MÓJ DOM, MOJE ZASADY, MOJA KAWA.
Dzień dobry, panie Trombley.
Panie Trombley, jest pan tam?
Wchodzę do środka.
Cholera!
Na noże
Tydzień po śmierci Harlana Trombleya.
Zabiłeś go, ty śmieciu!
Nikogo nie zabiłem.
Wypatroszyłeś go jak świnię.
Rozbiłeś czaszkę i przypaliłeś dłonie, by pozbyć się odcisków.
Nie udowodnisz tego.
Mamy nagranie z ukrytej kamery.
Wyłącz to, Alice.
- Dlaczego? To już końcówka. - Po prostu to wyłącz.
W pokoju jest słabe WiFi.
- Wyłącz to, natychmiast! - Zostały dwie minuty.
To zwykły program...
W którym mówią o morderstwie!
Przyjaciel twojej siostry poderżnął sobie gardło
i nie powinna tego słuchać!
Trochę taktu!
W porządku, Alice. Oglądaj dalej.
Nieważne. I tak wiem, kto zabił.
- Wybacz, Marto. - Nie szkodzi.
To syn Harlana.
Cześć, Walt.
Cześć, Marto. Walt z tej strony.
Możesz przyjechać wcześniej?
Policja chce jeszcze raz wszystkich przesłuchać.
Co takiego?
Przepraszam panią, pani ze służby?
Ma na imię Marta i była opiekunką dziadka.
Jest częścią rodziny, a nie służby.
Daj spokój. Przepraszam.
To nie w porządku. Co on sobie myśli?
Jak się czujesz?
Niezbyt dobrze, samotnie.
Przez większość dni nawet nie wiem, co ze sobą zrobić.
Marto, cokolwiek potrzebujesz...
Należysz do tej rodziny.
Dziękuję.
- Jak leci, dzieciaku? - Lindo...
Co u ciebie?
Po pogrzebie trochę lepiej.
Uważam, że powinnaś tam być, ale mnie przegłosowali.
Niech cię wsadzą. Możesz nawet zdechnąć!
Nie będzie go.
Ten gówniarz, Ransom. Na pogrzeb też nie przyjechał.
Przepraszam państwa.
Jesteśmy gotowi. Proszę wchodzić po kolei.
Wejdę pierwsza w takim razie.
Zakładam, że uwiniemy się z tym do wieczora.
Postaramy się.
Co u ciebie, dzieciaku?
Dla formalności, ponownie się przedstawimy.
Jestem porucznik Elliott, a to funkcjonariusz Wagner.
Aby ułatwić nam pracę, rozmowa będzie nagrywana.
Jest z nami Linda Drysdale, z domu Trombley,
najstarsza córka Harlana Trombleya,
w celu omówienia wydarzeń z dnia jego śmierci,
8. listopada.
Nasze kondolencje z powodu pani straty.
Dziękuję, to wiele dla mnie znaczy.
Tamtej nocy świętowaliście 85. urodziny pani ojca?
Tak.
Jak było?
Na przyjęciu poprzedzającym śmierć mojego ojca?
Było świetnie.
Przyszedł ktoś spoza rodziny?
Fran, gosposia.
Był miłym facetem, ale bardzo włochatym.
Umawiałam się z Włochami, więc wiem, co mówię.
Marta, opiekunka Harlana. Dobra dziewczyna, pracowita.
Rodzina z Ekwadoru.
No i Wanetta - prababcia, mama Harlana.
Hej, babciu.
Jego mama? Ile ma lat?
Nie mamy pojęcia.
A pani syn, Ransom?
Też był?
Był, ale wyszedł wcześniej.
Ransom, wychodzisz?
Czy cała wasza trójka przyjechała razem?
Nie.
Richard przyjechał wcześniej, by pomóc z kateringiem.
Prowadzi pani z mężem agencję nieruchomości w Bostonie?
Nie, to moja firma.
- Rozumiem, pani wybaczy. - Zbudowałam tę firmę od zera.
Zupełnie jak pani ojciec. Byliście blisko?
Mieliśmy swój tajny sposób porozumiewania się.
Przy nim trzeba było się postarać.
Prowadzić z nim pewną grę.
Jeśli ci się udało i grałeś według jego zasad...
To prawda, że dzieci idealizują swoich ojców.
No nie wiem, tak pan myśli?
Nie, sam nie wiem, czemu to powiedziałem.
Ale moja żona z pewnością.
Harlan zaczynał ze starą maszyną do pisania,
a stał się czołowym pisarzem całego gatunku.
Wygląda na to, że jego dzieci to prawdziwi ludzie sukcesu.
Jasne.
Rozmowa z Waltem Trombleyem, najmłodszym z synów.
Czyli zarządza pan wydawnictwem ojca?
Owszem.
To moja... nasza...
To rodzinna firma wydawnicza, którą ojciec powierzył mi.
30 języków i ponad 80 mln kopii sprzedanych. Prawdziwe dziedzictwo.
Jesteście fanami?
Nie czytam zbytnio fikcji.
Ja tak. Jestem wielkim fanem.
Fabuły jego książek są... Zaspojleruje coś, ale dobra.
W "Tysiącu mieczy", z tą krową i strzelbą -
jak w ogóle na coś takiego wpadł?
Tata mówił, że pomysły same wpadały mu do głowy.
Nie musiał się wysilać.
Mieszka pan w pobliżu, tak?
Dotarliście wtedy co reszta?
Przyjechaliśmy około 20.
Moja żona, Donna - moja ostoja.
Chryste! Donna. Nic ci nie jest?
Mój syn, Jacob, ma 16 lat. Interesuje się polityką.
Jest zwykłym nazistą.
Rasistowski gnojek.
Dzisiejsze dzieciaki, z tym ich internetem. To niesamowite.
Czyli wieczór przebiegł dobrze?
Mimo wszystko cieszę się, że mogliśmy być wtedy razem.
Mogliśmy podziwiać to, co udało nam się osiągnąć.
Nadal czuję jego dotyk na moim ramieniu.
Jakby przekazywał mi pałeczkę.
Jest z nami Joni Trombley, synowa zmarłego.
Wyszłam za jego syna, Neila. Mieliśmy córkę, Meg.
Neil zmarł 15 lat temu.
Pozostała pani w dobrych stosunkach z Trombleyami.
Są moją rodziną.
Dzięki nim czuję się zarówno wyzwolona,
jak i wspierana.
Właśnie ta równowaga jest podstawą filozofii Flam.
- Przepraszam, jakiej filozofii? - Flam.
No tak, Flam, pani firma kosmetyczna. Przepraszam.
Wybaczam panu.
To firma kosmetyczna, która promuje styl życia.
Samowystarczalność, ale także uznanie ludzkich potrzeb.
To Flam, ale również Harlan.
On wpierał mnie i Meg w trudnych chwilach.
Dziadek co roku dawał mamie pieniądze
i zawsze opłacał mi czesne w szkole na czas.
Był bezinteresownym człowiekiem.
Wyszłaś wcześniej z przyjęcia?
Baw się dobrze.
Na spotkanie z przyjaciółmi.
Tata płaci za jej krypto-marksistowskie studia
na temat teorii feminizmu, czy co ona tam studiuje.
Mogła chociaż na tort zostać.
Linda nie była zachwycona.
Ale Harlan to rozumiał.
Jasne.
Przyjechałyście razem?
Przerwę na chwilę.
Co to za jeden? I czemu znowu to wałkujemy?
Mamy kilka dodatkowych pytań.
Chcemy być dokładni, by ustalić przyczynę śmierci.
Myślicie, że go zabito?
Że ktoś z nas, ktoś z jego rodziny...
- Nie, Walcie. - go zabił.
To pan sugeruje, poruczniku?
Tego nie twierdzę, ale musimy zbadać każdą ewentualność.
Dobrze.
W takim razie co to za jeden?
To jest Benoit Blanc.
Benoit Blanc?
Tak, pan Blanc jest znanym prywatnym detektywem.
Zaraz...
Czytałam na Twitterze o pana artykule w New Yorkerze.
"Ostatni prawdziwy detektyw".
Rozwiązał pan sprawę tego tenisisty.
Jest pan sławny.
Pan Blanc jest tutaj nieoficjalnie,
chciał pomóc w śledztwie.
Zgodziłem się z radością i ręczę za niego.
Wiem, kim pan jest, panie Blanc.
Byłam zachwycona, czytając o panu w New Yorkerze.
Ale właśnie pochowałam ojca, który popełnił samobójstwo.
Dlaczego pan tutaj jest?
Jestem tutaj na zlecenie klienta.
Kogo takiego?
Nie mogę powiedzieć, ale zapewniam panią,
że nawet nie zauważy pani mojej obecności.
Będę z szacunkiem i w ciszy doszukiwał się prawdy.
Zgoda. Jest pan blisko?
Prawie. Opiekunka Harlana.
Była na przyjęciu w celach zawodowych?
Marta?
Chyba tak.
Zatrudniono ją, by była blisko, gdyby coś złego się działo.
Ale prawdę mówiąc, jest częścią tej rodziny.
Dobry dzieciak. Była przyjaciółką Harlana.
Rodzina pochodzi z Paragwaju.
Linda lubi jej etykę pracy.
"Imigranci - robimy robotę".
- To z Hamiltona. - Racja!
Świetny musical.
Widziałem na żywo.
Mogę się wtrącić? I potem zamilknę.
Też jestem osobą, która doszła do wszystkiego sama,
ale sądzę, że to godne podziwu, jak podąża pani śladami ojca.
Dziękuję.
To naprawdę wspaniałe. Cała pani rodzina.
Joni i jej firma, imperium wydawnicze Walta.
No cóż...
Walt tylko pcha do przodu to, co dostał od ojca.
Dwa razy w roku dostawał od niego książki do publikacji.
To nie to samo.
Ale pewnie zarządza sprzedażą towarów, wszelkimi prawami i...
Podpuszcza mnie pan, detektywie?
Wie pan, że to nieprawda.
Sądzi pan, że będę rozmawiać o rodzinnych interesach
i obgadywać brata na oczach dwójki policjantów?
Walt nie rządzi niczym!
Bo nie ma żadnych filmów i seriali.
Harlan nie zgodził się nigdy na ekranizacje.
- Nienawidził tego pomysłu. - Niemożliwe!
Tak, doprowadzał tym Walta do szału.
Bo z tego są niezłe pieniądze.
Gdy Walt wypił whisky, to zawsze zaczynał ten temat.
Czy tak też było na przyjęciu?
O Boże!
Daj spokój, tato!
Nie dawał Harlanowi spokoju, aż w końcu go wylał.
Nie słyszałem, co powiedział, ale musiał dać mu popalić.
Walt przez cały wieczór miał minę zbitego psa.
Co powiedział Richard? Nie o tym rozmawialiśmy.
Staram się to dobrze zrozumieć.
Harlan wziął pana na stronę i wrócił pan wyraźnie strapiony.
Co takiego panu powiedział?
Goście z Netfliksa przysłali ofertę. To spora suma.
Taka szansa może się już nie trafić, trzeba się zgodzić.
Chociaż na to spójrz.
- Walt. - Tato!
Chciałeś, bym zarządzał, to pozwól mi to robić.
Ale to nie twoje książki, synu, tylko moje.
Nie chciałem, by do tego doszło,
ale masz rację...
Nie powinieneś zarządzać czymś, do czego i tak nie masz prawa.
Co takiego?
Zrobiłem ci wielką krzywdę.
Pozbawiłem cię szansy na budowę czegoś, co byłoby twoje.
Od tej pory nie będziesz zarządzać wydawnictwem.
Jesteś wolny.
Zwalniasz mnie, tato?
Jutro omówimy szczegóły.
Ale zdania nie zmienię, synu.
Rozmawialiśmy o e-bookach.
To nic takiego.
Chcecie gadać o kłótniach? Ransom się z nim pożarł.
Ransom, syn Richarda i Lindy?
Ransom to dobry dzieciak, wszyscy go kochamy.
Ale?
Ale od zawsze był czarną owcą w rodzinie.
Nie lubię prać brudów, ale on nigdy nie pracował.
Mimo to, tata go wspierał.
Kochali się i nienawidzili. Często się kłócili.
Ale tego wieczoru, skoczyli sobie do gardeł.
Z jakiego powodu?
Rozum postradałeś?
Ciężko było coś wyłapać, ale było gorąco.
Co dziwniejsze, zamknęli się w drugim pokoju.
Zazwyczaj kłócili się przy wszystkich.
Skoro już mowa o kłótniach.
Był pan w domu wcześniej, by pomóc przy kateringu.
Rozmawiał pan z Harlanem?
Był tam, więc raczej tak.
W jego gabinecie?
Chyba nie.
Widzi pan, rozmawiałem z osobą z kateringu.
Nie widziała, by pomagał pan w przygotowaniach,
ale za to słyszała awanturę w gabinecie Harlana.
Awanturę?
Nie ze mną.
Joni też była wcześniej.
Może to ona, zapytajcie ją.
To były męskie głosy.
- Harlan wykrzyczał słowa... - Powiedz jej albo ja powiem.
"Powiedz jej albo ja powiem".
Brzmi znajomo?
To nie twoja sprawa! Odczep się od mojego małżeństwa.
Znam swoją córkę. Chciałaby wiedzieć.
Napisałem wszystko w liście i jutro go dostanie.
Harlanie, ostrzegam cię.
- Zasługuje, by wiedzieć. - Nie wtrącaj się!
Powiesz jej.
- Ani mi się śni. - Powiedz jej albo ja powiem!
Tak, już pamiętam.
Harlan postanowił oddać swoją mamę do domu opieki.
Linda była temu przeciwna,
więc chciałem jej powiedzieć po powrocie do Bostonu,
by uniknąć sceny.
Ale Harlan chciał, by zrobić to od razu.
O to poszło.
Zapomniałem.
W domu?
Richard mówił, że była pani wcześniej.
Tak, byłam wcześniej.
Zobaczyć się z Harlanem?
Tak, zgadza się.
Po co chciała się pani z nim widzieć?
Wyjaśnić pewną sprawę związaną z czesnym Meg.
Przepraszam, że drążę, ale jaką sprawę?
Szkoła nie dostała czeku, Alan go jeszcze nie wysłał.
Alan nie wysłał czeku, bo zauważył pewne rozbieżności.
Tak jak prosiłaś, jego biuro przesyłało pieniądze do szkoły,
a biuro Phyllisa, które odpowiada za twój zasiłek,
też przesyłało pieniądze na czesne, na twoje konto.
Okradałaś mnie, biorąc podwójną kwotę na czesne Meg.
100 tys. dolarów rocznie przez ostatnie cztery lata.
Nie wiem jak to możliwe, ale...
- Przyrzekam ci. - Wypiszę ci ten czek,
ale wiedz, że to ostatnie pieniądze, jakie dostaniecie.
Nic nie rozumiesz...
Tak będzie najlepiej, Joni.
Zdania nie zmienię.
Chodziło o problemy techniczne z przelewami dla szkoły.
Musiałam prosić Harlana o wypisanie czeku.
Nic wielkiego.
Zróbmy sobie przerwę i wrócimy do tego...
I już jej nie ma.
Richard!
Joni, widziałaś Richarda?
Nie, byłam tam z...
Dobra, dzięki.
Nie.
Sukinkot...
Chyba oczekiwałem zbyt wiele,
ale gdy wielki Benoit Blanc pojawił się na progu,
spodziewałem się czegoś co najmniej interesującego.
Wszystko wskazuje na samobójstwo
i chciałbym wiedzieć, o co tutaj chodzi.
O sposób śmierci.
Poderżnięte gardło.
Chyba niezbyt typowe przy samobójstwie?
Dość dramatyczne, ale rozejrzyj się.
Facet właściwie żył jak bohater kryminałów.
Nie rozumiem, po co chciałeś ich tutaj znowu ściągnąć.
To zwykła rodzina. Kłócą się, ale po co mieliby zabijać?
Dokąd idziesz?
Pielęgniarka Harlana, Marta...
- Cabrera. - Marta Cabrera.
Proszę zaczekać w środku.
Panno Cabrera.
Trochę powęszyłem.
Pracujesz na pół etatu jako zawodowa pielęgniarka?
Tak, ale nie dla Związku. Harlan sam mnie zatrudnił.
Proszę usiąść.
Ile godzin w tygodniu tu byłaś?
Na początku 15, ale potem...
- potrzebował więcej pomocy. - Medycznej?
Potrzebował przyjaciela.
Czy dobre serce oznacza, że jest się dobrą pielęgniarką?
Wystarczy już, Blanc.
Omawialiśmy właśnie motywy osób z rodziny.
Harlan zapewne wyjawił ci nieco gorzkiej prawdy o nich.
A mały ptaszek mi doniósł, że... Jakby to ująć?
Wymiotujesz na myśl o kłamstwie.
- Kto panu to powiedział? - Czy to prawda?
Tak, mam tak od dziecka.
Wymiotuję, gdy choćby pomyślę o kłamstwie.
Naprawdę?
Czy Richard ma romans?
Czemu mężczyźni zawsze podejmują najgorsze decyzje?
Co takiego?
Richard?
Romans?
Wystarczy tak lub nie.
Nie.
Cholera jasna!
Wybacz mi. Nie sądziłem, że mówisz poważnie.
Masz, napij się tego.
Trzymaj. To dopiero coś...
Ale miałem rację.
Richard ma romans, a jego teść się dowiedział.
- "Powiedz jej albo ja powiem". - Nawet jeśli to prawda, to...
- Wszystko dobrze? - Tak.
Nawet jeśli to prawda, to nie motyw, by zabić.
Mamy też Joni.
Joni? Lajfstajlową guru?
Gdzie tu motyw? Przecież Harlan wspierał ją i jej córkę.
Może zamierzał przestać? Panno Cabrera, chwileczkę.
Chciałam tylko coś wziąć.
Panno Cabrera,
czy Harlan zamierzał odciąć Joni finansowo?
Co się dzieje?
O mój Boże...
Nie mów, jeśli zwymiotujesz.
Meg mówiła, że płacił szkole bezpośrednio, a Joni, że jej.
Obie mówiły prawdę.
Zgarniała dwie wypłaty. Dowiedział się i ją odciął.
I zabiła go dla spadku?
Bez szans. Widziałeś jej Instagrama? To influencerka.
Zabić za kieszonkowe to też zbyt słaby motyw.
Jeden słabszy od drugiego.
To prawda, ale okłamała mnie.
Cała trójka.
Trójka?
Walter.
Wiem, do czego zmierzasz.
Harlan odrzucił jego pomysł odnośnie praw filmowych.
I powiedział mu coś, co nim mocno wstrząsnęło.
Mamy tu pewien schemat. Harlan robił porządki.
Zastanawiam się...
Zamierzał zwolnić Waltera?
Mogę zaczekać w środku? Nie powinnam tu być.
Tak, ale bądź w pobliżu.
Byłeś bardzo cierpliwy, przyjacielu.
I masz całkowitą rację.
Nic z tego nie wskazuje na to, czemu Benoit Blanc jest tutaj?
Teraz mogę powiedzieć.
Dziś rano ktoś uniknął odpowiedzi na ważne pytanie.
Kto taki?
Ja. Linda zapytała, kto mnie zatrudnił.
Kto to zrobił?
Nie mam pojęcia.
Wczoraj dostałem kopertę pełną gotówki
i wycinkiem z gazety o śmierci Trombleya.
Kopertę? I to wystarczyło?
Kopertę z pieniędzmi.
Ktoś podejrzewa morderstwo
i zadaje sobie dużo trudu, by mnie tu ściągnąć.
To kompletnie bez sensu,
ale jednak mnie nurtuje.
Opowiedz mi, kto gdzie był w czasie śmierci.
Wiemy, że przyjęcie skończyło się około 23:30.
Dobranoc, Joni.
Marta zabrała Harlana na górę, by dać mu lekarstwa.
Schody do jego sypialni głośno skrzypią.
A Linda ma lekki sen,
więc wiemy ile razy ktoś po nich wchodził.
Najpierw Joni, po tym jak usłyszała głośny huk z góry.
Poszła sprawdzić, czy coś się stało Harlanowi,
budząc przy tym Lindę.
Harlan był w biurze z Martą.
- Cześć, Joni. - Chciałam... Cześć.
Powiedział, że strącił planszę do GO.
Strąciłem planszę do GO.
To taka gra z kamieniami, w którą grali co wieczór.
Wracaj do łóżka.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
I tak zrobiła.
10 minut później, Linda budzi się ponownie,
gdy Marta wychodzi.
Wychodzę, Walcie!
Walt palił z synem na werandzie.
Widział, jak odjeżdża.
Zapamiętał godzinę - północ.
15 minut później, Linda budzi się po raz ostatni,
gdy ktoś schodzi na dół.
Harlan zszedł na nocną przekąskę.
Wracaj do łóżka, tato!
Walt próbował wybić mu ten pomysł z głowy.
Na tej podstawie ustalono czas zgonu, między 0.15 a 2 w nocy.
Gdy Walt kończył palić około 0.30, wróciła Meg.
Poszła do łóżka, a zaraz po niej Walt i Jacob.
Jakiś czas później, być może około 3 nad ranem,
Meg obudziło ujadanie psów.
Poszła do łazienki i wróciła do łóżka.
To wszystko, co mamy.
Wszystkie wersje się pokrywają.
Nie ma innego przejścia do pokoju Harlana?
Tylko te skrzypiące schody.
Ciekawe.
Ransoma nie było, więc to nie on.
Marta też nie, bo Harlan żył, gdy wychodziła.
A Meg? Wróciła do domu w tym czasie, gdy zginął.
Ale to było samobójstwo. Harlan poderżnął sobie gardło.
Ślady krwi były nienaruszone,
a to znaczy, że nikogo z nim nie było.
Sam poderżnął sobie gardło i nie wiem, czemu to drążymy.
Dowody mogą mówić prostą historię rozdwojonym językiem.
Co takiego?
Jak już się przekonaliśmy, każdy może kłamać.
No, prawie każdy.
Panno Cabrera.
Chciałem, byś czekała, by móc usłyszeć twoją wersję na końcu.
Potrzebowałem mieć cały obraz,
bo twój kawałek będzie w jego środku.
Nie musisz się spieszyć.
Zabrałaś Harlana na górę o 23:30 i wyszłaś o północy.
Zastanów się bardzo dokładnie
i powiedz nam, co się stało w ciągu tych 30 minut.
- Dam radę. - Na pewno?
Dam radę.
Harlan...
Nie ma odwrotu!
- Chodź tutaj! - Wypiłam trochę szampana.
- Jest późno. - Tylko jeden kieliszek.
Nie złamiemy tradycji w moje urodziny!
Czy mógłbyś wziąć leki i iść do łóżka?
Musisz się bardziej postarać, bo to moje urodziny.
- Moje 85. urodziny. - O matko, dobra.
Jestem taki stary.
Uwielbiasz dramatyzować.
Grajmy, 9 na 9. Gotowy?
- Skopię ci tyłek. - Jesteś tego pewny?
Jak śmiesz?
Dobrze wiem, jak to się skończy.
Co to ma być?
Czemu nie umiem cię pokonać?
Bo nie gram, by wygrać, tylko ułożyć ładny wzór.
To przemoc wobec starszych. Zgłoszę to.
Uważaj, bo wyjmę pasek.
Jeszcze chwila i przegram.
Jedyna nadzieja w trzęsieniu ziemi.
Ale jakie są na to szanse?
Stań w progu!
Nie umiesz przegrywać. Leki i do łóżka.
Mam cię dość.
Nie winię cię.
Walt znowu pali to świństwo na werandzie. Okropność.
Jak się dzisiaj bawiłeś?
Było w porządku.
Tak? Wiem, że wcale się na to nie cieszyłeś.
Nie, ale w końcu odciąłem pępowiny całej czwórce.
Nie było łatwo. Ten cholerny majątek.
Czasem myślę, że wszystko co im w życiu dałem,
świadomie lub nie, zrobiłem, by mnie nie prześcignęli.
Powinienem był zachęcić Walta, by pisał swoje książki,
a nie nadzorował moje.
Tak jak mi mówiłaś.
Być dla Joni także ojcem, a nie tylko bankiem.
Powinienem być milszy dla Lindy i Ransoma.
Jezu, Ransom.
Jest do mnie zbyt podobny.
Pewny siebie i głupi. Sam nie wiem.
Uprzywilejowany. Nie zważający na konsekwencje,
aż w końcu nie rozróżnia się, co prawdziwe a co nie.
Nie boję się śmierci.
Ale chciałbym coś naprawić, zanim mnie zabierze.
Zakończyć z rozmachem.
Przekonamy się.
Chyba tak.
To był długi dzień, masz ochotę na coś jeszcze?
Mówisz o tym dobrym czymś?
No dalej, wyślij mnie do świata bajek.
Tylko trochę.
Nie wiem, czemu tyle lat czekałem z zażyciem morfiny.
Cymbał ze mnie i nudziarz.
Nie ma nic lepszego.
O mój Boże.
Coś nie tak?
Dałam ci 100 mg tego.
Schrzaniłam.
Dałaś mi 100 mg dobrego towaru?
A jaka jest zalecana dawka tego dobrego towaru?
Nie nazywaj tego tak. 3 mg.
To znacznie mniej. Co teraz?
Dam ci zastrzyk z Naloksonu, byś nie umarł w ciągu 10 minut.
Bez pośpiechu.
To całkiem ciekawy sposób na morderstwo.
Muszę sobie to zapisać.
Jeśli ktoś podmieni leki, jesteś martwy w ciągu 10 minut?
Całkowicie sztywny i zimny jak kamień?
Objawy wystąpią po 5 minutach. Poty, dezorientacja, a potem...
Taka dawka spowoduje, że...
twój mózg... Tak, w ciągu 10 minut.
Od momentu podania.
Zostało około ośmiu.
Nawet gdyby ofiara zadzwoniła po karetkę od razu
i mieszkała w tak wspaniałym domu na wsi jak my,
to karetka nie byłaby tu wcześniej niż za 15 minut.
I gdyby ofiara nie miała tego nakso-leku...
Marto, mamy nakso-lek?
Tak, zaraz znajdę.
Musi tu być, jest w zestawie.
Nie ma tego, Harlanie. Nie wiem dlaczego.
Wezmę telefon
i zadzwonię po karetkę.
Co ty robisz?
Co robisz?
- Marto, posłuchaj mnie. - Muszę zadzwonić.
Przestań, nie ma czasu. Musisz mnie posłuchać.
Zawołam kogoś.
Co ty wyprawiasz? Oszalałeś?
Musimy zadzwonić po pogotowie, nie ma czasu!
Posłuchaj mnie!
Nie ma dla mnie ratunku.
Zostało nam sześć minut.
Musimy cię z tego wyplątać. Pomyśl o swojej mamie.
O mojej mamie?
Stań za mną i się nie odzywaj.
Harlanie?
Marto? Wszystko dobrze?
- Cześć, Joni. - Cześć.
Wszystko dobrze? Słyszałam hałas.
Tak. Wybacz, po prostu strąciłem planszę do GO.
Wszyscy cali?
Tak. Wracaj do łóżka.
Możemy jutro wrócić do naszej rozmowy?
Niech tak będzie.
Kocham cię.
Dobranoc.
No dalej.
Skup się.
Twoja mama jest tu nielegalnie,
jeśli cię oskarżą, to może zostać deportowana.
Nie pozwolimy na to.
Tylko rób dokładnie to, co ci powiem.
Zrobisz to, Marto?
Tą ostatnią rzecz. Dla mnie i twojej rodziny.
Co mam zrobić?
Zejdź na dół i głośno się pożegnaj.
Wychodzę, Walcie!
Zwróć uwagę na czas.
Matko, już północ.
Jeśli możesz, wyjedź za bramę i by uniknąć kamer,
skręć w drogę przed rzeźbą słonia.
Miało być przed czy za?
Za rzeźbą słonia.
Nie, powiedział przed.
Przezad rzeźbą słonia.
Cholera jasna!
Zaparkuj i wróć pieszo do domu.
Przejdź boczną ścieżką, przez tą małą furtkę.
Psy cię poznają, nie powinny szczekać.
Musisz niezauważona wejść na trzecie piętro.
Użyj kratki z boku i wejdź przez ukryte okno.
- Chyba sobie żartujesz. - Nie żartuję.
I, na miłość boską, nie hałasuj.
Trudna część zacznie się, gdy wejdziesz do środka.
To będzie trudna część?
Włóż na siebie szlafrok i czapkę z mojej sypialni.
To obłęd. Nie dam rady.
To musi być niepodważalne,
by nikt nawet nie brał cię pod uwagę.
Brzmi jak szaleństwo, ale się uda.
Walt pali na zewnątrz, zobaczy cię przez szybę.
Wracaj do łóżka, tato.
Widziano, jak wychodzisz. Kamery też to pokażą.
A 20 minut później, mój syn widzi mnie żywego.
Zostajesz wykreślona z kręgu podejrzanych.
Wyjdź tak samo i uważaj, by cię nie zobaczono.
Ransom?
Wróciłeś tak szybko?
Jedź do domu.
W ciągu kilku dni policja cię przesłucha.
Nie ma mowy.
Wiesz, że nie umiem kłamać. Od razu zwymiotuję.
To nie kłam.
Powiedz prawdę - częściową. W tej kolejności...
Zabrałam go na górę i zagraliśmy partyjkę GO.
Strącił planszę i Joni przyszła sprawdzić, co się stało.
Dałam mu leki na ból, bo wcześniej naciągnął mięsień.
O północy zostawiłam go samego w gabinecie.
Pożegnałam się z Waltem
i wyszłam.
Jakie leki mu dałaś?
Od wypadku dostawał dożylnie 100 mg Toradolu.
To lek przeciwbólowy, nie odurzający.
I 3 mg morfiny, na lepszy sen.
- Rodzina o tym wiedziała? - Oczywiście.
Czy zauważyłaś coś dziwnego w jego zachowaniu?
Nie.
To chyba wszystko.
Dziękujemy.
Ludzie wkrótce zaczną się zbierać.
Wszystko w porządku?
Myślałam o intrygach taty.
Wydaje się, jakby to była jedna z nich.
I ciągle czekam na zakończenie,
gdzie wszystko nabierze sensu. Byłoby miło, prawda?
Ja naprawdę nie sądzę, by on się zabił.
Jest taki film z Danicą McKellar. "Śmiertelnie zaskoczony".
Gra tam żonę, która jest truta przez swojego męża.
Robi to stopniowo, więc ona nie ma pojęcia.
Aż w końcu jej odbija i sama się zabija.
Moja kuzynka pracuje na recepcji w biurze koronera
i mówi, że zna takie sprawy.
I tylko część z nich zostaje rozwiązana.
Nie lubisz go, bo go kochasz.
Nie lubię go, bo jest dupkiem.
I może właśnie takiej osoby nam było trzeba.
Takiej osoby potrzebowały Niemcy w roku 193... którymś.
Co ma piernik do wiatraka?
Wrócę, gdy skończą rozmawiać o polityce.
Chcesz szampana?
Nie mogę, pracuję.
Zdejmij klapki z oczu i rozejrzyj się dookoła.
Ulice zalewają naziści.
To nieprawda.
Nasza kultura jest wypierana,
przez ciągle napływających Meksykanów.
I to nie kwestia rasy, tak jak sugerujesz.
To samo bym powiedziała o imigrantach z Europy.
Gdyby Szwajcarzy zalewali nam ulice...
Damy im palec, to wezmą całą rękę.
Trzymają dzieci w klatkach jak w obozach koncentracyjnych.
Nikt nie twierdzi, że to w porządku,
ale rodzice też ponoszą winę.
Bo chcieli lepszego życia dla swoich dzieci?
- Czy nie po to jest Ameryka? - Bo złamali prawo.
Może ci się to nie podobać, ale taka jest prawda.
Ameryka dla Amerykanów. - Weź ten palec!
Marta już wyszła? Marto, podejdź tutaj.
Przyjechaliście z Urugwaju, ale zrobiliście to tak jak trzeba.
Mam na myśli legalnie. Tak jak należy.
Ciężką pracą osiągniesz sukces.
Jak tata i jak my wszyscy.
Zgadzasz się ze mną?
Zostaw ją w spokoju.
Chcę wiedzieć, co o tym myśli.
Możesz powiedzieć.
Nie musisz tego robić.
Są legalne sposoby, by zostać Amerykaninem.
Ale jeśli łamiesz prawo, nieważne czy jesteś dobrą osobą,
musisz ponieść konsekwencje.
Rozum postradałeś?
Ostrzegam cię!
Pytam się jej: "co jest nie tak z tymi ludźmi?"
O Boże, Marto!
Co się dzieje?
Oddychaj. Źle się czujesz?
Fran, nadal trzymasz swoje zapasy?
Częstujcie się do woli, bo tylko leżą i się suszą.
Dzięki, Fran.
Bardzo przepraszam.
Przestań przepraszać.
Serce mi wali i nie chce przestać.
Przerasta mnie to wszystko. Nie, dzięki.
To jest skrytka Fran?
Kto by szukał w zegarze?
Chcesz obiad, babciu?
Chcesz obiad? Do zjedzenia?
Zjadła całą pastę z łososia.
Przekazałeś Marcie, o czym rozmawialiśmy?
Jeszcze nie. To dobra pora?
Tak, najlepsza.
Spokojnie.
Marto, rozmawialiśmy trochę...
Paliłaś trawkę?
Nie.
Postanowiliśmy, że chcemy się tobą zająć.
Co to znaczy?
- Uważamy, że coś ci się należy. - Chcemy ci pomóc finansowo.
Zawsze byłaś dobra dla taty
i możesz na nas liczyć.
Chciałem byś była na pogrzebie, ale mnie przegłosowali.
Detektywie, pan wciąż tutaj?
Znał pan Harlana?
Przed laty znał mojego ojca, detektywa policyjnego.
On szanował Harlana, a to mówi samo za siebie.
Dlatego tutaj jesteś?
W tym momencie? Nie.
Liczyłem, że zamienię z tobą jeszcze słówko.
Coś nie gra w tej sprawie.
Ja o tym wiem i sądzę, że ty też.
Będziesz dalej kopać.
Jego detektywi kopią i plądrują jak świnia szukająca trufli.
Przewiduję koniec tęczy grawitacji.
Tęczy grawitacji?
- To powieść. - Wiem.
- Ale nie czytałam. - Ja też nie.
Nikt nie czytał, ale lubię tytuł.
Opisuje drogę przedmiotu, określoną przez prawo natury.
I proszę, oto mój sposób.
Obserwuję, podchodząc do tego z chłodną głową.
Wyznaczam sobie drogę i do końca nią podążam,
a prawda ląduje u mych stóp.
Patolog chciał orzec samobójstwo,
ale Elliott odroczył to na 48 godzin.
Jutro rano przeszukamy teren i zacznę swoje dochodzenie.
Chcę, byś mi towarzyszyła.
Będziesz moimi oczami i uszami.
Zaraz. Dlaczego ja?
Ufam twojemu sercu.
I ty jedna nic nie zyskałaś na jego śmierci.
Co ty na to, Watsonie?
Jeśli chce pan mojego zdania o tej rodzinie, detektywie.
Nikt z nich nie jest mordercą. Takie jest moje zdanie.
A jednak. Okrutna czy nie,
prawda zawsze wyjdzie na jaw.
To właśnie robi.
Zawsze?
Jutro o ósmej.
Na pewno o czymś zapomniałem.
- Ale dasz sobie radę. - Nie dam...
Zrobisz to po swojemu i wygrasz, nie tracąc przy tym siebie.
Nie mogę.
Możesz i musisz.
Dla mnie.
Teraz!
Muszę sprowadzić pomoc.
Rób, co mówię,
- a wszystko będzie dobrze. - Boże, nie.
Obiecuję.
Pracowałem tam 50 lat temu.
Obchody trzeba było robić ze strzelbą w dłoniach
i mieć uszy szeroko otwarte.
Teraz jest od tego technologia.
Zachowałem nagranie z tamtej nocy.
Zazwyczaj je kasuję,
ale pomyślałem, że to zachowam.
Dla bezpieczeństwa.
To transmisja na żywo.
By uniknąć kamer, skręć w drogę za rzeźbą słonia.
Dobrze, a możemy zobaczyć tamto nagranie?
Oczywiście, że tak.
Nagrane jest tutaj osiem godzin od 21 do 5 rano.
Przypomina japońskie horrory.
Można przewinąć do przodu?
Jak się przewija?
Przytrzymaj przyciski "play" i "FF", dopóki nie zazgrzyta.
Przyjęcie powinno się skończyć jakoś w tym czasie.
Co się stało?
Musisz trzymać, bo inaczej się wysunie.
Ten staroć ciągle wciąga taśmy.
Twoi ludzie mogą to przegrać, byśmy mogli dokładnie przejrzeć?
Raczej tak.
Wezmę ją.
Wszystkie te posągi dookoła,
są jak żywcem wyjęte z trylogii Harlana. Odlot.
Super.
Bardzo tu ładnie, Benny.
Ale naprawdę sądzisz, że ktoś się włamał i go zabił?
Po to tu jesteśmy?
Niekoniecznie, ale jeśli tak, to zostały ślady.
Mogę to wziąć.
Wagner, poszczęściło ci się z...
- Jak mu było? - Ransom?
Nie.
Ale zdobyłem adres, Kenoak Street 10.
Kenoak? Kenoak.
Przyjemnie brzmi, prawda?
Obudziłem się w Kenoaku. Śmieszne.
Wszędzie te liście i błoto, całe buty sobie zniszczę.
Błoto. Padało wcześniej?
- Stójcie! - O co chodzi?
Mamy tu ślady butów.
Musimy...
- Marto, zatrzymaj się. - Słucham?
Co takiego?
- Nie ruszaj się. - Co?
Nie, zostań tam!
Wołał mnie pan?
Przepraszam.
Trzeba ściągnąć tu ekipę.
Niech odgrodzą teren i zabezpieczą ślady.
- Trzymaj się tej strony. - Przepraszam.
To prawda, że pies zna się na ludziach.
Odczyt testamentu zaplanowali na 10.
Rodzina niedługo tu będzie.
Nigdy nie byłam na odczytaniu testamentu.
Pomyśl o tym jak o sztuce
na temat zwrotu podatku w społecznym teatrze.
Czego szukamy?
Wszystkiego, co odbiega od normy.
Jak to zobaczysz, to będziesz wiedzieć.
O mój Boże!
Wielkie nieba!
Dzień dobry, pani Trombley.
Dasz radę wejść do gabinetu?
Gdzie twoja torba?
Nie wiem. Zostawiłam ją tutaj, tak jak zawsze.
Musieli zabrać ją jako dowód. Sprawdzę to.
Cholera.
Jak to się stało, że plansza do gry spadła?
Wygłupialiśmy się.
O czym pan myśli?
Niech zgadnę.
Przestańcie.
Spokój.
Hugh Drysdale?
Ransom. Mów mi Ransom. To moje drugie imię.
Tylko służba mówi mi Hugh.
To funkcjonariusz Wagner, a ja porucznik Elliott.
Chcemy zadać kilka pytań.
Przepraszam. Proszę pana?
Jesteśmy stróżami prawa.
Chcecie mnie skuć? Nie mam nastroju na rozmowy.
Chcesz go przesłuchać, Benny?
Co to ma być?
Panie Drysdale.
CSI KFC?
Skocz mi po szklankę zimnego mleka, Frannie.
Nie jej imię ani praca, dupku.
Masz już ten dyplom z walki o społeczną sprawiedliwość?
- Nadęty buc. - Wystarczy już.
Słuchajcie wszyscy.
Będę w drugim pokoju, bądźcie gotowi za 10 minut.
Zabawne, że pogrzeb olałeś, a tu jesteś przed czasem.
Każdy na swój sposób przeżywa żałobę.
Zabawne, że w ogóle tu jesteś.
Po co się fatygowałeś? To mnie zastanawia.
Co to ma znaczyć?
- On wie, co to znaczy. - O co chodzi?
Jacob był w łazience podczas przyjęcia.
To tam się chowałeś!
Po cholerę siedziałeś w łazience cały wieczór?
- Bez powodu. - Zabijałeś uchodźców?
- Nie. - Nazistowski troll.
Liberalna śnieżynka.
Nie wiem, o czym mówicie.
O tym, że twój syn to mały dziwak.
Mój syn to dziwak?
Chłopaki!
Był w łazience.
Owszem, był...
Smętnie onanizując się do zdjęć martwego jelenia.
Wiesz co, Richardzie? Chcesz dostać?
Żebyś wiedział. Dawaj.
Chcesz? No to chodź.
Lepiej uważaj.
Przestańcie.
Całe życie na to czekałem.
Przestańcie! Natychmiast!
Dam sobie radę.
O mój Boże.
Musimy częściej to robić.
Wiemy, do czego to zmierza.
Byłeś w łazience obok gabinetu Harlana,
gdy kłócił się z Ransomem.
Usłyszałeś coś. Mów co.
Słyszałem dwie rzeczy.
...mój testament!
"Mój testament".
Potem coś jeszcze krzyczeli
i Ransom powiedział: "Ostrzegam cię".
Ransom? Co to ma znaczyć?
Chyba to, że ojciec poszedł po rozum do głowy
i wydziedziczył smarkacza.
Chyba pora sprzedać auto,
wypisać się z klubu country
i odstawić piguły.
Jeśli myślisz, że po spaleniu za sobą wszystkich mostów,
po całym tym gównie jakim nas smarowałeś
przez ostatnie 10 lat,
że ktoś z nas ci pomoże,
że ktoś z nas da ci choćby złamanego grosza,
to zwariowałeś!
Synu.
Ojcze.
Czy Harlan cię wydziedziczył?
Tak.
Zrobił to, na co nikt z nas nie miał odwagi.
Może dzięki temu w końcu wydoroślejesz.
To może być najlepsza rzecz, jaka ci się przytrafiła.
Dziękuję. Oto moja matka, panie i panowie.
Nie będzie łatwo, ale będzie dobrze.
Nic co dobre nie jest łatwe.
Cmoknij mnie w dupę.
Żerujesz na nas już od dawna.
Cmoknij mnie w dupę? Miło.
Właściwie to żryj gruz.
- Co? - Co ty na to?
- Nie mów tak przy moim synu. - Żryj gruz.
Żryj gruz, żryj gruz.
- Rozpieszczony bachor! - Starłabym ci ten uśmiech...
Ty też i ty. Wszyscy żryjcie gruz.
Podobno miało być nudno.
Wyjątek potwierdzający regułę.
Dupek.
Ostrzegam cię.
Ransom powiedział: "Ostrzegam cię".
Ransom ciągle mówi takie rzeczy.
Chcesz to?
Co my tu mamy?
Wygląda, jakby dopiero odpadł.
Właśnie tam.
Chwileczkę...
To bez sensu. Gdzie jest tamto okno?
Co powiesz na ciasteczka? Chcesz jeszcze?
Może Harlan zostawił ci w testamencie szklankę mleka.
Pokaż mi, ale nie wchodź na dywan.
To ukryte okno z "Sezonowych morderstw".
Weźmie pan to?
Ślady zaschniętego błota.
Zapewne biegną przez cały korytarz.
Odciski butów?
Nie, tylko drobinki.
Nie wiadomo, kiedy był ostatni raz czyszczony,
więc mogą tu być już od jakiegoś czasu.
To nie wyjaśnia tego.
Zbadajcie błoto, będzie pasować do tych śladów.
Podobne ślady znajdziecie na zewnętrznej kratce.
Tamtej nocy ktoś chciał uniknąć wchodzenia po tych schodach
i zadał sobie dużo trudu, by się tu dostać niezauważonym.
Gra rozpoczęta, Watsonie.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Nie jest to zwykle konieczne, ale skoro byliście w pobliżu
i część z was wkrótce wyjeżdża...
Przepraszam bardzo.
Chciałbym prosić państwa o pozostanie w mieście
do zakończenia śledztwa.
Z naszej strony to nie prośba, a rozkaz.
Nikt się stąd nie rusza, aż do wyjaśnienia.
- Co takiego? - Można wiedzieć czemu?
- Coś się zmieniło? - Nie.
Nie zmieniło, czy nie można pytać?
Proszę kontynuować, panie Stevens.
Uznałem, że wszyscy na tym skorzystają,
bo przed śmiercią Harlan dokonał zmian w testamencie.
Zapieczętował go i miałem go oddać do sądu po jego śmierci.
Jeśli coś będzie niezrozumiałe, możemy to razem omówić.
Jednak wątpię, by coś było skomplikowane.
Majątek Harlana składał się z...
Domu, którego był jedynym właścicielem.
60 milionów.
60 mln na kilku kontach oraz w inwestycjach.
I oczywiście, największy skarb,
wyłączna własność nad wydawnictwem Krew Jak Wino.
Życzył sobie, by najpierw przeczytać to oświadczenie.
"Kochani Lindo, Walterze i Joni.
Część z was będzie zaskoczona moim wyborem.
Nie czerpałem z tego żadnej przyjemności
i nie miałem na celu siania niezgody. Wręcz przeciwnie.
Proszę, przyjmijcie to godnie i bez goryczy.
Tak będzie najlepiej. Tata"
Faktycznie nieskomplikowany.
Szybko pójdzie.
Ja, Harlan Trombley, zdrowy na ciele i umyśle, i tak dalej.
Wszystkie moje aktywa, zarówno płynne jak i inne,
w całości przekazuję Marcie Cabrera.
Prawo własności nad wydawnictwem Krew Jak Wino,
w całości przekazuję Marcie Cabrera.
Wszelkie prawa autorskie przekazuję Marcie Cabrera".
Co?
Nie. To nieprawda.
To niemożliwe. Mogę to zobaczyć?
Wszystko się zgadza.
To legalne?
Zgadza się.
- On był... - O mój Boże!
Alanie, to pomyłka.
Jesteśmy jego rodziną...
To niemożliwe!
Czy możemy coś z tym zrobić?
Przed śmiercią Harlan był pod wpływem leków.
Oczywiście, że nie był... Sam nie wiem.
Zabierz ten świstek papieru, wsadź sobie w dupę i wyjdź.
Wy także. Wynocha.
W tej chwili.
Musimy to omówić, trzeba z tym walczyć.
Nigdzie się nie wybieramy. Mówiłam wypad!
Jesteśmy Trombleyami i to nadal nasz dom.
Wybaczcie.
"A także dom na Deerborn Drive 2
i cały dobytek przekazuję Marcie Cabrera".
Ty mała zdziro.
Ty mała zdziro!
Wiedziałaś o tym od samego początku?
Muszę to wiedzieć.
Co robiłaś? Bzykałaś się z moim ojcem?
"Bzykałaś się"?
Wszyscy musicie ochłonąć.
Sypiałaś z moim dziadkiem, ty brudasko!
Na twoim miejscu bym zwiewał.
Marto!
- Proszę państwa. - Porozmawiaj z nami.
Marto, poczekaj.
Rozumiem, jak musisz się czuć. Możesz ze mną porozmawiać.
Nie mam pojęcia jak...
Nic nie wiem.
Nie rozumiem tego, nie wiem czemu on...
Mam mętlik w głowie, muszę pomyśleć.
Posłuchaj mnie.
Nie nadążam.
Nie mogę ich otworzyć.
Marto, zrozum. To nasz ojciec.
Nie słuchaj ich, tylko mnie.
Nie mam już Twittera.
Napisz do mnie na Instagramie, musimy porozmawiać.
Co się dzieje?
To może być najlepsza rzecz, jaka wam się przytrafiła!
Co miał na myśli?
Czemu ich nie zatrzymałeś?
A co miałem zrobić? Wgryźć się w zderzak?
Teraz na poważnie, co jest grane?
- Dostaniemy dodatkową miskę? - Pewnie.
Wyglądasz jakbyś miała paść. Jadłaś coś dzisiaj?
To jakiś koszmar.
No więc czemu?
- Czemu? - Czemu?
Dostałaś wszystko.
Musiał mieć ku temu jakiś dobry powód.
Pomyślałeś, że może chodziło o was, a nie o mnie?
Tak.
To jedyne sensowne wytłumaczenie.
Mówił ci coś?
Tylko, że nie dostanę ani grosza.
Chciał, byś zbudował coś od zera.
Jasne, "zbudował coś od zera".
Moja matka tak zrobiła z milionem, który jej pożyczył.
Mój ojciec nie ma z tego nic, bo podpisali intercyzę.
Żyje w ciągłym strachu.
Wiem, że dziadek właśnie przed tym chciał mnie chronić
i źle, że to mówię, ale gdy mi powiedział...
Mógłbym go zabić.
Wyszedłem z przyjęcia i jeździłem bez celu
przez całą noc. Ogarnęło mnie poczucie...
jasności.
Że od teraz będę musiał sam sobie radzić
i czułem się z tym...
dobrze.
Stary drań.
Wiem trzy rzeczy, Marto. Po pierwsze: on się nie zabił.
Czemu tak myślisz?
Ja tak nie myślę, ja to wiem.
Bo znałem dziadka.
Być może ty i ja jako jedyni go znaliśmy,
więc nie wciskaj mi kitu, bo po drugie:
wiem, że rzygasz, gdy kłamiesz.
Dzięki grze w mafie w Święto Niepodległości.
I po trzecie:
wiem, że właśnie zjadłaś talerz fasolki po bretońsku.
Zatem...
Spójrz mi w oczy
i powiedz, co się stało z moim dziadkiem.
- Ty dupku. - Marto.
Powiedz mi wszystko.
Na pewno można coś zrobić, Alanie.
Nie. Nie wiem ile razy mam wam to powtórzyć.
Jeśli był poczytalny, gdy dokonywał zmian,
a wiemy, że tak było...
Czy osoba poczytalna, by to zrobiła?
Jego czyny przemawiają za szaleństwem.
Nie ze strony prawnej.
To, że wam się to nie podoba, nie ma tu nic do gadania.
A niepożądany wpływ?
Właśnie, niepożądany wpływ. Co ty na to?
Wygooglowałeś to?
Jeśli Marta w jakiś sposób manipulowała tatą...
Jeśli złapała go w swoje szpony.
Potrzeba na to mocniejszych dowodów.
Wysoki Sądzie, "Zaskarbiła sobie jego względy
ciężką pracą i dobrym humorem".
To nie przejdzie.
A niegodność dziedziczenia przez zabójstwo?
Wygooglowałam to.
Ta zasada tu nie obowiązuje.
O co w niej chodzi?
Skazany za śmierć spadkodawcy nie może dziedziczyć spadku.
Wystarczy, że udowodni mu się winę w sądzie cywilnym.
Jak z O.J. Simpsonem.
Dokładnie. Tylko, że Harlan popełnił samobójstwo.
Detektywie Blanc.
Mówił pan, że śledztwo jest w toku.
Podejrzewacie zabójstwo?
Panie Blanc, jeśli można prosić.
Jest wiele niejasności, ale zgadza się.
Podejrzewam udział osób trzecich.
Marta?
Nie wykluczyłem żadnych podejrzanych.
Pieprzysz głupoty. Nie ufam temu elegancikowi.
A ty, Alanie, jesteś bezużyteczny.
Dziękuję.
Jest tylko jedno wyjście, musi się zrzec spadku.
- Wie, że powinna. - Właśnie tak zrobi.
- Mamo. - Zrobi tak.
Dziadek wszystko jej zapisał, bo taka była jego wola.
On nie był sobą. Przecież nas kochał.
Chciał, by nam się dobrze żyło. Byś zdobyła wykształcenie.
Myślisz, że stać mnie, by opłacić twoją szkołę, Meg?
Wiem, jak to brzmi, ale to prawda.
A Blanc chyba coś podejrzewa.
Nieważne czy pójdę siedzieć, ale moja mama...
Moja siostra, my...
Powiesz coś?
Myślałem, że tylko ja umiem go pokonać w GO,
że to coś znaczy.
Wiem, że umiałeś.
Nasza ostatnia rozmowa na przyjęciu, ostatnia kłótnia,
to wtedy mi o tym powiedział,
że jesteś w tym lepsza niż ja. Pomyślałem sobie...
Co on wygaduje?
Teraz rozumiem.
To naprawdę coś znaczyło.
Nie powiem nic rodzinie.
Detektyw cię nie złapie i nie pójdziesz siedzieć.
Nie oddasz pieniędzy.
Tego chciał dziadek. Postarał się, by tak się stało.
Tego chciał dla siebie i swojej rodziny.
I dla ciebie.
Zaszłaś tak daleko. Pomogę ci doprowadzić to do końca.
O co tutaj chodzi? Nie jesteś taki.
Czemu mnie nie wydasz? Dostałbyś swoją część spadku.
Bo mam w dupie moją rodzinę.
Pomogę ci się z tego wywinąć, a w zamian...
Ty odstąpisz mi moją część.
Szczęśliwe zakończenie i sami wygrani: ty, ja, Harlan.
Zgoda?
- Meg. - Marto.
- To jakiś obłęd. - Wiem.
Dobrze się czujesz?
Tak, a ty?
Wszystko w porządku.
Nikt nie wie, że dzwonię.
Chciałam tylko...
Chciałam cię przeprosić za ich zachowanie.
I jeszcze...
Zapytać, co zamierzasz.
O czym mówisz?
O spadku. Co zamierzasz z nim zrobić?
Co twoim zdaniem powinnam zrobić?
Zrób to, co uważasz za słuszne.
Posłuchaj, ja...
Sądzę, że powinnaś go oddać.
Dziadek o nas dbał, jesteśmy jego rodziną.
Wiem, że był ci bliski, ale to my jesteśmy jego rodziną.
Tak...
To niesprawiedliwe, wiesz o tym.
Zawsze byliśmy wobec ciebie dobrzy
i jesteś dla nas jak rodzina. Pomożemy ci,
ale musisz postąpić jak należy. Wiesz, co to znaczy.
Marto...
Mama jest spłukana. Będę musiała rzucić szkołę.
Nie, Meg.
Nie pozwolę na to.
Dam ci każdą kwotę, możesz na mnie liczyć.
Zaopiekuję się tobą.
Obiecuję.
Dzięki.
Gdy tylko...
No dobra.
Czy Blanc znalazł coś podejrzanego w domu?
Znalazł błoto w miejscu, gdzie weszłam przez okno.
Odciski możliwe do zidentyfikowania?
- Nie. - To dobrze.
Dobrze.
Przyczaj się na kilka dni, aż śledztwo ucichnie. Tak będzie,
bo nieważne jak dobry jest Blanc, nie ma nic.
Wyluzuj.
Wstawaj, Marto. Co się dzieje? Pełno ludzi pod domem.
Wszyscy szaleję. Jesteśmy bogate?
Możliwe. Nie wiem.
Nie wiem, co to znaczy, ale lepiej rusz dupę.
Niewiele wiemy o Marcie Cabrera czy jej związku z...
Dobry Boże, Marto. Co to ma być? Co ty zrobiłaś?
- Czy to stąd? - Tak.
To prawda? Jesteśmy bogate?
O mój Boże.
Dzień dobry, pani Trombley.
Czemu żal to przywilej młodości?
Nie wiem.
Ale sądzę, że z wiekiem hartują się też uczucia.
Nawet żal.
W ten sposób chciałem złożyć wyrazy współczucia
z powodu straty pani syna.
Czy to zuchwałe z mojej strony, że źle oceniam pani rodzinę?
Podejrzewam, że jako pierwszy panią pocieszam.
Są młodzi, prawda?
Jedno wiem. Z wiekiem przychodzi zmęczenie.
Sam jestem z dnia na dzień co raz bardziej zmęczony.
Zmęczony pracą, ganianiem za niemożliwym.
Nieuchronnością prawdy.
Ale problem nie leży w prawdzie,
lecz w tym, co z nią zrobisz, gdy ją poznasz.
Chyba chce mi pani coś wyznać.
Myślę, że dużo pani zauważa
i może mi pani powiedzieć, co widziała w noc przyjęcia.
Poczekam, nigdzie się nie spieszę.
Prawdę mówiąc, dobrze mi się tu z panią siedzi.
Jacyś ważni prawnicy tu byli.
Zostawili te rzeczy i swoje wizytówki.
Gdy wróciłam, leżała tu jeszcze sterta innych rzeczy.
- Nie podoba mi się to, Marto. - Mi też nie.
Wyjdę tyłem. Będę później.
Z nikim nie rozmawiaj.
Walt?
Tak, przyszedłem... Jak się masz?
Chcę, byś wiedział, że nie miałam o tym pojęcia.
Wiemy to.
Trochę nas wczoraj poniosło.
To zrozumiałe.
Nawet tego nie przejrzałam.
To pewnie od okolicznych prawników i księgowych,
którzy widzieli wiadomości i próbują szczęścia.
Lepiej bądź ostrożna.
Marto, zamierzasz zrzec się spadku?
Tego chciał Harlan.
Tak, ale Harlan postawił cię w bardzo złej sytuacji.
To nie w porządku.
Nie widzisz, co wyprawiają prasa i policja?
A twoja mama...
- Moja mama? - Tak.
Co Meg wam powiedziała?
Tu nie chodzi o...
To nie tak, że chcemy wykorzystać to przeciwko tobie,
ale jeśli twoja mama przebywa tu nielegalnie,
a ty przyjmiesz spadek, gdy wszyscy się przyglądają,
to sprawa wyjdzie na jaw. Chcemy tego uniknąć.
Możemy temu zapobiec lub pomóc, gdy tak się stanie.
Mówisz, że jeśli sprawa wyjdzie na jaw...
Wasze pieniądze to naprawią?
Tak, z pomocą dobrych prawników. Nie tych miejscowych,
ale z Nowego Jorku, ze stolicy.
Dzięki odpowiednim środkom.
Oczywiście, wcale nie musi do tego dojść.
Dobrze.
Dobrze?
Harlan dał mi wasze pieniądze.
Więc z ich pomocą, będę mogła to naprawić
i znajdę dobrych prawników.
Marto, to...
Upewnij się,
że tego właśnie chcesz.
Nie wiem. Co to jest?
Moja plakietka, mają moją torbę medyczną.
To kopia nagłówku raportu toksykologii Harlana.
Marto, to wykaże przedawkowanie morfiny.
Mam przechlapane.
Skąd w ogóle wiesz te rzeczy?
Latem byłem jego asystentem w badaniach.
Co to w ogóle za szantaż,
gdy dowody leżą w laboratorium?
Żadnych żądań ani miejsca spotkania.
Po co mieliby ci to wysyłać?
Pół godziny, może godzina.
To zależy. Chcemy być pewni...
- Co tutaj mamy? - Hej.
- Dziękuję, komendancie. - Nie ma sprawy.
Wszystkie zabezpieczenia uruchomiły się o 5 rano.
Paliło się szybko,
czyli wszelkie próbki krwi i dokumenty przepadły.
Na szczęście nie było żadnych pracowników.
- Co z kamerami? - A tak...
Przy okazji, taśma z nagraniem z domu Trombleyów
okazała się niemożliwa do otworzenia.
Czego jeszcze brakuje z wyników autopsji?
Tylko raportu z morfologii.
Morfologii?
Jasna cholera!
To szaleństwo!
Ktoś wysadził cały budynek, by mnie szantażować?
Czyli szantażysta ma jedyną kopię raportu,
który dowodzi twojej winy.
Dostałaś jakieś instrukcje? Telefon, e-mail, cokolwiek?
Nie sprawdzałam poczty.
Jest coś.
10 rano, przy Columbus 1209.
Wiesz, co to znaczy?
Zniszczysz tę kopię i jesteś czysta.
O, nie!
Słyszysz mnie, Marto?
Tak.
Elliott! Musimy jechać!
No dobra, wyścigówko.
Żałujesz, że mi pomagasz?
Żałuję, że nie wzięliśmy beemki.
Cholera!
Pościg na Washington Street.
- Powiedz, że bez broni. - Bez broni.
- To podejrzany o morderstwo. - Powiedziałem.
Jedź! Wciskasz gaz do dechy?
Wciskam.
- Świetnie nam idzie. - Zatrzymam się.
Jeśli zmarnujesz szansę, by odzyskać raport, to koniec.
O mój Boże...
Czemu stajemy?
Czemu stajemy na środku drogi?
Trzymaj się.
O Boże, jestem cała nabuzowana adrenaliną.
Dobra, co to za adres?
Columbus 1209.
Zgodzę się na wszystko,
byle odzyskać ten raport.
- Odzyskać i zniszczyć. - Zniszczyć go.
Cholera jasna, Ransom...
Dziękuję. Bez ciebie nie dałabym rady.
O Boże...
Wysiadać!
To był najgłupszy pościg w historii.
Opuśćcie ręce.
Rozmawiałem z Wanettą Trombley.
W noc przyjęcia widziała, kto wspinał się na trzecie piętro.
Panie Drysdale, idziemy.
Przeszukaj go.
Co się dzieje?
Powiedziała: "Ransom wrócił".
Nie wiem po co, ale się dowiemy.
Masz przy sobie coś ostrego?
- Uwaga na głowę. Dziękuję. - Nie musisz mu dziękować.
Kazał ci odjechać, gdy mnie zobaczył?
Tak.
Jedziesz z nami, Blanc?
Pojadę z Martą.
Jedziemy na komendę.
Trzeba spisać wszystko, co ci powiedział.
Przy okazji powiem ci, co wiemy.
To dziwna sprawa od samego początku.
Sprawa z dziurą w środku.
Oponka?
To mój proces myślowy. Powiedz, jeśli przynudzam.
Pętla się zaciska. Rodzina jest w trudnym położeniu.
Podejmują rozpaczliwe kroki.
Tajemniczy klient, niemożliwa zbrodnia, a jednak...
Oponka! Jeden element w samym jej środku,
który po pojawieniu się, zmieniłby wszystko.
Mogę się na chwilę zatrzymać?
Muszę coś odebrać. Będzie szybko.
Pewnie.
Zajmie mi to kilka minut.
Przypilnuję drzwi.
Halo?
Nie wiem, czego chcesz,
ale możemy się dogadać.
Ale musimy zrobić to teraz.
I wyjdę stąd z tym raportem.
Halo?
Fran?
Nie! Fran!
Słyszysz mnie? Daj mi jakiś znak.
Ty.
Tak, to ja, Marta.
Chciałaś, bym przyszła, wysłałaś mi e-mail.
Brałaś coś?
Wezwę karetkę, wszystko będzie dobrze.
Wyjdziesz z tego. Trzymaj się.
- Kopia. - Co?
Kopia...
- Ukryta... - Co?
O czym ty mówisz?
Ty to zrobiłaś!
Nie wywiniesz się.
Jezu, przestań!
Tu operator numeru 112, w czym mogę pomóc?
Chryste.
Dobrze, dziękuję za informację.
Nie trzeba. Sam ją przywiozę, gdy dowiemy się, co z gosposią.
Jest niestabilna. W porządku.
To koniec. Ludziom dzieje się krzywda.
Powiem prawdę.
Ransom powiedział wszystko porucznikowi Elliottowi.
Dobrze. Mam nadzieję, że mnie nie krył.
Powiedział prawdziwą wersję? Że to ja zamieniłam...
Tak.
- A o przebraniu? - Tak.
I szantażu?
Czemu Fran zażyła morfinę?
Musiała zwinąć torbę z domu, ale nie wiedziałam, że brała.
Chyba, że po to jej były pieniądze z szantażu.
Sama nie wiem. To nie ma już znaczenia.
Sama powiem Trombleyom, jestem im to winna.
To chyba zły pomysł.
Muszę to zrobić!
Dałam lekarzom mój numer, zadzwonią w sprawie Fran.
Dobrze.
Zbiorę Trombleyów do domu. I policję.
By mnie aresztowali.
Po drodze opowiesz mi swoją wersję.
Nie chcę więcej niespodzianek.
Fran powiedziała, że ukryła gdzieś kopię,
a potem: "ty to zrobiłaś, nie wywiniesz się".
Wezwałam karetkę i tyle.
Dobrze.
Gotowa?
Opamiętała się w końcu?
Stoi tutaj, Richardzie. Sama ci powie.
- Reszta rodziny na miejscu? - Są w salonie.
Dołączmy do nich i miejmy to z głowy.
- Hej. - Hej.
Wybacz, że im powiedziałam o twojej mamie.
Nie szkodzi, Meg.
Nie chciałam, ale bałam się.
Uwierz mi, rozumiem to.
Rozumiem. Nic się nie stało.
Przepraszam.
Po tym wszystkim zrobię nalot na towar Fran.
Nadal sądzę, że to zły pomysł, ale wszyscy już czekają.
Wiem, gdzie jest raport.
Praktycznie mi powiedziała.
To domknie całą sprawę.
I sama ci to dałam.
Marny z ciebie detektyw.
Żeby było sprawiedliwie...
Z ciebie marny morderca.
Jesteśmy siebie warci.
Zawsze byliście dla mnie dobrzy.
To co powiem, nie będzie łatwe i będziecie źli.
Ale po tym co przeszliście,
zasługujecie, by to ode mnie usłyszeć.
- Ja... - Przepraszam państwa!
Wcale nie byliście dla niej dobrzy.
Potraktowaliście ją jak śmiecia, by odzyskać straconą fortunę,
na którą ona zasługuje.
Jesteście jak stado sępów na uczcie.
Dziób bez przerwy krwawy.
Tym razem wam się nie uda.
Panna Cabrera nie zrzeknie się spadku. Postanowione.
Co?
Co więcej, sam polecę lokalnym władzom,
by za przyczynę śmierci Harlana
uznać samobójstwo. Sprawa zamknięta.
- Blanc. - Że co?
Dziękuję za przybycie. Żegnam.
Co jest grane?
Powiedz mi...
Nie tego się spodziewałem.
Czy ktoś wie, co się dzieje?
Kompletnie nie tego oczekiwałem.
- Powiesz mi, o co chodzi? - Tak.
Chciałam się przyznać.
- To koniec. - Prawie.
Co robisz, Blanc?
- Przepraszam. - Funkcjonariuszu Wagnerze.
Trzymajcie rodzinę z dala, najlepiej poza domem.
Ale bądźcie w gotowości.
- Wyprowadzić ich? - Tak, ale nie wszystkich.
- Robi się, sir. - No dalej.
O co chodzi?
Daj mi chwilę.
Powiedziałam Ransomowi, on tobie i teraz ja ci mówię,
to niepodważalny fakt, że zabiłam Harlana.
Zrobiłaś to ty, zrobił to on. Ale...
W aucie mówiłem o dziurze w środku oponki.
Co zrobiliście z Harlanem, na pierwszy rzut oka,
pasuje do niej idealnie.
Dziurka w dziurce.
Ale musimy się przyjrzeć.
Wtedy widzimy, że dziurka w oponce ma dziurkę w środku.
To nie jej dziurka,
tylko mniejsza oponka ze swoją własną dziurką.
A nasza oponka wcale nie ma dziurki!
Rozumiem, że cię to śmieszy.
Po co mnie zatrudniono? Po co ktoś, by to robił?
Ktoś komu zależało na testamencie.
Zatrudniono mnie przed odczytem.
Ta osoba musiała znać jego zawartość.
Musiała także wiedzieć, że popełniono przestępstwo
i co więcej,
jeśli zamierzała pozbawić Martę spadku,
musiała wiedzieć, że jest za to odpowiedzialna.
Dość intrygujące połączenie. Ktoś wiedział, co Marta zrobiła
i chciał ją wydać, nie ujawniając kim jest.
Fran. Szantażowała mnie. Wiedziała, co zrobiłam.
Zależało jej na pieniądzach, nie na ujawnieniu sprawy.
Może ktoś widział, że Marta robiła coś podejrzanego.
Nie mieli powodu, by milczeć.
Odpowiedź nie jest prosta.
Teraz, gdy znam rozwiązanie,
cała sprawa to tylko tragiczny splot pomyłek.
Nie będzie łatwo to usłyszeć, Marto.
W tym wszystkim jest co najmniej jeden winny.
Winny prawdziwego zła,
jakim jest dokonanie ohydnej zbrodni z czystego egoizmu.
Funkcjonariuszu Wagnerze.
Funkcjonariusz Wagner?
Nie.
Przepraszam, Marto. Wszystko im powiedziałem.
W porządku. Dobrze zrobiłeś.
Chyba jednak nie wszystko.
Chodzi o to, co mówiła babcia?
Widziała mnie wtedy i pomyliła z Ransomem.
Dojdziemy do tego. A teraz...
Panie Hugh Ransomie Drysdale,
wyjaśni pan, czemu mnie wynajął?
Czemu ja pana wynająłem?
Cofnijmy się do tamtej nocy.
Pańska kłótnia z Harlanem.
Co usłyszał ten mały nazista, onanizujący się w łazience?
"Mój testament" i "ostrzegam cię".
Harlan i pan żyliście dramatami, i wbijaniem sobie noża w plecy.
Nie wierzę, że powstrzymałby się od wbicia go do końca.
Założę się, że powiedział ci wszystko.
Nie mówisz poważnie!
Nawet złamanego grosza żadne z was nie dostanie.
Marto, przypomnij mi, jak skończyła się ta rozmowa.
Harlan powiedział mu, że wygrywam z nim w GO.
Zapytałem sam siebie - Marta?
Czemu temat testamentu zszedł na Martę?
Jest tylko jedno wytłumaczenie.
Zamierzasz tak po prostu wyrzucić cały majątek?
Nie, dam wszystko Marcie.
Twojej brazylijskiej opiekunce? Rozum postradałeś?
Nigdy nie byłem tak zdrowy na umyśle.
- Nie pozwolę ci na to. - Już to zrobiłem.
Zmieniłem testament. Już postanowione.
Ostrzegam cię!
To tylko domysły.
Prawda.
Ale tylko dzięki temu, to co będzie później, ma sens.
Wybiegasz z domu i odjeżdżasz.
Później mówisz Marcie...
Jak to szło? Że ogarnęło cię poczucie...
Jasności. Że od teraz musi sam sobie radzić.
Dokładnie!
Marta. Testament. Harlan. Praca na siebie.
"Nie ujdzie ci to na sucho".
I rodzi się plan.
Zawracasz. Ostrożnie, by uniknąć kamer.
Potem pieszo w stronę domu.
Przyjęcie trwa, więc wchodzisz po kratce, by cię nie widziano.
Zajmie ci to tylko chwilę.
Ale to ważne, by nie dać się nakryć.
Wiedziałeś, jakie leki brał
i co Marta mu poda tej nocy.
Wiedziałeś, że nawet nieumyślna śmierć z rąk Marty,
unieważni zmieniony testament i dostaniesz swoją dolę.
Zamieniłeś płyny w fiolkach za pomocą strzykawki
i na wszelki wypadek
zabrałeś Nalokson, który uratowałby mu życie.
Nie, to niemożliwe.
To prawda.
Pokażę ci. Podaj mi fiolkę z morfiną.
Jeśli leki były podmienione, a ja pomyliłam fiolki to...
przypadkiem zamieniłam je z powrotem.
- Czyli dałam Harlanowi... - Prawidłowe dawki.
Tak.
Ale nie przypadkiem.
Zakleiłem etykietki.
Fiolki są identyczne.
Skąd wiedziałaś, że to morfina?
Po prostu.
Wiedziałaś, bo jest niewielka, ledwie dostrzegalna różnica
w ich barwie i lepkości.
Wiedziałaś, bo robiłaś to setki razy.
Podałaś mu właściwe leki, bo jesteś dobrą pielęgniarką.
- Czyli Harlanowi nic... - Przykro mi, ale tak.
Harlanowi nic nie było.
Jego krew była czysta.
Przyczyną śmierci było samobójstwo,
a ty jesteś winna tylko kilku amatorskich występków.
Gdyby Harlan cię posłuchał i zadzwonił po karetkę,
to wciąż by żył.
Jasny gwint.
Poplątana sieć.
Której jeszcze nie odplątaliśmy.
Marto, gdy babcia cię zobaczyła, powiedziała:
Ransom? Wróciłeś tak szybko?
"Wróciłeś tak szybko?", bo wcześniej...
Ransom, wróciłeś?
Proszę cię, Marto.
To głópota przez "ó". Nie macie grama dowodów,
to zwykłe bajki.
Nie, nawet grama.
Tak samo jak na to, że Marta podmieniła fiolki.
- Czyli twoje słowo... - Przyznała się!
Racja.
To akurat mamy.
Jeśli nie ma nic przeciwko, przejdziemy dalej.
Później tej nocy, musiałeś wrócić do domu,
by odzyskać sfałszowane fiolki.
Jednak tym razem, psy były na zewnątrz.
Zaczęły szczekać, budząc przy tym Meg.
Nieważne. Zabierzesz je jutro.
Nazajutrz jednak dowiadujesz się nie o winnej pielęgniarce,
ale o poderżniętym gardle i samobójstwie.
Idealne okoliczności, by mnie anonimowo zatrudnić.
Wiesz, że panna Cabrera popełniła przestępstwo
i chcesz, by ją złapano, ale nie możesz ujawnić,
skąd to wiesz.
I tutaj wkracza Benoit Blanc.
Benny. Słyszę, co mówisz...
Ciało znaleziono wczesnym rankiem.
Policja, koroner, rodzina, wszyscy się zjeżdżają.
Nie ma możliwości, byś dostał się do torby Marty.
Musisz czekać do momentu, aż zakończy się śledztwo
i dom będzie pusty.
Dlatego opuściłeś pogrzeb.
Nie ma nikogo, kto zobaczy, jak wchodzisz do pokoju Harlana.
Tak ci się przynajmniej wydaje.
Biedna Fran. Widziała, jak majstrujesz przy lekach.
Nie wiedziała, co robisz.
Ale wiedziała, że nic dobrego. Wtedy zaczęła knuć.
Boże...
Ten film z Danicą McKellar, o którym mi mówiła.
"Śmiertelnie zaskoczony".
O tym mówiła.
Kocha Harlana, nienawidzi Ransoma.
Decyduje się sprawdzić swoją teorię w praktyce.
Zdobywa kopię raportu.
Nie mam pojęcia jak.
Przez swoją kuzynkę.
Mówiła, że jej kuzynka pracuje tam na recepcji.
I voila!
Nie zna się na liczbach,
ale jeśli Ransom jest winny, to raport stanowi zagrożenie.
Kseruje więc nagłówek i pisze list z szantażem.
Czemu wysłała go mi?
Nie wysłała tobie, tylko jemu.
A gdy pan Drysdale go dostaje, jak reaguje?
Euforia!
Nadal uważa, że Harlan dostał podmienione leki.
A ten raport to udowodni.
Radośnie przygląda się jak rodzina rozrywa się na strzępy,
bo gdy raport wyjdzie na jaw, wszystko wróci do normy.
Aż nagle...
Wyznanie Marty.
Wszystko staje na głowie.
Uświadamia sobie, że Marta nic nie zrobiła
i raport poświadczy jej niewinności.
Zmieniony testament jest ważny. Przegrał.
Chyba, że...
Chyba, że postanowisz...
- Nie oddasz pieniędzy. - Że nie oddasz pieniędzy.
- Zaszłaś tak daleko. - Zaszłaś tak daleko.
Jeszcze jeden krok naprzód.
Jeszcze jedna rzecz...
Powiedziałaś A, musisz powiedzieć i B.
Zgadzasz się.
Krok pierwszy: zniszcz dowody niewinności Marty.
Krok drugi: wyślij e-mail z miejscem spotkania
i dostarcz jej list z szantażem.
Krok trzeci: spotkaj się z Fran.
Wiedziałam, że jesteś zwykłym gnojem!
Wiedziałam, że Harlan, by się nie zabił.
Tak, Fran, masz rację.
Wiedziałam, że jesteś winny. Zapłacisz za to!
Nie zbliżaj się.
Ostrzegam cię!
Wszystko ustawione. Marta dostanie list.
Zbierzesz to dla niej do kupy.
Naprowadzisz na spotkanie.
Dasz cynk policji.
Złapią ją na gorącym uczynku
i aresztują za zabójstwo Fran i Harlana.
- Powiedziała... - Ty to zrobiłaś.
Nie mówiła: "Ty to zrobiłaś". Nie mówiła o mnie. Powiedziała...
Hugh to zrobił.
"Hugh to zrobił", bo tak kazałeś się służbie nazywać.
Bo jesteś dupkiem.
Udałoby się.
Gdybyśmy nie zabrali cię wcześniej na przesłuchanie.
I gdyby Fran nie ukryła zapasowej kopii raportu.
I gdyby Marta cię nie ograła
swoim dobrym sercem.
Ratując życie Fran.
Mimo, że mogła utracić spadek i pójść do więzienia.
Nie zagrała w twoją grę i uratowała jej życie.
Fran żyje?
Oczywiście.
I potwierdzi tą historyjkę lub coś jej podobnego,
a ciebie wyśle do więzienia.
Tak?
Świetnie wieści, doktorze. Niedługo będziemy. Dziękuję.
Wszystko z nią dobrze, może rozmawiać.
Funkcjonariuszu, proszę zatrzymać pana Drysdale,
w czasie gdy nasza trójka
uda się do szpitala, by odebrać zeznanie.
Wstawaj, idziemy.
Powiem to tylko tobie.
Bez kamer i nie w sądzie. Tylko tobie, bo to prawda.
Wpuściliśmy cię do naszego domu.
Oddaliśmy ci pod opiekę dziadka, traktowaliśmy jak rodzinę.
I myślisz, że możesz nas okradać?
Że nie będę walczyć i chronić mojego dziedzictwa?
Naszego rodzinnego domu?
Co za bzdety!
Harlan kupił ten dom w latach 80.
- od pakistańskiego milionera. - Zamknij się, Blanc.
Przestań w końcu tak jazgotać!
Zabiłem Fran, ale okazuje się, że jednak nie. Co na mnie masz?
Nic. Usiłowanie zabójstwa?
Podpalenie i inne zarzuty? Wystarczy dobry prawnik,
którego mam i wyjdę, zanim się zorientujesz.
A wtedy zrobię ci z życia piekło,
ty mała, podła suko.
Powaliło cię?
- Czyli kłamała! - Tak, wiemy.
Zgadza się.
Fran nie żyje.
A ty przyznałeś się do jej morderstwa.
W takim razie...
Powiedziałem A...
Kurwa.
"On cię zdradza, mam dowód. Uwolnij się. Będzie dobrze".
Lindo?
Trzeba dzwonić po prawników!
Od kiedy wiedziałeś, że miałam z tym coś wspólnego?
Od chwili, gdy przede mną stanęłaś.
Jasny gwint.
Chcę, byś to zapamiętała:
wygrałaś, bo grałaś według swoich własnych zasad.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Ta rodzina.
Powinnam im pomóc, prawda?
Mam swoje własne zdanie na ten temat.
Ale myślę, że pójdziesz za głosem serce.
MÓJ DOM, MOJE ZASADY, MOJA KAWA.