Σας παρακαλώ. Προηγούμαι.
- Κάνει πενήντα κορόνες. - Όχι, κάνει τριάντα πέντε κορόνες.
Αυτή η τιμή ισχύει μόνο αν αγοράσετε δυο ανθοδέσμες.
Νεαρά μου, εγώ θα πάρω μόνο μια ανθοδέσμη.
Το μισό του εβδομήντα είναι τριάντα πέντε.
Μια ανθοδέσμη κοστίζει πενήντα. Δυο ανθοδέσμες κοστίζουν εβδομήντα.
Μα αυτό δεν γίνεται!
Αυτό είναι σκέτη τρέλα! Θα παραπονεθώ στον Δικηγόρο του Καταναλωτή!
- Υπάρχει κάποιος υπεύθυνος εδώ; - Όχι, έχει πάει για μεσημεριανό.
Για μεσημεριανό; Θα’ταν καλύτερα αν πήγαινε να μάθει να μετρά.
Δυο τιμές για το ίδιο πράγμα; Σκέτη τρέλα...
Αλλά να ξέρεις...
Μη σου γίνουν συνήθεια οι δυο ανθοδέσμες.
Μου λείπεις.
Άχρηστοι!
Ο σκύλος πρέπει να σταματήσει να κατουράει εδώ.
Μην ακούς τον γέρο γρουσούζη.
Το είδατε όλοι; Ο γέρος πήγε να σκοτώσει τον Πρινς!
- Τι έκανες στον σκύλο; - Δεν είναι σκύλος αυτός.
Σαν μπότα με μάτια είναι.
- Απαγορεύονται τα σκυλιά εδώ. - Θα καλέσουμε την αστυνομία.
Δεν μπορείς να του πεις κάτι; Είσαι ο πρόεδρος της Ένωσης Ιδιοκτητών.
- Μα του είπα. - Όχι, κανονικά να του πεις.
Καλημέρα.
- Όλα καλά; - Σαν πολύ δε μιλάς εσύ;
- Ούβε; Να τα πούμε λίγο; - Στο γραφείο.
- Τώρα θα πάρεις προαγωγή, ε; - Τι;
- Όλα καλά; - Ναι.
- Πόσο καιρό δουλεύεις εδώ, Ούβε; - Σαράντα τρία χρόνια.
- Να πάρει... - Να πάρει...
- Πήρες τη δουλειά απ’τον μπαμπά σου; - Ναι.
Έχουμε μια ευκαιρία για σένα.
Είσαι μόλις 59 χρονών. Ίσως θέλεις να κάνεις κάτι άλλο στη ζωή σου.
Σαράντα τρία χρόνια στην ίδια θέση, σας κάνουν να πιστεύετε κάτι τέτοιο;
Να...
- Θέλετε να μ’απολύσετε! - Δεν είναι ακριβώς έτσι.
Μοιάζει έτσι, αλλά δεν είναι.
Θέλουμε να σου προσφέρουμε ένα πρόγραμμα.
Ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα της κυβέρνησης.
Να πας ένα βήμα παραπέρα.
Η ψηφιακή τεχνολογία έχει εισχωρήσει παντού.
Μάλιστα. Έχω και εγώ μια πρόταση.
Δε θα ήταν καλύτερα, απλά να σηκωθώ και να φύγω;
- Ναι. - Τότε ας κάνουμε έτσι.
Περίμενε, Ούβε. Σου έχουμε ένα αποχαιρετιστήριο δώρο.
Ένα φτυάρι για τον κήπο.
Πρέπει να μεταφέρεις τη γραμμή σου εκεί που θα πας.
- Δεν υπάρχουν τηλέφωνα εκεί. - Πλάκα μου κάνεις;
Με το μαλακό... Έλα.
Προσοχή! Εμπρός! Εμπρός!
Σταμάτα! Σταμάτα! Σταμάτα!
- Εκεί. - Τι στο διάολο;
- Προχώρα λίγο, Πάτρικ! - Τι κάνετε;
- Είναι τρελός. - Απαγορεύεται η οδήγηση εδώ.
- Δεν ξέρετε να διαβάζετε; - Τυφλός είσαι; Δεν οδηγώ εγώ.
Χαίρω πολύ. Με λένε Πάτρικ.
Δεν πα’να σε λένε και Μίκι Μάους! Αν κάνεις όπισθεν, πρέπει να...
Σου είπα, γύρνα το τιμόνι απ’την άλλη και κοίτα στον καθρέφτη.
- Τι λέει, μωρέ; - Δεν έχω ιδέα. Είναι περσικά.
Δεν είναι υπέροχο;
Όχι... Όχι! Βρε εσύ!
- Όχι, όχι, όχι! - Χτύπησα κάτι;
Βγες έξω, τώρα αμέσως. Πήγαινε κάπου όπου δε θα εμποδίζεις.
- Να θυμάσαι ότι... - Ευχαριστώ. Εγώ ξέρω να οδηγώ.
- Τι είναι πάλι; - Ο αισθητήρας της κάμερας οπισθοπορείας.
Κάμερα; Τι διάολο κάμερα είναι αυτή;
- Γεια. - Γεια σας και εσάς.
Μαμά!
Αισθητήρες και κάμερες οπισθοπορείας! Εσύ δεν μπορείς να γυρίσεις ούτε κασέτα.
- Πέτερ! - Ηλίθιοι.
Να πάρει, δε βρίσκω το μπουφάν.
- Πέτερ! Πέτερ! - Ναι;
Έλα! Πέτερ! - Τι θέλεις;
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣ ΤΟ ΠΑΡΚΑΡΙΣΜΑ!!!
Σπάσε!
Εσύ πήρες το ποδήλατό μου; Μπορώ να το πάρω πίσω;
- Δεν ήταν γυναικείο το ποδήλατο; - Είναι της κοπέλας μου.
- Και πού μένει αυτή; - Στον αριθμό 142.
Με τους κομμουνιστές που έφεραν τον διαχωρισμό των σκουπιδιών;
- Τότε μπορεί να το πάρει μόνη της. - Μα το έφτιαχνα! Να πάρει.
- Να τον αφήσω απλά, να πάρει το ποδήλατο; - Τρελός είναι.
Γεια σου, Ούβε. Όλα καλά;
Γιατί με ρωτάνε όλοι αν είμαι καλά; Γιατί να μην είμαι καλά;
Επειδή δεν είσαι στη δουλειά.
Είναι μέρα μεσημέρι, και εσύ ποτέ δεν έχεις αρρωστήσει.
Θέλεις κάτι;
Ή θες απλά, να χαραμίσεις όλη σου τη ζωή με κουβέντες;
Θέλεις να φάμε μαζί το μεσημέρι;
Ηλίθιοι!
Βρε καθάρματα! Απαγορεύεται η οδήγηση εδώ!
- Είπες κάτι μόλις τώρα; - Ναι. Απαγορεύεται η οδήγηση εδώ.
- Αλήθεια; Εγώ όμως έχω άδεια. - Σιγά μην έχεις!
- Αντίο. Προχώρα. - Φύγετε από δω!
Συμβαίνει κάτι;
Αν είχες επισκέπτες, υπάρχει πάρκινγκ επισκεπτών.
Γι’αυτό το λόγο αποφασίσαμε να το φτιάξουμε.
Ήταν απ’το Δήμο. Θέλουν να πάρουν τον Ρούνε σε ίδρυμα.
Κάνει πολύ κρύο στο σπίτι, μπορείς να κοιτάξεις τα καλοριφέρ;
Όχι. Να πάρεις κουβέρτα.
Συγγνώμη που δεν ήρθα χτες, όπως σου είχα υποσχεθεί.
Απλά δεν τα κατάφερα. Στο σπίτι έχει γίνει σκέτο τσίρκουλο.
Στο απέναντι σπίτι μετακόμισαν νέοι γείτονες.
Είναι απίστευτο πώς έχουν καταντήσει οι άνθρωποι σήμερα.
Δεν ξέρουν να κάνουν τίποτα.
Δεν μπορούν να κάνουν πίσω με τ’αμάξι, ούτε ν’αλλάξουν ένα λάστιχο ποδηλάτου.
Όταν τους ρωτάς το πιο απλό πράγμα, αυτοί έχουν σηκωθεί να πάνε για μεσημεριανό.
Φαντάσου το. Σύντομα θα έχουμε μια χώρα,
όπου όλοι θα ασχολούνται να τρώνε μεσημεριανό.
Είσαι τυχερή που δεν αναγκάζεσαι να τα υπομένεις όλα αυτά.
Εμφανίστηκαν και κάτι χαρτογιακάδες στη γειτονιά. Εντελώς αχώνευτοι.
Δεν υπάρχει τάξη, όταν δεν είσαι στο σπίτι.
Αν βιαστώ τώρα, μπορεί να ιδωθούμε σήμερα.
Μου λείπεις.
Τι στο διάολο πάλι...
Ναι; Τι συμβαίνει;
- Φέραμε ρύζι και κοτόπουλο. - Πουλάτε ρύζι;
Απλά, φέραμε λίγο φαγητό, για να σ’ευχαριστήσουμε για τη βοήθεια.
Περσικό φαγητό, με σαφράν. Πολύ καλό. Η Παρβάνεχ είναι φοβερή μαγείρισσα.
Και εγώ είμαι φοβερός καλοφαγάς...
Μετακινήσαμε το τρέιλερ, είδα το σημείωμα. Έχεις δίκιο, ήταν λάθος μας.
- Σκεφτήκαμε ότι ίσως πεινάς. - Όχι.
- Τότε θα το πετάξω. - Όχι, δεν πετάμε τίποτα.
- Είπαμε να ρωτήσουμε αν έχεις σκάλα. - Φυσικά και έχω σκάλα.
Όλοι πρέπει να έχουν σκάλα εδώ. Το λέει και στον Κανονισμό των Ιδιοκτητών.
Να το γνωρίζατε κιόλας...
Μήπως... Θα μπορούσαμε... Να τη δανειστούμε;
Νιώθουμε πιο ασφαλείς που υπάρχει ένας ενήλικας στο απέναντι σπίτι.
Εδώ είναι τα στηρίγματα.
Και το εγχειρίδιο.
Λοιπόν... Να πάρει!
- Μήπως έχεις κανένα κλειδί άλιεν; - Κλειδί Άλεν.
Ναι, κλειδί Άλεν.
Πώς σου ήρθε το "άλιεν"; Είναι κλειδί Άλεν.
Θα το γκουγκλάρω.
Ούβε; Μήπως μπορείς να κοιτάξεις το θέμα με τη θέρμανση τώρα;
- Αν σε παρακαλέσω ευγενικά; - Θέλουν εξαέρωση τα σώματα.
- Μπορείς να το κάνεις εσύ; - Γεια. Με λένε Παρβάνεχ.
- Και από δω ο άντρας μου ο Πάτρικ. - Πάντα χαίρομαι να γνωρίζω τους γείτονες.
Θεέ μου, τα έχετε πολύ ωραία όλα εδώ. Είναι σκέτος παράδεισος για τα παιδιά.
Χριστός και Απόστολος... Δεν υπάρχει πια κανείς που να’χει μια δουλειά;
- Θα κοιτάξεις τα καλοριφέρ; - Εξαέρωσέ τα!
Δεν τα κοιτάμε. Τα κάνουμε εξαέρωση.
Ίσως ο Ρούνε έπρεπε να με είχε ρωτήσει για τη θέρμανση, πριν από το πραξικόπημα.
- Να χαρείς, Ούβε, δεν ήταν πραξικόπημα. - Ήταν και παραήταν!
- Θέλετε τα στηρίγματα ή όχι; - Ναι, ναι.
Ο Ούβε ήταν πρόεδρος του Συμβουλίου, όταν όλοι ψήφισαν τον άντρα μου, τον Ρούνε.
Παρβάνεχ... Δες εδώ. Είναι πολύ ωραία.
Μην τα παίρνετε. Ήταν για τη Σόνια.
- Το θέμα είναι ότι αυτή ήταν σε... - Βούλωσέ το! Σκάσε!
Φτάνει τόσο! Δρόμο, όλοι σας! Να φύγετε όλοι! Να πάτε σπίτια σας!
Δρόμο! Εξαφανιστείτε!
Παράδεισος, ε;
Ούβε;
Ούβε; Μπορείς να έρθεις να κοιτάξεις κάτι;
Ναι. Να έρθω από κει;
Ούβε;
- Τι ωραία που έγινε η βιβλιοθήκη. - Ναι.
Πόσα βιβλία έχεις;
Είναι αυτά, και η κούτα στην κουζίνα, και εκείνα στην αποθήκη.
Θα φτιάξω και άλλα ράφια.
Λένε ότι ο εγκέφαλος λειτουργεί πιο γρήγορα, καθώς πεθαίνει.
Λες και όλες οι εικόνες απ’τον εξωτερικό κόσμο εκτυλίσσονται σε αργή κίνηση.
Εγώ είχα χρόνο να σκεφτώ πολλά... Κυρίως για το καλοριφέρ, βασικά.
Και για τη μαμά. Αυτή πέθανε νωρίς.
Ο μπαμπάς δεν ήταν απ’τους ανθρώπους που δείχνουν τη θλίψη τους.
- Ευχαριστώ που ήρθατε. - Ούτε και εγώ ήμουν.
Αυτά έχει η ζωή...
Ένα πράγμα είναι σίγουρο.
Ό,τι και να κάνουμε σ’αυτή τη ζωή, στο τέλος θα πεθάνουμε.
Έλα, Ούβε, πάμε σπίτι.
Ο μπαμπάς δεν έλεγε πολλά. Κυρίως ασχολιόταν με το σπίτι.
Και με αυτοκίνητα.
Μάλλον επειδή και αυτά δεν ήταν πολύ ομιλητικά.
Τα αυτοκίνητα μπορούν να σου δώσουν ελευθερία.
Όμως αν τους φέρεσαι χάλια, θα σου την πάρουν ευθύς αμέσως.
Εκείνη τη νύχτα όμως, μίλησε...
- Ούβε; - Ναι;
Θέλω να μάθεις πώς δουλεύει ένα αμάξι. Τα πάντα.
- Αυτό είναι ένα Σάαμπ 92. - Ναι.
- Και τι δουλειά κάνουν τα μπουζί; - Μ’αυτά ξεκινά τ’αμάξι.
Ακριβώς.
Αυτό, Ούβε... Αυτή είναι η ζωή!
Δεν πρόκειται ποτέ να φτιάξουν καλύτερο αυτοκίνητο απ’το Σάαμπ.
Την περισσότερη ώρα όμως, εκείνος παρέμενε σιωπηλός.
Μετά το σχολείο, πήγαινα στη δουλειά του μπαμπά.
- Γεια σου, μπαμπά! - Γεια σου, Ούβε!
Έλεγε ότι έτσι είναι το πιο ασφαλές.
- Φύγε απ’τις γραμμές, Ούβε! - Τι;
- Φύγε απ’τις γραμμές, Ούβε! - Τι λες;
Πίσω σου!
Ήταν πιθανώς η πρώτη φορά στη ζωή μου που μ’αγκάλιασε ο μπαμπάς μου.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά για κάποιον παράξενο λόγο, σκέφτηκα τη μαμά.
Πρέπει να’σαι πιο προσεκτικός.
Μάλλον τη σκεφτόταν και εκείνος...
Και μετά μου δόθηκε μια ευκαιρία.
Ορίστε... Ούβε, τώρα είναι πια εντάξει. Άσε τώρα τον μπαμπά...
Όλοι έλεγαν ότι είναι υπερβολικά καλός. Πώς μπορεί να’σαι υπερβολικά καλός;
Γνώρισα τους συναδέλφους του μπαμπά μου.
- Ο Τομ ήταν ένας απ’αυτούς. - Δώσ’το πίσω.
- Όχι, εγώ το βρήκα. - Θα σε σαπίσω στο ξύλο, βρε!
Καμιά φορά δεν ξέρεις αν κάνεις το σωστό.
- Απλά έχεις μια αίσθηση μέσα σου. - Ηλίθιο καθαρματάκι!
Καμιά φορά τα αισθήματα μπορεί να συνδέονται μ’έναν παράξενο τρόπο με πόνο.
Όποιος το βρει, το κρατάει. Έτσι ήταν πάντα. Πάντα.
Ούβε; Ούβε;
Κάνε ό,τι θέλεις με το πορτοφόλι. Εσύ το βρήκες.
- Το βρήκα στο τρένο. - Σ’ευχαριστώ πολύ, παιδί μου.
- Γιατί δεν κατήγγειλες τον Τομ; - Δεν μιλάμε για το τι κάνουν οι άλλοι.
- Σκέφτηκα να κρατήσω το πορτοφόλι. - Ναι, το ξέρω.
Όμως στο τέλος, το έδωσες πίσω.
Η ειλικρίνεια είναι το καλύτερο, Ούβε.
Όμως καμιά φορά, η ειλικρίνεια χρειάζεται μια μικρή βοήθεια.
- Καταλαβαίνεις; - Ναι, πολύ καλά. Καταλαβαίνω.
Έλα, πάμε σπίτι. Ανέβα.
Εν τέλει ήρθε η μέρα που γνώρισα την πραγματική ελευθερία.
- Γεια σου, μπαμπά. - Γεια σου, Ούβε.
- Πώς τα πήγες; - Να... Δες και μόνος σου.
Είναι πάρα πολύ καλό! Το είδες;
Παιδιά;
Είδατε τους βαθμούς του Ούβε; Θα γίνει ο νέος μας επιστάτης!
Δείτε! Όλα άριστα. Φοβερός!
Φωνάξτε τον επιστάτη! Φωνάξτε τον επιστάτη, που να πάρει!
Μπαμπά!
Τι στο διάολο;
Τι σκουπίδια είναι αυτά που πουλάτε;
Σχοινί για πάσα χρήση. "Αντέχει τα πάντα".
Για τι το χρησιμοποιήσατε;
Ηλίθια!
Ούτε ένα σχοινί της προκοπής δεν μπορείς να βρεις πια!
Οι νέοι γείτονες όλοι κάνουν φασαρία. Τρώνε ρύζι με σαφράν.
Τι απέγιναν οι πατάτες με κρέας;
Δε χρειάζεται να βάζεις τέτοια παράξενα πράγματα στο φαΐ!
Αυτή πρέπει να’ναι η πρώτη φορά που αναγκάζεσαι να με περιμένεις εσύ.
- Τι κάνεις; - Γρατζούνισε τον Πρινς!
Έτσι και πετάξεις άλλη μια πέτρα, θα κάνω πατάκι απ’την πατσαβούρα σου!
Είναι τσιουάουα. Και αυτή η γάτα σίγουρα έχει λύσσα και πανούκλα.
Και εσύ είσαι λυσσασμένη, αλλά δε σου πετάμε πέτρες.
Ακόμα πιστεύεις ότι μπορείς να κάνεις ό,τι γουστάρεις, βρωμόγερε;
- Θα το πω στον Άντερς. - Ελεύθερα, εμπρός.
Αν καταφέρεις να καταλάβει κάποιος που οδηγάει Άουντι.
Τέσσερα μηδενικά στη μάσκα, και άλλο ένα στο τιμόνι.
Αν ξανακατουρήσει στο φράχτη μας, θα το σκοτώσω με ηλεκτροπληξία!
Ηλίθιοι! Ναι, και σε σένα αναφέρομαι.
Δρόμο! Αυτή είναι ιδιωτική έκταση.
Στις 27 Αυγούστου δανείστηκες το λάστιχό μου. Το χρειάζομαι πίσω.
- Θα ποτίζεις τον Μάρτιο; - Εσύ πότισες, τώρα θέλω να ποτίσω εγώ.
Δεν μπορείς να κοιτάξεις τα σώματα, μιας και είσαι εδώ;
Να’σαι καλά, αυτό ήταν πολύ ευγενικό. Μαγειρεύω, θες λίγο φαγητό;
- Ευχαριστώ. Έχω φάει. - Μάλιστα. Τότε πάω να φέρω το λάστιχο.
Ρούνε; Ρούνε;
Απλά για να ξέρεις, οι άλλοι κάνουν ό,τι γουστάρουν στην Ένωση Ιδιοκτητών.
Όλα όσα χτίσαμε μαζί, γκρεμίζονται.
Να πάνε στο διάολο... Δε με νοιάζει.
Και μάλιστα, σκέφτομαι να φύγω από δω. Για τα καλά.
Θα πάω στη Σόνια. Σκέφτηκα ότι θα χαρείς να το μάθεις.
Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’αυτό. Απλά θα κάθεσαι και θα παρακολουθείς όσο όλα...
Το φαγητό είναι σχεδόν έτοιμο.
Σ’ευχαριστώ που μας το δάνεισες. Ήταν πολύ ευγενικό εκ μέρους σου.
- Σίγουρα δε θέλεις λίγο φαγητό; - Όχι.
- Τρώει και ο Τζίμι. - Λαχανοντολμάδες, Ούβε. Πολύ καλό.
- Ο Ρούνε σίγουρα θα το εκτιμούσε. - Αυτός ούτε ακούει, ούτε καταλαβαίνει.
Ο Ρούνε καταλαβαίνει πολύ περισσότερα απ’όσα νομίζει ο κόσμος.
Είναι λες και ξέρει ακριβώς, τι συμβαίνει στο μυαλό μας.
Ναι... Πρέπει να φύγω τώρα.
Άσ’το λάστιχο.
Άσε, βρε, το λάστιχο!
Γεια σου, Ούβε! Προσπαθούμε ν’αλλάξουμε ένα τζάμι.
- Από έξω; Καλή τύχη! - Κρατάς τη σκάλα, έτσι;
Θα έπρεπε να κρατάς τη σκάλα! Για πού το έβαλες τώρα;
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΗΤΑΝ ΚΑΛΟ ΟΥΒΕ
Τουλάχιστον, μπορώ να βασιστώ στο Σάαμπ.
Ο Διευθυντής θα σε δεχτεί τώρα.
Ήταν πολύ κρίμα.
Αν μπορούμε να σε βοηθήσουμε με κάτι, απλά πες το.
Είχες εξαιρετικούς βαθμούς.
Είναι δικά σας.
Είναι ο μισός μισθός του μπαμπά, μέχρι το τέλος του μήνα.
Πάντα προπληρωνόταν.
- Δεν μπορούμε να δεχτούμε πίσω τα λεφτά. - Το σωστό είναι σωστό.
Ίσως μπορούμε να βρούμε μιαν άλλη λύση.
Ήξερα τη δουλειά, ήξερα και όλους τους συναδέλφους του μπαμπά.
Τι θα κάνεις τώρα, που ο μπαμπάς σου είναι στον παράδεισο;
Όχι, όχι αυτό. Όχι αυτό!
Έρχεται μια στιγμή στη ζωή σου όταν πρέπει να αποφασίσεις...
Ποιος θέλεις να’σαι...
Τώρα είμαστε πάτσι για το πορτοφόλι, βλαμμένο.
Για μένα, ήταν ακριβώς εκείνη η στιγμή.
Το ρολόι είναι δικό μου!
- Εσύ είσαι ο Ούβε Λίνταλ; - Ναι.
- Σε ψάχναμε. - Ναι;
Θα ελέγξουμε λίγο το σπίτι σου.
Υπάρχει ένα καινούριο ρυμοτομικό σχέδιο για την περιοχή.
Αυτό το σπίτι δεν ταιριάζει με τα μελλοντικά σχέδια ανοικοδόμησης.
Όχι, Στιγκ, θα τα ξεκαθαρίσουμε όλα.
Το βλέπεις και μόνος σου. Είναι κατεδαφιστέο.
Αυτή ήταν η πρώτη φορά που τους συνάντησα, αλλά όχι η τελευταία.
Ποτέ δε μου είπαν τα ονόματά τους, μόνο από πού έρχονται.
Οι άντρες με τ’άσπρα πουκάμισα.
Και αυτοί πάντα πετύχαιναν αυτό που ήθελαν.
- Ούβε; Διάλειμμα για αναψυκτικό. - Επιτέλους το τελείωσα.
Και δεν ήταν καθόλου κακό, για να το λέω και εγώ ο ίδιος...
Όμως δεν άρεσε στους άντρες με τ’άσπρα πουκάμισα.
Γεια.
Μερικοί λένε ότι η μοίρα είναι το αποτέλεσμα της ίδιας μας της βλακείας.
Οπότε μάλλον θα μπορούσε να πει κανείς, πως αυτό που άλλαξε τη ζωή μου...
ήταν το αποτέλεσμα της βλακείας των γειτόνων μου...
Είναι κανείς στο σπίτι; Είναι κανείς στο σπίτι;
Βοήθεια!
Εμπρός;! Εμπρός;!
Βοήθεια!
- Κλείστε το λάστιχο! - Μπαίνω μέσα!
Προσπάθησα να βρω άκρη με τους πυροσβέστες.
Όμως τότε ξαναήρθε.
Κλείστε το νερό. Κλείστε το νερό! Θα κατεδαφιστεί, έτσι και αλλιώς.
Σταματήστε την πυρόσβεση!
Ο χαρτογιακάς.
Πόση ώρα ταξιδεύουμε;
- Καμιά ώρα. - Να πάρει!
Θα μπορούσα να σ’είχα ξυπνήσει, αν ήξερα πού θες να κατεβείς.
Ήσουν πολύ γλυκούλης, όσο κοιμόσουν. Παρακοιμήθηκες;
Όχι. Δεν τρέχει κάτι.
Εισιτήρια.
- Ευχαριστώ. - Εγώ δεν έχω εισιτήριο.
Τότε πρέπει ν’αγοράσεις εισιτήριο.
- Λυπάμαι, δεν έχω ούτε λεφτά. - Θα πληρώσω εγώ.
Ορίστε.
- Εννοείται ότι θα σ’τα επιστρέψω. - Δεν πειράζει.
Διαβάζω το "Μάστορα και η Μαργαρίτα".
- Το ξέρεις; - Όχι.
Υπάρχει ένας γάτος στο βιβλίο, ο οποίος ούτε κι εκείνος πληρώνει το εισιτήριό του.
Έχεις διαβάσει κάτι απ’τον Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ;
- Όχι, δεν έχω διαβάσει τίποτα απ’αυτός. - Από "αυτόν".
Σπουδάζω για να γίνω δασκάλα.
Εδώ κατεβαίνω.
Περίμενε! Το ξέχασες αυτό.
Μετά από εκείνη την ημέρα, σηκωνόμουν κάθε πρωί για να πάρω το τρένο των 7:30.
Όμως εκείνη είχε εξαφανιστεί.
Μετά από τρεις βδομάδες, ήμουν έτοιμος να τα παρατήσω.
- Γεια. - Γεια.
- Ταξιδεύεις συνήθως μ’αυτό το τρένο; - Ναι.
Είμαι... Είμαι στον στρατό.
Στο... Στο τάγμα.
Σκέφτηκα ότι πρέπει να σου επιστρέψω τα λεφτά.
Δε θα ήταν πιο ωραία να με καλέσεις για φαγητό;
Για φαγητό; Φυσικά.
Βασικά δεν έχω μέρος να μαγειρέψω κάτι...
Εννοούσα σε εστιατόριο.
Α... Εντάξει.
- Αν πηγαίνεις συνήθως σε εστιατόρια. - Ναι.
- Τότε έκλεισε. - Οπωσδήποτε.
- Γεια! - Γεια σου.
- Άργησες δεκαπέντε λεπτά. - Ναι; Αλήθεια;
Λοιπόν...
- Ξέρεις καθόλου από αυτοκίνητα; - Από αυτοκίνητα;
Ίσως σε ενδιαφέρει λίγο, να μάθεις πώς λειτουργούν...
Δεν είναι τόσο απλό, όσο νομίζουν μερικοί-μερικοί...
Σκέψου ένα αυτοκίνητο. Ίσως ένα Σάαμπ 93.
Χρειάζεται μια πηγή ενέργειας, μια μηχανή. Και η Σάαμπ χρησιμοποιεί κινητήρα εμβόλων.
Και το έμβολο κινεί έναν στροφαλοφόρο άξονα.
Το έξυπνο στα Σάαμπ είναι ότι έχουν εμπρόσθια κίνηση.
Οπότε δεν χρειάζεται άξονα μετάδοσης κίνησης.
Και ο μπαμπάς μου αγαπούσε τα αυτοκίνητα.
- Δεν έχεις φάει σχεδόν τίποτα. - Όχι, έχω φάει στο σπίτι.
Γιατί έφαγες στο σπίτι;
Για να μπορέσεις να παραγγείλεις ό,τι θέλεις.
Σου είπα ψέματα. Δεν είμαι στον στρατό.
Είμαι καθαριστής στα τρένα. Και το σπίτι μου κάηκε ολοσχερώς.
Θα φύγω τώρα...
Ευχαριστώ, ήταν πολύ ωραία.
Με ρώτησε τι με ενδιαφέρει.
Εγώ απάντησα, "σπίτια", επειδή ήταν το μόνο που μου’ρθε στο μυαλό.
Μετά μου είπε για μια σειρά μαθημάτων.
Δυο χρόνια αργότερα, ήμουν διπλωματούχος μηχανικός.
- Συγχαρητήρια! - Ευχαριστώ.
Τι ωραία!
Λοιπόν... Για να δούμε τι γράφει στο πτυχίο σου.
- "Ούβε Λίνταλ..." - Θα με παντρευτείς;
Έλεγα μήπως... Αν ήθελες... Θα μπορούσαμε να...
Μίλα ήρεμα και καθαρά.
- Θα με παντρευτείς; - Ναι!
Ναι, θα σε παντρευτώ!
Ναι! Ναι!
Θεέ μου! Να πάρει!
- Τι κάνεις; - Τι κάνεις εσύ;!
- Τώρα πρέπει να με πας στο νοσοκομείο. - Επειδή μάτωσε λίγο η μύτη σου;
Ο Πάτρικ έπεσε απ’τη σκάλα.
Αυτό θα μπορούσα να το’χα προβλέψει κι εγώ. Τον βλάκα!
Πήγαινέ τον εσύ.
Πάρε εκείνη τη γιαπωνέζικη ραπτομηχανή με την οποία ήρθατε τις προάλλες.
Δεν έχω δίπλωμα.
- Πόσων χρονών είσαι; - Τριάντα.
Τριάντε χρονών, και δεν έχεις δίπλωμα;
Ο Πάτρικ πήγε με το ασθενοφόρο και μπορεί να πεθάνει.
Όμως μπορώ να πάω με το λεωφορείο. Να’σαι καλά.
Άντε καλά, θα σε πάω.
Τέλεια! Επιτέλους! Τόσο δύσκολο ήταν;
- Πού πηγαίνεις τώρα; - Να πάρω τα παιδιά.
- Βρωμάει απαίσια. - Μαμά, δεν μπορώ ν’αναπνεύσω.
- Κατέβασε το παράθυρο τότε. - Όχι, όχι τα παράθυρα.
Σηκώστε τα. Σηκώστε τα παράθυρα.
- Πάψτε! - Μπορείς να πηγαίνεις λίγο πιο γρήγορα;
Να χαρείς, Ούβε, κανείς δεν πρόκειται να σου κόψει κλήση στο νοσοκομείο.
Θα μας πάρει μόλις δεκαπέντε λεπτά.
Τον πήγαν μέσα για παρακολούθηση.
Θα πάω να τον δω, οπότε θα βρεθούμε εδώ αργότερα, εντάξει;
- Στάσου λίγο. Και τα παιδιά; - Θα πρέπει να μείνουν μαζί σου.
- Βιβλίο. - Ναι, το βλέπω.
- Βιβλίο. - Θέλει να της διαβάσεις.
"Ο κύριος Μπρουμ μόλις άρχισε να κάνει αυτό που συνήθως κάνει κάθε Τρίτη".
"Όταν μεγαλώσεις, θα γίνεις οδηγός τρένων, αναφώνησε ο Γκουλντ Ιβάρ".
- Αυτό το βιβλίο δεν έχει και πολλή πλάκα. - Όχι, ούτε και εμένα μ’αρέσει.
Πρέπει ν’αλλάζεις τη φωνή σου όταν διαβάζεις και ν’ακούγεσαι σαν αρκούδα.
- Οι αρκούδες δε μιλάνε. - Αυτή εδώ μιλάει.
"Ήδη ήμουν οδηγός τρένων εδώ και πολύ καιρό, είπε ο κύριος Μπρουμ".
Ναι! Ακριβώς έτσι! Πολύ καλά!
"Ο κύριος Μπρουμ πάτησε ένα κόκκινο κουμπί".
Και πετάχτηκε μια χοντρή!
- "Μα τις λυσσασμένες μελισσούλες"... - Παιδιά!
- Κοίτα, ένας κλόουν! - Ο Μπέπο ο κλόουν είναι εδώ! Γεια σου!
- Θέλετε να δείτε ένα μαγικό κόλπο; - Διάβαζα μια ιστορία στα παιδιά.
Τους διάβαζε ιστορία λέει... Τώρα όμως είμαι εγώ εδώ.
Έχεις ένα κέρμα μαζί σου; Χρειάζομαι ένα κέρμα για το κόλπο μου.
Δώσ’του ένα κέρμα.
Ευχαριστώ. Τώρα αρχίζει το σόου!
Μπορείτε να μας πείτε πού μένετε;
- Πώς μπόρεσες να παρατήσεις τα παιδιά μου; - Δεν τα παράτησα τα παιδιά σου.
Αυτοί οι άχρηστοι ψευτομπάτσοι μ’ανάγκασαν.
Κρίναμε ότι ο πατέρας σας αποτελούσε κίνδυνο για την ασφάλεια.
Απλά ήθελα να πάρω πίσω το κέρμα μου!
Ο Μπέπο, ο Κλόουν, σας ευχαριστεί!
Για στάσου! Αυτό δεν είναι το κέρμα που σου έδωσα!
- Βρε τον καημενούλη... - Θέλω πίσω το κέρμα μου!
Καλά, είσαι τελείως ηλίθιος;
Τι κάνεις εσύ εκεί πέρα;
Δε φταίω εγώ που είχε τόσο μεγάλα παπούτσια.
Ούτε καν είναι αστείο, ίσα-ίσα, δεν είναι και πρακτικό.
- Να πάρει! Αυτό είναι τρελό! - Τι σου έλεγα;
- Θα το πάρω εγώ. Είναι δική μου κλήση. - Δικό μου είναι τ’αμάξι.
- Γεια σου, Ούβε. - Γεια σου, Ούβε!
Το Ίντερσιτι 3214 περνάει στην γραμμή 3.
Έλα να βοηθήσεις, βρε ηλίθιε!
Είσαι χαζός; Δώσ’μου το χέρι σου!
Δώσε μου το χέρι σου τώρα! Έλα, που να πάρει! Είσαι ηλίθιος;
Μπαμπά!
Τι έχεις πάθει, βρε; Θες να πεθάνεις, τι;
- Το έσωσες. - Τον έσωσες.
Λέμε "Τον έσωσες".
Ηλίθιοι.
Ούβε!
Η Νασανίν σου έφτιαξε μια ζωγραφιά. Περίμενε εκεί. Περίμενε εκεί.
Ορίστε. Η Νασανίν σου έφτιαξε μια ζωγραφιά.
Εσύ είσαι ο χρωματιστός. Εσένα πάντα σε ζωγραφίζει με χρώμα.
- Πάντα; - Έχω την τελειότερη ιδέα του κόσμου.
Πρέπει να με μάθεις να οδηγάω.
Ο Πάτρικ έτσι και αλλιώς δεν μπορεί, και εξάλλου εσύ είσαι πολύ καλύτερος.
- Μπα, δεν έχω χρόνο. - Φυσικά θα πληρώσω τα καύσιμα.
Δεν είναι φοβερή ιδέα; Τι ήταν αυτό πάλι;
Θεέ μου! Το καημενούλη!
Έλα...
- Άνοιξε την πόρτα. - Όχι στο σπίτι μου.
Άνοιξε την πόρτα, τώρα αμέσως! Τσακίσου!
Θεέ μου, κάνει παγωνιά εδώ μέσα! Φέρε καμιά κουβέρτα!
- Γιατί; - Σβέλτα! Τώρα!
Γεια σου, δικέ μου. Περνούσα απ’έξω και άκουσα φωνές.
Όχι, ξέρω κάτι πιο γρήγορα. Περίμενε.
Λένε ότι οι χοντροί παράγουν έναν τόνο ζέστη.
- Θα φέρω κάτι να τον στεγνώσω. - Όχι, όχι στην κουζίνα!
Τι είναι αυτό; Να πάρει, είναι πολύ χαμηλά.
- Ήταν για τη Σόνια. Τη γυναίκα μου. - Πού είναι τώρα;
Έχει... Πεθάνει.
Μαγείρευε κολασμένα. Παλιά έτρωγα συνέχεια εδώ. Σωστά, Ούβε;
Νομίζω ότι τα πάει καλύτερα τώρα. Ποιος θα τον πάρει;
Εγώ δεν μπορώ. Τα παιδιά μου είναι αλλεργικά.
Να πάρει, το ξέχασα. Και εγώ είμαι αλλεργικός.
Δεν είναι τόσο εύκολο να αυτοκτονήσει κανείς, όσο θα πίστευε κάποιος.
Και τώρα μου κατσικώθηκε και ο γάτος. Πρέπει να τον ξεφορτωθώ.
Όμως θα ξανάρθω αργότερα. Σου το υπόσχομαι, Σόνια.
Έτσι έμοιαζε από την αρχή. Μην πάει το μυαλό σου ότι εγώ τον έκανα κάτι.
Θα τα ξαναπούμε σύντομα, λοιπόν.
Νόμιζα ότι δε σ’αρέσουν τα παιδιά.
Φυσικά και μ’αρέσουν τα παιδιά, απλά δεν ξέρω αν θα γίνω καλός πατέρας.
Ούβε, θα’σουν ο καλύτερος πατέρας που θα μπορούσαν να’χουν τα παιδιά μας.
Σ’το υπόσχομαι.
Ηλίθια!
Συγγνώμη, Ούβε! Σε χτύπησα; Κάνω εξάσκηση με τον Άντερς τώρα.
- Γεια σου, Ούβε. - Αυτός ο φλώρος θα σε μάθει να οδηγάς;
- Αφού δεν θες εσύ. - Μάλλον πρέπει να βάλουμε ζώνες.
- Σωστά. - Μισό να...
- Συγγνώμη. - Γεια!
Πρόσεχε! Σε παρακαλώ, πρόσεχε το πόδι του μπαμπά!
Πώς πήγε;
- Θα την πάρω, αν ανοίξεις εσύ την πόρτα. - Κάτσε εδώ.
Έχεις το πράσινο σήμα;
Πρέπει να το βάλεις πίσω στ’αμάξι... όσο μαθαίνεις να οδηγάς.
Δεν μπορώ να βλέπω έναν ηλίθιο να διδάσκει έναν άλλον ηλίθιο να οδηγάει.
Τέλεια! Ευχαριστώ!
- Γεια σου, Ούβε. Όλα καλά; - Να μάθεις να διαβάζεις τις οδηγίες.
Γεια! Τι τέλειος καιρός για μάθημα οδήγησης!
Πάρε μερικά περσικά κουλουράκια. Ψήνω εξίσου καλά με όσο οδηγάω.
Κάτσε.
Σταμάτα. Άναψε το κόκκινο.
Είμαι άχρηστη.
Τώρα άναψε το πράσινο. Μπορείς να ξεκινήσεις.
Μην ξεχάσεις τον συμπλέκτη.
Θεέ μου! Με αγχώνει πάρα πολύ!
Ξαναβάλε μπρος. Άσ’το κλειδί.
Άσε σιγά-σιγά τον συμπλέκτη και πάτα ελαφρά το γκάζι.
- Μα αυτό κάνω! - Άφησε τον συμπλέκτη...
Δεν μπορώ να το κάνω!
Όχι, ρε κάθαρμα!
Εσύ δεν ήσουν ποτέ αρχάριος ρε; Δε βλέπεις το σήμα;
- Χαλάρωσε, παππούλη. - "Παππούλη"!
"Παππούλη" να πεις τη μάνα σου, ηλίθιε!
Άκου "παππούλη"!
Κόρναρε άλλη μια φορά και θα’ναι το τελευταίο πράγμα που θα κάνεις!
Το’πιασες;
Τώρα, άκου με προσεκτικά. Έχεις κάνει δυο παιδιά...
και είσαι στα πρόθυρα να ξεφουρνίσεις και τρίτο.
Ήρθες εδώ απ’το Ιράν, δραπετεύοντας απ’τον πόλεμο και ό,τι άλλα σκατά είχε εκεί.
Έμαθες μια νέα γλώσσα, μορφώθηκες και απέκτησες μέσα βιοπορισμού.
Είσαι παντρεμένη μ’έναν άχρηστο. Άρα μπορείς να μάθεις και να οδηγάς!
Δεν είναι και νευροχειρουργική! Άντε ξεκόλλα.
Λοιπόν, βάλε μπρος τ’αμάξι, και οδήγα.
Ηλίθιος!
Ωραία.
Όχι, όχι, όχι. Ήδη φρόντισα.
Όχι, όχι, όχι. Εδώ πέρα.
Αυτό ήταν το αγαπημένο ζαχαροπλαστείο της Σόνια.
Κάθε Πέμπτη στη μία, καθόμασταν εδώ. Ακριβώς σ’αυτό εδώ το τραπέζι.
Και τρώγατε πάστες "Ναπολέων";
- Πώς το κατάλαβες; - Είναι Πέμπτη, μία η ώρα.
Τι κάνατε στη συνέχεια;
Στις δύο πηγαίναμε σπίτι.
Η Σόνια συνήθως διάβαζε κανένα βιβλίο και εγώ με τον Ρούνε συνήθως, πλέναμε τ’αμάξι.
Έπρεπε να πλυθεί στο χέρι, για να μην γρατζουνάνε τη βαφή τα μηχανήματα.
Με τον Ρούνε;
- Μα εσείς, ούτε που μιλιέστε! - Κάποτε μιλιόμασταν.
Βασικά, μοιάζαμε σε πολλά κιόλας...
Σταμάτα! Σταμάτα, είπα!
- Ρούνε. - Ούβε.
- Συνεργαζόμασταν. - Θα κόψω δρόμο απ’το χωράφι.
- Δεν πρέπει να κάνεις τέτοια. - Να το πεις και στους φίλους σου.
Μοιραζόμασταν τις ίδιες αξίες.
Στην πρώτη συνέλευση της Ένωσης Ιδιοκτητών, μ’εξέλεξαν για Πρόεδρο...
Και τον Ρούνε για αντιπρόεδρο. Μια σοφή επιλογή, πιστεύαμε.
Και για τους δυο μας ήταν μάλλον έκπληξη ότι καταφέραμε να βρούμε έναν φίλο.
Μέχρι που τελικά ανακαλύψαμε εκείνη τη μικρή διαφορά ανάμεσά μας...
- Οδηγάς Βόλβο; - Ναι.
Εσύ, τι αμάξι έχεις;
Σάαμπ.
Στην αρχή προσπαθήσαμε να αγνοήσουμε το πρόβλημα και να συνεχίσουμε ως συνήθως.
Το χειριστήκαμε πολύ ωραία.
Είναι αγόρι!
Τα χρόνια περνούσαν. Χάσαμε επαφή.
Όμως τότε, χωρίς καμιά προειδοποίηση, το κάθαρμα με πέταξε απ’την Ένωση.
Ήμουν τόσο τσαντισμένος,
που πήγα και αγόρασα ένα Σάαμπ 9000 CS.
Τότε ο Ρούνε αγόρασε ένα 960 Executive.
Όταν το παιδί τους μεγάλωσε,
ξαφνικά αποφάσισε να μετακομίσει στις ΗΠΑ.
Δεν έλεγαν και πολλά μετά απ’αυτό.
Μόλις είχα κοιτάξει το νέο Σάαμπ 95...
Και σκεφτόμουν ότι ήρθε η ώρα να ξεχάσουμε τις παλιές κόντρες...
- Έπρεπε να ξαναρχίσουμε να μιλάμε. - Σκεφτόμουν, που λες...
Δεν είναι καιρός να ξεχάσουμε τις παλιές κόντρες;
Φυσικά. Είμαστε φίλοι.
- Και τότε συνέβη. - Θες να δεις το νέο μου αμάξι;
Μια BMW.
Γύρισα επί τόπου και επέστρεψα σπίτι. Ο Ρούνε ήταν τελειωμένος για μένα.
Μα σίγουρα δεν μπορεί κανείς, να οδηγάει Βόλβο όλη του τη ζωή!
Ήταν η τελευταία του προδοσία.
Δεν αποκτήσατε ποτέ παιδιά;
Πήγε δύο η ώρα.
Ούβε, πρέπει να δώσω και τη γραπτή εξέταση. Μπορείς να με βοηθήσεις;
Φυσικά. Είναι μέρος της εξέτασης για το δίπλωμα.
Σ’ευχαριστώ. Αυτό θα ήταν υπέροχο. Τα ξέρεις ήδη.
- Ποιον; - Μα τα παιδιά, φυσικά.
- Δεν ξέρω αν είναι και τόσο καλή ιδέα. - Και εγώ. Μήπως να έμενα σπίτι καλύτερα;
Όχι, είναι πάρα πολύ καλή ιδέα.
- Πάρε μας τηλέφωνο, αν προκύψει κάτι. - Γεια.
Πεινάω, πεινάω!
Είσαι κατά των πειραμάτων με ζώα, αλλά όχι κατά των πειραμάτων με παιδιά.
Η Νασανίν θέλει γάλα, πριν πάμε για ύπνο.
Πρέπει να πλύνεις εσύ το μπουκάλι.
Ο μπαμπάς δεν ξέρει να εγκαταστήσει το πλυντήριο πιάτων.
Λέει ότι θα πετάξει το πλυντήριο πιάτων έξω απ’το παράθυρο.
Έλα να σου δείξω το δωμάτιό μου.
Τι είναι σημαντικό να σκεφτείς όταν χτίζεις ένα σπίτι;
Το νερό.
- Και την αποχέτευση. - Ακριβώς. Και την υποδομή.
- Έχεις χτίσει και άλλα σπίτια παλιότερα; - Ναι, αλλά όχι πέτρινα.
Είπε ότι ήμουν η καλύτερη στην τάξη.
Συμφώνησες εσύ γι’αυτό;
Όχι!
- Σέπιντε; - Γεια σου, μαμά.
Κοιμάται.
Τι είν’αυτό;
Τι κάνεις εκεί; Πάλι εσύ;
Σχετικά με το γυναικείο ποδήλατό σου. Λέει "Απαγορεύεται η στάθμευση ποδηλάτων".
Η Σόνια δεν έμενε εδώ; Ήμουν μαθητής της.
Δεν ήξερα να γράφω ή να διαβάζω. Αλλά αυτή δεν πίστευε ότι είμαι χαζός.
Και μετά τα έμαθα όλα. Ήταν φοβερή. Συγγνώμη για την ενόχληση.
- Τι δουλειά έχεις με το ποδήλατο; - Το φτιάχνω για τη φίλη μου.
Ίσως γίνει η κοπέλα μου, αν καταφέρω να το φτιάξω.
Πρέπει να πάω στη δουλειά μου τώρα.
Δουλεύω και σ’ένα σαντουιτσάδικο. Μαζεύω λεφτά για αμάξι. Ένα Ρενό.
Γαλλικό; Θ’αγοράσεις γαλλικό αμάξι; Είσαι ηλίθιος;
Και μετά εμφανίστηκε ένας παλιός μαθητής σου στο σπίτι.
Και έτσι τώρα έχω ακόμα μια εκκρεμότητα πριν μπορέσω να έρθω.
Έτσι έχει το πράγμα.
Σταμάτα! Βρε εσύ!
Ωραία. Σβήσ’τη μηχανή.
Τώρα μπορείς να κάνεις και το παράλληλο παρκάρισμα.
- Μόλις χτύπησα ένα αμάξι. - Δεν είναι τίποτα.
Ήταν Βόλβο. Περίμενε εδώ. Έχω να κάνω μια δουλειά.
Το ποδήλατο φτιάχτηκε. Οπότε, μπορείς να το δώσεις στη φίλη σου.
- Εσύ το έφτιαξες; - Απλά άλλαξα το λάστιχο.
- Τρως σάντουιτς; - Όχι, γιατί να κάνω κάτι τέτοιο;
- Τι γυρεύει αυτός εδώ; - Γιατί έχεις μαύρο γύρω απ’τα μάτια σου;
- Είναι μολύβι ματιών. - Νόμιζα ότι μόνο τα κορίτσια βάφονται.
Αυτός νομίζει ότι του πάει πολύ.
- Δε θα του κάτσει καμιά κοπέλα. - Δε θέλω καμιά κοπέλα.
- Είσαι αδερφή; - Ούβε! Δε λέμε τέτοια!
- Μπορεί να πει ό,τι θέλει. - Είσαι ένας από εκείνους τους γκέι;
Ναι. Είμαι ένας από εκείνους τους γκέι.
Μάλιστα. Εσύ τι χτυπιέσαι;
Μην πεις τίποτα για τον Μιρσάντ. Ο μπαμπάς του δεν ξέρει τίποτα γι’αυτό.
Δεν τριγυρνάω να συζητάω τι κάνουν οι άλλοι.
- Έχεις ένα πολύ χειρότερο πρόβλημα. - Τι πρόβλημα;
Μα ν’αγοράσεις Γαλλικό αμάξι;
Θα’ταν καλό να μάθεις πώς λειτουργεί ένα αμάξι.
Δεν είναι τόσο απλό όσο νομίζει κανείς.
Πρέπει να κατουρήσω.
- Πρέπει να μελετήσουμε τη μηχανή. - Δεν μπορώ. Δε θ’αργήσω.
- Γεια. Εσύ είσαι ο Ούβε, σωστά; - Έχεις παρκάρει έξω απ’τις γραμμές.
Λένα Σάμουελσον, από την τοπική εφημερίδα.
Πρόκειται για το ατύχημα στον σταθμό των τρένων.
Έσωσες τη ζωή ενός ανθρώπου εκεί.
- Κάνεις λάθος. Δεν ήμουν εγώ. - Ήμουν εκεί και τα είδα όλα.
Έχουμε μια στήλη που ονομάζεται, "Οι αφανείς ήρωες".
Νομίζω ότι θα ταίριαζες εκεί.
Είμαι σίγουρη ότι είχες πολλές συναρπαστικές εμπειρίες στη ζωή σου.
- Θα μας μιλήσεις γι’αυτό; - Όχι.
Έχω ένα γράμμα απ’τον άντρα που έσωσες. Πρέπει να το διαβάσεις.
- Είναι πολύ συγκινητικό. Περίμενε... - Είμαι έτοιμη τώρα!
- Δε θα κάνουμε τίποτα. - Γιατί; Τι ήταν αυτό;
- Δεν άκουσα τίποτα. Πάμε. - Μπορείτε να ανοίξετε;
Έλα, μωρέ, δεν το κλείδωσα! Ακόμα και ένας ηλίθιος μπορεί ν’ανοίξει από μέσα.
Ηλίθιες...
Ούβε!
Περίμενε.
Λες να εξαφανιστεί, απλά επειδή την κλείδωσες μέσα στο γκαράζ;
Θεέ μου...
Τι βλάκας που είσαι...
Ούβε...
- Μόλις σκέφτηκα κάτι. - Σοβαρή δουλειά έκανες.
Σοβαρά. Μπορώ να σε βοηθήσω να καθαρίσεις λίγο το σπίτι σου.
- Να βάλεις τα πράγματα σε κούτες κλπ. - Δεν χρειάζεται.
- Τα πράγματα της Σόνια είναι ακόμα έξω. - Δε χρειάζεται, είπα.
- Δε θα ήταν καλό να προχωρήσεις; - Είπα ότι πρέπει να σταματήσεις να μιλάς!
Ποτέ δεν γνώρισα τη Σόνια, και αυτή σίγουρα ήταν υπέροχη.
Όμως εσύ την έχεις αναγάγει σε κάποιο είδος αγίας.
Αυτή μάλλον θα προτιμούσε να’ναι μια κανονική Σόνια.
Μια υπέροχη, αλλά κανονική Σόνια.
- Σκάσε, είπα! - Μην γκαρίζεις.
Όσο περισσότερο, όλοι οι ηλίθιοι μιλάνε γι’αυτήν...
Η φασαρία που κάνουν πνίγει όση λίγη ανάμνηση μου έχει απομείνει απ’τη φωνή της.
Δεν υπήρχε τίποτα πριν απ’τη Σόνια. Και ούτε υπάρχει τίποτα μετά απ’αυτήν.
Εγώ υπάρχω.
Όχι, κάθαρμα! Σταμάτα, που να πάρει! Σταμάτα!
Περίμενε λίγο.
Όταν σταματήσεις να φέρεσαι σαν άνθρωπος του Νεάντερνταλ...
τότε μάλλον θα τα πάμε καλά.
- Κουνήσου. - Ποτέ. Γύρνα πίσω. Εξαφανίσου.
Αν έχεις πρόβλημα που μπαίνουμε εδώ με τ’αμάξι, κάλεσε τον υπεύθυνο στον δήμο.
Μπορείς να βοηθήσεις τον Ρούνε μ’άλλον τρόπο.
Δε δίνω δεκάρα τσακιστή για τον Ρούνε.
Εδώ απαγορεύονται τα αυτοκίνητα.
Ούτε μέτρο παραπέρα.
Τι ζόρι τραβάς, ρε Ούβε;
Αλλά ξέρω τι είσαι. Είσαι ένας παρανοϊκός.
Έψαξα λίγο για σένα στα αρχεία του δήμου.
Και στο ίντερνετ.
Και ξέρω τα πάντα.
Έχω διαβάσει όλες τις σαχλές ανακοινώσεις σου. Τις επιστολές σου προς τις αρχές.
Ξέρω τα πάντα για τη γυναίκα σου και το ατύχημά της.
Και πώς κατηγορείς τους πάντες και τα πάντα γι’αυτό.
Όμως ξέρες... Μήπως απλά, εσύ δεν ήσουν επαρκής;
Θα σε καταγγείλω.
Είμαι υπάλληλος μιας ιδιωτικής νοσηλευτικής εταιρείας.
Εμείς διεκπεραιώνουμε μόνο πράγματα που ήδη έχουν αποφασιστεί.
Μάλλον θα φοβάσαι για την καρδιά σου, Ούβε.
Τι ξέρεις εσύ για την καρδιά μου;
- Τι ξέρεις εσύ για την καρδιά μου; - Προχώρα.
Απάντησέ μου! Τι ξέρεις για την...
Σταμάτα το αυτοκίνητο! Σταμάτα τώρα! Ηλίθιε!
Ηλίθιοι χαρτογιακάδες! Τι;!
Αυτή είναι η τελευταία προειδοποίηση! Αύριο αυτή η μπότα θα γίνει μοκασίνι!
Τώρα τα έπαιξε για τα καλά...
Απλά, ξέχνα το. Ξέχνα το, που να πάρει!
Όχι! Πάλεψε!
- Ηλίθιοι χαρτογιακάδες. - Ούβε.
Ούβε, εμπρός; Άνοιξε!
Εμπρός, Ούβε;
Τι κάνεις;
Ούβε! Ώρα να σταματήσεις. Είναι έτοιμα.
Ναι.
Στάσου. Κλείσε πρώτα τα μάτια σου. Κλείσ’τα μάτια σου.
Εδώ. Εδώ. Σταμάτα.
- Τι είν’αυτό; - Έλα, θα χορέψουμε.
- Όχι, όχι, όχι. - Ναι. Ναι. Έλα. Έλα.
Δεν μπορώ.
Μπορείς να χορεύεις από μέσα σου.
Ούβε. Θα γίνεις πατέρας.
Θα γίνουμε γονείς.
Σ’αγαπώ, Ούβε.
Και εγώ σ’αγαπώ.
Όμως τότε θα πρέπει ν’αγοράσουμε οικογενειακό αμάξι.
Ναι, και κούνια.
Καλή ιδέα. Θα φτιάξω μια κούνια.
Βρε καθάρματα! Τι κάνετε;
- Απλά θέλαμε να ρωτήσουμε κάτι. - Τι;!
Έδιωξαν τον Μιρσάντ απ’το σπίτι του. Έλεγα μήπως μπορεί να μείνει εδώ.
Εδώ; Τι το περάσατε, ξενοδοχείο;
Ο Μιρσάντ αποκαλύφθηκε σήμερα.
Είπα στον πατέρα μου ότι είμαι ένας από εκείνους τους γκέι.
Και αυτός μισεί τις αδερφές.
Θα αυτοκτονούσε, αν κάποιο απ’τα παιδιά του είναι αδερφή.
Αλλά ναι, ναι... Δε βαριέσαι... Θα φύγουμε.
Η Σόνια, πάντα βοηθούσε τους άλλους.
Εντάξει. Άντε ελάτε.
Καλημέρα.
Έφτιαξα πρωινό, αν δε σε πειράζει. Έκανα και λίγο καφέ.
- Θα πάω να κάνω τους ελέγχους μου. - Δε θα πιεις καφέ πρώτα;
Έκανα λίγο καφέ εδώ. Και σάντουιτς με τυρί και λοιπά...
Πριν πάω να κάνω τους ελέγχους μου;
Όχι, τώρα πρέπει να πάω να κάνω τους ελέγχους μου.
Μπορώ να’ρθω μαζί σου;
Είναι ελεύθερη χώρα.
Εντάξει.
Περιμένετε!
Μπορώ να’ρθω και εγώ μαζί σας;
Ξεκίνησα να ασκούμαι.
- Γεια σου. Τζίμι. - Γεια σου. Μιρσάντ.
- Τσακώθηκες με τον πατέρα σου; - Ναι.
Δεν πέταξε απ’τη χαρά του.
- Έμαθες για τον Ρούνε; - Όχι.
Θα έρθουν να τον πάρουν αύριο. Θα πάει σε ίδρυμα.
Ανοησίες. Θέλει χρόνια για να γίνει αυτό.
Ρώτα με, το ξέρω από πείρα.
Αλήθεια σου λέω. Η απόφαση ελήφθη. Έρχονται αύριο.
Αυτή έκανε έφεση πριν από τρία χρόνια. Οπότε τώρα θα χωριστούν.
Τρία χρόνια... Τι ψέματα. Η Σόνια θα το ήξερε αυτό.
- Και εγώ το ίδιο. - Η Ανίτα δεν είπε τίποτα στη Σόνια.
- Δεν ήθελε να το μάθετε. - Γιατί δεν ήθελε να το μάθουμε;
Δεν ήθελε να ζητήσει βοήθεια.
Είπε ότι είναι αρκετά τα δικά σας προβλήματα.
Έτσι είπε;
Είπε ότι δεν έπρεπε να το μάθουμε, επειδή έχουμε αρκετά δικά μας προβλήματα;
Ναι, και τι μ’αυτό;
Ηλίθιος. Να τι ήμουν.
Δεν πρέπει να μου θυμώσεις, Σόνια.
Είναι δύσκολο να παραδεχθείς ότι είχες λάθος.
Ειδικά όταν είχες λάθος για πάρα πολύ καιρό.
Λυπάμαι.
Όμως τώρα, θα διορθωθούν όλα.
Ξέρω πώς έχεις την τάση να αγχώνεσαι όταν τσακώνομαι.
Όμως αυτή τη φορά, πιστεύω ότι θα συμφωνήσεις μαζί μου.
Τώρα θα γίνει πόλεμος, που να πάρει!
Δώσε μου κάθε έγγραφο ανάμεσα σε σένα και τον δήμο,
την πρόνοια, την περιφέρεια, την εκκλησία. Θέλω όλα τα χαρτιά του Ρούνε.
Για να διακόψετε τη σύνδεσή σας, πατήστε αστερίσκο.
Μπορώ να δανειστώ το τηλέφωνό σου;
Για τους γείτονες.
Δεν έχει σημασία αν έχουμε κάνει ήδη έφεση.
Επειδή υπάρχει και ανώτερο δικαστήριο. Δεν ξέρεις να διαβάζεις; Είσαι αγράμματη;
Αγράμματη; Εμπρός;
Εμπρός;!
Πώς να βρεις άκρη, αν σου κλείνουν το τηλέφωνο;
- Πώς να βρεις άκρη, αν γκαρίζεις μόνο; - Μα δεν ακούνε!
Κάτσε κάτω.
Κλείσ’το αυτό.
Είναι οι ίδιοι άνθρωποι κάθε φορά.
Οι ίδιοι άνθρωποι. Έτσι ήταν ανέκαθεν.
Τα ονόματά τους αλλάζουν, αλλά αυτοί παραμένουν οι ίδιοι.
Το μόνο μέρος για ένα κάθαρμα του δήμου.
Αυτοί οι καταραμένοι οι χαρτογιακάδες.
Άκου τι λες.
Εσύ μου είπες ότι δεν πρέπει να παραιτείσαι ποτέ, σωστά;
Και μετά κάθεσαι εδώ και βυθίζεσαι στην αυτολύπηση.
Επειδή σου έτυχαν δύσκολα, όλοι είναι ηλίθιοι...
Οπότε εσύ απλά παραιτείσαι.
Και όλα αυτά επειδή πιστεύεις πως όλοι στη γη μπορούν να τα καταφέρουν χωρίς βοήθεια.
Όμως ξέρεις κάτι, Ούβε;
Κανείς δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνος του. Κανείς. Ούτε καν εσύ.
Μπορείς να φύγεις τώρα.
Μπορείς να φύγεις, είπα. Δεν έχω πια ενέργεια να ασχολούμαι μαζί σου.
Ήταν δική της ιδέα απ’την αρχή.
Να ταξιδέψουμε μαζί, μόνο οι δυο μας, πριν γεννηθεί το παιδί.
Ήταν αποφασισμένη ότι πρέπει να πάμε με το λεωφορείο.
Επειδή ήταν πιο ρομαντικά έτσι, είπε.
Και εγώ δεν έφερα αντίρρηση.
Ήταν και λίγο πιο φτηνά...
Στην Ισπανία η Σόνια έλεγε, ότι στη Ρώμη πρέπει να φέρεσαι σαν Ρωμαίος.
Εγώ ανακάλυψα ότι οι Ισπανοί είχαν πολλά ακόμα να μάθουν,
όσον αφορά τα Σουηδικά οικοδομικά πρότυπα.
Περνούσαμε υπέροχα...
Τα βράδια βγαίναμε έξω για φαγητό...
Κρατούσαμε λίγο φαγητό απ’το μεσημεριανό μπουφέ...
και κάναμε ένα ωραιότατο πικνίκ το βράδυ.
Εις υγείαν.
Κάποια στιγμή ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε στο σπίτι.
Γεια.
- Γεια. - Όχι, όχι, ευχαριστώ. Όχι!
- Τι είπε; - Φαίνεται χαρούμενος.
- Άσ’τους ήσυχους, Ούβε. - Τι;
- Περνάνε καλά. - Αλήθεια;
Στο λεωφορείο η Σόνια ήθελε να πιάσω την κοιλιά της...
επειδή το μωρό κλωτσούσε...
Έλα, πιάσε να το νιώσεις!
- Το νιώθεις; - Κλωτσάει συνέχεια.
Θα πάω λίγο στην τουαλέτα.
Σόνια;
Σόνια!
Βοήθεια! Βοήθεια!
Μπορείς να μπεις μέσα να τη δεις.
Κάθισα μαζί της καμιά βδομάδα ίσως...
Κανείς δεν τολμούσε να μου μιλήσει. Μάλλον έτσι ήταν καλύτερα κιόλας...
Μέχρι που μια μέρα...
είπαν ότι η Σόνια δεν πρόκειται να ξυπνήσει ποτέ.
Μη μου το λέτε αυτό, που να πάρει!
Και μετά, τελείως απρόσμενα, συνέβη...
Ήταν λες και το καλύτερο και το χειρότερο, συνέβησαν την ίδια ώρα.
Την επόμενη μέρα αναγκάστηκα να της πω, όλα όσα συνέβησαν...
Για τη ζωή που δεν υπήρχε πια...
Μέσα σ’όλο αυτό τον πόνο, ένιωσα ένα είδος εσωτερικής δύναμης...
Αρχικά έστρεψα όλη αυτή την οργή σε κάτι ωφέλιμο.
Η Σόνια συνέχισε τις σπουδές της.
Της έμενε ένας χρόνος για να πάρει το πτυχίο της δασκάλας...
Όμως όταν τελείωσε, δεν υπήρχαν δουλειές.
Λυπάμαι πολύ, γιατί έχεις καλούς βαθμούς.
Εκείνη την εποχή, τα σχολεία δεν είχαν πρόσβαση για ανάπηρους...
Όμως τότε, μια μέρα η Σόνια, είδε μια αγγελία στην εφημερίδα.
Μια τάξη όπου είχαν μαζέψει όλους τους συνδυασμούς γραμμάτων που υπήρχαν...
πριν ανακαλυφθούν καν, οι συνδυασμοί γραμμάτων.
Το βιογραφικό σας φαίνεται πολύ καλό, όμως δεν έχουμε δυνατότητα...
να προσλάβουμε μια ανάπηρη δασκάλα.
Τότε βυθίστηκα στο μεγάλο σκοτάδι. Ήθελα να τους εξαφανίσω όλους.
Κάθε κάθαρμα ξεχωριστά. Την εταιρεία με τα λεωφορεία, τον οδηγό...
το αμπέλι, το ταξιδιωτικό γραφείο... Τους πάντες.
Έγραψα στην Ισπανική και στην Σουηδική κυβέρνηση...
Όμως κανείς δε νοιαζόταν.
Η ιδέα είναι να επεκτείνουμε την είσοδο...
Δεν ήθελαν καν, να φτιάξουν μια ράμπα,
ώστε η Σόνια να μπορεί να διδάσκει στο σχολείο.
Έγραψα στους πάντες, για να βρω δικαιοσύνη...
για κάτι στο οποίο δεν ήξερα ούτε καν εγώ, την απάντηση.
Μέχρι που στο τέλος η Σόνια... Αυτή ήταν η πιο δυνατή από όλους μας.
Ούβε.
Είτε θα πεθάνουμε, είτε θα ζήσουμε.
Εκείνη τη νύχτα, πήγα με τ’αμάξι και έχτισα ό,τι χρειαζόταν μέσα σε μια νύχτα.
Την επόμενη μέρα η Σόνια μπορούσε να πιάσει δουλειά.
Καλώς όρισες.
Ο Όμηρος έγραψε την Ιλιάδα για τον Τρωικό Πόλεμο.
Όμως πότε γράφτηκε η Ιλιάδα;
- Δαβίδ; - Το 700.
- Π.Χ. - Φτου.
Ας χαιρετήσουμε τον Ρίχαρντ Στένεμπο. Καλώς όρισες στην τάξη μας.
- Γεια σου, Ρίχαρντ. - Καλώς όρισες.
Δε λέω ψέματα. Μέσα σ’έναν χρόνο ο ίδιος μαθητής,
μπορούσε ν’απαγγέλλει χωρίς δυσκολία ποίηση τετρακοσίων ετών, τη μέρα της αποφοίτησης.
Τόσο άπειρες οι ικανότητές της...
Τόσο όμοια θεάς η μορφή της...
Και τα έργα της...
Ένα ίνδαλμα νεότητος...
Κι όμως, για μένα...
δεν είναι παρά σκόνη...
Μπράβο!
Πάλευε για ό,τι ήταν καλό.
Για το παιδί που δεν έκανε ποτέ.
Πέθανε πριν από έξι μήνες. Από καρκίνο...
Και υποσχέθηκα ότι θα την ακολουθήσω.
- Σήμερα είναι η μέρα. Είναι έτοιμος; - Μην κάνεις ούτε βήμα παραπέρα.
Είχατε τρία χρόνια να προετοιμαστείτε γι’αυτό, όμορφα και ωραία.
Η απόφαση έχει ληφθεί.
- Το κάνουμε για χάρη σου, Ανίτα. - Και η αγάπη;
Μας χωρίζετε την ώρα που χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον, περισσότερο από ποτέ.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχει ιδέα πού βρίσκεται, 24 ώρες την ημέρα.
Ίσως όχι, ξέρω όμως εγώ.
- Και ποιος θα τον φροντίζει; - Εγώ.
- Με λίγη βοήθεια... Από... - Λίγη βοήθεια; Από ποιον;
- Καλημέρα. Λένα, απ’την τοπική εφημερίδα. - Καλημέρα.
Έχω τις δηλώσεις από τα τρία τελευταία χρόνια, της εταιρείας πρόνοιας Κονσένσους.
Στην οποία είσαι μέτοχος. Λέει ότι είχε μόνο ένα οριακό κέρδος.
Την ίδια ώρα, έχω κάποιες δηλώσεις από μια τράπεζα στις Κανάριες Νήσους.
Εκεί υπάρχουν καταθέσεις εκατομμυρίων.
- Από πού τα βρήκατε αυτά; - Απ’το ίντερνετ.
Ο εκδότης μου θα χαιρόταν πολύ να τα δημοσιεύσει αυτά,
όμως η απόφαση ανήκει σε μένα, αν με πιάνεις τι εννοώ.
Έφυγε επί τόπου.
Ήταν καλύτερα τα δικά μας χρόνια...
Τότε τουλάχιστον ο κόσμος πάλευε για τις αρχές του...
Ούβε! Ούβε!
Καλέστε ένα ασθενοφόρο!
Μην αφήσεις το παλιοασθενοφόρο να μπει στην κατοικημένη περιοχή!
Εκεί, δίπλα στο παράθυρο.
Γεια. Παρβάνεχ. Εσένα έχει δηλωμένη ως στενότερη συγγενή.
Ο πατέρας σου πάσχει από μια καρδιοπάθεια.
Θα έλεγε κανείς ότι η καρδιά του είναι υπερβολικά μεγάλη.
- Ορίστε; Υπερβολικά μεγάλη; - Ναι. Όμως θα ζήσει.
Ούβε!
Παραείσαι άρρωστος για να πεθάνεις, ρε βλήμα!
Να πάρει, νομίζω ότι ήρθε η μέρα, Ούβε!
Να πάρει!
Μόνο σκόνη μάζευε.
- Όμως δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ. - Είναι πολύ ωραίο, Ούβε. Ευχαριστώ.
- Ίσως θέλει ένα βάψιμο. - Για κράτα λίγο το μωρό.
Πάω να το δείξω στον Πάτρικ.
Γεια σου, μικρούλι...
Απλά, ξάπλωσε εδώ κάτω...
Τι χαμογελαστό που είσαι...
- Ναι, και εσείς θα πάρετε κάτι. - Ipad! Ευχαριστώ, παππού!
Ξέρω αυτή την αίσθηση.
Είναι σαν εκείνη που έχω, όταν αγοράζω νέο αμάξι.
Αυτή είναι η ζωή...
Άκου... Δεν έχουν πατηθεί τα χιόνια μπροστά απ’την είσοδο του Ούβε.
- Ποιος νοιάζεται; - Μα είναι οκτώ η ώρα.
Είναι ώρα για τους ελέγχους του.
Ούβε!
Μην ανησυχείτε μήπως έκανα κάτι χαζό.
Αν το διαβάζετε αυτό, η διάγνωση της γιατρού ήταν σωστή.
Είπε ότι η καρδιά μου είναι υπερβολικά μεγάλη.
Αλλά παρότι ακούγεται ωραίο, δεν είναι και τόσο καλό.
Αργά ή γρήγορα, πρέπει να το πληρώσεις αυτό.
Θέλω η κηδεία να γίνει στην εκκλησία, όπως αρμόζει.
Όχι τίποτα χαζομάρες, να σκορπάτε τις στάχτες μου στον άνεμο, κλπ.
Θέλω μια ήσυχη κηδεία, μόνο με τους πιο κοντινούς μου...
Με όσους νομίζουν ότι τους φέρθηκα σωστά.
Ο γάτος τρώει τόνο δυο φορές την ημέρα, και δε θέλει να τα κάνει σε ξένα σπίτια.
Να το σεβαστείτε αυτό.
Και για όνομα του Θεού, μην αφήνετε τα παλιοαυτοκίνητα
να μπαίνουν στην κατοικημένη περιοχή!
Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Φρέντρικ Μπάκμαν