Ακόμα αναρωτιέμαι αν έκανα σωστά...
όταν εγκατέλειψα την πλωτή του πόλη.
Και δε μιλάω μόνο για τη δουλειά μου.
Η αλήθεια είναι πως, τέτοιο φίλο...
αληθινό φίλο...
δεν ξαναβρίσκεις ποτέ.
Αν αποφασίσεις ν' αφήσεις τη θάλασσα...
αν θέλεις να νιώθεις στεριά κάτω απ' τα πόδια σου...
Και τότε, δεν ακούς πια τη μουσική των θεών γύρω σου.
Αλλά, όπως συνήθιζε να λέει...
Δεν έχεις ξοφλήσει...
όσο έχεις μια καλή ιστορία και κάποιον να την πεις.
Το πρόβλημα είναι...
πως κανείς δε θα πίστευε λέξη απ' την ιστορία μου.
Συνέβαινε κάθε φορά.
Κάποιος σήκωνε το κεφάλι του και την έβλεπε.
Είναι δύσκολο να το καταλάβεις.
Ήμασταν πάνω από χίλια άτομα στο καράβι.
Πλούσιοι ταξιδιώτες, μετανάστες...
περίεργοι άνθρωποι κι εμείς.
Κι όμως, πάντα υπήρχε ένας. Ένας μόνο την έβλεπε πρώτος.
Ίσως καθόταν τρώγοντας ή περπατούσε στο κατάστρωμα.
Ή έφτιαχνε το παντελόνι του.
Κοιτούσε ψηλά για ένα δευτερόλεπτο.
Μια γρήγορη ματιά στη θάλασσα και την έβλεπε.
Και τότε, στεκόταν εκεί...
ριζωμένος στο σημείο, με την καρδιά να σφυροκοπά.
Και κάθε φορά, κάθε φορά, σας ορκίζομαι...
γύριζε σ' εμάς, προς το πλοίο...
και ξεφώνιζε!
Η Αμερική!
Έχασα πολλά χρήματα στοιχιμα- τίζοντας ποιος θα τη δει πρώτος!
Η Αμερική!
Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ 1900
Είναι θαύμα! Αγία Ροζαλία!
Τι εννοείς Αγία Ροζαλία Είναι η Παναγία του Λονδίνου!
Η Νέα Υόρκη.
Ο ένας που βλέπει την Αμερική πρώτος.
Υπάρχει πάντα ένας σε κάθε ποίο.
Και μη νομίζετε ότι είναι ατύχημα, ή οφθαλμαπάτη.
Είναι η μοίρα.
Αυτοί οι άνθρωποι έχουν αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή...
χαραγμένη πάνω στη ζωή τους.
Kι όταν ήταν παιδιά, κοιτούσες τα μάτια τους...
κι αν κοίταζες προσεκτικά, θα την έβλεπες κιόλας.
Την Αμερική!
Kι έχω δει αρκετές Αμερικές.
Έξι χρόνια στο καράβι, πέντε ταξίδια το χρόνο...
Ευρώπη, Αμερική και πίσω... πάντα ρουφώντας τον ωκεανό.
Όταν έφτανες, δεν μπορούσες ούτε να κατουρήσεις ίσια.
Η τουαλέτα ήταν ακίνητη...
αλλά εσύ συνέχιζες να ταλαντεύεσαι σαν βλάκας.
Μπορείς να φύγεις απ' το πλοίο. Αλλά όχι απ' τον ωκεανό.
Έκλεινα. Τι μπορώ να κάνω για σας;
Όταν επιβιβάστηκα, ήμουν 24 χρονών.
Και μ' ένοιαζε μόνο ένα πράγμα στη ζωή. Να παίζω τρομπέτα.
Την πουλάω.
Είναι Κον!
Όχι άσχημη.
Τα καλύτερα χάλκινα που υπάρχουν.
Θα μπορούσε να είναι, στην εποχή του.
Έχετε καιρό να παίξετε, ε;
Αν εννοείτε για χρήματα, κάνα δυο χρόνια.
Όμως, δεν έχω σταματήσει να παίζω, ποτέ δεν σταμάτησα.
Μην με παρεξηγείτε...
Οι καλύτεροι μουσικοί Τζαζ, έχουν φυσήξει χάλκινα σαν αυτό.
Είμαι σίγουρος ότι το έκαναν.
Αλλά μετά τον πόλεμο, οι άνθρωποι θέλουν γλυκούς ήχους.
Δεν τους ενδιαφέρει η Τζαζ.
Αυτό τώρα είναι απλά συλλεκτικό κομμάτι.
Έξι λίρες και 50, ούτε σεντς παραπάνω.
Χριστέ μου! Είναι μόνο 20-25 δολάρια.
Αυτό το κόρνο είναι όλη η ζωή μου.
Κανένας δεν θα με θυμάται σαν το Μπάντι Μπόλντεν ή το Σάτσμο...
Όσο ασήμαντος και να 'μαι, αξίζω πάνω από 20 δολάρια.
Αν είναι έτσι, δεν πιάνει ούτε μισή κορώνα.
Κλείσε την πόρτα φεύγοντας.
Εντάξει, μπάρμπα, κέρδισες.
Μόλις αγόρασες ένα κομμάτι μουσικής ιστορίας.
Αν θες τη συμβουλή μου...
πήγαινε τώρα να φας ένα αξιοπρεπές γεύμα.
Τουλάχιστον, άσε με να παίξω μια τελευταία φορά.
Νεαρέ, δεν έχω ώρα για χάσιμο.
Καλά...
Κάνε γρήγορα, κλείνω.
Ευχαριστώ.
Πανομοιότυπο, δε νομίζεις;
Είσαι καλά; Σε παρακαλώ, μην λιποθυμήσεις εδώ μέσα!
Είναι η μουσική που έπαιζες. Την αναγνωρίζεις, έτσι;
Τι είναι;
Δεν έχει όνομα.
Μόνο μια χούφτα άνθρωποι είχαν το προνόμιο να την ακούσουν.
Αυτό το στυλ...
Απ' το πρωί αναρωτιέμαι...
αλλά δε βρίσκω ποιος είναι αυτός ο εκπληκτικός πιανίστας.
Δεν τον έχεις ακούσει ποτέ.
Ποιος είναι;
Αν σου έλεγα πως αυτός ο πιανίστας δεν υπήρξε ποτέ, δε θα ήταν ψέμα.
Δε μ' αρέσουν τα μυστικά. Βρομάνε σαν τα εσώρουχα!
Έλα τώρα, Γιάνκη... ποιος παίζει;
Αυτό είναι το μυστικό μου.
Ήταν ο πρώτος χρόνος αυτού του "κωλοαιώνα"...
σύμφωνα με τα λόγια ενός θερμαστή τού Βιρτζίνιαν.
Πλούσια καθάρματα! Μόνο γόπες τσιγάρων και βρώμικα μαντήλια χάνουν.
Δε χάνουν ένα ρολόι ούτε καν ένα παλιό Έλτζιν ή ένα μανικετόκουμπο.
Τι λέω; Ούτε ένα ψεύτικο κωλοδαχτυλίδι.
Κοίτα εδώ! Ένα ολόκληρο πούρο.
Πρέπει να ήταν και κάποιος φτωχός στο πάρτυ.
Κοίτα αηδίες! Βρωμιάρηδες!
Οι πλούσιοι δεν ξεχνούν ποτέ, εκτός αν σου χρωστάνε λεφτά.
Τι στο καλό κάνεις εδώ;
Τι Ντι Λέμονς.
Γειαχαραντάν, Λέμον!
Μπασταρδάκι μεταναστών!
Έτσι κάνουν οι μετανάστες. Το γεννάνε στο καράβι...
και το αφήνουν σ' εμάς να το ταΐζουμε.
Κι έτσι αποφεύγουν τις φασαρίες με τη Μετανάστευση.
Τι θα γίνει ένα τέτοιο αγόρι όταν μεγαλώσει; Άλλος ένας μετανάστης.
Μη δίνεις σημασία σ' αυτά τα ζώα, Λέμον. Πιες το όλο, αγόρι μου.
Δεν είναι το βυζί της μαμάς, αλλά είναι κι' αυτό γάλα.
Το άφησαν στην πρώτη θέση, πάνω στο πιάνο!
Νόμιζαν ότι θα το βρει κανένας πλούσιος, να το μεγαλώσει.
Κι αντί γι' αυτό, ποιος του έτυχε; Κάποιος σ' έπιασε κορόιδο, Ντάνι!
Στο κουτί έγραφε "Ε.Ν". Ξέρετε τι θα πει, βλάκες;
Α, ξέχασα δεν ξέρετε να διαβάζετε!
Σημαίνει "Ευχαριστώ Ντάνι". "Ευχαριστώ, Ντάνι".
Για μένα το άφησαν και θα το κρατήσω. Να χεστείτε όλοι!
Πώς θα το βγάλεις το μικρό;
Δεν το έχω σκεφτεί ακόμα.
Πρώτον, θα του βγάλω τ' όνομά μου. Ντάνι Μπούντμαν.
Στη μέση θα βάλω τα αρχικά "Τι Ντι"... όπως οι πλούσιοι στα πουκάμισά τους.
Δε θα 'ναι πιο αριστοκρατικό με τ' αρχικά στη μέση;
Όλοι οι κωλοδικηγόροι έχουν αρχικά στη μέση του ονόματος.
Ο δικηγόρος μου λεγόταν Τζόναθαν ΠΤΚ Γουόντερ.
- Αυτός που σ' εστειλε στη φυλακή; - Τι ωραίες αναμνήσεις που έχεις!
Αν γίνει ο γιος μου δικηγόρος, θ' αυτοκτονήσω!
Τ' όνομα του παιδιού θα είναι Ντάνι Μπούντμαν Τι Ντι Λέμον.
- Τι λες; - Ότι πεις, εσύ είσαι η μάνα του!
Μ' αρέσει αλλά είναι μικρό. Χρειάζομαι ένα τελείωμα.
Δεν είναι γιος δούκα, Ντάνι!
Τον βρήκες Τρίτη, ονόμασέ τον "Τρίτη"!
Πολύ καλή ιδέα για ένα βλάκα νέγρο!
Τον βρήκα τον πρώτο μήνα του πρώτου χρόνου...
αυτού του νέου κωλοαιώνα.
Θα τον πω "Χίλια Εννιακόσια"!
- Μα αυτό είναι αριθμός! - Ήταν αριθμός, τώρα είναι όνομα.
Ντάνι Μπούντμαν Τι Ντι Λέμον... Χίλια Εννιακόσια!
Γρήγορα το παιδί, κλαίει!
Πώς μπορεί κάτι τόσο μικρό να χέζει τόσο πολύ;
Ευχαριστώ Ντάνι;
Ήταν σαν τη δεύτερη έλευση του Χριστού.
Ίσως ήταν, με όλα τα θαύματα που το παιδί έκρυβε στο μανίκι του!
Διάβολε έκανε τα πάντα στο νερό, αλλά περπάτησε!
Και άκουσα ότι είχε και αυτό, επίσης!
Kι έτσι μεγάλωσε ο Χίλια Εννιακόσια.
Μέσα σε μια κούνια μεγάλη σαν καράβι.
Αλλά μια κι ο Ντάνι φοβόταν...
μήπως του τον πάρουν εξαιτίας των πιστοποιητικών και της βίζας...
το παιδί έζησε τα πρώτα του χρόνια πάντα κρυμμένο...
στην κοιλιά του Βιρτζίνιαν.
Δοκίμασε κι εσύ τώρα.
Βάζε το δάχτυλό σου, να μη σου φύγουν τα γράμματα.
- "Μαν"... - Συνέχισε.
"Γκο"...
- Μα"... - Λίγο ακόμα.
Αγόρι μου, διαβάζεις σαν θεός!
Τώρα βάλ' τα όλα μαζί, σαν τις βαλβίδες στο καζάνι.
Συνέχισε!
Μάνγκο... Μάμα.
Ωραία, συνέχισε!
Γιάνκη, η αλυσίδα μου.
Ντάνι, γιατί γελάς;
Επειδή είναι ονόματα αλόγων. Δεν είναι αστεία;
Τρελαίνομαι γι' αυτά τα ονόματα. Διάβασε αυτό.
Αυτό έτρεξε χθες στο Κλίβελαντ.
Ευτυχισμένα Καπούλια.
Άκου αυτό.
- Σά-σι Λά-σι. - Σάσι Λάσι!
Κι αυτό εδώ. "Καυτή Μαμά".
Τι είναι η μαμά, Ντάνι;
Μαμά;
Η μαμά είναι άλογο.
- Άλογο; - Κούρσας.
Και μάλιστα, η μαμά είναι το καλύτερο άλογο στον κόσμο.
Αν στοιχηματίσεις σε μαμά, πάντα κερδίζεις.
Τάνο Ντ' Αμάτο. Ο Βασιλιάς των Λεμονιών.
Μπαμπά, βάλε το δάχτυλό σου και διάβασε εδώ.
Ε.Ν. δε σημαίνει Ευχαριστώ Ντάνι.
Ποιος είναι αυτός ο λαπάς;
- Αρκετά διάβασες απόψε. Το πολύ διάβασμα βλάπτει.
Τι άλλο βλάπτει, Ντάνι;
Ότι είναι έξω απ' το Βιρτζίνιαν είναι κακό.
Τα πάντα.
Έχουν καρχαρίες στη στεριά που σε τρώνε ζωντανό.
Βλέπεις αυτό εδώ. Λευκός καρχαρίας, ο χειρότεροε!
Τι είναι ορφανοτροφείο;
Είναι σαν μια φυλακή που βάζουν αυτούς που δεν έχουν παιδιά.
Δηλαδή αν δεν είχες εμένα, θα σ' έβαζαν σε ορφανοτροφείο;
Ακριβώς, μικρέ μου Λέμον. Καληνύχτα.
Σ' αυτή πλωτή πόλη, εκτός από έναν πατέρα...
ο 1900 βρήκε μια ολόκληρη οικογένεια...
από μοναδικούς ανθρώπους, όπως ο γιατρός του πλοίου.
Άνοιξε το στόμα σου, έτσι.
Σκατά, γιατρέ! Τι είναι αυτό κρέμεται από το λαιμό σου; Είσαι άρρωστος;
Πως σε λένε γιατρέ;
Τι όνομα! Αν κάποιος ήθελε να σε καλέσει γρήγορα, την πάτησε...
Αυτό το τσίρκο των μαγείρων, ναυτικών, χειριστών ασυρμάτου και σερβιτόρων...
όλοι τον φρόντιζαν!
Και με το λάθος τρόπο...
προσπαθούσαν να του δώσουν αυτό που πίστευαν...
ότι ήταν η καλύτερη εκπαίδευση!
Ακόμη και ο καπετάνιος του πλοίου, κατέληξε να είναι μέρος της οικογένειας.
Ο καπετάνιος Σμιθ, ένας σοφός άνθρωπος είχε μόνο τρία ελαττώματα:
Έπασχε από κλειστοφοβία, φοβόταν φρικτά τον πνιγμό...
και μισούσε τα γλυκά.
1900, πόσες φορές σου έχω πει να μην έρχεσαι εδώ;
Ειδικά αν είναι να κλέψεις!
Βάλε τη λεία σου εκεί που τη βρήκες και γύρνα πίσω στη τρώγλη σου...
αλλιώς θα σε στείλω στο ορφανοτροφείο!
Κ. Μπούτμαν, η επιχείρηση ορφανών πρέπει να λήξει!
Είναι ενάντια στο νόμο!
Γάμα το νόμο!
Τι σκέφτεσαι στη μέση μιας θύελλας;
Τι; Νομίζεις ότι ο δικηγόρος μου δεν θα έπρεπε να είχε γεννηθεί ποτέ;
Ναι, η θύελλα.
Θα του ανατίναζα το κεφάλι του!
Σκέφτεσαι μαρμελάδα και ψωμί;
Ξέρεις τι πιστεύω, Μικ; Νομίζω ότι είσαι τρελος!
Ντάνι, πες στον Πέδρο πώς έκοψα το κεφάλι του δικηγόρου!
Ποτέ δεν ήμουν εκεί.
Οι λευκοί το μόνο που μου επιτρέπουν είναι να καθαρίζω τα σκατά από τις τουαλέτες!
Πρόσεχε!
Φωνάξτε το γιατρό!
Ντάνι, μίλα μου.
Ένα χάιδεμα στην πλάτη ήταν, παιδιά.
Κρατήσου, ο γιατρός έρχεται.
Γιατρέ Κλα-Κλα-Kλάους...
Kλάους-Kλάουζερμαν!
Γρήγορη στη σκανδάλη...
Το "Χόλι Σουτ"...
και το "Οι Καιροί ήταν Καλοί"...
Και...
Τρεις μέρες έκανε να τα τινάξει ο γερο-Ντάνι.
Έφυγε πάνω στην έκτη κούρσα του Σικάγου, "Πόσιμο Νερό"...
δύο μήκη μπροστά απ' τη "Σούπα Λαχανικών"...
και πέντε από τη "Γαλάζια Βάση".
Ο γιατρός...
δήλωσε ότι αν δεν γέλαγε τόσο πολύ...
πιθανών θα επιζούσε.
Αλλά η ιστορία δεν είναι φτιαγμένη από "Εάν".
Το μόνο που ξέρουμε στα σίγουρα είναι, ότι ξαφνικά...
ο Λέμον 1900, ορφάνευε για δεύτερη φορά.
Στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.
Μουσική.
Ο Χίλια Εννιακόσια ήταν τότε οχτώ χρονών.
Θα 'χε κάνει το ταξίδι μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής 50 φορές.
Ο ωκεανός ήταν το σπίτι του.
Σίγουρα και το δέρμα του ήταν καλυμμένο με λέπια...
και είχε πτερύγια και όχι χέρια!
Είναι όλα αλήθεια, παππού. Μπορείς να στοιχηματίσεις την ψυχή σου σ' αυτό.
- Αλλά αυτό είναι παράλογο! - Είναι αλήθεια.
Ποτέ δεν πάτησε πόδι στη στεριά. Ποτέ.
Αν και την είχε δει από τα λιμάνια εκατό φορές...
ποτέ δεν κατέβαινε απ' το καράβι.
Το πρόβλημα ήταν πως, για τον κόσμο, δεν υπήρχε.
Δεν υπήρχε μια πόλη, μια ενορία, ένα νοσοκομείο μια φυλακή...
ή μια ομάδα μπέιζμπολ...
που να είχε τ' όνομά του γραμμένο κάπου.
Δεν είχε χώρα δεν είχε ημερομηνία γέννησης, ούτε οικογένεια.
Ήταν οχτώ χρονών, αλλά επισήμως δεν είχε καν γεννηθεί.
Η Αμερική!
Απαγωγή.
Θα σου χρεωθεί η απαγωγή και θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου...
αν μια μέρα εμφανιστούν συγγενείς του αγοριού.
Μετά από οκτώ χρόνια, αμφιβάλλω.
Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να επιτρέψουμε στο αγόρι να έχει μια φυσιολογική ζωή.
Έχω γράψει ένα σημείωμα και θα ήθελα να το δώσεις στο ορφανοτροφείο.
Πολύ καλά, καπετάνιε. Πού είναι το παιδί;
Λοστρόμε, δείξε στους κυρίους το δρόμο.
Κράτα αυτό το φορτίο!
- Είδες ένα μικρό αγόρι; - Όχι.
22 μέρες αργότερα, όταν το Βιρτζίνιαν κατευθύνθηκε προς Ρίο ντε Τζανέιρο...
ο 1900 δεν είχαν βρεθεί και κανείς δεν γνώριζε τίποτα γι 'αυτόν.
Όλοι ήταν στεναχωρημένοι...
επειδή όλοι είχαν συνδεθεί με το μικρό αγόρι...
αν και κανείς δεν θα το παραδεχόταν.
- Καπετάνιε, ξυπνήστε! - Άσε με να κοιμηθώ.
- Ελάτε μαζί μου, γρήγορα! - Χριστέ μου!
- Βουλιάζουμε; - Ακόμα χειρότερα!
- Πώς το λένε; - Χίλια Εννιακόσια.
- Όχι το τραγούδι, το παιδί. - Χίλια Εννιακόσια.
Όπως το τραγούδι!
Ο καπετάνιος είχε πολές ερωτήσεις να του κάνει.
Σαν: "Πού στο διάολο έμαθες να παίζεις το πιάνο;"
Ή "σε ποιά κωλότρυπα ήσουν κρυμένος;"
Ή "Για όναμα του Χριστού τι μουσική είναι αυτή...
που φαίνεται να κυλάει στις φλέβες του;"
Αλλά ήταν άνθρωπος με φόρμα.
Αυτό που κάνεις είναι αντίθετο με τους κανονισμούς.
Χέσε τους κανονισμούς!
Οι λέξεις ακριβώς: "Χέσε τους κανονισμούς!"
Δεν καταλαβαίνω, όμως τι σχέση έχει αυτός ο δίσκος με όλα αυτά.
Δεν είσαι και ξυράφι, μπάρμπα. Αυτή είναι η μουσική του.
Η μουσική του Ντάνι Μπούτμαν Τ. Ντι Λέμον 1900.
Το μεγαλύτερο μουσικό ανάμεσα στις επτά θάλασσες.
Φανταστικό!
Αν είναι αλήθεια, ο δίσκος αυτός πρέπει να αξίζει μια περιουσία.
Μπορεί να μας κάνει πλούσιους και τους δυο.
Αυτός ο δίσκος δε θα 'πρεπε να υπάρχει.
Η μοναδική μήτρα καταστράφηκε αμέσως μόλις γράφτηκε.
Μήτρα είναι αυτή!
Πολύ βολική για ζωντανές ηχογραφήσεις.
Πώς βρέθηκε στα χέρια σου;
Ολόκληρη μέρα μου 'φαγε να συναρμολογήσω τα κομμάτια.
Κρυμμένα μέσα σ' ένα απ' αυτά τα δύο πιάνα.
Τ' αγόρασα από έναν έμπορο μεταχειρισμένων.
Είχαν αδειάσει ένα παλιό πλοίο-νοσοκομείο στο Πλύμουθ.
Θα το καταστρέψουν σε μια-δυο μέρες.
Τι εννοείς "καταστρέψουν";
- Που είναι το πλοίο-νοσοκομείο; - Αυτό εκει.
- Από πού είσαι; - Λίβερπουλ.
- Τι δουλειά κάνεις; - Μπαρμπέρης.
Επόμενος! Τι δουλειά κάνεις;
- Είμαι μάγειρας, κουρέας, ράφτης. - Πάρα πολλά πράγματα για μας, έξω!
- Είμαι και καλός μηχανικός. - Βγες έξω! Ο επόμενος.
- Εσύ τι κάνεις; - Παίζω τρομπέτα.
Έχουμε μουσικούς.
Άλλος!
Πού στο διάολο πάει;
- Τι είναι αυτό που παίζεις; - Δεν ξέρω.
Όταν δεν ξέρεις τι είναι, είναι τζαζ!
Τζαζ!
- Πως σε λένε; - Mαξ Τούνι.
Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, μ' ελπίδα στα μάτια τους.
Οι αποχαιρετισμοί, οι σειρήνες κι ο μεγάλος πλωτός κόσμος άρχισε να κινείται.
Έμοιαζε σαν ένα μεγάλο πάρτυ, μόνο για μένα.
Αλλά τρεις μέρες αργότερα, ο ωκεανός βαρέθηκε τα γλέντια.
Ξαφνικά, στη μέση της νύχτας, μαινόμενη η κόλαση ξέσπασε.
Τώρα, ένας τύπος φυσάει τρομπέτα σε πλοίο...
δεν μπορεί να κάνει και πολλά, όταν υπάρχει καταιγίδα.
Δεν παίζει τρομπέτα, αλλά προσπαθεί να μην περιπλέξει τα πράγματα.
Αλλά δεν μπορούσα να μένω εκεί κάτω.
Μια σκέψη τριγύριζε στο καφάλι μου: "Θα πεθάνεις σαν αρουραίος".
Κι εγώ δεν θέλω να πεθάνω σαν ποντίκι.
Γαμώτο, χάθηκα!
Κον, τι τρέχει;
Σε είχα για θαλασσόλυκο.
Ο καινούριος τρομπετίστας δεν είσαι;
Και παίζεις μια Κον.
Έλα μαζί μου. Έχω μια θεραπεία για τη δυστυχία σου.
Ακολούθησέ με.
- Βγάλε τα φρένα. - Είναι τρελό!
Δείξε μου εμπιστοσύνη. Βγάλε τα φρένα.
Κάτσε δίπλα μου.
Τρελός είσαι;
Ανέβα τώρα, αλλιώς δε θ' ανεβείς ποτέ.
Πες μου κάτι. Έχεις παιδιά;
Όπου να 'ναι θα σε κλείσουν σε ορφανοτροφείο.
Θεότρελος είναι.
- Μαμά! - Ξέρεις από άλογα, βλέπω.
- Λίγο. - Καλώς!
Η θάλασσα μας κουνούσε πέρα δώθε...
βουρτσίζοντας τις λάμπες και τα έπιπλα.
Συνειδητοποίησα ότι χορεύαμε με τον ωκεανό.
Τέλειοι, τρελοί χορευτές...
σε ένα χαρούμενο βαλς πάνω στο χρυσό παρκέ της νύχτας.
Καλησπέρα, καπετάνιε.
- Πάμε βόλτα; - Χίλια Εννιακόσια!
Ποιος άλλος σ' αυτό το πλοίο θα έκανε κάτι τόσο τρελό, όπως αυτό;
Πειραματιζόμουν, κύριε!
Όταν τελειοποιηθώ, αυτό δεν θα ξανασυμβεί.
Για μένα έχει να κάνει με τα φρένα. Στερεώστε το και δε θα κουνιέται!
- Πόσο μεγάλη ήταν η τζαμαρία; - Πολύ μεγάλη τζαμαρία!
Θα φτυαρίζουμε κάρβουνο μέχρι την αιωνιότητα.
Σκατά!
Τουλάχιστον ξέρεις τι θα κάνεις όταν μεγαλώσεις.
- Έι, Κον. - Τι;
- Απ' τη Ν. Ορλεάνη είσαι; - Πώς το ξέρεις;
- Τη λατρεύω αυτή την πόλη. - Έχω αρκετό καιρό να πάω.
Το χειμώνα είναι πανέμορφη.
Και τον Μάρτη...
πάντα μπορεί να βρεθεί ένα από- γευμα εκεί που δεν το περιμένεις...
που γλιστράει η ομίχλη... ένα γαλακτερό φράγμα...
κρεμασμένο πάνω απ' τα φώτα των δρόμων και κόβει τα πάντα...
σαν μια λευκή λεπίδα. Κι είναι μαγεία!
Τα σπίτια χάνουν το επάνω τους πάτωμα, τα δέντρα χάνουν τα κλαδιά τους...
Η εκκλησία του Σαιντ Λούις χάνει τα καμπαναριά της.
Οι περαστικοί χάνουν τα κεφάλια τους.
Απ' το λαιμό κι επάνω, όλα εξαφανίζονται.
Στην πλατεία Τζάκσον βλέπεις μόνο αποκεφαλισμένα σώματα...
που σκοντάφτουν ο ένας πάνω στον άλλον λέγοντας...
"Νιώθετε άνετα;"
Υπέροχα! Κρίμα που δεν κρατάει πολύ.
Πώς τα ξέρεις όλα αυτά;
Ξέρεις...
από τότε που ήρθα στο πλοίο...
ακούω γι' αυτόν τον τύπο...
με ένα όνομα τόσο μεγάλο σα φορτηγό τρένο της Τζόρτζια.
Λένε ότι γεννήθηκε πάνω σ' αυτό το πλοίο και ποτέ δεν κατέβηκε από τότε.
Παλαβή ιστορία! 20 χρόνια χωρίς να πατήσει πόδι στη στεριά;
Είκοσι επτά, νομίζω.
Λένε ότι παίζει μουσική που κανείς δεν έχει ξανακούσει.
Κι εγώ έχω ακούσει γι' αυτόν.
Στην αρχή, νόμιζα ότι ήσουν εσύ.
Αλλά, κάτι δεν ταίριαξε.
Σκέφτηκα αν είναι ο 1900, πώς μπορεί να ξέρει τόσο καλά τη Νέα Ορλεάνη;
Επειδή, εσύ έχεις πάει στη Ν. Ορλεάνη.
Αν σου έλεγα πως δεν έχω πατήσει πόδι, θα με πίστευες;
Όποιος κι αν είσαι... Μαξ Τούνι.
Χαίρομαι που σε γνωρίζω.
Πώς πάμε; Υποτίθεται πως θα το ανατινάξουμε...
όχι να περιμένουμε να το φάνε τα ψάρια.
Έχουμε σχεδόν τελειώσει...
- Τι στο διάολο κάνεις; - Ψάχνω για κάποιον.
- Γυρεύεις φασαρίες; - Θα σου εξηγήσω!
Μπάσταρδε, άσε με ν' ανέβω στο πλοίο!
- Μπορείς να το επαναλάβεις; - Σίγουρα θα το πω και πάλι!
Δε θ' ανατινάξετε τίποτα επειδή σ' αυτό το πλοίο είναι ο καλύτερός μου φίλος!
- Θα είστε όλοι υπεύθυνοι για φόνο. - Πάρτε τον από δω!
Δεν είμαι τρελός, είναι αλήθεια!
Αν σας λέω πως υπάρχει άνθρωπος στο Βιρτζίνιαν θα πει πως υπάρχει!
Το καθαρίσαμε το σαράβαλο απ' τη πλώρη ως την πρύμνη.
Μόνο δυναμίτης υπάρχει!
Πώς είσαι σίγουρος ότι υπάρχει άνθρωπος;
Δώσε μου αποδείξεις, επειδή εγώ είμαι ο μαλάκας που θα πατήσει το κουμπί.
Είμαι σίγουρος πως είναι εκεί.
Πέρασα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου στο Βιρτζίνιαν.
Βρήκατε ένα όρθιο πιάνο στη τρίτη θέση;
Το Βιρτζίνιαν είναι το μόνο πλοίο που έχει πιάνο στη τρίτη θέση.
Υπήρχε ή δεν υπήρχε ένα όρθιο πιάνο στη τρίτη θέση;
Υπήρχε ένα πιάνο στην τρίτη θέση, αλλά ήταν οριζόντια.
Τι σχέση έχει το σχήμα πιάνου με ένα φάντασμα που βρίσκεται στο πλοίο;
Πρέπει να υπάρχουν χιλιάδες φαντάσματα σε πλοία νοσοκομεία.
Φύγε από δω, θα καλέσω την αστυνομία!
Πάρε τα χέρια σου από πάνω μου!
Μεταξύ όλων των νεκρών ψυχών είναι και ο καλύτερος πιανίστας στον κόσμο!
Ένας πιανίστας;
Και ήσουν ο κουρδιστής όλα αυτά τα χρόνια πάνω στο Βιρτζίνιαν;
Τι ένανα εγώ πάνω στο Βιρτζίνιαν;
Τι έκανες;
Έπαιζα!
Κυρίες και κύριοι!
Έιμαι ο Φριντζ Χέρμαν καλώς ήρθατε στο Βιρτζίνιαν...
και σας εύχομαι ένα υπέροχο βράδυ με την ορχήστρα Ατλάντικ Τζαζ!
Σε παρακαλώ 1900, φυσιολογικές νότες, εντάξει;
Παζαμε γιατί ο ωκεανός είναι μεγάλος και τρομακτικός.
Παίζαμε έτσι ώστε οι άνθρωποι να μην βαριούνται στο ταξίδι...
και για να ξεχνούν που είναι και ποιοί είναι.
Παίζαμε για να χορέυουν, γιατί όταν χορεύεις δεν μπορείς να πεθάνεις!
Παίζαμε Νέγρικη τζαζ, γιατί αυτή τη μουσική χορεύει κι ο Θεός...
όταν κανείς δεν τον παρακολουθούσε, υποθέτοντας ότι ο Θεός είναι μαύρος.
Τέλος της γραμμής, τα αγόρια!
Χριστέ μου θα πρέπει να είμαι πραγματικά αμαρτωλός. Έτσι είναι Θέ μου;
Αλλά ήταν στην τρίτη θέση, που 1900 έπαιζε τη μουσική του.
Πήγαινε απόγευμα ή αργά το βράδυ...
όταν δεν είχε να παίξει "κανονικές" νότες.
Και η μουσική του ήταν φτιαγμένη από νότες που κάθε άλλο παρά κανονικές ήταν.
Τι διάολο σκέφτεσαι όταν παίζεις;
Πού τρέχει το μυαλό σου όταν πατάς τα πλήκτρα;
Χτες βράδυ ήμουν σε μια όμορφη χώρα.
Γυναίκες με αρωματισμένα μαλλιά. Όλα έλαμπαν.
Κι ήταν γεμάτη τίγρεις.
Ταξίδευε. Kαι κάθε φορά κατέληγε κάπου αλλού.
Στην καρδιά του Λονδίνου, σ' ένα τρένο στην εξοχή...
στο χείλος ενός τεράστιου ηφαιστείου...
στη μεγαλύτερη εκκλησία του κόσμου, να μετρά τις κολώνες...
κοιτώντας τους Εσταυρωμένους.
Ταξίδευε.
Νεαρέ, παίξε μας μια καλή ταραντέλα!
Δείξε μου πώς πάει η ταραντέλα, κουμπάρε!
Οι άνθρωποι αποβιβάζονταν από το πλοίο και μιλούσαν για μια παράξενη μουσική...
και έναν πιανίστα που έμοιαζε είχε τέσσερα χέρια.
Ήταν τόσο γρήγορος.
Παράξενες ιστορίες κυκλοφορούσαν, μερικές ήταν αλήθεια.
Όπως μία για κάποιον Ουίλσον, ένα Αμερικανό γερουσιαστή...
που συνήθιζε να ταξιδεύει στην τρίτη θέση...
μόνο και μόνο ν' ακούσει τη μουσική του Ντάνι Μπούτμαν Τ. Ντι Λέμον, 1900.
Η Αμερική!
Γιατί σταμάτησες; Σε παρακαλώ, συνέχισε.
Συγγνώμη γερουσιαστή, παίζω μόνο στην ανοιχτή θάλασσα.
- Μα αυτό είναι παράλογο. - Το λιμάνι είναι στεριά.
- Δεν παίζω στη στεριά. - Δεν έχεις πάει ποτέ περιοδεία;
Τι σημαίνει αυτό;
Μεγάλα ταξίδια, με καλλιτέχνες που επιδεικνύουν τα ταλέντα τους...
- σε ολόκληρο τον κόσμο. - Αυτό είναι συνέχεια που κάνω.
Με τον τρόπο μου. Συγγνώμη.
Θα μου δώσεις συνέντευξη;
- Μια συνέντ... τι; - Μια συνέντευξη.
Τι είναι αυτό;
Ο γερουσιαστής ρωτάει:
"Τι θα σου άρεσε να κάνεις όταν θα πας πίσω στην πατρίδα;"
Και ο 1900: "Στο Παρίσι μ' αρέσει να περιμένω...
κάτω από τον πύργο του Άιφελ, τους ανθρώπους που αυτοκτονούν...
και να προσπαθώ να μαντέψω απ' τις κρευγές τους από ποια χώρα είναι...
πριν να διαλυθούν πέφτοντας στο έδαφος!
Γιατί δεν κατεβαίνεις; Μόνο μια φορά!
Να δεις τον κόσμο μόνος σου, με τα δικά σου μάτια.
Το έχεις σκεφτεί; Μπορείς να κάνεις ότι θελήσεις.
Παίζεις πιάνο σαν Θεός. Ο κόσμος θα τρελαθεί μαζί σου.
Μπορείς να βγάλεις πολλά λεφτά! Ν' αγοράσεις το καλύτερο σπίτι.
Να παντρευτείς. Γιατί όχι;
Δεν μπορείς να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου...
ταξιδεύοντας μπρος-πίσω σαν γιο-γιο.
Εκεί έξω είναι ο κόσμος.
Δεν έχεις παρά να κατεβείς μια σκάλα πλοίου.
Και τι είναι η σκάλα; Μερικά ηλίθια σκαλιά.
Τα πάντα σε περιμένουν στον πάτο της σκάλας.
Γιατί δεν κατεβαίνεις;
Μόνο μια φορά.
Γιατί δεν κατεβαίνεις;
Νομίζω πως οι άνθρωποι της στεριάς...
σπαταλάνε πολύ χρόνο ρωτώντας "γιατί".
Έρχεται ο χειμώνας, ζητάς το καλοκαίρι...
έρχεται το καλοκαίρι, ζεις με το φόβο του χειμώνα.
Πάντα κυνηγάτε κάποιο μακρινό μέρος...
που είναι συνέχεια καλοκαίρι.
Δε μου φαίνεται και τόσο ελκυστικό.
Σταθείτε! Σταματήστε!
Πες του να απασφαλίσει τους πυροκροτητές.
Να προσεύχεσαι ότι θα βρούμε κάποιον κρυμμένο εδώ...
ακόμα και κάποιον που μπορεί να μπερδεύει μια τρίποδη κατσαρίδα με ένα πιάνο!
Είναι σαν να ψάχνει βελόνα στ' άχυρα!
Κάτι βρήκαμε.
Αυτή ήταν η καμπίνα του.
Σου ζητώ συγνώμη που επέτρεψα στον εαυτό μου...
Η μουσική σου είναι τόσο δυνατή.
Βόρεια Ιταλία, στοιχηματίζω.
Μπράβο! Φριούλι, για να είμαστε ακριβείς.
Αλλά μην αταματάς να παίζεις.
Θέλεις τσίχλα;
Δε φαίνεσαι πολύ χαρούμενος που πας στην Αμερική.
Δε φταίει η Αμερική.
Φταίνε όλα όσα αφήνω πίσω.
Μέχρι πριν λίγα χρόνια, ήξερα μόνο το χωράφι μου.
Ο κόσμος άρχιζε και τελείωνε σ' αυτό το κομμάτι γης.
Ποτέ δεν περπάτησα σε δρόμο μεγάλης πόλης.
Ίσως δεν καταλαβαίνεις.
Καταλαβαίνω απόλυτα.
Ξέρω κάποιον που έχει ζήσει κάτι παρόμοιο.
Και μια μέρα στέγνωσε το χωράφι του;
Κι η γυναίκα του κλέφτηκε μ' έναν παπά;
Κι ο πυρετός πήρε... τα πέντε του παιδιά;
- Όχι, αλλά κατέληξε κι αυτός μόνος. - Τότε είναι πιο τυχερός από μένα.
Μου έχει μείνει μια κόρη. Η μικρότερη.
Γλίτωσε.
Για χάρη της αποφάσισα μια μέρα, να πολεμήσω τη γρουσουζιά μου...
και να ταξιδέψω στο άγνωστο.
Και μια μέρα, περνώντας μια απ' τις πόλεις που δεν είχα ξαναδεί...
βρέθηκα σ' έναν λόφο. Και είδα...
το πιο όμορφο πράγμα της ζωής μου.
Τη θάλασσα.
- Τη θάλασσα. - Τη θάλασσα;
Δεν την είχα ξαναδεί.
Σαν να με χτύπησε κεραυνός.
Επειδή άκουσα τη φωνή...
- Τη φωνή της θάλασσας; - Ναι.
Τη φωνή της θάλασσας.
Δεν την έχω ακούσει ποτέ.
Η φωνή της θάλασσας είναι σαν κραυγή.
Κραυγή μεγάλη και δυνατή, ξεφωνίζει συνέχεια.
Και αυτό που ξεφώνιζε ήταν...
Βρε...
κουφιοκέφαλε...
η ζωή είναι πελώρια, το καταλαβαίνεις;
Πελώρια.
Μέσα στο κεφάλι μου έγινε επανάσταση.
Έτσι αποφάσισα ν' αλλάξω τη ζωή μου...
ν' αρχίσω απ' την αρχή.
Ν' αλλάξω ζωή. Ν' αρχίσω απ' την αρχή.
Αυτό πες στο φίλο σου.
Χίλια Εννιακόσια!
Είμαι ο Μαξ Τούνι, ο φίλος σου!
Βγες έξω, Χίλια Εννιακόσια! Κι εγώ είμαι φίλος σου!
Ακόμα κι αν δεν έχουμε γνωριστεί! Μην ανησυχείς, δεν υπάρχει αστυνομία!
Είπες κάτι για ένα πιάνο. Πού ήταν ακριβώς;
Ήταν ακριβώς εκεί.
Χίλια Εννιακόσια!
Κυρίες και κύριοι!
Σας καλοσωρίζουμε στο Βιρτζίνιαν...
και σας ευχόμαστε ένα υπέροχο βράδυ, με την ορχήστρα Ατλάντικ τζαζ!
Στο βιολί ο δικός σας Φριτζ Χέρμαν.
Στην τούμπα και το μπάσο, ο Φρέντι Λοεκάνο!
Ο Μαξ Τούνι στην τρομπέτα!
Και τέλος, στο πιάνο, ο Ντάνι Μπούντμαν Τι Ντι Λέμον 1900!
Ο μεγαλύτερος!
- Για τελευταία φορά, 1900... - Μόνο τις σωστές νότες.
Το κάνεις επίτηδες, γιε του βρώμικου νέγρου!
Ένα βράδυ το κοινό δεν πρόκειται να εκτιμήσει τις γελοιότητες σου.
Εκείνο το βράδυ σου ορκίζομαι 1900...
θα σε πετάξω απ' το καράβι!
- Πού την βρίσκεις; - Ποια;
- Τη μουσική. - Δεν ξέρω.
Βλέπεις εκείνη τη γυναίκα, ας πούμε;
Μοιάζει να σκότωσε τον άντρα της, μαζί με τον εραστή της.
Και τώρα το σκάει με τα κοσμήματα της οικογένειας.
- Δεν της πάει η μουσική; - Δίκιο έχεις!
Βλέπεις εκείνον εκεί;
Δεν μπορεί να ξεχάσει τίποτα.
Το κεφάλι του πάει να σκάσει απ' τις αναμνήσεις.
Άκου τη μουσική του.
Κοίτα εκείνη εκεί.
Μοιάζει σαν πόρνη που σκέφτεται να γίνει καλόγρια.
Απίστευτο!
Κοίτα αυτόν τώρα.
Βλέπεις πώς περπατάει;
Θα 'λεγα πως το σμόκιν είναι ξένο, κρίνοντας απ' τον τρόπο που το φοράει.
Είναι λαθρεπιβάτης που χώθηκε στην πρώτη θέση...
ψάχνοντας για ερωτική περιπέτεια. Έχει "Αμερική" χαραγμένο στα μάτια του.
Θα τη δει πρώτος. Τον ακούω ήδη να ξεφωνίζει.
O 1900 ήξερε να διαβάζει!
Όχι βιβλία, οποιοσδήποτε το κάνει αυτό.
Ήξερε πώς να διαβάσει τα σημάδια που ενδιαφέρουν τους ανθρώπους...
τόπους, ήχους, μυρωδιές...
τη γη τους, την ιστορία τους, τα πάντα.
Τα διαβάζει και, με άπειρη φροντίδα τα ταξινομεί και τα οργανώνει...
σε αυτό τον τεράστιο χάρτη που είχε σχεδιάσει στο μυαλό του.
Ίσως ποτέ δεν είχε δει τον κόσμο...
αλλά για σχεδόν 30 χρόνια, ο κόσμος είχε πέράσει απ' αυτό το πλοίο.
Και για σχεδόν 30 χρόνια στο πλοίο, κατασκόπευε...
και έκλεβε τις ψυχές τους.
Η Αμερική!
Σίνγκλετον Λι Κλερ.
Γεια.
Δε με ξέρετε, αλλά μήπως θα μπο- ρούσαμε να κουβεντιάσουμε λίγο;
Τι να κουβεντιάσουμε;
Για ότι θέλετε. Για τον καιρό; Οτιδήποτε. Διαλέξτε εσείς.
Άει στο διάολο!
Γεια.
- Είναι οι ιπποδρομίες; - Ναι, θα στηχοιματίσεις;
Μπορείτε να μου πείτε πως πήγε η Μάμα;
Όχι θα σου πω για την αδελφή σου!
- Νομίζω ότι έγνε παρεξήγηση. - Χώστην στον κώλο σου!
Το τηλέφωνο θα πρέπει να αναδείκνύει το καλύτερο στους ανθρώπους.
Θα αναδείξω το καλύτερό σου!
Θα έρθω πάνω και θα σε σκοτώσω! Νομίζεις ότι δεν ξέρω ποιος είσαι;
Θεέ μου ήρθε κι' όλας!
Εσύ είσαι ο μάγκας με το φανταχτερό όνομα;
Σταμάτα, βρε καθήκι!
Δε θέλουμε να σου κάνουμε κακό!
Καλή όρεξη.
Εσύ είσαι αυτός που παίζει δέκα είδη τζαζ μαζί;
Δεν τα έχω μετρήσει. Ένας πιανίστας είμαι.
- Αυτός είναι. - Άρχισε να μετράς.
Μας έστειλε αυτός που εφεύρε την τζαζ.
- Τι με θέλει; - Σε καλεί σε πιανο-μονομαχία.
Πιανο-μονομαχία;
Τι στο διάβολο είναι πιανο-μονομαχία;
Είναι μονομαχία με πιάνο αντί για πιστόλια.
Είναι για μουσικούς. Δεν έχει αίμα, μόνο λίγο μίσος.
Αληθινό μίσος. Δεν το'χεις ξανακούσει.
Θα μπορούσε να διαρκέσει όλη τη νύχτα και στο τέλος κάποιος θα κερδίσει.
1900!
Αν ήμουν στη θέση σου, δεν θα ήμουν τόσο βέβαιος ότι είναι ακόμα εδώ.
Αν τον γνωρίζω λιγάκι, δεν θα ήταν πουθενά αλλού.
Είμαι σίγουρος γι' αυτό.
Έχει φύγει. Τι να κάνει εδώ χωρίς πιάνο;
Εκτός αυτού, με τον πόλεμο, ποιος ξέρει;
Δεν θα μπορούσε να μένει σ' αυτό το βρώμικο μέρος.
Κάποιος σαν κι αυτόν δεν σκέφτεται όπως όλοι οι άλλοι.
- Δεν είναι το στυλ του. - Πίστευε ότι θέλεις...
αλλά δεν μπορώ να πω στους ιδιοκτήτες να κρατήσουν τούτο το πτώμα...
μόνο και μόνο επειδή κάποιος που δεν υπάρχει, είναι στο σκάφος.
Δεν μπορώ να το καθυστερήσω.
1900 είμαι ο Μαξ! Πρέπει να σου μιλήσω!
Και με τη μονομαχία, τι έγινε;
Ο Τζέλι Ρολ Mόρτον ανέβηκε στο Βιρτζίνιαν.
Ήταν το καλοκαίρι του 1931.
Ντυμένος εξ ολοκλήρου στα λευκά, φορούσε ένα διαμάντι μεγάλο σαν κεφτέ.
Ακόμη και οι καλτσοδέτες στις κάλτσες του ήταν κατάσπαρτες από διαμάντια!
Τζέλι Ρολ, γιατί πας στην Ευρώπη με ατμόπλοιο...
ενώ δεν έμπαινες παρά μόνο σε ποταμόπλοιο του Μισισιπή;
Δεκάρα δε δίνω για την Ευρώπη.
Ο μόνος λόγος που μπαίνω σ' αυτόν τον σκυλοπνίχτη...
είναι επειδή θέλω να γνωρίσω έναν κύριο.
Λένε ότι παίζει φοβερό πιάνο!
Αλλά δεν πατάει το πόδι του στη στεριά.
- Για μένα μιλάει; - Βέβαια.
Μια μέρα μου είπαν...
Τζέλι, κάποιος παίζει πιάνο καλύτερα από σένα!
Κι εγώ λέω, πώς μπορεί να παίζει τόσο καλά...
όταν δεν έχει τα κότσια να κατεβεί απ' το καράβι!
Που να πάρει, Τζέλι! Είσαι ο εφευρέτης της τζαζ!
"Αφού έχεις την οικονομική δυνατότητα να αγοράσεις εισιτήριο πρώτης θέσης..."
μπορείς να αγοράσεις το πλοίο, κουνόντας το μικρό σου δαχτυλάκι.
Βγάλτε φωτογραφία, παιδιά.
- Πες την αλήθεια, φοβάσαι; - Δεν ξέρω.
Γιατί μονομαχία; Τι γίνεται στη μονομαχία;
Φαινόταν σαν να μην ενδιαφέρονταν πραγματικά...
σαν να μην καταλάβαινε ακόμη. Αλλά ήταν περίεργος.
Ήθελε να ακούσει πώς ο διάβολος ήταν ο εφευρέτης της τζαζ.
Δεν αστειευόταν. Πραγματικά πίστευε ότι ο τύπος ανακάλυψε τη τζαζ.
Πιστεύω πως σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να μάθει κάτι καινούργιο.
Έτσι ήταν, λίγο σαν τον παλιό Ντάνι.
Δεν είχε την έννοια του αθλητισμού.
Δεν έδινε δεκάρα ποιος θα κέρδιζε, τα άλλα ήταν που τον κατέπληταν!
Είναι μαύρος!
Νομίζω πως κάθεσαι στη θέση μου.
Εσύ είσαι αυτός που εφηύρε την τζαζ;
Έτσι λένε.
Κι εσύ είσαι αυτός που δεν μπορεί να παίξει...
αν δεν έχει τον ωκεανό κάτω απ' τον πισινό του;
Έτσι λέω.
Ο Τζέλι Ρολ Μόρτον δεν έπαιζε. Χάιδευε τις νότες.
Ηχούσαν σαν μεταξωτό μεσοφόρι που γλιστρά σε γυναικείο σώμα.
Τα χέρια του ήταν πεταλούδες. Τόσο ελαφρά.
Είχε αρχίσει την καριέρα του στις γειτονιές τής Ν. Ορλεάνης.
Έμαθε να χαϊδεύει τα πλήκτρα μέσα στα πορνεία.
Οι άνθρωποι που το 'καναν επάνω δεν ήθελαν φασαρία.
Ήθελαν τη μουσική να γλιστρά κάτω απ' τα κρεβάτια...
χωρίς να ενοχλεί το πάθος. Kι αυτό το είδος μουσικής έπαιζε.
Kαι σ' αυτό, ήταν πραγματικά ο καλύτερος.
Η σειρά σου, ναύτη.
Μα τι κάνει;
Ήρθαν Χριστούγεννα κιόλας;
- Νίκησε; - Όχι, ήταν το ζέσταμα.
- Τι τρέχει 1900; - Η μουσική με κάνει να κλαίω.
Το πλήρωμα ποντάρισε σε σένα.
Έπαιξα όλα μου τα λεφτά κι' εσύ κλαις;
Κόψε τις αηδίες κι άρχισε να σκέφτεσαι τη μουσική σου.
Μπορώ να στοιχηματίσω κι εγώ;
Είναι γρουσουζιά να στοιχηματίζεις στον εαυτό σου.
Όχι στον εαυτό μου, σ' αυτόν. Είναι ο καλύτερος.
Είσαι τρελός το ξέρεις;
Κι αν χάσω, θα πάρεις τα λεφτά σου πίσω.
Είναι η ίδια μουσική που έπαιζε ο άλλος.
- Έχασε; - Όχι ακόμη.
Βάλ' το στον κώλο σου τώρα.
Έι, Μαξ!
- Δώσ' μου ένα τσιγάρο. - Δεν το χειρίζεσαι σωστά.
- Δώσ' μου ένα τσιγάρο. - Δεν καπνίζεις.
Τι έχεις πάθει; Μπορούσες να τον νικήσεις με το ένα χέρι.
- Συγγνώμη, δεν το έπισα αυτό. - Δεν είπα τίποτα.
- Θα μου δώσεις ένα τσιγάρο; - Θα φτυαρίζουμε κάρβουνο 200 χρόνια...
- κι εσύ ζητάς... - Δώσ' μου ένα κωλοτσίγαρο!
Άκου προσεκτιά.
Κάπνισέ το εσύ. Εγώ δεν ξέρω πώς.
- Κέρδισε; - Ναι, κέρδισε.
Το ήξερα ότι μπορούσε!
Ο Τζέλι Ρολ πέρασε το υπόλοιπο ταξίδι κλεισμένος στην καμπίνα.
Όταν φτάσαμε στο Σαουθάμπτον, αποβιβάστηκε και γύρισε στην Αμερική.
Ο 1900 τον κοίταζε να περπατάει στην προκυμαία...
- και το μόνο που είπε ήταν... - Χέσε και τη τζαζ.
Αυτό είπε. "Χέσε και τη τζαζ".
- Απίστευτη ιστορία. - Έχασα τίποτα σημαντικό;
- Μάλλον. - Σκατά.
Θα στα πω αργότερα.
Λες ωραία παραμύθια.
Δεν είναι παραμύθι, κύριε.
Σίγουρα, έχω κάνει πολλές βλακείες στη ζωή μου.
Αν με γυρίσεις ανάποδα, δεν θα πέσει τίποτα από τις τσέπες μου.
Πούλησα ακόμα και την τρομπέτα μου. Τα πάντα!
Αλλά όχι αυτή την ιστορία, δεν την έχω χάσει!
Αποφάσισα να την πω επειδή θέλω να τον σώσω.
Δεν υπάρχει κανείς εδώ!
Επειδή είμαστε πολλοί. Τον τρομάξαμε.
Φύγε απ' το καράβι, αλλιώς θα βάλω να σε συλλάβουν.
Γύρνα στη δουλειά σου. Γρήγορα!
- Δώσ' μου άλλη μια ευκαιρία. - Πάρε δρόμο, φίλε.
Αύριο το μεσημέρι, αυτό το καράβι θα' ναι παρελθόν.
Και τώρα...
- εδώ είναι! - Σταμάτα, αλλιώς πυροβολώ.
- Σ' έπιασα! - Εγώ είμαι.
Ήρεμα, μπάρμπα, εγώ είμαι.
- Πάλι εσύ; - Κατέβασε το κανόνι.
Πουλάς το όργανο και μετά το ξανακλέβεις; Παλιό κόλπο.
Έπρεπε να το καταλάβω πως ήσουν κλέφτης.
Αυτό έψαχνα.
- Τι το θέλεις; - Είναι θέμα ζωής και θανάτου.
- Χρειάζομαι κι έναν φωνόγραφο. - Κλέφτης και ψεύτης;
- Μπάρμπα, δεν έχω πολύ καιρό! - Εγώ έχω! Και κρατάω και όπλο!
Κι από πότε έκοβαν δίσκους πάνω στα ατμόπλοια;
Απατεώνα!
Αν παίζει ο φίλος σου, πρέπει να κατέβηκε απ' το καράβι!
- Σωστά; - Αποκλείεται, μπάρμπα.
Έκανε αυτή την παθιασμένη ηχογράφηση προσωπικά.
Το καλύτερό του έργο, νομίζω.
Αλλά δεν κατέβηκε απ' το πλοίο. Ούτε για ένα δευτερόλεπτο.
Ήταν ένα εξαιρετικό γεγονός στην ιστορία των ηχογραφήσεων.
Αν γίνει ανάρπαστος ο δίσκος, θα πας πολύ μακριά, κ. Δεκαεννιά.
- Σε πειράζει να σε φωνάζω Δεκαεννιά; - Θα πονέσει, ε;
Ωραία κύριοι, ησυχία παρακαλώ. Με το τρία.
Ένα, δύο, τρία...
Υπέροχα κ. Δεκαεννιά.! Ένα πραγματικά εκπληκτικό κομμάτι!
Εκπληκτικό κομμάτι! Πώς λέγεται;
Θα κάνει τον κόσμο να κλαίει με μαύρο δάκρυ.
Πρέπει να έχει τον σωστό τίτλο.
Κάτι πιασάρικο, όπως... "Στο Ρυθμό της Αύρας...
Υπέροχος, όπως συνήθως.
Θα γίνεις διάσημος.
Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι το "μεγάλο βήμα".
- Ποιο μεγάλο βήμα; - Να κατεβείς.
Ν' αφήσεις αυτές τις απαίσιες σανίδες και ν' ακολουθήσεις...
ν' ακολουθήσεις τη δόξα σου και τη τύχη σου.
Δεν εννοώ ότι πρέπει να μείνει μέσα...
αλλά με τα παιδιά από δω, μπορεις να κάνεις ότι θέλεις...
χωρίς να πατήσεις το πόδι σου έξω απ' αυτό το καράβι.
Θα τυπώσουμε εκατομμύρια αντίτυπα...
για ν' ακούσει όλος ο κόσμος την υπέροχη μουσική σου.
Κύριε Δεκαεννιά;
Η μουσική μου δεν πάει πουθενά χωρίς εμένα.
- Μην το αγγίζεις! - Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό.
Έχουμε συμβόλαιο. Δεν μπορείς να κάνεις πίσω.
Πάντα κάνω πίσω.
Δεσποινίς...
Θα ήταν μεγάλη μου χαρά...
Δεσποινίς...
Θα 'μαι πανευτυχής...
αν δεχτείτε αυτό...
το μικρό δείγμα...
Μις Πάντοαν, τι κάνετε εδώ; Τα κύματα μετράτε;
Ο καπετάνιος είπε πως περνάμε τον Τροπικό του Καρκίνου.
Επιτέλους θα δούμε κάτι!
Προσέξατε πώς αλλάζει χρώματα η θάλασσα 10 φορές τη μέρα;
Περισσότερες. Θα μπορούσα να κοιτάω τη θάλασσα όλη μέρα.
Οι αγρότες δεν την κοιτάζουν. Τους τρομάζει. Έτσι άκουσα.
Δεν είναι αλήθεια.
Ο πατέρας μου μού είπε πως ακούει τη φωνή του ωκεανού.
Αλήθεια; Και τι λέει;
Δεν μπορώ να σας πω. Είναι μυστικό.
Και τα μυστικά πρέπει να κρατιούνται.
Βρέχει με το τουλούμι. Πάμε μέσα.
Η Αμερική!
Γαμώτο, ήθελα να το πω!
Με συγχωρείτε!
- Δεσποινίς! - Βιάζεστε;
Σας παρακαλώ, δεσποινίς.
Πρέπει να σας μιλήσω.
Πάτε να συναντήσετε τον πατέρα σας;
- Πώς το ξέρετε; - Τον έχω γνωρίσει, νομίζω.
Σ' αυτό το καράβι, πριν αρκετά χρόνια.
- Δεν ξέρω αν είχε πάρει το ίδιο καράβι. - Είμαι βέβαιος.
Έχει μια μουζέτα.
Νομίζω πως παίξαμε μαζί.
Δεν ξέρω αν θα το θυμάται, αλλά δώστε του χαιρετισμούς.
Εντάξει θα δώσω.
Πώς ξέρατε ποια είμαι; Είναι πολύ περίεργο.
Είναι μυστικό.
Και τα μυστικά πρέπει να κρατιούνται.
Αν κι ο πατέρας σας το 'βλεπε αλλιώς τότε, νομίζω.
Θέλω να δεχτείτε...
Τι;
Θέλω να δεχτείτε αυτό το μικρό δείγμα...
- Καλή τύχη! - Ευχαριστώ. Επίσης!
Δεν έρχεστε κάποια μέρα να μας επισκεφτείτε;
Μένουμε στην οδό Μοτ, αριθμός 27.
- Ο πατέρας μου έχει ψαράδικο. - Μπορεί.
Πάντοαν, εντάξει.
Ο επόμενος.
Δεν την ανέφερε ξανά. Kι εγώ δε ρώτησα ποτέ.
Τουλάχιστον για τα επόμενα δώδεκα ταξίδια.
Εξάλλου, ήταν ευτυχισμένος, όπως πάντα.
Η δημοτικότητά του ήταν στο αποκορύφωμά της.
Κανείς από εμάς δεν μπορούσε να φανταστεί τι σιγόκαιγε...
κάτω από την ευτυχία του.
Kαι μια ανοιξιάτικη βραδιά, μεταξύ Γένοβας και Ν. Υόρκης...
στη μέση του ωκεανού...
- Ο πίνακας έπεσε. - Τι εννοείς;
Παππού, έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί ένας πίνακας πέφτει;
Όχι πραγματικά.
Ήμουν πάντα εντυπωσιασμένος από τους πίνακες ζωγραφικής.
Τι έχουν να κάνουν οι πίνακες μ' αυτό;
Γιατί εκείνο το βράδυ έγινε όπως με τους πίνακες!
Κρέμονται εκεί για χρόνια και στη συνέχεια, χωρίς καμία προειδοποίηση...
Πέφτουν.
Κρέμονται από ένα καρφί, κανείς δεν τους αγγίζει...
αλλά σε κάποια στιγμή...
Πέφτουν έτσι κι' αλλιώς, στην απόλυτη σιωπή.
Όλα είναι τέλεια γύρω τους.
Ούτε μύγα δεν κινείται τριγύρω.
Και μετά...
Δεν υπάρχει λόγος. Γιατί εκείνη τη στιγμή;
Ποιος ξέρει;
Τι συμβαίνει σ' ένα καρφί...
να το κάνει να αποφασίσει ότι απλά δεν μπορεί πια;
Μήπως έχει ψυχή, το φτωχό πράγμα;
- Παίρνει αποφάσεις; - Ας καθίσουμε.
Μήπως το καρφί συζήτησε με τον πίνακα;
Ήταν σίγουροι πως θα γίνει αυτό; Το συζητούσαν για χρόνια;
Είχαν αποφασίσει ημερομηνία, λεπτό, μια συγκεκριμένη στιγμή;
Ή μήπως και τα δύο γνώριζαν από την αρχή;
Ήταν όλα τα ρυθμισμένα;
Είμαι να φύγω σε επτά χρόνια! "Εντάξει μ' εμένα".
Έτσι είναι όλα έτοιμα για τις 13 του Μάη! "Εντάξει"!
Δώδεκα η ώρα. "Κάντο 12:45".
Εντάξει! "Καληνύχτα".
Επτά χρόνια μετά, στις 13 του Mάη...
στις 12:45...
Είναι αδύνατο να καταλάβεις.
Είναι από κείνα τα πράγματα που είναι καλύτερα να μην σκεφτόμαστε.
Ο πίνακας έπεσε, όταν ξυπνάς ένα πρωί και δεν την αγαπάς...
όταν ανοίγεις μια εφημερίδα και δια- βάζεις ότι ο πόλεμος έχει ξεσπάσει...
όταν δεις ένα τρένο και θέλεις να φύγεις...
όταν κοιτάς στον καθρέφτη και συνειδητοποιείς ότι είσαι γέρος...
όταν ένα βράδυ, στο κέντρο του ωκεανού, ο 1900...
με κοιτά πάνω από το πιάτο του, με κοιτάζει στα μάτια και...
Σε τρεις μέρες, όταν φτάσουμε στη Ν. Υόρκη...
"θα κατεβώ απ' το πλοίο!"
Κατάπιες τη γλώσσα σου;
Χαίρομαι.
Έτσι ξαφνικά;
Έτσι ξαφνικά!
Δικέ μου, είναι υπέροχο!
Θέλω να δω κάτι εκεί.
- Τι; - Τον ωκεανό.
- Τον ωκεανό; - Τον ωκεανό.
Πλάκα μού κάνεις.
Μόνο τον ωκεανό βλέπεις απ' τη μέρα που γεννήθηκες.
Από δω.
Θέλω να τον δω από κει. Δεν είναι το ίδιο.
Όταν δέσουμε, σκύψε απ' την κουπαστή και κοίτα.
Δεν είναι το ίδιο. Απ' τη στεριά, ακούς τη φωνή του.
Δεν την ακούς απ' το πλοίο.
- Τι εννοείς "τη φωνή του"; - Τη φωνή του.
Είναι σαν... μια μεγάλη κραυγή...
που σου λέει πως η ζωή είναι πελώρια.
Και θα ξέρεις τι να κάνεις για να συνεχίσεις να ζεις.
Θα μπορούσα να μείνω εδώ για πάντα...
κι ο ωκεανός δε θα μου πει ποτέ τίποτα.
Αν ζήσω στη στεριά ένα-δυο χρόνια, θα γίνω φυσιολογικός.
Σαν τους άλλους.
Κι ίσως μια μέρα, κατεβώ στην παραλία...
κοιτάξω τον ωκεανό κι ακούσω την κραυγή του.
Δεν ξέρω ποιος σου είπε αυτές τις αηδίες ή αν τις επινόησες.
Ο αληθινός λόγος που θέλεις να κατεβείς απ' το καράβι...
είναι η κοπέλα.
Πάντα η κοπέλα είναι.
Αλλά ακόμα κι αν δεν είναι, εγώ χαίρομαι.
Πάντα ήθελα να φύγεις απ' αυτό το καράβι...
και να παίζεις για τον κόσμο στη στεριά.
Να παντρευτείς μια καλή γυναίκα, να κάνεις παιδιά...
κι όλα αυτά τα πράγματα στη ζωή που δεν είναι πελώρια...
αλλά αξίζουν τον κόπο.
- Θα 'ρθεις να μ' επισκεφτείς; - Στη στεριά;
Φυσικά.
Και θα μου γνωρίσεις τη μητέρα των παιδιών σου.
Θα με καλέσεις για δείπνο μια Κυριακή.
Θα φέρω το επιδόρπιο κι ένα μπουκάλι κρασί...
και θα μου πεις πως δε χρειαζόταν.
Και καθώς θα μου δείχνεις το σπίτι σου, σε σχήμα πλοίου...
η γυναίκα σου θα ψήνει μια γαλοπούλα. Θα καθήσουμε στο τραπέζι...
θα επαινέσω τη μαγειρική της...
κι αυτή θα μου πει ότι μιλάς συνέχεια για μένα.
Θα σου δώσω το καμηλό παλτό μου.
Θα 'σαι κούκλος, όταν βγεις έξω.
Νομίζεις ότι θα μπορούσα να έχω οικογένεια μ' ενα άλογο;
Πόσους αποχαιρετισμούς είχα δει στην προκυμαία χωρίς να μου καίγεται καρφί.
Αλλά ο αποχαιρετισμός με τον 1900 ήταν πραγματικό πλήγμα.
Γελούσαμε και λέγαμε, "Θα σε δω σύντομα".
Αλλά μέσα μας ξέραμε ότι δε θα ξαναβλεπόμασταν ποτέ.
Δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι γι' αυτό, απλά θα γινόταν.
Και τώρα συνέβη.
Πως βγαίνεις;
Τι έπαθε; Σκατά πάτησε;
Ίσως ξέχασε κάτι.
Ξέχασε γιατί κατεβαίνει.
Τι κάνει;
Ότι κι' αν είδε από τη γαμημένη μαδερόσκαλα...
τι είδους σκέψεις πέρασαν από το μυαλό του, ενώ στεκόταν εκεί...
ποτέ δεν μου είπε.
Για πολύ καιρό μετά, φερόταν παράξενα. Δε μιλούσε σε κανέναν.
Έμενε κλεισμένος στον εαυτό του για μέρες στη σειρά.
Έδειχνε να τον απασχολούν πολύ προσωπικά ζητήματα.
Kαι μια μέρα, καθώς καθόμουν στο μπαρ...
Ευχαριστώ για το παλτό, Μαξ. Γάντι μού πήγε.
Κρίμα.
Τώρα είμαι πολύ καλύτερα. Τελείωσα μ' όλα αυτά.
Έμοιζε με κάποιο που δεν αστειευόταν...
κάποιον που ήξερε ακριβώς πού πήγαινε...
όπως όταν καθόταν στο πιάνο και άρχιζε να παίζει.
Δεν υπήρχε αμφιβολία στα χέρια του.
Ήταν λες και τα πλήκτρα περίμεναν αυτές τις νότες.
Φαινόταν σα να παίζει ασυνάρτητα...
αλλά κάπου μέσα στο κεφάλι του, οι νότες είχαν γραφτεί όλες.
Ξέρω ότι εκείνη τη μέρα, ο 1900, είχε αποφασίσει να καθίσει στο πιάνο...
και να παίξει την πιο παράλογη μουσική του.
Τη μουσική που θα σημάδευε το υπόλοιπο των ημερών του.
- Κοιτάξτε τον τύπο με την τρομπέτα! - Πρέπει να είναι μεθυσμένος ή τρελός.
Έφυγα απ' το Βιρτζίνιαν στις 21 Αυγούστου 1933...
μ' όλα μου τα χαρτιά εντάξει και την πληρωμή μου.
Ήξερα πως, αργά ή γρήγορα, θα εγκατέλειπα τη θάλασσα..
Δεν ξανάκουσα ποτέ για τον 1900 ή το Βιρτζίνιαν.
Όχι πως τους ξέχασα ποτέ. Αντίθετα.
Στη διάρκεια του πολέμου, πάντα αναρωτιόμουν...
Ποιος ξέρει τι θα 'κανε ο 1900, αν ήταν εδώ;
Τι θα 'λεγε;
Χέσε τον πόλεμο", θα 'λεγε.
Αλλά ειπωμένο από μένα, δεν ήταν το ίδιο.
Έχει περάσει πολύς καιρός.
Ίσως πήγε στο ψαράδικο να βρει την κοπέλα.
Μπορεί.
Κον... τι τρέχει; Δεν είσαι πια θαλασσόλυκος;
Πού τον βρήκες αυτόν το δίσκο;
Τι έκανες όλα αυτά τα χρόνια;
- Έπαιζα μουσική. - Ακόμα και στον πόλεμο;
Ακόμα κι όταν κανείς δε χόρευε πια.
Ακόμα κι όταν έπεφταν οι βόμβες.
Η μουσική τους βοήθησε να νιώθουν καλύτερα.
Οι τραυματίες, εννοώ.
Ή αλλιώς, τους διασκέδαζα...
καθώς γλίστραγαν μακριά σε έναν άλλο κόσμο.
Μερικές φορές δεν είχαν καν το μυαλό τους στο ταξίδι...
όταν μπορούσαν να ακούσουν τη μουσική.
Ήμουν το τελευταίο πρόσωπο που έβλεπαν.
Εγώ συνέχισα να παίζω, μέχρι που το πλοίο έφτασε εδώ.
Πλοίο το λες αυτό;
Μάλλον, βουνό από δυναμίτη έτοιμο να εκραγεί.
Λίγο επικίνδυνο, δε νομίζεις;
Κι εσύ, Μαξ;
Πού είναι η τρομπέτα σου;
Κι εγώ την παράτησα, πριν αρκετό καιρό.
Αλλά τώρα έχω διάθεση να ξαναρχίσω..
Είμαι γεμάτος νέες ιδέες.
Να φτιάξουμε ένα ντούο. Εσύ κι εγώ.
Η Μεγάλη Ορχήστρα...
του Ντάνι Μπούντμαν... Τι Ντι Λέμον Χίλια Εννιακόσια.
Μου ανάβουν τα αίματα. Θα έχουμε φοβερό σουξέ.
Έλα μαζί μου.
Θα δούμε τα πυροτεχνήματα και θ' αρχίσουμε απ' την αρχή.
Και θα αρχίσει πάλι από το μηδέν.
Μερικές φορές, έτσι πρέπει να το κάνεις. Ξαναρχίζεις απ' την αρχή.
Ποτέ δεν έχεις ξοφλήσει πραγματικά, όσο έχεις μια καλή ιστορία...
και κάποιον να την πεις. Το θυμάσαι;
Εσύ μου το είπες.
Τι ιστορίες θα έχεις τώρα!
Ο κόσμος θα κρέμεται απ' τα χείλη σου...
και θα τρελαθούν με τη μουσική σου.
Πίστεψέ με.
Αυτή η πόλη!
Δεν μπορούσες να δεις πουθενά το τέλος της.
Το τέλος...
Σας παρακαλώ, μου δείχνετε πού τελειώνει;
Πολύ ωραία έδειχναν όλα απ' τη σκάλα.
Κι εγώ ήμουν έξοχος με το παλτό μου.
Σκέτος κούκλος.
Κι έβγαινα έξω. Εγγυημένα.
Δεν ήταν αυτό το πρόβλημα.
Δεν ήταν αυτό που είδα που μ' εμπόδισε, Μαξ.
Ήταν αυτό που δεν είδα.
Αυτό που δεν είδα. Καταλαβαίνεις;
Σ' αυτή την τεράστια πόλη υπήρχαν όλα, εκτός από τέλος.
Δεν υπήρχε τέλος.
Αυτό που δεν έβλεπα, ήταν πού τελείωνε αυτή η πόλη.
Το τέλος του κόσμου.
Πάρε ένα πιάνο.
Τα πλήκτρα αρχίζουν... Τα πλήκτρα τελειώνουν.
Ξέρεις πως είναι 88. Κανείς δε θα πει τίποτα άλλο.
Δεν είναι άπειρα. Εσύ είσαι το άπειρο.
Σ' αυτά τα πλήκτρα, η μουσική που κάνεις είναι άπειρη.
Μ' αρέσει αυτό.
Μπορώ να ζήσω έτσι.
Με βγάζεις στη σκάλα κι απλώνεις μπροστά μου ένα κλαβιέ...
με δισεκατομμύρια πλήκτρα. Δεν τελειώνουν ποτέ.
Αυτή είναι η αλήθεια, δεν τελειώνουν ποτέ.
Αυτό το κλαβιέ είναι άπειρο.
Κι αν το κλαβιέ είναι άπειρο, δεν μπορείς να παίξεις μουσική.
Κάθεσαι σε λάθος σκαμνί.
Αυτό το πιάνο είναι του Θεού.
Χριστέ μου, είδες τους δρόμους; Τους δρόμους! Υπήρχαν χιλιάδες!
Πώς τα καταφέρνεις; Πώς διαλέγεις έναν;
Μία γυναίκα, ένα σπίτι...
Ένα χωράφι για δικό σου, ένα τοπίο να κοιτάς...
Έναν τρόπο να πεθάνεις;
Σε βαραίνει αυτός ο κόσμος. Δεν ξέρεις πού τελειώνει!
Δε φοβάσαι μήπως διαλυθείς...
και στη σκέψη του μόνο; Πώς αντέχεις να τον ζήσεις;
Γεννήθηκα σ' αυτό το καράβι.
Ο κόσμος πέρασε δίπλα μου. Αλλά, δυο χιλιάδες άτομα τη φορά.
Κι εδώ υπήρχαν ευχές.
Όμως, μόνο όσες χωράνε...
μεταξύ πλώρης και πρύμνης.
Έπαιζες την ευτυχία σου, αλλά σ' ένα πιάνο όχι άπειρο.
Μ' αυτό τον τρόπο έμαθα να ζω.
Η στεριά...
είναι ένα πλοίο πολύ μεγάλο για μένα.
Είναι μια γυναίκα υπερβολικά όμορφη...
Ένα ταξίδι πολύ μακρύ, ένα άρωμα πολύ δυνατό.
Είναι μουσική που δεν ξέρω να παίζω.
Ποτέ δε θα μπορούσα να κατεβώ απ' αυτό το πλοίο.
Το πολύ-πολύ, να κατεβώ απ' τη ζωή μου.
Στο κάτω-κάτω... δεν υπάρχω για κανέναν.
Εσύ είσαι η εξαίρεση, Μαξ.
Είσαι ο μόνος που ξέρει ότι είμαι εδώ.
Είσαι μειονότητα.
Και καλύτερα να το συνηθίσεις.
Συγχώρεσέ με, φίλε μου...
αλλά δεν κατεβαίνω.
Έι, Mαξ!
Φαντάσου αυτή τη σκηνή στις Χρυσές Πύλες.
Κάποιος ψάχνει τ' όνομά μου σε μια λίστα και δεν το βρίσκει.
Πώς είπες τ' όνομά σου; "Χίλια Εννιακόσια".
Βλέπετε, κύριε, γεννήθηκα σε καράβι.
Έζησα και πέθανα σε καράβι. Δε θα 'μαι γραμμένος εκεί.
Ναυάγιο; "Εξήμισι τόνοι δυναμίτη".
Νιώθεις καλύτερα τώρα;
Ναι, μια χαρά. Μόνο που έχασα ένα χέρι.
Χέρι; "Ναι, στην έκρηξη".
Θα μπορέσεις να βρεις ένα χέρι εκεί.
Ποιο σου λείπει; "Το αριστερό, κύριε".
Λυπάμαι φοβερά...
έχουμε μόνο δυο δεξιά.
Δυο δεξιά χέρια;
Δυστυχώς.
Θα σε πείραζε πολύ να...
Να πάρεις ένα δεξί χέρι, αντί για αριστερό;
Τέλος πάντων, καλύτερα ένα δεξί απ' το τίποτα, υποθέτω.
Συμφωνώ απόλυτα!
Με την ευκαιρία, έχουμε ένα μαύρο χέρι και ένα άσπρο χέρι.
Ω, ταίριαξε τα χέρια, παρακαλώ.
Δεν έχω τίποτα εναντίον των νέγρων, είναι απλώς ζήτημα αισθητικής!
Δεν είναι αστείο, Μαξ.
Να περάσεις την αιωνιότητα με δυο δεξιά χέρια;
Πώς θα κάνεις το σταυρό σου;
Mαξ!
Φαντάσου τι μουσική θα 'παιζα με δυο δεξιά χέρια!
Ελπίζω να βρω κανένα πιάνο εκεί πάνω.
Τι θα έκανες στη θέση μου;
Δεν ξέρω.
Μάλλον θα ένιωθα εντελώς άχρηστος.
Αργά ή γρήγορα όλες οι ιστορίες τελειώνουν...
και δε μένει τίποτα να προσθέσεις.
Ευχαριστώ, πάντως.
Έι, Κον!
Ένα πράγμα δεν καταλαβαίνω.
Ποιος έκρυψε τον σπασμένο δίσκο μέσα στο πιάνο;
Τον βλέπεις μπροστά σου.
Τελικά, δεν ήσουν εντελώς άχρηστος.
Κον!
Πάρε.
Πάρε την τρομπέτα σου. Θα σου χρειαστεί.
Ξέχνα τα λεφτά.
Μια καλή ιστορία αξίζει πιο πολύ από μια παλιά τρομπέτα.
Εντάξει παππού.
Repair and Synchronization by Easy Subtitles Synchronizer 0.9.6.2