HISTORIA OPARTA NA FAKTACH
Lewa, Togo! Lewa!
Dobry pies!
Zostaw!
Zostaw je!
Dobry pies.
Dobra robota, Togo! Dobra robota, wszyscy!
Czekają nas dziś ciepłe łóżka i pełne brzuchy.
Dobrze, Togo! Ciągnij!
NOME, ALASKA 24 STYCZNIA 1925
BŁONICA NIE WCHODZIĆ
- Mamy epidemię błonicy. - Jak długo?
- Ponad tydzień. - Constance?
Nic jej nie jest. Głównie dzieci.
Pięcioro zmarło. Pokój ich duszom.
W Nome jest dwadzieścioro chorych.
Nie wiadomo, ilu w wioskach Inuitów.
Znaleźli lekarstwo w Fairbanks, ale nie wiedzą, jak je tu dostarczyć.
Wszyscy są u Dextera i pytają o ciebie.
Ciągnąć!
Wśród naszych dzieci panuje epidemia.
Bez antidotum to wyrok śmierci dla większości,
jeśli nie wszystkich zarażonych.
Dobra wieść jest taka,
że odnaleziono surowicę w szpitalu w Fairbanks
i chcą je wysłać najbliższym pociągiem do Nenany.
Podróż w obie strony do Nenany to prawie tysiąc kilometrów.
W Fairbanks są samoloty, mogliby tu przylecieć.
Widziałeś te chmury na horyzoncie?
Oczywiście, ale może nie jest aż tak źle.
Seppala.
Byłeś tam. Jak myślisz?
Będzie źle.
- Jak źle? - Czuję, że wyjątkowo.
- Dlaczego? - Wygląda jak biblijna apokalipsa,
ciśnienie spada w niepokojącym tempie, do tego...
Co?
Napotkaliśmy dziś rano karibu.
Dostrzegł je jakieś 200 metrów od nas. Już miałem się zatrzymać...
ale je zignorował i biegł dalej.
Wtedy zrozumiałem, że ta burza jest wyjątkowa.
- Przepraszam, nie rozumiem. - Togo to słynny łowca karibu.
Wciąż nie rozumiem.
Nigdy w ciągu ostatnich 12 lat nie śmiał z nich zrezygnować.
Kiedy zwierzę wyrzeka się swego instynktu
i biegnie do stodoły w obawie przed zamiecią,
człowiek też powinien się bać.
Rozumiem.
Jak szybko dałoby się wrócić przy takiej zamieci?
Nie „jak szybko”. Czy w ogóle.
Więc samolot.
Z otwartym kokpitem?
Silnikami chłodzonymi wodą? Dzwoniłeś na lotnisko w Fairbanks?
- Analizują sytuację. - Nie wątpię.
Nie sądzę, żeby samolot wchodził w grę.
Ale w kwestii czasu...
Seppala przejechał kiedyś do Nenany w cztery dni.
Gwoli ścisłości.
Osobiście nigdy nie byłem zwolennikiem zastąpienia psów maszynami,
ale dzisiaj jestem orędownikiem postępu.
Chodź, psino.
Seppala.
- Masz po drodze szpital? - Wskakuj.
Ciągnąć!
Bardzo dziękuję.
Powodzenia, doktorze.
Zwykle o położeniu miast decydują czynniki topograficzne,
takie jak bliskość dróg czy rzek.
Nome założono dzięki szczęściu.
Złoto w rzece Anvil?
Mogłeś je zobaczyć gołym okiem,
wydobyć z piasku palcami.
Złoto się kończy.
Szczęście także.
Skąd on ma tyle energii?
Zdaje mu się, że wciąż ma dziesięć tygodni.
- Pojedziesz? - Ledwie wróciłem.
- Już chcesz się mnie pozbyć? - Być może.
Masz jakiś konkretny powód?
Mam kochanków. Ciężko ich zliczyć.
Mogę winić tylko siebie.
Ostrzegali mnie, by nie żenić się z taką pięknością.
Kto cię ostrzegał?
Każdy z dwojgiem zdrowych oczu.
Więc jednak pojedziesz?
- Nie odczuwam takiej potrzeby. - To dlaczego woskujesz płozy?
Potrzebują tego.
- To w ogóle możliwe w taką pogodę? - Wszystko jest możliwe.
Niech choć raz wybiorą kogoś innego.
- Byli tam sami poganiacze. - Właśnie, a wiecznie jeździ mój mąż.
Niech wybiorą kogoś, kogo to dotknęło.
Zahaczyłem o szpital.
- Znamy te wszystkie dzieci. - Wiem.
Ta dziewczynka, co mieszka obok Mallona i zawsze podbiega, by pogłaskać psy.
Sally. Bawi się z wszystkimi psami, nie tylko twoimi.
Znamy te dzieci i ich rodziców.
Rozumiem to.
Jutro będzie mi wstyd i przepraszam, ale teraz się boję.
- To nie pierwsza zamieć na Alasce. - Nie pouczaj mnie.
Masz rację.
- Nie bierz Togo, Fritz może prowadzić. - Będę się tym martwić później.
Ma 12 lat. Mówiłeś, że jest za stary, by jechać do Elwald,
- a to nawet nie ćwierć dystansu. - Niepotrzebnie się denerwujesz.
Chodźmy spać.
Powiem to, zanim pożałujesz tej decyzji.
Znaczy dla ciebie więcej, niż myślisz, a zamęczysz na śmierć.
Nie jesteś gotowy na skutki, uwierz mi.
To wszystko?
Oczywiście to twój pies, do tego pies zaprzęgowy,
i gdybym była bardziej rozsądna, nie kochałabym go.
I serce mi łamie fakt, że to moje ostatnie godziny z nim.
Dwie rzeczy.
Po pierwsze:
gdybym pojechał do Nenany w tych warunkach bez niego,
to byłyby twoje ostatnie godziny ze mną.
I po drugie: na razie...
nic nie jest przesądzone.
Coś mówiłeś?
George?
Dobry wieczór, George.
Twoje przewidywania się sprawdziły. Moja podróż tutaj to żywy dowód.
Ten wiatr... Mało brakowało, by mnie zatrzymał.
Rozmawiałem z Fairbanks.
Nie będzie powietrznego ratunku dla Nome.
Cóż... czasy psów...
nadal trwają w najlepsze.
Przyszedłeś tu tylko po to, by mi to powiedzieć?
Pewne rzeczy trzeba rzec osobiście. Czyż nie, burmistrzu?
Tak.
- Kawa czy whisky? - Whisky.
- Jeśli to nie problem. - Nie, absolutnie.
Sama napiję się obu.
Musimy to mądrze rozegrać.
Pojedziesz na saniach, kiedy będę ci kazał.
Bez wiercenia się i kłótni, ten jeden raz.
Stać cię na ostatni raz, psinko?
Dobre psy.
- Bywało gorzej. - Jasne, pogoda w sam raz na piknik.
- Wrócę, nim się obejrzysz. - Nawet nie zdążę pościelić łóżka.
Przyprowadź go z powrotem.
I ty też do mnie wróć.
Dobry piesek.
Dobra, Togo!
Ciągnij!
Dalej, Togo!
Dalej!
- Właśnie tak. - Ciągnij!
Nadchodzi.
12 LAT WCZEŚNIEJ
Zajmuj się swoimi sprawami.
To nie jest moja sprawa? Żadnych psów w sypialni.
- On bardzo cierpi. - W naszej sypialni.
To chuchro ma więcej wad niż tylko rozmiar.
Natura ma swoje sposoby na rozwiązywanie problemów.
Powinnam go utopić i przyspieszyć jej działanie?
Mówię tylko...
że Alaska potrafi być wyjątkowo brutalna dla słabych.
Nie musisz mi przypominać.
Co ci szkodzi ocalić to życie?
Co on da hodowli, jeśli przeżyje?
Serce wojownika.
Jesteś zbyt miękka.
A ty zbyt norweski.
Won!
Czemu go nie zamkniesz w kojcu?
Za każdym razem podkopuje się i ucieka.
Cały dzień zakopuję dziury zamiast robić to, co powinienem.
Jak cię złapię, to pożałujesz.
To twoja wina.
Miałeś być wirtuozem w tresowaniu psów.
To diabeł wcielony.
Święty Franciszek z Asyżu zastrzeliłby tego psa.
- Jest szybki. - Raczej umysłowo upośledzony.
Niewielki, nierozgarnięty i nieposłuszny.
Ale szybki. Daj mu szansę w zaprzęgu.
Przestań.
To nie jest pies zaprzęgowy. Nigdy w życiu.
- Nie dowiesz się, póki nie spróbujesz. - No to się nie dowiem.
Victor Anderson chce jedno z moich szczeniąt.
Dam mu tego psa.
- Przechodzimy to co roku. - Nie w ten sposób.
Ile razy mam ci przypominać?
To nie są ani nasze pupile, ani nasi przyjaciele czy dzieci.
To zwierzęta.
Służą do pracy.
Należało ci się.
Proszę bardzo.
Masz swojego przeklętego psa!
Wstydziłbyś się, Victorze Andersonie! Nie chcesz psa, nie zawracaj nam głowy!
Więcej z niego kłopotu niż pożytku!
Pora, bym stąd zeszła.
Ja bym zszedł.
W górę!
Najgorsze przed nami.
Powoli!
Lewa!
W górę!
Ciągnij, Togo!
Ciągnij!
W górę!
Dalej, Togo!
Do góry!
Tak!
Dobre psy!
Tak! Ciągnij.
Dobry pies.
Jeśli znów pomylę drogę, poślij mnie do diabła.
Dobry pies.
Dobre psy, wy wszyscy!
Zajmiemy się tym w zajeździe.
Dziękuję.
Jej imię, Atiqtalik,
znaczy „matka niedźwiedzi polarnych”.
Twój pies jest teraz jej młodym.
Jego serce biega szybciej niż nogi.
Opatrzy go.
O czym jest ta pieśń?
„Nie martw się, młodzieńcze,
wkrótce powróci ciepło”.
Kiedy skończę, zaczniesz odsiadywać dożywocie.
To przez to, że poślubiłem Belgijkę.
Belgowie to miękki naród.
W przeciwieństwie do Norwegów.
W Brukseli sypiałbyś na pierzynie
i zajadał kawior na śniadanie.
W Storfjord twoje dni byłyby policzone.
Lekcja numer jeden:
nie żeń się z Belgijką.
Są sentymentalne.
Później pracujesz całymi dniami nad problemem,
który kula rozwiązałaby w sekundę.
Lekcja numer dwa, ty Czarcie, czy jak tam się zwiesz...
spróbuj się teraz podkopać.
Ciągnąć! Dobrze!
Przestań!
Nie!
Ty.
O nie.
Spokojnie.
Zostaw je! Zostaw!
Nie!
Zostaw je!
Nie!
Do nogi!
Zostaw!
Zostaw je w spokoju!
Nie!
Lewa!
Biegnij, przynieś!
Od kiedy to się martwisz, że ludzie wejdą ci do narzędziowni?
To nie na ludzi.
Wyjmujesz go z kojca i przenosisz tutaj?
Kojec go nie powstrzyma. Najwyraźniej twój pies...
- Nie jest mój. - Twój pies rozbija mi drużynę.
Twój pies skacze na mnie
bez względu na to, ile razy dostanie przez łeb.
Twój pies łamie reguły stada
i burzy hierarchię, którą budowałem latami.
Twój kundel za dobroć odpłaca się chaosem.
Zamknę go tutaj.
Tak miał wyglądać nasz dom?
Ciągnij!
Dobre psy!
No proszę, dzień dobry panu.
Powodzenia, maluchu.
To znowu ty?
Zostaw to! Zostaw!
Przestań!
Nie!
Przestań!
Ty mały diable.
Nie wolno!
- Pozdrów Okiego przy okazji. - Nie jadę do niego.
- Chcesz jechać przez jezioro? - Zaoszczędzę dzień drogi.
- Zapłacisz za to życiem. - Już to robiłem.
- Lód jest teraz niepewny. - Damy radę. Posłuchaj mnie.
Unikaj kontaktu z ludźmi, dopóki nie wrócę z lekarstwem.
Co za głupiec przyjechałby tu w taką pogodę?
No dobra, Togo.
Ciągnij!
Dobry pies! Tak trzymaj!
Co, psiaki? Teraz będziemy lękać się lodu?
Kto do potrzeby tej ochoty nie ma,
wolno mu odejść, paszport mu wydamy!
Nie chcemy ginąć w towarzystwie tego psa!
Starego psa pamięć gaśnie,
choćby o wszystkiem zapomniał, spamięta swoje rycerskie w potrzebie tej czyny!
Nasze nazwiska starym jego ustom jak familijne słowa poufałe:
Seppala, poganiacz,
Fritz, i Sally, Molly,
i Red, i Togo,
wspaniały Togo na przedzie,
corocznie odżyją przy brzęku misek wodą szumiących.
A psy dzisiaj w Nome w miękkiem śpiące łożu
przekleństwem swoją nazwą nieobecność!
My, mała,
ale szczęsna garstka czempionów!
Teraz biegiem, moje psiny!
Biegiem!
„SAMORODEK NOME” GAZETA LOKALNA
Max, przekaż to prasie.
- Niech ludzie wiedzą, co się dzieje. - Tylko tyle chcesz napisać?
Tylko tyle mogę.
EPIDEMIA ZAGRAŻA TYSIĄCOM W NOME
Temperatury niemal 50 st. C poniżej zera i wiatr do 80 kilometrów na godzinę.
Człowiek i pies stawiają wszystko
w podróży długiej na 1000 kilometrów.
Z życiem setek na szali
trwa bohaterski bieg w warunkach, które strach sobie wyobrażać.
Wszyscy zadają sobie pytanie
nie tylko czy zdążą wrócić na czas, ale czy w ogóle zdołają?
Dobra robota, psiny!
Bardzo dobrze!
- Wyglądasz na zmęczonego. - Bywało gorzej.
- Teraz w stronę Nulato? - Za godzinę.
- A co? Denerwuję cię? - Tylko biali ludzie mnie irytują.
Toleruję cię tylko dlatego, że lubię twojego psa.
Lubisz na niego stawiać.
Podczas wyścigów można tu wiele zaobserwować.
Większość psów, gdy dobiega do Shaktoolik,
ma w oczach zwątpienie.
Ten? Nigdy.
Temu śpieszno do wygranej,
żeby mógł gonić za karibu i walczyć z niedźwiedziem.
Próbowałem się go pozbyć.
Dwukrotnie.
Gdy powiedziałem ojcu, że wyjeżdżam na Alaskę,
wyśmiał mnie. Myślał, że żartuję.
Tylko idiota byłby na tyle głupi, by porzucić terminowanie w Norwegii
i zostać bezrobotnym w Ameryce.
Kiedy wypowiedziałem słowo „złoto”, zdzielił mnie.
I obiecał, że jedyne złoto, jakie znajdę na Alasce,
to te, które przywiozę w zębach.
I miał rację.
Wykopałem wiele dziur w tym kraju.
Według rachunku prawdopodobieństwa powinienem znaleźć cokolwiek, ale...
Nie.
Zajmuję się psami, nie pupilami. Pracującymi psami.
I trzeba przy tym podejmować trudne decyzje.
Jeśli ta jest naszą najtrudniejszą, to jesteśmy szczęściarzami.
Widzisz ducha i coś uroczego.
Ja widzę tylko... kłopot, stratę czasu i porażkę.
Jazda!
On jest idealny.
Jest mistrzem ucieczki, jak już wspominałem.
Niech się pan nie martwi. Zamieszka w domu.
- Cóż, w domu może nie... - Zeszłej zimy wilki podeszły pod drzwi.
Skakały do okien i patrzyły na mnie.
Proszę mi wierzyć. Tam, gdzie dorastałam w Irlandii, nie było wilków.
Ale z takim kompanem żaden wilk nie odważy się zbliżyć.
Chyba że otworzy im drzwi.
Co proszę?
Żona przypomniała mi, że musimy wracać.
Życzę wiele radości.
Dziękuję.
Już dobrze, kochanie.
To twój nowy dom!
Będzie mu dobrze.
Dobra, ciągnij!
Dość tego, ty głupi kundlu!
Nie jesteś psem, a diabłem wcielonym!
O tak, biegnij, śmiało!
Nie wymkniesz się stąd!
Szukaj, ile chcesz.
Biegaj, aż padniesz. Wtedy nauczymy cię manier!
Nie jesteś już w Little Creek, ty mały chuliganie!
Tak lepiej.
Proszę bardzo.
Teraz bądź grzecznym pieskiem, a dostaniesz stek na kolację.
O nie!
Ciągnij!
Wszystkie drapieżniki w okolicy zwęszyły tę krew.
Próbuję ocalić ci życie.
Dobra, Russky, chodź ze mną.
Dalej, wskakuj.
Dobry pies.
O nie. Nawet o tym nie myśl.
Dobra. Do ostatniego rzędu.
Poznaj Ilsę.
Podpadnij jej, a przyrzekam ci, że pożałujesz.
No dobra, ciągnij!
Wyprzedziłeś Ilsę. Zobaczmy, jak poradzisz sobie z przodu.
Dobrze.
Chodź.
Dobry Jens.
Lewa!
Dobre pieski!
Dobry pies!
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
To nie pies zaprzęgowy, tylko prowadzący.
Powinnaś go widzieć. Wyprzedził każdego z nich.
Jest niesamowity. Przyszły czempion.
- To krew. - Miałaś rację.
Ma serce wojownika.
Nazwę go Togo.
Na cześć admirała. Niedocenionego jak on.
Pasuje do niego.
Skarbie! Możesz tu podejść?
Chodź. Przejdź obok niego, nie ruszy się.
- Jestem zajęta. - No chodź. Usiądź obok.
Proszę.
Dobra, teraz...
Zawołaj go. Zaproś go do sypialni.
Zrób to.
Togo, chodź!
- Jeszcze raz. - To nie w porządku.
Nieprawda. Teraz bardziej stanowczo.
Togo, chodź tu do pokoju!
Mój mąż próbuje mi coś udowodnić.
Żadnych psów w sypialni.
Dobry piesek, Togo.
Wspaniale!
Dobry pies.
Nie dbam o słowa gubernatora, myli się.
Bez względu na twoje odczucia, Jafet...
Pani Seppala.
Nie ma poganiacza, który wytrwałby w tej pogodzie 50 kilometrów.
Seppala jako jedyny może przebiec więcej!
Co to za bzdurna sztafeta?
Constance, to dobry pomysł.
- Czyżby? - Owszem.
Czternaście zespołów rozstawionych w zajazdach między Nenaną i Shaktoolik.
Już teraz pokonują krótkie dystanse, przekazując lek pomiędzy zaprzęgami.
Z naszej strony wyruszą dwa zespoły na spotkanie Seppali.
Potrzebujemy jeszcze jednego zaprzęgu. Możesz go dla nas sformować?
- Oczywiście. - Gunnar mógłby go prowadzić?
- Oczywiście. - Dobrze.
- Kiedy gubernator na to wpadł? - 12 godzin po wyjeździe Seppali.
Tylko politycy zmieniają reguły po rozpoczęciu gry.
Nie. To wyjdzie na dobre. Seppala nie musi jechać tak daleko.
- Ale nie wie o sztafecie. - Dokładnie!
Po prostu... proszę.
W najlepszym wypadku
sztafeta będzie w zajezdni w Shaktoolik jutro.
Ludzie gubernatora wszystko zaplanowali.
Kiedy Seppala dotrze do Shaktoolik, lek będzie już na niego czekał.
On już tam jest. Albo nawet dalej.
Co? Nie, to niemożliwe.
Znam mojego męża. Jeśli jezioro było zamarznięte, pojechał tamtędy.
- W taką zamieć? Nie spróbowałby... - Oczywiście, że tak.
Wokół jeziora jest 140 kilometrów, a środkiem 30.
Oszczędza dzień w jedną stronę. Jeśli jest lód, to po nim przejechał.
- Jeśli nie spotkają się w zajeździe... - Wtedy trafią na siebie na szlaku.
Na szlaku można się minąć na tysiąc sposobów.
Nawet przy dobrej pogodzie!
- Wiesz o tym. - Wiem.
Więc jeśli mój mąż cudem nie spotka sztafety,
nie wiedząc o jej istnieniu, pojedzie z psami do Nenany.
A wasza sztafeta, gdy pojmie, że go minęła,
- wyruszy na własną rękę. - Przecież by tego nie zrobił.
- Kto to? Kto kieruje? - Henry Ivanoff.
Henry jest twardy i dzielny.
Nie będzie siedział przy ognisku, gdy dzieci giną, więc pojedzie dalej.
Uda mu się?
Nie chcę wyrokować nad życiem poganiacza.
Jest w stanie?
Przypuszczam, że nie znajdziemy Henry'ego do wiosny.
Ani jego, ani psów, ani leku. Do roztopów.
- Ale... - Cztery dni temu, w tym pokoju
uznaliśmy, że tylko jeden człowiek i jeden pies są do tego zdolni.
Nic się nie zmieniło, prócz pogody.
Jest gorsza.
Te wszystkie dzieci. Przepadły.
Módlcie się, by się spotkali.
Prawa!
Prawa! Skręcaj!
Ciągnij! Prawa!
Zostaw to!
Zostaw!
Lewa!
Zostaw je!
Lewa!
Nie, nie.
Sepp! Nie!
Sepp!
Mam lekarstwo!
Nie! Mam lekarstwo!
Nie!
Bill Shannon wyruszył pierwszy. Pojechał w nocy.
50 na minusie, co najmniej.
Dotarł do Tolovany z twarzą czarną od odmrożeń.
Zmienił go Ed Kallands.
Polewali mu dłonie gorącą wodą, bo przymarzły do sań.
Następny był Tommy Patsy.
Potem Jackscrew.
Ale żaden z nas nie jest twardy jak ty, Sepp.
- Sepp? - Tak?
W porządku?
Oczywiście. W jak najlepszym.
- A co z nim? - Co ma być?
Nie odbierz tego źle.
To najlepszy pies, jakiego w życiu widziałem,
ale teraz widzę wyczerpane zwierzę.
Naprawdę.
Ta zamieć niemal wykończyła moje psy.
Jako prawdziwy przyjaciel muszę to powiedzieć.
Zostaw go tu. Zajmę się nim, aż pogoda się poprawi.
To mój prowadzący!
Daj sobie spokój i zajmij się sobą!
Jasne, Sepp.
Przepraszam.
Nie powinienem tak mówić.
- Nie przejmuj się tym. - Nie.
Wstyd mi teraz. Szczególnie, że oferowałeś pomoc.
Cokolwiek się jutro wydarzy, dobre czy złe,
ja będę za to odpowiedzialny.
Ale dziękuję ci, że pomyślałeś o psie.
Niewielu to robi.
„Czas spać, czas spać.
Długi jasny dzień dobiega końca.
Ciemność wznosi się z zachodu słońca.
Czas spać, czas spać.
Uciechy i gry twe, z dniem nadejdzie ich kres.
Strapienia i łzy twe... we śnie nie znajdą cię.
Czas spać, czas spać.
Śpij, zbolałe serce...
i nie spoglądaj więcej wstecz.
Śpij, radosna duszo.
Wszelki żywot zaśnie wreszcie też.
Czas spać.
Czas spać”.
- Przyjmują jeszcze zakłady? - Dziękuję za gościnę.
- Chyba się myliłem. - Nieprawda.
Kości zostały rzucone. Damy radę.
No dobrze, Togo! Ciągnij!
Znowu jedzie przez jezioro.
Seppala, nie!
Wie, na co stać jego psy.
Pojedzie przez jezioro albo wcale.
Ciągnij!
Prawa!
Lewa!
Dobre psiny!
Dobre psy!
Dobry pies! Dalej, psinki!
Dalej!
Trzymaj się, Togo!
Dobry pies!
Biegiem!
10 LAT WCZEŚNIEJ MISTRZOSTWA ALASKI
Biegiem, pieski!
- Dalej! - Szybciej, szybciej!
Dwadzieścia dolarów na Leonharda Seppalę.
Dwadzieścia dolarów na te maluteńkie pieski.
Scotty Allan, najlepszy poganiacz świata, opuścił ostatni zajazd, prowadzi.
Przyjacielu, już po wyścigu.
Widzisz to? To najlepszy zespół psów na świecie.
Oni wiedzą, kim są.
Czas przekonać się, kim my jesteśmy.
Jazda!
Dalej, pieski!
Lewa!
Ciągnij! Dobry pies!
Dalej, pieski!
- Ciągnij! - Dalej, psiny! Ciągnij!
Dobre psy!
- Dobre psy! - Ciągnij, piesku!
Chwila, moment. To nie Scotty.
- Kto to? - To, przyjaciele, Leonhard Seppala
i jego maluteńkie pieski!
Gratulacje, Sepp.
Togo! Cześć. Brawo!
Udało ci się.
Dobry piesek.
Myślałaś kiedyś, że powiesimy takie coś na ścianie?
Nigdy nie sądziłam, że wygramy 5000 dolarów.
Pieniędzy nie powiesisz na ścianie.
Właściwie... dałoby się, jeśli miałbyś tyle gwoździ.
A wszystko dzięki temu rozrabiace.
Jedyną osobą, która nigdy cię nie zlekceważyła, byłeś ty sam.
I moja genialna żona.
Moja piękna, genialna żona.
Lewa!
Ciągnij!
Góra!
Biegiem!
Ciągnij!
Togo! Ciągnij, dalej!
Dobry pies!
Biegiem, pieski!
Udało się.
Udało nam się!
Cokolwiek się stanie, wybacz mi.
W górę, Togo! Ciągnij!
W górę!
Ciągnij, Togo!
Jeszcze!
Ciągnij!
Nie, Fritz. Czekaj!
Tak!
Tak! Ciągnij!
Dobry piesek, Togo! Dobry pies.
Dobre psy, wszyscy!
Chodźcie, psinki.
- Mogę to zrobić. - Zajmę się tym. Pij.
Dlaczego?
Pies umiera.
Sosna szczypie ją w oczy.
- Dziękuję ci, Gunnar. - Pomagam, jak tylko mogę.
- Martwię się, że będzie blisko i... - Nic takiego się nie stanie.
Sepp jest najlepszy. Nic go nie zatrzyma w drodze do domu.
- Przygotuj sanie, ja zajmę się psami. - Mogę sam wszystkim się zająć.
- Proszę się przespać. - Dość się nasiedziałam w domu.
Jeśli nie masz nic przeciwko... wolałabym przygotować psy.
Jasne. Który z nich powinien prowadzić?
Lis jest najlepszy z pozostałych. W parze z Balto.
Nie wygrają wyścigu, ale przebiją się przez śnieg i wrócą na kolację.
Dziękuję.
Ustawić się!
Dobre psy.
- Przekaż mu, że obowiązki go wzywają. - Z przyjemnością.
Lis, Balto! Ciągnij!
- Chodź ze mną. - Nie mam czasu!
- Chodź. - Muszę jechać!
Martwiłem się o ciebie wczoraj.
Myślałem, że porwałeś się na zbyt wiele.
Potem zobaczyłem to.
I zapytałem siebie...
„Dlaczego Amituk miałby martwić się o kogoś,
kto tak umyka śmierci?”.
Pojedziesz teraz w saniach. Choćby tylko przez 30 kilometrów.
No już. Choć raz pojedziesz w saniach.
Zostań.
Ciągnij!
Przepraszam. Nie mogę ci pomóc. Nic nie widzę.
Musimy się dostać do następnego zajazdu.
Zabierz nas do Dużego Joe. Dasz radę.
Wiem, że dasz radę.
Dobry pies.
W górę!
O nie.
Nie możemy się zatrzymać. Musimy ruszać.
Rozumiesz? Jeśli się zatrzymamy...
umrzemy.
Posłuchaj.
Jeśli się zatrzymasz...
to umrzesz.
Seppala?
- To ty? - O Boże.
Joe, tu jesteśmy. O Boże.
Lek jest na saniach.
Wejdź do środka. Zabiorę psy do stodoły.
Dziękuję, ale nie jego.
Jesteś cudowny.
Cudowny.
Niesamowity.
Seppala! Do środka.
Twój wyścig się skończył.
Napij się ze mną.
Ten tutaj.
Tyle kilometrów w takiej zamieci, dwunastolatek.
- To niesamowite. - Życzcie mi szczęścia.
Charlie, udało ci się.
- Proszę. - To jest lek?
- Ogrzej go. - Dobrze.
- Powodzenia, Gunnar. - Dzięki.
Moje psy... Potrzebuję pomocy.
Zaprzęg zbliża się do miasta.
- Proszę. - Dziękuję.
Proszę pana, jak się pan nazywa? To potrzebne do publikacji.
Gunnar Kaasen.
Znakomicie.
A pies prowadzący? Jak się wabi?
- Jeden zwie się Lis. - Lis?
Ludzie pomyślą, że to prawdziwy lis. A ten drugi?
- Balto! - „Balto”. Idealnie.
Zrób zdjęcie temu psu.
To Balto. Czempion, zbawca Nome.
- Powinieneś zostać choć tydzień. - Spójrz na to.
Wiem, ale pomyślałem, że mógłbyś...
Wspaniale mnie ugościłeś, Joe.
Potraktowałeś mnie i psy jak rodzinę. Dziękuję.
Jest gotowy?
Uda nam się.
- Mamy psa w sypialni. - Owszem.
- Pies leży na łóżku. - Prawda.
Leży.
- Mogłaś mnie obudzić. - Miałeś go dla siebie dość długo.
Poza tym w gazetach nie napiszą, że tam byłeś.
- Wszystko to zasługa Balto i Gunnara. - Mamy towarzystwo.
Jeśli lubisz gruszki, te powinny ci posmakować.
Dziękuję, Eileen. Wejdźcie.
Boczek. Najlepszy, jaki w życiu zrobiłem.
Dziękuję, Bill.
- Hej, Sepp! - Naprawdę, to za dużo.
Z pewnością nie dość.
Dzień dobry, Dan.
Dzień dobry, Constance. Sepp.
Miałem kilka futer, walały się po podłodze...
Wypchałem je słomą.
Wiecie, żeby tak nie leżał na zimnej podłodze.
Hej, Togo. Zrobiłem coś dla ciebie.
Śmiało, wypróbuj je.
Dalej.
Dziękujemy, Dan. Usiądź, zaparzę kawy.
Nie.
To znaczy, z przyjemnością, ale...
muszę zająć się swoimi psami, więc... dziękuję.
Sepp.
Dzień dobry, Dan.
- Puk, puk. - Witamy, burmistrzu. Proszę.
Sepp, bardzo ci dziękujemy.
Dziękujemy za wszystko, co zrobiłeś.
- Jesteśmy tak wdzięczni. Dziękujemy. - Dziękuję.
No nie, już przesadzają.
Cześć, Sally. Witaj, Dev. Wejdźcie, proszę.
To dla mnie?
- To Togo. - Dziękuję.
Tata go wystrugał, ale ja pomalowałam.
Uderzające podobieństwo, Sally. Dziękujemy.
Lubi za uchem.
Inny pławiłby się w chwale...
ale nie taki skryty człowiek jak ty, mam rację?
Sam bym nie przyszedł, ale ona nalegała.
Chciała go zobaczyć.
A ja chcę...
- być z nią cały czas. - Po boku.
- Z góry? - Z góry.
To dziwne, wiesz? Widzę ją, a mimo to...
Nie wiem, jak to opisać, nie potrafię.
Rozumiesz?
Jakby każda chwila z nią wydawała się nierealna...
a jednak jest tutaj.
Panie Seppala,
czy Togo umrze?
Wybaczcie. Podam wam ciasto, zostańcie.
Proszę.
Wróć do środka i przeproś. Są naszymi gośćmi.
Przeproś za mnie.
Nie chciała być niemiła. To tylko dziecko.
- Wiem. Ale powiedziała prawdę. - Nie mów tak, on się wyliże.
To nie zimowa kulawizna. Nie ma chorej łapy.
Wiesz o tym. Już to widziałaś.
- Czy inny pies mógł prowadzić? - Nigdy się nie dowiemy!
Wyobraź sobie świat, w którym Dev stracił dziecko, a ja męża.
Ziściło się wszystko, przed czym mnie ostrzegałaś!
Zamęczyłem go na śmierć.
Zamęczyłem.
I w ogóle nie jestem na to gotowy.
Bądź ostrożny.
Muszę iść.
Muszę iść do pracy.
Wybacz mi.
Togo. Chodź!
Togo! Chodź.
Chodź tu, Togo.
Chodź. Spokojnie.
Ustawić się!
Cisza!
Ciągnij!
Chcesz trochę boczku?
Dobry piesek...
Nie! Togo!
Wracaj!
Togo!
Byłem naiwny, myśląc, że Togo da się odstawić.
Zawsze myślałem, że jego życie to zaprzęg.
A tak naprawdę, od samego początku, jego życiem
byłem ja.
Pozostaliśmy na szlaku.
Okazało się, że spacer jest równie dobry co bieg.
Jak zawsze, Constance miała rację.
Togo miał serce wojownika.
Ani zamieć stulecia,
ani morderczy bieg po serum nie mogły go zatrzymać.
Swoje złote lata spędził w nowej roli.
Ojca.
Przez dwa lata płodził szczenięta.
Gdy reszta kraju czciła Balto,
poganiacze z całego świata usiłowali pozyskać potomka Togo.
Kojce od Fairbanks po Maine
rodziły psy, które zyskały miano seppala siberianów.
To rasa ceniona za swą inteligencję, wytrzymałość, odwagę,
ale przede wszystkim
ich dobre serce i niespotykaną więź z człowiekiem.
Opuścił nas w grudniowy czwartek.
Razem z Constance nie przestaliśmy pracować z psami, ponieważ...
jeśli jesteś wśród nich dość długo,
stają się dla ciebie nieodłączne.
A jeśli masz dość szczęścia, by spotkać psa wyjątkowego,
on nigdy cię nie opuści.
Zostanie z tobą na całe życie.
Zaprzężony do twojego serca, dający z siebie wszystko...
Ciągnąć!
Zawsze.
W 1925 ROKU DWADZIEŚCIA ZAPRZĘGÓW UCZESTNICZYŁO W SZTAFECIE PO SERUM.
19 Z NICH POKONAŁO ŚREDNIO 50 KILOMETRÓW KAŻDY.
JEDEN POKONAŁ 425 KILOMETRÓW.
W NOWOJORSKIM CENTRAL PARKU WZNIESIONO POMNIK UPAMIĘTNIAJĄCY SZTAFETĘ Z 1925.
POMNIK PRZEDSTAWIA PSA BALTO.
W 2011 ROKU TYGODNIK TIME UZNAŁ TOGO
NAJBARDZIEJ BOHATERSKIM ZWIERZĘCIEM W HISTORII.