- Κοίτα! Ξυπνάει. - Κάλεσε τον Δρα. Κοστόν. Γρήγορα.
Ο Δρ. Κοστόν στο δωμάτιο 119, παρακαλώ.
Κε. Μπομπύ, ανοίξτε τα μάτια σας. Ανοίξτε τα μάτια σας.
Κε. Μπομπύ, ανοίξτε τα μάτια σας.
Ήσασταν κοιμισμένος για πολύ καιρό, τώρα ξυπνάτε. Μπορείτε να μ' ακούσετε;
Ναι, σας ακούω.
Τι συμβαίνει;
Χριστέ μου, νοσοκομείο.
Κε. Μπομπύ, ανοίξτε καλά τα μάτια σας.
Προσπαθήστε να τα κρατήσετε ανοικτά.
Ναι, έτσι. Ακολουθείστε με τα μάτια σας αυτό το φως.
Εντάξει.
Μην αναστατώνεστε. Είστε σε νοσοκομείο.
Είμαι γιατρός. Τ' όνομα μου είναι Κοστόν.
Αυτοί είναι νοσοκόμοι.
Είμαστε εδώ για να σας φροντίσουμε.
Θυμάστε τι συνέβη;
Μόνο ασαφείς εικόνες.
Είστε στο Ναυτικό Νοσοκομείο, Berck-sur-Mer.
Στην ακτή. Στο Καλαί.
Νοσηλευθήκατε πρώτα στο Παρίσι, και μετά σας έφεραν εδώ.
Το θυμάστε αυτό;
Ζαν-Ντομινίκ.
Έπαθες εγκεφαλικό.
Ήσουν σε κώμα για τρεις εβδομάδες, περίπου.
Αλλά τώρα συνέρχεσαι και θα γίνεις καλά.
Σου υπόσχομαι.
Σ' ευχαριστώ
Πρέπει να σου κάνω μερικά απλά τεστ.
Κράτα τα μάτια σου επάνω μου.
Ωραία.
Ακολούθησε το δάχτυλο μου. Ωραία.
Όταν λέω ανοιγόκλεισε τα μάτια, παρακαλώ να τ' ανοιγοκλείνεις.
Θαυμάσια.
Τώρα, πες μου τ' όνομα σου.
Ζαν-Ντομινίκ Μπομπύ.
Έλα, προσπάθησε.
Μόλις το έκανα.
Προσπάθησε σκληρά, πες τ' όνομα σου.
Ζαν-Ντομινίκ Μπομπύ.
Προσπάθησε να πεις τα ονόματα των παιδιών σου.
Θεοφίλ, Σελέστ, Ορτάνς.
Μην ανησυχείς.
Είναι μια αργή διαδικασία. Αλλά η ομιλία σου θα επανέλθει.
Τι; Δεν μπορείς να μ' ακούσεις, γιατρέ; Γιατρέ;
Τι συμβαίνει; Δεν μπορώ να μιλήσω.
Δεν μπορούν να μ' ακούσουν. Θεέ μου.
Δεν μπορώ να μιλήσω.
Τι μου συνέβη;
Ονομάζομαι Ζαν-Ντομινίκ Μπομπύ.
Γιατρέ;
Εντάξει, εντάξει.
Είχα ένα εγκεφαλικό, η ομιλία μου θα επανέλθει, η μνήμη μου θα επανέλθει.
Όλα θα φτιάξουν, Κε. Μπομπύ. Είμαστε εδώ για να σας φροντίσουμε.
Θα είμαι υπομονετικός.
Εντάξει.
Εντάξει, σε πιστεύω.
Ποιος έφερε αυτά τα λουλούδια;
Τριαντάφυλλα.
Ινέζ.
Κοιμηθήκατε καλά;
Ας δούμε.
Πρόκειται να έχετε έναν σημαντικό επισκέπτη.
Τον Δρα. Λεπάζ, τον νευρολόγο σας.
Άρα σας θέλουμε στα καλύτερα σας.
Καλημέρα.
Είμαι ο Αλαίν Λεπάζ, ο νευρολόγος σου. Γνωρίζεις, φυσικά, τον Δρα. Κοστόν.
Ζαν-Ντομινίκ... όχι, όχι, οι φίλοι σου σε φωνάζουν Ζαν-Ντο.
Άρα έτσι θα σε φωνάζω κι εγώ. Να με θεωρείς φίλο σου.
Βέβαια Γιατρέ.
Σαν φίλος, ξέρω πόσο δύσκολο σου είναι αυτό.
Κανείς εδώ δεν σου έχει εξηγήσει την πλήρη έκταση της κατάστασης σου.
Έπαθες αυτό που αποκαλούμε αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Αυτό θέτει το εγκεφαλικό στέλεχος εκτός λειτουργίας.
Το εγκεφαλικό στέλεχος είναι ουσιώδες τμήμα του εσωτερικού μας υπολογιστή,
ο σύνδεσμος ανάμεσα στον εγκέφαλο και την σπονδυλική στήλη.
Στο παρελθόν, θα σου λέγαμε ότι έπαθες μαζικά εγκεφαλικά.
Πολύ πιθανόν, να είχες πεθάνει.
Αλλά τώρα έχουμε τόσο βελτιωμένες τεχνικές ανάνηψης...
που είμαστε σε θέση να παρατείνουμε την ζωή.
Είναι αυτό ζωή;
- Είναι αυτό ζωή; - Ναι, παράταση ζωής.
Δεν θα μασήσω τα λόγια μου, Ζαν-Ντο. Είσαι εντελώς παράλυτος.
Έχεις συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορείς να μιλήσεις.
Έχεις αυτό που ονομάζουμε...
'Σύνδρομο αποκλεισμού'.
Σύνδρομο αποκλεισμού.
Δεν θα σε ανακουφίσει αλλά η κατάσταση σου είναι εξαιρετικά σπάνια.
Κι εμείς απλώς δεν γνωρίζουμε την αιτία.
Δεν καπνίζεις και δεν πίνεις πολύ.
Απλώς προέκυψε εντελώς ξαφνικά.
Πάντως, εκτός του ότι έχεις ολική παράλυση...
είσαι φυσιολογικός από κάθε άλλη άποψη.
Φυσιολογικός;
Υπάρχει ελπίδα.
Ο εγκέφαλος σου είναι λειτουργικός.
Είσαι σε θέση να μας καταλαβαίνεις.
Παρακολουθείς τις κινήσεις μας με τα μάτια σου.
Αν και δεν είμαι εντελώς ευχαριστημένος με το δεξί σου μάτι.
Αυτός ο μυς δεν δουλεύει, βλέπεις;
Το μάτι δεν υγραίνεται.
Φοβάμαι πως θα πρέπει να το καλύψουμε.
Έτσι δεν είναι;
Να καλύψει;
Τι θέλει να καλύψει;
Αλλά θα πάρω και μια δεύτερη γνώμη γι' αυτό.
Θέλουμε να ηρεμήσεις για μερικές μέρες...
Τι νομίζετε ότι κάνω τώρα;
και μετά δυο όμορφες νεαρές γυναίκες θα σ' επισκεφθούν.
Κι όταν λέω όμορφες, εννοώ όμορφες.
Ωραία.
Είναι σπουδαίες. Φοβερές θεραπεύτριες και θαυματοποιοί.
Όχι θαύματα, παρακαλώ.
Κι έτσι, όπως λέω, υπάρχει ελπίδα...
Αυτό μου δείξατε όλοι σας.
Θα σε φροντίσουν καλά, Ζαν-Ντο. Πραγματικά.
Αυτή είναι μια καλή αρχή.
Θα σε φροντίσουν καλά.
Καλημέρα.
Πήγα στον Παράδεισο;
Είμαι η Ανριέτ.
Κι εγώ η Μαρί.
Μπορείς ν' ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου, έτσι;
Λοιπόν, θέλω να τ' ανοιγοκλείνεις μια φορά για ναι, δυο φορές για όχι.
Ωραία! Δυο κούκλες κι' εγώ είμαι ανήμπορος.
Μπορείς να το διαβάσεις αυτό;
Που;
- H. Ντυράντ, λογοπαιδικός. - Μπορείς να δεις το Ντυράντ;
- Ωραία, Κε. Μπομπύ. - Δεσποινίς ή Κυρία;
Είμαι η φυσιοθεραπεύτρια σου. Πρώτα πρέπει να μάθεις να καταπίνεις πάλι.
Έτσι θα δουλέψω με την γλώσσα και τα χείλη σου.
Διασκεδαστικό ακούγεται.
Κι εγώ είμαι η λογοθεραπεύτρια σου.
Μέχρι να μπορέσεις πραγματικά να μιλήσεις πάλι
πρέπει να σου βρω ένα τρόπο να επικοινωνείς.
Η κατάσταση σου είναι εξαιρετικά σπάνια.
Ξέρω.
...θα πρέπει να δουλέψουμε πολύ σκληρά.
Γι' αυτό καλύτερα να ξεκινήσουμε.
Ακριβώς. Ήρθα μόνο για να σου συστηθώ. Τα λέμε.
Θέλω να ξέρεις...
ότι αυτή είναι ίσως η πιο σημαντική δουλειά που έχω αναλάβει ποτέ
και είμαι αποφασισμένη να πετύχω. Με την βοήθεια σου, φυσικά.
Νομίζω ότι καταλαβαίνεις, αλλά θα σου κάνω μερικές ερωτήσεις.
Εντάξει;
Θυμήσου, απαντάς ανοιγοκλείνοντας τα μάτια μια φορά για το ναι,
ή δυο για το όχι.
Είμαι άντρας;
Είμαι γυναίκα;
Είναι ο ήλιος πολύ φωτεινός για σένα;
Είναι μεσάνυχτα τώρα;
Τι είδους ερωτήσεις είναι αυτές;
Βρισκόμαστε στο Παρίσι;
Βρισκόμαστε στο Berck;
Επιπλέει το ξύλο;
Δεν νομίζω.
Θυμάσαι να παθαίνεις το εγκεφαλικό;
Ήσουν ο εκδότης του περιοδικού Elle;
Ναι, ήμουν ο Αρχιεκδότης του Elle.
To Alaοa.
Το δεξί σας μάτι δεν λειτουργεί κανονικά.
Μπορείτε να με ακούσετε;
Το δεξί σας μάτι δεν λειτουργεί καλά. Θα του βάλω ράμματα.
Ράμματα;
Συμβαίνει...
εξελκωμένος κερατοειδής χιτώνας.
Ήμουν για σκι στο St. Moritz. Είναι υπέροχα τώρα εκεί
Δεν δίνω δεκάρα.
Τίποτα δεν είναι σαν το κατέβασμα μιας
διαδρομής, με τον αέρα στο πρόσωπο σου...
Μην με πλησιάζεις
Μην ανησυχείς
Μην με πλησιάζεις
Δεν θα νοιώσεις τίποτα.
Παρακαλώ.
Όχι, παρακαλώ, μη...
Δεν θα νοιώσεις τίποτα. Μόνο μείνε ήρεμος.
Μη
Το' χω κάνει αυτό δεκάδες φορές.
Θα είναι μια χαρά.
Μην ανησυχείς.
Σχεδόν τελείωσε. Μερικά τσιμπηματάκια ακόμα.
Τέλειο, ακόμη κι αν το λέω μόνος μου.
Έγινε.
Θα σε ντύσουμε για να νοιώσεις λίγο καλύτερα.
Μετά έχουμε μια έκπληξη.
Θα δοκιμάσεις αυτή την αναπηρική πολυθρόνα.
Εντάξει.
Πήγαινε τον πάνω κάτω, ναι;
Αυτοί είναι μαθητευόμενοι μου. Μην τους δίνεις σημασία.
Θέλω να σιγουρευτώ ότι το να κάθεσαι έτσι, δεν...
θα προκαλέσει ανεξέλεγκτους μυϊκούς σπασμούς.
Χρειάζεται ένα μαξιλάρι πίσω απ' το κεφάλι του.
Συγνώμη που στο κάνουμε αυτό, Ζαν-Ντο. Τέλεια. Τέλεια.
Μπορείς να χειριστείς την αναπηρική πολυθρόνα.
Μπορείς να χειριστείς την αναπηρική πολυθρόνα. Τι τιμή!
Αυτό είναι καλό νέο.
Και τώρα για την έκπληξη
Θεέ μου, ποιος είναι αυτός; Εγώ;
Μοιάζω σαν να έχω βγει από δεξαμενή φορμαλδεΰδης.
Φρικτό.
Αυτή είναι η έκπληξη; Να δω τον εαυτό μου;
Σελίν.
Πως είστε; Αφήστε με να εξηγήσω.
Δεν είναι θαυμάσια έκπληξη, Ζαν-Ντο; Ο
πρώτος σου επισκέπτης είναι η γυναίκα σου.
Όχι, είναι η μητέρα των παιδιών μου.
Καταλαβαίνει τα πάντα. Τα πάντα.
Αν είναι να κάνεις μια ερώτηση, κάνε μια ναι ή όχι ερώτηση. Εντάξει;
Θ' ανοιγοκλείσει τα μάτια. Μια φορά για το ναι, δυο για το όχι.
Σύμφωνοι.
Κάτι ακόμα. Να στέκεσαι μπροστά του όταν του μιλάς. Εντάξει;
Αν στέκεσαι εδώ, δεν μπορεί να σε δει, κι εδώ επίσης.
Μίλα του κάπως έτσι. Σωστά, Ζαν-Ντο;
Θα σας αφήσω. Είμαι σίγουρος πως έχετε πολλά να πείτε ο ένας στον άλλο...
Μου λένε ότι τα πας...
Σου στέλνουν όλοι την αγάπη τους. Και τις προσευχές τους.
Δεν έφερα τα παιδιά.
Σκέφτηκα ότι θα ήταν καλύτερα να σε δω πρώτα.
Και τα δυο είναι καλά. Τους λείπεις.
Η Σελέστ προσεύχεται για σένα κάθε βράδι.
Θέλεις να τα φέρω;
Δεν θέλεις να τα δεις;
Ο Λωράν θέλει να σ' επισκεφθεί. Θέλεις να τον δεις;
Αυτόν θέλεις να τον δεις.
Θα του το πω.
Εκείνη ήρθε να σε δει;
Μίλησα με την λογοθεραπεύτρια. Είναι καλή.
Πιστεύει ότι μπορεί να σε βοηθήσει.
Σε παρακαλώ, μην κλαις.
Γνωρίζω τον σταθμό της Berck. Μπορώ να την δω τώρα.
Είναι το πιο καταθλιπτικό μέρος στον κόσμο.
Καλά, σίγουρα ήταν, όταν παιδί έκανα τις διακοπές μου εδώ.
Berck. Το τέλος του καλοκαιριού.
Περιμένοντας με τον πατέρα μου το τραίνο για το Παρίσι.
Ήταν έρημο τότε και θα είναι περισσότερο έρημο τώρα.
Της φέρθηκα τόσο άσχημα. Και στα παιδιά, επίσης.
Και τώρα δεν θα μπορέσω ποτέ να επανορθώσω.
Ποτέ.
Κοίταξε αυτό.
Όπως μπορείς να δεις, δεν είναι το αλφάβητο που μάθαμε στο σχολείο.
Αυτά τα γράμματα παρουσιάζονται με βάση την συχνότητα χρήσης.
Καταλαβαίνεις;
E, S, A, R, I, N...
Συχνότητα χρήσης;
Μίλησα με μια ομάδα συναδέλφων...
και νομίζω ότι βρήκα ένα εφικτό σύστημα.
Μπράβο σου.
Δουλεύει κάπως έτσι.
Σκέφτεσαι να πεις κάτι. Όταν είσαι έτοιμος, ανοιγοκλείνεις τα μάτια.
Θ' απαριθμήσω αυτό το αλφάβητο, πολύ αργά, γράμμα το γράμμα.
Όταν φτάσω στο πρώτο γράμμα της λέξης σου, ανοιγοκλείνεις τα μάτια.
Θα το γράψω, γράμμα το γράμμα και θα συνεχίσουμε έτσι.
Μ' αυτό τον τρόπο θα σχηματίζουμε λέξεις και προτάσεις.
Δυο πράγματα ακόμη: ανοιγόκλεισε τα μάτια
δυο φορές όταν σχηματισθεί η λέξη.
Σαν να πατάς την μπάρα διαστήματος στο πληκτρολόγιο.
Και ανοιγόκλεισε τα γρήγορα αν κάνουμε κάποιο λάθος.
Ξέρω πως ακούγεται φρικτά κουραστικό, αλλά...
πίστεψε με, θα γίνουμε δεξιοτέχνες πολύ γρήγορα.
Και θα μπορούν να το χρησιμοποιούν οι φίλοι σου και η οικογένεια επίσης.
Είσαι έτοιμος γι' αυτό; Κοίταξε με.
Θέλεις να δοκιμάσεις;
Έχεις σκεφτεί κάτι που θα 'θελες να πεις;
Ωραία.
Λοιπόν, ας αρχίσουμε.
Περίμενε, όχι...
Δεν ξέρω τι να πω.
E.
Είναι το E το πρώτο γράμμα;
Όχι.
Το E δεν είναι το πρώτο γράμμα.
Δεν ξέρω τι να πω.
Είναι δύσκολο, ξέρω, άρα ας πάμε αργά.
E, S, A...
Αυτό είναι πολύ αργό.
Δεν μπορώ να κρατήσω τα βλέφαρα μου ανοικτά τόσο πολύ. Λυγίζουν!
J...
Je;
Μπράβο.
Είναι το Je (εγώ) η πρώτη λέξη;
Η πρώτη μου λέξη είναι Εγώ. Αρχίζω με τον εαυτό μου.
E, S...
S;
Όχι.
Όχι;
Όχι το S.
Αυτό ήταν πολύ γρήγορο.
Δεν δουλεύει. Είναι εφιάλτης. Δεν θα δουλέψει ποτέ.
Να συνεχίσουμε;
Μου ήταν αρκετό.
Άσε με ήσυχο.
Πάνω, κάτω, πάνω.
Κάτω απ' τα μπράτσα μου.
Η πίσω πλευρά των ποδιών μου.
Είμαι σαράντα δυο χρονών...
και μου φέρονται σαν μεγάλο μωρό,
τα απόκρυφα σημεία μου σκουπίστηκαν και φασκιώθηκαν.
Είναι γελοίο.
Αλλά όπως λέει ο ποιητής:
μόνο ένας ανόητος γελάει όταν δεν υπάρχει τίποτα για γέλια.
Στείλε μου ένα φιλί.
Έλα.
Προσπάθησε το.
Έλα.
Προσπάθησε.
Είναι δύσκολο.
Όχι καθρέφτη.
Μα αυτό είναι που θέλω να δουλέψεις.
Όχι αυτό το πρόσωπο.
Όταν ξεκουράζεσαι ή βλέπεις τηλεόραση ή σε οποιοδήποτε χρόνο,
θέλω να δουλεύεις το να μου στείλεις ένα φιλί.
Εντάξει;
Εντάξει.
Κι ένα άλλο πράγμα στο οποίο πρέπει να εξασκείσαι όσο το δυνατόν περισσότερο.
Κι αυτό είναι το να γλιστράς την γλώσσα
σου στο πίσω μέρος του ουρανίσκου.
Έτσι θα μάθεις να καταπίνεις πάλι. Κοίτα.
Δεν είναι δίκαιο αυτό. Δεν είναι δίκαιο.
Δοκίμασε το.
Πάρε από 'δω αυτόν τον καθρέφτη.
Άνοιξε το στόμα σου.
Καλά.
Προσπάθησε να γλιστρήσεις πίσω την γλώσσα σου.
Δεν μπορώ.
Έλα, δοκίμασε.
Δεν μπορώ.
Ωραία! Κίνησες την γλώσσα σου.
Μην με κοροϊδεύεις.
Πολύ καλά. Πάλι.
Απίστευτο. Ωραία.
Ναι, αλλά αληθινό.
Θα σε βοηθήσω να μετακινήσεις μόνος σου το κεφάλι σου. Έτσι.
Εσύ τα κάνεις όλα.
Αριστερά.
Ωραία.
Δεξιά. Ωραία.
Αριστερά πάλι.
Μπορείς να αισθανθείς το χέρι μου στο πρόσωπο σου;
Όχι.
Μην σε νοιάζει, θα γίνει, θα γίνει.
Είμαστε όλοι πολύ λυπημένοι μ' αυτό που σου συνέβη.
Είμαι τακτική αναγνώστρια του Elle. Το λατρεύω.
Απλώς εύχομαι να μην έμοιαζαν όλα τα μοντέλα με αγόρια.
Δεν το νομίζω.
Γίνονται όλο και πιο αδύνατα.
Παράξενη μόδα.
Πόσο όμορφη είναι.
Έχω ισχυρή πίστη. Προσεύχομαι για σένα κάθε μέρα.
Μπορεί να δει μόνο με το δεξί μάτι. Κοίτα τον κατ' ευθείαν όταν του μιλάς.
Ποιος είναι;
Ο Πιέρ Ρουσέν.
Με θυμάσαι;
Φυσικά.
Ανοιγοκλείνει τα μάτια μια φορά για ναι...
Κατάρα, δεν τον ξαναπήρα τηλέφωνο.
- Θέλεις να φύγω; - Όχι, σε παρακαλώ όχι.
Γιατί δεν τον ξαναπήρα τηλέφωνο;
Έμαθα τι σου συνέβη. Και ήθελα απλώς...
ένοιωθα υποχρεωμένος να έρθω να σε δω, εξ αιτίας αυτού που μου συνέβη.
Με κάποιον τρόπο, ξέρω τι περνάς.
Το να έχεις πιαστεί όμηρος δεν διαφέρει και τόσο απ' αυτό που περνάς.
Έχω δίκιο;
Όμηρος;
Ο Ζαν-Ντομινίκ ήταν αρκετά ευγενικός για να
μου παραχωρήσει την θέση του σε μια πτήση.
Το αεροπλάνο δέχτηκε επίθεση κι εγώ
έμεινα όμηρος στην Βηρυτό τέσσερα χρόνια.
Τέσσερα χρόνια, τέσσερις μήνες, δυο εβδομάδες, πέντε μέρες
κι επτά ώρες.
Με κρατούσαν σ' ένα κελάρι. Πολύ μικρό. Σκοτεινό.
Ήταν δύσκολο ν' αναπνεύσεις.
Το έλεγα τάφο μου.
Ξέρω αρκετά καλά τα κρασιά.
Τι έπαθε το χέρι του;
Συνήθιζα ν΄απαριθμώ τα κρασιά Μπορντώ με ταξινόμηση από το 1885.
Σατώ Μαργκό, Μαργκό. Σατώ Λαφίτ Ροτσίλντ, Πουιγιάκ.
Έτσι διατήρησα τα λογικά μου.
Τις περισσότερες φορές, ήμουν σε απελπισία.
Αυτοκτονικός. Οργισμένος.
Τα χτυπήματα, η βρωμιά, η σκληρότητα.
Αλλά το χειρότερο ήταν η αναμονή.
Επέζησα.
Επέζησα γιατί κρατήθηκα γρήγορα από την ίδια μου την ανθρωπιά.
Αυτό μόνο μπορούσα να κάνω γιατί μόνο αυτό είχα,
όπως ακριβώς κι εσύ.
Γαντζώσου από την ίδια σου την ανθρωπιά και θα επιβιώσεις.
Ανθρωπιά; Εύκολο.
Έπρεπε να στο πω αυτό, πρόσωπο με πρόσωπο.
Γιατί δεν του τηλεφώνησα, όταν επέστρεψε από την Βηρυτό;
Ένοιωθα τόσο ένοχος.
Είναι γελοίο...
Δεν είναι. Ντρέπομαι.
Θέλω;
Τι θέλεις, Κε. Μπομπύ;
"Να πεθάνω".
Θέλεις να πεθάνεις;
Πως τολμάς!
Υπάρχουν άνθρωποι που σε αγαπούν και νοιάζονται για σένα.
Ελάχιστα σε γνωρίζω κι όμως είμαι εδώ για σένα.
Και είσαι ζωντανός. Άρα, μην λες ότι θέλεις να πεθάνεις.
Είναι προσβλητικό και άσεμνο.
Θέλεις να συνεχίσουμε;
Εντάξει.
Θα ξανάρθω κάποια άλλη στιγμή και θα δω αν έχεις αλλάξει γνώμη.
Λυπάμαι.
Γιατί;
Το παρατράβηξα.
Ξεκουράσου.
Σου αρέσει αυτό; Πραγματικά δεν ήξερα τι να φέρω.
Κοίτα, έφερα κι αυτό.
Ένα λεπτό.
Τι κάνεις;
Τι είναι αυτό;
Δεν είναι αλήθεια. Αυτό με κάνει να φαίνομαι σαν κουνέλι.
Εγώ απλώς διαβάζω τα γράμματα κι εσύ ανοιγοκλείνεις τα μάτια, αυτό είναι;
Άσ' το να πάει.
Εντάξει;
S ή A;
Όπως θέλεις.
A.
Καλά τότε A.
N;
Καλά, N.
Ανν.
Πρέπει να με κοιτάς, Λωράν.
Σκατά, ξέχασα να σε κοιτάζω. Συγνώμη, θα ξεκινήσω πάλι και πιο αργά.
Όπως θέλεις...
Είναι αστείο.
Δεν ήμουν ποτέ καλός επισκέπτης νοσοκομείου.
Είμαι το είδος εκείνου που φέρνει φαί και μετά το τρώει.
Δεν είναι αλήθεια αυτό.
Γιατί έπρεπε να συμβεί σε σένα αυτό;
Όλος ο κόσμος μιλάει γι' αυτό. Ήμουν στο Καφέ ντε Φλορ τις προάλλες...
άκουσα κάποιον να λέει, "Ξέρατε πως ο Ζαν
Ντο Μπομπύ είναι τώρα εντελώς φυτό;"
Φυτό.
Δεν μπορεί να σε δει.
Ποιος το είπε αυτό;
Και τι είδος φυτού;
Καρότο, πατάτα, αγγουράκι τουρσί;
Σήμερα μου φαίνεται πως όλη μου η ζωή δεν
ήταν παρά μια αρμαθιά από αποτυχίες.
Οι γυναίκες που ήμουν ανίκανος ν' αγαπήσω.
Οι ευκαιρίες που απέτυχα ν' αδράξω...
οι στιγμές της ευτυχίας που άφησα να πετάξουν μακριά...
Μια κούρσα της οποίας τ' αποτελέσματα γνώριζες από πριν...
αλλά στην οποία απέτυχες να στοιχηματίσεις στον νικητή.
Υπήρξα τυφλός ή ηλίθιος;
Ή χρειάζεται το τραχύ φως της καταστροφής για
να δείξει σε κάποιον την αληθινή του φύση;
Είμαι πάντα εδώ.
Θέλεις να δουλέψω μαζί σου σήμερα;
Ωραία.
Θα μάθουμε καλά αυτό.
Συμφωνείς;
Μάλιστα, ερωμένη.
Πολύ καλά.
Θα ξεκινήσω.
Μ;
Ε;
R;
C; Merci (ευχαριστώ).
Ευχαριστώ;
Ευχαριστώ.
Μπορώ να σε φωνάζω Ζαν-Ντο;
Οι γυναίκες δεν είναι περίπλοκες.
Σ' ευχαριστώ, Ζαν-Ντο.
Έχω αποφασίσει να μην ξαναλυπηθώ τον εαυτό μου.
Εκτός από τα μάτια μου, υπάρχουν δυο
ακόμα πράγματα που δεν έχουν παραλύσει.
Η φαντασία μου...
και η μνήμη μου.
Η φαντασία μου και η μνήμη μου είναι ο μόνος
τρόπος για να δραπετεύω απ' το σκάφανδρο μου.
Μπορώ να φανταστώ οτιδήποτε, οποιονδήποτε, οπουδήποτε.
Αφήνω την θάλασσα να με διαπεράσει στο νησί της Μαρτινίκας.
Επισκέπτομαι τις γυναίκες που αγαπώ.
Υποκλίνομαι μπροστά στον Ozym Andias, τον βασιλιά των βασιλέων.
Μπορώ να φανταστώ τα πάντα.
Σαν παιδί ονειρευόμουν τις ικανότητες μου ως ενήλικας.
Τώρα θέλω να θυμηθώ τον εαυτό μου όπως ήταν.
Όμορφος, αυτάρεσκος, λαμπερός. Και διαβολικά ελκυστικός.
Ναι, λαμπερός και όμορφος, είπαν κάποιοι.
Δεν είμαι εγώ αυτός, είναι ο Μάρλον Μπράντο.
Αυτός είμαι εγώ.
- Καλημέρα, την Μπέττυ Μιαλέ παρακαλώ; - Ναι, η ίδια.
Ονομάζομαι Ανριέτ Ντυράντ. Είμαι θεραπεύτρια
στο Berck-sur-Mer Ναυτικό Νοσοκομείο.
Τηλεφωνώ εκ μέρους ενός από τους ασθενείς μου, του Ζαν-Ντομινίκ Μπομπύ.
Του Ζαν Ντο; Πως είναι;
- Άνετα αλλά... - Έμαθα ότι είναι εντελώς παράλυτος.
Ότι δεν μπορεί να επικοινωνήσει με κανέναν.
Αυτό δεν είναι απολύτως ακριβές.
Περάστε.
Θέλει να σας ζητήσω μια χάρη.
Φυσικά. Μπορείς να περιμένεις ένα λεπτό;
Οτιδήποτε.
Λέει ότι έχει ένα συμβόλαιο μαζί σας για ένα βιβλίο.
Εκείνος το είπε; Μπορεί να μιλήσει, νόμιζα ότι δεν μπορούσε να μιλήσει.
Μπορεί. Κατά κάποιο τρόπο. Θα σας εξηγήσω αργότερα.
- Σχετικά μ' αυτό το βιβλίο... - Ναι, έχει ένα συμβόλαιο με μας,
- αλλά τώρα, δεδομένων των συνθηκών... - Θέλει να το εκπληρώσει.
- Θέλει να γράψει το βιβλίο. - Σοβαρολογείτε;
Σας διαβεβαιώ ότι μπορεί,
αλλά πιστεύετε ότι μπορείτε να βρείτε
κάποιον να γράφει καθ' υπαγόρευσην του;
Κάποιον που να 'ναι υπομονετικός.
Κάποιον με πολύ χρόνο. Κάποιον ιδιαίτερο.
Ναι, καταλαβαίνω. Θα σας ξαναπάρω.
Η Μπέττυ Μιαλέ είπε ότι η Κλωντ
Μεντιμπίλ ήταν σταλμένη από τον ουρανό.
Είπε ότι κανείς δεν θα μπορούσε να είναι πιο κατάλληλος γι' αυτό.
Η Μπέττυ υπερβάλλει πάντα. Θα πρέπει να εξασκηθώ με την Ανριέτ.
Όποτε θέλεις.
Θέλει να πει κάτι.
Όχι;
Όχι πανικό.
Η Κλωντ έχει βρει δωμάτιο σε ξενοδοχείο.
Ίσως πρέπει να κουβεντιάσετε ένα πρόγραμμα.
Οι νοσοκόμες με ξυπνάνε στις 5 π.μ. Θα σκέφτομαι τι θέλω να γράψω.
Μπορείς να έρχεσαι στις 8 π.μ και μετά θα σου υπαγορεύω.
Ωραία. Θα κάνω ό, τι καλύτερο μπορώ για σένα.
Ξέρω ότι θα το κάνεις.
Μπορούμε ν' αρχίσουμε αύριο;
Φυσικά.
Μέσα από;
Μέσα από την ξεφτισμένη κουρτίνα του παραθύρου μου...
μια αχνή λάμψη αναγγέλλει το ξεκίνημα της μέρας.
Οι φτέρνες μου πονάνε, το κεφάλι μου ζυγίζει έναν τόνο
όλο μου το κορμί είναι κλεισμένο σ' ένα είδος καταδυτικής στολής.
Το καθήκον μου τώρα είναι να γράψω τις ακίνητες ταξιδιωτικές σημειώσεις...
ενός ναυαγού στις ακτές της μοναξιάς.
Αυτό το Ναυτικό Νοσοκομείο υπήρξε στον καιρό του, σπίτι παιδιών με φυματίωση.
Στον προθάλαμο, υπάρχει μια λευκή μαρμάρινη προτομή...
της Αυτοκράτειρας Ευγενίας, συζύγου του Ναπολέοντος III...
της προστάτιδας του νοσοκομείου, η οποία το επισκεπτόταν τακτικά.
Υπήρχε μια μεγάλη φάρμα, ένα σχολείο και μια αίθουσα όπου...
ο μέγας Ντιαγκίλεφ έκανε πρόβες για το Ρώσικο Μπαλέτο του.
Λένε ότι εδώ ήταν που ο Νιζίνσκυ έκανε άλμα στον αέρα, ύψους δώδεκα ποδιών.
Κανείς εδώ τώρα δεν πηδάει στον αέρα.
Σήμερα, είναι όλοι ηλικιωμένοι, εξασθενημένοι,
ή όπως εγώ, άκαμπτοι και άφωνοι.
Ένα τάγμα από σακάτηδες.
Αλλά μ' αρέσει να με τσουλάνε στο μέρος που αποκαλώ Cinecitta.
Μια αενάως ερημωμένη ταράτσα, μια αχανής σειρά...
μπαλκονιών που βλέπουν σ' ένα τοπίο...
φορτωμένο με την ποίηση και την ασυνήθιστη
γοητεία ενός κινηματογραφικού σκηνικού.
Μια χούφτα κτιρίων στην βάση των αμμόλοφων...
δίνει την ψευδαίσθηση μιας πόλης φάντασμα του Φαρ Γουέστ.
Και χαίρομαι να βλέπω τα περίχωρα της Berck...
που μοιάζουν με μακέτα απο ηλεκτρικό τραινάκι.
Η θάλασσα αφρίζει ένα τόσο πυρακτωμένο λευκό που θα μπορούσε...
να είναι προϊόν του τμήματος ειδικών εφέ.
Αλλά η πιο αγαπημένη μου θέα είναι ο φάρος,
ψηλός, ακμαίος, καθησυχαστικός με κόκκινες και άσπρες ρίγες.
Θέτω τον εαυτό μου υπό την προστασία αυτού του αδελφικού συμβολικού...
φύλακα όχι μόνο των ναυτικών αλλά και των αρρώστων...
των οποίων η μοίρα τους πέταξε στ' απώτερα άκρα της ζωής.
Τα δυο αξιοθέατα του μικρού μουσείου είναι η λευκή μαρμάρινη προτομή...
η οποία ενσαρκώνει την ακτινοβόλα νιότη...
μιας πριγκίπισσας που πέθανε με 94...
Πέντε ώρες δουλειάς. Δεν είναι κι άσχημα.
Δεν είναι Μπαλζάκ.
Να συνεχίσω;
Διάβασε μου Μπαλζάκ.
Ή Γκράχαμ Γκριν.
Είμαι 45 χρονών, χωρισμένος, και θέλω να μιλήσω στον πρόξενο.
- Τι είναι αυτό; - Είναι άντρας ή γυναίκα;
- Νομίζω, άντρας. - Σου έκλεισε το μάτι.
Συγνώμη, εσείς παραγγείλατε τηλέφωνο με μεγάφωνο;
Εσείς παραγγείλατε τηλέφωνο;
Πάμε να φύγουμε απο 'δω.
Ποιος σας άφησε να μπείτε; Τι κάνετε εδώ;
Είμαστε απο την τηλεφωνική εταιρία.
Θα 'πρεπε να πάτε πρώτα στην υποδοχή.
Δεν ήταν κανείς εκεί.
Απλά τοποθετήστε το κοντά στο τραπέζι, παρακαλώ. Ευχαριστώ.
Προσεκτικά, παρακαλώ.
Θα ειδοποιήσουμε τους ανθρώπους ότι τώρα έχεις τηλέφωνο.
Θα πρέπει να κλείνουν ραντεβού για τα τηλεφωνήματα τους.
Για να είμαστε σίγουροι ότι κάποιος θα είναι μαζί σου.
Συγνώμη, κυρία, μπορεί να μιλήσει;
Μην μιλάτε γι' αυτόν, σαν να μην είναι εδώ.
Ρωτήστε τον ίδιο.
Κυρία, συγνώμη, αλλά αν δεν μπορεί να μιλήσει, τι το θέλει το τηλέφωνο;
Ίσως να κάνει ανώνυμες κλήσεις.
Νομίζεις ότι είσαι αστείος;
Πως τολμάς!
Δεν έχεις αίσθηση του χιούμορ, Ανριέτ.
Και τρία. Ήρεμα, τέσσερα.
Μια πολύ μαύρη μύγα κάθεται στην μύτη μου.
Κουνάω το κεφάλι μου για να την διώξω. Τσιμπάει...
Η Ολυμπιακή πάλη είναι παιδικό παιχνίδι σε σχέση μ' αυτό.
Μετακίνησες το κεφάλι σου. Πότε άρχισες να το κάνεις αυτό;
Σ' ευχαριστώ.
Τώρα;
Θαύμα! Μπορείς να γυρίσεις το κεφάλι σου!
Η Μαρί βλέπει παντού θαύματα.
Δρ. Λεπάζ, κούνησε το κεφάλι του.
Καλημέρα.
Θαύμα! Είπε μόνο μια φορά καλημέρα!
Βελτίωση, βελτίωση.
Έτσι είναι καλύτερα.
- Πως είναι η γλώσσα; - Θα σου ανοίξω το στόμα.
Η γλώσσα κινείται.
Τότε μπορούμε να προχωρήσουμε με την ομιλία του.
Η κινητικότητα της γλώσσας είναι ζωτικής σημασίας, άρα υπάρχει ελπίδα.
Υπέροχα, είναι φοβερό.
Θα δουλέψουμε πραγματικά σκληρά, σύντομα θα μπορείς να τρως κανονικά.
Ένα κείμενο είναι πραγματικό μόνο όταν διαβάζεται.
Ξύρισα τον πατέρα μου όταν τον επισκέφθηκα
τελευταία φορά πριν το ατύχημα μου.
Ήταν αδιάθετος και διανυκτέρευσα στο διαμέρισμα του στο Παρίσι.
Το επόμενο πρωινό, του ξύρισα τα γένια.
- Ποιος να δει αν είμαι ξυρισμένος; - Εγώ.
- Είμαι τρομοκρατημένος. - Απο τι;
Με ξυρίζεις.
Ήσουν πάντα τόσο αναθεματισμένα αδέξιος.
Το' χει η οικογένεια.
Βέβαια.
- Καφέ; - Όχι.
Μην τον κουράζεις. Δεν είναι καλά.
Πως μπορεί να τον κουράσει ένα ξύρισμα;
- Η μητέρα σου ήταν ομορφότερη. - Αυτό δεν θα ήταν δύσκολο.
- Θυμάσαι την μητέρα σου; - Ω ναι.
Πάντα μου κάνεις αυτή την ερώτηση και πάντα λέω το ίδιο πράγμα: όχι ακριβώς.
Τι διαβάζεις αυτό τον καιρό;
Διαβάζω τον Κόμη Μοντεχρίστο.
Γιατί;
Γιατί σκέφτομαι να γράψω μια μοντέρνα εκδοχή.
- Του Κόμη Μοντεχρίστο; - Ναι.
Η εκδίκηση θα είναι πάντα η κινητήρια δύναμη...
αλλά το τοποθετώ στον σύγχρονη κόσμο. Και ο Μοντεχρίστο θα είναι γυναίκα.
- Η Κόμισσα του Μοντεχρίστο..; - Ναι, μια γυναίκα.
- Δεν θέλω να το διαβάσω. - Δεν το έχω γράψει ακόμα.
Αλλά έχω συμβόλαιο μ' έναν εκδότη.
Αν με κόψεις, θα σε μηνύσω.
- Ο γιατρός ήρθε χθες. - Και;
- Λέει ότι θα ζήσω ως τα εκατό. - Ωραία. Θα σου κάνω ένα μεγάλο πάρτι.
Δεν θα παραβρεθώ. Ποιός θέλει να ζήσει μέχρι τα εκατό;
Ζαν-Ντο, μην το πεις σε κανέναν.
Ακόμα μου λείπει η μητέρα σου.
Δεν θα το πω. Είναι το μυστικό μας.
Θα έπρεπε να είχες παντρευτεί την Σελίν.
Τι διαφορά θα είχε κάνει αυτό;
Δεν θα την είχες αφήσει τόσο εύκολα. Και τα παιδιά σου.
- Είναι ανάγκη να μιλήσουμε γι' αυτό; - Ξέρω τι λέω.
Κανείς δεν είχε περισσότερες σχέσεις από μένα.
Καλά, ίσως ο Καζανόβας, αλλά κανείς άλλος.
Το να έχεις σχέση με άλλη γυναίκα, δεν είναι λόγος...
για ν' αφήσεις την μητέρα των παιδιών σου.
Δεν υπάρχουν αξίες πια. Δεν είναι αστείο, είναι αλήθεια.
Και φέρε μου να δω τα παιδιά σου. Η Συλβί μου τα φέρνει.
- Πρέπει να τα φέρνεις κι εσύ. - Εντάξει, δεν έχω βρει ακόμα χρόνο.
- Ορίστε. - Τι είναι αυτό;
- Άνθη πορτοκαλιάς. - Πρέπει να μυρίζω σαν τάρτα;
Είναι αφροδισιακό.
Ωραία. Αυτό θα κάνει τα κορίτσια να 'ρθουν τρέχοντας.
Βέβαια, αλλά δώσ' τους μια ευκαιρία να σε μυρίσουν.
Άσε με να με δω.
Όχι κι άσχημα. Θεέ μου, δεν τους φτιάχνουν σαν εμένα, πια.
Ήθελα να σου πω κάτι.
- Δεν μπορώ να θυμηθώ. - Θα σου ξανάρθει.
Δεν είμαι τόσο σίγουρος.
- Θυμάμαι όλο και λιγότερα. - Μην υπερβάλλεις.
Ω ναι, θυμάμαι.
Είμαι πολύ περήφανος για σένα. Πραγματικά, είμαι.
Και κάτι ακόμα...
Δεν μπορώ να θυμηθώ.
Η επιδοκιμασία του πατέρα. Βρήκα παρηγοριά τότε...
και βρίσκω μεγαλύτερη παρηγοριά τώρα. Είμαστε όλοι παιδιά.
Όλοι χρειαζόμαστε την επιδοκιμασία.
Θέλω να δω τα παιδιά μου.
Εδώ είμαστε. Η ημέρα του πατέρα.
Ευτυχισμένη ημέρα του Πατέρα!
Υποθέτω πως ακόμα κι ένα αδρό σκίτσο, μια σκιά,
ένα κομματάκι πατέρα είναι ακόμα Πατέρας.
Ημέρα του Πατέρα. Ο γιος μου σκουπίζει το
σάλιο που τρέχει απο τα κλειστά μου χείλη.
Ποτέ πριν δεν είχαμε χωρέσει αυτή την φτιαχτή
γιορτή στο συναισθηματικό μας ημερολόγιο.
Η Κλωντ λέει ότι το βιβλίο πάει καλά. Δεν το πιστεύω ότι το γράφεις.
Ακόμα θεωρώ ότι είσαι ο πιο απρόβλεπτος
άνθρωπος που έχω γνωρίσει.
Είχες αρκετούς επισκέπτες;
Ο Λωράν, η Ανν-Μαρί...
η Μισέλ...
Αυτό είναι όλο; Εκείνη δεν ήρθε;
Νόμιζα ότι θα ήταν τρελά ερωτευμένη μαζί σου.
Καλά, δουλειά της είναι.
Να εξασκηθούμε μ' αυτό το αλφάβητο;
Όταν άρχιζα δίαιτα μια εβδομάδα πριν το εγκεφαλικό μου...
δεν ονειρεύτηκα ποτέ τέτοια δραματικά αποτελέσματα.
Τώρα ξέρουν πως είναι να έχεις ένα ζόμπι για πατέρα. Σ' ευχαριστώ.
Αυτό δεν είναι διασκεδαστικό.
Παιδιά.
Θέλεις να παίξουμε κρεμάλα, μπαμπά;
Θα σε βοηθήσω. Ψιθύρισε μια λέξη.
Το πρώτο γράμμα είναι C, το τελευταίο E.
Η λέξη έχει επτά γράμματα.
Αυτό ήταν.
Πείτε αντίο στον πατέρα σας, παιδιά. Φεύγουμε.
Γεια σου, μπαμπά.
Θα σε δω την επόμενη εβδομάδα.
Είναι δύσκολο να περιγράψω την θλίψη μου.
Είμαι ο πατέρας τους μα δεν μπορώ να τ' αγγίξω,
να περάσω τα δάχτυλα μου στα μαλλιά τους...
να τα κρατήσω σφιχτά στην αγκαλιά μου.
Αλλά μ' αρέσει να τα βλέπω να παίζουν και να γελούν.
Αυτό είναι που αποκαλώ, όμορφη ημέρα.
Λυπάμαι τον εαυτό μου, δεν νομίζεις;
Ήσουν αληθινά ευτυχισμένος.
Έτσι νομίζεις;
Ίσως.
Δεν θέλω να το χάσω αυτό. Κάνε στην άκρη!
Καλή διασκέδαση. Τα λέμε.
Ναι, τα λέμε. Μα τι κάνεις;
Θέλω δίσκο φαγητού για τηλεόραση. Ή να βγω έξω για δείπνο;
Θα κεράσω τον εαυτό μου ένα φαγοπότι στο Le Duc.
- Τι σύμπτωση να σε βρω εδώ. - Δεν είναι καταπληκτικό;
Στρείδι;
Φαίνεται σα να ήταν χθες που άκουσα για πρώτη φορά τ' όνομα σου.
Γλυκό.
Όχι κομπλιμέντα.
Και το επόμενο κεφάλαιο;
Κυριακή. Τρέμω την Κυριακή.
Όταν ανοίγουν την τηλεόραση,
πρέπει να σιγουρευτούν ότι το κάνουν σωστά.
Είναι θέμα στρατηγικής σημασίας.
Μπορεί να περάσουν ώρες μέχρι να έρθει ο επόμενος καλός Σαμαρείτης.
Φρίκη, αυτές οι Κυριακές. Ούτε λογοθεραπευτής, ούτε ψυχοθεραπευτής.
Ούτε φυσιοθεραπευτής, ούτε επισκέπτες. Στοιχειώδες προσωπικό.
Η Κυριακή είναι μια μακριά επέκταση της ερήμου.
Αλλά σήμερα, η Μαρί ευγενικά υπαινίσσεται
ότι θα με πάει σε Λειτουργία.
Προσπάθησα να της εξηγήσω ότι δεν είμαι
θρησκευόμενος, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Σε όλο τον κόσμο άνθρωποι προσεύχονται για μένα.
Στην κορυφή της λίστας η κόρη μου, Σελέστ.
Και η Μαρί, φυσικά.
Οι πιο ποικίλες θεότητες επιστρατεύτηκαν για να με βοηθήσουν.
Στο Νεπάλ, μου είπαν, ψέλνουν ένα μάντρα για μένα.
Στο Καμερούν, ένας άγιος άνθρωπος μού
εξασφάλισε την εύνοια των θεών της Αφρικής.
Του έχω αναθέσει το δεξί μου μάτι.
Δεν το αρνιέμαι, έχω προσπαθήσει να οργανώσω
αυτή την τεράστια πνευματική ενέργεια...
για να στηρίξω την ύπαρξη μου.
Μπορεί να μην είναι αξιοθαύμαστο, ίσως και
λίγο υποκριτικό, αλλά θα κάνω τα πάντα.
Είμαι πολύ ευχαριστημένος που σε βλέπω εδώ.
Ήρθα να σ' επισκεφθώ πριν λίγες μέρες. Έφερα...
τα Άγια Μυστήρια για να σε κοινωνήσω.
Αλλά κοιμόσουν.
- Ναι, κοιμόταν. - Τι;
Θέλεις να σου δώσω τώρα την θεία κοινωνία;
Όχι.
Ναι.
Θα ήθελες να σου δώσω μια ευλογία;
- Όχι. - Ναι.
Επουράνιε Πατέρα, δείξε έλεος στον Ζαν-Ντομινίκ,
που δοκιμάζεται σκληρά.
Βοήθησε το σώμα του να ιαθεί, κράτα το πνεύμα του ακμαίο,
...και βοήθησε τον να βρει πίστη.
Το πνεύμα μου είναι πολύ ακμαίο, κύριε.
- Στο όνομα του πατρός... - Με γελοιοποίησες.
Μου;
Πάτερ μου;
Υπάρχουν...
Πάτερ μου, υπάρχουν μοναχοί στο Bordeaux, που
μου αφιερώνουν τακτικά τις προσευχές τους.
Που μου αφιερώνουν τακτικά τις προσευχές τους.
- Αλήθεια; Αυτό είναι καλό. - Αλλά τα αποτελέσματα είναι ασήμαντα.
Πρέπει να είμαστε υπομονετικοί.
Ναι, και οι γιατροί λένε το ίδιο.
Αλλά Ζαν-Ντομινίκ, θέλω να σου προτείνω κάτι.
Σε λίγες μέρες, θα οδηγήσω ένα προσκύνημα στη Λούρδη.
Λούρδη;
Η αγαπητή Μπεατρίς κι εγώ σκεφτήκαμε πως μπορεί να θέλεις να συμμετάσχεις.
Είναι παγίδα.
Έχουν υπάρξει κάποιες θαυματουργές ιάσεις.
Είναι αλήθεια.
Έχω πάει στη Λούρδη.
- Ας σταματήσουμε και να γυρίσουμε. - Δεν γυρνάω πίσω.
Είναι το αυτοκίνητο μου, θα οδηγήσω όπου μ' αρέσει.
Είπες ότι ήθελες βρώμικο Σαββατοκύριακο.
Δεν το είπα ποτέ αυτό.
Ναι, το είπες.
Η Λούρδη δεν είναι το σωστό μέρος για βρώμικα Σαββατοκύριακα.
Έχεις μονόπλευρη σκέψη.
Θέλω να δω την Παναγία.
- Δεν πιστεύω τίποτα απ' αυτά. - Θέλω να την δω και να πιω αγιασμό.
Λυπήσου με!
Κι εσύ θα 'πρεπε να το κάνεις. Θα σου κάνει καλό.
Επιβλητικό, ε;
Θ' αγοράσω μερικά μπουκάλια για τον αγιασμό.
Ως εδώ ήταν για μένα. Φεύγω.
Μείνε. Μπορεί να σου κάνει πολύ καλό.
Μην είσαι τόσο σίγουρη, μπορεί να είναι επικίνδυνο.
Τι θα συμβεί αν κάποιος τελείως υγιής τύχει να είναι εδώ,
όταν εμφανιστεί η Παναγία;
Ένα θαύμα και καταλήγει τελείως παράλυτος.
Είσαι ανυπόφορος.
- Καλημέρα. - Καλημέρα, κυρία.
Κοίτα! Εδώ είναι η Παναγία μου!
- Ξέχνα το. - Ναι, βγες απ' την ζωή μου.
Εντάξει, θα στην κάνω δώρο.
Η κυρία έχει θαυμάσιο μάτι. Αυτή η Παναγία
έχει ευλογηθεί απο τον Καρδινάλιο.
- Έχουμε κι άλλα 318; - Κοίτα στην αποθήκη.
Πόσα κάνει αυτό; - 1899 φράγκα.
- Δεν έχουμε ιδωθεί κάπου; - Δεν το νομίζω, κύριε.
Δεν έχω ρέστα.
Δεν μπορώ να σου κάνω έρωτα, μ' εκείνη να με κοιτάει.
Καταλαβαίνω.
Δεν διατύπωνα ένα γεγονός, έκανα ένα παράπονο.
Άσε με να την σβήσω.
Όχι.
Το μοναδικό σ' όλο τον κόσμο. Ευλογημένο απ' τον Καρδινάλιο.
Ζοσεφίν, όταν γυρίσουμε στο Παρίσι, θα πρέπει να χωρίσουμε.
- Εξ αιτίας της; - Όχι, εξ αιτίας όλων.
Εντάξει, έχεις δίκιο.
- Θα βγω έξω πάλι. - Κλείσε τα φώτα.
Αλλά όχι την Παναγία μου.
Έλα, Ζαν-Ντο.
Αν μάθεις τον ήχο του Λ θα μάθεις να καταπίνεις.
Και θα μάθεις να λες Λούρδη.
Είναι εντάξει αυτό; Είναι άνετο;
'Η χύτρα ταχύτητας' θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του κομματιού...
που γράφω για την εμπειρία μου εδώ.
Θα μπορούσα επίσης να το ονομάσω 'Το μάτι' ή 'Το σκάφανδρο'.
Η πλοκή και η τοποθεσία είναι πολύ γνωστά.
Σ' ένα δωμάτιο νοσοκομείου, είναι ο Κος.
Λ, στην κορύφωση της ζωής του...
προσπαθώντας να ζήσει με σύνδρομο
αποκλεισμού μετά από σοβαρό εγκεφαλικό.
Φιλόδοξος και κάπως κυνικός, γιατί δεν είχε γνωρίσει αποτυχίες νωρίτερα...
εξοικειώνεται με την συμφορά.
Ζει την αργή μεταμόρφωση του, ακούγοντας μια αφηγηματική φωνή...
η οποία αναπαράγει τον εσωτερικό διάλογο του Κου. Λ.
Έχω ήδη την τελευταία σκηνή. Είναι νύχτα.
Ο Κος. Λ, που ήταν παράλυτος από την αρχή του κομματιού...
πετάγεται ξαφνικά απ' το κρεβάτι του και
τρέχει προς την μυστηριωδώς κατάφωτη σκηνή.
Μετά σκοτεινιάζει πάλι και ακούμε την αφηγητική φωνή του Κου. Λ:
Γαμώτο, όνειρο ήταν.
Σήκω. Μπορώ να σηκωθώ.
Όλα είναι καλά.
'Θέλω να θυμηθώ πως μου συνέβη όλο αυτό.'
Να ρωτήσω κάποιον;
Όχι;
- Γεια σας, δωμάτιο 119. - Ποιός είναι;
Είμαι η Κλωντ Μεντιμπίλ. Είμαι εδώ με τον Ζαν-Ντο.
Είμαι ο πατέρας του.
Ναι, περιμέναμε το τηλεφώνημα σας.
Λοιπόν τι να κάνω; Απλώς να μιλάω;
Ο Ζαν-Ντο μπορεί να σας ακούσει. Θα σας απαντήσει.
Θα με ακούτε να λέω την αλφάβητο και...
Ναι, η Σελίν μου εξήγησε.
Απλά μιλήστε, Κε. Μπομπύ.
Μ' ακούει;
Ζαν-Ντομινίκ; Είμαι ο Παπινού.
Κάθομαι στο ανοιχτό παράθυρο.
Πως είσαι ή μήπως είναι ανόητη αυτή η ερώτηση;
Ναι, είναι ανόητη ερώτηση.
Μου λείπεις.
Κι εμένα μου λείπεις.
Παντοδύναμε Θεέ! Είναι αδύνατον να γίνει συζήτηση μ' αυτόν τον τρόπο.
Ξεχνάω όλα όσα θέλω να πω. Όχι, όχι, θυμήθηκα.
Σου στέλνω ένα δώρο. Είναι έκπληξη.
Σκεφτόμουν κάτι...
για εμάς. Είμαστε στην ίδια βάρκα.
Είμαι κολλημένος σ' αυτό το διαμέρισμα. Δεν
μπορώ ν' ανέβω και να κατέβω τις σκάλες.
Φαντάσου τέσσερα πεσίματα από σκάλες, όταν είσαι 92 χρονών.
Είμαστε κι οι δυο περιπτώσεις αποκλεισμού.
Εσύ στο σώμα σου, κι εγώ στο διαμέρισμα μου.
Ζαν-Ντομινίκ, μην ξεχάσω,...
στο πάνω δεξιά συρτάρι του γραφείου μου υπάρχει ένα γράμμα.
Μέσα σ' αυτό είναι οι τελευταίες μου επιθυμίες. Είναι σ' ένα φάκελο...
που γράφει 'Διάφορα'.
Πρέπει να διακόψω τώρα.
- Μην κλαις. - Εύκολο να το λες.
Είσαι ο γιος μου, για όνομα του Χριστού.
Γεια σου, Ζαν-Ντομινίκ.
Ξέχασα, είναι σχεδόν τα γενέθλια σου.
Θα σε ξαναπάρω.
Χρόνια πολλά.
Δεν είναι εύκολο για έναν πατέρα, να μιλάει σ'
ένα γιο που ξέρει ότι δεν θα του απαντήσει ποτέ.
Σκέφτηκα πως μια εκδρομή με καινούργια θέα, θα σου έκανε καλό
Έχω κι άλλη έκπληξη για σένα. Κλείσε τα μάτια.
Εντάξει, άνοιξε τα τώρα.
Ο ΚΟΜΗΣ ΜΟΝΤΕΧΡΙΣΤΟ
Δεν ήταν ανάγκη. Σε δυο τόμους.
Δεν είναι πρώτη έκδοση, αλλά είναι αρκετά παλιό.
Θέλεις να σου διαβάσω κάτι; Ποιο κεφάλαιο;
Θα έπρεπε να χρησιμοποιούμε Ρωμαϊκά ψηφία.
Δεν σκεφτήκαμε τα Ρωμαϊκά ψηφία.
Τι θα μπορούσε να είναι σε Ρωμαϊκά ψηφία;
Αυτό είναι L, I, X.
Αυτό είναι πιο γρήγορο. Την επόμενη φορά.
- 50; Μεγαλύτερο; - Ναι, μεγαλύτερο.
Εννέα; 59; Εντάξει.
Εντάξει, αρχίζουμε.
Υπάρχει ακόμα και εικονογράφηση. Η σύμπτωση με τρομάζει.
'Κάθισαν δίπλα του.'
'Ο Νουαρτιέ καθόταν σε μια αναπηρική καρέκλα
που τον έβαζαν απ' το πρωί ως το βράδι...
μπροστά σ' ένα καθρέφτη που του επέτρεπε να δει όλο το διαμέρισμα...
χωρίς να επιχειρεί καμία κίνηση:
αυτό ήταν κάτι που είχε καταστεί αδύνατο γι' αυτόν.
Η όραση και η ακοή ήταν οι δυο μόνες αισθήσεις...
οι οποίες, σαν δυο σπινθήρες, φώτιζαν ακόμα αυτή την ανθρώπινη ουσία.'
'... αυτή την ανθρώπινη ουσία.'
Αυτό είμαι εγώ, δεν νομίζεις;
- Μα όχι. - Μα ναι.
Φοβίζω επίσης τους ανθρώπους, τους κάνω να τρέμουν.
Δεν είναι αλήθεια.
Θα έπρεπε να μείνω μακριά από τον Δουμά.
Να μην σκαλίσω ένα αριστούργημα. Αυτό είναι το μάθημα.
Δεν ήξερα ότι ο Νουαρτιέ ήταν ο άνθρωπος που επρόκειτο να γίνω.
Το σκάφανδρο μου σε τράβηξε κάτω, στον βυθό της θάλασσας, μαζί μου...
Ζαν-Ντο, δεν το βρίσκω τόσο κακό που με
τραβάς κάτω, στον βυθό της θάλασσας...
γιατί εσύ είσαι, επίσης, η πεταλούδα μου.
Αυτή είναι δήλωση αγάπης.
Αφού τελειώσουμε αυτό το βιβλίο...
θα γράψουμε ένα άλλο για ένα δρομέα μεγάλων αποστάσεων.
Ποτέ δεν ξέρεις. Ίσως να γίνω σαν αυτόν.
'Μου έλειψες στην ταυρομαχία.
Ελπίζω να ξανασυναντηθούμε του χρόνου. Ζαν-Πωλ.'
'Αγαπητέ Κε. Μπομπύ, τα προσαρμοσμένα τροχόσπιτα...
μπορούν να παραδοθούν έξι έως οκτώ εβδομάδες μετά την παραγγελία σας.
Στην διάθεση σας, Ανρί Ρεϋνώ.' Αυτά είναι καλά νέα.
Αυτό είναι απο τον Παπινού.
'Αυτό είναι δώρο.'
Κοίτα, μια φωτογραφία σου απ' όταν ήσουν παιδί.
Ο Ζαν-Ντο, στην ηλικία των οκτώ, Berck sur Mer.
Απο την Ανν-Μαρί.
- Δωμάτιο του Ζαν-Ντομινίκ Μπομπύ. - Ποια είστε;
Η Σελίν Ντεμουλέν. Κι εσείς;
Η Ινέζ. Θέλω να μιλήσω με τον Ζαν-Ντο.
Μην κλείσετε.
Ανοίγω το μεγάφωνο, ώστε μα μπορεί να σας ακούσει.
Δεν μπορώ να μιλήσω μ' εσάς εκεί.
Θα πρέπει, γιατί δεν υπάρχει κανείς άλλος.
Δεν είναι η θεραπεύτρια εκεί;
Όχι, δεν είναι εδώ σήμερα.
Αγάπη μου;
Ξέρω πως είπα ότι θα ερχόμουν, αλλά πήγα ως
τον σταθμό του τραίνου και μετά γύρισα πίσω.
Απλώς δεν μπορώ.
Σε παρακαλώ, συγχώρεσε με.
Σελίν;
Ναι.
Θα μπορούσατε να βγείτε έξω για ένα λεπτό;
Θέλω να πω κάποια προσωπικά πράγματα.
Νοιώθω αμηχανία.
Δεν μπορώ να τον αφήσω.
Δεν υπάρχει κανείς άλλος εδώ. Περίμενε, κάτι θέλει να πει.
Ένα;
Ένα λεπτό;
Φεύγω. Αλλά όχι για πολύ.
Ζαν-Ντο, είσαι μόνος τώρα;
Αγάπη μου.
Σ' αγαπώ περισσότερο απο ποτέ.
Θέλω να σε δω αλλά δεν έχω το κουράγιο.
Θέλω να σε σκέφτομαι όπως ήσουν.
Ελπίζω ότι θα συνέλθεις.
Μου λείπεις.
Μου λείπεις και νοιώθω τόσο μόνη.
Ξέρω ότι καταλαβαίνεις.
Είσαι συνέχεια στις σκέψεις μου.
Ξέρω ότι η οικογένεια σου είναι πάντα κοντά σου.
Θέλεις να έρθω;
Γύρισα.
Θέλεις να έρθω;
Γύρισα, Ινέζ.
Κάθε...
Κάθε μέρα.
Κάθε μέρα σε...
Κάθε μέρα σε περιμένω.
Δεν σε καταλαβαίνω. Μπορείς να το επαναλάβεις;
Δεν σε καταλαβαίνω.
Είπε: Σε περιμένω κάθε μέρα.
- Αν δεν βρω μια θέση σ' αυτό το αεροπλάνο,
θα χάσω την ανταπόκριση μου για Hong Kong.
Πάρε την δική μου.
- Θα πάρω την επόμενη πτήση. - Σ' ευχαριστώ.
Καλό ταξίδι.
Αλλά δεν πας στο Hong Kong, πας στην Βηρυτό.
Υπάρχει πρόβλημα; Δεν νοιώθετε καλά;
Μην ανησυχείτε.
Τις περισσότερες φορές ξεχνάω τα όνειρα μου.
Οι άνθρωποι που σου λένε τα όνειρα τους γίνονται κουραστικοί.
Αλλά αυτό εδώ έρχεται ξανά και ξανά. Δεν ξέρω γιατί.
Φοβάμαι.
Η αίσθηση της καταστροφής δεν φεύγει.
Χρειάζεται κάτι, που μόνο σαν θαύμα μπορώ να
το περιγράψω, για να κρατήσω το ηθικό μου.
Είναι επικίνδυνο να πιστεύεις σε προσωπικά θαύματα.
Τείνουν να σε κάνουν να νοιώθεις ιδιαίτερα σημαντικός.
Παρ' όλα αυτά, πρέπει ν΄αναφέρω ότι
πιστεύω πως κάτι θαυματουργό μου συνέβη.
Άρχισα να τραγουδάω.
Γρυλίζω, τραγουδώ.
Η ακοή μου δεν είναι καλή και κάποιες φορές
νομίζω ότι ακούω την καρδιά μου να χτυπάει.
Αλλά λέω στον εαυτό μου πως είναι ο ήχος από φτερά πεταλούδας.
Ναι, κάνω ακατάβλητη πρόοδο και μπορεί να έχω ακόμα και ακοή πεταλούδας.
Μπορώ ν' ατενίζω το μέλλον. Σύντομα το καλοκαίρι θα τελειώσει...
και θ' αρχίσω το πρώτο μου φθινόπωρο στο νοσοκομείο.
Η ζωή μου είναι εδώ.
Μια αδιάκοπη επανάληψη.
Εδώ.
Πως πάει;
Μιλάει!
- Μιλάς. - Τραγουδάει κι ένα τραγούδι, επίσης.
- Έλα, τραγούδα για τον Λωράν. - Σε παρακαλώ, για μένα.
Είσαι καλά;
- Τραγουδάει; - Όχι, δεν είναι αυτό.
Έχω πνευμονία.
Πάνω που πίστευα...
Σαν ναύτης που βλέπει την ακτή να εξαφανίζεται σταδιακά.
Βλέπω το παρελθόν μου να ξεμακραίνει.
Να γίνεται στάχτες της λησμονιάς.
Τι επιστροφή.
Εδώ είναι που εργαζόμουν.
Κι αυτό το ζευγάρι, τους ξέρω, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ τα ονόματα τους.
Αυτό είναι τ' αυτοκίνητο μου!
Το καινούργιο μου αυτοκίνητο.
Που είναι η κόρνα;
- Άσε με να σ' αγκαλιάσω. - Βλέπεις τ' αυτοκίνητο μου;
Πολύ ωραίο.
Όλα καλά, Τεό;
Πέρασες καλή βδομάδα;
- Θα πάμε σ' ένα θέατρο; - Σε θέατρο; Αν το θέλεις.
- Να πάρουμε στρείδια; - Σ΄αρέσουν τώρα τα στρείδια;
Μην τον φέρεις πίσω πολύ αργά.
Φεύγουμε.
- Μπορώ να καθήσω μπροστά; - Βέβαια, δεν υπάρχει χώρος πίσω.
Σύντομα θα σε πάρω κι εσένα.
Λίγος άνεμος;
- Η ομάδα σου τα πάει καλά; - Ναι, οι παίκτες τα πάνε καλά.
- Κάνεις ντους μετά; - Κάνουμε ντους και πλένουμε τα πράγματα μας.
- Έχεις βγάλει τρίχωμα στο εφηβαίο; - Όχι, όχι ακόμα.
Είχαμε έναν τύπο που δεν ήθελε να ξεντύνεται για το ντους.
Ο σύλλογος έλεγε ότι έπρεπε. Έγινε μάχη.
Εκείνος δεν το έκανε. Η μητέρα του τον ηρεμούσε.
Στο τέλος, αναγκάστηκε να φύγει απο την ομάδα.
Εσύ δεν έχεις τέτοιο πρόβλημα, έτσι;
- Άλλα νέα; Όλα καλά με την μαμά; - Ναι, είναι καλά.
- Τον ξέρεις αυτόν τον δρόμο;
- Ναι, είναι ο δρόμος για την θεία Ντιάν.
Κάνει ζέστη. Το νοιώθεις κι εσύ;
Όχι, δεν το νοιώθω.
Μπορεί...
Μπορεί να πιάσει βροχή. Θα σταματήσω για λίγο.
Μπαμπά, τι συμβαίνει;
Τηλεφώνησε στην μαμά σου!
Η τελευταία μου σκέψη ήταν πως θα πρέπει ν' ακυρώσουμε το θέατρο.
Θ' αργούσαμε σε κάθε περίπτωση. Θα πάμε αύριο βράδι.
Και μετά βυθίστηκα σε κώμα.
Είναι βιβλίο αυτό;
Για τον Θεοφίλ, την Σελέστ και την Ορτάνς.
Τους εύχομαι ένα σωρό πεταλούδες.
Και η πιο βαθιά μου ευγνωμοσύνη στην Κλωντ Μεντιμπίλ.
Θα καταλαβαίνετε ότι χωρίς αυτήν, το βιβλίο αυτό δεν θα είχε γραφτεί.
Ήμουν εδώ συνέχεια.
Το ξέρεις αυτό.
Αυτές οι κριτικές είναι θαυμάσιες! Θέλεις να τις ακούσεις;
Ο άνθρωπος που υπαγορεύει με την σιωπή.
Δίχως χειρονομίες ή ομιλία.
Ο Ζαν-Ντοminque Μπομπύ επικοινωνεί μ' ένα βλέφαρο και γράφει αυτό το βιβλίο.
Μια συγκινητική επίσκεψη στα συντρίμμια της εγκατάλειψης.
Απο τον Μπερνάρ Καπί.
'Ένα συγκινητικό βιβλίο.'
Ο Ζαν-Ντομινίκ Μπομπύ, 43 χρονών, γνωστός δημοσιογράφος,
πατέρας, ελεύθερος άνθρωπος...
σχεδίαζε να γράψει μυθιστόρημα για την εκδίκηση των γυναικών.
Ο Ζαν-Ντομινίκ Μπομπύ πέθανε στις 9 Μαρτίου του 1997...
10 μέρες μετά την δημοσίευση του 'Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα'.