ΔΥΟ ΔΕΚΑΡΕΣ
Subrip ~ Συγχρονισμός: El1(El132)
Ρώτησα τον παππού αν η σκόνη μας κάνει να φταρνιζόμαστε...
Ναι, είπε, αλλά χάρη σ'αυτήν βλέπουμε το ηλιοβασίλεμα.
Δεν περνούσε μέρα χωρίς να πει κάτι αλησμόνητο για μένα.
Εκείνη τη μέρα ξύπνησα και θυμόμουν τη μέρα του Λα Παλόμα...
Όπως την ονόμασα αργότερα.
Μπορούσα να της δώσω πολλά ονόματα...
...γιατί έγιναν πολλά.
Όλα μέσα σε μια μέρα.
"Ξεφύγετε από τη ζέστη και την ύφεση..."
"Ελάτε στο Λα Παλόμα..."
"τον νέο κινηματογράφο μετά το κραχ..."
"Πλήρως ανακαινισμένος. Καινούρια καθίσματα, χαλιά."
"Κλιματιζόμενος. Είκοσι πέντε σεντς όλη μέρα, ως τις έξι."
"Ειδική προβολή απόψε τα μεσάνυχτα."
Ήμουν σχεδόν έφηβος. Τώρα είμαι σχεδόν μεσήλικας.
Η μέρα του Λα Παλόμα ήταν Σάββατο 26 Αυγούστου 1933.
Απ'τον παππού έμαθα να θυμάμαι ημερομηνίες.
Δεν έχει γάλα!
Πήρα πολλές συνήθειες, από εκείνον.
"Μόνο τις κακές", έλεγε η μαμά. Μα δεν είχε κακές συνήθειες.
Εκείνη την εποχή κανείς δεν είχε.
- Ο Τζενάρο σηκώθηκε; - Ήταν οικονομική ύφεση.
Πες του ότι θέλω να τον δω.
-Δεν έχει γάλα. -Ορίστε. Σε θέλει ο παππούς σου.
Το ψυγείο ξεχείλισε.
Σου'πα χθες να το αδειάσεις.
Πιες το γάλα σου
Γιατί δεν σκουπίζεις κάτω απ'το κρεβάτι μου;
Δες τι θέλει ο παππούς κι άσε τις επικρίσεις. "Αλλάζω ζωή".
Αλλάζει συνεχώς ζωή, αλλά δε βλέπω ποτέ διαφορά...
-Θες να δεις τα 25 σεντς; -Τα είδα χθες.
Τα βλέπω κάθε μέρα μετά το κραχ.
Σήμερα θα τα πάρεις.
Το ίδιο λες δυο βδομάδες.
Την Κυριακή θα στα'δινα. Το ξέχασες κιόλας;
Ήρθε ο πάτερ Έντμοντ για την τελευταία μου μετάληψη.
-Πρέπει να πάω κάπου... -Που;
Δεν ξέρω που, αν δεν πάω.
Να'σαι σίγουρος ότι σήμερα θα τα πάρεις.
Να το πιστέψεις.
Απόδειξε το.
- Πως να τ'αποδείξω; -Εύκολα.
Δωσ'μου τα 25 σεντες.
Αν στα δώσω τώρα...
...τι θα σου αφήσω όταν φύγω στ'αλήθεια;
Είσαι το μόνο εγγόνι μου.
Είπες ότι είναι δικά μου μόλις πεθάνεις.
Αν πεθάνεις σήμερα, δώσ'μου τα σήμερα.
Δεν ξέρω ακριβώς την ώρα...
Δεν ξέρεις αν θα πεθάνεις.
Τι συζητάτε εσείς οι δυο;
Αν πεθάνει σήμερα να μου δώσει τα λεφτά;
Για όνομα του Θεού. Τι είναι αυτό που λες;
Εκείνος το είπε.
Αν πεθάνει, στείλε κάποιον να με βρει.
Γιατί λες τέτοια στο παιδί;
Σε ποιον να πω για θάνατο;
Τώρα βλέπω ότι μόνο ένα χαζό παιδί θα'κανε μια συμφωνία...
να πάρει 25 σεντς όταν πεθάνει κάποιος.
Τότε πίστευα ότι δεν επρόκειτο να τα πάρω ποτέ.
Γιατί ο παππούς δε θα μας άφηνε ποτέ.
-Θα κάνουμε τίποτα σήμερα; -Θα πάω τη μητέρα μου στο γιατρό...
...θα βγάλει τα δόντια της. Έχει πύον στα ούλα.
Θα'ναι σαν πατάτα, γιατί δεν έχει λεφτά για μασέλες.
-Θα την πας τώρα; -Το απόγευμα.
- Έχουμε όλο το πρωί... -Πάμε στην εκκλησία;
-Γάμος; -Κηδεία.
Θα'χουμε σύντομα κηδεία. Ο παππούς θα πεθάνει.
-Σου έδωσε τα λεφτά; -Θα πήγαινα στην κηδεία;
-Πάμε να παίξουμε; -Έχει ζέστη.
-Μακάρι να πήγαινα σινεμά. -Στην εκκλησία έχει δροσιά.
Μοιάζει με γάμο.
Οι γείτονες μας έχουν κηδεία σήμερα.
Ευχαριστώ.
Βλέπεις;
Οι δρόμοι της Φιλαδέλφειας...
...έμοιαζαν με κινηματογράφο.
Έξω από την εκκλησία, δυο ταινίες. Γάμος και κηδεία.
Αλλά πριν το θέαμα, άκουγα μέσα μου το φορτηγό...
"Ξεφύγετε απ'τη ζέστη και την ύφεση..."
"Ελάτε στο Λα Παλόμα."
Αλλά δεν το είχα ανάγκη.
Είχα ζωντανή ταινία μπροστά μου.
Χωρίς παρεξήγηση, ήρθατε σε λάθος εκκλησία.
Ο γείτονας μου ο Βίκτορ παντρεύεται σήμερα εδώ.
Κάντε στην άκρη.
Αφήστε τους συγγενείς στον πόνο τους...
Μπαμπά, έχουν ένα φέρετρο.
Τι αστείο είναι αυτό; Πάρτε το από τη μέση.
Πρέπει να έγινε λάθος.
Πες τους να το πάρουν. Είναι γρουσουζιά.
Πως το'κανες αυτό στον γάμο της κόρης μου;
Μπέρδεψαν τις ημερομηνίες.
Κλείσαμε την εκκλησία και τον πατέρα Ρουμπολίνα για τις 10.
Κι εμείς. Τον πατέρα Έντμοντ.
Γρουσουζιά! Θα γίνω χήρα πριν γίνω σύζυγος.
-Που είναι ο Βίκτωρ μου; -Βούλωσ'το. Σεβασμό στους νεκρούς!
Πάρτε το από δω, διάολε!
Τι διάολο είναι αυτό;
Σημάδι. Θα πεθάνεις.
Είναι και δικός σου γάμος. Τα φέρετρα είναι γρουσουζιά.
Δεν είναι δικό μου.
Ας το πάρει κάποιος γρήγορα από εδώ.
Θα το πάμε στο στενό...
"Ξεφύγετε απ'τη ζέστη και την ύφεση..."
"Ελάτε στο Λα Παλόμα."
"τον νέο κινηματογράφο μετά το κραχ..."
"Πλήρως ανακαινισμένος. Καινούρια καθίσματα, χαλιά."
"Κλιματιζόμενος. Είκοσι πέντε σεντς όλη μέρα, ως τις έξι."
"Ειδική προβολή απόψε τα μεσάνυχτα."
-Έι, Τζενάρο! -Γεια θείε Τζο.
-Πως είναι ο παππούς; -Πάρε το άλογο σου από το δρόμο!
Θες μια μπανάνα;
Πάρε άλογο!
Έλα να πιεις κάτι.
-Τι ώρα ανοίγει; -Στις δώδεκα.
Το μεσημέρι;
Το κρύο νερό μου έφερε μια σκέψη, ή ήταν όνειρο;
Θα πήγαινα σπίτι κι ο παππούς όρθιος, θα πότιζε τα φυτά.
Κι η μαμά θα είχε εκείνα τα 25 σεντς για μένα.
Αλλά όταν πήγα εκεί φυσικά ήταν όλα ίδια.
Μακάρι να περνούσα πιο πολλές ώρες μαζί του. Όλο γυρνούσα.
Έχανα το καιρό μου.
Μακάρι κάπου-κάπου να έβρισκα τον χρόνο να πω...
"Σ'αγαπώ, παππού." Γιατί...
...σίγουρα τον αγαπούσα.
ΜΑΜΑ
-Όχι. -Τι όχι, μαμά;
Όχι, δεν έχω λεφτά.
-Δεν ξέρεις ότι έχουμε ύφεση; -Που αλλού θα βρω 25 σεντς;
Πήρα ψωμί και γάλα με πίστωση.
Πέρασε η κυρία της Πρόνοιας και ζήτησα παραπάνω λεφτά...
...ώστε η επιταγή να φτάνει για μια βδομάδα.
Με κοίταξε όπως συνηθίζει και είπε: "Κυρία Σπίριτο..."
"πολλοί μας εξαπατούν..."
"και πηγαίνουν στην παραλία, ή στον κινηματογράφο."
"Έχουν θυμώσει και σκέφτονται να δίνουν σ'όλους λιγότερα."
Αυτό μας έλειπε, είπα!
Λιγότερα λεφτά. Έτσι θα πεθάνουμε όλοι μαζί από πείνα, κι όχι ένας-ένας.
Γέλασε.
-Δεν ήταν κακιά γυναίκα. -Έχουμε κάτι να πουλήσω;
Μη μ'ενοχλείς.
-Οι εφημερίδες στο υπόγειο; -Τις πούλησα.
Μπορώ να βρω μια δουλειά;
Πόσα λεφτά νομίζεις ότι θα βγάλεις έτσι;
Νόμιζα ότι κοιμάσαι.
-Είναι ελαφρύς ύπνος. -Παππού;
Τι είναι πάλι;
Πως θα σου πω τι έκανα με τα 25 σεντς που μου άφησες...
αν δεν είσαι ζωντανός, όταν κάνω μ'αυτά ότι θέλω.
Όταν φύγω, δε με νοιάζει πως σκορπάς τα λεφτά σου.
- Δεν είναι σωστό, παππού. -Τι πράμα;
Ότι πρέπει να πεθάνεις για να πάω σινεμά.
Ποιος το είπε αυτό;
Κανείς δεν το σκέφτηκε καν.
Δε θες να πεθάνω, ακόμη κι αν πας σε σπουδαία εγκαίνια;
Φοβάσαι ότι όταν πεθάνω...
…δε θα'χεις κανέναν να σου λύνει τα κορδόνια;
Αν πεθάνω σήμερα, θα πας σινεμά, ακούς;
Ότι κι αν γίνει. Είναι διαταγή.
-Ο πατέρας μου πέθανε. -Το έμαθα.
Ήμουν 2 ετών, 4 μηνών, 7 ημερών, 6 ωρών και 12 λεπτών.
Με βοήθησε η μαμά να το υπολογίσω.
Όταν πεθάνω εγώ, μην την ξαναβάλεις στον κόπο.
-Πονάει; -Ποιο;
Ο θάνατος. Η μαμά λέει ότι μερικοί γέροι δεν υποφέρουν.
Οι γέροι, νομίζω. Εσύ θα υποφέρεις;
Υπέφερα χωρίς να πεθάνω και ίσως πεθάνω χωρίς να υποφέρω.
Αν δεν υποφέρεις, πας πάλι στον παράδεισο;
Αν υπάρχει παράδεισος, θα πάω.
Πως είναι, άραγε;
Είναι όπως κι αν τον φαντάζεσαι.
Ως τώρα κανείς δεν ξέρει περισσότερα.
Δεν μπορώ να τον φανταστώ.
Θα σου στείλω κάρτα απόψε.
Μόλις φαντάστηκα πως είναι.
Είναι πανέμορφα.
Θα 'αρέσει πολύ, μην ανησυχείς, παππού.
Βλέπεις το σπίτι μου;
Το σπίτι που μου χτίζει ο Θεός.
Έχει τελειώσει;
Δε μπορείς να το πεις σπίτι. Μοιάζει με παλάτι.
Από τι είναι φτιαγμένο;
Είναι από χρυσάφι.
Είναι από τούβλα.
Όταν γεννιέσαι, ο Θεός σου κτίζει σπίτι στον παράδεισο.
Όποτε κάνεις μια καλή πράξη, βάζει ένα τούβλο στο σπίτι.
Όταν κάνεις κακή πράξη, βγάζει ένα.
Αφού έκανα πιο πολύ καλό παρά κακό στη ζωή μου...
…ίσως το σπίτι μου τέλειωσε.
Τέλειωσε. Το βλέπω καλά.
Μην ανησυχείς. Θα σ'αρέσει εκεί.
Δεν ανησυχώ. Εσύ ανησυχείς.
Θες να με σπρώξεις στον τάφο για 25 σεντς;
Δεν εννοούσα αυτό. Σου ορκίζομαι, παππού.
-Στ'ορκίζομαι. -Καλά, το ξέρω.
Αφού είσαι εκεί, ξύσ'το.
Θα βρω τρόπο να βγάλω 25 σεντς.
Ήξερε ότι αν βάλω κάτι στο μυαλό μου, δεν παραιτούμαι.
Και είχε δίκιο.
Αλλά ήμουν το μόνο παιδί που δεν ήξερε να βγάλει λεφτά.
Πας στο σπίτι μου, θεία;
Ζητιανεύεις στις γωνίες;
Ζητιανεύει, θεέ μου!
Διασκεδάζω τον κόσμο.
Το ίδιο είναι. Ντροπιάζεις το όνομα της μητέρας σου.
Δεν ντροπιάζω το όνομα της μητέρας μου.
Στην οικογένεια δεν είχαμε ζητιάνους!
-Πόσα έβγαλες; -Τρία σεντς.
-Δώσ'τα -Όχι!
Πρέπει να βγάλω 25 ως τις έξι.
Δώσ'τα.
Αν ανάψω τρία κεριά ο Θεός θα σε συγχωρήσει.
Το άλλο;
Ο Θεός να σ'έχει καλά. Μεγάλωσες πολύ.
-Πως είναι η μητέρα σου; -Τα ίδια.
Θα φέρω σαλάτα στον παππού. Ξέρω ότι δε θα την φάει.
Στην ύφεση, έλεγε ο παππούς, οι δυνατοί χάνουν τη δουλειά...
...κι οι άλλοι το μυαλό τους.
Αλλά τη μέρα του Λα Παλόμα ανακάλυψα πόσο δίκιο είχε.
-Όχι πίστωση σήμερα. -Θέλω δουλειά.
Δε θέλω πίστωση. Θέλω δουλειά.
Μερικοί προσπαθούν να συλληφθούν...
...γιατί προτιμούν τη φυλακή από μια παράγκα.
Παιδιά στην ηλικία σου
τα διώχνουν οι γονείς τους, και τριγυρνούν στον δρόμο.
Θα δουλεύω όλη μέρα για 25 σεντς, ως τις 6 παρά τέταρτο.
Όλη μέρα είναι μέχρι να κλείσουμε.
-Τι ώρα κλείνετε; -Δεν κανονίστηκε. Φύγε.
Εξαργύρωσε την
-Δεν έχουμε τέτοιο σαπούνι. -Επιταγή της πρόνοιας.
Σε χτύπησε η ζέστη.
Ακούς τι λέει;
Έχει ένα πιστοποιητικό Μ'αυτό και 10 σεντς παίρνεις σαπούνι
...με τη φωτογραφία ενός σταρ. Δεν είναι επιταγή της Πρόνοιας.
- Είναι της Πρόνοιας. -Εξαργύρωσα την προηγούμενη.
-Εξαργύρωσε την σε παρακαλώ. -Αυτό δεν είναι επιταγή.
Τα παιδιά μου είναι νηστικά από προχτές το βράδυ.
Με κάνει να νιώθω άσχημα...
...γιατί τα δικά μου έφαγαν.
Πως να εξαργυρώσω κουπόνια...
...αφού δεν κάνω ούτε πίστωση;
Ίσως... βρούμε τρόπο.
Στείλε τον άντρα σου να μιλήσουμε.
-Πήγε περίπατο. -Όταν γυρίσει.
Έφυγε πριν τέσσερις μέρες.
Θες δουλειά; Συνόδεψε την...
-...για να μην πάει περίπατο. -Πως θα με πληρώσει;
-Εγώ θα σε πληρώσω. -25 σεντς;
-Πέντε σεντς -10 σεντς;
Πέντε σεντς
Που μένετε;
-Κοιτάνε έξω απ'το παράθυρο. -Σε ποιον δρόμο βλέπει το παράθυρο;
Άφησε την.
Άστην να φύγει.
Τώρα θα πάει σπίτι.
Και κάποιο βράδυ...
θα ξυπνήσει κλαίγοντας, επειδή έκλεψε πατάτες των 10 σεντς.
Το πρωί ήρθε μια χοντρή κυρία με κόκκινο φόρεμα...
...κι έκλεψε ένα πακέτο ρύζι.
Την άφησα ατιμώρητη.
Δεν αντέχω να βλέπω χοντρές να πεινάνε.
Κράτα το, καθαρματάκι.
Μπορούσε να είναι χειρότερα, κ.Ζαβατόνι.
Για να δω. Σήκωσε λίγο πιο ψηλά το κεφάλι, ωραία.
Η κόρη σου πιστεύει, ότι λιποθύμησες από τη ζέστη...
-...αλλά εσύ και εγώ ξέρουμε. -Βοήθησε με να σηκωθώ.
Γιατί;
Δε μ'αρέσει να'μαι πεσμένος, εδώ, που ποιος ξέρει τι κάνουν οι γάτες.
Έπρεπε να σε είχα βάλει στο νοσοκομείο.
Άσε με να κάτσω στην καρέκλα μου.
Μην κουνιέσαι. Δεν τέλειωσα ακόμη μαζί σου, κ.Ζαβατόνι.
-Βαθιά ανάσα και μη μιλάς. -Τι έπαθες; Έγινες μπελάς!
Πάρε βαθιά ανάσα... κι άλλη.
Έρχεται τώρα που δεν τον χρειαζόμαστε!
Ο παππούς.
Παραλίγο, αυτή τη φορά! Βοήθα με να καθίσω στο καρότσι.
Θα φέρουν φορείο για να τον ανεβάσουν στο κρεβάτι του.
-Δεν πάω στο κρεβάτι μου. -Πεισματάρης! Δεν ακούς κανέναν.
-Τι να κάνω στο κρεβάτι; -Σαν μουλάρι.
Δεν ακούς... εντάξει.
Θα πεθάνω έξω, εδώ...
...που με βλέπει ο Θεός.
Για ποιο νοσοκομείο μου λες;
Ήρθα με το ίδιο πλοίο που ήρθε ο θείος σου.
-Μην ξαναρχίζεις. -Για σένα δουλεύει...
...με περνάς για τρελό;
Ξέρεις τι είδα, όταν ξάπλωνα εκεί;
Ξέρεις τι είδα;
Είδα τον παράδεισο.
-Αλήθεια; -Ω, ναι... ω, ναι.
Απείχε ένα τετράγωνο.
Και ξέρεις πως ήταν;
Έμοιαζε... ακριβώς σαν...
το καινούριο Λα Παλόμα...
Γελάει, στην κατάσταση του.
Πως μπορεί τέτοιος άνθρωπος να με υπακούσει;
Κάντε τον ν'ακούσει. Εγώ δεν εισακούγομαι.
Τι θα πει "στην κατάσταση του";
-Θα γίνει καλά, έτσι; -Να μείνει στο κρεβάτι.
-Μόνο αυτό; -Αυτό μόνο.
Πληρώνουμε γιατρούς για να λένε να μένουμε στο κρεβάτι;
Δώστε του ένα φάρμακο για τις εντυπώσεις.
Δώστε του φάρμακα και θα φροντίσω να τα πάρει.
-Ίσως του κάνουν καλό. -Δε θα βοηθήσουν.
Μα ίσως... του κάνουν καλό.
Σημασία έχει να μείνει στο κρεβάτι.
Αλλά να είναι χάπια γιατί δεν παίρνει σιρόπι.
Είδε τον παράδεισο, είπε...
Το πρωί αστειευόμουν, αλλά μάλλον τον είδε πραγματικά.
Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν είναι εκεί.
Αυτά για τη μητέρα σου.
-Να προσπαθήσω εγώ; -Όχι, τα καταφέρνω.
Θα πάτε σε πολλά σπίτια;
Πεθαίνουν πολλοί.
Να κουβαλάω την τσάντα σας ως τις 6, όπου πάτε;
-Θα μου δώσετε 20 σεντς; -Την κουβαλάω μόνος μου.
Μ'αυτή τη ζέστη; Χρειάζομαι μόνο 20 σεντς.
Έχεις τέτοιο πρόσωπο και δεν χρειάζεσαι τίποτα;
-Ορκίζομαι! Σας παρακαλώ. -Όχι.
-Τι είναι αυτό; -Τρελάθηκες;
-Υπάρχουν άνθρωποι εδώ. -Ο εγγονός μου είναι τόσο πλούσιος...
...που πετάει κέρματα.
Αυτό το παιδί, θέλει γιατρό.
-Λυπάμαι πολύ, Τζενάρο. -Γιατί;
Δεν έχω λεφτά για να πάρω βοηθό.
Αλλά θα σου δώσω 10 σεντς, αν κάνεις μια βρώμικη δουλειά.
-Θα κάνω οτιδήποτε. -Μην το ξαναπείς αυτό...
...σε κανέναν αυτό, όσα κι αν σου δίνει.
Τι θέλετε να κάνω;
Η σόμπα στο υπόγειο είναι γεμάτη στάχτες. Ξέρεις που μένω;
Εκεί που είναι το ιατρείο σας.
Μπες απ'το παράθυρο, μην ενοχλήσεις τη γυναίκα μου.
Βάλε εφημερίδες στα καλάθια, πριν βάλεις μέσα στάχτη.
Άσ'τα κάτω από το παράθυρο για να τα βγάλω να τα πάρουν.
Κατάλαβες;
Τα δέκα σεντς.
Ορίστε.
Μερικά παιδιά θεωρούσαν παράξενο τον δρ.Μπρούνα.
Ως εκείνη τη μέρα δεν ήξερα τι εννοούσαν.
Κυρία Μπρούνα;
Ο δρ.Μπρούνα με πλήρωσε για ν'αδειάσω τις στάχτες.
-Ποιος είσαι; -Ο Τζενάρο.
Τζενάρο. Δυνατό όνομα. Είναι όνομα, ή επίθετο;
Το επίθετο μου είναι Σπίριτο.
-Δε μιλάς ιταλικά; -Με τον παππού, όταν μεθάει.
Είσαι έξυπνος.
Πρέπει να βιαστώ. Πηγαίνετε επάνω...
...γιατί η σκόνη θα μπει στη μύτη σας, κι όταν την φυσήξετε, θα μαυρίσει το μαντήλι.
Προσλάμβανε πιο μεγάλους γι'αυτή τη δουλειά.
Είμαι αρκετά μεγάλος. Είμαι δώδεκα.
-Στα δώδεκα δεν είσαι αρκετά μεγάλος. -Κοιτάχτε...
Πρέπει να βιαστώ. Αν δεν έχετε αντίρρηση...
-Θα βγάλεις φουσκάλες... -Έχω γερά χέρια.
Γερά, μα όχι όμορφα.
-Αγόρι είμαι, τι περιμένετε. -Έχεις δει τα χέρια του δρ.Μπρούνα;
...έχει τα πιο όμορφα χέρια του κόσμου.
Ναι, είναι καλός γιατρός λένε.
Δε μ'άγγιξαν ούτε μια φορά αυτά τα όμορφα χέρια.
Ούτε μια φορά.
Πουθενά.
Ίσως αν πάθετε πνευμονία να σας αγγίξει.
Πρέπει να βιαστώ, χρειάζομαι έγκαιρα τα χρήματα...
...γιατί στις έξι ανεβαίνει η τιμή.
Το πιο σκληρό ήταν που μου είπε γιατί δε μ'αγγίζει.
Δε θα'πρεπε να εξομολογηθεί...
...τέτοια αρρώστια.
Και μετά τις στάχτες, θα χρειαστώ άλλα 10 σεντς.
-Με τα δικά του, θα'χω 15. -Χρειάζεσαι 10 σεντς;
Έχω επάνω, στο γραφείο μου.
-Θες να στα δώσω; -Τι πρέπει να κάνω;
Φύγε από 'δω... φύγε, σε παρακαλώ.
Δεν μπορώ. Πρέπει ν'αδειάσω τις στάχτες. Μ'έχει πληρώσει ήδη.
Όχι. Μη φύγεις. Έλα επάνω μαζί μου. Σε παρακαλώ.
Με τσαντίζεις, Τούλιο.
-Έπαιξες ποτέ με κοπέλες; -Είναι αυταρχικές.
Εννοώ αν "έπαιξες"...
Έπαιξες;
-Δεν κοίταζες μόνο; -Μόνο κοίταζα.
Πως σου ήρθε ξαφνικά;
Αναρωτιέμαι τι θα'κανες αν μια κυρία σου έδινε 10 σεντς.
-Για να κάνω τι; -Ξέρεις...
Θα σου'δινε 10 σεντς;
-Είναι αμαρτία και χωρίς λεφτά. -Ποιος θα το μάθει;
-Όταν εξομολογηθώ, το Σάββατο. -Ας το εξομολογηθεί εκείνη.
Μην το εξομολογηθείτε δυο φορές.
Δεν ξέρω τι ήθελε να κάνω.
Θες να'ρθω μαζί σου, ε;
-Μια γυναίκα; -Ναι.
-Πόσο μεγάλη; -Γυναίκα. Τόσο μεγάλη.
-Μητέρα κάποιου; -Δεν έχει παιδιά.
Ο άντρας της προσέχει τα χέρια του. Ξέχνα το.
Με πείραζε για να δει πόσο ήθελα τα λεφτά.
Αν έρθω μαζί σου, θα μου δώσεις τα μισά;
Χρειάζομαι 10, όχι 5 σεντς.
Μοιράζομαι την αμαρτία, μοιράζομαι τα λεφτά.
-Γιατί αυτό; -Εκκρεμότητα από το καλοκαίρι.
Τζενάρο, περίμενε.
-Φώναξε την. -Πρώτα θα καθαρίσουμε.
-Εγώ δεν... -Θα κάνουμε θόρυβο και θα κατέβει.
Η αμαρτία είναι δική της!
Μετάνιωσα που σ'έφερα.
Άναψε το φως, στον τοίχο Στη βάση της σκάλας.
Έλα μαζί μου.
Δεν το είπα στον παππού γιατί είχε καρδιά.
Η μαμά έλειπε.
Δεν ανοιγόκλεισε τα μάτια.
Ήταν σαν εξομολόγος.
Όταν τέλειωσα, είπε ότι δεν έφταιγα εγώ.
Το είπε ξανά και ξανά...
Άκουσες τι είπα στον παππού;
Πραγματικά, Θ'άδειαζα μόνο τις στάχτες, μαμά.
Όχι μόνο αυτό.
Κοιμήσου.
Θα κατέβω να πω στον παππού ότι είσαι καλά.
Ο παππούς πήρε πάλι τα αθλητικά παπούτσια μου;
Τι συμβαίνει, μαμά;
Όλο το πρωί κάθεται στην καρέκλα. Κάθε μέρα.
Θα έπρεπε να πάρει λίγο χρώμα το πρόσωπο του.
Στην σκιά, είναι πιο χλωμός απ'ότι ήταν χτες.
Λες και ο ήλιος περνάει και τον αγνοεί.
Γιατί κάποιος που αγαπάς δεν παίρνει λίγο χρώμα;
Εξαργύρωσα την ασφάλεια του τον περασμένο μήνα.
Τι θα πει αυτό μαμά;
Δε μου έμειναν ούτε 25 σεντς.
- Δε θέλω 25 σεντς. -Ναι, θέλεις.
-Αυτή τη φορά κάνεις λάθος. -Δεν κάνω λάθος.
Θες να πας σινεμά. Δε σε νοιάζει πως.
Δε νοιάζεσαι για τη φτώχεια, τον ήλιο, τις τρελές κυρίες.
Αν θες κάτι...
...κι αν γκρεμιστεί ο κόσμος, δε θα το μάθεις.
Σε νοιάζει μόνο αυτό που θες...
...και δεν υποφέρεις ότι δεν το έχει κανείς για να στο δώσει.
Δώσ'μου μια πετσέτα.
-Θύμωσε, χωρίς να κλαις. -Εσύ θα'πρεπε να κλαις.
Δε θες 25 σεντς; Γιατί;
Επειδή δε θα τα'χεις. Θα έκλαιγα μια ζωή γι'αυτό.
Πρώτη φορά μιλάς έτσι.
Τώρα πιστεύω ότι "αλλάζεις".
Έλα εδώ, αλητάκο.
-Καταλαβαίνεις τι εννοώ; -Όχι!
Δεν έχω 25 σεντς.
Γι'αυτό δε μπορώ να στα δώσω. Αλλά τα θες, καλό μου.
-Ποιος το λεει; -Η μητέρα σου το λέει.
Είσαι πολύ έξυπνη.
Και δεν είμαι έξυπνη.
Ούτε ο πατέρας σου το είπε ποτέ. Κι αν ήμουν, θα το έλεγε.
Δεν του ξέφευγε τίποτα.
Φέρε μου νερό, σε παρακαλώ.
Αφού τον θάψαμε, καθόμουν επί βδομάδες κι έκλαιγα.
Σιωπηρά. Καθόμουν κι έκλαιγα σαν ένα κωφάλαλο κορίτσι.
Αθόρυβα.
'Έχεις παιδί να μεγαλώσεις, σύνελθε", έλεγαν.
Κι εγώ έλεγα, "Τι να κάνω; Θέλω τον άντρα μου".
"Θέλω να μπει εδώ μέσα τώρα και να..."
Τον έβλεπα στον ύπνο μου.
Ερχόταν, μ'έβλεπε να κλαίω...
Έλεγε: "Μην κλαις. Δεν πέθανα...
Αστείο ήταν. Είχα πάει ταξίδι."
Γελούσε, γελούσαμε...
Ήθελα να'ναι αλήθεια το όνειρο.
Θεέ μου, το ήθελα τόσο πολύ!
Αλλά με τον καιρό μ'έφεραν στα λογικά μου.
Ήταν μάταιο να θέλω το αδύνατο. Ίσως ήταν για καλό.
Μα όταν παραδέχτηκα ότι ήταν αδύνατο...
...ξέρεις τι έγινε;
Σταμάτησα να βλέπω αυτό το ωραίο όνειρο.
Κι από τότε μέχρι σήμερα...
όσο κι αν παρακαλάω τον Θεό πριν κοιμηθώ το βράδι...
...δεν τον ονειρεύομαι.
Δεν μπορώ να τον ονειρευτώ.
Αν μ'άφηνες να τελειώσω, πριν βάλεις τις φωνές...
θα έβλεπες ότι δε χρειάζομαι τα λεφτά, όχι ότι δεν τα θέλω.
Χρειάζομαι μόνο 10 σεντς.
Έχεις 15 σεντς; Πήγαινε ν'αγοράσεις τομάτες.
Ξέρω ότι κάπου έχεις κρυμμένα 10 σεντς.
Έπρεπε να έχετε σχολείο το καλοκαίρι.
Μας τρελαίνετε!
Ούτε ένα ποτήρι νερό δε μπορώ να έχω;
-Ούτε κάποιον να μιλήσω; -Κοιμόσουν, μπαμπά.
Ίσως είναι το τελευταίο ποτήρι που μου φέρνετε.
-Κάθισε και μίλησε του. -Είναι ήδη 5...
- ...κι έχω να βγάλω 10 σεντς. -Κάθισε και μίλησε με τον παππού σου...
και υπόσχομαι να σου δώσω τα 10 σεντς που έχω κρυμμένα.
-Το υπόσχομαι. -Ναι, καλά.
-Αθέτησα ποτέ υπόσχεση; -Ναι.
Όλες οι μητέρες τις αθετούν.
Βαλτο εκεί.
-Θα μιλήσεις; -Θέλω να φορέσω τ'αθλητικά μου.
Η μητέρα σου είπε να μιλήσουμε για λίγο...
-...όχι μόνο μέχρι να τα βάλεις. -Δε σου ξεφεύγει τίποτα, ε;
Αν πεθάνω σε πέντε λεπτά από τώρα...
-...Δε θα πάρεις τα 25 σεντς. -Γιατί;
Γιατί δε θα μου κάνεις μια τελευταία χάρη.
Θα την κάνεις;
Φυσικά, αλλά τι;
Κάθομαι όλη μέρα και σκέφτομαι...
Ειδικά επειδή είναι η τελευταία μέρα μου...
Θέλω κάποιον να μου κάνει μια χάρη.
Δε μπορώ να ζητήσω τη χάρη απ'τη μητέρα σου. Θα πεθάνει απ'την ταραχή.
-Θα παρακαλέσω ένα 12χρονο. -Πες μου.
Δεν είναι κάτι εύκολο...
-Δεν ξέρω, αν δε μου πεις. -Αυτό είναι το δύσκολο.
Έλα και κάθισε.
Όταν ήμουν παλληκάρι, 17 χρονών...
...ήρθα σ'αυτή τη χώρα με τη γυναίκα μου.
-Το ξέρω. -Τότε δεν ήταν γυναίκα μου.
Τη γνώρισα στο καράβι.
Αν παντρευτείς, τη λες πια σύζυγο κι ας αναφέρεσαι πιο παλιά...
Στην πατρίδα μου, το Αμπρούζι...
Οι άντρες είχαν ένα ρητό...
Που σημαίνει...
"Αν ο άντρας είναι παρθένος τη νύχτα του γάμου του..."
"Θα'ναι παρθένος στην υπόλοιπη ζωή του."
Είναι κι οι άντρες παρθένοι;
-Πάψε να με διακόπτεις. -Συνέχισε.
Όσο πλησίαζε η νύχτα του γάμου...
σκεφτόμουν συνεχώς αυτό το ρητό.
Δε μπορούσα ν'αγγίξω τη γιαγιά σου...
...γιατί ήθελα να είναι αγνή όταν θα'ρθει στην εκκλησία.
Αλλά ήμουν παρθένος.
Άρχισα να κοιτάζω τριγύρω για το καλό της γιαγιάς σου.
Και ανακάλυψα μια κοπέλα, την Γκουεντολίνα...
Ήταν πολύ μεγαλύτερη από μένα...
...αλλά λεπτή σαν κουκλίτσα βιτρίνας.
Με λίγα λόγια...
Δεν της είπα ότι ήμουν αρραβωνιασμένος.
Την άφησα να πιστεύει ότι...
...αν ήταν καλή μαζί μου, ξέρεις, ίσως την παντρευόμουν.
Έτσι, μου δόθηκε. Καταλαβαίνεις;
Μετά πήγα και παντρεύτηκα. Αυτό ήταν κακό εκ μέρους μου.
Η μόνη αμαρτία που έχω κάνει...
...δε μπορούσα να ξεχάσω.
-Δεν την εξομολογήθηκες; -Τι να πω στον παπά;
Αμάρτησα μαζί της, όχι με τον παπά.
Ο παπάς συγχωρεί. Αυτή είναι η δουλειά του.
Αλλά εκείνη...
Πιστεύω ότι ποτέ δε με συγχώρησε.
Της το ζήτησες ποτέ;
Αυτό θέλω να κάνεις για χάρη μου, πριν πεθάνω.
-Αυτή τη χάρη θέλω. -Εγώ;
Μένει στην οδό...
Νόργουντ 643.
-Με τους δυο γιους της. -Ίσως έχει μετακομίσει.
Δε μετακόμισε.
Σκέφτηκα πολλές φορές να πάω ο ίδιος, αλλά...
Αλλά δεν τα κατάφερα. Τώρα δε μπορώ να φτάσω ως εκεί.
Πρέπει να πας εσύ.
-Τι λες; Δε θες να πας; -Αποκλείεται.
Σε παρακαλώ, Τζενάρο.
Μη μ'αφήσεις να πεθάνω μ'αυτό το βάρος στην ψυχή.
Άκου... είναι εύκολο...
θα μπεις μέσα και θα πεις:
"Είμαι εγγονός του Γκαετάνο."
"Μ'έστειλε να σας πω ότι λυπάται για ότι έκανε."
Δε θα σε θυμάται πια.
Θυμάται, πίστεψε με.
-μετά από ότι έπαθε εξαιτίας μου. -Τι έπαθε;
Μη σε νοιάζει, είσαι μικρός. Που πηγαίνεις;
-Δεν πάω στης Γκουεντολίνας. -Έλα. Τζενάρο έλα, σε παρακαλώ.
Τότε πες μου τι έγινε.
Εντάξει, έλα
Δυο χρόνια μετά απ'αυτό που σου είπα...
η Γκουεντολίνα συνήλθε απ'την απογοήτευση
και παντρεύτηκε.
Φυσικά, εκείνος που παντρεύτηκε...
νόμιζε ότι έπαιρνε ένα καλό κορίτσι.
Αλλά...
Τη νύχτα του γάμου τους διαψεύστηκε.
Ποιος του το είπε;
Δε χρειάζεται να το πει κάποιος σ'έναν άντρα.
Την έδειρε άσχημα.
Της έσπασε όλα τα δόντια. Έπεσαν όλα τα μπροστινά.
-Δεν έβαλε ποτέ μασέλα. -Θα μοιάζει με πατάτα.
Εντάξει. Τώρα πήγαινε.
"Είμαι εγγονός του Γκαετάνο. Μ'έστειλε να ζητήσω συγγνώμη."
-Γι'αυτό που έκανε. -"Γι'αυτό που έκανε."
"Συγχωρήστε τον, παρακαλώ."
Περίμενε, περίμενε.
Έχεις δίκιο.
-Πρέπει να πάω ο ίδιος. -Δεν είπα αυτό.
Όχι, πρέπει
Δε θα καταφέρεις να πας ως την οδό Νόργουντ.
Θα στηρίζομαι πάνω σου μέχρι την πόρτα.
-Δεν πάω μαζί σου. -Μόνο ως την πόρτα.
Ξέχνα το, παππού.
Κάθισε και πάρε μια ανάσα, τουλάχιστον.
Θα πάω.
Ίσως ο Θεός βάλει άλλο ένα τούβλο στο σπίτι μου.
Τι είναι, μπαμπά;
Μη λες αυτό το τραγούδι!
-Δεν τραγουδάω, μπαμπά. -Το "Λα Γκολοντρίνα".
Ούτε καν το ξέρω.
Με πληγώνει.
Αυτό ήταν πάντα το μυστικό του παππού.
Στο σινεμά θα πήγαινα μετά.
Δε φαινόταν σπουδαίο πράγμα.
Θα έλεγα απλώς ότι ζητάει συγγνώμη.
Μένει ακόμη εδώ η Γκουεντολίνα;
Μόνο για έναν λόγο. Για να βασανίζει τους γείτονες.
Χτύπα, μόνο αν έχεις λόγο.
Μ'έστειλε ο παππούς μου.
Δεν υπάρχει πρόβλημα, αν είναι ο Πάπας.
Πρέπει να δω την Γκουεντολίνα.
-Έχω κάτι για κείνη. -Θα το δώσω εγώ.
Είναι μήνυμα.
Τη μητέρα μου δεν την ενοχλούν στο φαγητό.
Ένα λεπτό μόνο κι ο παππούς θα πεθάνει ευτυχισμένος.
Μπήκε τρέχοντας. Δεν του το επέτρεψα εγώ.
Κάθισε. Τάισε τη μαμά.
Τι θέλεις;
-Ποιος είσαι; -Είμαι εγγονός του Γκαετάνο.
Ζητάει να τον συγχωρέσετε.
Έλα εδώ...
Εγγονός του Γκαετάνο...
Τρώγε.
-Θα με ταΐσει αυτός. -Εγώ;
Ο εγγονός του Γκαετάνο Ζαβατόνι.
Πρέπει να φύγω. Άργησα.
Μισή κουταλιά...
Αν βάλεις πιο πολύ, θα το φτύσω.
Τι σου είπε να μου πεις;
Λυπάται. Να τον συγχωρήσετε.
Μετά τις έξι αλλάζει η τιμή.
Πρέπει να πάω για τα 10 σεντς και να πω ότι είπατε εντάξει.
Σου είπε τι έκανε;
Θα το κάνεις κι εσύ κάποτε.
Τ'αγόρια ξέρουν από τη γέννηση τους να καταστρέφουν.
Άσ'τον να φύγει.
Έβαλες πολύ.
Δεν έβαλες αρκετό.
-Τ'αγόρια γεννιούνται άτιμα. -Δεν ξέρω.
-Είσαι βρόμικος, ε; -Μαμά, σταμάτα.
Λουίς, μην ανακατεύεσαι.
Ένα πιάτο στον εγγονό του Γκαετάνο. Δώστε του να φάει.
Δεν έχω χρόνο.
Πείτε μου αν τον συγχωρείτε. Ναι, ή όχι, πριν είναι αργά.
-Πεθαίνει; -Αργά για μένα.
Φίλησε με.
Και θα τον συγχωρήσω.
-Δωσ'μου τα 10 σεντς -Πες μου που πήγες.
Δεν μπορώ να σου πω.
Είναι μυστικό δικό σου και του παππού.
Πάρε τα λεφτά.
Σε συγχώρεσε, παππού.
Τώρα άκουγα μόνο το μεγάφωνο.
"Ξεφύγετε απ'την ζέστη και την ύφεση..."
"Το καινούριο σινεμά. Νέα καθίσματα, κλιματισμός..."
Θα πήγαινα το συντομότερο. Τίποτα δε θα μ'εμπόδιζε.
Να το!
Μετά από όσα είχαν γίνει, δεν είχα διάθεση για τίποτα.
Ίσως η μητέρα είχε δίκιο.
Μ'ένοιαζε μόνο ότι ήθελα.
Αλλά κάτι σ'αυτό το μέρος δε μ'άφηνε να φύγω.
Γύρισα πίσω και το κοίταζα.
Αλλά τώρα φαινόταν τόσο μακρινό.
Παππού
Παππού;
"ΣΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ"
Παππού.
Εσύ είσαι εκεί μέσα;
Τι κάνεις, ενώ όλοι υποφέρουν;
Ο γιατρός θέλει ένα μαξιλάρι και κουβέρτα...
...για τον παππού σου. Φέρ'τα.
Ο παππούς είναι καλά;
-Δεν πήγες στο Λα Παλόμα; -Η τιμή ανέβηκε στα 50 σεντς.
Έχω μόνο 25 σεντς.
Αν έχουν προβολή τα μεσάνυχτα...
...θα τα καταφέρεις.
Είδα όλα τα πράγματα σου.
Και τι έκλεψες;
Σ'αγαπώ, παππού.
Τότε πάρε αυτή την κουβέρτα. Έχω ψηθεί.
Κάνε ότι λέει ο γιατρός.
Δεν ακούω τον κανονικό γιατρό μου. Αυτόν θα ακούσω;
Ήρθε απλώς γιατί η γυναίκα του άλλου...
-Που είναι η μητέρα σου; -Στο σαλόνι. Κλαίει.
Ρώτα την αν μπορεί να πάψει...
...και να μου φτιάξει καφέ.
Ήταν ένα από τα παιδιά...
...που είδαν την κρεμασμένη.
Αυτός την βρήκε.
Είναι πολύ τρομαγμένος.
Κάποτε θα δει ένα αρνί κρεμασμένο στο κρεοπωλείο...
Θα ξεράσει κι όλοι γύρω θα λένε...
"Τι έπαθε και ξερνάει;"
Μπαμπά;
Θέλεις καφέ;
Σίγουρα; Εντάξει.
Αν είναι τόσο καλά, ας ξαπλώσει στο κρεβάτι του.
-Όχι στο κρεβάτι. -Δε γίνεται να'σαι εδώ όλο το βράδυ.
-Όχι, σας παρακαλώ. -Ίσως βρέξει.
Θα του αρέσει, αν βρέξει. Θα του κρατάμε ομπρέλες.
-Τζο είσαι εδώ; -Ναι μπαμπά, τι θέλεις;
Θέλω να ζητήσω συγγνώμη, για ότι κι αν έκανα.
Κι έγινε τόσο πικρόχολη η γυναίκα σου.
-Ωραία λόγια για έναν πατέρα! -Συγγνώμη. Δωσ'μου ένα φιλί.
Σήκωσε τον.
-Που είναι η νοσοκόμα; -Όχι, ασθενοφόρο.
-Ο γιατρός ξέρει καλύτερα. -Αφήστε τον παρακαλώ!
-Αφήστε τον. -Φύγετε από δω.
Θα του δώσουμε ότι θέλει. Ξέρει το καλό του.
Βάλτε λίγα μαξιλάρια ακόμη και θα του κρατάμε παρέα.
Φτιάξε μπόλικο καφέ. Φέρε μια αναπαυτική καρέκλα.
Εσύ πήγαινε σπίτι, και...
εσύ πες στις ξαδέρφες σου ότι θα μείνουμε εδώ απόψε.
Να μη μας περιμένουν.
-Τζενάρο, θέλεις; -Μάλλον όχι.
Τότε ήταν δύσκολο να καταλάβω...
πως μπορούσαν οι άνθρωποι να χορεύουν, να γελούν...
ενώ ήταν φτωχοί και ο παππούς άρρωστος.
Εκείνη τη μέρα ωρίμασα λίγο. Ο κόσμος προσπαθεί να κάνει ότι μπορεί.
Κι η ομορφιά της ζωής είναι ότι συνεχίζεται.
Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς...
Αγιασθήτω το όνομα Σου
Γεννηθήτω το θέλημα Σου... ελθέτω η βασιλεία Σου...
Ως εν ουρανώ και επί της γης...
Παππού;
Υποσχέθηκαν ότι δε θα με αφήσουν να κλείσω τα μάτια.
Γίνονται αναξιόπιστοι, όταν μεγαλώνουν.
Θα μείνεις εδώ, Τζενάρο, ε;
Φρόντισε να μην κλείσω τα μάτια. Υπόσχεσαι;
Ναι, παππού.
-Αν τα κλείσω, χτύπα με. -Εντάξει.
Μόνο μη με χτυπήσεις δυνατά γιατί δεν είμαι γερός.
-Παππού; -Τι είναι πάλι;
Μόνο οι άνθρωποι πεθαίνουν;
Και οι γάτες και οι σκύλοι.
Δεν εννοώ αυτό...
-Και οι γλόμποι. -Τα άλλα πράγματα.
Τα πράγματα μέσα μας.
Εννοείς τα αισθήματα μας;
-Πεθαίνουν κι αυτά. -Δεν πεθαίνουν. Μόνο οι άνθρωποι πεθαίνουν.
Μου κάνεις μια ερώτηση γιατί δεν ξέρεις την απάντηση.
Τελικά μου λες την απάντηση...
...σαν να σε ρώτησα εγώ.
Συγγνώμη, παππού. Πεθαίνουν και τα αισθήματα.
Πως το ξέρεις;
Ότι λέω είναι αλήθεια επειδή πεθαίνω;
Το ήξερα από πριν.
Μη με κάνεις να πεθάνω κλαίγοντας.
Να κοιμηθώ έξω απόψε; Δίπλα σου;
Φοβάσαι μήπως δεν πάρεις τα 25 σεντς;
Δεν τα χρειάζομαι πια.
Τι θες να πεις;
-Δεν τα χρειάζομαι πια. -Γιατί;
-Γιατί δεν τα χρειάζεσαι; -Γιατί δε θέλω πια να πάω σινεμά.
Έπαψες να θέλεις, όχι να χρειάζεσαι.
-Αυτό είναι άλλο. -Έχει διαφορά;
Τεράστια διαφορά.
Το στομάχι σου χρειάζεται...
...η καρδιά σου θέλει.
Αυτή είναι η διαφορά.
Τι έπαθες, Τζενάρο;
Είσαι κάτω από το ίδιο σύννεφο με όλους.
Είσαι 12 χρονών.
Τρέχεις πιο γρήγορα από τα σύννεφα.
Στην ηλικία σου...
ήθελα να έρθω εδώ πάνω απ'όλα στον κόσμο.
Όλοι έλεγαν ότι δε μπορούσα, ότι ήταν αδύνατο...
Αλλά ήρθα.
Τι κόσμος!
Φτάνει να υπαινιχτεί κάποιος ότι κάτι είναι αδύνατο...
Και κανείς δεν το θέλει.
Λες κι είναι αδύνατο να θέλεις κάτι...
...αδύνατο.
Μιλάς με κλειστά μάτια;
Μ' έβαλες να υποσχεθώ...
Θα μου υποσχεθείς κάτι τελευταίο;
-Θα το κάνεις; -Υπόσχομαι.
Να θέλεις.
Τι να θέλω, παππού;
Άνοιξε τα μάτια σου, παππού.
Θα σε χτυπήσω δυνατά.
Παππού;
Θα σε χτυπήσω δυνατά.
Παππού;
Τι έγινε;
-Μπαμπά; -Τι εννοούσε;
Του υποσχέθηκα κάτι, αλλά δεν ξέρω τι.
Έλα.
Μπαμπά!
Subrip ~ Συγχρονισμός: El1(El132)
Μη μείνεις εδώ, Τζενάρο...
...είσαι μικρός κι οι σκηνές αυτές μένουν στο μυαλό σου.
Μείνε στο σπίτι μου.
Σ'ευχαριστώ, παππού.
Έι Τζενάρο! Ξέρεις πως είναι εδώ πάνω;
Είναι σαν το Λα Παλόμα.