PARASITE
No i dupa.
Koniec z darmowym wi-fi.
Ki-jung!
Co?
Babka z góry ustawiła hasło na neta.
Hasło?
- Próbowałeś 123456789? - Nie działa.
- To na odwrót. - Już sprawdzałem!
Kurwa, czyli nie działa WhatsApp?
Nic nie zadziała.
Ki-taek Jim.
Nie udawaj, że śpisz. Co ty na to?
Odcięli nam telefony.
A teraz jeszcze nie mamy wi-fi.
Jakieś pomysły?
- Ki-woo. - Tak?
Trzymaj telefon wysoko, żeby złapać wi-fi.
Wciskaj się z nim w każdy róg.
Cholerny pluskwiak.
Tutaj! Mam zasięg!
- Na serio? - Sama zobacz.
Patrz, „coffeeland 2G”.
Jakaś nowa kawiarnia?
Nie mogę złapać.
Wejdź tutaj.
Dzieci.
- Jest sygnał? - Tak.
To sprawdź WhatsAppa.
Miała się ze mną kontaktować Pizza Generation.
Czekaj.
Jest. Pizza Generation.
Zobaczcie.
Jeśli będziemy tak szybcy jak ona, skończymy dzisiaj.
I nam zapłacą.
- Też mamy wstać? - To profesjonalistka.
Co to? Okadzanie?
- Jeszcze robią takie rzeczy? - Na to wychodzi.
- Zamknij okno. - Zostaw. Darmowa dezynsekcja.
Wytępią pluskwiaki.
Racja, ostatnio się ich naroiło.
Ale śmierdzi!
Mówiłam, żebyś zamknął okno!
Zamknąć, tato?
O co właściwie chodzi?
Weźmy to pudełko za przykład.
To mają być proste linie?
Po to tu jest to zagięcie.
A to czemu odstaje?
To nie jest złożone.
Jedna czwarta wygląda jak to.
Czyli co czwarte musimy wyrzucić.
Naprawdę potrącicie nam 10%?
To i tak niewiele mimo tylu odrzutów.
I tak mało nam płacicie! Jak możecie?
Pani słucha.
To nie jakaś tam błahostka.
Wie pani, jak na czymś takim może ucierpieć nasza marka?
Marka? Nie stać was nawet na składarkę kartonów!
Co?
Szefowo.
- To przez niego, co? - Kogo?
Tego, co robił na pół etatu. Zawinął się, co?
I to w chwili dużego zamówienia od Kościoła Bożego Miłosierdzia.
Skąd o tym wiesz?
Kto ci powiedział?
Moja siostra go zna.
Zawsze był jakiś dziwny, ludzie go nie lubili.
Skoro już o tym mowa.
Akceptujemy te 10% kary
- w zamian... - Za co?
Nie myśleliście o nowym pracowniku?
Szefowo, ktoś by się przydał.
Zwolnijcie tamtego.
O której mam jutro przyjść na rozmowę?
Jedną chwilę.
Muszę się zastanowić.
Więc na teraz proszę zapłacić za pudełka.
Zebraliśmy się dzisiaj,
aby świętować ponowne połączenie naszych telefonów
z tym błogosławionym wi-fi!
Patrzcie na zasrańca. A dopiero wieczór.
Mówiłam, żebyś napisał tam „zakaz szczania”!
Takie zakazy tylko pogarszają sprawę.
Pogoń go chociaż!
Nie krzycz.
„Prosimy nie sikać”!
To Min?
Proszę pana, to nie toaleta.
Tak trzymać, Min.
- Ty gówniarzu! - Na co się gapisz, dupku?
Podejdź no, zasrańcu.
Ogarnij się, kurwa!
Zaimponował mi ten twój kumpel.
Studenci są pełni wigoru.
- Nie mój brat. - On tutaj przyjdzie?
- Zaprosiłeś go? - Nie.
Dzień dobry!
Cześć, Min!
- Min! - Jak się pan miewa?
- Dobrze. - Co tu robisz?
Nie dostałeś esemesa?
- Przeszkodziłem w kolacji? - Nie jedliśmy.
- Jak leci, Ki-jung? - Dobrze.
Po co się fatygowałeś aż tutaj?
Przywiozłem ci to. Ciężka jest.
Postaw na stół.
Co to takiego?
Kiedy powiedziałem, że jadę do Ki-woo,
dziadek kazał mi to wam przekazać.
Przedstawia jakiś krajobraz?
Chociaż to może też być abstrakcja.
Widzę, że się pan zna.
Dziadek zaczął je zbierać od czasów wojska.
Teraz każde pomieszczenie w domu
jest nimi wypełnione.
Ten kamień ma przynosić rodzinom bogactwo materialne...
Min.
To takie metaforyczne.
Dokładnie. Trafiony prezent.
Owszem.
Podziękuj od nas dziadkowi.
Wolałabym coś do jedzenia.
Jak te kamienie się nazywają? Suseok?
Też je zbierasz?
Dzięki temu poznałem twoich rodziców. Zdrowie im dopisuje.
Dopisuje, tylko pracy nie mają.
Ki-jung chodzi na korepetycje?
Nie stać jej.
Ładna, co?
Uczysz ją?
Da-hye Park. Druga klasa liceum.
Możesz uczyć ją angielskiego.
Co?
Korki u bogaczy to niezły zysk.
To dobra dziewczyna.
Zajmij się nią, kiedy wyjadę za granicę.
Twoi kumple z uniwerku nie mogą?
Dlaczego prosisz o to takiego przegrywa?
A jak myślisz?
Na samą myśl o tym mnie mdli.
Obrzydliwe studenciaki śliniące się do Da-hye...
To odrażające.
Zabujałeś się?
Mówię poważnie.
Kiedy pójdzie na uniwerek, będę się z nią umawiać.
Więc do tego czasu miej na nią oko.
Dzięki temu mogę spokojnie wyjechać.
Dzięki za zaufanie,
ale czy ja mam udawać studenta?
Zastanów się nad tym, Ki-woo.
Przez lata, wliczając w to służbę wojskową,
cztery razy zdawałeś egzaminy wstępne.
Gramatyka, słownictwo, składanie zdań, rozmowa...
Jeśli chodzi o angielski,
jesteś dziesięć razy lepszy niż ci zapici studenci.
- Chyba tak... - Na pewno!
Zatrudnią mnie? Przecież nie studiuję.
Ściemniaj.
Nie martw się, polecę cię. Poza tym...
Jak tu opisać jej matkę?
Jest prosta.
- Młoda i prosta. - Prosta?
Co masz na myśli?
Nie bój nic.
Ja się tam dobrze bawiłem.
- Zgadzasz się? - Dobra.
Twoja siostra to artystyczna dusza?
Zna się na Photoshopie?
Jezu!
Że ty się nigdzie nie dostałaś z takimi umiejętnościami.
Morda.
Tutaj nie wolno palić.
Jasne. Daj kubek.
Wisienka na torcie...
Mają na Oxfordzie wydział fałszerstwa?
Ki-jung byłaby prymuską.
Nieźle jej wyszło, co?
Nasz syn idzie na rozmowę o pracę. Życz mu powodzenia.
Synu.
Jestem z ciebie dumny.
Tato.
Nie uważam tego za oszustwo.
W przyszłym roku i tak idę na uniwerek.
Czyli masz plan!
Po prostu wcześniej wydrukowałem dyplomy.
Kto tam?
Dzień dobry.
- Przychodzę w zastępstwie Mina... - A tak, proszę wejść.
Dziękuję.
Witam!
Dzień dobry, proszę pani.
Ja tu tylko pracuję. Wejdź.
Piękne podwórko.
Tak samo jak wnętrze.
Zna pan Namgoonga? To słynny architekt.
Kiedyś tutaj mieszkał.
Zaprojektował ten dom.
Jak pan widzi...
teraz to plac zabaw.
Tędy.
Proszę usiąść. Pójdę po panią.
Dobrze.
NATHAN PARK ZAWOJOWAŁ CENTRAL PARK
NAGRODA ZA INNOWACYJNOŚĆ
Proszę pani?
Przyszedł kandydat na korepetytora.
Nie obchodzą mnie papiery.
W końcu jesteś od Mina.
Jak sam dobrze wiesz,
Min to wspaniały chłopak.
Da-hye i ja byłyśmy z niego zadowolone.
Niezależnie od jej ocen. Rozumiesz?
Tak.
Był cudowny, więc...
Szczerze mówiąc,
chcieliśmy, żeby uczył ją przez całe liceum.
A tu znienacka wyjeżdża za granicę.
Wybacz mi...
nie będę owijać w bawełnę.
Jeśli nie dorównujesz poziomem Minowi,
to nie mamy o czym rozmawiać.
Tak czy inaczej,
chcę powiedzieć...
Nie masz nic przeciwko mojej obecności podczas dzisiejszych korepetycji?
Chcę zobaczyć, jak przebiegają.
Odpowiada ci to?
Jesteś pewna co do zadania 24?
Rozwiązałaś dalsze ćwiczenia, potem wróciłaś do 24.
Zgadza się?
Tak.
Gdyby to było pierwsze pytanie na prawdziwym teście - leżałabyś.
Zobacz, twój puls galopuje.
Serce nie kłamie.
Egzaminy są jak przedzieranie się przez dżunglę.
Zwolnisz tempo i po tobie.
Nie obchodzi mnie zadanie 24.
Musisz przedrzeć się przez egzamin.
Zdominować go.
Tylko na tym mi zależy.
Brak ci wigoru.
Wigor.
Rozumiesz?
Będę ci płaciła co miesiąc.
Trzy dwugodzinne lekcje tygodniowo.
Co do stawki,
miała być taka sama jak Mina, ale uwzględniłam inflację.
Dziękuję.
To może przedstawimy się należycie?
To korepetytor Da-hye, nazywamy go Kevinem.
Panie Kevinie!
Jeśli będzie pan chciał, przygotuję przekąski na lekcje.
Z pytaniami i prośbami kieruj się do niej.
Zna ten dom lepiej niż ja...
Przestań, Da-song!
- Wybacz. Wystraszył cię? - Uroczy. Ma na imię Da-song?
Tak, nasze najmłodsze dziecko.
Da-song, chodź się przywitać.
To pan Kevin.
To indiańska strzała.
Sprowadziłam je ze Stanów.
Od zeszłego roku ma bzika na punkcie Indian.
Indianie?
Często łapie hopla?
Cóż, jest ekscentryczny i roztrzepany.
Nie potrafi usiedzieć w jednym miejscu.
Rok temu zapisałam go do skautów,
licząc, że spotulnieje i nauczy koncentracji,
ale sam widzisz.
Jest tylko gorzej.
Może to przez jego drużynowego, który też uwielbia Indian.
Indiański duch to podstawa skautingu.
Też byłeś skautem, Kevinie?
Pewnie, mam to we krwi.
Da-song ma artystyczną naturę.
Sam zobacz.
Wielce metaforyczny obraz.
Prawda, że mocny?
Masz oko do sztuki.
- To szympans? - Nie, autoportret.
Rzeczywiście!
Perspektywa młodego artysty wymyka się zrozumieniu.
A może to jego ekspresyjny geniusz...
Zatrudnialiśmy już wielu nauczycieli sztuki.
Żaden nie wytrzymał miesiąca.
Da-songa ciężko kontrolować.
- Jedną chwilę. - Tak?
Ktoś mi właśnie przyszedł na myśl.
Jak ona się nazywa...
Jessica! Właśnie tak.
Chodziła z moim kuzynem do Akademii Sztuk Pięknych.
Jak brzmiało jej koreańskie imię?
Tak czy inaczej,
po ukończeniu sztuki użytkowej na Illinois State University,
wróciła do Korei.
Illinois... Opowiedz o niej więcej.
Ma nietypowe podejście do nauki, ale jest świetna z dziećmi.
Ma reputację w swojej dziedzinie.
Ale mimo wyjątkowych metod,
dzięki niej dzieci trafiają do szkół plastycznych.
Teraz to mnie zaciekawiłeś.
Jaka ona jest?
Chciałaby ją pani poznać?
Słyszałem, że jest rozchwytywana.
Zaczekaj.
Jessica, jedyne dziecko, Illinois, Chicago,
koleżanka Jin-mo Kima, twojego kuzyna.
Spójrz, jak pomalował te talerze
w mozaikę.
Ale mamy tu także powtarzające się wzory.
Czerwień jak w gochujangu, ryżowa... Tak czy inaczej,
przypomina Basquiata, i to w wieku dziewięciu lat!
Doprawdy niesamowite.
Panna Jessica z pewnością już to dostrzegła,
tak więc zostawię panie i pójdę do Da-hye.
Udanej lekcji, Jessico.
Dziękuję za przedstawienie mnie.
Jak widzisz, ekscentryczny geniusz Da-songa...
Da-hye.
Zaczniemy od zadania 38?
- Kevin. - Tak?
Wiesz, że Da-song cały czas udaje?
Co masz na myśli?
To pokazówa.
Ten cały jego geniusz, ta czterowymiarowość.
Udaje artystę.
Da-song?
Na przykład
kiedy się zatrzymuje i gapi w niebo, jakby w przypływie inspiracji.
Kiedy podczas spaceru staje i 10 minut patrzy na chmury?
Więc wiesz, o czym mówię?
Przyprawia mnie to o ciarki.
Udaje nienormalnego.
Rzygać się chce.
Czyli Da-song udaje...
Ale co to ma wspólnego z twoją nauką?
Nic.
Tak tylko mówię.
W takim razie...
To, co powiedziałaś o Da-songu, było bardzo ciekawe,
spróbuj napisać to po angielsku.
Ale przynajmniej dwa razy użyj słowa „pretend”.
Mogę zadać ci pytanie?
Pewnie.
O tę Jessicę.
Naprawdę chodziła do klasy...
z twoim kuzynem?
To znaczy?
To twoja dziewczyna, tak?
Skąd, dopiero dzisiaj ją poznałem.
Ale jest ładna, prawda?
Nie podoba ci się?
Widziałaś ją?
Jasne, że jest ładna. To piękna kobieta.
Wiedziałam.
Czyli ci się podoba.
Da-hye...
Gdyby przyrównać Jessicę do róży,
ty byłabyś...
- Kontynuujmy naukę. - Dobrze.
Musisz wiedzieć, że mój syn ma problemy z koncentracją.
Rozumiem.
Da-song!
Wstawaj! Da-song!
Masz w tyłku...
- Proszę nas zostawić. - Słucham?
Nie prowadzę zajęć w obecności rodziców.
Ale to pierwszy dzień i jak widać...
Proszę zejść na dół.
Da-song Park?
Da-song!
Proszę pani?
- Syrop z moreli? - Co?
Z dodatkiem miodu. Odpręży się pani.
Z miłą chęcią.
- Hej. - Tak?
Mam pomysł.
Zanieś dwie szklanki do pokoju Da-songa.
Nie jesteś jego rodzicem, wpuści cię.
Racja.
Potem wrócę i powiem pani, co tam robią.
Dlaczego wcześniej na to nie wpadłam?
Co?
Wyszli?
Tak.
Skończyliście już?
Proszę pani.
Proszę usiąść obok mnie.
Da-song, idź na górę.
Szybciej.
Właśnie to namalował.
Rozumiem...
Chcę porozmawiać z panią na osobności.
- Ale ona jest... - Nie.
Proszę wyjść.
Wspomniałam, że studiowałam psychologię sztuki i arteterapię?
Tak.
Czy coś spotkało Da-songa w pierwszej klasie?
Szczerze mówiąc,
zanim zdecyduję, czy go nauczać,
muszę o tym usłyszeć.
Ciężko mi w tej chwili o tym rozmawiać.
Mniejsza o to.
Prawy dolny fragment obrazu nazywamy strefą schizofreniczną.
To właśnie tutaj ujawniają się objawy psychotyczne.
- Schizofrenia... - Proszę spojrzeć.
Dość nietypowy kształt, nieprawdaż?
Tak.
Na tamtym jest to samo!
Zgadza się.
Podobny kształt w tym samym miejscu. Dostrzega go pani?
Tak.
Patrzyłam na ten obraz podczas każdego posiłku!
Ale nie miałam pojęcia...
Proszę się uspokoić. Ochłońmy.
To czarna skrzynka umysłu Da-songa.
Czy zechciałaby pani otworzyć ją ze mną?
Oczywiście.
Potrzebne będą cztery dwugodzinne sesje w tygodniu.
I to nie będą zwykłe korepetycje,
- tylko arteterapia. - Oczywiście.
To z kolei podwyższa moją stawkę.
- Nie przeszkadza to pani? - Wręcz przeciwnie.
Tata Da-songa wrócił.
Kochanie, przyszła nowa nauczycielka Da-songa.
Nazywa się Jessica, jest z Illinois.
Jessica! To Dong-ik.
- Dobry wieczór. - Witam.
Dziękujemy za pomoc.
- Już po lekcji? - Tak.
- Yoon. - Tak?
- Jesteś wolny? - Tak.
To podwieziesz panią.
Nie chcemy, aby wracała nocą sama.
Oczywiście.
Proszę pani?
Zawieźć panią prosto do domu?
- Do której dzielnicy? - Nie trzeba.
Może mnie pan wysadzić na stacji Hyehwa.
- Dziękuję. - Zawiozę panią, jeśli to daleko.
- I tak mam już koniec zmiany. - Proszę jechać na Hyehwa.
Zanosi się na deszcz.
Lepszy mercedes, niż metro.
Na stacji czeka na mnie chłopak.
Rozumiem.
Tato, kiedy robiłeś za kierowcę,
jeździłeś mercedesami?
Mercedesami?
Wtedy nie, ale jako parkingowy - tak.
Byłeś parkingowym?
Był, po upadku baru z kurczakami, przed tajską ciastkarnią.
To było półroczne okienko, co?
Nie, to było po upadku ciastkarni.
Wdrażamy kolejny etap?
Zastawiłam w mercedesie pułapkę.
Więc skaczemy na głęboką wodę.
Jakie to metaforczyne!
Zobacz, tato, jemy w barze dla kierowców.
Dokładnie.
Jedzcie, ile wlezie.
Ale to dzieci stawiają, nie ty.
- Masz więcej, synku. - Dziękuję.
Jedz.
- Co wczoraj zrobiłaś tej kobiecie? - Co?
Była przerażona.
Wpędziłaś ją w szok.
Cholera wie.
Wygooglowałam „arteterapię”, a resztę improwizowałam.
Wtedy nagle zaczęła płakać.
Szurnięta babka, nie mogłam w to uwierzyć.
Wróciłeś?
Jadłeś?
Coś się stało?
- Gosposi nie ma? - Wyprowadza psy.
Kochanie.
Znalazłem to w samochodzie.
Śmieć z tego Yoona.
Co to?
Wybacz, kochanie.
Nie wiedziałam, że on taki jest.
Za mało mu płacisz?
Oszczędza na motelach?
Zboczeniec.
Lubi robić to w aucie.
Ohyda!
W samochodzie szefa!
Jego sprawa, z kim to robi...
ale żeby w moim samochodzie?
A jak już to robi, to czemu na tylnych siedzeniach?
Masz rację.
Podnieca go spuszczanie się na moje fotele?
Aż nie chce się wierzyć.
Wiesz, co w tym wszystkim jest najdziwniejsze?
Co?
Zazwyczaj po seksie w samochodzie
zostaje pukiel włosów albo kolczyki.
No tak.
Ale jak można zapomnieć o majtkach?
Masz rację.
Majtek nie zapomina się ot tak.
Dlatego też niepokoi mnie stan tej kobiety.
Rozumiesz?
Meta albo kokaina?!
Bo dzieci usłyszą.
Co zrobimy?
A jeśli ktoś znajdzie w samochodzie biały proszek?
Uspokój się.
Spokojnie.
Jak dotąd to tylko racjonalne domysły.
Nie ma potrzeby zawiadamiać policji.
Tylko nie to!
Przecież nie będę go pytał, czemu posuwa laski w moim aucie.
Właśnie.
Zamiast tego...
Wymyślisz jakiś pretekst, by go zwolnić?
Oczywiście.
Nie ma potrzeby wspominać o majtkach czy seksie.
Nie będziemy się poniżać.
Absolutnie!
A jeśli obsmaruje nas w sieci?
Dasz mu dobrą odprawę.
Jak dzisiejsze zajęcia?
W porządku.
- Czyli skończyliście? - Tak.
Ostatnim razem
odwiózł cię nasz kierowca, prawda?
Tak.
To może dziwnie zabrzmieć,
ale czy coś się wtedy wydarzyło?
Nie, był bardzo uprzejmy.
Mówiłam, żeby wysadził mnie na stacji Hyehwa,
ale upierał się, aby odwieźć mnie do domu.
Co za gnida!
Tak późno zawiózł cię pod dom?
Wie, gdzie mieszkasz?
Nie, wysiadłam na stacji.
Dobrze. Bardzo dobrze.
Dobra Jessica...
Zrobił coś złego?
Nie będzie już dla nas pracował z powodu pewnego incydentu.
Co się stało?
Nie musisz wiedzieć.
Jestem zaskoczona. Był taki szarmancki i opanowany.
Jesteś jeszcze młoda i niewinna!
Musisz się jeszcze sporo nauczyć o ludziach.
Chociaż my też cieszyliśmy się z młodego, przebojowego kierowcy.
Czy nie lepiej stawiać na starszych kierowców?
To prawda. Lepiej prowadzą, mają lepsze maniery.
Brat mojego ojca miał takiego kierowcę.
Pana Kima.
Był taki sympatyczny i dobry,
że nazywałam go wujkiem.
Znałaś kogoś takiego?
Był poczciwym człowiekiem.
Moi krewni przenieśli się do Chicago.
Ciekawe, czy pan Kim gdzieś pracuje.
Zaintrygowałaś mnie! Mogłabym go poznać?
Poważnie?
Teraz nie mam do nikogo zaufania.
Jedynie do ludzi poleconych przez kogoś, kogo dobrze znam.
Ale skoro znasz go od tak dawna,
jestem bardzo spokojna.
Naprawdę chce go pani poznać?
I'm deadly serious.
Nie ma nic pewniejszego niż rekomendacja.
Jak to opisać?
Łańcuch ufności?
- Ten jest inny. - Tutaj.
I zobacz tu.
Ekran dotykowy.
Nie, tu piszą, że to się przekręca.
Coś takiego!
Widzę, że się pan nie spieszy.
Ten! Podejdź.
Ma teraz zebranie.
Proszę usiąść i poczekać.
Dzień dobry, miło mi...
Działa z telefonem?
Nie, z telefonem nie.
Potrzeba większej mocy obliczeniowej.
To nie jest żaden test, więc się nie denerwuj.
Musiałem wyjść z biura, męczyłem się tam.
Rozumiem.
Ciągłe rozmowy, zamieszanie. W samochodzie ma pan spokój.
Dziękuję.
- Znasz te drogi? - Jak własną kieszeń.
Po trzydziestu latach za kółkiem, samochód sam się prowadzi.
Szanuję trzymanie się jednej dziedziny.
Szczerze mówiąc, to prosty fach.
Ale bycie głową rodziny?
Szefem firmy?
Inaczej jest się tylko samotnikiem w drodze do pracy.
To swego rodzaju obcowanie,
i tak też do tego podchodzę każdego dnia.
Ostatnio czas szybciej upływa.
Gładko wchodzisz w zakręty.
Może i wydaje się to proste,
ale to podstawa jazdy.
Może i wygląda jak owieczka,
ale w środku to wilczyca.
Czasami zachowuje się, jakby to był jej dom.
To prawda.
Ze wszystkich domowników to ona mieszka tam najdłużej.
Była gosposią tego architekta,
potem zaczęła pracować dla tej rodziny.
Kiedy architekt się wyprowadził,
przedstawił ją Parkom,
mówiąc, że powinni ją zatrudnić, bo jest najlepszą gosposią.
Przetrwała zmianę właścicieli.
Nie zrezygnuje z takiej fuchy.
Musimy się dobrze przygotować, aby się jej pozbyć.
Tak, potrzebny nam plan.
Chcę zjeść brzoskwinie. Najbardziej je lubię.
- Poproś o nie. - Nie mamy w domu brzoskwini.
To zakazany owoc.
Według tego, co mówiła Da-hye,
ma silną alergię na brzoskwinie.
Kojarzycie ten meszek na skórce brzoskwini?
Przez niego dostaje wysypki na całym ciele.
Ma problemy z oddychaniem, astmę, po prostu masakra.
Nie, nie było tam żadnych brzoskwiń.
Właśnie o tym mówię!
Przy takich objawach
biegnę do pokoju po leki,
ale dostałam alergii znienacka i nie wiem, gdzie je położyłam.
Proszę pani?
Widzi pani kobietę za mną?
To nasza gosposia.
A więc jednak. To smutne.
Nie byłem pewien, czy to ona.
Widziałem ją tylko parę razy.
To szpital?
Kilka dni temu udałem się na coroczne badania.
Zrobiłem zdjęcie dla żony, a ona siedziała tuż za mną.
Rozmawiała przez telefon?
Nie chciałem podsłuchiwać...
Nie chciałem podsłuchiwać, ale nie dało się tego nie słyszeć.
- Nie dało rady... - Czekaj.
Przesadzasz z emocjami.
Opanuj się trochę.
Nie dało rady nie podsłuchać.
Bądź bardziej skupiony.
Chcę powiedzieć,
że państwa gosposia
ma donośny głos.
Rozumiem. Proszę powiedzieć, co pan usłyszał.
Powiedziała, że zdiagnozowano u niej aktywną gruźlicę.
Tak krzyczała do telefonu,
że ledwie panowała nad emocjami.
Gruźlica? Proszę pana...
Naprawdę, mówiła o tym komuś przez telefon.
„Ludzie jeszcze chorują na gruźlicę?”.
Ludzie jeszcze chorują na gruźlicę?
Tata:
„Dawniej ludzie kupowali znaczki świąteczne, prawda?
Wydaje się to przeszłością...”
Ale czytałem w Internecie,
że Korea ma największą zachorowalność na gruźlicę w krajach rozwiniętych.
„A ona wciąż pracuje, jak gdyby nigdy nic.
I to przy Da-songu”.
Ma pani w domu małego synka,
a gruźliczka zmywa talerze, sprząta, spluwa...
Proszę przestać!
TATA: BĘDZIEMY ZA 3 MINUTY.
Jeśli ci się uda, to będzie wisienka na torcie.
PANI DOMU
DRUGIE PIĘTRO, POKÓJ Z SAUNĄ.
Proszę usiąść.
Panie Kim,
proszę nie mówić o tym mojemu mężowi, dobrze?
Rozumiem.
Jeśli dowie się, że trzymałam w domu osobę chorą na gruźlicę,
powiesiłby mnie i poćwiartował.
Bez obaw.
Chciałbym tylko coś dodać.
Nie mam nic do tej kobiety,
ale musiałem o tym panią powiadomić
przez wzgląd na zdrowie publiczne i ogólną higienę.
Ale mogłoby to zostać odebrane jako donosicielstwo lub...
Spokojnie.
Nic nie wspomnę o gruźlicy.
Wymyślę coś, żeby ją zwolnić.
Coś prostego i bezbolesnego.
To sprawdzona metoda. Tak będzie najlepiej.
W porządku.
Umył pan ręce?
Panie Kim,
wie pan, gdzie można zjeść dobre duszone żeberka?
- Najlepiej gdzieś niedaleko. - Oczywiście.
- Je pan na mieście? - Tak.
Mam straszną ochotę na żeberka.
Nasza gosposia robiła najlepsze.
- Ta, która się zwolniła? - Tak.
Żona nie chce mi powiedzieć, dlaczego odeszła.
Ale zatrudnienie nowej gosposi to nic trudnego.
Chociaż to wielka szkoda.
- Ona była bardzo dobra. - Rozumiem.
Utrzymywała dom w świetnym stanie
i znała swoje miejsce w szeregu.
Nienawidzę ludzi wychodzących przed szereg.
Ale miała jedną wadę.
Za dużo jadła.
Wcinała za dwóch.
Ale zważywszy na to, co robiła w domu...
Muszą państwo znaleźć kogoś nowego.
Mamy problem.
W tydzień nasz dom zamieni się w śmietnik.
Moje ubrania zaczną śmierdzieć.
Moja żona nie nadaje się na gospodynię.
Nie potrafi sprzątać i fatalnie gotuje.
Mimo to kocha ją pan?
Oczywiście.
Kocham ją.
Nazywamy to miłością.
Może to wam pomoże?
„The Care”? Co to?
Niedawno się o nich dowiedziałem.
Jak to opisać?
To coś jak usługi członkowskie.
Firma zapewnia doświadczoną pomoc dla klientów VIP, takich jak państwo.
Na przykład pokojówki, opiekunki i kierowcy, jak ja.
Po wizytówce widać, że to firma z klasą.
Świetny projekt.
Skąd pan zna tę firmę?
Kontaktowali się ze mną, szukali kierowcy.
Można powiedzieć, że chcieli mnie zwerbować.
Ale kiedy zadzwonili,
byłem już umówiony z panem.
Rozumiem.
Odmówił pan takiej firmie i wziął pracę u mnie.
Nie zapomnę panu tego.
Sukinsyn!
Tak czy inaczej, mogę dać tę wizytówkę żonie?
Tak, dlatego ją przyniosłem.
Nie musi pan wspominać o mnie.
Może pan powiedzieć żonie, że sam znalazł tę firmę.
Jasne.
Dzięki temu wyjdę na dobrego męża.
Z tyłu jest numer do konsultantki.
- Niech żona zadzwoni... - Wzrok na jezdnię.
Tu starsza konsultantka Yeo z The Care.
Słucham?
Dodzwoniłam się do głównej siedziby firmy?
Gdyby tylko chciała, robiłaby zajebiste przekręty.
Po mnie ma ten przekonujący ton.
Słyszałam, że oferujecie pełną obsługę członkowską?
Zakładam,
że nie jest pani naszą członkinią?
To prawda. Jak nią zostać?
Potrzebujemy od pani zestawu dokumentów.
Ma pani coś do pisania?
Rejestr rodzinny,
państwa dowody tożsamości...
dokumenty potwierdzające państwa dochody,
na przykład tytuł własności nieruchomości.
Tytuł własności? Dobrze.
Brzoskwinie!
Proszę się częstować, panie Kevinie.
Dziękuję.
Następnym razem proszę zostawić to pod drzwiami.
- I niech pani puka. - Dobrze.
- Zakaz wchodzenia podczas zajęć! - Dobrze, panienko.
Da-song!
Tata!
Gdzie jesteś?
- Tato! - Synku!
Krótkofalówki!
Co lubisz bardziej - tatę czy krótkofalówki?
Da-song, dlaczego wybiegłeś w trakcie zajęć?
Kiedy to wszystko kupiłeś?
To nic takiego.
Co on robi?
Co ty wyprawiasz?
Przestań!
Pachną tak samo!
O czym ty mówisz? Wracaj do Jessiki.
Jessica też pachnie tak samo.
Czyli musimy teraz używać różnych mydeł?
Proszków i płynów do płukania też.
Mamy robić cztery różne prania?
Nie o to chodzi.
Tylko o zapach mieszkania.
Musimy się stąd wynieść.
Czyż to nie szczęście, że mamy takie zmartwienia?
Jasne.
W naszym wieku,
aplikując na posadę ochroniarza,
musimy pokonać pół tysiąca studentów.
A tu nasza cała rodzina ma pracę!
To prawda, tato!
A gdybyśmy zsumowali nasze zarobki?
Przynosimy do tego domu kupę forsy!
Wznieśmy modlitwy za wspaniałego pana Parka.
I Mina!
Twój przyjaciel okazał się porządnym gościem.
Dzięki niemu mamy... Kurwa jego mać, nie znowu!
Zabiję.
Ki-woo włączył agresora!
Tylko nie przesadzaj.
Lepiej weź to.
Niech cię szlag!
Ogarnij się, kurwa!
Oberwanie chmury!
Pogoda jest słoneczna. Odbiór.
Widać chmury, ale nie deszczowe. Odbiór.
Przyjąłem. Odbiór.
Twoja siostra nadyma usta
i wyglądają jak kaczy dziób.
Jest super wkurzona. Odbiór.
Nie mogę zostać i uczyć się angielskiego?
Zadzwonię po Kevina.
Nie rób scen przed wyjazdem.
Będziemy dobrze się bawić.
To nie będzie zwykły obóz.
- Właśnie! - Opuścisz urodziny brata?
- Absolutnie! - Nawet ja jadę mimo tylu zajęć.
Właśnie! Pożałujesz, jeśli nie pojedziesz.
Wiesz, co to jest projektor?
- Do wyświetlania filmów na zewnątrz? - Właśnie, przynieś go.
I poszukaj płaszcza Da-songa.
Kocha deszcz.
Zapamiętałaś?
Zoonie, Berry i Foofoo.
- Zoonie i Berry jedzą to. - Dobrze.
Natural Balance Original Ultra.
Tak, a Foofoo...
- Japońskie paluszki krabowe. - Dobrze.
Zoonie'ego wyprowadzaj na długiej smyczy.
Musi się wybiegać, wtedy jest szczęśliwy.
To psia wersja Da-songa.
Synu!
Dlaczego leżysz na zewnątrz?
Nie jest mu tam za gorąco?
Gapię się w niebo.
Jest super.
Mamo, chcesz wody?
Mają gazowaną?
Ki-jung, wody?
Dzięki ci, telepato.
Alkoholu do wyboru, do koloru.
Tato! Jeszcze jeden drink!
To dopiero klasa.
Natura podlewa trawnik,
a my popijamy sobie whisky.
Ki-woo,
co to za żółty notatnik nosisz ze sobą?
Ten?
- Pamiętnik Da-hye. - Jej pamiętnik?
Co za świnia!
Jak możesz go czytać?
Żebyśmy mogli lepiej się zrozumieć.
Nie mów, że ze sobą chodzicie.
Mówię serio.
Ona też mnie lubi.
Jakiś czas temu...
Nieważne.
Kiedy pójdzie na uniwerek, będę się z nią umawiać.
Serio.
Mój synu!
Wtedy to będzie dom twoich teściów!
Bez jaj, sprzątam po przyszłej synowej?
A jak, pierzesz jej skarpetki.
Lubię ją.
To dobra dziewczyna.
Jest ładna,
ale nie rozwydrzona.
Skoro i tak snujemy marzenia...
Kiedy pobiorę się z Da-hye,
zatrudnimy aktorów na moich rodziców.
Patrzcie na nią.
W zeszłym roku tyle razy grała na ślubach...
Raz nawet złapałam bukiet od suki, której nie znam.
Za to płacą tysiąc wonów ekstra.
Dlatego taka dobra z ciebie aktorka!
Wcielanie się w rolę to jedno,
ale trafiła nam się naiwna rodzinka.
Zwłaszcza pani domu.
Zwłaszcza ona.
Jest naiwna i miła.
Bogata, ale mimo to miła.
To nie tak.
Jest miła, bo jest bogata. Rozumiesz?
Cholera.
Gdybym tylko ja miała cały ten hajs...
Wtedy i ja byłabym miła!
A nawet milsza.
Mama ma rację.
Bogacze to naiwniacy.
Nie mają fałdek.
Wszystko prasują pieniądzem.
Wygładzają te fałdki.
Ki-woo.
Znasz tego kierowcę, Yoona?
Tak się nazywał?
Ten, co był przede mną.
Tak.
Pewnie teraz pracuje gdzie indziej, co nie?
Na pewno.
Jest młody, dobrze zbudowany.
Pewnie znalazł lepszą fuchę.
Noż kurwa mać!
A tej co?
To my jesteśmy potrzebujący.
Martwcie się o nas, jasne?
Tato.
No już, tato.
Skup się na nas, dobra?
Nie na jakimś kierowcy, ale na mnie, proszę was!
Ale się zgrało, co nie?
Kiedy ona się odzywa, uderza piorun!
Jessica.
Zdrówko.
Kiedy do ciebie zaszedłem, jak brałaś kąpiel...
To co?
Jak to ująć?
Pasowałaś do tego.
Pasuje do ciebie bogaty dom, do nas niezbyt.
- Spierdalaj. - Poważnie!
Gdy wszedłem,
leżała w wannie i oglądała telewizję.
Jakby mieszkała tu od dawna.
Skoro o tym mowa...
gdyby to był nasz dom,
gdybyśmy tutaj zamieszkali, który pokój byście zajęli?
Który pokój w tym arcydziele Namgoonga?
Cholera wie.
Najpierw załatw dom, potem się będę zastanawiała.
Teraz tutaj mieszkamy, co nie?
Pijemy w salonie.
No tak, teraz tutaj mieszkamy.
Teraz to nasz dom.
- Jest przytulny. - Przytulny?
Wygodnie ci tu?
Być może, ale wyobraź sobie, że wchodzi Park.
A twój ojciec?
Uciekałby i schował się jak karaluch.
Kojarzycie, jak w naszym domu,
po zapaleniu świateł, spieprzają karaluchy?
Rozumiecie?
Mam tego, kurwa, dosyć.
- Karaluch? - Tak.
- Co się stało? - O co chodzi?
Nie rób tego, tato.
Żyje się tylko raz.
Co jest grane?
Nabrałem cię, co nie?
Jezus Maria.
Ki-woo, też uwierzyłaś? Wypadłem autentycznie?
Gdyby to było naprawdę, zajebałabym cię.
Co to jest? Jebane psy.
Kogo niesie o tej porze?
Co jest?
Co ona tu robi?
Stara gosposia?
Po co przylazła?
Uczepiła się tego dzwonka...
Hałasuje tylko.
Kto tam?
Dobry wieczór.
Jestem...
- Pani nie ma w domu? - Co?
Pracowałam tutaj bardzo długo.
Nad monitorem
jest zdjęcie trzech psów.
Zoonie'ego, Berry'ego i Foofoo.
Wszystko rozumiem,
ale czego pani chce?
Zastąpiła mnie pani, prawda?
Tak czy siak...
Przepraszam za to najście,
ja tylko...
zapomniałam czegoś z piwniczki pod kuchnią.
Kiedy odchodziłam,
tak szybko się mnie pozbyli...
Wpuści mnie pani?
Co robimy?
Tego nie było w planie.
Przepraszam za kłopot.
- Tędy, proszę. - Tak.
Dziękuję.
Może pani zdjąć płaszcz.
To zajmie chwilkę.
Obfita kolacja. Będzie dużo sprzątania.
Co takiego pani tam zostawiła?
Chce pani zejść ze mną?
Proszę iść, śmiało.
Pomóż mi to przesunąć!
Ciągnij z drugiej strony!
Co?
Ciągnij!
Mocniej!
Nic pani nie jest?
Wystraszyłam cię?
Dziękuję!
Dziękuję.
- Kochanie! - Co jest?
Hej!
Skarbie!
Czekaj!
Jestem tu, kochanie!
Co to ma być?
Nic mi nie jest, skarbie.
Nieprawda!
- Naprawdę nic mi nie jest. - Co ty wygadujesz?
- Jestem tylko głodny. - Pij!
Ile to już minęło?
Musiałeś zgłodnieć!
Spokojnie.
To dobra kobieta. Wpuściła mnie.
Pod komodę wpadła metalowa taca.
To dlatego nie mogłem stąd wyjść.
- Co to ma wszystko znaczyć? - Rozumiem pani zszokowanie.
Też tak bym się czuła.
Ale jako koleżanki po fachu...
Prawda, Chung-sook?
Skąd znasz moje imię?
Esemesuję z Da-songiem.
Wiedziałam, że jadą na biwak,
więc przyszłam.
Chciałam porozmawiać z tobą na osobności.
Nie martw się, Chung-sook.
Odcięłam kamerę przy bramie.
Nikt się nie dowie, że przyszłam, prawda, siostro?
- Nie nazywaj mnie tak! - Siostro...
nazywam się Moon-gwang.
To mój mąż, Geun-sae Oh.
- Przywitaj się. - Ale dobre!
Co ci się stało w twarz?
Później ci powiem.
Więc codziennie podkradałaś jedzenie
- i karmiłaś męża. - Skądże!
Kupowałam mu jedzenie za moją wypłatę.
To takie niesprawiedliwe!
Od jak dawna twój mąż tutaj siedzi?
Niech pomyślę. Od czterech lat?
Cztery lata, trzy miesiące i siedemnaście dni.
Racja, mamy już czerwiec.
Cztery lata temu, kiedy pan Namgoong wyprowadził się do Paryża,
tuż przed wprowadzką Parków,
sprowadziłam męża tu na dół.
Wiele bogatych domów ma bunkry, w których można się ukryć
w razie ataku Korei Północnej lub nalotu wierzycieli.
Ale pan Namgoong chyba się tego wstydził,
bo nie powiedział Parkom o bunkrze.
Tylko ja wiedziałam.
A więc to tak.
Nie mam wyboru, muszę wezwać policję.
Nie! Proszę, siostro!
Błagam!
Proszę, jesteśmy towarzyszkami niedoli.
- Wcale nie! - Ale my jesteśmy!
Nie mamy domu ani pieniędzy, tylko kredyty.
Proszę, siostro.
Windykatorzy nie odpuszczą nawet po tych czterech latach.
Nadal go szukają, grożą mu.
Pożyczaliście od lichwiarzy?
To moja wina.
Tajska ciastkarnia.
Mój sklep z tajską castellą zbankrutował.
Tonąłem w długach.
Proszę, weź to.
Co to?
Skromna suma.
Ale będziemy ci płacić co miesiąc.
W zamian
zostawiaj mu, proszę, jedzenie co dwa dni.
Nie, raz w tygodniu.
Tu jest lodówka. Raz w tygodniu wystarczy.
Bezczelność! Dzwonię na policję.
Siostro!
Kto to?
Moment... Jessica?
Pan Kim? Co, do licha?
- Moja kostka! - Nic ci nie jest?
Moja stopa, tato!
Nie nazywaj mnie tatą.
Po zwolnieniu kierowcy zaczęłam coś podejrzewać.
- Porozmawiajmy. - Do diabła.
- Jesteście jakimiś krętaczami? - Siostro...
Ja ci dam „siostro”, brudna suko!
Wyślę to nagranie pani domu.
Co wy na to?
Moja stopa, tato!
W piwnicy nie ma zasięgu, co nie?
- Jest. - Kurwa.
Proszę pani, szczerze mówiąc, angaże, które tutaj mamy...
Zamknij się! Za późno na to!
Wszyscy pójdziemy siedzieć! Już, kurwa, po nas!
Kobieto!
Odbiło ci?
Jeśli im pokażesz to nagranie, Parkowie będą zszokowani!
Czym zawinili ci mili ludzie?
- Dlaczego im to robisz? - Nie podchodź!
Bo to wyślę.
Za mną.
Niech się pani opanuje.
Nie wysyłaj tego.
Na górę, kochanie.
Czas, abyś zaczerpnął świeżego powietrza.
Ten przycisk jest równie groźny, co wyrzutnia rakiet.
Co masz na myśli?
Póki grozimy jego wciśnięciem, nic nam nie zrobią.
Jakbyśmy byli Koreą Północną!
Dzisiaj nasz ukochany przywódca, Kim Dzong Un,
po obejrzeniu nagrania z rodziną szarlatanów,
nie mógł powstrzymać swojego gniewu,
widząc ich nikczemną prowokację!
Tęskniłem za twoimi żartami.
Niniejszym nasz przywódca, mimo epoki denuklearyzacji,
rozkazał, aby ostatnia głowica w całym kraju
wylądowała w gębach tej bezecnej rodziny!
Nikt lepiej nie udaje północnokoreańskich wiadomości!
Gdy znikną ich śmierdzące bebechy - ostatnie nuklearne pogorzelisko -
nasi ukochani liderzy osiągną denuklearyzację i pokój na...
Wyżej ręce, kurwa.
Wyżej!
Rodzina kanalii.
- Mąż? - Mąż.
- Żona? - Tak.
- Syn? - Tak.
- Córka? - Tak.
Prymitywy.
Poza chlaniem nic więcej nie potraficie?
I to w domu wypełnionym kreatywnym duchem pana Namgoonga!
Kretyni.
Co wy wiecie o sztuce?
A co mogą wiedzieć?
Kiedy słońce przygrzewało,
kąpaliśmy się w jego promieniach.
Pamiętasz?
W takich momentach czuliśmy jego artystyczną duszę.
Dawaj to!
Dobrze! Skasuj to!
Tylko nie wyślij przez przypadek.
Halo?
Umiesz przyrządzać jjapaguri?
Jjapaguri?
Da-song to lubi.
Najbardziej ze wszystkiego.
Gdybyś teraz zagotowała wodę, przyjechalibyśmy na gotowe.
W lodówce jest stek z polędwicy. Jego też dodaj.
A co z wycieczką?
Nie pytaj, prawdziwa katastrofa.
Rzeka wylała i każdy musiał się pakować,
a Da-song się rozpłakał, chciał tam zostać.
Tak czy inaczej, wracamy na gotowe jjapaguri.
Czyli niedługo państwo wrócą?
Za osiem minut według GPS-u.
- Za osiem minut... - Zacznij gotować wodę.
Co to, kurde, jest jjapaguri?
Szybko!
Ruszaj się!
RAMEN - UDON
Tato, nie dam rady jej ciągnąć!
Co ty robisz?
Tato!
Szybko, idź pomóc na górze.
Zabieraj to!
Witajcie w domu!
Da-song, zobacz! Zjemy jjapaguri!
Da-song!
Proszę pani!
Może też chcesz zjeść?
- Mogę? - Albo czekaj.
Dam mężowi.
Dodałaś polędwicy.
Dobrze ją upiekłaś?
Medium well done?
Powrót po ciężkim dniu pracy...
Kocham pana, panie Park!
Do domu prosto z biura
Pan Park skończył pracę
Powrót po ciężkim dniu pracy...
Kocham pana, panie Park!
- Co ty wyprawiasz? - Morda!
Kochanie, chcesz jjapaguri?
- Da-song nie je? - Nie.
Dziękuję, idę spać.
Na co się tak gapisz?
Panie Park, karmi mnie pan i zapewnia dach nad głową.
Szacun!
Robisz to codziennie?
Tak.
Wysyłam mu sentencje dziękczynne.
W tym wieku powinieneś o tym wiedzieć.
- O czym? - Kod Morse’a.
Coś ten czujnik wariuje.
Da-song się połapie, w końcu to skaut.
Absurd, co?
Próbujesz uszczęśliwić dziecko.
Nie żebyśmy go rozpieszczali.
To normalne, jest najmłodszy.
Proszę zrozumieć...
Da-song jest trochę... niezdrowy.
Arteterapia pomaga mu wyleczyć się z traumy.
Doszło do pewnego incydentu.
Co się stało?
Wierzysz w duchy?
Da-song widział kiedyś tutaj jednego.
Wyprawialiśmy mu w domu urodziny.
Kiedy wszyscy już spali,
Da-song zakradł się do kuchni po tort.
Ta bita śmietana była przepyszna.
Nawet będąc w łóżku miał na niego ochotę.
Da-song siedział na podłodze,
wcinając swój tort...
Zaczął krzyczeć, więc zbiegłam na dół.
A on...
Oczy mu się wywróciły,
dostał drgawek, toczył pianę z ust...
- Widziała pani taki atak u dziecka? - Nie.
W kwadrans trzeba się nim zająć, inaczej mogiła.
Tyle ma pani czasu, aby zawieźć dziecko do szpitala.
Jak możesz tutaj mieszkać?
Wielu ludzi żyje pod ziemią.
- Zwłaszcza w piwnicach. - Co dalej?
Masz jakiś plan?
Tu jest mi wygodnie.
Jakbym się tutaj urodził.
Może tutaj też wziąłem ślub.
Nie kwalifikuję się do publicznej emerytury.
W podeszłym wieku pociechę odnajduje się w miłości.
Więc proszę...
pozwólcie mi tutaj mieszkać.
Tak czy inaczej...
Mąż ciągle pracuje,
więc sama musiałam się tym zająć.
Od tamtego dnia wyjeżdżamy na jego urodziny.
W zeszłym roku byliśmy u mojej matki, w tym był biwak.
Według męża to etap dojrzewania.
Powiadają, że duch w domu przynosi dobrobyt.
I tak po prawdzie,
ostatnio dobrze nam się wiedzie.
Dzięki Bogu.
Na razie zostaniesz tutaj.
O co chodzi, Zoonie?
Coś tam jest?
Co to może być?
Cholera.
- Mamo! - Tak?
- Jak mogłaś? - Co?
Ja też lubię jjapaguri! Dlaczego mnie nie zawołałaś?
Da-song nie jadł, to zapytałaś tatę, a potem sama zjadłaś.
- Chcesz, żeby ci zrobiła? - Nie o to chodzi!
- Nie kłóćcie się o makaron! - Dlaczego mnie nie zapytała?
Przestań. Idź do łóżka. Przebierz się.
Tędy!
Pod ławą!
Szybko!
Jeden, dwa, trzy!
Da-song?
Przestań, Da-song!
Zwariował. Przynieś parasol.
Da-song Park!
Utrapienie.
Co on wyprawia?
Da-song, pora spać! Wiesz, która godzina?
Proszę.
Trzymaj, kochanie.
Po kim ty jesteś taki uparty?
Nie widzisz, jak leje?
OMG, KEVIN. DA-SONG OBOZUJE NA PODWÓRKU.
Kanał trzeci jest do nagłych wypadków!
Nie wyłączaj go!
Poproszę. Nie do wiary.
Niech siedzi. Wróci, jak się zmęczy.
- CHCIAŁBYM, ABYŚ TU BYŁ. - JESTEM, KOTKU.
Da-hye, zostaw ten telefon i idź do łóżka.
Możesz iść do siebie. Zajmiemy się tym.
Tutaj salon, słyszysz mnie?
Słyszę. Odbiór.
Tatuś czeka w razie potrzeby. Odbiór.
Przyjąłem. Odbiór.
Nie zaleje go tam?
Nie, to namiot ze Stanów.
- Śpimy tutaj? - Co?
Będziemy mieć go na oku.
- Dobrze, zasnę w spokoju. - W porządku.
W razie czego będziemy blisko.
Mały urwis...
Zaczekaj.
Co to za zapach?
Nie czuję.
Pachnie panem Kimem.
- Kimem? - Tak.
- Nie wiem, jak on pachnie. - Naprawdę?
Musiałaś to poczuć.
Ten zapach, który roznosi się po samochodzie. Jak to opisać?
- Zapach starszego człowieka? - Nie, to nie to.
Jak to pachnie?
Jak zleżała rzodkiew?
Nie.
Kojarzysz zapach gotowanej szmaty? O to mi chodzi.
Tak czy inaczej...
mimo iż zawsze się wydaje, że za moment przegnie,
nigdy tego nie robi, co jest dobre.
To się chwali.
Ale ma minusa za ten zapach.
Zalatuje aż na tylne siedzenie.
- Aż tak źle? - Sam nie wiem.
Trudno to opisać.
To zapach metra.
Dawno nie jechałam metrem.
Ludzie nim jeżdżący dziwnie pachną.
Tak.
Czuję się jak na tylnym siedzeniu.
A jeśli przyjdzie Da-song?
Nie przejmuj się.
Zdążę zabrać rękę.
Nie powinniśmy...
Masuj w lewo.
Dobrze.
Masz jeszcze te tanie majtki?
Te, które zostawiła dziewczyna Yoona?
Załóż je, a będę twardy całą noc.
Naprawdę?
To kup mi prochy.
Kup mi!
Weź to zamiast nich.
Dobrze ci?
ODPADLI. WYMKNIJCIE SIĘ.
Sytuacja awaryjna! Odbiór!
Sytuacja awaryjna!
- O co chodzi? Odbiór. - Co się dzieje?
Nie mogę spać. Odbiór.
To odpuść już i chodź do domu.
Chodź do wygodnego łóżka. Odbiór.
Właśnie!
Nie chcę. Odbiór.
Da-song...
Śpijmy dalej.
Jak poszło?
Z czym?
Z tymi w piwnicy.
Związałem ich.
Co teraz?
Co robimy? Jaki mamy plan?
Tak się zastanawiałem...
co Min zrobiłby w takiej sytuacji.
Min nie dopuściłby do takiej sytuacji!
Dzieci...
bezpiecznie się stamtąd wydostaliśmy.
Poza nami nikt nie wie, co tam się wydarzyło.
Tak więc nic się nie wydarzyło. Rozumiecie?
Obmyśliłem plan.
Więc zapomnijcie o tym wszystkim.
Chodźmy do domu.
Wykąpiemy się.
Na co czekasz? Szybko!
Co się dzieje?
Zostań tutaj, to z kanalizacji.
Zamknęliśmy okno?
Pomóż mi, Ki-taek!
Ki-woo!
Ki-woo, zamknij okno!
Poraziło cię?
W głowie mi się kręci.
Nie wierć się, zaczekaj.
Cholera, wszystko wiruje.
Uważaj, Ki-jung.
Niczego nie dotykaj.
Kochanie...
mam wstrząśnienie mózgu.
Nie widzę cię.
Kochanie...
ta Chung-sook...
O rety.
A była taka miła.
Strąciła mnie ze schodów.
Powtarzaj po mnie.
Chung-sook...
Ki-woo!
Co robisz?
P... O... M... O...
Tato.
Co?
Jaki jest ten twój plan?
O czym ty mówisz?
Wcześniej mówiłeś, że obmyśliłeś plan.
Co zrobisz?
Z tymi w piwnicy?
Ki-woo...
wiesz, jaki plan nigdy nie zawodzi?
Brak planu.
Brak.
Wiesz dlaczego?
Kiedy masz plan,
życie go weryfikuje.
Rozejrzyj się.
Czy ci ludzie myśleli, że będą spać w sali gimnastycznej?
Spójrz tylko.
Teraz wszyscy razem tutaj śpimy.
Dlatego nie powinno się planować.
Bez planu nic nie może pójść źle.
A nawet jeśli coś wymknie się spod kontroli, to nieważne.
Czy kogoś zabijesz, czy zdradzisz kraj.
To bez znaczenia. Rozumiesz?
Tato.
Przepraszam.
Za co?
Za wszystko.
Za to wszystko.
Zajmę się tym.
O czym ty mówisz?
Dlaczego tak ściskasz ten kamień?
Ten?
Uczepił się mnie.
Lepiej się prześpij.
Mówię poważnie.
Ciągle na niego trafiam.
Przepraszam, Jessiko, że dzwonię w niedzielę.
Masz jakieś plany na lunch?
To będzie improwizowane przyjęcie na urodziny Da-songa.
Przyjęcie urodzinowe?
Da-song ucieszy się,
jeśli przyjdziesz.
Będzie makaron, zapiekanka i steki z łososia.
Przyjdź, proszę, na trzynastą.
Zapłacę ci
jak za dzień zajęć.
Rozumiesz? Do zobaczenia!
- Mamo? - Tak?
Nie powinniśmy zaprosić też Kevina?
Świetny pomysł! Zadzwonisz do niego?
Śpij dalej, kochanie. Musisz być zmęczony po wczorajszym.
Skoro urządzamy przyjęcie, musisz wszystko ogarnąć.
Racja. Winiarnia, supermarket, piekarnia, kwiaciarnia...
Kazałam już przyjechać panu Kimowi.
- Zapłacę mu za nadgodziny. - Świetnie.
DA-HYE: URZĄDZAMY IMPREZĘ. MAMA KAZAŁA CIĘ ZAPROSIĆ.
W piwnicy...
mamy dziesięć stołów ogrodowych.
Wyciągnij je, a potem porozstawiaj...
Podejdźmy do okna, pokażę ci jak.
Na środku stoi namiot Da-songa,
więc ustaw stoły od zewnątrz...
W stylu skrzydeł żurawia.
Jak admirał Yi w bitwie przy wyspach Hansan.
Namiot będzie japońskim krążownikiem.
Nasze stoły będą tworzyć półokrągłą formację skrzydeł żurawia.
W pobliżu namiotu będzie grill, ognisko i tak dalej.
Zajmij się tym.
Jasne, przyjdź z mężem!
Tylko bez prezentów, po prostu przyjdźcie.
Dress code?
To przyjęcie na szybko, możesz być nawet w dresach.
Tylko nie przynoście prezentów.
Po prostu przyjdźcie coś zjeść.
Wiesz, jak ja gotuję.
Tak.
Będziemy pić w biały dzień.
Byłoby super, gdybyś zaśpiewała! Znasz to?
Ciszej, jeszcze śpi.
Mamy dzisiaj piękne niebo, i to bez smogu.
Dobrze, że wczoraj popadało.
Tak.
Zamiast biwaku będzie impreza w ogrodzie.
Kiedy życie daje ci cytryny...
To prawda.
Ten deszcz był błogosławieństwem.
Tylko bez prezentów. Mówię poważnie.
Wciśniesz swojego mini coopera do garażu.
Idźcie na górę.
Cofaj, tylko nie zablokuj mercedesa.
Jesteś! Kopę lat!
Byłeś myślami gdzieś indziej.
Co?
Kiedy się całowaliśmy, myślałeś o czymś innym.
Nie.
Jak to nie? Teraz robisz to samo.
Wszystko wygląda tak pięknie.
To spontaniczne przyjęcie, a i tak wszyscy są wyluzowani.
I tacy naturalni.
Da-hye.
Pasuję do tego?
Co?
Czy pasuję do tego obrazka?
Dokąd idziesz?
Na dół.
Zostań ze mną.
Muszę tam iść.
Do tych nudziarzy?
Nie zostaniesz tutaj?
Nie do nich, jeszcze niżej.
Co to?
Nie wierzę, że to robię.
Trochę wstyd.
Pan wybaczy, panie Kim.
Nic nie poradzę, żona nalegała.
Ale to prosta sprawa.
Jessica będzie niosła tort.
Wtedy my wyskoczymy i ją zaatakujemy.
- Pomachamy tomahawkami. - W porządku.
Potem wyskoczy Da-song, ten dobry, i stoczymy pojedynek.
Ocali Jessikę i tort i wszyscy będą bić brawo.
Coś w tym stylu.
- Głupota, co? - Pańska żona chyba lubi
takie przyjęcia i niespodzianki.
To prawda.
Ale w to bardzo się zaangażowała.
Pan też bardzo się stara.
W końcu kocha ją pan.
Panie Kim...
Płacimy panu ekstra.
Jest pan teraz w pracy.
- Byłaś już na dole? - Nie.
- Jeszcze nie. - Porozmawiamy z nimi?
- Może dojdziemy do porozumienia. - Właśnie.
Wczorajsza noc była przerąbana.
Tata mówił coś o planie.
- Idę tam. - Czekaj.
Zanieś to im.
- Na pewno zgłodnieli. - Racja.
Niech najpierw zjedzą.
Tu jesteś!
- Cudowna impreza. - Prawda?
Mam do ciebie wyjątkową prośbę.
Mianowicie?
To jest... jakby to powiedzieć?
Tort terapeutyczny?
Musisz go zanieść do ogrodu. To będzie gwóźdź programu.
Nic ci nie jest?
Wszystko...
Nie, czekaj!
Kevin?
Wszystkiego najlepszego, Da-song!
Gratulacje!
Kurwa.
Stać!
Chung-sook!
Ki-jung!
Chodź tutaj, Chung-sook!
Uciskaj ranę!
Da-song!
Kochanie!
Nie rób tego!
Boli.
Do szpitala!
Samochód! Panie Kim! Co pan robi?
Nie możemy zwlekać!
Nie naciskaj, tato.
Tylko mnie bardziej boli.
Kluczyki!
Rzuć mi je!
Nic ci nie jest?
Nie dotykaj!
- Dzień dobry, panie Park. - Znamy się?
Szacun!
Otwieram oczy pierwszy raz od miesiąca
i widzę detektywa.
Ma pan prawo do adwokata, jeśli pana nie stać...
A w ogóle nie wyglądał jak detektyw.
Śmieje się?
Moment.
Potem odezwał się doktor, który nie wyglądał na doktora.
Tak się czasami dzieje po operacji mózgu.
Pacjenci śmieją się bez powodu.
Słyszysz mnie?
Słyszysz?
- Mam to zrobić od nowa? - Co?
Odczytać jego prawa.
Ma pan prawo zachować milczenie.
Wszystko, co pan powie, może być i zostanie wykorzystane...
Wciąż się śmieje!
Nawet gdy usłyszałem o tym, jak Ki-jung się wykrwawiała...
nawet kiedy słuchałem takich słów,
jak fałszerstwo, wtargnięcie, morderstwo, samoobrona
i fuksem otrzymaliśmy tylko kuratelę...
nawet kiedy w końcu ujrzałem twarz Ki-jung...
SPOCZYWAJ W POKOJU
wciąż się uśmiechałem.
Ale kiedy oglądałem wiadomości, już się nie śmiałem.
Rozszalały atak, do którego doszło w ogrodzie rodziny z klasy wyższej,
to bardzo nietypowa sprawa.
Zginął bezdomny, od którego wszystko się zaczęło,
więc policja ma problem z ustaleniem wyraźnego motywu.
Mówi się, że kierowcę Kima i Parka łączyły dobre relacje.
Na tę chwilę policja skupia się na odnalezieniu Kima.
Kim, po wyjściu frontowymi drzwiami i zejściu tymi schodami,
zniknął w sąsiednich uliczkach.
Kamery przy sąsiadujących domach na nic się zdały policji,
dlatego też poszukuje się świadków.
Zważywszy na okoliczności,
śmiało można powiedzieć, że Kim rozpłynął się w powietrzu.
Nawet mama i ja nie wiedzieliśmy,
gdzie może być tata.
Ale detektywi cały czas nas śledzili.
W końcu sprawa ucichła.
Kiedy przestali za nami łazić,
zacząłem wspinać się na górę.
Mam stamtąd świetny widok na ten dom.
Tego dnia, mimo chłodu,
postanowiłem zostać dłużej.
Kreska, kreska, kropka, kropka.
Syn!
Synu...
być może tylko ty przeczytasz ten list.
Byłeś skautem,
więc nadaję to na wszelki wypadek.
Twoje rany już się zagoiły?
Mama na pewno jest cała i zdrowa.
Jest mi tu całkiem dobrze.
Chociaż płaczę na myśl o Ki-jung.
Nawet teraz tamte wydarzenia wydają się nierealne.
Jakby były snem...
tyle że nim nie są.
Kiedy tego dnia wyszedłem z ogrodu, doznałem olśnienia,
dokąd powinienem pójść.
Dom, w którym doszło do takich okropieństw,
z pewnością trudno jest sprzedać.
Przepraszam, panie Park.
Zmagałem się z tym,
aby przeżyć w pustym domu.
Ale dzięki Bogu, że był pusty.
Jak ona się nazywała?
Moon-gwang?
Zapewniłem jej godny pochówek.
Słyszałem, że teraz modne są groby pod drzewem, więc się postarałem.
Agenci nieruchomości nie są w ciemię bici.
Nabrali jakichś nowo przybyłych
i wcisnęli im ten dom.
Kiedy rodzice są w pracy, a dzieci w szkole,
zazwyczaj nie ma nikogo z rodziny.
Tylko ta cholerna gosposia siedzi tu całą dobę.
Idąc na górę, biorę los w swoje ręce.
Okazuje się, że Niemcy jedzą coś więcej niż piwo i kiełbasę.
Co za ulga.
Kiedy zabijam tu czas, wszystko staje się mgliste.
Dzisiaj przynajmniej mogę napisać do ciebie.
Jeśli co noc będę w taki sposób przekazywał mój list,
może któregoś dnia go przeczytasz.
Bywaj.
- Wróciłeś, Ki-woo? - Tak.
Tato...
wpadłem dzisiaj na pomysł.
To arcyważny plan.
Zarobię pieniądze.
Dużo pieniędzy.
Uniwerek, kariera, żona, to w swoim czasie...
najpierw pieniądze.
Jak już wejdziemy, zobaczy pan, ile jest przestrzeni.
Prawdę mówiąc, tego domu nie pokazujemy byle komu.
Gdy już zdobędę pieniądze, kupię ten dom.
Kiedy się wprowadzimy,
usiądę z mamą na podwórku.
Tam jest najcieplej, kiedy świeci słońce.
Wtedy wystarczy...
że wejdziesz na górę.
Dbaj o siebie do tego czasu.
Do zobaczenia.