W roku Pańskim 1123
Ludwik VI, zwany Grubym, wojował u granic królestwa ze swoim kuzynem Henrykiem I,
królem Anglii i księciem Normandii...
Otaczali go dzielni rycerze.
Wierzący w Boga i złe moce.
Królu, nie bawmy tu długo. Jesteśmy na angielskiej ziemi.
Milcz Montmirail, nie wolno śpieszyć się w miłości.
Księżniczko.
Jeśli twój wuj cię zaskoczy podczas tej gorszącej schadzki, zabije nas.
Jestem panią swej woli.
Panie, Anglicy!
Zbliżają się rycerze.
Już kończymy.
Błagam królu, uciekajmy a chyżo.
Żegnaj miła, śpieszę do mych ludzi.
Kiedy znowu cię zobaczę?
Gdy rozniosę na strzępy króla Anglii.
- Miłujesz mnie słodka Kathlyn? - Tak.
Spełnij więc mą prośbę, bo zginąć mogę.
O, nie... Nie może to być.
Pokaż nóżkę.
Nie...
Zaklinam cię pani.
To nie przystoi.
Błagam.
Niczego nie widziałem. Do kolan.
Wielki Boże. Piękne.
Widać ich.
To twój wuj.
- Kto tam jest? - Nikt. Księżniczka jest sama.
Żegnaj ukochana.
Mój panie...
Wybacz wuju.
Przeklęta obłudnico.
GOŚCIE, GOŚCIE
Za mną panie.
Złóż broń, królu.
Obronię cię, panie.
Króla nie można pokonać nawet w szachach.
Prędzej zginę, niż się poddam.
Mój panie, dzięki Bogu wróciłeś żywy.
Ocaliłem, panie, twego konia i oręż.
I własną skórę. Tchórzu.
Panie... król cię wzywa.
Król nadchodzi.
Mój dzielny rycerz Godefroy słusznie nosi przydomek Zuchwały.
Jest nieustraszony. Swym mieczem ściął głowę nędznemu Anglikowi.
Godefroy'u Zuchwały, hrabio Montmirail, Apremon i Papincourt.
- Wynagrodzę ci twe męstwo. - Jestem twym dozgonnym sługą, panie.
Wiem, że marzysz o potomstwie.
Daję ci 8 dni na odnalezienie pięknej panny,
którą darzysz uczuciem. Córki księcia de Pouille.
Poślubisz ją.
Stokrotne dzięki, panie.
Zaszczyt to wielki bronić króla.
- Niech żyje król. - Niech żyje.
Niech żyje król.
- Kim jest ten gbur? - To Jacquouille, mój giermek.
Jest nieokrzesany, ale sprytu mu nie brakuje.
Zwęszy każdy trop.
Musimy górą ominąć puszczę Malcom.
Czemuż to?
Jest nawiedzona. Nikt tam się nie zapuszcza.
Duby smalone, ukochana ma czeka.
Spotkamy wiedźmę z Malcom.
W drogę, Paskudo.
Przemienia rycerzy w ślinę ropuchy.
Kto waży się ją tknąć, okryje się krostami i będzie sikał mułem przez 7 pokoleń.
Wszyscy stracimy życie.
Niech wścibscy przemienią się w ślimaki.
To łacina i język Wizygotów.
Szatańskie narzecza.
Czarna msza.
Co ona mówi?
- Chce odmłodzić starą jędzę. - Niemożliwe.
Pij, pij, pij...
Gdzie ona jest?
Nie lękaj się... wróci.
Znów mam ciało dziewicy.
- Jaka szpetna. - Jak za młodu.
Diabelskie czary.
Poddaj się służko diabła.
Poćwiartujemy ją i wyrwiemy język.
Szczury wyżrą jej flaki.
Nie pozwolę torturować niewiasty na mojej ziemi...
Spalimy ją żywcem.
Dzięki, jesteś dobry panie.
Mój zamek.
Przyodzieję się odświętnie dla mej oblubienicy.
Jacquouille, przebierz mnie.
- A ja panie? - To nie twoje zaślubiny.
Daj najlepsze ciżmy i zbroję.
Zadmij w róg, uprzedź o moim przybyciu.
Rada jestem, że mój syn poślubi twą córkę.
Wolałbym syna księcia de Monmorance. Lecz król postanowił inaczej.
Do diabła z miłością. Dajcie wino, bym miał czym sikać.
Ojcze, wszak obiecałeś nie bekać przy stole.
Nadjeżdża hrabia de Montmirail.
Frénégonde dokąd to? Wracaj natychmiast.
Nie godzi się, by córka księcia biegała za hrabią.
Wyglądasz, panie, niezwykle dostojnie.
Chyba nazbyt strojnie.
Czemuż to?
Dalibóg, bukłaki same spadają.
Daj mi tu, w gardle mi zaschło.
Spójrzcie na zamek. Do kata.
Nadyma się niczym pyta Kupidyna.
Miast dachu ma czapę.
Źle się czujesz, panie?
Cóż to za szatańskie sztuczki?
Co się dzieje, panie?
Wracaj, córko.
Wracaj, bezwstydnico.
Na krew Chrystusa, goni ją niedźwiedź.
Daj kuszę.
Wracaj!
Nie widzę niedźwiedzia.
Na bok moja luba.
Widziałem dzikie zwierzę.
Zamknę się w klasztorze. Nie mogę poślubić zabójcy ojca.
Twoja wola, najmilsza. Ja też pozostanę ci wierny.
Nie wezmę innej żony i nie będę miał potomstwa.
O nic cię nie proszę.
- Co robisz, nicponiu? - Modlę się za jego duszę.
- Gdzie żyje czarownik mego ojca? - Eusebius?
Znalazłem go, panie. W zaułku chwastów.
Ale gadają, że w rozumie już nietęgi.
Mogę przywrócić życie księciu.
Ale musisz przemóc strach.
Tylko Bóg może wskrzesić zmarłego.
To prawda, tylko Bóg. Lecz ja znam inny sposób.
Czas jest niczym góra, którą przecinają tunele.
Znam zaklęcia pozwalające nimi wędrować.
- Znasz Angerana? - Angeran Bliznowaty, do usług.
I mój wierny Ganelon.
Mogę cię cofnąć do chwili, w której zabiłeś księcia.
Jeżeli znajdziesz w sobie dość odwagi, będziesz mógł odmienić bieg strzały.
Będziesz mógł poślubić swą kochankę i mieć z nią potomstwo.
Panie, to szaleństwo.
Gdzie mój proch ze ślimaka? Zaczynam tracić pamięć.
Zgrzybiały ramol.
Jeśli obcy jest ci strach, Godefroy'u Zuchwały... wypij.
Wrócisz do chwili, w której wydarzył się wypadek.
Panie, to pomyleniec.
Jeśli nasz pan nie wróci, żywcem zamurujemy cię w lochach wraz z twą przeklętą księgą.
Wątpisz?
Nie pij, panie. Przemienisz się w ropuchę albo cycek mniszki.
Może masz rację. Pierwej ty wypij.
Jeśli staniesz się cyckiem mniszki...
...pomszczę cię.
Pij.
Dobrze się czujesz?
Ma smak końskiego łajna.
Nie zwykłem szkodzić, jak to czynią wiedźmy.
Pij co żywo, żebym mógł wypowiedzieć zaklęcie.
Skoro wypiłem, to czy ja się też przeniosę?
Wypowiedz zaklęcie.
Zniknęli w tunelach czasu.
Cóż to zachrzęściło?
To zgniłe jaja.
Zapomniałem dodać zgniłe jaja!
To katastrofa.
Wstawaj, Paskudo.
Gdzie jesteśmy?
Nie wygląda to na puszczę Montmirail.
Czarownik zełgał.
Członki mamy wszystkie, panie.
To cud.
Sprowadź mego konia, a chyżo.
Straszny smród.
Odbiło ci?!
Panie! Saracen!
Saracen na diabelskim wozie. Całym z żelaza, bez wołu.
Stuknięci!
Oni są stuknięci.
Znasz, panie, ten herb?
O, Boże mój, zgrzeszyłem.
Wystawiasz mnie na próbę, niech i tak będzie.
Jeno daj mi odwagę, by walczyć do śmierci i niech się dzieje wola Twoja.
Tu wszędzie cuchnie. Nie da się oddychać.
Nie. Czuję pieczone mięsiwo.
Znów te przeklęte wozy.
Wracajmy do puszczy.
Nie. Jak walczyć na głodnego?
Dwa hamburgery i frytki z ketchupem.
Co to? Ostatki?
Przebranie jak na karnawał.
Milcz dziewko.
Weź i idź swoją drogą.
Jeszcze napytasz nam biedy.
Jak babcie kocham. Jesteście z telewizji?
Ruszaj stąd.
Przepraszam, ale jeśli jesteście z showbusinessu może znacie
Ediego Bearkley'a?
Milcz jucho przeklęta, bo przez łeb zdzielę.
Skończyłam szkołę tańca i śpiewu.
Gdybyście mi załatwili przesłuchanie, moje życie by się odmieniło.
Śpiewam nie gorzej niż księżniczka Monaco.
Zostawmy tę gęś.
Posłuchajcie.
To znowu ty? Oddawaj steki.
Jestem uchodźcą politycznym.
Codziennie powtarzasz to samo.
Hola, oberżysto, bijesz białogłowe.
Dwóch następnych łachmytów. Co to zjazd wszarzy?
Jazda stąd.
Jestem Godefroy de Montmirail, hrabia Apremon i Papincourt. Pan życia i śmierci.
Panie Wotroue, na pomoc.
Wezwijcie gliny. Włóczęga rzucił się na Rogera.
Morderca. Strzela jak do kaczek.
- Szukajmy schronienia. - Ręce do góry.
Zuchwały i niezwyciężony.
Jacquouille, Jacquouille.
Zaczekaj, słonko.
Uciekajmy.
Azyl!
Pokornie proszę o azyl.
Graj dalej, mama zaraz wróci.
- Pani hrabina, mówi ojciec Erve. - Dzień dobry.
W czasie mszy wpadło do kościoła jakieś indywiduum.
Twierdzi, że jest hrabią de Montmirail.
Wygląda jakby miał fiksum-dyrdum.
Hrabia de Montmirail? Tata zmarł w 81'.
Wiem, sam go chowałem. Mówi, że nazywają go Zuchwałym.
- Nosi herb pani rodziny. - Godefroy Zuchwały? To absurd.
Proszę tu przyjść. Nie wygląda na łagodnego.
Co to jest?
Kalendarz Telecomu.
Szybko. Jest załamany. Widok kalendarza go poraził.
Mówi, że urodził się w 1079 roku.
To świr.
Moja najmilsza.
Moja oblubienica.
Ty żeś to? Frénégonde.
Pan mnie ściska, to boli. Proszę się opanować.
Moja nadobna Frénégonde. Toć to ja.
Hrabina pana nie zna. To nieporozumienie.
Precz, klecho.
Nie do wiary.
Ta nadobna niewiasta nie jest moją ukochaną, jeno moją potomkinią.
- Dzieli nas 1000 lat. - Z pewnością. Muszę lecieć.
- Przybywam z czasów Ludwika VI Grubego. - Wezwać pomoc?
Ten pan jest miły. Damy mu 50 franków i sam sobie pójdzie.
Muszę wrócić do swoich czasów. Znasz wielkiego czarownika?
Znam tylko czarnoksiężnika z krainy Oz.
Prowadź mnie do niego.
Zaraz się wszystkim zajmiemy.
Dzięki, o słodka pani.
To prawdziwy cud.
Proszę wezwać żandarmerię.
- To nie po chrześcijańsku. - Właśnie, że tak.
Szpetota.
Dzięki temu działa telewizja. Łyknij sobie dla otuchy.
Dzięki, dziewko. Szpetnaś, ale dobrotliwa.
A ty to niby taki piękniś?
Twój nos starczyłby za dwoje.
Niby wino, ale jakiś cienkusz.
Oddaj, jak ci nie smakuje.
Obrzydliwość... jesz z celofanem.
Ten czarownik to stary wariat. Żywcem obedrę go ze skóry.
Nie ma się co wnerwiać. Te dranie codziennie nas wyrzucają.
Twój kumpel jest bokserem? Widziałam go w telewizji.
Ja chciałam zostać piosenkarką, ale w showbusinessie są same dupki.
Mój pan służy królowi.
To hrabia de Montmirail.
De Montmirail?
Jak ta bigotka, żona dentysty?
Nie mógł jej poślubić, dlatego tu jesteśmy.
Nie ma z nim ślubu?
A tak zadziera nosa. Zawsze taka nadęta.
Zwykła dziwka.
Dziękuję za szybkie przybycie.
Sierżant Gibon, moje uszanowanie, pani hrabino.
To oddział specjalny.
Gdzie przestępca?
Wprawdzie jest trochę agresywny, ale to tylko biedak.
Wziąłem ich na wszelki wypadek. To doktor Boven.
Najpierw spróbujemy z nim porozmawiać. Obłaskawimy go.
Chodźmy, doktorze.
Powodzenia.
- Gdzie moja wnuczka? - Dość tego. Dokumenty.
Bardziej psychologicznie. Cześć stary. Jesteś z tych stron?
Na kolana przed hrabią Montmirail, chamie.
Co to za spektakl? Dla telewizji?
Jesteśmy w ukrytej kamerze?
Gdzie moja dziewka, bo rozpłatam ci łeb.
Zrobimy ci zastrzyk, to poczujesz się lepiej.
Daj rękę.
Prędko, chłopaki. Do akcji.
Ten szaleniec trzyma doktora za...
Dziękuję bardzo.
W imię Boże.
Zuchwały i niezwyciężony!
Przyznam się, że mam wątpliwości. On może być z mojej rodziny.
"W imię Boże" to rycerskie zawołanie.
"Zuchwały i niezwyciężony" to dewiza Godefroy'a Zuchwałego z rodu Montmirail.
Mogła pani powiedzieć wcześniej.
Uspokoił się? Trzymajcie go. Uśpimy go.
Nie, jednak się pomyliłam.
- Nie może boleć, zatrułem nerw. - Chodź, Jean-Pierre.
Przepraszam panią.
Pamiętasz kuzyna Huberta? Syna ciotki Marty?
Tego rajdowca? Nie znałem go.
Zaginął na Borneo.
Otóż on żyje.
Ten osiłek, którego wysłałam do wariatkowa, może być kuzynem Hubertem.
- To włóczęga. - Ma wydatny nos i wysokie czoło,
jak wszyscy w mojej rodzinie.
Zobaczyłaś łachudrę z wielkim nochalem i ubzdurałaś sobie, że to twój kuzyn?
Nosi nasz herb. Chodź zobaczyć.
Jest w naszej kronice rodowej.
Pierwszy hrabia. Godefroy Zuchwały. Ma ten sam nos.
To rycina sprzed 900 lat.
Zadzwonię na zamek. Jest tam nasz ostatni rodzinny portret.
- Hubert miał wtedy 19 lat, a ja byłam mała. - To nic nie da.
Halo.
Proszę z Jacquardem, mówi Béatrice de Montmirail.
- Tu Freddy. - Czy Jacquard jest blisko?
Już go daję. Naprawia kocioł i jest okropnie zły.
Jacquard!
- Nie trzeba było tak mocno szarpać. - Sam pan kazał.
Dajmy już spokój. Marynarka wygląda jak szmata.
- Jacquard! - Co jest?
- Béatrice de Montmirail. - A tej o co chodzi?!
- Masz problemy z ogrzewaniem? - Kocioł nawalił.
Jean-Fransua bezmyślnie pociągnął za manetkę i trysnął olej.
Marynarka jest do wyrzucenia i o mało nie trafiłem do szpitala.
- Dobrze, że nikt nie zginął. - Masz szczęście.
/Chcę cię o coś prosić. Idź do sali Diany de Pouille.
Wisi tam ostatni portret rodziny, namalowany, gdy byłam mała.
Potrzebuję jego zdjęcie. Masz może Polaroida?
Bo nasz dzieci wrzuciły do klozetu.
Nie mam i nazywam się Jacquard a nie Jac.
/Mój kuzyn przez pomyłkę trafił do czubków.
/Nic nie poradzę, jeśli jest wariatem./
Mam poważny kłopot. Trwa seminarium w banku Bernay Bernay, a nie ma ciepłej wody.
Przez cały weekend będą się myli w zimnej. Nie mam głowy do robienia zdjęć.
Już się wyłączam, poradzę sobie sama.
Ładnie ją spławiłem, nie?
- Proszę pana. - Tak?
W pokojach jest wilgoć.
Prezes Bernay chciał wziąć prysznic, żeby się zrelaksować oraz umyć głowę.
Woda jest lodowata. Nie może spłukać piany.
Jeśli dalej nie będzie ciepłej wody, skrócimy seminarium.
Czy ten stary aparat działa?
Usuwam nerw pani Pelicie.
Tu mieszkają Montmirailowie.
Spoko, stary.
Przestań, bo znowu będzie awantura. Wezwą gliniarzy.
Przecież jest dzwonek.
Uspokój się, bo nas odprawią.
Jacquard? Co to za strój?
Przepraszam, że przychodzimy nie w porę...
- Pani Frénégonde... - Proszę przestać.
- Moja pani. - Co?
Jean-Pierre. Jacquard nazywa mnie swoją Frénégondą.
Spałeś z nią? Proszę się nie bać, to kumpel Montmiraila, kaskadera.
Montmiraila, kaskadera?
Huberta? Kierowcy rajdowego?
Kaskader, bokser, kierowca rajdowy... wszystko jedno.
To kim pan jest?
Jacquouille Paskuda. Uniżony sługa. Poznajesz mnie pani?
Nie. Jest pan kolegą Huberta?
Tego wysokiego faceta? Jest zawsze gotów pomóc, tak jak i pani hrabino.
A jeździ konno jak Kevin Costner.
Nikczemnie opuściłem mego pana w szynku.
Wdali się w burdę w Cur-Tai. Przez tego palanta Wotroue'a.
Zasłużyłem na chłostę.
Co się dzieje?
To ty, Jacquard?
Znasz mnie, człeku?
Wygląda jak Jacquard w gorszym wydaniu.
Mówi, że jest kolegą Huberta, który jest kaskaderem.
Okropne zęby, proszę pokazać.
Nie jestem koniem.
Dureń mnie ugryzł, muszę sobie zrobić zastrzyk przeciwtężcowy.
To nie Jacquard, robiłem mu wszystkie mostki.
On potwierdza, że kuzyn Hubert żyje.
Zaszła pomyłka, trzeba go wyciągnąć ze szpitala.
Dmuchnąłeś hrabinę? Dziwka.
Jedziemy bez żebraczki, mój wóz to nie Arka Noego.
Otwórz okno, nie wytrzymam tego smrodu.
On jest cały zielony.
Zwymiotuje. Stań.
Nie mogę na zakręcie.
Właśnie zwymiotował.
Wszędzie napaskudził, nawet na butach.
Pani kuzyn jest bardzo zapalczywy. Omal nie pogruchotał mi kości.
Nie dziwota, to mężny rycerz.
To dzielny rycerz. Uratował króla.
Krewniaczko, zdradziecko mnie zostawiłaś.
Czerwone kulki zmusiły mnie do snu.
Czemuż to cię panie spętano, chcą okupu?
Milcz, kpie.
Czerwone kulki to dragonal. Dałem mu dużą dawkę, a spał tylko 2 godziny.
- Medykusie, uwolnij mnie z tych pęt. - Zastanowimy się.
Jam nie słaby ni szalony, przebyłem jeno długą drogę.
Sądzi, że nikt go nie rozumie. To obsesja.
Wcale nie, miał wypadek podczas rajdu na Borneo.
- Prawda kuzynie Hubercie? - Kuzynie Hubercie?
Hubert de Montmirail. Ma takie same ręce jak tata.
Pamiętasz, jak masz na imię?
To całkowita amnezja, nie wie nawet, kim jest Michael Drucer.
Amnezja? Biedak.
Pamięta tylko dwa, trzy wydarzenia historyczne z programu gimnazjum.
Typowe przy amnezji.
Mówi mieszaniną łaciny i starofrancuskiego.
Puść go! Tak amnezji nie wyleczysz.
Proszę go uwolnić.
Zgadzam się dlatego, że pani mąż jest lekarzem i podpisał oświadczenie.
Ten pan też jest z rodziny?
To stary kolega Huberta.
Od dziecka należę do hrabiego.
Posilisz się, panie?
Wygląda na zdrowego. Jest ze wsi?
Tak. Chodźmy.
Proszę zaczekać. Zabierzcie jego rzeczy.
Wszystko śmierdzi capem.
To dragonal, proszę mu podać 5 drażetek, jeżeli stanie się agresywny.
No i wypuściliśmy dwóch świrów.
Siadajcie, pójdę po samochód.
Pani Frénégonde jest dziwna.
To nie pani Frénégonde.
Lecz moja pra-pra-pra... wnuczka.
Pra-pra-pra... wnuczka?
Przerażające.
Mamy prawie 1000 lat. To straszne.
Musimy przeszukać lochy zamku.
Angeran obiecał, że zamuruje w nich czarownika i tą przeklętą księgę czarów
z recepturą na magiczny napój.
Mamy znów wypić to świństwo?
Wolisz zostać w tej epoce?
Nie.
- Nie jedziemy za szybko? - Dobrze się czujesz?
Otwórz oczy Godefroy'u, wnet przywykniesz.
Dlaczego nazywa go Godefroy'em?
Ma amnezję.
Który z nich? Kuzyn Hubert czy ten drugi?
Obaj, bądź wyrozumiały.
Cuchną niemytymi stopami. Nie wytrzymam.
Ja nic nie czuję.
Witaj Hildo, dzieci były grzeczne?
Hańba. Gdzie przyroda? Gdzie puszcza?
Co za szpetota. Nie ma gdzie polować.
W powietrzu smród aż dusi.
Szkoda, że nie widzieliście szosy, którą wybudowali obok Vilerwill.
Dobry wieczór.
Coś dziwnie pachnie.
- Czuję zapach stóp. - To możliwe.
- Dlaczego nie jesteśmy na zamku? - Niestety od dawna tam nie mieszkamy.
I dobrze. Nie sposób to ogrzać.
Czuj się jak u siebie kuzynie.
- Muszę koniecznie udać się na zamek. - Ja też. Ja też.
Jutro pojedziemy.
Beze mnie, mam dużo pracy.
Siadajmy do stołu. Polewka.
Zaraz podam.
Chyba lubi zupy.
Jak możesz żyć w tak nędznej siedzibie, to dobre dla gminu.
To skromna ale całkiem wygodna chałupka.
Masz tupet, przecież cię gościmy. Przesadzasz Hubercie.
Panie, jesteś kuzynem Hubertem?
Co mu odbiło? To jeszcze większy świr od tamtego.
- Jam jest kuzyn Hubert. - Ty, panie?
Nie chcę wrócić do chorych na umyśle.
Nazywaj mnie kuzynem Hubertem, a nie swoim panem.
- Rozumiesz? - Tak, panie.
Nie bij go, bo dam ci czerwone kulki.
Szynka, panie.
Dlaczego nazywa go swoim panem?
Nie mam pojęcia, Jean-Pierre.
Panie Uill. To na jutro.
Dziś będzie zimna wołowina, omlet, sałata i zupa z torebki.
Na dokładkę zapiekanka z cukini. Potem prysznic i do łóżek.
Może najpierw prysznic. Pewnie chcą się opłukać po tym, co przeszli.
Gdzie czeladź?
Chodźcie, tu możecie umyć ręce.
Béatrice, chodź.
Co wy? Chyba nie macie aż takiej amnezji?
To nie amnezja, ale debilizm. Chlapią się w kiblu.
Tu jest woda, mydło. Ciepła woda, zimna.
Dziękuję ci, miła panno.
"Miła panno"?
Mój panie...
Kuzynie Hubercie, czy pani Frénégonde też ma 1000 lat?
To nie pani Frénégonde, ale pani Béatrice.
Ile razy mam powtarzać?
Pani Béatrice.
Pra-pra... wnuczka.
Postaw talerze, omlet się przypala.
Porcelanowe czy te na co dzień?
- Rozłóż zastawę po mamie. - Też coś.
Macie, pomóżcie mi.
Bałwany.
Béatrice, to kretyni. Nie potrafią nakryć do stołu.
Halo!
Nie krzycz, tu Jacquard. Nie jestem głuchy.
Wybacz, ale jest u nas rodzina Béatrice i mamy tu trochę zamieszania.
Przykro mi, że zakłócam ci wieczór, ale prezes Bernay, młodszy z braci Bernay,
przemiły zresztą, ma ropień na dziąśle i strasznie cierpi.
To przez wilgoć w hotelu albo przez pański sorbet.
Dostał wysokiej gorączki.
- Przyjmę tego Bernarda jutro rano. - Nazywa się Bernay.
Miła Béatrice, skóra twa gładka jest jak płatki róży.
Hubercie.
- Ekscytuję się, gładząc piękną... - Ekscytuję się? Kogo chce dmuchnąć?
Dobrze, że jesteś. Wyrzuć to do śmieci.
Co wy wyprawiacie? Dobrze go znasz?
1000 lat.
/Halo./
/Na pewno go przyjmie. Nie zostawi go w tym stanie.
- Co on wyczynia, do cholery?! - Cholera!
Jean-Pierre... Halo.
Co to ma znaczyć?
- Kiedyś byliście w sobie zakochani? - Skądże, jestem dużo młodsza.
- Na pewno flirtowaliście. - Daruj sobie obrzydliwe aluzje.
- To mój zamek? - Tak.
Gdzie fosa, mury i most zwodzony?
Są jeszcze lochy?
Nie poznaje nawet waszego zamku.
Wygląda tak od dyrektoriatu.
Od czego? Muszę odszukać lochy. W drogę.
Bez histerii, Hubercie. Pojedziemy rano.
A lochów nie ma. To tylko legenda.
Tata o nich wspominał, ale ich nigdy nie odnalazł.
Jakiś kretyn szczeka do słuchawki.
Proszę sprawdzić.
Nic nie słyszę. Panie prezesie.
To już szczyt wszystkiego. Zamorduję go, jeśli obudził dzieci.
Béatrice, on pali...
...parasolkę.
- Do środka. - Piecze.
Dziwne, pies się nie skarżył.
Jeśli pan prezes stracił choć jeden procent słuchu,
będziemy się domagać odszkodowania.
Ja nic nie słyszę.
Pogubiłem się w tym wszystkim.
Jesteś rajdowcem? Bokserem?
Czy kaskaderem?
Kręciłeś film historyczny?
Główną rolę gra ktoś znany? To dla Arte?
Przestań zanudzać go pytaniami. Jest zmęczony.
Nie wolno się odezwać?
- Nudzę cię? - W rzeczy samej.
Długo będzie się bawił?
Dzień, noc...
To męczące. Może twój przyjaciel usiadłby z nami?
On nie nobila, nie zna etykiety. Rad jest z resztek.
- Masz, wierny sługo. - O, wielkie dzięki, panie.
Rozgniótł na dywanie ziemniaka. Dość tego, proszę do stołu.
Nie byłbym temu rad. Nie chcesz Jacquouille, prawda?
Ooo, nie panie.
W moim domu się jada przy stole.
Chodźże, gospodarz rozkazuje.
Będzie nam milej.
- Moja słodka krewniaczko. Tak, kuzynie?
Skoro żyjesz w tak nędznym domu, do kogo należy zamek?
Mieszka tam Jacquard, nowobogacki zarozumialec z rodziny naszych poddanych.
Cham został panem zamku?
Cham!
To co? Jean-Pierre też jest z pospólstwa, a dobry z niego mąż.
No nie. On też. Cham.
Nie będę już jadł. Straciłem apetyt.
Zaraz zwymiotuję. Słyszałaś?
Niczego nie słyszałam.
W dodatku mnie opluł. To chyba widziałaś.
Boleję, że zamek przeszedł w ręce człeka z gminu.
- Nie rozumiem czemu. - Słodka krewniaczko, nie zniosę tej hańby.
Potrząsnę sakiewką i ów Jacquard odda ci zamek.
A jak nie, wypruję z niego flaki.
Nabijem na pal, przypieczem bandytę.
Przez łeb zdzielim chama, powiesim za pytę.
- Gdzie są pulardy. - Kogo chcecie powiesić?
Chama Jacquarda.
Mięsiwa, bo głodnym.
Wnieście kiełbasy, sarninę, dzika i przepiórki.
Na frasunek dobry poczęstunek.
Te przekąski poprawiły mi apetyt.
Jesteście jeszcze głodni?!
Co to za woda?
Cały salon zalany.
Nie potrafią nawet zakręcić kranu. Odwieźmy ich do czubków.
- Jacquouille, wycieraj. - Tak, panie.
O co chodzi?
Nie ubraniem.
Przyniosę ścierki.
Co znowu?
Wybacz, ale prezes Bernay nie może już wytrzymać.
Ktoś mu zatrąbił przez telefon prosto w bębenek.
- Nie jestem laryngologiem. - Ale to wzmogło ból zęba.
- Boli mnie! - Boli go.
Proszę otworzyć usta. Okropność.
- Przyjmę pana Bernua. - Pana Bernay.
Okropny wrzód. Zabieramy pana Bernarda do gabinetu.
Wszyscy do roboty.
Czy przyczyną infekcji może być sorbet owocowy?
Nie wiem.
- Przykro mi, akurat mamy powódź. - Szambo wam wylało? Okropnie śmierdzi.
Uważaj, przewrócisz wiadro.
Bierz się do wycierania, chamie.
- Masz ścierkę. - Moja lniana marynarka.
Proszę uważać na marynarkę Jacquarda.
To mój kuzyn Hubert, którego uważaliśmy za zmarłego.
Miło mi. Cała poplamiona, a to model od Haftwooda.
Wygląda pan jak sobowtór Godefroy Zuchwałego.
Mam jego portret na zamku.
Jam nim jest.
Wyskoczył mi pryszcz na nosie?
Ten nos, przebiegły wzrok.
Jesteś potomkiem Paskudy.
- Wypraszam sobie. - Hańba.
Wycieraj, hultaju!
Panie Uill, proszę dać spokój Jacquardowi.
- Panie jaki? - Jacquouille.
Masz wredną gębę.
Ten nikczemnik Jacquard łże. Naprawdę zwie się Jacquouille.
Zawsze znałam go jako Jacquarda.
Co pan?
A zatem zmienił nazwisko.
Twoja rodzina od dawna nazywa się Jacquard?
A bo co?
Jesteście do siebie podobni i nazwiska też macie podobne.
Nie mam nic wspólnego z tym panem. Wystarczy spojrzeć.
Nic mnie nie łączy z tym biedakiem.
Gdzie są moje skrzynie?
Doktor Boular jest cudotwórcą.
Ropień znikł i pan prezes czuje się świetnie.
Nie wspominał pan, że ma brata.
- To nie jest mój brat. - Jestem Jacquouille Paskuda.
- Późno już. - Słusznie. Chodźmy.
Dziękuję.
Zaczekaj.
Dobijmy targu. Odkupuję od ciebie zamek.
Bież, chamie, nie będę skąpił.
Proszę załatwić swoje sprawy. Czekamy w samochodzie.
Już idę. Mój zamek nie jest na sprzedaż.
- To stare złote monety. - Mam 15 skrzyń złota i klejnotów.
Bież, pókim dobry.
Że co? Mamy demokrację, do kurwy nędzy.
Co to jest "kurwa nędza"?
Jacquard, nie bądź wulgarny.
To ja daję zniżkę temu Bulardowi, a ty mi tu wyjeżdżasz z takimi słowami.
Przeproś.
Za kogo się ma ta żona dentysty?
Łgarzu, jeśli dumny jesteś ze swego rodu,
czemu wypierasz się swego prawdziwego nazwiska?
Kogo skrywasz? Pożeracza dzieci czy czarownicę?
Puść, faszysto.
Jak nie rozumiesz, że Jacquard brzmi lepiej niż Jacquouille, to się lecz.
Jesteś bratem Jacquarda.
Bratem?
- Naprawdę chcesz odkupić zamek? - Dla ciebie, księżniczko.
- Idę spać. - Dobry pomysł.
Chcesz herbatki ziołowej, Hubercie?
Zapomniałam... amnezja.
Kuzynie Hubercie. Nowym panem na zamku jest Jacquouille?
Boże, jakże to możliwe, żeby chamy były panami?
Módlmy się.
Pater noster, qui es in caelis:
sanctificétur nomen tuum;
Jacquouille!
Pater noster, qui es in caelis:
sanctificétur nomen tuum;
advéniat regnum tuum;
fiat volúntas tua,
sicut in caelo, et in terra.
Panem nostrum cotidiánum da nobis hodie;
Béatrice, oni się modlą w salonie.
No to co? Niech się modlą.
Mamo, w salonie są włóczędzy.
Brawo, te głupki obudziły dzieci.
Mój potomek.
Pana młodszy brat pracuje dla hrabiego?
- To nie jest mój młodszy brat. - Jest starszy?
W ogóle nie mam brata, jestem jedynakiem.
Mamy różne nazwiska.
Tamten śmierdzi.
Dobrze, że zmienił pan nazwisko. Miałam kolegę, który się nazywał Dupak.
Przerobił je na Cupak i to odmieniło jego życie.
Jacquouille brzmi okropnie.
Nie nazywam się Jacquouille tylko Jacquard.
Oni śmierdzą.
Hubert nie jest złodziejem, a ten drugi pan nie jest czarownicą.
Stańcie w świetle, to się uspokoją.
Dobrej nocy, dzieciny.
Nie stójcie w drzwiach, bo się was boją.
Teraz ty ich przestraszyłeś.
Umyjcie się.
A przede wszystkim umyjcie stopy.
Macie tu mydło i sole. Nie żałujcie sobie. Zostawiam was.
- Czego on chce od naszych stóp? - Gada, jakby się blekotu nażarł.
Ale war.
Dawaj pachnidła.
Jacquouille, wyszoruj mi plecy.
- Dziwna szczotka. - Tu wiele dziwów.
- Jak leci? - Skończyłem ablucje.
Twoja kolej.
Nie potrza, dwa miesiące temu kąpałem się w rzece.
Myj się.
Za gorąca.
- Co tam robią? - Uspokójcie się.
Boi się jucha wody. Wysuszę się przy ognisku.
Wylał perfumy za 6000 $.
Nie wypuszczaj wody.
Ziemi świętej bronić ruszamy...
...na chwałę Pana.
I żebyś o mnie najmilsza...
...zawsze pamiętała.
Nie zniosę tego dłużej.
Chcesz tabletkę?
Panie.
Ten Jacquard jest moim pra-pra wnukiem?
Ani chybi.
Śpij.
Jakież miękkie posłanie.
- Czego znowu. - Béatrice, opowiedz mi dzieje królestwa.
- O tej porze? Kpisz sobie? - Jean-Pierre.
- To niedobra księga. - To encyklopedia Laurusa.
Nie napisali, jak Godefroy de Montmirail ocalił króla?
Ani słowem.
O jego męstwie śpiewają w całym królestwie.
Czasy Ludwika VI nikogo nie obchodzą.
Do historii przeszedł Gonzaga de Montmirail.
Ur. w 1954 roku, przypominasz sobie?
Nie.
Przyjął ideały rewolucji. Był za oddaniem ziemi chłopom.
- Co takiego? - Był najlepszym kumplem La Fayeta.
Ale jego odwaga nie została nagrodzona. Robespierre kazał go ściąć.
Rozumny człek ten Robespierre.
Dlaczego tak mówisz, Hubercie?
Czy pan Uill ma zwyczaj podsłuchiwać?
To nikczemne czasy.
Cham, zamiast służyć panom, nad szlachcica się wynosi.
Co za niesprawiedliwość. Wracajmy do siebie.
Co to za sygnet?
Moja pieczęć herbowa.
Pierścień Godefroy'a Zuchwałego. Ukradłeś go z zamku?
Zadzwoń na policję, żeby Jacquard nas nie posądził.
Zwrócimy mu sygnet.
Zrozumie, że Hubert jest chory i nie odpowiada za swoje czyny.
Jak taki chory, to trzeba go zamknąć.
- Gdzie pan Uill? - Na zewnątrz.
Dorodnaś jak jabłuszko. Słodka Ginette.
Łapki trzymaj z dala.
Idę, publika czeka.
Już lecę, kochani.
Panie Uill.
Co łaska, proszę państwa. Datek dla artystki.
Przed chwilą była ładna pogoda, a teraz leje jak z cebra.
Jestem zgniewany. Czemusz to zwiesz mnie rabusiem?
Nie powiedziałam tak.
Wykuto mi ten pierścień we Flandrii za 100 dukatów.
Istnieje jeden sygnet rodowy, a tato sprzedał go wraz z zamkiem.
Ten sam przedmiot nie może być w dwóch miejscach jednocześnie.
/Ten sam przedmiot nie może być w dwóch miejscach jednocześnie./
Prezes Bernay nie może wygłosić expose, bo sygnet w bibliotece skwierczy i świszcze.
Coś podobnego!
Niech pan zobaczy. Nie możemy się skupić.
Pierścień Godefroy'a.
Niech pan biegnie po gaśnicę.
Otwórzcie gablotę.
Bałwan. Nic nie widzę.
Niech pani potrzyma.
Na domiar złego pada grad.
Nie bocz się. Zwrócimy pierścień Godefroy'a i po wszystkim.
On jest Godefroy.
Jacquouille, jadł pan rano zgniły ser?
Nie można otworzyć okien więc proszę siedzieć dalej.
Im bliżej zamku, tym ciemniej.
- Mówił, że nie działa. - Jest głupi jak but.
Ta gaśnica nic nie gasi.
Kryć się.
Zaraz wybuchnie.
Co się dzieje?
Co ci jest?
Moja pieczęć rodowa gore.
Wpadł pod siedzenie.
Zatrzymaj wóz.
Wezwijcie straż pożarną.
Kuzyn Hubert ma pierścień Godefroy'a i chce go oddać.
Pierścień jest tutaj i się pali.
Mój też się zajął ogniem.
Jak może być na górze, skoro jest na dole?
Dajcie mi święty spokój.
Świszcze i skwierczy.
Co się dzieje?
Widzieliście piorun?
Auto wygląda jak kalafior.
Piorun wraca.
Mój Range Rover.
Co się dzieje?
Nie do wiary. Znów świeci słońce.
Spójrz, co uczynili z naszą piękną fortecą.
Tyle okien, że nie sposób się bronić.
- Tylko patrzeć tu Wizygotów. - I Hunów.
Oby lochy nie były zniszczone.
- Ależ kapryśna ta pogoda. - Mam ją gdzieś.
Mój nowy Range, z pełnym wyposażeniem.
Spójrzcie tylko... kupa złomu.
Nie macie piorunochronu?
Pan prezes o mało nie został ranny.
Nikomu nic nie jest?
Bogu dzięki ucierpiało tylko auto.
Bogu dzięki? Mój samochód!
- Moja limuzyna. - Nie. Mój wóz.
Przecież widzę, że karoseria jest nadpalona.
Myli się pan.
Nie dach, tylko maska.
Jeśli wóz jest uszkodzony, wytoczymy sprawę.
Już jest ok.
Okej.
Błyszczy jak ta lala.
Można się przejrzeć jak w lustrze.
- Jest okej. - Wesoło ci?
Chodźmy do mej komnaty.
Niesamowita historia.
Z działem odszkodowań.
- Jaki był ten pierścień? - Bardzo piękny.
Pierścień Godefroy'a był w gablocie?
Dokąd to?
Dokąd ich prowadzisz?
Do komnaty Godefroy'a Zuchwałego.
Szynkarzu, zabawimy tu kilka dni.
- A on? Tam jest jedno łóżko. - Może spać pod drzwiami.
- Nie wypada. - Zatem w stajni.
Tylko nie w stajni. Wolę w lesie.
Nie mamy stajni. Zapłaci za pokój albo niech idzie do lasu.
Dziękuję, krewniaku. Tyś dobry człek.
Nie jestem człekiem ani twoim kumplem, ani bratem.
Twój brat ma spać pod mostem?
To nie mój brat. Nie znam go.
Niech śpi, gdzie chce. Mam go w dupie.
Co za słownik.
Przepraszam, niosę ziółka panu prezesowi.
Guzik nas to obchodzi.
Wzięłaś od nich zadatek?
To kosztuje majątek.
Montmirail mieszka w Montmirail.
Wypchaj się swoimi śmierdzącymi monetami.
Wynocha.
Uspokój się. Zapłacę kartą.
Może Hubertowi wróci pamięć, jak poczuje się jak u siebie.
Twoja sprawa. Chcesz płacić... płać.
A ty co się tak gapisz, jak ciele w namalowane wrota?
Zaprowadź ich.
Chodź, Béatrice.
Na górze niezła awantura. Szef wkurza się na brata.
Oto komnata Gedefroy'a Zuchwałego.
To kominek z X wieku. Pozostałość po starym zamku.
Zmieniło się.
Zostaw nas, dziewko.
Musimy odszukać tę przeklętą księgę.
Ooo, do kata.
Panie, namalowali ci paskudną gębę.
Ja mam być tym zramolałym starcem?
A ten to co za jeden?
- Gonzag de Montmirail. - Hrabia co się z ludem dzielił?
- Widać że kretyn. - Nie panie, to święty człowiek, panie.
Co panowie robią?
Jean-Pierre, nie wrzeszcz. To drogo, ale Hubertowi bardzo zależy.
Dwa pokoiki i komnata Godefroy'a 6200 franków ze śniadaniem.
Ile? Po co trzeci pokój?/
Nie zostawię Huberta samego. Wzięłam pokój dla siebie.
- Chcesz tam nocować? - Nie mam czasu.
/Béa, zabraniam ci./
Halo. Halo.
- Pochodnie spróchniały. - Nie idźmy dalej, panie.
Co tu robisz?
Nazwali mnie dziwką i wyrzucili za drzwi.
Otwórzcie.
Kuzynie Hubercie.
Panie Uill.
Wszędzie sadza. Zapłacisz za czyszczenie.
- Nie ma ich. - Widziałaś, jak wychodzą?
- Nie, jestem pewna. - Przestań się mazgaić.
Są w drugim pokoju.
Gdzie się podziewaliście?
Wyglądacie okropnie.
- Szukam pochodni. - Ukryliście się w kominku?
- Szukaliśmy księgi... - Zwiedzaliśmy.
Przewody kominowe?
Chcieliśmy rozpalić ogień, ale komin był zatkany.
Jacquouille wlazł mi na plecy, aby go przetkać.
A żem mały, więc żem się tam wspiął.
- Poślizgnął się. - I spadłem.
Za cenę, jaką płacimy, można chyba przeczyścić komin.
Co wy wygadujecie?
Nie jest zatkany.
Nie stój jak słup.
Zadzwoń do kominiarza. Nie zapłacę mu za ostatnie czyszczenie.
Hubercie. Czekam na wyjaśnienia.
Jam jest Godefroy Zuchwały.
Urodziłem się w roku Pańskim 1079.
A moje imię jest Jacquouille Paskuda. Nie wiem, kiedym się urodził.
Ty się urodziłeś w XI wieku, on jest giermkiem Joanny D'Arc.
- A ja królową Anglii. Ok? - Okej.
Trochę jesteście podobni.
Ale on był nadętym osiłkiem, któremu cuchnęło z ust jak...
- Rozumiecie? - Okej.
Jeszcześ tu?
Ruszaj po pochodnie, a chyżo.
Przestań opowiadać bzdury.
Czy to też mamidło?
Znalazłeś wejście do podziemi. Może znajdziemy rodzinny skarb.
Nic nie widać, pójdę po latarkę.
- Pochodnie zgasła. - Czym mogę służyć?
Co tu się stało?
Kto to pozrywał?
Nie pali się draństwo.
Rzeczywiście, to draństwo. Zawołam elektryka, bo pana brata szlag trafi.
- Proszę o pochodnię dla kuzyna. - Może być elektryczna?
Okej.
Latarka zawsze się przyda.
Dostanę szklaneczkę whisky?
Muszę się odprężyć przed przyjazdem drugiego brata Bernay.
Obaj razem są trudni do zniesienia.
Czekam na pochodnie dla mego pana.
- Dla kuzyna Huberta. - Jest pan kuzynem pana Huberta?
A to bomba. Więc Jacquard też jest z rodziny Montmirail?
- Nie, nie. - Nie jest pan jego bratem?
Nie macie jednej matki?
Moją matką była Gwendolina. Pożarł ją wilk, gdy mój ojciec...
...pił na umór w szynku. Potem wpadł do stawu...
...bo miał chorą nogę.
Co za historia. Prawdziwa bomba.
A więc jest pan przyrodnim bratem Jacquarda?
Okej.
Rzeczywiście bomba.
Nie rozumiem, dlaczego tak się wypiera. To nie wstyd mieć ojca kalekę.
Okej.
- Przykro mi z powodu pana taty. - Dziękuję.
A tej co znowu?
Jestem inwalidką po wypadku na stanowisku pracy.
- Wezwę policję. - Pani Ginette.
Puść ją łotrze. To moja miła.
To pańska znajoma?
Tak. I wielcem rad z jej kompanii.
Grzebała w śmietniku.
Tobie też radzę pogrzebać. Może znajdziesz ładniejszą muchę.
Ludzie wyrzucają całkiem dobre rzeczy.
Jak te super rajtki.
Jędrne jabłuszko.
- Puszczasz żebraczkę? - To panienka brata naszego szefa.
- Wyrzucą nas. - Nie lękaj się, zamek należy do mojej familii.
- Nie kituj. - Oprowadzę cię.
Dzień dobry.
- To biuro dyrekcji. - Zamilcz dziewko. To izba mego krewniaka.
Co to ma znaczyć?
Co tu się dzieje?
To pana krewniak.
Kupa złomu a nie zbroja.
Złożę ją. Mam wprawę.
Zardzewiała. Trzeba ją natłuścić.
- Kto was wpuścił? - Pokazuję nasz zamek pani Ginette.
- To mój krewniak. - Cześć.
Zaświniła dywan.
Wynocha, bo wezwę policję.
Kocham cię krewniaku i wielcem rad, żeś teraz panem.
Zostaw mnie. Freddy, puść psa.
- W hotelu są goście. - Mam to gdzieś.
Wszak jesteśmy rodziną.
- Niezły krewniak. - Dość już.
Freddy, spuść psa.
Zmywajmy się.
- Brama jest tam. - Zabiorę jeno klejnoty.
Ale stracisz własne.
Moja kaplica. Ale opactwo zniszczone.
- Witamy, panie Bernay. - Męcząca podróż.
O, kurcze.
Jesteś bogaty.
- Co z tym kundlem? - Do sakwy go.
Nie wiem, kto zacz, pewnikiem wróg rodziny.
Krewniaczko.
Pomocy!
Trzymaj się.
- Gdyby nie ty, byłoby po mnie. - Ani chybi.
Zasuszone ślimaki, języki węża, ryby.
Mikstury czarownika.
- Skarb musi być blisko. - Księga czarów.
Wszystko stracone.
Otworzyło się, mam stracha.
Trudno, zaryzykuję.
Pomóż mi.
Widzisz księgę?
O, Boże, jest list.
/Godefroy'u, jeżeli tu dotrzesz, zadzwoń/ /pod numer 687779 i poproś Ferdynanda./
Proszę. Tylko pan.
Zaczekam.
Podejdź. Jesteś Godefroy de Montmirail.
- Pierwszy hrabia tego rodu? - Tak.
- Czekam na ciebie od ponad 30 lat. - Kim jesteś.
Potomkiem maga Eusebiusa.
Mam odesłać cię do twojej epoki, byś uratował Eusebiusa,
którego wzięli na męki.
Przygotowałem magiczny napój według jego receptury.
Nie ruszaj kuli. Mikstura jest na półce.
Poznaję ohydny odór.
W dzienniku mego przodka jest wzmianka o twym towarzyszu. Gdzież on?
- Na zamku. - Jeśli obaj nie wrócicie do siebie przed 0:00,
będziesz musiał czekać 33 lata. Przyszłość inaczej się ukształtuje.
Twój ród wygaśnie, skoro się nie ożenisz i nie spłodzisz dzieci.
- Cóż za tajemnicę ci wyjawił. - Wracajmy na zamek.
To rydwan zbrojnych, co mnie pojmali.
Po co ta karetka?
Chodźmy prędko do pani męża.
Wpadł tu krzycząc, że rzuciła pani słuchawką i pies go pogryzł.
- Co ci się stało? - Pies Jacquarda mnie chapsnął.
Godzisz się, pani, aby obnażał się przed tą niewiastą?
I ona jeszcze go gładzi.
Pielęgniarka robi mu zastrzyk.
Tak, uwielbiam, jak się mnie gładzi strzykawką.
To poczekalnia dworcowa czy cyrk?
- Pan też tutaj? - Tak.
Pies rzucił się na pana bez powodu, czy go pan rozdrażnił.
- Ja? - Przepraszam.
Boli pana?
Przestańcie się gapić na mój tyłek.
Masz obsesję. Nikt nie patrzy.
Telefon do kuzyna Huberta.
Godefroy.
Tu Jacquouille, mów do tej małej skrzynki.
/Nie krzycz. Mów do dziurek./
Gdzie jesteś, chamie?
W kręgielni z panią Ginette.
- I już nie jestem chamem. - Jacquouille, jest super.
Jest super.
- Byłeś dobrym panem, Godefroy. - Panie Godefroy.
Byłeś surowy, ale i sprawiedliwy.
- Zaczekaj, chamie. - Nie ma już chama.
Precz, gbury.
Jak śmie?!
Gbury? Kogo miał na myśli?
Coś nie gra, szefie?
Możemy wracać do siebie.
- Piwo dla pana? - Ja zostaję.
- Czy to dla pana? - Okej.
Poślubię panią Ginette.
- Co to za cudak? - Od tamtej panienki.
Odbiło jej? W kręgielni na obcasach.
Musisz wrócić.
Pokłoń się uniżenie pani Frénégonde. Zażywam tu przyjemności.
Kiep z ciebie. Nic dobrego nas tu nie spotka.
- Mnie tak. - Nie wolno grać na obcasach.
- Rozkazuję ci wróć! - Odmawiam.
Trudno. Twoja wola.
Gniewnyś panie?
Jużeś trup.
Ostrzegam cię, Paskudo.
Czarownik rzekł, że jeśli nie wrócisz przed północą, nie wrócisz.
Zgniją ci trzewia i umrzesz w męczarniach.
Nie wierzę, panie. Straszysz mnie.
Już zacząłeś gnić, a dowodem jest twój cuchnący oddech.
Wróć przed północą albo żegnaj.
Mój panie. Panie Godefroy.
Wybaczcie moje zachowanie, to z radości, że wracam do siebie.
Wyjeżdżasz? Wspaniała wiadomość.
- Dokąd? - Do domu.
- A dokładnie? - I tak nie pojmiesz.
Coś kombinują. Grzebali w kominku w jego pokoju.
W takim razie przeprowadzę małe śledztwo.
Podejdź no!
Ty świnio, jesteś stuknięty? Co za smród.
Twój oddech powaliłby konia.
- Gdzie pani Béatrice? - Przebiera się.
Pan Bernay zaprosił ją na kolację.
Stare rody cieszą się u nas specjalnymi względami.
Dzięki ci, zacny panie Bernay Bernay.
- Żartuje sobie ze mnie? - Ależ nie.
I to wszystko zbudowali moi przodkowie.
Dobrze pomyślane. Omal nie zginęliśmy.
- Co tam robiliście? - Pokazywałam mu, gdzie może być skarb.
Bawiliście się tam w doktora?
Chcę zostać sam.
Pan mnie prosił?
Pański kuzyn, Montmirail.
Jest chyba trochę nie tego...
- "Nie tego"? - Każdy może mieć ojca pijaka.
Ale to nie powód, by się go wypierać.
Proszę nie obrażać mego ojca emeryta. Ja nie pytam, czy pana ojciec pierdzi
albo czy żona popija.
Rodzina to drażliwy temat.
Nie wiedział pan o podziemiach? A to co?
Przed wejściem tu winniście prosić o posłuchanie.
Wszystko, co jest w podziemiach, należy do hotelu.
To heroina czy LSD?
Zabieram do analizy.
Bez numerów, mam broń.
Dobrze, że jesteś Hildo. Weź taksówkę i przywieź mi czarną suknię.
Mogłeś zapukać.
Daj mi czerwone kulki.
- Czego chce? - Opanuj się, Hubercie.
Co mu jest?
Zrozumiał, że jest stuknięty. Może sam poprosi, żeby go zamknąć.
Rozczarowałeś mnie.
- Wypuść mnie. - Dostanie pan łagodniejszy wyrok.
Łyknij, capie.
Ja jestem spokojny.
- Kuzyn Hubert dołączy do nas? - Niebawem.
Obsługują tylko do 9:30.
Jestem, możecie usiąść.
- Wiedział pan o tych piwnicach? - Skądże.
Na pomoc!
- Gdzie sierżant Gibon? - Z panem Jacquardem.
Zapraszam do baru na drinka.
Kiedyś to były uczty. Pochodnie były jak drzewa.
Gobeliny na ziemi i na ścianach.
Kuglarze dokazują, minstrele śpiewają.
Którejś nocy połykacz ognia podpalił welon Flegmundy.
Zajęła się i wrzuciliśmy ją do fosy z węgorzami.
Barwne są rodzinne historie.
Pięknie opowiada. Czuję się, jakbym tam była.
Czyli gdzie?
Czy to nie te świry z kościoła?
Uderzyłeś się? Nie zdążyłam przywyknąć do tej bryki.
Witaj, dziewko.
Gdzie, kurde, pan Godefroy?
Tam.
Dobry wieczór, państwu.
Jacquouille, raduję się, że wróciłeś.
Witam, państwa.
Wypijmy za zdrowie naszych przyjaciół, zanim wyruszymy w drogę.
- Kiedy pan wyjeżdża? - Jeszcze dziś.
Będzie pan prowadził w nocy?
A i owszem.
Uwielbiam jeździć nocą. Widzę, jak kot, a poza tym jest mniej wariatów na drodze.
- Ale często bywa mgła. - Ja zawsze latam śmigłowcem.
- Zostaję, panie. - Pobieramy się.
Będzie pan naszym świadkiem?
I ty możesz zostać. Mam remedium na smród.
- Sakwa, Ginette. - Mam w torbie potworny pieprznik.
Szlag by trafił te zasrane kieszonki.
Co ona mówi?
- Czym się pan zajmuje panie...? - Nazywa się Uill.
Po tej zębnej maści znika najgorszy smród.
Po czym?
To zębna maść.
- I po sprawie. - Obrzydliwość.
Dość tego!
Co napadło tego osiłka. Puść go.
Co tam się dzieje?
Nic ci nie jest?
Zostaw mnie, panie.
Nie masz prawa mnie zmuszać.
Już nie jestem twym sługą, jeno wolnym człekiem.
Wiwat rewolucja.
Spójrz, to twój krewny. Dobry i sprawiedliwy człowiek.
Ucięli mu za to głowę.
Kto to?
Twój potomek.
Za co go uwięziłeś?
Zagniewał mnie. Pij.
Hubercie.
Co zrobiłeś panu Uill?
Zachorzałem.
- Moja nadobna krewniaczko. - Słucham cię, Hubercie.
Nie jestem Hubertem. Jam jest Godefroy Zuchwały.
Hrabia Montmirail, Apremon i Papincourt.
Jestem twym przodkiem.
Pochodnia.
To ty, Freddy?
Wybacz krewniaku.
Mam serdecznie dość tych bzdur.
Zmień płytę.
Cholera, kurde, gówno.
Coś ci pokażę.
Żaden człek tego nie ujrzał.
A ty ujrzysz ten jeden, jedyny raz.
Rozsiądź się i patrz.
Zaraz zwymiotuję.
Boli cię brzuch?
Gdzie jest pan Uill?
Skąd ten twój Jacquouille ma kasę? Stare bryczki sporo kosztują.
Jak się należy do takiej rodziny, to się ma forsę.
Pobieramy się, więc spadaj.
Czemu mi wcześniej nie powiedziałeś?
Mówiłem.
Ty nie słuchałaś.
Wybacz, Godefroy.
Odchodzę, moja Béatrice. Wielcem rad, że cię poznałem.
Jestem wzruszona. Nie wiem, co powiedzieć.
Już się nie zobaczymy? To niezwykłe, że mogę cię dotknąć.
Moja ukochana pra-pra-pra... wnuczko.
Okłamałem cię.
Nie szukałem ukrytego skarbu, jeno zaklęcia, które pozwoli mi wrócić.
- Największym skarbem jest nasze spotkanie. - W rzeczy samej.
Serce rośnie, gdy patrzy się na potomka.
Béatrice, jesteś tam?
Odtąd moje życie stanie się banalne.
Znajdziesz pocieszenie w dzieciach. Ucałuj je od ich przodka.
Zachowaj w sercu wspomnienie o mnie.
Kocham cię, Béatrice.
Ja też cię kocham.
To tajne przejście. Tędy.
- Nic ci nie jest, skarbie? - Nie.
- Gdzie się podział Hubert? - Nie zrozumiesz tego.
Daruj sobie komentarze i odpowiedz precyzyjnie.
- Gdzie twój kuzyn? - Wyjechał z panem Uill.
Nie ma już wojów?
Przecież pan Uill jest tutaj.
Biegnę, Ginette czeka.
Zatem kto zniknął?
Cholera.
Goni ją niedźwiedź.
Na bok, moja luba.
/Jeżeli znajdziesz w sobie dość odwagi,/
/będziesz mógł odmienić bieg strzały./
Na Boga, omal mnie nie ugodziłeś.
Miałbym skrzywdzić ojca mej słodkiej dzieweczki.
Czas mi się tak dłużył bez ciebie.
Twarda ta kusza.
Wybacz pani. Jacquouille. Łotrze. Zabierz kuszę.
- Tam leży, panie. - Ubrany w strój błazna.
Gdzie ja jestem?
Gdzie Freddy?
Kim jesteście?
Bierz kuszę. Nasmarujesz ją na zamku.
- Co ty tu robisz? - I umyj się w rzece, bo cuchniesz.
Opiłeś się wina, Paskudo?
Co to ma znaczyć?
Słuchaj się pana, bo cię każę wychłostać na jego zaślubiny.
Chyżo.
Pospiesz się, Jacquouille.
Dawaj swe klejnoty błaźnie.
Kuzynie Hubercie.
Co to za maskarada?
Co to wszystko ma znaczyć?
Co to, do cholery, znaczy?