ΜΙΑ ΤΡΕΛΗ-ΤΡΕΛΗ ΚΑΤΑΔΙΩΞΗ
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια καρό υφασμάτινη βαλίτσα...
Αποβίβαση πτήσης 4 από Νέα Υόρκη, Έξοδος 7.
ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΡΡΗΤΟ
Άφιξη πτήσης 741 από Ολλανδία, Έξοδος 8.
Ταξί!
Ακολούθησε αυτό τ’αμάξι!
Χάουαρντ Μπάνιστερ!
Όταν σου ζητώ να με περιμένεις κάπου...
...απαιτώ να μην κουνηθείς, ώσπου να γυρίσω.
Μάλιστα, Γιούνις.
Αρκετά τρεχάματα έχω μ’όλες αυτές τις υποχρεώσεις.
- Μάλιστα, Γιούνις. - Είναι 6:15 ακριβώς.
Αν είμαστε στο ξενοδοχείο σε μισή ώρα...
...προλαβαίνουμε να ετοιμαστούμε για τη δεξίωση.
- Βάλε τα πράγματα στο ταξί. - Μάλιστα, Γιούνις.
Δεν είναι πολύ όμορφη πόλη, Χάουαρντ;
Θα’θελα να ξανάρθουμε για τον μήνα του μέλιτος.
Μ’ακούς που σου μιλάω; Λέω να ξανάρθουμε τον μήνα του μέλιτος.
Νόμιζα πως ήθελες να πάμε στο Σαν Φρανσίσκο τον μήνα του μέλιτος.
- Μα στο Σαν Φρανσίσκο είμαστε, Χάουαρντ. - Το’ξερα.
Χάουαρντ!
Πρόσεχε! Θες να σκοτωθείς;
- Είστε καλά εκεί πίσω; - Ελπίζω να μην έσπασε τίποτα.
Ένα καρούμπαλο είναι μόνο.
Μη γίνεσαι υπερβολικός.
Εννοώ τις μπαλίτσες μου. Ελπίζω να μην έσπασαν.
Σας καταλαβαίνω, κύριε.
Εγώ συγχύζομαι ακόμα κι όταν μου τις αγγίζουν τις μπαλίτσες μου.
Μπορώ να σας εξυπηρετήσω;
Ήθελα να δω αν ήρθαν οι φίλοι μου.
Έφτασαν απ’τις Εβρίδες και είναι στο δωμάτιο 1717.
- Λυπάμαι, αλλά το δωμάτιο αυτό είναι κενό. - Περίεργο.
Μου είπαν να τους βρω στο δωμάτιο 1717 στο ξενοδοχείο Κρίσταλ.
Εδώ είναι το Μπρίστολ, κυρία μου, όχι το Κρίσταλ.
Τότε ένας απ’τους δυο μας, βρίσκεται σε λάθος ξενοδοχείο.
Κυρία Βαν Χόσκινς!
Χαίρομαι πολύ που σας ξαναβλέπω!
- Να’σαι καλά, Χανς. - Φριτζ.
Τι έπαθε ο Χανς;
Δεν υπάρχει Χανς, κα Βαν Χόσκινς. Μόνο εγώ, ο Φριτζ.
Τι κρίμα!
Παιδί!
Αυτή θα την πάρω μαζί μου, Φραντζ. Χρειάζομαι λίγα πράγματα γι’απόψε.
Αύριο, όμως, θέλω να τη βάλεις στο θησαυροφυλάκιο.
Όπως επιθυμείτε, μαντάμ.
Υπηρεσία δωματίου, παρακαλώ.
Γεια σας, τηλεφωνώ απ’το 1717.
Θα’θελα ένα διπλό σάντουιτς με μοσχάρι, μισοψημένο...
...σε μαύρο ψωμί, με μουστάρδα από πάνω και μαγιονέζα από κάτω...
...καφέ, κέικ φρούτων με σιρόπι καραμέλα κι ένα αναψυκτικό λάιτ.
Τα σημειώσατε; Ωραία.
Δωμάτιο 1717.
Και μπορείτε, αν γίνεται...
...να τ’αφήσετε έξω απ’την πόρτα;
Μην τα φέρετε μέσα, γιατί θα βάλω το παιδί μου για ύπνο.
Ωραία. Ευχαριστώ.
Λέγομαι Γιούνις Μπερνς. Από’δώ ο αρραβωνιαστικός μου, Δρ. Χ. Μπάνιστερ.
Ήρθαμε για το συνέδριο της Αμερικανικής Ένωσης Μουσικολόγων.
Πήγαινε στο φαρμακείο και πάρε μια ασπιρίνη.
Θέλω να’σαι σε φόρμα απόψε.
Μην τ’αγγίζεις αυτό! Περιέχει παλαιοζωικές μπαλίτσες Ταμπούλου.
- Μην αγγίζεις τις μπαλίτσες του. - Θα τις κουβαλήσω εγώ.
Εσύ πήγαινε στο φαρμακείο κι έλα να με βρεις στο δωμάτιο σε πέντε λεπτά.
- Εντάξει. Γιούνις; - Ορίστε.
- Γιατί πηγαίνω στο φαρμακείο; - Για ασπιρίνη.
Πάρε μια ελαφριά, για να μη σε πειράξει στο στομάχι.
- Εντάξει. - Καμαρότος.
- Παράτονος. - Πώς είπατε;
Ο ήχος από το κουδούνι σας, είναι μισή νότα παράτονος.
- "Τι χαμπάρια, γιατρέ"; - Ορίστε;
- Ως πότε θα βλεπόμαστε έτσι; - Μάλλον κάνετε λάθος.
Ήρθα εδώ για να πάρω κάτι για τον πονοκέφαλο.
Θα χρειαστείς έναν κουβά νερό, για να το καταπιείς αυτό.
Ποιο;
Μα, όχι! Ξέρετε, είμαι μουσικολόγος.
Απλώς δοκίμαζα τις εγγενείς μουσικές τάσεις αυτού του δείγματος.
Πιστεύω πως υπάρχει μουσική σχέση ανάμεσα στους πρωτόγονους...
...και στους σφαιρικούς ηφαιστειογενείς σχηματισμούς.
Όμως, δεν νομίζω πως θα σας ενδιέφεραν και πολύ, οι ηφαιστιογενείς σχηματισμοί.
Όχι τόσο, όσο τα μεταμορφικά και ιζηματογενή πετρώματα.
Θέλω να πω, οι ηφαιστιογενείς σχηματισμοί μ’αφήνουν αδιάφορη.
Ασχολούμαι κυρίως, με μαρμαρυγία, χαλαζία και άστριο.
Πυρόξενοι, μαγνητίτες και πυριγενή πλουτωνικά πετρώματα...
...δεν μ’απασχολούν καθόλου.
- Ξέχασα γιατί ήρθα εδώ. - Για τον πονοκέφαλο.
Σωστά, ευχαριστώ. Κι αντίο.
- Μήπως είπα τίποτα στραβό; - Ορίστε;
Νομίζεις πως μπορείς να με στύβεις και να με πετάς σαν λεμονόκουπα;
- Κάνετε λάθος. - Αυτό είμαι για σένα.
Ένα τυπογραφικό λάθος. Σβήσε με, κάνε πως δεν με ξέρεις.
- Μα, δεν σας ξέρω. - Τζούντι Μάξγουελ.
- Τι κάνετε; - Καλά. Εσείς;
- Μπορείτε ν’αφήσετε το χέρι μου; - Δεν νομίζω.
Χαμός!
Σας παρακαλώ, μη με βοηθήσετε. Τα καταφέρνω και μόνος μου.
Να’στε πιο προσεκτικός.
Το ξέρετε πως το 3% των ατυχημάτων συμβαίνει σε φαρμακεία;
Τι τρέχει εκεί πίσω;
Τίποτα, απλώς ψάχνουμε για ασπιρίνες.
- Να σε βοηθήσω. - Να μη με βοηθήσεις.
Απλώς, εξαφανίσου.
Καλά.
- Αυτό θα το πληρώσει ο άντρας μου. - Τι κάνει στο πάτωμα;
Υποφέρει από νευρικές διαταραχές. Πέφτει συχνά κάτω.
- Δεν θέλω ο κόσμος να πέφτει εδώ μέσα. - Είμαστε στον μήνα του μέλιτος.
- Αυτές είναι οι ελαφριές; - Ναι.
Τι σας οφείλω;
- Εξήντα οκτώ δολλάρια και 29 σεντς. - Πώς είπατε;
Εξήντα οκτώ δολλάρια και 29 σεντς.
Πόσο κάνουν οι κανονικές;
Άκου, κύριος, η ασπιρίνη κάνει 0,84 δολλάρια. Αυτό εδώ 67,45.
- Τι είν’αυτό; - Ραδιόφωνο.
- Δεν θέλω ραδιόφωνο. - Κι η γυναίκα σας;
- Δεν θέλω γυναίκα. Δεν έχω γυναίκα. - Πάντα έτσι αστειεύεται.
Δεν σε ξέρω. Δεν την ξέρω.
Έλα τώρα, Στιβ, αγόρασέ της το. Το’χουμε και σε προσφορά.
"Μήνα του μέλιτος" το λες εσύ αυτό;
Κι η ασπιρίνη;
Έι, Στιβ! Στιβ, περίμενε!
Περίμενε, Στιβ.
Λυπάμαι.
Λυπάμαι...
...αφάνταστα.
Άσε με να σου το ράψω. Θα πάμε κάπου ήσυχα.
Θα βρούμε βελόνα και κλωστή στο φαρμακείο.
Δεν θέλω να ξαναπάω στο φαρμακείο. Δεν μ’αρέσει εκεί.
Μη θυμώνεις.
Άκου, Στιβ.
Δεν με λένε "Στιβ". Με λένε Χάουαρντ Μπάνιστερ...
...και τώρα που τ’άκουσες, θα’θελα να το ξεχάσεις κιόλας.
- Προτιμώ το "Στιβ". - Προφανώς μ’έχεις περάσει γι’άλλον.
Τώρα δίνε του κι άσε με ήσυχο.
- Γιατί μ’ακολούθησες ως το φαρμακείο; - Δεν σ’ακολούθησα. Είχα πονοκέφαλο.
- Εξακολουθείς να’χεις; - Όχι.
- Χάουαρντ. - Βλέπεις;
- Χάουαρντ, σου’πα πέντε λεπτά. - Συγγνώμη, Γιούνις.
Όνομα είναι το "Γιούνις";
- Πού ήσουν; - Έμπλεξα στο φαρμακείο.
- Είστε παντρεμένοι; - Όχι.
- Συγχαρητήρια. - Θα παντρευτούμε σύντομα.
Συλλυπητήρια.
- Ποια είν’αυτή; - Δεν έχω ιδέα.
- Ήταν πίσω από μια πέτρα στο φαρμακείο. - Εξήγησέ της, Στιβ.
- Γιατί σε αποκαλεί έτσι; - Μην της δίνεις σημασία.
- Ακούστε, δις Μάξγουελ... - Ξέρεις τ’όνομά της!
Σου ορκίζομαι πως πρόκειται περί φάρσας.
Εύκολα ξεκόβεις εσύ. Καις καρδιές όπου κι αν πας.
Παντού γυναίκες. Αν εσύ το λες "φάρσα", εμείς το λέμε "πάθος".
- Ξέρεις τι θα πει "ευπρέπεια"; - Ευπρέπεια; Ουσιαστικό.
"Συμμόρφωση με προκαθορισμένους κανόνες συμπεριφοράς..."
"...συνέπεια, ορθότητα, καταλληλότητα". Βλέπε "καλοί τρόποι".
- Καλησπέρα σας, κύριε. - Καλησπέρα.
- Δεν θέλουμε να ξυπνήσουμε τον μικρό. - Όχι, βέβαια.
Εγώ...
...απλά...
- ...έψαχνα το κλειδί μου. - Α, μάλιστα.
- Δεν το βρίσκω πουθενά. - Ίσως η πόρτα είναι ανοιχτή.
Θυμάμαι ότι την κλείδωσα.
Καληνύχτα.
- Μην ξεχάσετε το φαγητό σας. - Ναι, σωστά. Θα το πάρω αργότερα.
Ευχαριστώ.
- Γιούνις. - Ποιος είναι;
Εγώ, ο Χάουαρντ Μπάνιστερ, ο αρραβωνιαστικός σου.
- Είσαι πολύ ωραίος απόψε, Χάουαρντ. - Ευχαριστώ, κι εσύ το ίδιο, Γιούνις.
Δεν ντύθηκα ακόμα, Χάουαρντ.
Έλα να σου δέσω το παπιγιόν.
- Ποιο παπιγιόν, Γιούνις; - Το παπιγιόν που κρατάς στο χέρι σου.
Α, αυτό, βέβαια.
Ήρθε το φαΐ μου.
Δεν ξέρω ποιος είναι, αλλά τον μισώ.
Δεν μπορεί, κάτι θα είπες για να ενθαρρύνεις το κορίτσι.
Τι εννοείς, Γιούνις;
Ξέρεις τι εννοώ, Χάουαρντ.
- Άντρας είσαι. - Σωστό αυτό.
- Κι αυτή γυναίκα. - Σωστό κι αυτό.
- Όπως είμαι κι εγώ. - Δεν σε βλέπω σαν γυναίκα, Γιούνις.
Σε βλέπω σαν...
...σαν Γιούνις.
- Μα, κι εγώ γυναίκα είμαι, Χάουαρντ. - Το ξέρω.
Το ξέρω, Γιούνις, πως δεν είμαι και πολύ ρομαντικός.
Δεν ψάχνω για ρομάντζα, Χάουαρντ.
Ψάχνω για κάτι βαθύτερο. Κάτι πιο δυνατό.
Τα χρόνια παίρνουν τον ρομαντισμό και φέρνουν κάτι άλλο.
- Ξέρεις τι; - Τα γηρατειά.
- Την αφοσίωση. - Αυτό ήθελα να πω.
Ας αφήσουμε αυτή τη συζήτηση για κάποια άλλη στιγμή.
Λοιπόν, Χάουαρντ, θέλω να εντυπωσιάσεις τον κο Λάραμπι.
Πες μου ακριβώς, πώς θα του συστηθείς.
Μάλλον θα πω κάτι σαν, "Γεια σας, κε Λάραμπι, είμαι ο Χάουαρντ".
- Δεν νομίζω. - Δεν είμαι ο Χάουαρντ;
Δεν πρόκειται να πεις, "Γεια, με λένε Χάουαρντ".
- Όλοι θα το’λεγαν αυτό. - Όσοι λέγονται Χάουαρντ.
Θα πας κατευθείαν πάνω του...
...θα πάρεις το χέρι του και θα το σφίξεις δυνατά, λέγοντας...
"Κύριε Λάραμπι, είμαι ο Δρ. Χάουαρντ Μπάνιστερ".
"Μεγάλη μου τιμή που σας γνωρίζω".
- Μπορείς να τα καταφέρεις; - Νομίζω πως μπορώ.
- Βάλε τα δυνατά σου. Στάσου στο ύψος σου. - Θα σταθώ στο ύψος μου.
- Σοβαρός, αλλά όχι βαρετός. - Θα’μαι σοβαρός.
- Φιλικός, αλλά απόμακρος. - Θα’μαι φιλικός.
- Τράβα τη ν’ανοίξει. - Θα την τραβήξω ν’ανοίξει.
- Αντίο, Γιούνις. - Μην είσαι αγχωμένος, Χάουαρντ.
Απλά να θυμάσαι, πως όλα εξαρτώνται απ’αυτό.
Για να δούμε.
Κύριε Λάραμπι, είναι τιμή... Όχι, δεν πάει έτσι.
Πώς πάει; Είναι...
- Είναι μεγάλη μου τιμή που σας γνωρίζω. - Παρομοίως.
Δεξίωση 8:30 μ.μ. Συνέδριο Αμερικανών Μουσικολόγων
Χορηγός - Ίδρυμα Λάραμπι
Κύριε Λάραμπι, μεγάλη μου τιμή που σας γνωρίζω.
Είμαι ο Δρ. Χάουαρντ Μπάνιστερ.
Κι εγώ ο αρχισερβιτόρος σας, ο Ρούντι. Να σας δείξω το τραπέζι σας;
Όχι, ευχαριστώ. Θα περιφερθώ λίγο για να γνωρίσω κόσμο.
- Ορίστε, κύριε. - Ευχαριστώ, δεν πίνω.
- Είστε ανάποδα, κύριε. - Είμαι ανάποδος.
Εμπρός; Δώσ’μου τον αρχηγό.
Αλήθεια; Πες του...
...πως πήρα τα έγγραφα.
- Είμαι ο Χιου Σάιμον. - Τι κάνετε;
- Είστε ανάποδα. - Το ξέρω.
Και υποπτεύομαι πως αγνοείτε τη σειρά των άρθρων μου...
...με τίτλο "Αναζητώντας μια Εξήγηση", στο περιοδικό "Μουσική".
Δεν τα διάβασα, λυπάμαι.
Κρίμα για σας. Φαντάζομαι θα γνωρίζετε πως εξαιτίας των εν λόγω άρθρων...
...κατέστην εις εκ των δυο φιναλίστ...
...στον διαγωνισμό για την υποτροφία. Παραδόξως, εσείς είστε ο έτερος.
Δε μπορώ καν να το φανταστώ ότι το Ίδρυμα Λάραμπι...
...θα πετάξει τα λεφτά του, για μελέτες προϊστορικών βράχων.
Νομίζω πως απλοποιείτε τη διατριβή μου...
Απλοποιώ; Με κατηγορείς για απλοποίηση;
Ποτέ δεν απλοποιώ.
Μια παλιά κροατική παροιμία, Μπόλιξτερ, λέει...
- "Μπάνιστερ". - Όπως σε λένε, τέλος πάντων.
Ο οικοδεσπότης μας!
Ο κος Λάραμπι;
Κύριε Λάραμπι...
Είμαι ο Χιου Σάιμον, κε Λάραμπι. Σας πάει πολύ το χτένισμα.
- Ευχαριστώ. - Εκ μέρους του εαυτού μου...
...και των συναδέλφων μου στο ωδείο...
Μάλιστα. Κι αυτός φαντάζομαι πως είναι...
- Μεγάλη μου τιμή... - Αν και θα’θελα να ξέρετε...
...πως, προσωπικά, απεχθάνομαι τα πλούτη...
...τα είκοσι χιλιάρικα θα μας επιτρέψουν, δηλαδή εμένα...
...να ολοκληρώσω την εργασία μου, που θ’αποτελέσει σίγουρα...
...μια χρυσή σελίδα για το Ίδρυμα Λάραμπι.
Ωραία τα είπατε. Συμφωνώ απολύτως.
Χρειαζόμαστε μια χρυσή σελίδα ή κάτι τέτοιο...
...όμως, οφείλω να τονίσω πως είστε απλά, φιναλίστ.
- Κι αν δεν κάνω λάθος, αυτός είναι... - Κύριε Λάραμπι.
- Πιστέψτε με, καταλαβαίνω αν... - Χαίρομαι για την κατανόηση, Σάιμον.
Και τώρα, αν μου επιτρέπεις...
- Λυπάμαι, λυπάμαι πολύ. - Δεν πειράζει.
- Δόκτωρ Μπάνιστερ. - Κύριε Τιμή, είναι...
Όχι, δεν πάει έτσι. Τέλος πάντων, χαίρω πολύ, κύριε.
- Ευχαριστώ, δεν πίνω. - Ούτ’εγώ.
Αλήθεια; Να καθίσουμε; Νομίζω...
Μετά από σας.
...πως μοιραζόμαστε το ίδιο τραπέζι.
Κύριε Λάραμπι.
Καλησπέρα, καθηγητά Χόσκουιθ. Από’δώ ο Χάουαρντ Μπάνιστερ.
Α, εσύ είσαι ο Μπάνιστερ!
- Τι κάνετε; - Ευχαριστώ.
Η αρραβωνιαστικιά σου μας έλεγε, για την περιπέτειά σας στους αιθέρες.
Τι περιπέτεια κι αυτή!
Τι περιπέτεια κι αυτή; Τι περιπέτεια, ποια;
Δεν πρέπει να κρύβεις τέτοια ανδραγαθήματα.
Πρέπει να μας τα πεις όλα. Έλα να καθίσουμε στο τραπέζι, τώρα.
Καλά τα πας, Μπάνιστερ, καλά τα πας.
- Κι αυτή πρέπει να είναι η δις Μπερνς. - Πώς είστε;
- Εσύ; - Γιού-νις, Χάουαρντ, Γιούνις.
Σχεδόν τον θεραπεύσαμε τον τραυλισμό. Κάθισε, χρυσέ μου.
- Πώς; - Χάου-αρντ. Χάουαρντ.
Κολλάει ακόμα στα ονόματα. Θα’ναι απ’τη συγκίνηση...
...που σας γνωρίζει όλους απόψε. Κι εγώ έτσι αισθάνομαι.
- Αλήθεια; - Ρωτάτε; Η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή.
Πιάστε να δείτε πώς χτυπάει. Την αισθάνεστε;
Νομίζω, την αισθάνομαι. Εντελώς. Τη νιώθω...
Την αισθάνομαι που πάει πέρα-δώθε.
Απίστευτο. Να τη νιώσετε κι εσείς.
Καθίστε κάτω, κύριοι.
- Να καθίσω δίπλα σας; - Δεν θα δεχόμουν διαφορετικά.
Γιατί δεν κάθεσαι δεξιά μου, Μπάνιστερ; Μετακινήστε τον κο Σάιμον.
- Μα, κύριε, δεν είναι... - Το ξέρω.
Μπορεί να μην είναι αυτή η ορθή σειρά των καθισμάτων...
...αλλά μπορούμε να παρακάμψουμε κάποιες τυπικότητες.
Οφείλω να σας τονίσω...
Οφείλω να τονίσω εγώ πως "η τυπικότητα αποτελεί το φόβητρο των αφελών".
- Έμερσον! - Ορίστε;
Ραλφ Γουάλντο Έμερσον, 1803-1882.
- Σας αρέσει ο Έμερσον; - Τον λατρεύω!
Λατρεύω όσους τον λατρεύουν.
Λατρεύω όσους λατρεύουν τους λάτρεις του Έμερσον. Σειρά σας.
Είναι αξιολάτρευτη, Μπάνιστερ. Είσαι τυχεράκιας.
- Μα δεν είναι... - Παραδέξου το.
- Παραδέξου πως είσαι τυχεράκιας. - Εντάξει, όμως...
- Δις Μπερνς, να σας φωνάζω "Γιούνις"; - Όχι!
Ο Χάουαρντ θέλει να πει, ότι στα μέρη μας, όλοι με φωνάζουν "Μπέρνσι".
Μπέρνσι; Μ’αρέσει!
Μπέρνσι.
Βοήθεια!
Φαντάζομαι πως γνωρίζετε το έργο του αρραβωνιαστικού σας, δις Μπερνς.
Ασφαλώς, κε Σάιμον.
- Διαβάσατε τη διατριβή του; - Μα, εγώ τη δακτυλογράφησα!
Δεν είναι η Γιούνις Μπερνς.
Τότε θα συμμερίζεστε το παράδοξο ενδιαφέρον του στις πέτρες.
Όσο τίποτα άλλο. Μια πέτρα ήταν που μας έφερε κοντά.
Δεν είσαι η Γιούνις.
Περιμένετε πραγματικά να πιστέψω, ότι ο άνθρωπος του Νεάντερνταλ...
...είχε τον τρόπο, να φτιάχνει μουσική από πετρώματα;
Μπορώ να αποδείξω ότι πρωτόγονες μελωδίες, κακόηχες ασφαλώς...
...πλην όμως, μελωδίες, βασισμένες στη διατονική κλίμακα του Βεντένγκουμ...
Λατρεύω τον Βεντένγκουμ.
...υπήρχαν ήδη, επτά εκατομμύρια χρόνια π. Χ.
- Μπορείς να το αποδείξεις; - Με τον ανάλογο χρόνο και τα χρήματα.
- Αλήθεια; Μουσική από πέτρες; - Αν θέλετε να ξέρετε...
...ο Χάουαρντ συζητούσε με τον Λέονταρντ Μπέρνσταϊν...
...την πιθανότητα να προκαλέσει μια χιονοστιβάδα σε μι ύφεση.
- Αυτό είναι γελοίο. - Πού είναι το χιούμορ σου, Σάιμον;
Είναι σκέτο διαμάντι, Μπάνιστερ.
- Είναι απίστευτη. - Το ξέρω.
ΑΙΘΟΥΣΑ ΜΠΡΙΣΤΟΛ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ ΜΟΥΣΙΚΟΛΟΓΩΝ
Πώς δεν μπορείτε να με βρείτε; Εδώ μπροστά σας είμαι.
Λυπάμαι, δεν έχω καρτελάκι στ’όνομά σας.
Μπορείτε να ξανακοιτάξετε; Λέγομαι Μπερνς, Γιούνις Μπερνς.
Πήρα τα πετράδια.
Φύγε από’κεί τώρα και να μη σε δει κανείς.
- Όβερ. - Φριτζ.
Όπως καταλαβαίνετε, κε Λάραμπι...
...αφιέρωσα έξι χρόνια σ’αυτή τη μελέτη.
- Πρέπει να φύγεις. - Και να χάσω τις συναρπαστικές εξελίξεις;
- Θα φτάσει από στιγμή σε στιγμή. - Αυτές είναι οι εξελίξεις.
...σχετικά με Ελβετούς συνθέτες.
- Ελβετούς συνθέτες, κε Σάιμον; - Μάλιστα, δις Μπερνς.
Δεν πιστεύω πως το συγκεκριμένο πεδίο, ένας μουσικός αρχαιολόγος...
...θα το’βρισκε συναρπαστικό, όμως είναι πολύ εύφορο...
...και η αρχική υποτροφία μου συνέβαλε στο να καλλιεργηθεί τα μέγιστα.
Θα πρέπει να’ριξες πολύ λίπασμα.
Θα θέλαμε ν’ακούσουμε την ιστορία που διηγούνταν η δις Μπερνς.
- Μπέρνσι. - Που διηγούνταν η Μπέρνσι...
- Τη λέει και Μπέρνσι. - Πες μας, λοιπόν.
Τι περιπέτεια ήταν αυτή που ζήσατε στους αιθέρες;
Ναι. Όχι!
Είναι πολύ μετριόφρων και δεν θα σας την πει.
Όλα ξεκίνησαν, αφότου περάσαμε το "σημείο χωρίς επιστροφή".
Μόλις το περάσαμε.
Όταν τα όργανα και οι πυξίδες σταμάτησαν...
...και το σύστημα ασφαλείας δεν έπαιρνε μπρος...
...ένας πιλότος λιποθύμησε απ’τον φόβο του κι αρχίσαμε να πέφτουμε.
Τότε ο Χάουαρντ έβγαλε τις μπαλίτσες του στο πιλοτήριο...
...διάλεξε δυο, με ισχυρή μαγνητική ισχύ...
...και προκάλεσε ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο...
Ζω έναν εφιάλτη.
- Τι τρέχει εδώ; - Η κυρία λέει πως είναι η Γιούνις Μπερνς.
Δεν το λέω απλώς. Είμαι η Γιούνις Μπερνς.
Δεν έχω καρτελάκι μ’αυτό τ’όνομα.
Πώς να’χεις, αφού η δις Μπερνς το φοράει;
- Είναι ήδη μέσα. - Δεν είναι δυνατόν.
- Μάλλον είστε σε λάθος συνέδριο. - Είναι εξωφρενικό!
Σώζοντας έτσι, εκατόν δώδεκα επιβάτες...
...από τραγικό και σίγουρο θάνατο.
Απίστευτο. Η ιστορία αυτή είναι συγκινητική.
Εγώ δυσκολεύομαι να την καταπιώ, όπως κι αυτό εδώ το ζελέ.
Τι θα’λεγες να’τρωγες τότε, μια μπουνιά στη μούρη;
- Πρέπει να σου μιλήσω κατ’ιδίαν. - Μπες κάτω απ’το τραπέζι.
- Ορίστε; - Για δες! Έπεσε η πετσέτα μου!
Όλα καλά ως εδώ;
- Δεν καταλαβαίνεις τίποτα; - Σαν τι;
- Σαν τη Γιούνις. - Αυτή δεν την καταλαβαίνω.
- Όπου να’ναι έρχεται. - Μην επαναλαμβάνεσαι.
Δεν επαναλαμβάνομαι. Δεν επαναλαμβάνομαι.
Θεέ μου, επαναλαμβάνομαι.
- Στιβ, δεν τη θες για σύζυγο. - Με λένε "Χάουαρντ"!
- Κανείς σας δεν τη θέλει για σύζυγο. - Και γιατί αυτό;
Δεν θες να παντρευτείς, κάποια που θα ζαρώσει.
- Όλοι ζαρώνουν κάποτε. - Όχι όμως και μεθαύριο.
Τι τρέχει εδώ κάτω;
Δεν μπορείτε να μείνετε χωριστά, έτσι;
Απλώς μιλούσαμε.
Είστε εντάξει, κε Λάραμπι; Να βοηθήσω;
Όχι. Μια χαρά είμαι. Απλώς τα λέγαμε.
- Τι έγινε; - Συμβαίνει τίποτα;
Όχι.
Δοκιμάζουμε μια θεωρία περί "Παλμών των Φωνητικών Χορδών Όταν Σκύβεις".
Πώς; "Παλμός των Φωνητικών Χορδών Όταν Σκύβεις";
- Δεν ξέρετε το Π.Φ.Χ.Ο.Σ.; - Ασφαλώς.
Νομίζω πως διάβασα και άρθρο πρόσφατα.
Τσαρλς, τι κρασί σερβίρεις στο τραπέζι 1;
Σ’το λέω, Μπάνιστερ, η κοπέλα σου από’δώ, είναι αστέρι.
Α-Σ-Τ-Ε-Ρ-Ι.
Κι αν πάρεις τελικά το βραβείο, να ξέρεις ότι το οφείλεις σ’εκείνη...
...όσο και σ’εσένα, έγινα κατανοητός;
Απολύτως κατανοητός.
Χάουαρντ Μπάνιστερ!
Χάουαρντ, πες τους ποια είμαι! Προσπαθούν...
Προσπαθούν να με κρατήσουν έξω!
Ποια είναι αυτή, η ιδιαιτέρως ανισόρροπη γυναίκα;
Χάουαρντ, πες τους ποια είμαι.
Πες τους ποια είμαι!
Απαιτώ να τους πεις ποια είμαι, εδώ και τώρα!
Πρώτη φορά τη βλέπω στη ζωή μου.
Περιμένετε!
ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ ΜΟΥΣΙΚΟΛΟΓΩΝ
Να τη, έρχεται. Έβγαλες τα πετράδια απ’το ξενοδοχείο;
Όχι, τα έβαλα στο 1714. Δεν είχα χρόνο...
Στο 1714;
Τι σόι υπεύθυνος ασφάλειας είσαι, όταν δεν μπορείς να κάνεις ούτε μια κλοπή;
- Ντροπή μου. - Δεν πειράζει.
Απασχόλησέ την, ώσπου να επιστρέψω τη βαλίτσα στο δωμάτιο.
- Και πώς θα το καταφέρω αυτό; - Βάλε τη γοητεία σου.
Γοητεία. Θα βάλω τη γοητεία μου.
- Τι θες; - Κυρία μου, είμαι ο Φριτζ.
Φαντάζομαι πως ήρθατε να μου ζητήσετε συγγνώμη, για τα εξωφρενικά εγκλήματα...
...που διαπράξατε σε βάρος μου.
Η αλήθεια είναι, πως ένας ένοικός μας έχασε κάτι.
Δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί να βρίσκεται εδώ μέσα, εκτός κι αν μπήκε έρποντας.
Ακριβώς, δις Μπερνς.
Τι θέλετε να πείτε;
Μην ταραχτείτε, αλλά ένας τακτικός πελάτης μας...
...κάποιος πλούσιος εκκεντρικός, έχασε το φίδι του.
Όχι! Εδώ. Ηρεμήστε.
Προτείνω να κρυφτείτε στην τουαλέτα για λίγο...
...όσο εγώ θα ψάχνω το δωμάτιό σας.
Κι αν είναι εκεί μέσα;
Δεν πρόκειται.
Τα φίδια, όπως ξέρετε, φοβούνται πολύ τα... πλακάκια.
Α, μάλιστα. Ευχαριστώ.
Εντάξει, δις Μπερνς, μπορείτε να βγείτε τώρα.
Τι άλλο μπορεί να μου συμβεί;
- Τι τρέχει, Στιβ; - Δεν με λένε Στιβ...
...κι αυτό που τρέχει είναι, το πώς θα το εξηγήσω αυτό στη Γιούνις.
- Αυτό είναι το ευκολότερο. - Το ευκολότερο.
Θα πας στο δωμάτιό της και θα χτυπήσεις την πόρτα.
Αυτή θα σου ανοίξει. Κατά πάσα πιθανότητα θα έκλαιγε...
...οπότε τα μάτια της θα’ναι πρησμένα και κατακόκκινα...
...και η μύτη της θα τρέχει, όμως εσύ θα το παραβλέψεις.
Θ’ακουμπήσεις το χέρι σου στον ώμο της...
...θα την κοιτάξεις ίσια, μέσα σ’αυτά τα κόκκινα, πρησμένα μάτια...
...και θα της πεις...
"Συνέβη μια πελώρια παρεξήγηση".
"Φέρθηκα σαν χωριάτης, σαν αγροίκος. Όμως, τώρα τα βλέπω όλα καθαρά".
"Και με την Τζούντι αποφασίσαμε να σε κλείσουμε σε ψυχιατρείο".
Δεν είν’αστείο.
Στιβ, τι έχεις πάθει; Περάσαμε υπέροχα απόψε!
- Η υποτροφία είναι στο τσεπάκι μας. - "Μας";
Βοήθησα κι εγώ. Με φωνάζει "Μπέρνσι".
Αυτό ακριβώς είναι το θέμα: Δεν είσαι η Μπέρνσι.
Η Μπέρνσι είναι η Μπέρνσι, δηλαδή η Γιούνις, που δεν τη λένε Μπέρνσι.
Καμία δεν είναι η Μπέρνσι.
- Τότε ποιο είναι το θέμα; - Το θέμα είναι...
Ξέχασα το θέμα.
Το θέμα είναι ότι αν ο Λάραμπι μάθει, πως δεν είμαι η Γιούνις...
...θα νομίσει ότι τον κορόιδεψες, κι αντίο είκοσι χιλιαρικάκια!
Ακριβώς!
Μ’αυτά τα λεφτά θα μπορούσα να αποδείξω, ένα σωρό θεωρίες μου.
Θεωρίες που...
Είν’ανάγκη να στέκεσαι τόσο κοντά;
Έχω μεγάλη μυωπία.
- Πού είχα μείνει; - Στις θεωρίες.
Σωστά.
Μ’αυτά τα λεφτά θα μπορούσα να πάω στη Γαλλία...
...και να μελετήσω προϊστορικές μορφές τέχνης, ηλικίας εκατό χιλιάδων ετών.
- Τη Χρυσοφόρα ή του Περιγκό; - Και τις δυο, αν πάρω...
- Πού τα ξέρεις εσύ αυτά τα ονόματα; - Στην τύχη.
Τώρα, όμως, θέλω να φύγεις.
Στιβ, συγγνώμη, εγώ απλώς ήθελα να βοηθήσω.
Ξέρω πως δεν είχες κακή πρόθεση, πως είσαι απλώς...
- Είσαι απλώς, διαφορετική. - Ευχαριστώ.
Ξέρω πως είμαι διαφορετική, όμως στο εξής...
...θα προσπαθήσω να’μαι η ίδια.
Ίδια με τι;
Ίδια μ’εκείνους που δεν είναι διαφορετικοί.
- Ωραία, ευχαριστώ κι αντίο. - Έλα τώρα, δώσ’μου μια ευκαιρία.
Όταν με μάθεις καλύτερα, θα με συμπαθήσεις.
Δεν θα σε συμπαθήσω. Αντίο.
Ας μην πούμε αντίο, ας πούμε "στο επανιδείν".
Όχι, ας πούμε αντίο.
Μπες στο δωμάτιο της κας Βαν Χόσκινς απ’τη διπλανή πόρτα...
...πάρε τη βαλίτσα και φέρ’τη στο υπόγειο.
- Κι αν ξυπνήσει; - Πες της πως είσαι ερωτευμένος μαζί της.
Πως την παρακολουθείς όλη νύχτα, με σκοπό να της κάνεις τρελό έρωτα.
Δεν γίνεται απλά, να τη σκοτώσω;
"Η Αισθησιακή Γυναίκα"
Είναι παράλογο.
- Καλώς τον! - Γεια.
- Μπα. Μάλλον θα το φαντάζομαι. - Τι είπες;
Νομίζω πως σου’πεσε κάτι.
- Τι στην ευχή κάνεις εκεί; - Απ’ό,τι βλέπεις, μπάνιο.
Αν δεν φύγεις από’δώ σε δυο λεπτά, θα φωνάξω την αστυνομία.
Για να μαζέψουν ποιον; Εμένα απ’το μπάνιο ή εσένα τον ξεβράκωτο;
Δεν αστειεύομαι. Δεν μ’αρέσει να δρω βιαστικά...
...αλλά αυτό είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.
Είσαι σκέτη κατάρα.
Σπέρνεις παντού το χάος και τον πανικό, όμως, πες μου, γιατί διάλεξες εμένα;
Γιατί είσαι γλύκας με πυτζάμες, Στιβ.
Βγες έξω!
- Τώρα αμέσως; - Ναι!
Όχι, περίμενε!
Είσαι καλά;
- Μου φαίνεται πως έσπασα κάτι κόκαλα. - Για να δω.
- Δεν θέλω βοήθεια! - Πες μου πού πονάς.
Στο λαγόνιο; Στο ιερό οστό; Ελπίζω να μην είναι ο κόκκυγας.
Δεν αναπνέω. Λες να’σπασα κάνα πνευμόνι;
Μάλλον το παπιγιόν σου είναι σφιχτό.
- Ορίστε. Το τηλέφωνο μάς έλειπε τώρα. - Θα το σηκώσω εγώ.
Μπορώ και μόνος μου.
Εμπρός; Ναι.
Ποια Γιούνις; Α, η Γιούνις!
Χάουαρντ, τι τρέχει εκεί μέσα;
Τίποτα. Απλώς έπεσα.
- Χτύπησες; - Είμαι καλύτερα. Σ’ευχαριστώ που πήρες.
- Χάουαρντ! - Ναι, Γιούνις;
- Έρχομαι αμέσως. - Καλύτερα να μην το κάνεις.
Θέλω να δω αν είσαι καλά.
Είμαι θυμωμένη μαζί σου, αλλά εξακολουθώ να νοιάζομαι.
- Μ’ακούς; - Ναι, Γιούνις.
Ντύνομαι.
Τι ήταν αυτό;
Ποιο;
Άκουσα κάποιον...
...να λέει ότι ντύνεται.
Είναι απ’την τηλεόραση, Γιούνις.
Βλέπω μια πολεμική ταινία. Ντύνονται για τη μεγάλη μάχη.
Η φωνή ήταν γυναικεία.
Είναι φανταρίνες. Η ταινία λέγεται "Γυναίκες στα Όπλα".
Μήπως σου βρίσκεται κανένα μπουρνούζι;
Έρχομαι αμέσως!
Αυτό ήταν, λοιπόν.
- Μια επιλογή μου απέμεινε. - Ποια επιλογή; Τι λες;
Έρχεται η Γιούνις, εσύ είσαι με την πετσέτα κι εγώ πηδάω απ’το παράθυρο.
- Στιβ. - Αντίο.
- Στιβ, περίμενε! - Δεν το πιστεύω! Τα κατάφερες πάλι.
- Συγγνώμη. Είστε του ξενοδοχείου; - Γιατί;
Ψάχνω το κλειδί για το 1716. Είναι μέσα ο αρραβωνιαστικός μου.
Μου φαίνεται πως χτύπησε.
Συγγνώμη, δεσποινίς, εγώ πηγαίνω στο 1717.
Κανονικά δεν θα σας το ζητούσα...
...όμως νομίζω πως...
Εκτελώ διαταγές από τη ρεσεψιόν.
Πρέπει να πάω στο 1717, γι’αυτό μη με καθυστερείτε.
Χάουαρντ. Άνοιξε μου, Χάουαρντ.
Το ξέρω πως είσαι μέσα.
Μ’ακούς;
Χάουαρντ, άνοιξε την πόρτα, αμέσως!
- Γιατί όχι στη ντουλάπα; - Θα ψάξει εκεί.
Καλά, τι είδους άνθρωπος είναι;
Χάουαρντ Μπάνιστερ, σου μιλάω!
Ξέρω πως είσαι μέσα.
Φοβάμαι τα ύψη, έχω ακροφοβία.
- Έχει περβάζι. - Έχω και περβαζο-φοβία.
- Θα την ξεφορτωθώ. - Δεν γίνεται!
Μ’ακούς;
- Είναι επιθετική. - Δεν γίνεται!
- Μαθαίνει καράτε. - Γίνεται.
Θα μετρήσω ως το πέντε.
Μη, Γιούνις. Ξέρεις πως το μέτρημα μου τη δίνει.
Ένα!
Δύο! Τρία!
Τέσσερα!
Πέντε!
Γεια σου, Γιούνις, πέρνα μέσα.
Χάουαρντ, αν πρόδωσες την πίστη μου σ’εσένα...
Τι είν’αυτό;
Η μπανιέρα. Ετοιμαζόμουν να κάνω ένα μπάνιο.
Από πότε κάνεις μπάνιο με σαπουνάδα;
Έτσι έβγαινε απ’τη βρύση, Γιούνις.
- Και τι τις θες τις πέτρες σου στο μπάνιο; - Δεν ξέρω. Μακάρι να’ξερα, αλλά δεν ξέρω.
- Τι ψάχνεις, καλή μου; - Χάουαρντ, δεν μου μιλάς ανοιχτά.
Ανοιχτά σου μιλάω, Γιούνις. Πάντα σου μιλούσα ανοιχτά.
Ανοιχτά είναι.
Καλησπέρα. Πού να σας τ’αφήσω;
Πού να μου αφήσετε τι;
- Σάντουιτς με μοσχάρι. Μουστάρδα... - Δεν θέλω να φάω!
Δωμάτιο 1716, έτσι; Καλά, θα το αφήσω εδώ πάνω.
- Τι ήταν αυτό; - Ποιο;
- Άκουσα έναν χτύπο. - Τα νεύρα σου θα’ναι.
- Γιατί ασχολείσαι με το παράθυρο; - Μπαίνει πολύς αέρας. Επικίνδυνο αυτό!
Χάουαρντ, θα κλείσεις επιτέλους...
...την τηλεόραση;
Χάουαρντ, αν δεν κλείσεις αμέσως την τηλεόραση, θα ουρλιάξω!
Ουρλιάζεις ήδη, Γιούνις.
Λυπηθείτε μας. Προσπαθούμε να κοιμηθούμε εδώ κάτω.
Γιούνις.
- Βγάλε την πρίζα. - Είναι με καλώδιο.
Τράβα το καλώδιο, τότε.
Σταματήστε πια!
Θα φωνάξω την αστυνομία.
Εκεί κάτω.
Ξετυλίξτε τη μάνικα.
Εδώ είναι.
...η πυροσβεστική να έρθει στο 1716.
Δις Μπερνς, τι κάνετε στο δωμάτιο του κυρίου Μπάνιστερ;
Δεν ξέρετε τι θα πει ευπρέπεια;
Εμπρός;
Περάστε, είναι σπασμένη. Εννοώ, είν’ανοιχτά.
Καλημέρα σας.
Μπα, δεν νομίζω.
Είμαι ο κος Κάλτενμπορν, διευθυντής αυτού που απέμεινε απ’το ξενοδοχείο.
Λυπάμαι για την αναταραχή. Δεν μου συμβαίνει συχνά.
Κύριε Μπάνιστερ, έχω ένα μήνυμα για σας, απ’τους υπάλληλους του ξενοδοχείου.
- Και τι λέει; - Αντίο.
Αυτό είν’όλο;
- Θα το εκτιμούσαμε πολύ, αν φεύγατε. - Πότε;
- Χτες. - Τόσο σύντομα;
Φαντάζομαι πως δεν θα έχετε άλλο δωμάτιο, όπου θα μπορούσα να μείνω μέχρι...
Όχι...
Ας είναι.
Αυτές είναι, οι ηφαιστιογενείς μπαλίτσες μου.
Καλά, ό,τι πείτε.
Και πού λέγατε να πάτε τώρα;
Η μνηστή μου, ακόμα καίγεται και...
Η δις Μπερνς ακόμα κοιμάται.
Έλεγα να την περιμένω στην υποδοχή.
Λυπάμαι για το δωμάτιο.
Μη στενοχωριέστε, έχουμε τόσα άλλα.
Ωραία θέα. Μάλλον τρελάθηκα.
Εγώ κοιτάζω τη θέα κι η Γιούνις γυρνάει πίσω.
"Τόσα μπαρ σ’ολόκληρη την πόλη κι αυτός βρήκε να’ρθει στο δικό μου".
"Παίξε, Σαμ".
Δεν ξέρω...
Ντο μινόρε, στην εβδόμη.
Πολύ καλό.
Ναι.
Τι τρέχει;
Το μέλλον.
Τι έχει το μέλλον;
Κρίνοντας απ’το πρόσφατο παρελθόν...
Ο Έντμουντ Μπερκ είπε, "Μην κρίνεις το μέλλον απ’το παρελθόν".
Ορίστε;
Θ’αναρωτιέσαι πώς γίνεται να ξέρω για τον Έντμουντ Μπερκ.
Σπούδασα πολιτικές επιστήμες.
Εκεί έμαθες για τις πέτρες;
- Έχουμε ίδιες βαλίτσες. - Ναι.
- Όχι. - Όχι;
Ανώτερη γεωλογία, στο Γουέλσλι.
- Κι η μουσική; - Στο Μπένιγκτον, κριτικός μουσικής.
Συγκριτική λογοτεχνία στο Νορθουέστερν, αρχαιολογία στο Τασκίγκι.
Σημασιολογία στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο.
Κτηνιατρική στο Τέξας. Πες μου να σταματήσω.
- Για να γίνεις τι; - Πτυχιούχος.
- Κι είναι σημαντικό; - Για τον πατέρα μου.
Τσαντίστηκε που μ’έδιωξαν απ’το κολέγιο.
Σ’έδιωξαν;
Με απέβαλαν. Θες να σου πω γιατί;
Μ’έστελνε απ’το ένα μέρος στο άλλο, αλλά πουθενά δεν στέριωσα.
Μερικά μέρη ήταν καλά, διάβασα και πολλά βιβλία.
Είδα ταινίες, όμως πάντα πήγαινε κάτι στραβά.
- Το πιστεύω αυτό. - Την τελευταία φορά δεν έφταιγα εγώ!
Τι έγινε;
Τίποτα σοβαρό.
Απλώς ένα ατύχημα στην τάξη. Ας πούμε ότι κάηκε.
- Κάηκε; - Για την ακρίβεια, ανατινάχτηκε.
- Πολιτική επανάσταση; - Τότε σπούδαζα χημεία.
- Τώρα φοβάμαι να γυρίσω σπίτι. - Κι εγώ το ίδιο.
Τι εννοείς;
Ήρθαμε με τη Γιούνις από την Αϊόβα. Απ’το ωδείο μου, μάζεψαν λεφτά...
...για να’ρθω εδώ και να κερδίσω το βραβείο.
- Ξέχασα να σου δώσω αυτό το γράμμα! - Γράμμα;
Ήταν κάτω απ’την πόρτα σου, όταν μπήκα στο δωμάτιο.
- Το άνοιξες; - Πώς αλλιώς θα μάθαινα τι λέει;
- Το βραβείο! Απ’τον κο Λάραμπι! - Ναι!
- Ναι, το ξέρω. - Θεέ μου! Τα είκοσι χιλιάρικα!
Ξέρω.
- Πρέπει να το πω στη Γιούνις. - Ασφαλώς.
Άλλωστε, είναι...
- Είναι η αρραβωνιαστικιά μου. - Και βέβαια.
Της αξίζει να’ναι η πρώτη...
...ή έστω, η δεύτερη.
Ναι.
Πού είχα μείνει;
Στη Γιούνις.
Ποια είν’η Γιούνις;
Γιούνις, άνοιξε την πόρτα. Έχω υπέροχα νέα.
Δεν θέλω τη συγγνώμη σου, Χάουαρντ.
Είναι πολύ αργά πια.
Εντάξει, Γιούνις, δεν θα’χει συγγνώμη.
Είσαι τελείως άκαρδος;
Εγώ πίστευα πως μετά απ’όσα μου’κανες, θα ζητούσες συγχώρεση γονατιστός.
Σε παρακαλώ, άσε με να σου διαβάσω αυτό το γράμμα.
"Αγαπητέ Χάουαρντ", το άκουσες; "Χάουαρντ".
Αφού έτσι σε λένε.
"Η επιτροπή αποφάσισε, εκτός εξαιρετικού απροόπτου..."
"...να σου απονείμει το βραβείο Λάραμπι".
"Σε προσκαλώ σε γεύμα στην οικία μου, το μεσημέρι..."
"...παρουσία και της γλυκύτατης μνηστής σου. Με τιμή, Φρέντερικ".
Γιούνις, "Φρέντερικ".
Πώς γίνεται να με αποκαλεί...
..."γλυκύτατη μνηστή" σου, όταν δεν μ’έχει δει καν;
Θα του τα εξηγήσουμε όλα σήμερα.
Εντάξει, Χάουαρντ. Θέλω λίγο χρόνο, για να ετοιμαστώ.
Πήγαινε εσύ κι εγώ θα’ρθω το συντομότερο.
- Η διεύθυνση; - Ράσιαν Χιλ, 888.
Και, Γιούνις...
Ράσιαν Χιλ, 888.
Πήγαινε στην οδό Ντιρέλο, αριθμός 459.
Δώσ’τη στα παιδιά στον δεύτερο όροφο.
Οδός Ντιρέλο, 459.
Κανονίστηκε. Η Γιούνις θα μας βρει εκεί. Πιστεύω πως θα πετύχει.
- Τι μπορεί να πάει στραβά; - Μην το λες αυτό.
Θα πεις στον Λάραμπι ότι η Γιούνις είν’η Γιούνις...
...κι ότι εκείνη που θεωρεί ως Γιούνις, δεν είναι.
- Κι εσύ τι θα πεις; - Για τι πράγμα;
- Για τον εαυτό σου. - Ότι με μάζεψες απ’τον δρόμο.
- Άσε. Μην πεις τίποτα καλύτερα. - Εντάξει. Θα κουνάω απλώς το κεφάλι μου.
Ναι. Κι έτσι θα τελειώσει αυτή η φάρσα.
Και τι θα γίνει μ’εμάς;
Θ’αποχαιρετιστούμε. Είναι απλό, νομίζω.
Εντάξει. Κάλεσε ταξί κι έρχομαι σε λίγο.
Τη δεσποινίδα Μπερνς, παρακαλώ.
Ναι;
Δις Μπερνς, είμαι η Σίλβια, η γραμματέας του κου Λάραμπι.
Έγινε ένα μπέρδεμα με τις προσκλήσεις.
Το γεύμα μετατέθηκε απ’το σπίτι του κου Λάραμπι...
...σ’ένα απ’τα γραφεία του.
Ο κος Μπάνιστερ έχει αναχωρήσει ήδη...
Τον πρόλαβα στην έξοδο και τον ειδοποίησα.
Μπορείτε να σημειώσετε τη διεύθυνση;
- Οδός Ντιρέλο, αριθμός 459. - Ντιρέλο;
Δεύτερος όροφος.
- Ευχαριστώ, δεσποινίς... - Λουίζ.
Νόμιζα πως είπατε, "Σίλβια".
Ναι, Σίλβια-Λουίζ. Ξέρετε, με παυλίτσα στη μέση.
Με συγχωρείτε.
Μ’έκλεψαν! Όλα μου τα κοσμήματα!
Βοήθεια! Όλα μου τα κοσμήματα.
Ληστές! Κλέφτες!
Είσαι σίγουρος πως αυτή είν’η διεύθυνση;
Οδός Ντιρέλο, 459. Μήπως θέλετε να περιμένω κιόλας;
- Ναι, θα το’θελα. - Δεν νομίζω.
Είναι κανείς εδώ;
Μάλλον δεν είμαι στο γραφείο του Λάραμπι...
Αυτές είναι του Χάουαρντ.
Τι στα κομμάτια κάνετε με τις πέτρες του Χάουαρντ Μπάνιστερ;
Ευχαριστούμε πολύ.
Να τα, τα αστέρια μας. Συγχαρητήρια, Χάουαρντ.
- Ευχαριστώ, κε Λάραμπι. - Φρέντερικ.
Έχω να σας πω κάτι σημαντικό.
Έλα να σου γνωρίσω τους φίλους μου.
Να το πάρω αυτό, κύριε;
Όχι, ευχαριστώ. Θα το κρατήσω.
Βλέπω έβαλες τα καλά σου, λες κι είσαι σε δεξίωση.
- Τι έγινε, "Μπόλιστερ"; - Μπάνιστερ.
Μήπως κάηκαν τα υπόλοιπα ρούχα σου;
- Θα θυμάστε τον κο Σάιμον. - Η δις Μπερνς, σωστά;
- Όχι. Μπέρνσι. - Και βέβαια.
Κυρίες και κύριοι, και κε Λάραμπι.
Φρέντερικ!
Κύριε Φρέντερικ. Αυτό που θέλω να σας πω...
Ο Χάουαρντ θέλει να πει, πόσο εκτιμά τη φιλοξενία σας.
Θα σας θυμόμαστε όλους, όταν γυρίσουμε στην Αϊόβα.
Τι συγκινητικά αισθήματα!
Σου’χει πει ποτέ κανείς, ότι είσαι σέξι;
Για να πω την αλήθεια, όχι.
Κι ούτε πρόκειται.
Έχω να σας ανακοινώσω κάτι, που θα βρείτε εξαιρετικά ενδιαφέρον.
Το ερευνητικό μου πνεύμα ξύπνησε κι έτσι έψαξα λίγο το παρελθόν...
...του κου Μπάνκαστερ και της δίδας Μπερνς, και βρήκα...
Νομίζω πως μπορεί να περιμένει, ως το τέλος της μουσικής επίδειξης...
...που θα παρουσιάσει ο Χάουαρντ με τις πέτρες του.
Τι λες, Χάουαρντ;
Εντάξει.
Για όσους δεν γνωρίζουν τη θεωρία του δρα Μπάνιστερ...
...περί της δονητικής, προϊστορικής ρυθμικής επικοινωνίας...
...αφήστε με να σας εξηγήσω...
Τι τρέχει;
- Συμβαίνει τίποτα; - Λάθος βαλίτσα.
Έχουν και ίδιες βαλίτσες.
Δεν είναι γλυκό;
Κύριε Λάραμπι, θα’θελα να σας ρωτήσω κάτι.
Τι θα λέγατε αν...
ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΡΡΗΤΟ
Νομίζω πως έγινε κάποιο λάθος.
Κάποιο λάθος, κυρίες μου και κύριοι...
...έχει γίνει με την υποτιθέμενη ταυτότητα αυτών των "συναδέλφων" μας.
Αυτός δεν ξέρω ποιος είναι, όμως αυτή, δεν είναι σίγουρα αυτή που λέει.
Τι στο καλό εννοείς;
Μην κουνηθεί κανείς!
Κάντε πιο πέρα.
Θέλω τη βαλίτσα.
Ποια απ’τις δυο;
- Τι; - Ποια απ’τις δυο;
Όποια να’ναι! Σπρώξ’την προς τα’δώ.
Μην κουνηθείτε!
Μακριά απ’τη βαλίτσα.
Αυτό είναι απαράδεκτο! Πώς έρχεστε εδώ απρόσκλητοι;
Κάντε πίσω.
Θέλω απλώς εκείνη τη βαλίτσα, ή ίσως πάλι εκείνη, ή ίσως εκείνη.
Πέτα μου αυτήν εδώ.
Χάουαρντ! Έχουν τις πέτρες σου!
- Μην κουνηθεί κανείς! - Αυτό είναι ανήκουστο!
Πέταξε κάτω τη βαλίτσα και τ’όπλο.
Μην πυροβολήσετε εμένα, είμαι μισός Ιταλός.
Βούλωσ’το!
Μην κλωτσάς τις πέτρες, παλιο-αχρείε!
Σκάσε!
Μην τολμήσεις να χτυπήσεις αυτή τη γενναία ανισόρροπη γυναίκα!
Κύριος!
Άρπα του τα πόδια!
Δώσ’το μου αυτό.
- Διασκεδάζουμε; - Δεν βρίσκω τις πέτρες μου!
- Πιάσε τις βαλίτσες. - Ποιες όμως;
Όλες!
Μη!
Πόσες βαλίτσες υπάρχουν;
- Τέσσερεις! - Βρήκα τις τρεις!
Περίμενε μισό λεπτό.
Βάλ’τες εδώ.
- Τι λένε τα πόδια σου; - Τα πόδια μου;
Ξέχνα το. Σπρώχνε!
Έλα.
- Τι; - Ανέβα!
Έλα, Στιβ, θα τα καταφέρεις!
Με λένε "Χάουαρντ"!
Θα τους χάσουμε, αν δεν βιαστούμε.
Ακολούθησε αυτό το ταξί, είμαι της κυβέρνησης!
Εντάξει.
Έρχονται.
Κρατήσου!
Άντε, Χάρι, οδήγα!
Είσαι μπροστά μου και δεν βλέπω!
Ωχ, όχι!
- Τι είναι; - Μη ρωτάς!
- Πάτα φρένο. - Πατάω!
Όχι!
- Πού είμαστε; Δεν βλέπω! - Δεν έχει και να δεις πολλά.
Είμαστε μέσα σ’έναν κινέζικο δράκο.
ΣΑΝΓΚΡΑ-ΛΑ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΙΣ ΚΟΣΤΟΥΜΙΩΝ
Πάμε.
- Περίμενε, ξέρω πού βγάζει το στενάκι. - Ωραία, πάμε.
Έχω μια ιδέα. Ακολούθα με.
- Τι είδους ιδέα; - Μην απομακρύνεσαι.
Όχι! Ευχαριστώ πολύ.
- Αυτό που κάνουμε είναι απαίσιο. - Είναι φανταστικό, θα σ’αρέσει.
Συγγνώμη, θα ξανάρθουμε.
Τι κάνεις; Αυτός είναι μονόδρομος!
Κι εμείς προς μια μεριά πάμε!
- Πρόσεχε! - Προσέχω.
Ωχ, όχι!
- Τι κάνεις; - Οδηγώ!
- Το ξέρω! - Πρώτη μου φορά.
Παιχνιδάκι.
- Τι κάνει αυτό εδώ; - Άσε με εμένα, για όνομα του Θεού!
Πρόσεχε το αυτό!
Μπορείς να τα κλείσεις αυτά;
Πώς;
Αυτό είναι το ραδιόφωνο!
Πώς τα πάμε;
Έρχονται! Στρίψε εδώ!
Καλά, στρίβω!
- Πρόσεχέ το αυτό! Μπες εκεί! - Πού; Όχι!
Ναι!
Σκύψε!
Και τώρα τι;
- Κάνε όπισθεν. - Το’ξερα πως θα το’λεγες.
Πού είναι;
- Κύριε Λάραμπι, θα με βοηθήσετε; - Φρέντερικ!
- Φρέντερικ, θα με βοηθήσεις; - Ναι. Εσύ ποια είσαι;
Η Γιούνις Μπερνς.
Ποιος νοιάζεται για δαύτη; Εδώ θα σκοτωθούμε!
Θα σκοτωθούμε όλοι!
Νομίζω πως μας έχασαν.
Κλείνεις το ραδιόφωνο, σε παρακαλώ;
Έγινε.
- Καλύτερα να στρίψω από’δώ για σίγουρα. - Εντάξει.
Συγγνώμη!
Μας πλησιάζουν.
Νομίζω πως έχει έναν καλό δρόμο εκεί.
Εντάξει.
Δεν βλέπω πού πάμε!
Θα καθαρίσω τα γυαλιά σου.
Τώρα είναι που δεν βλέπω τίποτα!
Τζούντι, δεν βλέπω.
Θεέ μου, βλέπω!
Κατευθύνονται προς το φέρι!
- Από πίσω τους! - Εντάξει!
- Θα τα καταφέρουμε! - Όχι.
Θα τα καταφέρουμε!
Τελικά, δεν το νομίζω.
Πού πηγαίνουν;
Βοήθεια!
Μη φοβάσαι, θα σε βοηθήσω.
Κοίτα τους.
Τι άθλια και παρηκμασμένη ομήγυρη, δεσμοφύλακα.
Αυτό είναι το ακροατήριο, Εντιμότατε.
Και βέβαια...
Άντε, να τελειώνουμε.
Εγέρθητι!
Ακούστε, όλοι οι παρόντες, πως άρχεται...
...η παρούσα συνεδρίαση, σήμερα, 30η Ιουλίου 1972...
...προεδρεύοντος του Εντιμότατου Μάρβιν Μπ. Μάξγουελ.
Καθίστε.
Δεν θέλω φωνές απόψε.
Δεν θέλω διακοπές ή άλλου είδους διαμαρτυρίες.
Θέλω ηρεμία, τάξη και ασφάλεια.
Αν ακούσω καμιά σαχλαμάρα, οτιδήποτε...
...θα’μαι αμείλικτος. Αμείλικτος!
Το καταλάβατε καλά;
Λες να το κατάλαβαν;
Μάλιστα, κύριε. Είμαι σίγουρος.
Άντε, ν’αρχίσει η παράσταση.
Ο Εντιμότατος αισθάνεται καλά;
Όχι, ο Εντιμότατος δεν αισθάνεται καλά.
Το κεφάλι μου πάει να σπάσει, ο μεταβολισμός μου είναι σε απραξία...
...και τα νεύρα μου είναι τσατάλια!
Κακό αυτό, κύριε.
Έχεις ιδέα τι θα πει να κάθεσαι εδώ, το ένα βράδυ μετά το άλλο...
...και να βλέπεις τα αποβράσματα της κοινωνίας, να περνούν μπροστά σου;
Ασφαλώς κι έχω.
Δεν το νομίζω.
Δεν είναι καθήκον σου ν’αποφασίσεις...
...αν πρέπει να τους στείλεις σε κανά μπουντρούμι...
...ή να τους αφήσεις ελεύθερους, ώσπου να διαπράξουν το επόμενο έγκλημα.
Μακάρι να μπορούσα να τους στείλω όλους, σε κανά νησί...
...δεμένους χειροπόδαρα.
Ξέρεις γιατί δεν το κάνω, δεσμοφύλακα;
- Γιατί; - Από οίκτο.
Έχω πολύ οίκτο.
Γι’αυτό κατάντησα ένα ράκος.
Βλέπεις αυτό το κίτρινο χάπι;
Μάλιστα.
Ξέρεις γιατί το παίρνω;
Γιατί, κε Δικαστά;
Για να θυμάμαι να παίρνω το γαλάζιο.
Και το γαλάζιο, γιατί το παίρνετε;
Δεν ξέρω.
Φοβούνται να μου πουν.
Εντιμότατε, νομίζω πως θα’χουμε μια ήσυχη βραδιά απόψε.
Το έκανες επίτηδες! Δεν έχεις δικαίωμα να σπρώχνεις!
Σιωπή!
Σιωπή, σιωπή, σιωπή!
Σκάστε!
Όλοι.
Αν ξανακούσω τέτοιες φωνές, θα δώσω εντολή...
...να σας πυροβολήσουν.
Με κάνατε να σπάσω τα βαζάκια μου.
Τώρα θα καθίσουμε να ξεδιαλύνουμε την ιστορία.
Πρώτα απ’όλα...
...τι στο διάβολο είν’αυτά;
- Οι πέτρες μου! - Τα κοσμήματά μου!
Για μισό λεπτό, για μισό λεπτό.
Σε ποιον ανήκουν αυτές οι βαλίτσες;
Στην κυβέρνηση!
Εγώ θέλω πίσω το ποδήλατό μου!
Θα σ’το δώσω.
Θα σου δώσω, όμως, κι ένα χέρι ξύλο, αν δεν ησυχάσεις.
Αστυνόμε.
Τι κατηγορίες βαρύνουν το πλήθος;
Δύσκολο να το περιγράψω, κε Δικαστά.
Κάνε μια προσπάθεια.
Μαζέψαμε μερικούς από δαύτους στο λιμάνι του Σαν Φρανσίσκο.
Προσπαθούσαν να μπουν παράνομα;
Όχι, κύριε, προσπαθούσαν να βγουν με αμάξια.
- Απ’τη χώρα; - Απ’το λιμάνι.
Τώρα μάλιστα.
Παράνομη χρήση δημοσίων υδάτων.
Τα περισσότερα αυτοκίνητα, τα’χαν κλέψει.
Αυτό είναι, διακεκριμένη κλοπή.
Έπεσαν και πυροβολισμοί.
Αυτό είναι, κατοχή και χρήση όπλου.
Εισέβαλαν στο σπίτι μου.
Αυτό είναι, διάρρηξη και παράνομη είσοδος.
Κι αυτή την είχαν φέρει με τη βία.
Αυτό είναι, απαγωγή.
Προσπάθησαν να ασελγήσουν πάνω μου.
Αυτό... είναι απίστευτο.
Κύριε Δικαστά, θα σας τα εξηγήσω όλα σε δέκα δευτερόλεπτα.
- Αν τα καταφέρεις θα σου δώσω βραβείο. - Να πλησιάσω;
Ναι. Εσύ μην τον αφήσεις απ’τα μάτια σου.
Όπως βλέπετε, εκπροσωπώ την κυβέρνηση.
Ο Θεός μαζί της!
Παράτα μας! Συνέχισε.
Παρακολουθούσα τις κινήσεις αυτού του ατόμου...
...για κάμποσο καιρό και μπορώ ν’αποδείξω...
...πως κατέχει παράνομα, απόρρητα κρατικά...
...εσώρουχα.
Εσώρουχα;
- Φώναξε τον ψυχίατρο. - Αυτές θα’ναι οι πέτρες μου.
- Φέρε ζουρλομανδύες. - Οφείλουμε να μάθουμε!
Σε διάφορα μεγέθη.
- Ησυχία στο ακροατήριο! - Ησυχία στο ακροατήριο!
- Σωπάστε όλοι! - Σωπάστε όλοι!
- Ησυχία! - Ησυχία!
- Κι εσύ. - Κι εγώ.
Εδώ είναι δικαστήριο...
...και δικάζω εγώ!
Μπορεί να μη σας γεμίζει το μάτι, όμως αυτό έχω!
Κανονικά, θα’πρεπε να σας τιμωρήσω για ασέβεια.
Όμως, εν προκειμένω, και νομίζω πως ο Άρειος Πάγος θα με υποστηρίξει...
...σκέφτομαι να στήσω έναν θάλαμο βασανιστηρίων.
Θέλω όλη αυτή τη γελοία ιστορία...
...να μου τη διηγηθεί ένα άτομο.
Είναι κανείς που νομίζει ότι μπορεί να τα καταφέρει;
Ωραία.
Κι όσο αυτός θα μιλάει...
...εσείς οι υπόλοιποι, να σκέφτεστε μαστίγια...
...και καυτά σίδερα!
Ονομάζομαι Χάουαρντ Μπάνιστερ κι είμαι από το Έιμς της Αϊόβα.
Άσε τις δικαιολογίες.
Όλα ξεκίνησαν, όταν χτύπησα το κεφάλι μου στο ταξί...
...καθ’οδόν απ’το αεροδρόμιο.
- Επικαλείσαι παράνοια ή αμνησία; - Τίποτα.
Πήγα στο φαρμακείο να πάρω κάτι για τον πονοκέφαλο...
...κι ο φαρμακοποιός, μού πούλησε ένα ραδιόφωνο.
Αυτή είπε, πως θα πλήρωνε ο άντρας της. Όμως, ασφαλώς, δεν πλήρωσα.
Ασφαλώς.
Ύστερα έσκισε το σακάκι μου κι όταν ήρθε η Γιούνις...
- Ποια είν’η Γιούνις; - Η αρραβωνιαστικιά μου.
Έχεις και μνηστή και σύζυγο;
Όχι. Όμως με αποκαλούσε συνέχεια "Στιβ".
Η μνηστή σου σε φωνάζει "Στιβ";
Όχι, η γυναίκα μου. Ή μάλλον, αυτή, που δεν είναι γυναίκα μου.
Κι αυτή που δεν είναι μνηστή σου, πώς σε φωνάζει; Χάουαρντ;
Όχι. Η μη-μνηστή μου, δεν με φωνάζει "Χάουαρντ".
Ούτε η μη-σύζυγός μου με φωνάζει "Χάουαρντ".
Επειδή, μη-μνηστή και μη-σύζυγος, είναι το ίδιο άτομο.
Η άλλη, που δεν είναι σύζυγος, αλλά είναι μνηστή μου...
...δεν με φωνάζει "Στιβ". Με φωνάζει "Χάουαρντ". Καταλάβατε;
Ας προσπεράσουμε αυτό το σημείο κι ας προχωρήσουμε.
Τέλος πάντων, το βράδυ στη δεξίωση ήταν κι αυτή εκεί.
Ποια ήταν εκεί; Η γυναίκα σου ή η μνηστή σου;
Τίποτα απ’τα δυο.
Άλλη ήταν;
Όχι, αυτή που δεν είναι τίποτα απ’τα δυο, και τη φωνάζουν "Μπέρνσι".
- Γιατί; - Απ’το Μπερνς, το επίθετο της Γιούνις.
Άρα η Γιούνις ήταν εκεί.
Όχι, η Μπέρνσι ήταν εκεί, ή μάλλον αυτή που δεν λέγεται "Μπέρνσι".
Καλύτερα να προσπεράσουμε κι αυτό το σημείο.
Το ίδιο βράδυ, γύρισα στο δωμάτιό μου κι αυτή έκανε μπάνιο.
Ποια ήταν αυτή; Άσε, μη μου πεις. Συνέχισε.
Μετά ήρθε η Γιούνις κι οι κουρτίνες έπιασαν φωτιά.
Κάηκαν όλα και μου είπαν να φύγω.
Δεν τους κατηγορώ.
Μπράβο σου.
- Έχει κι άλλο; - Βέβαια.
- Έχει κι άλλο. - Την επόμενη μέρα, δηλαδή σήμερα...
...ο κος Λάραμπι με κάλεσε σπίτι του, με τις πέτρες και τη Γιούνις.
Ή μάλλον με τη Μπέρνσι, που το παίζει Γιούνις.
- Βγάλατε άκρη; - Όχι, όμως έχει ειρμό.
- Να το ξαναπώ; - Όχι, σε παρακαλώ, σε ικετεύω.
Απλώς συνέχισε.
Τώρα γίνεται λίγο περίπλοκο.
Στην αρχή, τσακωθήκαμε με τον Χιου.
- Μ’εμένα; - Όχι μ’εσάς. Με τον Χιου.
Εγώ είμαι ο Χιου.
- Εσύ είσαι εγώ; - Όχι, εγώ είμαι ο Χιου.
Σταμάτα να το λες αυτό. Κάν’τον να σταματήσει.
- Μη μ’ακουμπάτε, είμαι διδάκτωρ. - Τίνος;
- Μουσικής. - Διορθώνεις στέρεο;
- Όχι! - Τότε σκάσε!
Μπήκε αυτός και πήγε να μου αρπάξει τη βαλίτσα, μετά αυτός τη βαλίτσα εκείνου...
...ύστερα αυτοί, τις βαλίτσες όλων...
...κι έτσι άρχισε το πιστολίδι.
Εμένα μ’έφεραν με το ζόρι. Ήμουν στ’αμάξι συνέχεια!
Παλιοκαρφί!
Ησυχία.
Ησυχία!
Ηρεμήστε! Τελευταία φορά σας προειδοποιώ!
Θα ξεδιαλύνω κάθε ίχνος αυτής της πλεκτάνης, απάτης και σύγχυσης...
...ακόμα κι αν χρειαστεί να σπαταλήσω την υπόλοιπη ζωή μου, όση μου απέμεινε!
Τώρα η σειρά σου.
Εσύ κάτω απ’την κουβέρτα.
Εσύ φαίνεται πως είσαι η αιτία του κακού.
Τι έχεις να πεις για τον εαυτό σου;
Τζούντι!
Γεια σου, μπαμπά.
ΤΟΠΙΚΗ ΩΡΑ 11:08
ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΙΕΣ ΑΦΙΞΕΩΝ Ή ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΩΝ
Ξαναβρήκες τις πέτρες σου.
Κι εσύ τα πράγματά σου.
- Πας πουθενά; - Ξανά στα θρανία.
- Πάλι; - Ναι.
Σύμφωνα με τα στατιστικά για το 1970...
...υπάρχουν 1.145 ανώτερα ιδρύματα σ’ολόκληρη τη χώρα.
Μου’μειναν ακόμα κάμποσα.
Δες εκεί!
Μου δίνετε πληροφορίες για πτήσεις προς το Ρίο ντε Τζανέιρο;
Τελικά δεν πήγαν και πολύ άσχημα τα πράγματα.
Ασφαλώς είναι κρίμα, που σου αφαίρεσαν την υποτροφία.
Έπρεπε να το κάνουν.
Το Ίδρυμα Λάραμπι δεν συνηθίζει να πληρώνει για την αποφυλάκιση του ιδρυτή του.
Υπάρχουν κι αλλού υποτροφίες.
- Διάβαζα τις προάλλες... - Μη μου το λες καλύτερα.
Βλέπεις, έχεις τον τρόπο να τα κάνεις όλα ν’ακούγονται απλά...
...και ξαφνικά, δωμάτια παίρνουν φωτιά, άνθρωποι κυνηγιούνται...
Δες εκεί!
- Νομίζω σου χρωστάω είκοσι χιλιάρικα. - Μη λες χαζομάρες.
Αν σου’δινα δέκα δολλάρια την εβδομάδα, θα σε ξεχρέωνα...
- ...σε 38 χρόνια και πεντέμισι μήνες. - Γρήγορα το έκανες!
- Ανώτερα μαθηματικά, στο Χόλι Όουκ. - Δις Μάξγουελ.
- Γεια σου, νεαρέ μου. - Κυρία Βαν Χόσκινς.
Δις Μάξγουελ, όπως γνωρίζετε, υπήρχε αμοιβή είκοσι χιλιάδες δολλάρια...
...ως εύρετρα για τα κοσμήματα.
Είκοσι χιλιάδες!
Για τις ζημιές στο δωμάτιο, πλήρωσα δύο χιλιάδες οκτακόσια δολλάρια.
Για το αμάξι που χρησιμοποιήσατε, δύο χιλιάδες τετρακόσια δολλάρια.
Για τ’άλλα δυο αμάξια, για να θυμηθώ...
πλήρωσα τρείς χιλιάδες τετρακόσια δολλάρια, για το ταξί...
Καλύτερα να βγάλω τη λίστα μου.
Ναι, και δύο χιλιάδες εξακόσια για το άλλο.
Το τζάμι που σπάσατε κόστισε χίλια εξακόσια.
Ζημιές σε κατάστημα με στολές, σε ρεστοράν, σε ποδήλατο...
...μέχρι και σε κινέζικο δράκο.
Σύνολο τρείς χιλιάδες οκτακόσια πενήντα.
Μια τέντα δύο χιλιάδες τριακόσια, και χίλια δολλάρια τα έξοδα δικαστηρίου...
...μας κάνουν τελικά...
...δεκαεννιά χιλιάδες και εννιακόσια πενήντα δολλάρια.
Άρα απομένουν πενήντα δολλάρια, για να τα μοιραστείτε οι δυο σας...
...ο ταξιτζής, ο ηλικιωμένος κύριος...
...κι ασφαλώς, ο τύπος απ’την κυβέρνηση.
Ορίστε, λοιπόν, χρυσή μου. Ο Θεός να σας έχει καλά. Μάικλ.
Αυτό θα πει πως απομένουν, 38 χρόνια, πέντε μήνες και μια βδομάδα.
Βλέπεις; Μερικές φορές έχει πλάκα.
- Το ξέρω, αλλά... - Μη μου πεις, προτιμάς ηρεμία κι ασφάλεια.
Ακριβώς.
- Θα σου λείψω. - Κι αυτό το ξέρω.
Λοιπόν.
- Χάουαρντ Μπάνιστερ! - Ήρθαμε να ξεπροβοδίσουμε τον κο Σάιμον.
- Τι θες εσύ εδώ, Γιούνις; - Δεν μου κρατάς κακία, έτσι Μπάνιστερ;
- Έτσι είν’η ζωή. - Έτσι είν’ο πόλεμος.
Έτσι είναι τα σκουπίδια.
Πρέπει να προλάβω την πτήση μου, γι’αυτό, αντίο σε όλους.
- Μην ξεχάσεις αυτό, Σάιμον. - Ποιο;
Η επιταγή!
Μήπως θα’θελες να ρίξεις μια ματιά, Μπάνιστερ;
- Πολύ ωραία. - Σου άξιζε, Χάουαρντ, πραγματικά.
Υποθέτω πως θα βρεις άλλους να υποστηρίξουν...
...τη μελέτη της μουσικότητας προϊστορικών πετρωμάτων...
...όμως η θεωρία του Χιου Σάιμον περί ελβετικών μοτίβων κλίμακας...
...θ’αντέξει στον χρόνο.
Τι ακριβώς λέει αυτή η θεωρία, κε Σάιμον;
- Αμφιβάλλω αν μπορέσετε να καταλάβετε. - Δοκιμάστε με.
Η θεωρία μου επεκτείνει την άποψη ότι οι Ελβετοί συνθέτες του 16ου-17ου αιώνα...
...ανέπτυξαν ένα ενιαίο μοτίβο κλίμακας...
...βασισμένο στη σταθερά διακοπτόμενη ροή του ήχου του γιοντλ.
- Εσύ ανέπτυξες αυτή τη θεωρία; - Ναι.
Αυτό θα σόκαρε τον καθηγητή Φιντελμάγερ.
- Τι εννοείς; - Την υπόθεση Φιντελμάγερ.
- Πρώτη φορά την ακούω. - Δεν νομίζω!
Άλλωστε, δεν έχει μεταφραστεί.
Μόνο μια φορά! Το 1925, απ’το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.
- Θα’χουν εξαντληθεί τα αντίτυπα... - Μα βέβαια!
Καθηγητής Χάιντριχ Φιντελμάγερ, Πανεπιστήμιο Ζυρίχης, 1911.
Η αντιφατική υπόθεση Φιντελμάγερ! Γι’αυτό μου φαινόταν γνωστή.
- Λυπάμαι, Σάιμον. - Αυτό είναι ανήκουστο!
Σάιμον, είσαι αντιγραφέας. Κι ακόμα χειρότερα, δεν ξέρεις να χάνεις.
Δεν σε χωνεύω και θέλω να φύγεις.
Το Ίδρυμα θα εκδώσει μια καινούργια επιταγή...
...και θα σου τη στείλει στο ωδείο.
- Ευχαριστώ, κε Λάραμπι. - "Φρέντερικ".
Ζήτησα απ’τη Γιούνις να μείνει μαζί μου για λίγες μέρες.
Σε χωριστά δωμάτια, φυσικά.
Φυσικά.
Μοιραστήκαμε πολλά αυτές τις μέρες και πιστεύω...
Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω.
Αντίο, Χάουαρντ. Κάνε γρήγορα, αλλιώς θα χάσεις την πτήση σου.
Πάμε, Φρέντερικ. Είναι 12:05 και η διάλεξη αρχίζει ακριβώς στη 1:00.
Λοιπόν, Τζούντι, φαντάζομαι...
Τζούντι;
Πτήση United Αirlines 634, επιβίβαση έξοδος 62.
Τι; Όχι, είμαι με μεταγραφή.
Όχι σε πανεπιστήμιο, σε ωδείο.
Στο Έιμς. Δεν το’χετε ακουστά;
Είναι ένα μικρό ωδείο, όμως το αγαπάει ο κόσμος.
Έχουν έναν καθηγητή με τον οποίο ελπίζω να συνεργαστώ...
...σπουδαίο επιστήμονα, τον δρα Χάουαρντ Μπάνιστερ.
Όχι, "Μπάνιστερ", όπως λέμε "μπανιστήρι".
Δεν τον έχετε ακουστά;
Ναι, σωστά. Αυτόν τον τρελό με τις μπαλίτσες.
"Τι χαμπάρια, γιατρέ;"
Το ξέρεις ότι σ’αγαπώ;
- Ναι. - Αλήθεια; Το ξέρεις;
Άκου, μικρέ, δεν τα βάζεις με τα κύματα.
Κι αυτά που είπα πριν, θέλω να πω, έτσι πως φέρθηκα προηγουμένως...
Σου ζητώ συγγνώμη.
Θα σου πω κάτι.
"Αγάπη θα πει, να μη χρειάζεται ποτέ να ζητάς συγγνώμη".
Μεγαλύτερη σαχλαμάρα δεν έχω ακούσει.
"Και το εννοούμε..."
"Τι χαμπάρια...;"
"Γιατρέ;"
Αυτό ήταν, παιδιά!