι έλεγες περί στερήσεων,έ..;
- Άφησε με βρομιάρη, θα σε σκοτώσω! - Έ, θυμάσαι;
Θυμάσαι; Μπορείς να θυμηθείς;
Μπορείς να θυμηθείς;
Τελείωσε το κούρεμα μόνος σου!
Παιδιά, αυτή είναι η 6η διμοιρία;
- Εσύ για πού τό’βαλες, ρε Ράμπο; Εξαφανίσου.
- Ήρεμα, Τσουγκούν!
Τι; - Τίποτα! Πώς σε λένε;
Βολόντια... Βαραμπιόβ..
Λιουτάεβ Όλεγκ, εν συντομία Λιούτι (τρομερός)!
Αυτός είναι ο Ρουσλάν ή “Τζοκόντα” - Βολόντια.
Στας“ο Γκρίζος”! - Γειά σου!
Ο Ριάμπα, ο Τσουγκούν! Αυτοί είμαστε μέχρι στιγμής!
Κάνε πέρα, πατριωτάκι!
Κάθισε, Βαραμπέι (Σπουργίτι)!
Και για συνέχισε Ριάμπα...
Εν συντομία, ξυπνάω το πρωί...
Το κεφάλι μου βουίζει...
...ανοίγω τα μάτια μου, κοιτάζω γύρω-γύρω ...
”Ποιό είναι αυτό το σπίτι, πως στο διάολο ήρθα εδώ”;
Ένα κορίτσι κάθεται δίπλα μου,
χαμογελάει...
Γυμνή!
από πάνω μου στέκεται ο πατέρας της, σαν πάνω από πτώμα...
Ρωτάει: “Παληκάρι την πήδηξες”; “Η κόρη μου είναι κάτω από 18,
οπότε αποφάσισε- ή την παντρεύεσαι ή πάω στην αστυνομία”.
Και η τσούλα κάλυψε τα στήθη της με την κουβέρτα και κοίταζε αθώα...
σαν να μη συνέβη τίποτε.
Και άσχημη.... Σαν μπουλντόγκ.
αλλά είπα όχι, "μπαμπά"
Θα προτιμούσα να ξαπλώσω κάτω από ερπύστριες...
παρά με αυτή! Και άρχισα να τρέχω...
ελπίζοντας να φτάσω πρώτος εδώ, πριν πάει αυτός στην αστυνομία!
Και εγώ παντρεύτηκα χθες!
Ο γάμος και η κατάταξη μαζί.
Τι; Συγχαρητήρια!
Είσαι ωραίος!
Μου λέει, τώρα είμαι γυναίκα σου, τώρα μπορούμε να το κάνουμε.
Με περνά για ηλίθιο. Εγώ θα λείπω 2 χρόνια κι αυτή- “γλέντια”
Όλη νύχτα έκλαιγε κι έλεγε: “Νύφη κι ανέγγιχτη την πρώτη νύχτα”
Αλλά της λέω, όταν γυρίσω, θα το ελέγξω...
κι αν δεν είναι εκεί ...θα σε σκοτώσω, σκύλα!
Έτσι την άφησα.
Αυτός είναι.. Εκείνος εκεί.
Με το κουστούμι.
-Ποιόν δείχνεις με το δάχτυλο, ρεέ; Ποιόν δείχνεις;
Ησυχία, ησυχία. Πηγαίνετε να ξεκουραστείτε.
Θα σε ξυρίσω γουλί, ρε! Αυτή είναι η ομάδα για το Αφγανιστάν, ηλίθιε!
Έλα ρε, έλα, μπάσταρδε..
Ο 9ος ΛΟΧΟΣ
Μετάφραση, Συγχρονισμός, Επιμέλεια Υποτίτλων: motherJim
Φεργκάνα, Ουζμπεκιστάν-ΕΣΣΔ, Ημέρα 3η
Εσύ, από που είσαι;
Απ’το Γκρόζνι.
Από πού;
Απ’το Γκρόζνι! (Τσετσενία)
Από το Γκρόζνι; Τότε θα σε φωνάζουμε “Πινοτσέτ” από τώρα.
- Πώς; - Πινοτσέτ.
- Και γιατί Πινοτσέτ;
- Δεν ξέρω. Και γιατί όχι;
Για μας έρχεται αυτός;
Κοίτα τι φάτσα!
Από που είστε, γελοίοι;
Είμαστε από την Σιβηρία, σύντροφε διοικητά.
Ονομάζομαι αρχιλοχίας Ντιγκάλο
Πώς;
Έχει κανείς πρόβλημα με την ακοή; Γρήγορα, όρθιοι!
Συνταχτείτε! Γρήγορα!
Στη γραμμή φοράμε πηλίκια. Γρήγορα!
Στοιχηθείτε!
Προσοχή!
Δεν έχουμε τυφλoύς εδώ, έτσι; Αυτό το βουνό εκεί είναι δικό μας.
πίσω απ’αυτό είναι το Αφγανιστάν.
Και για να μην σκοτωθείτε, την πρώτη μέρα που θα πάτε εκεί
θα σας εκπαιδεύω για 3 μήνες, 24 ώρες την ημέρα.
Από αυτή την στιγμή. Ερωτήσεις;
Καμία ερώτηση.
Κλίνατε επί δεξιά.
Ακολουθήστε με στο στρατόπεδο.
Τροχάδην!
Όταν διατάζω τροχάδην, θα λυγίζετε τα χέρια σας.
Εμπρός μαρς!
Επώνυμο;
Στρατιώτης Ριμπακόν
- Επώνυμο.. - Στρατιώτης Τσουγκάινοβ
Η ζώνη δεν είναι για να κρατά τα "μπαλάκια", στρατιώτη.
- Επώνυμο. - Στρατιώτης Μπεκμπουλάτοβ.
- Επώνυμο - Στρατιώτης Στασένκο
Στρατιώτης Πετρόβσκι
Εσύ είσαι ο ζωγράφος;
Μάλιστα, σύντροφε αρχιλοχία.
Τι κάνεις εδώ, παιδί μου;
Θα έπρεπε να μείνεις έξω, στον πολιτισμό...
να ζωγραφίζεις γυμνές γυναίκες, λουλούδια σε βάζα...
Βλέπετε, σύντροφε αρχιλοχία σύμφωνα με τον Δρ Φρόϋντ,
κάθε τέχνη είναι μια εξιδανίκευση των υποσυνείδητων ενστίκτων...
ακόμα και του ενστίκτου της βίας, αλλά μπορεί να διαφωνείτε με αυτό.
Διότι η Σοβιετ.Επιστήμη δεν δέχεται την αστική θεωρία του Δρ Φροϋντ.
Εξυπνάκιας;
Συγνώμη, θα το διορθώσω με την βοήθεια σας, σ.αρχιλοχία.
Κανόνας No.1
Ο καταδρομέας είναι πάντα έτοιμος για αιφνίδια επίθεση.
Μπράβο! Επώνυμο;
-Στρατιώτης Λιουτάεβ
Κανόνας No.2.
Εξυπνότερος από έναν λοχία είναι μόνον ο αρχιλοχίας.
Ξεχάστε ποιοι ήσασταν έξω και τι ξέρατε.
Θυμηθείτε, γελοίοι..
Εδώ δεν είστε ούτε καλοί, ούτε κακοί,
ούτε έξυπνοι, ούτε ηλίθιοι, ούτε ζωγράφοι. Εδώ είστε ένα τίποτα..
Εδώ δεν είστε καν άνθρωποι. Εδώ είστε σκατά!
Και ανθρώπους θα σας κάνω εγώ. Να, μ’αυτά εδώ τα χέρια.
Κατανοητός;
-Μάλιστα!!
Δεν άκουσα...
-Μάλιστα!!
Πιο δυνατά!
-Μάλιστα!!
Συμπληρώστε!
Σύντροφε, γιατί η πρώτη διμοιρία τρέχει πάντα με ελαφρά σακίδια;
Με ελαφριά να πηγαίνεις την γκόμενα στους θάμνους. Εδώ, όσο
πιο πολλά πυρομαχικά κουβαλάς, τόσο περισσότερες πιθανότητες
έχεις να επιβιώσεις. Η αποστολή είναι: “κατατρόπωσε τον εχθρό”,
“κατέλαβε το ύψωμα, επιβεβαίωσε την θέση σου και ανέφερε μου”.
Σύντροφε αρχιλοχία, η δεύτερη διμοιρία είναι έτοιμη..
για την εκτέλεση της αποστολής!
Έτοιμοι!
Τροχάδην, μαρς!
Εμπρός, εμπρός!
Εμπρός!
Η αποστολή απέτυχε.
Είστε όλοι πτώματα!! Εσύ! Εσύ! Κι εσύ!
Διακόσια κιλά φορτίο με πτώματα..
Σκατά σε τσίγκινο φέρετρο!
Η εφοδιοπομπή, που θα περάσει από εδώ
θα πέσει σε εχθρική ενέδρα
Ξέρετε τι σημασία έχει ένας πυροβολητής,
μόνος του, εκεί πάνω, στο ύψωμα;
Έ;
Γνωρίζετε;
Σηκωθείτε! Οι “νεκροί”- βγάλτε τα κράνη. Τροχάδην κάτω!
Είπα, τροχάδην! Τροχάδην!
Εύχομαι να ήμασταν ήδη στο Αφγανιστάν!
Σπουργίτι!
-Τι θες;
Κατούρα για μένα... είμαι "πτώμα", δεν μπορώ να σηκωθώ!
Αυτός; Μπα... θα πάθει υπερκόπωση.
Κοίτα, έρχεται η "Χιονάτη"!
Έλα εδώ!
-"Χιονάτη"!
"Χιονάτη", έλα εδώ, κάθισε μαζί μας!
"Χιονάτη",έλα εδώ. Έλα, μην φοβάσαι.
Διάολε, τώρα θα μου "στέκεται" μέχρι αύριο το πρωί.
Ποια είναι αυτή;
Καλά εσύ που ζεις; Αυτή είναι η "Χιονάτη",η κόρη της νοσοκόμας .
Το μισό Αφγανιστάν την έχει "πάρει"...
Λένε ότι είναι γυναίκα-διάολος. Δεν την πηδάς- αυτή σε πηδάει!
Έχει κάποια ασθένεια... Να δεις πως τη λέγανε;
Εξήγησέ μας εσύ, "επιστήμονα"!
Μπορείς να κανονίσεις κάτι μαζί της;
Γιατί να κανονίσω; Δεν χρειάζεται. Αυτή είναι
σαν Καλάσνικοφ! Δεν "μπλοκάρει." Το αρπάζεις και ρίχνεις!
Μόνο που θα πρέπει να την περάσουμε από δύο σκοπιές;
Δεν γίνεται, ρε παιδιά. Κι αν μας πιάσουν;
Η προηγούμενη σειρά φεύγει σε λίγες μέρες.
Θα το κάνουμε πριν την αναχώρησή μας, τότε τι θα μας κάνουν;
Πιο μακριά απ’το Αφγανιστάν δεν μπορούν να μας στείλουν.
Άκου, Λιούτι. Θα πήδαγες μετά από 40 άντρες αυτή τη σκρόφα;
-Όχι.
Ούτε εγώ. Προτιμώ να πεθάνω της πείνας παρά να φάω σκουπίδια.
- Σοβαρά; Εγώ έχω φάει σκουπίδια. Ναι έχω φάει!
Έχεις πεινάσει ποτέ τόσο πολύ, που να μην μπορείς να κοιμηθείς;
Τι με κοιτάς έτσι;
Τρώγαμε για βραδυνό 3 κουταλιές ξυλουργική κόλλα
και μετά γυρνούσαμε μες στην πόλη και κοιτάζαμε απ’τη βιτρίνα,
εσένα, παλιοσκουπίδι, να τρώς μες στο εστιατόριο, περιμένοντας
πότε θα σηκωθείς για να πάρουμε τα αποφάγια σου! Κατάλαβες;
Και οι γκόμενες που είχα, ήταν όλες σαν αυτή. Κατάλαβες, βλάκα;
Παιδιά, σταματήστε.
-Σκάσε ψάρακα! Πρώτα μύρισε γυναίκα και μετά μίλα.
Ηρεμίστε, ηρεμίστε.
Τί να ηρεμίσω;
Άκου “να φας από τα σκουπίδια!”
Αυτή είναι καλύτερη απ’όλες τις “καθωσπρέπει” τσούλες σου.
Άλλη μια λέξη και θα γλείφεις το πάτωμα. Τό’πιασες;
Τί σημαίνει “Σοβιετικός Καταδρομέας”;
Ο Σοβιετικός Καταδρομέας,
είναι η Δόξα, η Ισχύς και το Καμάρι των Ενόπλων Δυνάμεων!
Τί σημαίνει “Σοβιετικός Καταδρομέας”;
Ο Σοβ. Καταδρομέας είναι πρότυπο και φθόνος για τους άλλους στρατούς
Και ποιοι είστε εσείς;
Είμαστε η ντροπή του Κέντρου Εκπ/σεως και δική σας προσωπικά.
Ακούστε!
Είναι ηλίθιος.
Μπα! Καλός είναι. Ένα μόνο δεν καταλαβαίνω.
γιατί η πρώτη διμοιρία είναι πάντα μπροστά,
έχει πιο ελαφρύ εξοπλισμό κι έχουν μια ώρα για να καπνίσουν,
ενώ εμάς μας βγαίνει η πίστη.
Δεν έχουμε κάνει κάτι κακό.
Τουλάχιστον μια φορά να αλλάξουμε- μιά αυτοί, μιά εμείς!
Έτσι είναι, επειδή ο λοχίας τους είναι λογικός.
Ενώ ο δικός μας, είναι ο Ντιγκάλο, Με μια λέξη- ηλίθιος!
“Χτίζει” την προαγωγή του επάνω μας, ο πούστης!
Όχι δεν είναι έτσι. Έχει τραυματιστεί άσχημα..
στο κεφάλι.
Στο Αφγανιστάν σκοτώθηκαν όλοι οι άνδρες της διμοιρίας του,
ήταν ο μόνος που επέζησε.
Τον μετέθεσαν εδώ.
Στέλνει κάθε μέρα επιστολές στον αρχηγό, ζητάει να γυρίσει.
αλλά με τα τραύματα στο κεφάλι, ποιός τον χρειάζεται εκεί;
Με δυό λόγια πέσαμε στον χειρότερο. Εκτονώνεται επάνω μας.
Την έχουμε βαμμένη, παιδιά.
Λόχος, όρθιοι!
Ντυθείτε σε 4 δεύτερα!
Συνταχτείτε!
γιατί κινείστε σαν έγκυες, δεν καταλαβαίνω!
…Δέκα… Γιατί καθυστερείτε;
Δεν είστε στρατιώτες, αλλά έγκυες κατσαρίδες!
…Δεκαπέντε… Τι συμβαίνει κορίτσια, δυσκολεύεστε;
Οι φούστες σας ενοχλούν;
Τί περιμένετε;
Λόχος, ελεύθεροι!
Δεύτερη διμοιρία, ελεύθεροι!
Ελάτε, βοηθήστε τους δυστροφικούς μας!
Λόχος, όρθιοι!
-Δεύτερη διμοιρία, όρθιοι!
Έτσι θα πολεμήσουμε, στρατιώτη;
Γυρίστε πίσω! Γελοίοι!
Πάρτε τον Τσουγκάινοβ! Εμπρός τροχάδην!
Τρέξτε.
….Δεκαπέντε….
..Εμπρός! Τροχάδην!.. Λόχος, ελεύθεροι!
..Δεύτερη διμοιρία, ελεύθεροι!.. Πιο χαμηλά, πιο χαμηλά!
Κάτω τον κώλο σου, να πάρει!
Λόχος, σηκωθείτε!
Δεύτερη διμοιρία, σηκωθείτε!
Πιο χαμηλά το κεφάλι! Πιο χαμηλά!
…Δέκα.. Το υψωμένο κεφάλι είναι δώρο για κάθε σκοπευτή...
Και η μάνα σου διαβάζει ήδη την πένθιμη προσευχή!
Πιο γρήγορα, είπα! Πιο γρήγορα!
…Δεκαπέντε…
Λόχος, ελεύθεροι!
Μεταβολή!
Αυτό λέγεται απάτη, στρατιώτη. Μετά- στο γραφείο μου.
Λόχος, εμπρός!
Ψηλά τα όπλα!
Πιό γρήγορα.
Δεύτερη διμοιρία, πίσω!
Μεταβολή! Τροχάδην μαρς!
Λιουτάεβ, Ριμπακόν, σηκώστε τον στρατιώτη!
Θυμηθείτε- ο καταδρομέας δεν εγκαταλείπει ποτέ τους δικούς του!
Εμπρός! Εμπρός είπα! Τροχάδην!
Δέκα λεπτά διάλειμμα για τσιγάρο.
Παρ'το.
Ηλίθιε!
Κοίτα Σπουργίτι, ως πότε θα σε κουβαλάω κάθε φορά;
Δεν μου φτάνουν τα δικά μου σκατά;
Τότε, σκότωσε με. Έλα, σκότωσε με!
-Παράτα με!
Δεν αντέχω άλλο! Δεν αντέχω…
Αφού δε μπορείς, φύγε! Βγες αύριο στην αναφορά και μίλα!
- Ναι, θα βγω! Και τί; Με απεχθάνεστε;
Δεν δίνω δεκάρα για σας! Δεν μ’ενδιαφέρετε!
Είναι η Όλια; Δεν μπορεί να περιμένει άλλο; Έτσι δεν είναι;
Αύριο παραιτούμαι κι εγώ, παιδιά.
Η μάνα μου, μού’στειλε γράμμα...
εδώ και καιρό…
Υποφέρει για μένα. Αν πεθάνω, δεν έχει κανέναν στον κόσμο.
Αλλά δεν θα βγω μόνος μου, σαν ένας αποτυχημένος.
Λοιπόν, είναι κανείς άλλος που θα βγει μαζί μου;
Σ’αυτή την έκκληση, όλοι θα σου απαντούσαν- ότι στο Αφγανιστάν
θα’σαι μια εβδομάδα στα βουνά και δύο θα καλοπερνάς στην βάση.
Ενώ εδώ, με τον Ντιγκάλο, δεν θα επιζήσεις για να δεις
το τέλος του πολέμου. Θα πεθάνεις πριν απ’αυτό.
-Λοιπόν τι λες, Ριάμπα;
Σπουργίτι, είμαστε σύμφωνοι;
Βγαίνουμε μόνο μαζί, έτσι;
Άντρες, προσοχή!
Σύντροφε Συνταγματάρχα ,
το σύνταγμα είναι έτοιμο.
- Χαίρετε, σύντροφοι Καταδρομείς! - Χαίρετε, σύντροφε Συνταγματάρχα!
Ανάπαυση!
Ο καθένας από εσάς, εθελοντικά
πήρε την απόφαση να υπηρετήσει στο Αφγανιστάν.
Έχω χρέος να σας κάνω την ερώτηση.
Υπάρχει κανείς από σας που να άλλαξε γνώμη;
Δεν θα ρωτήσω τους λόγους, απλώς θα συνεχίσετε τη θητεία σας
σε άλλες μονάδες στο έδαφος της χώρας μας.
Ποιος δεν θέλει να πάει στο Αφγανιστάν;
Ευχαριστώ για την Υπηρεσία Σας!
- Υπηρετώ την Σοβιετική Ένωση!
Πιο δυνατά!
Χτύπα απότομα!
Αυτό δεν είναι κορίτσι, αλλά σιδερένιο αυτόματο!
Σκότωσε τον!
Μην φοβάσαι! Σκότωσε! Σκότωσε!
Θα’χεις μόνο μια ευκαιρία να γλιτώσεις το τομάρι σου!
Συνέτριψε τα πλευρά! Βγάλτου τ’άντερα!
Κοίτα εδώ μικρέ! Έτσι γίνεται!
Να, κάπως έτσι, κοίτα
Κάπως έτσι
Έτσι, σκότωσε τον!
Έλα, στρατιώτη, σκότωσε τον!
Σκότωσε!
Βαραμπιόβ!
-Παρών!
Έδώ!
-Μάλιστα, σύντροφε!
Στασένκο! Εδώ!
Έλα, άσε το όπλο, άσε κάτω το σάκκο.
Γρήγορα!!
Στρατιώτες!
Πάρτε τα πράγματα από δω!
Δείρε τον, χτύπα τον στο πρόσωπο. Λιώσ’τον!
Έ, μικρέ, στον πόλεμο θα πας!
Έτσι θα χαϊδεύεις τη γυναίκα σου, έξω στον πολιτισμό!
Χτύπα τον πιο δυνατά!
Πλήρη επαφή, γρήγορα! Και οι δυό σας! Εμπρός!
Βαραμπιόβ, χτύπα τον πρώτος.
Μπράβο, αυτό είναι!
Έλα "Σπουργίτι"!
Μην κάνεις πίσω, μην φοβάσαι!
Άλλη μια προσπάθεια!
Σήκω πάνω.
Έλα "Σπουργίτι", κράτα γερά.
Σήκω πάνω.
Έλα, έλα.
Έλα, κι' άλλο!
Σήκω, στρατιώτη, χτύπα τον!
Αποτελείωσε τον, Στας!
Σήκω, στρατιώτη! Όταν πέφτει κάτω, πρέπει να τον "τελειώνεις".
Μόνο οι νεκροί δεν πυροβολούν πισώπλατα, κατάλαβες;
Συγνώμη Σπουργίτι, συγχώρεσε με.
Σπουργίτι, καλή δουλειά.
Ας συνεχίσουμε..
Μοιάζει με πλαστελίνη..
Να ορίστε! Δείτε το κι ακουμπήστε το όλοι.
Αγγίξτε το, αισθανθείτε το
Βλέπετε... Είναι μαλακό
Μπορεί να πάρει οποιαδήποτε μορφή
μοιάζει με ακίνδυνο παιχνίδι, που όλοι σας είχατε.
Όλοι σας, σαν παιδιά θα πλάσατε σκιουράκια, λαγουδάκια..
αλλά στην πραγματικότητα, στα χέρια σας
κρατάτε ένα πανίσχυρο όπλο,
“Πλαστικά εκρηκτικά”
Στας!
Έχει την δική του χημική σύνθεση,
αλλά δεν χρειάζεται να την ξέρετε.
Τα πλαστικά εκρηκτικά είναι αναντικατάστατα.
Είναι απαραίτητο στοιχείο του εξοπλισμού κάθε καταδρομέα.
Το ερώτημα είναι, γιατί;
Πρώτον, σε αυτήν την κατάσταση
είναι ασφαλές, εύκολο στην αποθήκευση, πάντα διαθέσιμο
και πανεύκολο στην μεταφορά.
Αλλά στη μάχη
είναι πολύ αποτελεσματικό
κι έχει τεράστια καταστρεπτική ισχύ.
Θέλει όμως εκπαίδευση, για να το χρησιμοποιήσεις.
Δηλαδή…
Υπάρχουν 2 απλοί κανόνες:
Πρώτον, όσο το συμπιέζεις, τόσο ισχυρότερα εκρήγνυται.
Δεύτερον, δεν το κολλάμε οπουδήποτε!
Κι επίσης, από μόνο του δεν θα δουλέψει.
Για να κάνει έκρηξη, τι χρειάζεται;
- Πυροκροτητή.
- Ακριβώς.
Πρέπει να εισάγουμε πυροκροτητή.
Επώνυμο στρατιώτη;
- Στρατιώτης Πετρόβσκι
- Υπέπεσες σε παράπτωμα στρατιώτη! Θα αναφέρω στον διοικητή σου.
Πέρασε.
-Σύντροφε αρχιλοχία, στρατιώτης Πετρόβσκι.
-Πέρασε.
Καλοφτιαγμένο, πολύ ρεαλιστικό.
Ξέρεις να ζωγραφίζεις;
Σπούδασα ζωγραφική στην Σχολή Καλών Τεχνών.
Ένα πορτραίτο, λίγο μεγάλο..
Θα μπορούσα.
Εδώ είμαι, μου γράφει το κορίτσι μου...
Γνωριστήκαμε πριν τον πόλεμο.
Θέλει την φωτογραφία μου.
Τι να κάνω; Πώς να της το στείλω με αυτό;
Μπορείς, κάπως έτσι, χωρίς αυτό... πιο όμορφο;
Ναι, θα χρειαστώ λίγο χρόνο, κάνα-δυο μέρες.
Μάλλον δεν θα την συναντήσω πριν τον πόλεμο.
Απλώς ως τότε άστην να γράφει.
Προσοχή!
Πάμε!
Παλιο- τρακτερατζήδες...
Φάτο!
Κοίτα.
Κατουρήθηκε!
Γελάς; Το κρεβάτι μου είναι κάτω απ’του "Σπουργιτιού".
Λοιπόν, φίλε, πρέπει να κοιμάμαι με ομπρέλα τώρα;
- Δεν άκουσα στρατιώτη; Είδες τίποτα;
- Τίποτα, σύντροφε.
- Εσύ;
- Παρεξήγησα, σύντροφε.
- Τότε πέστε μου τι συμβαίνει εδώ !
Θέλω κι εγώ να μοιραστώ την χαρά σας.
Μπορείς να καταπιείς την μύξα σου, να φωνάξεις τη μαμά σου,
να κατουρηθείς επάνω σου, αλλά η αποστολή σου
πρέπει να εκτελεστεί! Ψόφα, αλλά κάντο. Και το’κανε!
Μεταβολή! Μαρς!
Την βασική γνώση της επικοινωνίας με τους ντόπιους
μπορείτε να την λάβετε από εδώ.
Όμως...
Το πρώτο, που πρέπει να θυμάστε όταν διασχίσετε τα σύνορα,
είναι ότι βρίσκεστε σε μουσουλμανική περιοχή.
Το Ισλάμ δεν είναι απλά άλλη μια θρησκεία.
Είναι ένας άλλος κόσμος, που έχει τους δικούς του νόμους.
Μια άλλη προσέγγιση στην ζωή και τον θάνατο.
Ο Μουσουλμάνος δεν φοβάται να πεθάνει πολεμώντας τον άπιστο,
δηλαδή- εμάς. Εάν σκοτωθεί πάει κατευθείαν στον παράδεισο,
όπου βρίσκει ό,τι δεν είχε σε αυτήν την ζωή.
Νερό,
φρούτα του κήπου, όμορφες παρθένες.
Η μεταχείριση των γυναικών απ’τους μουσουλμάνους είναι άλλο θέμα.
Το πιο ιερό για τον μουσουλμάνο είναι το σπίτι του-“Χαράμ”,
από εκεί προέκυψε η λέξη “Χαρέμι”
Η δεύτερη σημασία αυτού, είναι "απαγορευμένο", "αποκλεισμένο"
Το να κοιτάς τις μουσουλμάνες είναι “Χαράμ”
Οτιδήποτε έχει να κάνει με το σεξ είναι “Χαράμ”
“Χαράμ”, το να κάνεις άσεμνες χειρονομίες,
σαν αυτές που εσείς συνηθίζετε να κάνετε..
Από κάτι τέτοιο θα φάτε σφαίρα ακόμα και από ένα χωριάτη.
Και κάτι ακόμη, ο Μουσουλμάνος δεν θα λερώσει το σπίτι του με αίμα.
Δηλαδή, όταν μπαίνετε στο χωριό του, είστε φιλοξενούμενοι του.
Το να σκοτώσεις έναν φιλοξενούμενο, ακόμα και έναν άπιστο - “Χαράμ”
Οπότε, πρέπει να το θυμάστε αυτό.
Όσο είστε στο χωριό, είστε ασφαλείς,
αλλά αφού περάσετε τα όρια του χωριού....
ο ίδιος άντρας, που έπινε τσάι μαζί σας πριν από 5 λεπτά,
μπορεί να σας πυροβολήσει πισώπλατα.
Άλλωστε είναι ένδοξο να σκοτώσεις έναν άπιστο.
Είναι ο δρόμος για τον παράδεισο.
Το λέω για σένα, στρατιώτη.
Αχ...
Λοιπόν, το Αφγανιστάν είναι πολυπολιτισμική χώρα.
Πάνω από 20 εθνότητες ζουν εκεί.
Τατζίκοι, Τουρκμένοι, Ουζμπέκοι
Οι Παστούν ζουν στα σύνορα με το Πακιστάν.
Στα βόρεια, ζουν Κχαζάρ και Μογγόλοι.
Η λέξη Κχαζάρ σημαίνει "χιλιάδες" στην τουρκική διάλεκτο.
Σε κάνω να βαριέσαι, στρατιώτη;
Σύντροφε λοχαγέ, έχει σημασία ποιόν πολεμάς;
Σε όλη την Ιστορία,
κανείς ποτέ δεν κατάφερε να κατακτήσει το Αφγανιστάν.
Κανένας! Ποτέ!
Λόχος, όρθιοι!
Τι κάνουμε στο Αφγανιστάν;
Εκπληρώνουμε το διεθνιστικό μας καθήκον και βοηθάμε
τον Αφγανικό λαό να αντισταθεί στην Ιμπεριαλιστική Επιθετικότητα.
Πυρ!
Στρατιώτης Ριμπακόν, τέλος!
Στρατιώτης Τσουγκάινοβ, τέλος!
Εκεί κάτω
τραβάς την σκανδάλη πολύ απότομα
Πολύ πυκνά, αλλά πολύ ψηλά. Ανάσαινε αργά.
Εντάξει
Έχεις πυροβολήσει άλλη φορά;
Όχι σύντροφε, απλά "επαγγελματική" συνήθεια.
Για να δούμε εδώ.
Εντάξει
Δώστου.
Στρατιώτη Βαραμπιόβ!
- Μάλιστα!
Άσε κάτω το όπλο και έλα εδώ.
Μάλιστα, σύντροφε!
Έλα. Αυτό βάλτο εκεί.
Μάλιστα, σύντροφε!
Τρέχα!
Ω, ωραίος, Τζοκόντα
Μπράβο!
Ακου, Τζοκόντα, πες μου ειλικρινά.
γιατί ήρθες στο Αφγανιστάν;
μπορούσες να πας στο Επιτελείο να ζωγραφίζεις. Στο είχαν προτείνει.
Δεν θα με καταλάβεις.
Τότε πες το απλά.
Απλά;
Βλέπεις εκείνο εκεί το τανκ;
Ωραίο, δεν είναι; Τι ισχύς!
Και τίποτα περιττό επάνω του, ούτε λειψό.
Τα όπλα είναι από τα πιο όμορφα δημιουργήματα!
Το πιο όμορφο πράγμα που δημιούργησε ο άνθρωπος.
Και λοιπόν;
Στην Αναγέννηση ήταν ένας γλύπτης, λεγόταν Μικελάντζελο.
Μια μέρα, κάποιος τον ρώτησε πως φτιάχνει τα γλυπτά του.
Απάντησε: “απλά παίρνω το μάρμαρο και αφαιρώ τα περιττά μέρη”!
Κατάλαβες; Το κάλλος είναι κάτι, που δεν έχει τίποτα περιττό,
κάτι, χωρίς τίποτα το άχρηστο.
Στον πόλεμο, υπάρχει μόνο ζωή
και θάνατος. Τίποτα περιττό!
Ο πόλεμος από μόνος του είναι μια ομορφιά.
-Ακου, Τζοκόντα, δεν σε καταλαβαίνω.
Είσαι ηλίθιος ή κάτι τέτοιο;
Τι είναι το τόσο ωραίο;
Όταν τα άντερα σου τυλίγονται γύρω από τις ερπύστριες;
Νομίζεις ότι είναι παιχνίδι;
Το’ξερα ότι δεν θα καταλάβαινες!
Άντε πηδήξου, βλάκα!
Παιδιά, αλληλογραφία.
Ησυχάστε!
-Στασένκο -Είναι δικό μου.
Τι μέρα είναι σήμερα;
Τετάρτη. Τρεις του μηνός!
-Σπουργίτι! -Δικό μου
-Λιουτάεβ! -Δικό μου
-Σουβόροβ! -Εδώ!
Ριμπακόν!
Αυτό είναι όλο.
Αυτό είναι όλο;
“…οι φίλοι μου είπαν να παω στην ντίσκο..”
“..αλλά εγώ δεν θα παω χωρίς εσένα, γιατί σε αγαπώ…”
Δώστο μου!
“…αλλά σήμερα βρήκα δύο ωραία αγόρια...”
Αλήτη, μπάσταρδε, αδερφή..
Έλα! Έλα!
Έλα, Σπουργίτι!
Αχ...
Προσοχή, στρατιώτες!
Σταθείτε προσοχή! Ηλίθιοι!
Εσείς οι δυο περάστε μετά από εμένα.
Πολύ ωραία!
Πολύ ωραία, δικέ μου.
Σταθείτε προσοχή!
Μεταβολή και μαρς!
Εμπρός!
Εντάξει παιδιά. Ακούστε προσεκτικά!
Βαδίστε προσεκτικά. Μην απλωθείτε.
Ως την κορυφή αυτού του βράχου.
Σπουργίτι, Στας,Ριάμπα, εσείς πιάστε τα πόδια και σπρώξτε τους.
Χέστηκα πως, και να τους δαγκώσετε ακόμα
Πινοτσέτ, Τσουγκούν, Τζοκόντα, εσείς ελάτε μαζί μου.
Αυτό είναι, παιδιά! Πάμε!
Εμπρός!
Μαζί, μαζί!
Μπράβο!
Λόχος, σηκωθείτε!
Σηκωθείτε, είπα!
Όλοι, πέστε κάτω!
Όλοι κάτω στο έδαφος.
Έρπην! Σας διατάζω, έρπην!
Έρπην, γρήγορα! Όλοι! Τι;
Τι είπες; Δεν καταλαβαίνω.
Σηκωθείτε πάνω!
Δεν άκουσα, είπε κανείς τίποτα;
Ποιος μίλησε; Ποιος;
-Ποιος μίλησε; -Δεν ξέρω.
Λέγε!
Εσύ ήσουν;
Δεν ξέρω ποιος μίλησε.
Ποιος μίλησε;
Δεν ξέρω.
Πήγαινε εκεί, εσύ!
Θες να μου πεις;
Πες μου. Πες μου τι ξέρεις. Πες το στο αυτί!
Ψιθύρισε, θα σε συγχωρήσω.
Όλοι σας! Ελάτε, είμαι μόνος
ελάτε , εσείς και εγώ. Κανείς δεν θα το μάθει.
Υπάρχουν φυσιολογικοί άντρες εδώ πέρα;
Ή μονάχα χαμένα κορμιά;
Ήταν κακό όνειρο;
Αχα! Ίσως κάποιος ονειρεύτηκε κάτι.
Μοιάζει με θυμό.
Κάτσε! Έμαθα ότι έκανε αναφορά πάλι στο αρχηγείο.
Ήθελε να έρθει στο Αφγανιστάν μαζί μας.
Του την απέρριψαν.
Κάτσε. Ποιος είναι εκεί;
Τι κανείς εκεί; Μείνε όπως είσαι!
Έλα, γρήγορα! Ήσυχα!
Κράτα αυτό.
Έμεινε καθόλου χόρτο;
Σςςς!
Ε! Τραγουδάει πάλι!
Το είδες; "Έρχεται" σαν πολυβόλο.
Παιδιά, ο Ντιγκάλο δεν θα μας ψάχνει;
Όχι!
Γιατί;
Γιατί έτσι...
Λιούτι, νομίζω ότι μύρισα κάτι ωραίο!
Έμεινε τίποτα;
Πάρε..
Θα πηδήξω τόσο σήμερα, που δεν θα ξανασηκωθεί για ενάμιση χρόνο!
Δικέ μου, ας καπνίσουμε λίγο ακόμα.
Λοιπόν Σπουργίτι, πουλί!
Ξέρεις πως καπνίζαμε στο ορφανοτροφείο;
Σαν Τσιγγάνοι- μια τζούρα για όλους- θες να δεις;
Δείξε μου.
Κοίτα, τι κάνουν!
Έ ρε, παιδιά, είστε τόσο καλοί...Σας αγαπώ όλους!
Το "πουλί" έκανε αρκετό! Μην του δώσεις άλλο.
Αλλιώς θα τον κουβαλάμε πάλι!
Εντάξει!
Πηγαίνω.
Πες μου, είσαι άντρας;
Όχι αλήθεια, πες μου, είσαι άντρας ή όχι;
Ας τ’αφήσουμε, Όλεγκ!
Τι;
Έχω κορίτσι, την Όλια, Ξέρεις πως είναι.
A, η Όλια!
Ώστε αγαπάς την Όλια σου...ο καθένας έχει την Όλια του...
..όλοι έχουμε, αλλά θυμάσαι τι ήσουν;
Τώρα έγινες αληθινός άντρας, και έμεινε μόνο ένα τεστ ακόμα.
Πρέπει, "πουλί"! Πρέπει να το κάνεις!
Δεν θα πάμε διακοπές!
Ίσως είναι η τελευταία σου ευκαιρία.
Δεν μπορείς να πας στον πόλεμο παρθένος!
Είναι "αντρικό” το θέμα, καταλαβαίνεις;
Έλα, Σπουργίτι, κάντο, έλα
Ίσως δεν με θέλει.
Είσαι τρελός; Εσύ της αρέσεις περισσότερο απ’όλους!
Αλήθεια; Με δουλεύεις!
Ορκίζομαι, ρώτα τα παιδιά, δεν κάνω πλάκα.
Έλα έλα, πήγαινε!
Σ’ έχει δει πολλές φορές έξω στην πόλη,
αλλά δεν της έδωσες σημασία, την πείραξε.
Όχι, δεν μπορώ να το κάνω πριν από εσάς.
Καλά, πιες, μέχρι να επιστρέψω.
Καλά, είναι τόσο ξεχωριστός;
Καλύτερος απ’όλους, δεν καταλαβαίνω!
Σκάσε, θα σου εξηγήσω μετά.
Θες βοήθεια Σπουργίτι; Θες να κρατάμε τα πόδια της;
Σπουργίτι, άντε πήγαινε!
-Καταδρομέα, στη μάχη! Βγάλε έξω το σπαθί !
Αν δεν γυρίσω...
Γράψτε: Πέθανε σαν ήρωας!
-Καταδρομείς, εμπρός!
Στας! -Τι;
Τι έπαθες, γιατί είσαι τόσο λυπημένος;
Μου λείπει η οικογένεια μου, δώσμου μια.
Είναι λίγο τρομακτικά, έτσι δεν είναι;
Για να είμαι ειλικρινής, πέρα απ’την πλάκα...
..είναι τρομακτικά!
Δεν πεθαίνουν βέβαια όλοι...
Αν συμβεί ξαφνικά, δεν είναι τόσο τρομερό.
Το χειρότερο είναι να μείνεις ανάπηρος.
Ήμουν στην Τασκένδη, στο νοσοκομείο και είδα στρατιώτες...
Όλη η πτέρυγα...
ο καθένας έπιανε μόνο μισό κρεβάτι. Ό,τι απέμεινε απ’αυτούς...
Στη γειτονιά μου, γύρισε απ’τον πόλεμο ένας γνωστός,
ήταν εντάξει, μόνο που η κύστη του κόπηκε από ένα θραύσμα.
Έχει ένα σωλήνα από την κοιλιά σε ένα σακουλάκι δεμένο στο πόδι.
Σαν καζάνι για τσίπουρο έμοιαζε.
Τι κάνει ο Σπουργίτης σου εκεί; Κοιμήθηκε ή της διαβάζει βιβλία;
Περίμενε, πάω να δω.
Είστε ζώα! Καταλάβατε; Ζώα!
Κάνετε σαν ζώα, δεν σας νοιάζει με ποιάν και που.
Εγώ δεν μπορώ έτσι! Ζώα!
Εγώ ήθελα μόνο το καλό του...
Γιατί σταμάτησες;
Σου έχει πει κανένας ότι είσαι πολύ όμορφη;
Ερωτεύτηκες; Παντρέψου με και θα μας επισκέπτονται τα παιδιά.
Πρέπει να το ξέρεις, είσαι πολύ όμορφη.
Είσαι βλάκας;
-Όχι, Καλλιτέχνης!
Κύπρια (Αφροδίτη), που βγαίνει απ’τη θάλασσα
Κύπρια, που βγαίνει από την θάλασσα
Κύπρια
Θεά της ομορφιάς
Η θάλασσα ξεπλένει όλες τις αμαρτίες.
Αιώνια αγνότητα.
Θεά.
Όλοι σας, λατρέψτε την!
Στα γόνατα, τομάρια!
- Παιδιά, σας αγαπώ.
Συνταχθείτε!
-Σύντροφε αρχιλ.... -Ανάπαυση!
Θα μου......
Επ’ αριστερά!
Τροχάδην προς το αεροπλάνο, μαρς!
Mπαχράμ,Αφγανιστάν,Ημέρα 153η
Κρασνογιάρσκ!
Είναι κανένας από το Κρασνογιάρσκ;
Κρασνογιάρσκ!
Εγώ!
Από που είσαι;
Από την Κραζά.
Κι εγώ είμαι από την Γιερσόβκα, πατριωτάκι μου!
Απλά να’σαι ψύχραιμος.
Εντάξει.
Γυρνάω πίσω, θα γυρίσεις πίσω και εσύ!
Ορίστε, αυτό είναι φυλακτό.
Πάρτο!
4 περιόδους, 28 αποστολές, και ούτε γρατζουνιά!
Φόρεσε το, μην το βγάζεις, κατάλαβες;
Ναι.
Πατριωτάκι, μην το βγάζεις!
Μετά δώσε το σε άλλους όταν γυρίσεις, απλά φόρα το.
Έγινε.
Πως σε λένε;
Όλεγκ, εσένα;
Κόλια!
Κοιτάξτε εκεί, παιδιά.
Κυβερνήτα, απ'τα δεξιά!
Χωρίς φρένα.
Κράτα το σταθερό.
Βοήθησε με.
- Μελκούμοβ! - Παρών!
- Σιτρουλόβ! - Παρών!
- Ριμπακόν! - Παρών!
- Βανιφατίεβ! - Παρών!
- Ντεμτσένκο! - Παρών!
- Μπεκμπουλάτοβ! - Παρών!
Τοποθετήστε στον 4ο Λόχο, ακολουθήστε με.
Γειά σας, παιδιά.
-Να προσέχετε! Τα λέμε παιδιά!
Θα τα πούμε σύντομα, φίλε. Καλή τύχη!
Λοιπόν, τσογλάνια, πρεζόνια, αλκοολικοί, σεξομανείς…
Είστε στον 9ο Λόχο!
Ακολουθήστε με!
Ω, φέρανε τα κτήνη!
Φυλαχτείτε! Φαντάσματα!
Στοιχηθείτε!
Προσοχή!
Στρατιώτες, καλωσορίσατε στον ένδοξο 9ο Λόχο!
Δεν σας άκουσα, στρατιώτες.
Καλωσορίσατε
στον ένδοξο
Ένατο
Λόχο!
Ζήτω, ζήτω, ζήτω!
Τρελάθηκες, Ουκρανέ. Πάρτους έξω και ούρλιαζε εκεί.
Είμαι ο Λοχίας Πογκρέμπνιακ. Ξεχάστε ποιοι ήσασταν.
Εδώ δεν είστε ούτε καλοί, ούτε κακοί. Εδώ είστε ένα τίποτα.
Mου φαίνεται ότι κάπου τα έχουμε ξανακούσει αυτά.
Σκοπεύω να σας δέρνω μέρα-νύχτα, μέχρι να γίνετε σωστοί στρατιώτες.
Κατανοητός;
-Μάλιστα, σύντροφε λοχία.
Εσείς;
-Μάλιστα, σύντροφε λοχία.
Έτσι μπράβο.
Στρατιώτη Τσουγκάινοβ
Γιατί είναι έτσι γδαρμένο;
Αυτό είναι το πολυβόλο του Σαμίλιν, που πέθανε ηρωικά.
Οχτώ "φαντάσματα"(αφγανούς) καθάρισε μ’ αυτό.
Πήρε και μετάλλιο γι’αυτό.
Είναι λίγο γρατζουνισμένο, γιατί έπεσε σε χειροβομβίδα.
Δεν είναι τίποτα, θα το “στρώσεις”.
Η κάννη είναι στραβή, πως θα πυροβολώ;
Είναι τιμή σου, ηλίθιε.
Αυτό το όπλο είναι τιμημένο, ηρωικό...
Θα’πρεπε να’σαι περήφανος, αντί να γκρινιάζεις.
- Στρατιώτη! Υπέγραψε!
Επ’ αριστερά! Εμπρός Μαρς!
Ποιός ήταν ο προηγούμενος διοικητής σας?
- Ο Αρχιλοχίας Ντιγκάλο
- Α, ο Σάσκα!
Νόμιζα ότι είχε απολυθεί. Να εκεί κοιμόταν.
Όλη νύχτα έτριζε τα δόντια του. Δεν άφηνε κανέναν να κοιμηθεί.
Μετά τον πήγαν Τασκένδη, στο νοσοκομείο νομίζω.
Ήταν καλό παιδί, χαρούμενο, γελούσε πολύ.
Είχε μια αρρώστια.. Έ, γιατρέ, πως την λενε;
Λέγεται "τραυματισμός"!
Και νόμιζα ότι θα έλεγες κάτι έξυπνο! Τι ηλίθιος.
Αυτό μπορώ να το πω και χωρίς εσένα!
Η "Χιονάτη" είναι ακόμα εκεί;
Εκεί είναι...
Δεν μου λες, ζωγράφε...
Της μοιάζει;
Μπα...όχι και πολύ
Ένας ωραίος μάγκας μου τόκανε. Από μνημονικού!
-Άκουσες, Ουκρανέ;
Αυτό το καθίκι, του έδωσε το χαλασμένο όπλο του Σαμίλιν.
Και το καινούργιο το έβγαλε έξω και το πούλησε...
Τί; Πουλάει όπλα;
Κάποιοι πεθαίνουν στον πόλεμο, κάποιοι πλουτίζουν.
Σύντροφε, αληθεύει ότι θα έχουμε μάχη σε 2-3 μέρες;
Όχι μάχη, αλλά πολεμική αποστολή.
Η αποστολή μας είναι να καταλάβουμε το ύψωμα πάνω απ’το δρόμο,
να κρατήσουμε άμυνα προστατεύοντας τις εφοδιοπομπές.
Αυτό είναι όλο;
Ναι. Εσύ τι νόμιζες, ότι είναι Στάλινγκραντ εδώ;
Μνημειώδης τύπος, θα’πρεπε να του κάνουν χάλκινο άγαλμα.
Κογκραμάν
Τί;
Κογκ - ρα - μάν
Οι εχθροί τον φωνάζουν έτσι!
Σημαίνει “άγριος γίγαντας”.
Ο διοικητής μας, είναι μοναδικός σε όλο το Αφγανιστάν.
3 φορές προτάθηκε για Ήρωας κι αυτός, κάθε φορά, που γυρνάει
από μάχη, πίνει και πλακώνει στο ξύλο τον επιτελάρχη.
Δεν τον πάνε βέβαια στρατοδικείο,
αλλά και το αστέρι του δεν μπορεί να πάρει.
Αφανάσι, ποιοί είναι αυτοί; -Αυτοί είναι οι “πράσινοι”.
Ο στρατός του Αφγανιστάν, καταραμένοι σύμμαχοι!
Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο απ’το να δουλεύεις μαζί τους.
Όταν τα πράγματα γίνονται λίγο δύσκολα, την κοπανάνε!
Νομίζεις ότι σε καλύπτουν, ενώ αυτοί είναι ήδη πίσω σου!
3 χλμ μακριά, πίσω σου.
Μια φορά πέσαμε σε ενέδρα εξαιτίας αυτών των ηλίθιων.
Από που ξεκινάει η περιοχή των “Φαντασμάτων”;
Αμέσως μετά το μπλόκο.
Νάτοι, αυτοί είναι. Λένε “Ρώσε- φίλος και αδερφός”,
αλλά όταν σκοτεινιάζει, βγάζουν έξω τα όπλα τους
και αρχίζουν τα "Αλλάχ Ακμπάρ" και πάτα-κιούτα!
Γι'αυτό, μη βιάζεστε για μάχη. Έχετε καιρό μπροστά σας!
Βάλατε στοίχημα ποιος θα σκοτώσει πρώτος φάντασμα;
Φυσικά.
Τι στοιχηματίσατε; -Μια κούτα Marlboro.
Κι από μένα έχετε μία!
Από σας ποιος ήταν πρώτος; -Σαμίλιν!Πρώτος σκότωσε φάντασμα.
Έφυγε και πρώτος, σε τσίγκινο φέρετρο. Ό,τι μαζέψαμε απ’αυτόν.
Φυλάκιο Ανάβ, Ημέρα 164η
Να και οι αγριάνθρωποι! Το πιο μακρινό φυλάκιο.
Θα αφήσουμε τα υλικά και θα συνεχίσουμε.
Θα το πάρεις μαζί σου;
-Φυσικά. -Και όταν μεγαλώσει;
Θα το πάρω μαζί μου - Μετά θα το φας;
Καλά τι είμαι; Κανένας Κορεάτης; Δάγκωσέ τον!
Πάμε; -Πάμε. Μίσα!
Τι λέει; Είναι καλό; -Άκου λέει αν είναι καλό..
με τέτοιο ήλιο, καλύτερο και από Οινοποιία της Κριμαίας.
Θα πάρουμε 5 λίτρα, να κεράσουμε τα παιδιά.
Λοιπόν παιδιά, ας πιούμε για την συνάντηση μας.
Για πες, τι φοράνε τα κορίτσια τώρα;
-Έχει να βγει εδώ και μισό χρόνο. -Ξέρεις, φορέματα, τζιν…
Κοίτα, ξέρω ότι δεν φοράνε αλεξίσφαιρα!
Ρωτώ τι είδους φορέματα, περιέγραψε μου λεπτομερώς.
Το καλοκαίρι, έχουν αυτά τα κοντά φορέματα...
που είναι σχεδόν διάφανα στον ήλιο...
μπορείς να δεις τα πόδια τους, τόσο γοητευτικό
Κάπως έτσι;
Όχι, πιο μακριά. Και οι φούστες τους, προκλητικές..
Κυματίζουν προς όλες τις κατευθύνσεις!
Ένα αεράκι και όλες κρατάνε τις φούστες τους.
- Και ο Γκορμπατσόφ; Τον άκουγα στο ραδιόφωνο...
δεν κατάλαβα τίποτα. Τι είναι αυτή η Περεστρόικα....
τι λένε οι πολίτες;
- Γιατί δεν το βουλώνεις; Βλέπεις ότι μιλάω με τον άνθρωπο.
Δηλαδή, η φούστα κυματίζει δεξιά-αριστερά, μπρος-πίσω;
Ναι; -Ναι!
Κάπως έτσι; -Ναι.
Αχ, τις πρόστυχες!
Πόσο καιρό είσαστε όλοι σας εδώ;
Ενάμιση χρόνο..
-15 μήνες.
-Κοίτα κι εγώ μπορώ να μετράω, Oυκρανέ βλάκα.
Όλο πετάγεσαι! Δεν με αφήνεις να βγάλω κουβέντα.
-Εμένα είπες βλάκα Oυκρανό; Και τι διάολο είσαι εσύ ρε !!
Μόλις χθες βγήκες από την σπηλιά σου,
εδώ είδες για πρώτη φορά τουαλέτα.
Αν συνεχίσεις έτσι θα σε τσακίσω.......
Ε, παιδιά! Ηρεμίστε!
Ας πιούμε για την απόλυση μας.
Ώρα Μόσχας 22:00, Αρχίζει το πρόγραμμα με τις αφιερώσεις σας!
Λοιπόν κύριοι, ας ξεκινήσουμε το πιστολίδι.
Σκύψτε.
Γειά σας.
- Γειά σας, παιδιά.
Λοιπόν; Πλησιάζουν; - Πλησιάζουν.
- Πόσοι είναι; - Πέντε ή έξι, δεν ξέρω.
Πάνω από την "χελώνα", 30 μέτρα προς το "μεγάλο δόντι".
Ακριβώς κάτω απ’την πλαγιά.
Νάτοι!
“Κυρίες & κύριοι, βολευτείτε γύρω απ’τα ραδιόφωνά σας”.
- Μάλλον είναι πέντε.
Αχμέντ!
Αχμέντ, εσύ είσαι;
“Ασέτ”! “Σαλάμ αλέκουμ”, αγαπητέ!
Αχμέντ! Είσαι ζωντανός ακόμα; Σκατοφάγε!
Δύσμοιρε κοπρίτη, σκατόφατσα!
Τώρα θα σε ξεπαστρέψω!
Aσετ! Εγώ..κόψω..άντερα σου, λαιμό σου..στραγγαλίσω...
Εγώ μητέρα σου, πατέρα, αδερφή..με τη σειρά γαμήσω!
Καργιόλη, η αδερφή μου είναι παιδί ακόμη...
Πυρ!
Και τώρα το αγαπημένο σας κομμάτι, από AC/DC. Όπλισε!
Φεύγουν.
Το πρόγραμμα μας, τελείωσε. Σας περιμένουμε ξανά κοντά μας.
Πάμε, παιδιά!
Αλτ! Αλτ! Αλτ!
Λιόσα; - Όχι, Βολόντια!
Βολόντια, σαλάμ Βολόντια!
Είσαι ο Αχμέντ;
Αχμέντ, ναι.
Εγώ…φύγω σύντομα, εσύ δεν περιμένει για πολύ.
..πολύ σύντομα.
Δουλειά Τασκένδη; Μπαμπά, μαμά Τασκένδη;
Κρασνογιάρσκ, Σιβηρία. - Ω, κρύο.
Έχει κορίτσι Σιβηρία; Αγαπάς;
Πως λένε; - Όλια.
- Όλια; Όμορφη; - Ναι, πολύ!
- Και εγώ έχει όμορφη Φατιμά.
Πολύ αγάπη.
- Νύφη; - Ναι, Νύφη.
Διπλανό χωριό.
Νύφη, σύζυγος, αγάπη.
Βολόντια!
Εγώ φεύγει..
Σύντομα, φεύγει.
Βολόντια..
- Εσύ έριξες; - Από που ξεφύτρωσε; Κοίτα!
Έχουν τόσο θράσος τα φαντάσματα. Κυκλοφορούν τώρα και τη μέρα!
- Αυτός είναι ο Αχμέντ. - Δες,Πατεφόν,το φιλαράκι σου!
Βρωμερό τομάρι, κάτσε να δω την σκατόφατσα του.
- Σκότωσε 3 δικούς μας. - Ο μπάσταρδος.
Συγχαρητήρια! Μπορείς να τον γράψεις στο ενεργητικό σου.
Αυτό είναι δικό σου, Σπουργίτι.
Αντίο, καλέ μας φίλε, δεν θα σε ξαναδούμε.
Η μνήμη σου θα μείνει αιώνια στις καρδιές μας.
Πάμε, παιδιά.
Κομβόι, στοπ!
Έφτασε.
Το τραίνο έφτασε, παρακαλώ αδειάστε τα βαγόνια.
Πέτρα.
Άντε.
Καταλάβετε το ύψωμα, ενισχύστε την γραμμή.
1ος , εδώ 9ος.
Είμαι σε θέση μάχης.
Ακίνητος, δυό βήματα πίσω.
Κοιμισμένε; Βόλτα με τη γκόμενα πας;
Δεν κοιτάς κάτω από τα πόδια σου; Δεν βλέπεις; Αυτό το πέταλο.
Η χειρότερη νάρκη απ'όλες.
Δική μας είναι, τα φαντάσματα δεν έχουν τέτοιες.
Εμείς τις θάβουμε, και μετά σκάνε πάνω μας.
Αν την πατήσεις, το έχασες το πόδι.
Κάντε πίσω όλοι.
Επαρχία Χοστ, ύψωμα 3234, Ημέρα 181η
Φέρε την πιό μεγάλη.
Φέρε κι άλλες πέτρες.
Βάλτην εδώ πάνω.
Έλα, έλα.
Εκεί, βάλτην εκεί.
- Κίνηση στα δεξιά! - Φωτιά στο φαράγγι!
- Δικοί μας είναι!!
Γειά σου, σύντροφε λοχαγέ.
-Κοίτα!
Είναι ο δικός μας,ο Ριάμπα! - Παιδιά, πάρτε τον στρατιώτη.
Όλη η διμοιρία του σκοτώθηκε. Μόνο αυτός επέζησε.
Ριάμπα...
Πρώτος.
- Πρώτος θετικό.
- Δεύτερος. - Δεύτερος θετικό.
- Πρώτος. - Πρώτος, θετικό.
- Δεύτερος - Δεύτερος, θετικό.
Λυπάμαι... Λυπαμ......
- Λυπάμαι. - Τι; Τι τρέχει, Στας;
Είχες εφιάλτη;
Σήκω πάνω, κοπρίτη.
Ξέρεις πως γίνεται; Ε;
Έρχονται εδώ, ακριβώς εδώ! Και σφάζουν 30 παιδιά!!
Ένα-ένα, τα πετσοκόβουν, με τη σειρά!!
Έτσι σφάζουν, απ’αυτί σε αυτί, όπως σφάζουν γουρούνια!
Επειδή ένας καργιόλης σαν εσένα κοιμάται στην σκοπιά του, Στας!!
Εδώ δεν είναι σχολείο! Είναι πόλεμος. Εδώ δεν σε κόβουν στο μάθημα,
εδώ σε σκοτώνουν! Πάρτε από μπροστά μου αυτό το σκατό.
Βαραμπιόβ! Πάρε την θέση του. -Μάλιστα!
Αφανάσι, Κουρμπασί, μαζί μου!
Επαρχία Χοστ, ύψωμα 3234, Ημέρα 210η
Φοβερό. -Θα ζωγραφίσεις μετά και μένα;
Άντε.
Τζοκόντα! - Ναι
Ο Ουκρανός σε καλεί. - Θα το τελειώσω όταν επιστρέψω.
-Σύντροφε λοχία, στρατιώτης Πετρόβσκι! Με καλέσατε.
Κοίτα αυτό τον άσσο..
Και αυτόν......
Δώσμου τα λεφτά, ηλίθιε.
-Άργησες 2 λεπτά, το έφερες; -Ναι.
Δεν κατάλαβα! Με δουλεύεις; -Κανείς δεν έχει, σύντροφε λοχία.
Είναι ό,τι απέμεινε. - Ξέρεις πότε έρχονται τα επόμενα εφόδια;
Σε μια μέρα; Δυο; Ίσως βδομάδα; Πόσο ακόμα θα’μαστε εδώ;
Σε μια ώρα να μου’χεις φέρει 2 σπιρτόκουτα, κατανοητός;
Που να τα βρω; -Δεν με νοιάζει!
Βρες, κλέψε, φτιάξε! Έγινα κατανοητός;
- Μάλιστα. -Μεταβολή!
Άντε.. - Άντε, ψώνιο.
Στας, έχεις τίποτα σπίρτα;
Μπατσάρ! Μπατσάρ!
Αλτ!!
Είπα στοπ, μπάσταρδε.
Αλτ!!
Ε, Μπατσάρ!!
Μπατσάρ!!
Αλτ!!
Σπίρτα, κατάλαβες; Σπίρτα; Σπίρτα.
Εγώ...δώσω εσένα....αυτό.
Νόστιμο…εγώ.. αυτό..σε σένα…νόστιμο.
Εσύ..εμένα..σπίρτα.
Μη….
Μη…
Χαράμ
Μη…
Πήγαινε, πήγαινε.
Έλα εδώ. Ποιος σου είπε να εγκαταλείψεις την θέση;
Κάνεις τον ήρωα, Πικασό; Τρεις μέρες φυλακή!
-Μάλιστα, συν/φε Λοχαγέ. -Αιβαζόβσκι, να σε πάρει.
Πού ήσουν; Ξεκινάμε προέλαση, απ’τα βράχια προς στο χωριό.
Βρήκες;
Για δες..Βρήκε!
Μπράβο, παλικάρι! Η πατρίδα δεν θα σε ξεχάσει.
Έρχονται!
Πόσοι πολλοί είναι .....
- Φαντάσματα!!
Από πού πυροβολούν; -Καλύψου!
Λόχος στη μάχη!
Βέλος, Βέλος!
Εδώ Γεράκι.
Με λαμβάνεις;
Oβερ.
Βέλος, με λαμβάνεις;
Οβερ!
Από τα αριστερά!!
Ριάμπα! Κάλυψε με!!
Μη, μη!!
Όχι!!
Εκεί είναι.
Κουρμπασί! Κάλυψε το λοχαγό!
Πίσω από τα βράχια!!
Όχι μη!!
Δεν πρέπει....
Στας, πάρε τον λοχαγό!
Σπουργίτι, Λιούτι, Τζοκόντα ελάτε μαζί μου!!
Κουρμπασί, πιάστον!
Οπισθοχωρούμε!!
Παιδιά, εγώ θα καθοδηγώ!!
Πέστε κάτω! Κάτω, παιδιά!
Είπα πέστε κάτω!!
Σπουργίτι, πέσε κάτω!!
Πάμε!
Πέσε κάτω.
Περίμενε!!
Ω, Σπουργίτι..!
Που είναι το όπλο σου, βλάκα;
Οπισθοχωρούμε, αυτοί είναι μες στο χωριό.
Ουκρανέ, εσύ είσαι στο κέντρο,
εγώ έρχομαι απ’τα δεξιά.
Μάλιστα.
Πάμε!
Τσουγκούν, Κουρμπασί, στη δεξιά αυλή.
Στας, Λιούτι, στην απέναντι αυλή.
Από που ακούγονται πυρά;
Στας, Στας..
Που διάολο πήγες; Πού;
Παύσατε πυρ!!
Σταματήστε!
Είναι εντάξει, είναι εντάξει.
Πονάει, φυσικά πονάει, φεύγουμε.
Ουκρανέ, οπισθοχωρούμε.
Τώρα θα ξεκινήσει το “χαλάζι”!
Μικρέ, που στο διάολο πήγες;
Τώρα… Περίμενε, Κουρμπασί!
Εδώ! Ο Στας τραυματίστηκε, γρήγορα!
Έλα, οπισθοχωρούμε, οπισθοχωρούμε.
Στας, μην κλείσεις τα μάτια!
Όλα θα πανε καλά!
Στας, γιατί;
Στας…
Μην κλείσεις τα μάτια, Στας, κοίταξε με!
Αφγανιστάν, ημέρα 237η
Πάμε.
Πιάσε.
Κοίτα τι κάνουν, διάολε!!
Εντάξει, φεύγουμε!
Ε, εσύ, ποιόν στο διάολο σημαδεύεις;
Παιδιά, πέστε κάτω.
Τομάρια! Στους δικούς τους θα ρίξουν για μια κούτα κονσέρβες,
λίγους μήνες πριν την απόλυση.
-Η απόλυση σας είναι ακόμα μακρινό όνειρο, ψαρούκλες!
Ενώ ο Κουρμπασί κι εγώ σύντομα τα μαζεύουμε και φεύγουμε.
-Παιδιά, δεν έπρεπε. Ίσως προορίζονταν για μακρινή φρουρά.
-Μαθήματα θα μας κάνεις τώρα; Παιδιά, ξέρετε τι είναι ο Σπουργίτης;
Πες τους, πουλάκι! -Και γιατί να μη σας πω;
Τελείωσα Παιδαγωγική. -Ο Σπουργίτης μας- δάσκαλος!
-Τι γελάς; - Α, ρε, και να σε πετύχαινα στο σχολείο μου....
Ο δάσκαλος δεν έμπαινε στην τάξη, από φόβο.
- Πόσα αγόρια ήσασταν; -Τρεις. -Και κορίτσια; -Πενήντα δύο!
-Μάλλον τις "πήρες" όλες, ε; -Ελάτε ρε παιδιά..
Έχει την Όλια του.
Ορκίζομαι να γνωρίσω αυτήν την Όλια, να δω τι ιδιαίτερο έχει;
Σταθείτε, δηλαδή απ’αυτά που λες προκύπτει, ότι…
ο Σπουργίτης- δάσκαλος που με τη βέργα θα δείχνει τον πίνακα.
Με τον Τζοκόντα όλα είναι ξεκάθαρα.
Ο Κουρμπασί θα γιατρεύει ανθρώπους. - Όχι, φτάνει πιά, αρκετά μ’αυτό.
Θα γίνω κτηνίατρος σε άλογα, πρόβατα…
Εσύ Ουκρανέ; Τι θα κάνεις όταν γυρίσεις απ’το Αφγανιστάν;
- Θα πίνω! - Εντάξει, για καμιά εβδομάδα.. αλλά μετά;
Θα πιω ξανά.
-Και μετά; -Θα εξακολουθώ να πίνω..
..μέχρι να τα ξεχάσω όλα αυτά.
Μετά θα σηκωθώ, θα πλύνω τα μούτρα μου..
και θα ξεκινήσω μια καινούργια ζωή. Αν μπορέσω.
Επαρχία Χοστ, ύψωμα 3234, Πρωτοχρονιά 1989, Ημέρα 267η
Πιο γρήγορα πουλί, εξαιτίας σου θα χάσουμε την Πρωτοχρονιά
Επιτέλους. Στο Βλαδιβοστόκ χτες γιόρτασαν την Πρωτοχρονιά.
-Δεν μου λες, Τσουγκούν; -Τι;
Τι έκανες με την κομπόστα;
-Τίποτα. -Τότε που είναι;
-Την ξέχασα! -Καλά, την ξέχασες. Ήθελες να τη φας μόνος σου, έ;
Αδέρφια!
-Αδέρφια! -Ο Πινοτσέτ!
Ο Πινοτσέτ! Πινοτσέτ!
Αδέρφια!!
Γειά σας! -Άστο εδώ.
-Πως ήρθες εδώ; -Με έστειλαν σε σας.
Έσπασα τα δόντια ενός ηλίθιου! Έλεγε, ότι τρώω σαν γουρούνι.
Εμείς οι μουσουλμάνοι θιγόμαστε όταν μας αποκαλούν- γουρούνια
-Δώσε μου να πιω. - Είναι πολύ δυνατό.
Συνέχισε...
Να σου γνωρίσω...Από δω,
ο Αφανάσι, πολύ καλός τύπος.
Ο Κουρμπασί, ο νοσοκόμος.
Κι αυτός εδώ είναι ο Ουκρανός.
Για κάποιους Ουκρανός, για άλλους- σύντροφε λοχία.
Έλα μωρέ, δικός μας είναι, "παιδί" του Ντιγκάλο!
Γειά σου!
Λοιπόν, παιδιά, ας καθίσουμε.
-Γέμισε το! –Παιδιά, μιλάει ο Γκορμπατσόφ! Άνοιξε την φωνή.
Για την χρονιά που πέρασε.
Ας αφήσουμε όλα τα άσχημα πίσω μας.
Έλα, γέμισε το δεύτερο αμέσως.
-Στην απόλυση μας. -Ζήτωω!!
Φέτος απολυόμαστε, παιδιά.
Γέμισε, ό,τι απέμεινε!
Αδέρφια, η 3η πρόποση.
Στους συντρόφους μας, που χάσαμε.
Για τον Σαμίλιν, τoν Νικίτα Μπαλασόβ, τoν Ποτάπ.
Toν Ριάμπα. -Τον φαλακρό τον Κόστια.
Για όλους εκείνους που δεν κατάφεραν να επιζήσουν.
Για τον Στας!
Και γι’αυτόν!
Καταδρομείς! -Πάμε! Ναι! Ζήτωω!
Μην κοιμάσαι, θα σου κόψουν το λαρύγγι!
Παιδιά! Φαντάσματα!!
Λόχος, στη μάχη! -Παιδιά, στα όπλα!
-Συνδέσου με το Γεράκι, γρήγορα! -Σφαίρες, Τσουγκούν!!
Ατυχία! Αυτοί οι μπάσταρδοι θα πολεμήσουν μέχρι τέλους!
Έλα σε μένα!!
Μην τους αφήσετε να πλησιάσουν!
Ελάτε.
-Ρίξε! Έχουμε απώλειες; -Εδώ έχουμε 2 τραυματίες.
Που είναι ο Τζοκόντα;
Κοπρόσκυλα!
Οπισθοχωρούν, παιδιά! -Όλμοι, πέστε κάτω!
Πέστε κάτω!
Γεράκι! Γεράκι!
Που είναι ο λοχαγός;
Σπουργίτι!
-Σπουργίτι! - Ναι!
-Πήγαινε στο όρυγμα του λοχαγού. Μας ρίχνουν κι αυτοί είναι μέσα.
Φέρε τους όλμους!
Στην κοιλάδα, ανάμεσα στα βράχια, 150
Μάλιστα- 150
Πυρ!
Μπράβο, τους πετύχατε!
Φέρε τους τραυματίες εδώ!
Ο λοχαγός σκοτώθηκε. Υπάρχουν αξιωματικοί ζωντανοί;
Υπάρχει κανείς;
Λόχος, ακούστε τη διαταγή μου....
Έρχονται. -Λόχος, σε μάχη.
Έλα σε μένα!
Κρατήστε το κέντρο.
Μην τους αφήνετε, παιδιά!
Οι δικοί μας φαίνονται; -Δεν υπάρχει κανείς.
Μην σπαταλάς τις φωτοβολίδες, μπορεί να χρειαστούν..
Πρέπει να’ρθούν κάποια στιγμή.
Όλη μέρα δεν επικοινωνήσαμε μαζί τους...
Σεριόζα; -Ναι.
Γιατί χρησιμοποιούν μόνο πολυβόλα;
Φαίνεται τους τελείωσαν οι όλμοι,
όμως έχουν αρκετά ρουκετοβόλα RPG.
Περιμένουν τις εφοδιοπομπές, δεν θα τα ξοδέψουν για μας.
Προς το παρόν…
Έ, Ρώσε! Βγες! Πρέπει να’σαι ζωντανός.
Αντέξτε ακόμα λίγο, δεν θα πάρει πολύ.
Σύντομα θα’ναι εδώ οι δικοί μας.
Θάρθουν τα ελικόπτερα να μας πάρουν. Θα μας πάνε
στην Τασκένδη.
Εκεί είναι ωραία. Ζέστη…
νοσοκόμες με άσπρες στολές.
- Πόση ώρα είμαστε εδώ; - 3 ώρες.
Θα αρχίσουν πάλι, σύντομα.
Πέστε κάτω!!
Ρίχνουν με ρουκετοβόλα!!
Ουκρανέ!!
Κουρμπασί! Φέρε τον Κουρμπασί εδώ!
Κουρμπασί!
“Αλλάχ Ακμπάρ”!
Έρπην μέχρι εδώ, Σπουργίτι!!
Ξεκίνα! Ξεκίνα!
Βαραμπιόβ, έρπην!
Σπουργίτι!!
Έμεινε κανείς ζωντανός;
Παιδιά, έμειναν καθόλου φαντάσματα;
Όλα εντάξει εδώ.
Κτήνη!
Αρκετά! Τελείωσε! Όλα τελείωσαν! Αρκετά!
Υπάρχει κανένας ζωντανός αξιωματικός;
-Κανένας υπαξιωματικός; - Κανείς!
Ακούστε την διαταγή μου!
Μετρηθείτε! Με τη σειρά! Απ’αυτή την πλευρά.
1ος
2ος
3ος
4ος
5ος
6ος
7ος
Τους γυρίσαμε όλους. Μαζέψαμε ό,τι απέμεινε από πυρομαχικά.
-Έχω δυο ρουκέτες. -Έχω μισή γεμιστήρα.
Δυο χειροβομβίδες.
Σκατά. Δεν φτάνουν ούτε για μια επίθεση.
Ξεκινούν πάλι.
Τώρα θα επιτεθούν. Είμαστε τελειωμένοι!
Λόχος, σε μάχη!
Ακούστε την διαταγή μου!
Καταδρομείς! Εμπρός!
- Οι δικοί μας!!
Σύντροφε Συν/ρχη, ο 9ος λόχος εκπλήρωσε την αποστολή του.
Η εφοδιοπομπή μπορεί να περάσει με ασφάλεια.
Δεν θα υπάρξει εφοδιοπομπή γιέ μου, φεύγουμε!
Σύντροφε Συν/ρχη, κρατάμε το ύψωμα,
η εφοδιοπομπή μπορεί να περάσει.
Μ’ακούς, γιέ μου; Γιατί δεν είχατε επικοινωνία;
Γιατί δεν υπήρχε επικοινωνία; Μπορείς να με ακούσεις;
Ααα….!!
Μετάφραση, Συγχρονισμός, Επιμέλεια Υποτίτλων: motherJim
Αφγανιστάν, Τσαουγκάνι, 9η Φεβρουαρίου 1989
Αφήναμε το Αφγανιστάν,
εμείς, ο 9ος Λόχος. κερδίσαμε τον δικό μας πόλεμο..
τότε, δεν ξέραμε πολλά πράγματα..
δεν ξέραμε, ότι 2 χρόνια μετά η πατρίδα για την οποία πολεμήσαμε δεν θα υπήρχε πιά
και το να φοράς τα μετάλλια μιας χώρας που δεν υπάρχει πιά είναι παράλογο
δεν ξέραμε ότι ο αρχιλοχίας Ντιγκάλο θα παρέμενε σε υπηρεσία..
και θα εκπαίδευε νεοσύλλεκτους κάπου κοντά στην Τούλα...
θα πέθαινε από εγκεφαλικό 1 χρόνο μετά, κατά την διάρκεια νυχτερινής πορείας
δεν ξέραμε ότι η "Χιονάτη" με την μητέρα της και άλλες Ρωσικές οικογένειες...
θα παρέμενε στην εγκατελελειμένη στρατιωτική βάση στα σύνορα με το Αφγανιστάν και θα εξαφανιζόταν...
κι εμάς τους ίδιους, θα σκόρπιζε φριχτά στην τύχη μας η "καινούργια" ζωή.
Κάποιοι στην κορυφή, και κάποιοι στον πάτο.
Τίποτα από αυτά δεν γνωρίζαμε τότε.
Δεν ξέραμε καν ότι μέσα στην φασαρία της οπισθοχώρησης ενός τεράστιου στρατού απλά μας είχαν ξεχάσει.
Σε αυτό το απομακρυσμένο ύψωμα.
Εμείς εγκαταλείπαμε το Αφγανιστάν...
“Ο 9ος ΛΟΧΟΣ”
Eμείς...εμείς κερδίσαμε.
Η ΤΑΙΝΙΑ ΑΥΤΗ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ
ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 1988 ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ ΧΟΣΤ, ΣΤΟ ΥΨΩΜΑ 3234
ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ