Het vreemde, bijna ongelooflijke verhaal van Robert Scott Carey...
begon op een doodgewone zomerdag.
Niemand weet dat beter dan ik, want ik ben Robert Scott Carey.
Heerlijk, zo vakantie vieren.
Ik heb dorst.
De zon voelt zalig.
Ik heb dorst. - Interessant.
Een koud biertje zou er wel in gaan. - Ga dan halen.
Ik? Ik ben de hele week op vakantie. - Ik ook, makker.
Louise, laten we trouwen. - We zijn al zes jaar getrouwd.
Echt? Het lijkt eerder zes minuten.
Ik ga je biertje mooi niet halen.
Ik heb de boot geleverd, jij het bier. - De boot is van je broer.
Ik heb een voorstel. Jij haalt het bier, ik zorg voor het avondeten.
Goed, die staat.
Naar het kombuis, ik wil een kan bier.
Kapitein, de kannen zijn op, het wordt een blikje.
Geen kannen? Hoe moeten we de Filippijnen halen?
Die halen we niet. We gaan eind deze week naar huis.
Muiterij.
Zorg dat ie koud is. - IJskoud.
Wat was dat, Scott? - Een soort mist.
Moetje je borst zien.
En toen, op net zo'n gewone dag een halfjaar later.
Goeiemorgen, Joe. - Mrs Carey.
Lekker weertje. - Tot morgen.
Kom dan, poes. Kom hier, Butch.
Brave kat. Kijk eens.
Scott, heb je je al aangekleed? - Ik kom.
Goed.
Lou. - Ja, schat.
Heeft de stomerij de verkeerde broek gegeven?
Wacht even.
Dat vroeg je gisteren ook. - Hij past niet.
Nog steeds te wijd? Hij is inderdaad vrij ruim.
Bij de stomerij moeten ze hun werk goed doen.
Je bent gewoon afgevallen. Het staatje goed.
Een of twee eieren? - Een.
Echt? Daarom past die broek niet meer.
Lou.
Dit overhemd is ook te groot. - Het is van jou. Dat is jouw monogram.
Maar... - Eetje ontbijt nu maar.
Andere mensen zouden graag afvallen. Wat is je geheim?
Misschien jouw kookkunst. - Je wordt bedankt. Drink je sap op.
Doe me een lol en koop een weegschaal. - Prima.
Nog steeds 1 meter 80, Mr Carey. - Ik ben 1 meter 85.
En m'n gewicht? - Nog steeds 79 kilo.
Ik begrijp het niet, dan ben ik ruim vier kilo lichter.
U werkt waarschijnlijk te hard.
U zei dat u dan gestrest raakt en afvalt.
Maar nooit zoveel. En ik ben niet echt gestrest.
Van niet eten zou ik toch niet korter worden?
Ik betwijfel of u bent gekrompen, Mr Carey.
Kleed u zich maar aan.
U zegt dat u sinds uw tienerjaren al 1 meter 85 bent.
Hoe vaak bent u sindsdien medisch onderzocht?
Voor dienst, bij de marine en voor een levensverzekering.
Niet vaak. Misschien zijn er fouten gemaakt bij het meten.
Dat kan. Er kunnen allerlei oorzaken zijn.
Als u kaarsrecht staat, lijkt u langer dan u werkelijk bent.
Als u 's ochtends gemeten wordt, bent u ook langer.
Hoe kan dat? - Mensen worden overdag korter.
Het lichaam drukt op de ruggenwervels en de gewrichten.
Maar vijf centimeter? - Maakt u zich geen zorgen.
Voor zover ik zie bent u kerngezond.
U hebt de laatste tijd vast minder gegeten, maar...
Mensen krimpen niet, Mr Carey. Dat kan niet.
Wat vond Charlie van je idee?
Hij ziet er wel iets in.
Nou? - Vier pond.
Erbij of eraf? - Eraf.
Nou, dan moestje maar 's vitaminen gaan slikken.
Ik ga je volstoppen met ijs en taart, alsofje in een kinderparadijs leeft.
Dat is vast niet genoeg. - Dan gaan we naar een arts.
Je moet toch weer 's. - Ik ben al bij een arts geweest.
Wanneer? - Een week terug.
Waarom heb je niets gezegd?
Kom eens hier, Louise.
Kus me. - Komt het dan weer goed?
Je hoefde niet op je tenen te staan, zoals normaal.
Je hebt geen schoenen aan.
Ik krimp. Elke dag. - Doe niet zo raar, dat kan niet.
Je hebt gelijk.
We gaan weer naar de dokter, die heeft vast een pilletje.
Het komt allemaal wel goed, Butch. Ga maar slapen.
Dit zijn de laatste.
Het is een lange week geweest. - Ik heb uw apparatuur vast oververhit.
Ik had twee sets foto's nodig met dagen ertussen.
Ik moest ze vergelijken voor ik het zeker wist.
Wat weet u zeker?
Geen nood dokter, er spookt al van alles door m'n hoofd.
U wordt kleiner.
Dat wil niet zeggen dat ik het begrijp.
Wat er met u gebeurt is medisch gezien uniek.
Ik weet alleen dat u krimpt.
De röntgenfoto's bevestigen het.
Dat is onmogelijk.
Dat werd verondersteld, Mrs Carey.
Ik stuur u naar het California Medical Research Institute.
Als er een verklaring voor is dan kunnen ze die daar vinden.
Er volgde een serie uitgebreide onderzoeken.
Ik kreeg een bariumoplossing en werd onderzocht achter een radioscoop.
Ik kreeg radioactievejodium.
Een onderzoek met een Geigerteller.
Ik kreeg elektroden op m'n hoofd.
Vochtonderzoek, proteïneonderzoek, oogtests, bloedonderzoek.
Röntgenfoto na röntgenfoto, onderzoek na onderzoek.
En toen in week drie het laatste onderzoek.
Een papierchromatografie-onderzoek.
Niet bij de pakken neerzitten. We weten tenminste wat er aan de hand is.
Een afname van stikstof, calcium en fosfor.
Hiermee vinden we wellicht de oorzaak. - Ik hoop het.
Het is nu wel droog. We moeten fosfolipide vinden...
aminozuren, cholesterol, creatinine en prote:ï:ne.
Dat zijn de elementen die we normaliter aantreffen.
Wacht 's even. Deze hoort hier niet thuis.
Zeker niet. Kijk maar eens.
Er heeft een herordening plaatsgevonden van uw moleculaire celstructuur.
Zoals bij kanker?
Eerder een anti-kanker, waardoor de organen kleiner worden.
Dan weet u wat de oorzaak is.
Waarschijnlijk wel. Daarom heb ik u uitgenodigd.
U moet me iets vertellen.
Bent u weleens blootgesteld aan een verdelgingsmiddel?
Met name een grote hoeveelheid insecticide.
Precies.
Bent u daar ooit aan blootgesteld?
Weetje nog dat ik vertelde van die truck?
Zo'n twee maanden geleden.
Ik liep door een steeg naar de zaak. Een truck was bomen aan het besproeien.
Komt het daardoor? - Nee, dat was slechts het begin.
Er is later nog iets gebeurd met het insecticide in uw lichaam.
Iets wonderbaarlijks en ongehoords.
Iets waardoor het insecticide, een licht verdelgingsmiddel...
aanzette tot een dodelijke omkering van het groeiproces.
Bent u blootgesteld aan radioactiviteit?
Natuurlijk niet, hoe zou dat mogelijk zijn?
Wacht 's. Die dag op de boot.
Wat? - Van Charlie. Weetje nog?
Natuurlijk.
De mist.
Die mist.
Zal ik rijden, lieverd?
Nee, het gaat wel.
Louise...
Je moet bij jezelf te rade gaan over ons, en ons huwelijk.
Er kan van alles gebeuren. Je moet om jezelf denken.
Wacht 's even.
Ik hou van je. Weetje dat dan niet?
Je houdt van Scott Carey zoals hij was.
Dat is nu allemaal anders. - Welnee, helemaal niet.
Toen ik je trouwde meende ik het.
Zo lang je die trouwring draagt, ben ik de jouwe.
Kom, laten we naar huis gaan.
Ik ben Bannister kwijt als klant.
Ik verdiende bijna 40 procent van m'n omzet aan hem.
Ik kan je niet langer je salaris blijven uitkeren.
Je hebt als broer al het mogelijke gedaan.
Het is niet leuk, maar er zijn journalisten bij de fabriek geweest.
Iemand van het medisch centrum heeft ze ingelicht.
Ik zei dat er niets was, maar eentje bleef hangen...
van het American Press Syndicate.
Hij zei dat hij geld over had voorje verhaal.
Het komt toch wel in de pers.
Ofje er geld voor vraagt of niet, ze komen erachter.
Pak het geld aan. - Nee, Charlie.
Denk erover na.
Goed, dat zal ik doen.
Maar had ik een keuze?
We hadden schulden en ik had geen werk.
Ik had geen enkele keuze.
Dus werd ik beroemd.
Robert Scott Carey...
de zogenaamde Krimpende Man, wordt nog steeds kleiner.
Hoe lang gaat dit nog door?
Ik wil een geheim nummer aanvragen.
Dit is een speciaal geval.
Ik ben Louise Carey, m'n echtge...
Carey. C-A-R-E-Y.
Luister, we kunnen gewoon niet zonder geheim nummer.
Ik heb gisteren gebeld.
Is hij al buiten geweest? - Hoe groot is hij nu?
Heb je hem al gezien? - Hij kan niet constant binnen blijven.
Wat doet de televisiewagen hier?
Terug naar Magic Melody.
Ja, dank u.
Scott, ik heb...
Ik heb de telefoon opgezegd. - Wat?
Ik heb hem opgezegd. Ze proberen over een week een geheim nummer te regelen.
Proberen? - Dat zeiden ze. Er is een wachtlijst.
Zei je niet datje getrouwd was met Scott, de krimpende freak?
Toe. - Maak er gebruik van.
Ik ben een grote vent. Beroemd. - Doe niet.
Waarom vertel je het niet tegen die journalisten?
Dan hebben ze iets anders om over te schrijven.
Of zal ik het in m'n boek verwerken? Goed idee.
Een hoofdstuk over telefoons. Dan kunnen ze me daar ook om uitlachen.
De mensen begrijpen het best. Ze lachen je niet uit.
Niet? - Nee.
Maar het is toch grappig?
Echt. Kijk maar eens, het kind dat eruitziet als een volwassene.
Lach maar, Louise. Net als iedereen. Toe.
Waarom kijk je me niet aan? Kijk toch.
Doe niet, Scott.
Laat ons toch met rust.
Laat ons toch.
Het spijt me. Ik draai door, daarom doe ik zo naar tegen je.
Nee, schat. Het gaat wel.
Ik weet watje voelt. - Echt?
Het is voorjou vast ook vreselijk.
Misschien zijn we onze hoop kwijt. - Maar er valt nog zo veel te hopen.
De artsen kunnen elk moment een tegengif vinden.
Tuurlijk. Maar we moeten hier weg voor we gek worden.
Weg van iedereen.
Goed. Ik ga wel op zoek.
Probeerje geen zorgen te maken.
Dat laat ik over aan de artsen. Ik loop twee dagen achter met m'n boek.
17 oktober. Lengte: 93 centimeter.
Gewicht: 24 kilo.
We hebben geen nieuw huis gevonden, geen privacy...
geen adempauze, geen medische doorbraak.
Ik vrees dat het leven dat me rest...
Hallo. Ja, met Carey.
Louise. - Ja, Scott?
Ze hebben het tegengif.
Hemeltje, weetje het zeker?
We moeten direct komen van Dr Silver.
U moet goed begrijpen...
dat dit onbekend terrein is, er zijn geen garanties.
We zijn 50 procent zeker dat het werkt. Laten we bidden om de andere 50 procent.
Wanneer weten we het?
Mr Carey blijft hier een week onder observatie.
Daarna weten we meer.
Klaar? - Ja.
Gewicht: 24 kilo.
Lengte: 93 centimeter.
Wat was het verleden week?
Gewicht: 24 kilo. Lengte: 93 centimeter. Onveranderd, dokter.
Het staat stil. Het komt goed.
Hoe lang voor ik weer normaal ben, Dr Silver?
Doe uw badjas maar aan. U kunt gaan, Miss Maltby.
De verkleinende werking van uw ziekte lijkt gestopt.
Dat is al heel wat.
Uw groeipotentie is net zo beperkt als van ieder ander.
Of u weer kunt groeien blijft de vraag.
U daarmee helpen is een heel ander vraagstuk.
Dus ik blijf de rest van m'n leven zo?
Mr Carey, we blijven ons best doen.
Elke dag leren we nieuwe dingen, tot we op een dag het antwoord hebben.
Dank u, dokter.
Ik had alle contact met de wereld verbroken, behalve met m'n vrouw.
Ik wist dat ik haar verdreef.
Maar van binnen voelde ik naast al het andere, een vreselijke druk...
een wanhopig verlangen naar haar.
Wil je de krant? - Nee, dank je.
Ik denk dat ik naar bed ga. Kom.
Kom je ook? - Zo direct.
Welterusten dan. - Welterusten, Louise.
Ik voelde me nietig en absurd, een belachelijke dwerg.
Karakter en eigenwaarde zijn mooie begrippen...
maar niet als je een meter lang bent.
Ik walgde van mezelf, ons huis en m'n bespottelijke leven met Lou.
Ik wilde weg, ik moest ontsnappen.
Voor het eerst ging ik 's nachts alleen de straat op.
Snel, komt dat zien. De grootste show in het Midwesten.
Kom kijken naar de freaks en monsters.
Dolly Dumpling, de vrouw van 380 kilo.
Gaat ze zitten, dan beeft alles bij 'r als een schaal koude gelei.
Flamo, de vuurvreter.
Een van de grootste attracties die u zult zien in uw leven.
Wat u hier ziet, vergeet u van uw leven niet meer.
De grote show begint. Ik stel een deel van de collectie aan u voor.
Eerst Tiny Tina.
Daar is ze, 93 centimeter vrouwelijke schoonheid.
We hebben freaks en rariteiten van over de hele wereld.
De meest ongewone afwijkingen, allemaal in één tent.
In het leven geroepen door moeder Natuur.
Hier zijn ze in al hun glorie.
Deze tentoonstelling is niet alleen vermakelijk, maar ook educatief.
Hallo.
Mag ik bij je komen zitten? - Ga je gang.
Niet te laat komen. - Komt goed.
Geef de suiker eens. - Alsjeblieft.
Ik ken je niet. Werk je bij de kermis?
Alleen op bezoek?
Ik ben Clarice Bruce. - Scott Carey.
Hallo, Scott.
Scott Carey?
Het spijt me, ik dring me op.
Nee, blijf alsjeblieft zitten. Praat met me.
Goed. - Hoe leefje ermee, Miss Bruce?
Hoe is het? - Ik ben als dwerg geboren.
Ik weet niet beter. Jij bent zo geworden, dat is anders.
Je bedoelt gewoon dat het eenzaam is, nietwaar?
Je bent nu niet alleen.
Maar het is vast moeilijk het verleden te vergeten.
Kon ik het maar vergeten.
Misschien kun je beter aan de toekomst denken.
In een wereld van reuzen? - Ik weet niet beter.
Scott, de wereld kan geweldig zijn voor mensen als wij.
De hemel is voor ons net zo blauw, en vrienden net zo hartelijk.
Kon ik dat maar geloven. - Je moet het geloven.
Nietwaar?
Gun me de tijd, dan komt het wel.
Ik kom nog te laat. - Kan ik je nog 's zien?
Als je wilt. - Graag.
Weetje Scott, je bent langer dan ik.
Mag ik?
Dank je.
Ik kreeg weer greep op m'n leven, en ging weer aan de slag met m'n boek.
Ik ging er compleet in op.
Ik vertelde over wat er met me gebeurde.
Het schrijven maakte het makkelijker voor me.
Ik vind het goed. - Echt waar?
Ik beschrijf gewoon wat ik voel.
Ik vind het geweldig dat ik je heb ontmoet.
Jij begrijpt het. - Je bent een stuk opgeknapt.
Dankzij jou. - Welnee, je bent gewoon op adem gekomen.
Als ik 's ochtends opsta, wil ik weer leven. Echt leven.
Het is gek, maar soms denk ik dat het de wereld is die is veranderd.
Ik ben normaal. - Dat klinkt geweldig.
Jij en ik als enige normale mensen.
We gaan iets drinken en het volgende hoofdstuk bespreken.
Wat is er?
Twee weken terug was ik langer dan jij.
Dat weet ik, maar... - Zie je het niet?
Nu ben ik korter. - Hemel.
Het is weer begonnen.
Het begint opnieuw.
Ben je daar? - Moetje zo veel lawaai maken?
Je weet hoe akelig dat is. - Het spijt me, ik doe m'n best.
Ga je uit? - Ja, eventjes.
Waarheen? - Gewoon naar de buurtwinkel.
Kom je direct terug? - Natuurlijk.
Probeer wat te rusten. Dr Silver wil je morgen zien.
Goed dan, maar doe de deuren goed op slot.
Elke dag was het erger. Elke dag een stukje kleiner.
En elke dag werd ik baziger en monsterlijker. Ik domineerde Louise.
Ongelooflijk dat ze het met me uithield.
Alleen ik kon haar haar vrijheid geven.
Kon ik de moed maar vinden om een einde aan m'n leven te maken.
Maar elke dag dacht ik: Misschien morgen.
Morgen vinden de dokters iets.
...applaus toen hij zei dat als hij wordt verkozen...
hij alles op alles zet om de belastingen te verlagen.
Uit Los Angeles het tragische nieuws dat Robert Scott Carey is overleden.
De dood van de Krimpende Man werd bekendgemaakt door zijn broer.
Carey is omgekomen bij een aanval door een kat...
een voormalig huisdier van de Carey's.
Hij leed aan de meest wonderbaarlijke ziekte uit de geschiedenis.
Zo eindigt het leven van een man wiens moed en overlevingsdrang...
tot het einde standhielden. Een man wiens buitengewone verhaal...
bekend was bij elke man, vrouw en kind ter wereld.
Mr Carey.
Gaat u maar. Ze wil u spreken. - Gaat het met haar?
De verdovende middelen werken niet echt.
Juist. - Ik ga de medicijnen halen.
Ik ben zo terug. - Prima.
Toen ik bij bewustzijn kwam kreeg ik een pijnlijke schok.
Ik was in een doos gevallen.
De zijkanten leken onmetelijk hoge muren.
Ik moest een uitweg zoeken.
Ik moest Louise bereiken om te overleven.
De trap reikte boven me uit, zo ver ik kon zien.
Een opeenstapeling van kliffen die ik onmogelijk kon beklimmen.
De kelder. Kijk in de kelder.
Louise, ga alsjeblieft naar me op zoek.
Uiteindelijk zou Louise naar de kelder komen.
Tot dan moest ik me redden...
met de middelen die in deze wereld voorhanden waren. En in mezelf.
De vloer strekte zich uit als een onmetelijke oervlakte.
Zonder leven, maar vol overblijfselen van een verloren ras.
Geen onbewoond eiland was ooit zo onherbergzaam.
FIRE CHIEF LUCIFERS
OVERAL OP TE GEBRUIKEN
Ik had water gevonden en zelfs een schuilplaats.
Nu moest ik op zoek naar eten.
M'n te grote kleren waren niet geschikt voor zo'n zware inspanning.
Je kunt hier niet blijven, Louise. - Ik weet niet, Charlie.
Ik weet niet wat ik wil. - Laat me je helpen.
Kom bij ons logeren.
Wist ik het maar zeker. Misschien is hij gewond.
Misschien is hij zoek. - Nee, hij is dood.
Ik ben z'n broer. Ik geef het niet zomaar op.
Je hebt de kat gezien. - Goed.
Charlie, besefje hoe vreselijk het moet zijn geweest?
Hij had me nodig, maar ik was er niet.
Ik was er niet.
Ban het uitje gedachten.
Dat lukt me nooit.
Ik bel de makelaar wel.
Ik twijfelde er niet aan of Louise zou komen.
Dat stond ik mezelf niet toe.
Ik moest gewoon genoeg eten zoeken om in leven te blijven.
De honger spoorde me aan.
Evenals de gedachte dat ik zonder voedsel steeds sneller kromp.
Ik was erg verzwakt.
Maar ik wist dat ik moest eten om te overleven.
Ik moest nog ver klimmen naar het eten.
Maar nu strekte zich een eindeloze afgrond voor me uit.
Het was slechts de opening van een doos...
maar voor mij leek 't de Grand Canyon samen met de Mammoth Caves.
Diep, donker, mysterieus en gevaarlijk.
Ik kon er niet overheen komen...
hoe vindingrijk en slim ik mezelf ook vond.
Deze keer leek ik te zijn verslagen, met het doel in zicht.
Plotseling zag ik een mogelijkheid, als ik het stuk hout kon draaien.
Ik vervloekte mezelf. Was ik maar iets groter en sterker.
Ik besefte dat ik slechts één kans had.
Ik had geen keuze, deze kans moest ik grijpen.
Als ik vanaf het houtje naar de andere kant kon springen...
Ik had geen tijd om te denken, ik moest het gewoon doen.
M'n gevangenis.
Bijna zover het oog reikte, een troosteloos gebied van tijd en ruimte.
Ik nam een besluit. De mens had de wereld van de zon onderworpen.
Ik zou ook mijn wereld onderwerpen.
Ik was niet langer dejager maar een prooi.
Deze keer had ik het overleefd.
Maar ik was niet langer alleen in mijn wereld. Ik had een vijand.
De meest gruwelijke die een mens ooit had gezien.
Charlie, ik heb een koffertje dat ik wil meenemen.
Het staat in de kelder. - Ik breng deze eerst naar de auto.
Mijn hemel, het staat blank. - De boiler. Ik ga wel even kijken.
Vreselijk. - Ik sluit het water wel af.
Louise, zoek me toch. Louise. Charlie.
Hier ben ik. Charlie, Louise.
Het water. Hier in het water.
Ik ruik gas. Is de waakvlam uit? - Doe ik direct.
Luister toch. Louise.
Louise, luister toch. Alsjeblieft.
Kun je het repareren? - Zo.
Ik bel morgen wel een loodgieter.
Waar zit de afvoer? - Hier. Die zit vast verstopt.
Charlie, kijk dan.
Is dat de koffer? - Laat die maar zitten.
Hij is nat. Het komt later wel. - Welnee, we nemen alles gelijk mee.
Is dat alles? - Ja, dat was het.
Ik had m'n wapens nog. Met deze stukjes metaal was ik weer een man.
Ik zou niet hulpeloos omkomen in de kaken van het spinnenmonster.
Een vreemde kalmte maakte zich van me meester.
M'n gedachten waren helderder dan ooit tevoren...
alsof m'n hoofd baadde in een schitterend licht.
Ik besefte dat m'n ziekte te maken had met honger.
Ik herinnerde me de cake daarboven, omgeven door een spinnenweb.
Ik voelde geen haat meer voor de spin.
Net als ik, probeerde hij slechts te overleven.
Als ik hem wilde bevechten voor het eten moest ik dat doen nu ik nog sterk was...
en nog groot genoeg om de muur te beklimmen.
Ik werd naar de krat geleid door een reflexbeweging...
een instinct als dat van de spin.
M'n benen beefden, niet van angst maar van zwakte.
Toch voelde ik van binnen een nieuwe bron van kracht.
Een enorme kracht die me aanspoorde naar de doodsstrijd.
M'n vijand leek onsterfelijk.
Het was niet slechts een spin, maar elke bedreiging ter wereld...
elke mogelijke angst, samengebald in een vreselijke, zwarte gruwel.
Maar wat er ook was gebeurd, ik bezat nog steeds menselijke hersens.
Ik bezat nog steeds menselijke intelligentie.
Ik kreeg een idee. De schaar.
Hij was te zwaar als wapen, maar ik kon hem anders gebruiken.
Als ik het monster pakte met m'n haak, vastgemaakt aan de schaar...
dan kon ik die van de richel duwen.
Dat was het risico van het proberen waard.
Ik wist dat hij vroeg of laat uit het web zou komen.
Hij zou me aanvallen. Slechts een van ons zou overleven.
Kom dan.
Kom dan, ik wacht op je.
Dit was m'n buit.
Ik ging er in jubelstemming op af.
Ik had overwonnen. Ik leefde nog.
Maar toen ik de droge kruimels voedsel pakte...
was het alsof m'n lichaam niet langer bestond.
Geen honger meer, geen angst meer voor het kleiner worden.
Wederom voelde ik een instinct opborrelen.
Elke beweging en gedachte werd met grote kracht gericht.
Ik bleef krimpen. Ik werd...
Wat? Oneindig klein?
Wat was ik?
Was ik nog wel een mens?
Of was ik de mens van de toekomst?
Als er nog meer straling was...
nog meer wolken die zweefden over zeeën en continenten...
zouden andere wezens zich dan bij me voegen in deze nieuwe wereld?
Zo dichtbij, het oneindig kleine en het oneindige.
Maar plotseling zag ik dat het uitersten waren van hetzelfde concept.
Ongelooflijk klein en ongelooflijk groot komen uiteindelijk samen...
net als een enorme cirkel die zich sluit.
Ik keek omhoog...
alsof ik de hemel en het heelal zou bevatten...
ontelbare werelden, Gods zilveren tapijt dat zich uitrekt in de nacht.
Op dat moment begreep ik het raadsel van de oneindigheid.
Ik had altijd gedacht op de beperkte schaal van de mens.
Ik had de natuur onderschat.
Begin en einde van het leven zijn concepten van de mens, niet de natuur.
Ik voelde m'n lichaam krimpen...
smelten, in het niets verdwijnen.
M'n angsten versmolten en werden vervangen door aanvaarding.
De majestueuze grootsheid van de schepping moest iets betekenen.
Dan zou ook ik iets betekenen.
Kleiner dan klein, maar toch betekende ook ik iets.
Het niets is God onbekend, ik besta nog steeds.
Rip en bewerking door leden van NLOndertitels.com
Gedownload van www.ondertitel.com