Μαγεία.. είναι η λέξη που έρχεται στο νου μου
όταν σκέφτομαι το Muscle Shoals.
Έχει να κάνει με την αλχημεία, τη μετατροπή του μετάλλου,
του σιδήρου στο χώμα, της σκουριάς σε χρυσό.
Χρειάζεται απλά να αφουγκραστείς.
Και θα εκστασιαστείς.
Θα αλλάξεις.
Θα ακούσεις μερικές από τις μεγαλύτερες φωνές
που υπήρξαν ποτέ.
Ένα, δύο, τρία!
Ένα, δύο, τρία.
Ow!
Uh!
All right!
Uh!
# Got to know how to Pony
# Like Bony Moronie
# Mash Potato
# Do the Alligator
# Put your hand on your hips, yeah #
# Let your backbone slip
# Do the Watusi
# Like my little Lucy
Ow!
Uh!
You know, I feel all right.
Feel pretty good, y'all.
# Na, na-na na-na, na-na na-na, na-na na-na na-na #
# Na-na na-na
Come on, y'all, let's say it one more time.
# Na, na-na na-na, na-na na-na, na-na na-na na-na #
# Na-na na-na
Ohh!
# Dancin' in the alley
# With Long Tall Sally
# Twistin' with Lucy
# Doin' the Watusi
# Roll over on your back
# I like it like that
# Ohh, help me
subtitles translated by torrentoula #
Αρχίσαμε ν' ακούμε αυτό τον ήχο να κυκλοφορεί.
Είχε μία καταπληκτική αίσθηση.
Κάπως, εε, μαγνητική, θα έλεγα από ηχητικής άποψης.
Και μετά από λίγο αυτή η λέξη.. "Muscle Shoals"
εμφανίζεται στο προσκήνιο, και κάνεις τη σύνδεση
και τότε είπα, "Αν έχουμε ποτέ την ευκαιρία,
πρέπει να πάμε οπωσδήποτε εκεί κάτω", ξέρεις.
Οι άνθρωποι ακόμη και τώρα με ρωτάνε, "Τι είναι αυτό
που έχει το Muscle Shoals?"
Είναι ένα μικρό χωριό στα όρια της Αλαμπάμα.
Γιατί βγαίνει τέτοια μουσική από κει πέρα;
Είναι ένα αίνιγμα.
Πώς γίνεται να δημιουργήθηκε τόση πολλή μουσική,
σε μια τόσο συνηθισμένη, μικρή κωμόπολη;
Είχε κάτι αυτό το μέρος.
Κάτι που κανείς μέχρι σήμερα δε μπορεί να εξηγήσει.
Σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σε τούτο τον πλανήτη,
υπάρχουν συγκεκριμένα μέρη,
όπου υπάρχει ένα πεδίο ενέργειας.
Στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, για αρκετά χρόνια,
υπήρχε το Muscle Shoals.
Είναι κάτι μοναδικό, τέτοιες αίθουσες και τέτοιες
ηχογραφήσεις, δε συμβαίνουν πολύ συχνά.
Συνήθως είναι κάποιος σαν τον Ρικ Χωλ,
κάποιος παλαβός.
Με αρκετή θέληση και προνοητικότητα για να το κάνει, ξέρεις,
και ζόρικος τύπος.
Σ' αυτήν εδώ την περιοχή είναι οι ρίζες μου.
Και με βοήθησε να γίνω ό,τι είμαι σήμερα.
Ο πατέρας μου δούλευε στο πριονιστήριο
και ζούσαμε έξω, πέρα στα Freedom Hills.
Ούτε σπίτια, ούτε γείτονες.
Ούτε παιδιά να παίξω.
Το πάτωμα στο σπίτι μας ήταν χώμα.
Η σόμπα ήταν φτιαγμένη από ένα βαρέλι πετρελαίου.
Κοιμόμασταν σε αχυρένια κρεβάτια, απ' το άχυρο που
παίρναμε απ' τα χωράφια.
Δεν είχαμε μπάνιο, ούτε τουαλέτα, τίποτα.
Και μεγαλώσαμε κάπως, σαν ζώα.
Ρικ Χωλ - Ιδρυτής των FAME Studio
Αυτό μ' έκανε λίγο πικρόχολο.
Κατά κάποιο τρόπο δυναμικό.
Ήθελα να γίνω ξεχωριστός.
Ήθελα να γίνω κάποιος.
# Can you slip away, slip away #
# Slip away, yeah
# Oh, I need you so
Ο πρώτος δίσκος που έκοψα σ' αυτό το στούντιο,
ήταν ένας δίσκος που λεγόταν "Steal Away" του Jimmy Hughes.
Ολοκαίνουριο κτίριο.
Κι έλπιζα πως είχε τη μαγεία.
Δεν ήξερα.
Έτσι, έφερα τη μπάντα μου και ανέβηκα πάνω
στο control room, και κάθισα.
ΟΚ, όλοι έτοιμοι;
Άνοιξα τα μικρόφωνα και πάτησα νευρικά το
κουμπί της ενδοσυνεννόησης με τους μουσικούς,
και είπα με κάπως σπασμένη φωνή, "Γράφουμε".
Ένα, δύο, ένα, δύο τρία, τέσσερα.
Όταν ξεκίνησαν το "Steal Away,"
κάθισα πίσω απ' την κονσόλα και δάκρυσα.
Τα χέρια μου ανατρίχιασαν ως επάνω.
Και οι τρίχες στο σβέρκο μου σηκώθηκαν κάγκελο.
Και φυσικά, εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε
ο ήχος του Muscle Shoals.
# I've got to see you
# Somehow
# Not tomorrow
# Right now
# I know it's late, whoa, I can't wait #
# So come on and steal away #
Μου έχουν πει καλλιτέχνες και παραγωγοί
ότι έχουμε έναν ήχο εδώ πέρα
που δε μπορούν να πετύχουν πουθενά αλλού.
Πρέπει να'ρθουν εδώ
Είναι αυτό το "Ω", βαθιά στο στομάχι,
που βγαίνει απ' τα σωθικά σου,
που βγαίνει απ' την καρδιά σου.
Αυτός είναι ο ήχος του Muscle Shoals.
# I won't tell
# Anybody else
# I'll keep it to myself #
# I know it's late, whoa, I can't wait #
# So come on and steal away #
Αυτός ο ήχος έφτασε μέχρι και την Ιρλανδία
και τη Βρετανία.
Και νιώσαμε το.. αίμα μέσα του.
Νιώσαμε το... κατά κάποιο τρόπο, τον παλμό του.
Και θέλαμε κι εμείς λίγο, ξέρεις;
Πρέπει να καταλάβεις ότι το Muscle Shoals
είχε τη δική του R&B.
Διαφορετική από του Μέμφις, διαφορετική απ' του Ντιτρόιτ,
διαφορετική από της Νέας Υόρκης, διαφορετική από του Λος Άντζελες.
Πώς έγινε σ' αυτή τη μικρή πόλη
των 8000 κατοίκων να ξεκίνησε ένα ολόκληρο
είδος μουσικής;
Φαίνεται πάντα να ξεκινά απ' το ποτάμι.
Ξέρεις ακόμη και στο Λίβερπουλ,
ξέρεις, ο ήχος του Mersey.
Και φυσικά ο Μισισιπής.
Κι εδώ έχεις τον Ποταμό Τενεσί.
Είναι λες και τα τραγούδια βγαίνουν απ' τη λάσπη.
Βρισκόμαστε σ' ένα μέρος που λέγεται Ίσατεϊ (Ishatae).
Σημαίνει ξεχωριστός τόπος, ιερός τόπος.
Είναι ένας τόπος μουσικής.
Ένας τόπος ανθρώπων.
Το δουλεύω 32 χρόνια.
Υπάρχουν πάνω από 4 εκατομμύρια κιλά πέτρες εδώ πέρα.
Είναι ένα μνημείο για την προ-προ-γιαγιά μου.
Ήταν Ινδιάνα και η φυλή της ήταν οι Ίγιουτσι (Euchee).
Η φυλή της γιαγιάς μου αυτό τον ποταμό,
που σήμερα ονομάζουμε Τενεσί, τον έλεγαν
Νούνασεϊ (Nunnuhsae), ο ποταμός που τραγουδάει.
Πίστευαν πως μια νεαρή γυναίκα ζούσε στον ποταμό,
τους τραγουδούσε και τους προστάτευε.
Το 1839, η προ-προγιαγιά μου
ξεριζώθηκε από εδώ, απ' το Muscle Shoals.
Την πήγαν στα Ινδιάνικα Έθνη,
που σήμερα είναι το Μασκόγκι (Muskogee), στην Οκλαχόμα
Όταν η Γιαγιά πήγε στην Οκλαχόμα,
είπε ότι δεν υπήρχαν τραγούδια.
Πήγε κι άκουσε όλα τα ρυάκια που μπόρεσε να βρει,
και δεν υπήρχαν τραγούδια.
Δε μπορούσαν να τραγουδήσουν, δε μπορούσαν να χορέψουν.
Δε μπορούσαν να τελέσουν τις λειτουργίες τους.
Κι έγιναν πολύ θλιμμένοι άνθρωποι.
Έτσι, ξεκίνησε να γυρίσει πίσω.
Έκανε όλη τη διαδρομή με τα πόδια.
Της πήρε περίπου πέντε χρόνια.
Έπρεπε να γυρίσει πίσω, σ' αυτό τον ποταμό.
Τον ποταμό που τραγουδάει.
Τα μεγάλα φράγματα μαλάκωσαν τη γυναίκα στα τραγούδια του ποταμού,
αλλά αν πας σε πολύ ήσυχα σημεία κι αφουγκραστείς,
μπορείς ακόμη ν' ακούσεις τα τραγούδια της.
Εγώ το ξέρω. Ακούω τα τραγούδια της σχεδόν κάθε μέρα.
Όταν ήμουν νεαρός και ξεκινούσα στο μουσικό χώρο,
ο Billy Sherrill κι εγώ, που γράφαμε μαζί,
λάβαμε ένα τηλεφώνημα από έναν τύπο που ήθελε να
ξεκινήσει μια εκδοτική εταιρεία μαζί μας,
και είχε το ποσό των $500 να μας διαθέσει,
το οποίο θεωρήσαμε χρυσωρυχείο.
Έτσι, ο Tom Stafford ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.
Συνεργαστήκαμε και είχαμε ένα τοσοδούλικο στούντιο,
πάνω από το φαρμακείο του πατέρα του Τομ.
Κόψαμε καναδυό δίσκους, βγάλαμε κανά δολλάριο,
και μια μέρα, με κάλεσαν σε συμβούλιο ο Μπίλλυ κι ο Τομ
και με ενημέρωσαν ότι δεν ήταν χαρούμενοι
με το πώς πήγαιναν τα πράγματα και πίστευαν ότι
ήμουν λιγάκι εργασιομανής.
Και είπαν ότι ήθελαν να περνάνε καλά,
φτιάχνοντας σουξέ,
και ότι ήμουν υπερβολικά αδιάλλακτος
και πολύ, εε.. ισχυρογνώμων
και πολύ πιεστικός.
Γι' αυτό αποφάσισαν να... να με απολύσουν.
Οπότε, γύρισα προφανώς σπίτι, γλείφοντας τις πληγές μου
και ήμουν πολύ πικραμένος.
Σ' αυτό το διάστημα δούλεψα σ' ένα μέρος που λεγόταν
Εταιρεία Μετάλλων Ρέινολντς, στο Muscle Shoals, της Αλαμπάμα.
Και παντρεύτηκα την πρώτη μου γυναίκα εκεί, τη Φαίη Μαρί.
Είμασταν παντρεμένοι περίπου 18 μήνες
και πήγαμε στο Χάμιλτον, να δούμε μια συναυλία του Benny Martin.
Ήταν δειλινό, και πέτυχα ένα αυτοκίνητο,
που πήγαινε πολύ γρήγορα.
Τράβηξα το τιμόνι, για να πάω γύρω του,
έπεσα σε χαλίκια στην άκρη του δρόμου
κι άρχισα να στροβιλίζομαι, κατρακυλώντας.
Το αυτοκίνητο ντελαπάρισε δυο-τρεις φορές,
και προσγειώθηκε ανάποδα.
Δεν ήξερα αν βρισκόταν έξω ή μέσα, αλλά δε μπορούσα να
τη βρω στο αυτοκίνητο, ήταν απόλυτο σκοτάδι.
Άρχισα να τη φωνάζω και δεν άκουγα τίποτα,
εκτός από τη βενζίνη που είχε αρχίσει να τρέχει
απ' το ντεπόζιτο, κάπου μέσα στο αυτοκίνητο.
Και σκέφτηκα, φυσικά εδώ θα πεθάνω,
γιατί το αυτοκίνητο θα καεί
κι εγώ δε μπορώ να βγω.
Βγήκα έξω απ' το αυτοκίνητο κι έψαξα γύρω, μέσα
σε θάμνους κούντζου που φτάναν ως εδώ.
Τελικά, σταμάτησαν κάποιοι μ' ένα φακό
και τη βρήκαμε.
Τη φρόντισα μέχρι να φτάσουμε στο νοσοκομείο του Χάμιλτον.
Περίπου στις 2 το πρωί
ο γιατρός ήρθε και μου 'πε "Η γυναίκα σου αποδήμησε"
Και φυσικά, σάλταρα.
Έγινα μέθυσος, αλήτης.
Ένας άστεγος.
Αυτό άλλαξε όλη τη ζωή μου.
Ήταν δύσκολη εποχή και το μόνο που με κρατούσε
ήταν η μουσική μου.
Κοιμόμουν στο αυτοκίνητο,
έτρωγα στο αυτοκίνητο
κι έγραφα τραγούδια στο αυτοκίνητο.
Αλλά συνέχισα να παίζω μουσική και ήταν η μόνη αγάπη που
είχα εκείνη την περίοδο, κι έτσι...
μπήκα σ' ένα τοπικό γκρουπάκι στο Χάμιλτον.
Από κείνη τη στιγμή και ύστερα, για πέντε χρόνια,
έγραφα τραγούδια, έπαιζα μουσική
και κυνηγούσα γυναίκες.
# Somebody loan me a dime #
# I need to call my old time, used to be #
Όλα αυτά κατέληξαν στο "τι θα κάνω
την υπόλοιπη ζωή μου", κι αποφάσισα
να επιστρέψω στο Muscle Shoals,
όμως αυτή τη φορά επέστρεψα με μια εκδικητικότητα,
επέστρεψα με μια αποφασιστικότητα, ότι
θα έκοβα κώλους.
Και θα πετύχαινα στη μουσική βιομηχανία.
Έτσι έστησα το μαγαζί σε μια αποθήκη ζάχαρης και καπνού.
Έκλεισα τις πόρτες, έκρυψα το αυτοκίνητό μου.
Δε μιλούσα σε κορίτσια, δεν έβγαινα ραντεβού,
δεν έκανα τίποτα, εκτός απ' το να γράφω τραγούδια
κι έγινα εμμονικός με τη δουλειά.
Έτσι, λίγο αργότερα, πέτυχα τον Arthur Alexander,
που ήταν αχθοφόρος στο Ξενοδοχείο Σέφιλντ,
και μου έπαιξε ένα κομμάτι και ρωτάει, "Πώς σου φαίνεται;"
Και λέω "Νομίζω πως είναι σουξέ"
Και λέει, "Οπότε τι κάνουμε;"
Και λέω, "Θα κόψουμε δισκάκι"
Λέει, "Πότε;", λέω, "Αύριο"
Έφερα τη μπάντα μου..
Ο Norbert Putnam, ο David Briggs,
ο Jerry Carrigan, ο Peanut Montgomery,
κι ο Terry Thompson ήταν το πρώτο rhythm section
που μπήκε στο στούντιό μου κι έγραψε επιτυχημένο δίσκο.
Πρέπει να καταλάβετε, ότι ο Ρικ Χωλ ήταν μεγαλύτερος,
Εμείς είμασταν όλοι 18-19 χρονών
κι ο Ρικ είναι πόσο, 28-29;
Είχε το όραμα για την ηχογράφηση.
Ο Ρικ έκανε δίσκους με ένα γκρουπ εφήβων, ΟΚ;
Που έγιναν σουξέ, παγκόσμιας κλάσης δίσκοι.
# You asked me to give up the hand of the girl I love #
# You tell me I'm not the man she's worthy of #
Ο πρώτος δίσκος, το "You Better Move On"
του Arthur Alexander στον οποίο έκανα παραγωγή,
που είχα οποιαδήποτε σχέση, έγινε επιτυχία.
Όχι ο δεύτερος ή ο τρίτος, αλλά η πρώτη ηχογράφηση που
βγάλαμε έγινε σουξέ.
Ξέρω πως ο Ρικ ήταν αποφασισμένος να βγάλει αυτό το σουξέ,
και το 'κανε, αλλά αν δεν το είχε κάνει,
είμαι της άποψης ότι τίποτα απ' όλα αυτά,
απ' το κίνημα του Muscle Shoals δεν θα είχε συμβεί.
# That's up to her
# Yes, and the Lord above
# You better move on
Άρχισε κι ο υπόλοιπος κόσμος να κοιτάζει προς το Muscle Shoals.
Ευχαριστούμε πολύ.
Θα παίξουμε ένα αργό τώρα, λέγεται, εε..
"You Better Move On."
Ήταν το μόνο αυτού του είδους που είχαμε κάνει.
Και τα κορίτσια το λάτρευαν αυτό το κομμάτι.
Ήταν μεγάλη επιτυχία για μας στην Αγγλία.
Ήταν ο Νο1 δίσκος μας.
# If you ask me to give up the hand #
# Of the girl I love
Νομίζω πως οι Μπητλς μας πρόλαβαν με τον Arthur Alexander
καναδυό εβδομάδες, περίπου.
Ξέρεις, αυτοί έκοψαν το "Anna" και νομίζω εμείς κόψαμε το
"Better Move On" ίσως ένα μήνα αργότερα.
Υπήρχε, εε.. μια αγάπη για τον Arthur Alexander.
# You ask me to give up the only love #
# I've ever had
Εκείνη την εποχή, δεν είχαμε την παραμικρή ιδέα πού είχε
ηχογραφηθεί, αλλά είναι ενδιαφέρον
που ένα από τα πρώτα κομμάτια που κόψαμε ήταν μία
παραγωγή του Muscle Shoals, ξέρεις..
# Better move on
Το αρχικό rhythm section του Muscle Shoals
άνοιξε τη συναυλία των Beatles το 1964,
την πρώτη τους συναυλία στην Αμερική.
Και, φυσικά, μετά από ένα χρόνο, το '65,
πήγαμε όλοι στο Νάσβιλ.
Τα παιδιά έγιναν μεγάλες πένες και παραγωγοί,
κι έμαθαν από την εμπειρία τους εδώ στο FAME, ότι
φίλε, μπορούμε να το κάνουμε.
Όταν έφυγαν, δεν υπήρχε κανένας άλλος.
Είμασταν οι μόνοι παίκτες στην πόλη που μπορούσε να πάρει.
Αυτοί πήραν τη πάσα που εμείς κλωτσήσαμε,
και συνέχισαν το παιχνίδι και το 'καναν καλύτερο.
Καθένας ξεχωριστά, δε νομίζω ότι είμασταν ιδιαίτεροι παίκτες.
Όμως μαζί, είμασταν σπουδαίοι.
Μαζί είχαμε τη μαγεία.
Μας άρεσε να παίζουμε funky.
Το μόνο που ήταν το φάνκι, είναι ότι δεν ξέραμε
πώς να το κάνουμε στρωτό.
Εμείς ήμασταν παίκτες της ροκ εν ρολ, ΟΚ;
Απλά, δεν περίμενες να είναι τόσο φάνκι
και τόσο βρώμικοι, όσο ήταν.
# I know a place
# Ain't nobody cryin'
Τα γκρουβ που χτίσαμε προέρχονταν από τη
μουσική rhythm and blues.
Θυμάμαι όταν ο Πωλ Σάιμον τηλεφώνησε στη Stax Records
και μίλησε στον Al Bell.
Και λέει, "Έ, φίλε, θέλω αυτούς τους ίδιους μαύρους μουσικούς,
που έπαιξαν στο 'I'll Take You There.'"
Και του απαντάει, "Κάτι θα κάνουμε, αλλά
τα παλικάρια είναι κατάχλωμα."
# Let me take you there
# I'll take you there
# You got to, got to, gotta let me #
Πολλοί άνθρωποι δε μπορούσαν να πιστέψουν
ότι όλη μου η μπάντα ήταν λευκοί
που παίζαν πίσω μου.
Έφτανε κόσμος στο Muscle Shoals
περιμένοντας να γνωρίσει αυτούς τους μαύρους τύπους,
και είναι ένα τσούρμο λευκοί τύποι,
που έμοιαζαν σα να δούλευαν στο σούπερ-μάρκετ
της γωνίας.
Ιδού το rhythm section του Muscle Shoals : David Hood, μπασίστας,
- Jimmy Johnson, κιθάρα,
- Roger Hawkins, τύμπανα,
- Barry Beckett, πληκτράς.
Αργότερα έγιναν γνωστοί ως Swampers (του βάλτου).
Ένα δυνατό rhythm section έκανε τη διαφορά,
όταν έμπαινες στο στούντιο κάθε μέρα με τις ίδιες πένες,
και τους ίδιους παίκτες και είχαν γίνει μια ομάδα,
ήταν δύσκολο να το ξεπεράσεις αυτό.
Αρχίσαμε να φέρνουμε τραγουδοποιούς και μουσικούς,
οποιονδήποτε ήθελε να μπει στη μουσική βιομηχανία.
Υποθέτω κάπου στο λύκειο άρχισα να πηγαίνω
στο στούντιο FAME.
Ήταν σαν χωνευτήρι για τραγουδοποιούς, μουσικούς..
Εγώ, ως έφηβος, είχα πραγματικά εντυπωσιαστεί με όλο αυτό.
Ήρθα εδώ πέρα και ήμουν ένα παιδί, στην πραγματικότητα.
Και όλοι αυτοί οι άνθρωποι εδώ ήταν κι αυτοί παιδιά.
Εννοώ, κανείς δεν ήξερε τίποτα.
Βάζαμε τα δυνατά μας απλώς, για να μάθουμε πώς να κάνουμε δίσκους,
να μάθουμε να γράφουμε τραγούδια και να μάθουμε να παίζουμε μουσική.
Οι περισσότεροι απ' τα παιδιά εδώ πέρα, συμπεριλαμβανομένου
κι εμού, είμαστε άνθρωποι της επαρχίας.
Καταγόμαστε απ' την επαρχία.
Ο Arthur Alexander, ο Jimmy Hughes,
αυτοί ήταν οι πρωτοπόροι, ως καλλιτέχνες
εδώ πέρα, ο Percy Sledge.
Είναι απλοί ντόπιοι.
Είμαι από μια μικρή κωμόπολη που λέγεται Leighton, ακριβώς
έξω απ' το Muscle Shoals.
Ήμουν μικρόσωμος, δούλευα στα χωράφια,
μάζευα μπαμπάκι, τραγουδώντας στους γηραιότερους
στα χωράφια, που πάντα έλεγαν ότι μια μέρα,
η φωνή μου θα ακουγόταν στα πέρατα του κόσμου,
αλλά δεν πίστευα ποτέ ότι θα συνέβαινε.
Ο Πέρσι δούλευε στο τοπικό νοσοκομείο.
Ήμουν νοσοκόμος και δούλευα με τους άρρωστους,
τους έλεγα κανα τραγούδι, ξέρεις
για να κοιμηθούν.
Έπαιρνα τέτοια ικανοποίηση απ' αυτό, ξέρεις
κι έβλεπα τον ασθενή μου ξαπλωμένο εκεί πέρα,
να χαμογελά, ξέρεις και να νιώθει καλύτερα.
Έτσι μια μέρα με κάλεσαν να τραγουδήσω στο Elks Club,
εδώ στο Σέφιλντ.
Κι έτυχε να'ναι κι ο Quin Ivy εκεί,
που ήταν DJ στο WLAY, (ραδιο του Muscle Shoals)
και μ' άκουσε να λέω αυτό το τραγούδι.
Του άρεσε πολύ η μελωδία και το συναίσθημα.
Μου λέει, "Percy Sledge, σ' ενδιέφερε ποτέ
να κάνεις δίσκο;"
Θυμάμαι τη μέρα που έλαβα το τηλεφώνημα.
"Θα'ρθεις να παίξεις πλήκτρα σ' αυτή την ηχογράφηση;"
Θα 'ναι η πρώτη ηχογράφηση που 'χει κάνει αυτός ο καλλιτέχνης"
Όταν μπήκα στο στούντιο,
έτρεμα σα φύλλο.
Φοβόμουνα.
# When a man loves a woman #
# Can't keep his mind on nothin' else #
# He'll trade the world for the good thing he's found #
Κάθε φορά που τραγουδούσε το κομμάτι,
είχε διαφορετικές εντάσεις στα διάφορα μέρη
του κομματιού.
Κι όλα ήταν στον καρπό σου.
Να ανεβοκατεβάσεις την ένταση.
Το μόνο που είχα ήταν μια φωνή, δεν ήξερα τίποτα για
το πώς τραγουδάνε, ξέρεις.
Κάπως, κατάφερα να γράψω ένα κι ο Πέρσι συγχρονίστηκε μαζί μου
με μια σπουδαία εκτέλεση.
# He'd give up all his comforts #
# And sleep out in the rain #
# If she said that's the way it ought to be #
Όλα αυτά ήταν πολύ καινούρια για μένα κι αυτά τα παιδιά
μ' έκαναν να νιώθω ότι,
ε, φίλε, μπορείς να το κάνεις, το 'χεις, ξέρεις.
Τους έλεγα οικογένειά μου.
Τη Donna Thatcher, όλους, ξέρεις.
Η πρώτη υπέροχη εμπειρία μου ήταν τραγουδώντας στο
"When a Man Loves a Woman" με τον Percy Sledge
και δεν ξέρεις ποτέ ότι δημιουργείς ιστορία εκείνη τη στιγμή.
# Baby, please don't treat me bad #
Με πήρε ο Quin ένα Κυριακάτικο απόγευμα
και λέει, "Ξέρεις κανένα μέρος που να μπορούμε να κλείσουμε συμβόλαιο;"
Και λέω, "Έτσι νομίζω" και σηκώνω το τηλέφωνο
και παίρνω το Jerry Wexler στη Νέα Υόρκη.
Ο Jerry Wexler ήταν ίσως ο μεγαλύτερος γκουρού δισκογραφικών εταιρειών
στον κόσμο.
Ήταν κάποιος που τον έλεγαν Ρικ Χωλ, που είχε ένα στούντιο
στο Muscle Shoals.
Του λέω, "Μου είπες αν ακούσω κάτι που νομίζω
ότι θα κάνει μεγάλη επιτυχία
να σε πάρω, και σε παίρνω"
Παίξ' το μου λίγο εδώ.
Κι άκουσα μια μουσική να 'ρχεται από κει
και ήταν υπέροχη.
Πώς σου φαίνεται;
Κόψαμε και διενείμαμε το δίσκο,
και ήταν μεγάλη επιτυχία.
# When a man loves a woman #
Έτσι ξεκίνησε μια μεγάλη σχέση ανάμεσα στο Jerry Wexler,
την Atlantic Records και το Rick Hall.
Και φυσικά, ο δίσκος είναι ακόμη ένας απ' τους
πιο κλασσικούς δίσκους.
# If she's played him for a fool #
# He's the last one to know #
Η ίδια μελωδία που τραγουδούσα όταν ήμουν στα χωράφια,
φώναζα το θρήνο μου στα δάση
κι άφηνα την ηχώ να επιστρέψει σε μένα.
# When a man loves a woman #
# He can do her no wrong #
Εγώ, ο George C. Wallace... (κυβερνήτης Αλαμπάμα)
Εκείνη την εποχή που ηχογραφούσαμε κυρίως μαύρους καλλιτέχνες,
πρέπει να σου θυμήσω ότι ο George Wallace
στεκόταν στην πύλη
του Πανεπιστημίου της Αλαμπάμα,
βεβαιώνοντας ότι κανένας μαύρος δεν θα φοιτούσε εκεί.
"Και λέω διαχωρισμός τώρα, διαχωρισμός αύριο,
και διαχωρισμός για πάντα."
Ήταν πολιτικοί που δε μπορούσαν να δουν πέρα
απ' το χρώμα του δέρματός σου.
Είναι νομίζω κάτι, που ξέρω ότι οι άνθρωποι αυτής
της εποχής, δεν θα ήθελαν να πιστέψουν πώς ήταν.
Σκέφτομαι όλες τις φορές που κάναμε διάλειμμα
απ' το στούντιο για να πάμε έξω και να φάμε.
Μερικές φορές φοβόμουν
όταν πηγαίναμε να ψωνίσουμε δείπνο για 5-6 μαύρους.
Εκεί έβλεπες, το.. "τι είστε εσείς..
τι θέλετε και κάθεστε εσείς όλοι εδώ;"
Αν και το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων ήταν ήδη
σε ισχύ, δεν είχαν ακόμη συνειδητοποιήσει οι άνθρωποι,
ότι είχε έρθει μια νέα εποχή.
"Έχω ένα όνειρο, ότι κάποια μέρα..
κάτω στην Αλαμπάμα, με τους άγριους ρατσιστές της,
κάποια μέρα, εκεί στην Αλαμπάμα,
μικρά μαύρα αγόρια και μαύρα κορίτσια,
θα μπορέσουν να πιαστούν χέρι-χέρι με μικρά λευκά αγόρια
και λευκά κορίτσια, σαν αδελφοί κι αδελφές.
Έχω ένα όνειρο σήμερα." (Martin L. King)
Όταν ήμουν μικρό παιδί,
ήταν πάντα, εεε.. αν έβλεπα ένα λευκό αγόρι
έπρεπε να πω, "Αυτός είναι ο κύριος Ρόμπερτ
ή, εε.. ο κύριος Τζίμι."
Αλλά... αλλά μέσα στο στούντιο, ξεφεύγαμε απ' όλα αυτά,
ήταν ο Τζίμι, ο Ρόμπερτ, ήταν ο Κλάρενς, ξέρεις..
Παίξ'το έτσι.
# On the go
Ή κάπως, ξέρεις.
Κάν'το άλλη μία.
Απλά δούλευες μαζί με τον άλλο, δε σκεφτόσουν ποιος
είναι λευκός και ποιος μαύρος.
Σκεφτόσουν τον κοινό σκοπό
κι αυτό ήταν η μουσική.
Δεν κοιτούσαμε χρώμα.
Δεν προέκυψε ποτέ καμία στιγμή,
εδώ στο στούντιο, του τύπου:
"Είσαι μαύρος κι εγώ λευκός."
Και σκέφτεσαι το Νότο.
Δε πίστευαν ότι μαύροι και λευκοί
μπορούσαν να συμβιώνουν.
Κι εδώ βλέπεις βινύλια
που αποδεικνύουν ότι, όχι μόνο μπορούν να συμβιώσουν,
αλλά δεν καταλάβαινες καν ποιος είναι λευκός και ποιος μαύρος.
Εκείνη την εποχή, αυτά ήταν επαναστατικά πράγματα.
Η μουσική έπαιξε μεγάλο ρόλο στην αλλαγή της νοοτροπίας
των ανθρώπων, ιδίως στο Νότο, σχετικά με τη φυλή.
Το γεγονός ότι εμείς βρισκόμασταν στο Muscle Shoals, και γράφαμε
μουσική μαζί,
νομίζω ότι βοήθησε πολύ τους ανθρώπους να καταλάβουν ότι,
όλοι είμαστε απλώς άνθρωποι.
Οι μετοχές μου με τον Wexler εκτοξεύτηκαν, αφ' ότου
έγινε Νο1 παγκοσμίως το σινγκλ του Percy Sledge.
και μου λέει, "Ρικ, έχω μια μικρή διαμάχη"
με το Jim Stewart στη Stax και δε θέλει να κόψω άλλους
δίσκους στο δικό του στούντιο."
Η υποδοχή για μένα στο Μέμφις ήταν ψυχρή.
Έτσι, είχα την ιδέα να τηλεφωνήσω στο Rick Hall
και να του πω, "Έι, μπορώ να φέρω τον Wilson Pickett εκεί κάτω"
και, εε, να κάνουμε μερικούς δίσκους μαζί σας, παιδιά;"
Το οποίο και κάναμε.
Κατεβαίνω απ' τ' αεροπλάνο, νότιες αερογραμμές,
και βλέπω, έναν μακρύ, ψηλό λευκό άντρα,
εμείς τους λέμε λέλεκες.
Συνάντησα τον Wilson Pickett, τον πήρα απ' το αεροδρόμιο.
Μου φάνηκε, σ' εμένα, επικίνδυνος άντρας.
Ήρθε προς το μέρος μου, λες και με ήξερε 500 χρόνια.
"Έι, Wilson, έλα, έλα.
Θα κόψουμε μερικά κωλο-δισκάκια."
Μωρέ, θα κόψουμε σίγουρα δισκάκια.
Έλα, Wilson, άντε," λέω, "Κάτσε, κάτσε"
Είμαι νευρικός, καταλαβαίνεις τι εννοώ;
Τι ξέρει τώρα αυτός ο λευκός από παραγωγή
ενός Wilson Pickett?
Και στο δρόμο προς το στούντιο,
τον κοιτούσα και με κοιτούσε,
και το 'βλεπα στα μάτια του, σκεφτόταν,
"Τι κάνω μ' αυτό τον ασπρουλιάρη,
εδώ χάμω στην Αλαμπάμα;"
Περάσαμε τα βαμβακο-χώραφα,
οι άνθρωποι μάζευαν ακόμη μπαμπάκι.
Λέω, "Είναι αυτό που νομίζω ότι είναι;"
"Ναι, Wilson, μαζεύουν ακόμη το μπαμπάκι εδώ κάτω."
Έβλεπες το στούντιο απ' τα χωράφια του βαμβακιού.
Ο Pickett ήταν πολύ ευέξαπτος.
Εγώ πήγα εκεί για να το κάνω να δουλέψει, τελεία και παύλα.
Ξέρεις τι εννοώ;
Στην ηχογράφηση, αν δεν του άρεσε αυτό που συνέβαινε,
και δεν του άρεσε το ύφος,
είναι ικανός να χτυπήσει το ντράμερ.
Να πει, "Έλα έξω, μικρέ, θα σου κόψω τον κώλο."
Είχα άγχος, καθόμουν πίσω απ' τα τύμπανα,
και ρύθμιζα τα πράγματα, όπως κάνουν οι ντράμερ,
έλεγχα τα πράγματα.
Το γκρουπ μας είχε πολύ άγχος την πρώτη φορά που δουλέψαμε
για τον Jerry Wexler.
Είχαμε αυτή την αίσθηση ότι αν δε μπορούσαμε να παίξουμε
αυτό που μας ζητούσε να παίξουμε, μάλλον θα μας απέλυε
επί τόπου.
Ήμουν αγχωμένος, πολύ επιφυλακτικός,
γιατί ήταν εντελώς διαφορετικά
απ' ό,τι κάναμε στη Νέα Υόρκη, το οποίο ήταν
ηχογραφούσαμε με γραπτές ενορχηστρώσεις,
ενορχηστρωτές, και μουσικούς που διάβαζαν παρτιτούρες.
Μπαίναμε στο στούντιο και προσθέταμε λίγο από τούτο
και λίγο από κείνο,
και μετά πηγαίναμε για φαΐ, επιστρέφαμε,
κι αν δε μας άρεσε το τάδε, το αφαιρούσαμε,
ξέρεις, τέτοια πράγματα.
Καθόμασταν κάτω και φτιάχναμε το δίσκο όλοι μαζί.
Αυτοί οι τύποι κάθονταν εκεί μέσα στο στούντιο,
κι έβρισκαν το γκρουβ, ξέρεις.
Και ήμουν κι εγώ εκεί, και τραγουδούσα μαζί τους,
και το βρίσκαμε όλοι μαζί.
Ο Rick Hall, στεκόταν εκεί κάθε λεπτό.
Ο Rick Hall ήταν ο ηχολήπτης.
Έχτισε το στούντιο.
Ήξερε κάθε καλώδιο εκεί μέσα.
Κι εκείνος ο ντράμερ που είχαν, ήταν φανταστικός.
Ήταν φάνκι ντράμερ, αλλά
δε φλυαρούσε παντού.
Ήταν απλά... ήταν απλώς εκεί.
Μαγείρευε όλο το θέμα..
και ο Wexler ήταν στο control room.
Έλεγε, "Μωράκι, δουλεύει."
Έι, μωράκι, είναι φάνκι."
Ο Rick Hall είχε ένα rhythm section εξαιρετικών μουσικών.
Αυτό ήταν για μένα πηγή έμπνευσης.
Ο Jerry βγήκε έξω στο τέλος της πρώτης μέρας,
είχαμε μόλις γράψει το "Land of 1000 Dances,"
και βγαίνει έξω στο Roger,
και τα αυτιά του Roger δεν είχαν ξανακούσει κάτι τέτοιο.
Λέει, "Roger."
λέω, "Μάλιστα, κύριε"
Λέει, "Roger, είσαι σπουδαίος ντράμερ."
Και ξαφνικά, είναι λες και -
απλώς χαλάρωσα κι έγινα σπουδαίος ντράμερ,
όπως ακριβώς είπε.
Μετά την πρώτη βραδιά σ' εκείνο το στούντιο μαζί τους,
ήμουν πεπεισμένος ότι αυτό θα ήταν το σπίτι μου για τις ηχογραφήσεις.
# Mustang Sally
Κόψαμε το "Mustang Sally" όλα αυτά, το "Funky Broadway,"
το "The Land of 1000 Whole Dances."
Πωπω, αυτοί οι γατόπαρδοι μασούσαν το...
"Πώς σου φαίνεται, Wilson?"
Ο Pickett κι εγώ ήμασταν αδελφές ψυχές, ήμασταν.
Ήταν ψείρας.
Αμείλικτος ψείρας.
# Oh, guess I have to put your flat feet on the ground now #
Για μένα ήταν όλα ρόδινα, με το Jerry Wexler.
Ο Jerry μας συμπάθησε
απ' την αρχή.
Υπάρχει κάτι που αναβλύζει, από ένα δίσκο.
Εγώ το λέω ηχηρότητα του δίσκου.
Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο ήχος του δίσκου επιδρά
στο αυτί, άμεσα.
Και για μένα, αυτό είναι το μαγικό συστατικό,
σ' ένα δίσκο φωνογράφου.
# Oh, I got to put your flat feet on the ground #
Το είχαν οι Rolling Stones, το είχαν οι Beatles,
και το είχαν και αυτοί, έτσι, από κει και στο εξής,
το Muscle Shoals έγινε το μέρος που προτιμούσα να πηγαίνω
και γούσταρα να πηγαίνω.
Μεγάλωσα βόρεια της Florence.
Δεν ήταν καν πόλη,
μόλις ένας χωματόδρομος.
Ο μόνος τρόπος να φτάσεις στη Florence, εκείνη την εποχή,
δεν είχαμε αυτοκίνητο.
Η μάνα μου κι εγώ κατηφορίζαμε
απ' το χωματόδρομο στη δημοσιά,
για να πάρουμε το λεωφορείο, να πάμε στη Florence,
που ήταν στα 5 μίλια.
Γεννήθηκα στο Sheffield, της Αλαμπάμα,
κι αποφοίτησα απ' το λύκειο του Sheffield.
Όταν ήμουν στο λύκειο, έβλεπα
τους Hollis Dixon & the Keynotes.
Ήταν η πρώτη ροκ εν ρολ μπάντα, εδώ γύρω,
και απλά το ερωτεύτηκα.
σκέφτηκα, "Πρέπει να μάθω πώς να το κάνω αυτό."
Έχεις τον Roger Hawkins σ' ένα γκρουπ που λεγόταν
The Del Rays.
Ο Jimmy Johnson έπαιζε κιθάρα.
Θυμάμαι που άκουγα τους Del Rays
όταν πήγαινα στο Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα.
Και θυμάμαι, δε μπορούσα να μπω
στην αδελφότητα.
Έπρεπε λοιπόν να κάτσω έξω και ν' ακούω.
Θέλω να πω, το έδαφος σειόταν, ΟΚ;
Ήταν τόσο σπουδαία μπάντα.
Γνωριστήκαμε όταν αρχίσαμε να παίζουμε
στο Οπλοστάσιο της Εθνοφρουράς της Tuscumbia
στο χορό.
Η μισή βραδυά ήταν ροκ εν ρολ,
και μετά απ' αυτό ήταν όλο χορός κάντρι.
Βγάζαμε $10 ο καθένας γι' αυτό.
Ύστερα απ' τον Wilson Pickett, έγινα το δεξί χέρι του Jerry.
Έτσι μου είπε, "Σκέφτομαι να κάνω συμβόλαιο σ' ένα νέο όνομα",
το όνομά της είναι Αρίθα Φράνκλιν.
Είναι στη CBS και δεν τραβάει,
δε μπορούν να πουλήσουν τους δίσκους της.
# I'm only one step ahead of heartbreak #
Είχα ακούσει τους πολύ απαλούς δίσκους της
στην Columbia.
Δεν έβγαζες και τη σκούφια σου από ενθουσιασμό.
# One step is all I have to take #
Αυτές οι πλούσιες ενορχηστρώσεις που έκανε στη CBS,
που ούτε κι αυτές δεν ήταν επιτυχημένες.
Δεν ήξερε κανείς τι να την κάνει,
είχε αυτή την τεράστια φωνή,
όμως, πολλοί άνθρωποι έχουν καλή φωνή.
Ακόμη αναζητώ να βρω ποια και τι ακριβώς είμαι.
Δεν ξέρω ακόμη.
Προσπαθώ να βρω την απάντηση.
Δεν είναι ότι ευχόμουν κιόλας να μην κάνει επιτυχίες
στην Columbia,
αλλά όπως εξελίχθηκε, την άφησαν ύστερα από 5 χρόνια.
Μια εβδομάδα μετά, ήμαστε στο γραφείο μου στη Νέα Υόρκη,
και υπογράψαμε.
Λέει, "Ξέρεις, έχω αυτό το σπουδαίο στουντιάκι"
κάτω στο Muscle Shoals,
κι αυτά τα γατόνια... αυτά τα γατόνια είναι πολύ λέρες.
"Θα το λατρέψεις."
#
Μπαίνει μέσα,
εδώ ακριβώς.
#
Κι έχει μια αύρα γύρω της, πολύ πυκνή.
Εννοώ, η κοπέλα ήταν ξεχωριστή.
Θυμάμαι τα παιδιά να είναι καλοί, ευγενικοί νότιοι,
κι έκαναν ο,τιδήποτε,
εκτός απ' το να την κοιτάξουν ή να την αντιμετωπίσουν.
#
Οπότε, έρχεται εδώ στο πιάνο.
Κάθεται για μια στιγμή.
Και χτυπάει ένα ακκόρντο άγνωστο, θα 'λεγα.
#
Δε χρειάστηκε να πει κανείς, "Σε λίγο γράφουμε."
Κάναμε αυτό που τότε λέγαμε ηχογραφήσεις head sessions,
και δεν υπήρχε γραμμένη μουσική, έτοιμη.
Οι μουσικοί απλώς άκουγαν τι έκανα εγώ,
και μετά αποφάσιζαν τι θα έπαιζαν κι αυτοί γύρω απ' αυτό.
Νομίζω ότι ακούσαμε ένα ντέμο αυτού του κομματιού,
"Never Loved a Man the Way I Loved You."
Εμένα μου είχε φανεί ψιλο-σαβούρα.
Σκέφτομαι, "Αυτό θα ηχογραφήσουν"
Υπήρχαν συζητήσεις.
Ο Jerry Wexler και ο Rick.
Υπήρχε λίγη σύγχιση και λίγη αναταραχή.
Όλοι ήταν λίγο τεντωμένοι.
Δε μπορούμε να βρούμε ένα γκρουβ, ένα ρυθμό, ένα σημείο εκκίνησης.
Είχαν... τόσα μηχανήματα στην πρίζα,
αλλά τελικά κατέληξε...
Και ξαφνικά έγινε απόλυτη ησυχία.
Είχαν το τραγούδι, είχαν τραγουδιστή,
αλλά κανείς δεν ήξερε τι να κάνει.
Ούτε όλες αυτές οι ιδιοφυίες.
Και μέσα στη σιωπή ακούγεται ο Spooner με...
#
Και λέω, "Έι, το βρήκε ο Spooner!
Αυτό είναι."
Η Αρίθα μπήκε αμέσως.
# You're a no good heartbreaker #
# You're a liar and you're a cheat #
Ηχογραφήθηκε μέσα σε 15-20 λεπτά.
Δε χρειαζόταν να ρωτήσεις, "Πώς σου φαίνεται;"
Όλοι ήξεραν ότι ήταν σουξέ.
Νομίζω ότι όλα ήρθαν και ταίριαξαν για την Aretha στο Muscle Shoals.
Την έβαλαν να ηχογραφήσει ένα πολύ πιο φάνκι ύφος
στο Muscle Shoals.
Ήταν πραγματικά όλη η ουσία της.
# 'Cause I ain't never
# I ain't never
# I ain't never, no, no #
# Loved a man the way that I I love you #
Το Muscle Shoals ήταν σημείο καμπής.
Εκεί ηχογράφησα το "I Never Loved a Man,"
που έγινε ο πρώτος δίσκος με πωλήσεις εκατομμυρίου.
Ήταν λοιπόν απολύτως ένα ορόσημο
και ΤΟ σημείο καμπής στην καριέρα μου.
# Oh oh oh
# Yeah
# I ain't never loved a man
Κόψαμε το "I Never Loved a Man," το οποίο ο κόσμος μέχρι σήμερα
ακόμη θεωρεί ίσως το πιο αισθαντικό
και πιο φάνκι δισκάκι της.
# Well, this is what I'm gonna do about it #
Είναι ένα απ' αυτά τα κομμάτια,
που σου προκαλούν ανατριχίλα,
αυτά που λες,
"Μακάρι να έλεγα κι εγώ ένα τέτοιο τραγούδι."
#
Είχαμε κλείσει μια ολόκληρη εβδομάδα για να ηχογραφήσουμε κομμάτια,
μια ολόκληρη βδομάδα,
αλλά στο τέλος του σέσσιον, ανακαλύψαμε ότι υπήρχε πρόβλημα.
Έγινε τσαμπουκάς.
Ένας απ' τους πνευστούς,
και ο τότε σύζυγος της Αρίθα, ο Ted White,
τσακώθηκαν.
Αυτός ο νέος πνευστός άρχισε να λέει πράγματα τύπου,
"Αρίθα, μωρό μου," και ήταν αρκετό
για να προσβληθεί ο Ted White.
Έπιναν και οι δύο απ' το ίδιο μπουκάλι,
και τώρα αυτή η συντροφικότητα και η καλή παρέα
μετατράπηκε σ' ένα είδος αλκοολικής εχθρότητας.
Έρχεται ο Ted στο control room με τον Wexler και μένα και λέει,
"Θέλω να απολυθεί ο τρομπετίστας."
Κοιτάω το Wexler και λέω, "Τι λες;"
Λέει, "Πήγαινε, απόλυσέ τον."
Οπότε πήγα και τον απέλυσα.
Αυτό στη συνέχεια προκάλεσε μεγάλη αντιπαράθεση
κι έγινε αιτία για να τελειώσει η ηχογράφηση.
Παίρνω το μπουκάλι της βότκα και πίνω καναδυό... τρία ποτά.
Και λέω, "Wexler, θα πάω ως το ξενοδοχείο"
και θα βρεθώ με τον Ted και τους λοιπούς και θα το λύσουμε το θέμα."
Μου λέει, "Όχι, Δε θέλω να πας."
Και λέω, "Ναι, ε, καλά δε θ'αρχίσω και κανά καβγά,"
λέω, "θα πάω εκεί και θα το ξεκαθαρίσουμε."
Θα γίνουμε φιλαράκια και θα τα λύσουμε όλα."
Λέει, "Όχι, Rick, μην πας, σε παρακαλώ, μην πας."
Τέλος πάντων, ήπια καναδυό ποτηράκια ακόμα,
και πάω.
#
Βαράω την πόρτα του Ted και της Aretha
και βγαίνει ο Ted.
Κι αρχίζει να κουνάει το δάχτυλό του στο πρόσωπό μου κλπ.
Και μαλώνουμε και μαλώνουμε και μαλώνουμε.
Προσπαθούσε να με πετάξει απ' το μπαλκόνι
κι εγώ προσπαθούσα να ρίξω εκείνον.
Είμασταν στο κέντρο,
περίπου στον τέταρτο όροφο.
#
Ο πρώην σύζυγός μου δεν επέστρεψε ποτέ εκείνο το βράδυ
κι εγώ αποφάσισα να φύγω.
Δεν είχα ξαναβρεθεί στο Muscle Shoals,
ούτε μακριά απ' το σπίτι μου, ολομόναχη.
Οπότε λέω, "Θα πάω στο αεροδρόμιο."
Κι όταν έφτασα στο αεροδρόμιο, τον είδα με τον πιλότο.
Λέω, "Ουάου, αυτό το καθίκι θα με άφηνε εδώ κάτω."
Απίστευτο.
#
Έφυγαν απ' την πόλη νωρίς, την επόμενη μέρα.
Οπότε έρχεται ο Wexler και μου λέει,
"Δεν θα ξαναπατήσω σ' αυτό το στούντιο όσο ζω.
Θα σε θάψω."
Και του λέω, "Δε μπορείς να με θάψεις."
Μου λέει, "Γιατί;"
Λέω, "Γιατί είσαι γέρος.
Θα είμαι εδώ, αφού πεθάνεις."
#
Την επόμενη μέρα, πηγαίνω και στον πίνακα γράφει,
"Η ηχογράφηση ακυρώθηκε."
Και σκέφτομαι, "Πω, ρε φίλε, πάει, την κάτσαμε."
Όμως λίγες μέρες αργότερα τηλεφωνεί ο Jerry Wexler
και ρωτάει αν μπορούμε να πάμε στη Νέα Υόρκη
και να τελειώσουμε εκεί το άλμπουμ.
Δε χρειάστηκε να μας ξαναρωτήσει.
#
Σ' αυτο το άλμπουμ ήταν το "R-E-S-P-E-C-T, Respect."
# What you want
# Baby I got
Το να είσαι μέρος ενός εγχειρήματος σαν αυτό...
είναι απίστευτο.
Ήταν οροσηματικά πράματα..
# Is for a little respect when you come home #
- # Just a little bit - # Hey, baby
- # When you get home - # Just a little bit
- # Mister - # Just a little bit
Οι Swampers συνέχισαν να ηχογραφούν με την Aretha
σε πολλούς δίσκους.
Το "Sweet, Sweet Baby," το "Natural Woman,"
το "Think," το "The House that Jack Built,"
το "Call Me," το "Do Right Woman, Do Right Man,"
το "Chain of Fools," και πολλούς, πολλούς άλλους.
Φυσικά πήγαν φανταστικά.
Και είναι νομίζω μία απ' τις ανωμαλίες
της εποχής, ότι τα σπουδαιότερα έργα της Αρίθα
γράφτηκαν σ' ένα στούντιο γεμάτο λευκούς μουσικούς.
Τι να πει κανείς;
Είναι η καθομολογούμενη Βασίλισσα της Soul.
Κι έχεις το Roger Hawkins,
και το David Hood, τους Jimmy Johnson,
Barry Beckett, Spooner Oldham
να δημιουργούν ίσως την βαθύτερη
και πιο έντονη R&B της εποχής.
# R-E-S-P-E-C-T find out what it means to me #
# R-E-S-P-E-C-T take care T-C-B #
# Oh a little respect
# Sock it to me, sock it to me, sock it to me #
# Whoa, babe, a little respect #
# Just a little bit
# I get tired Keep on tryin' #
# You're running out of fools and I ain't lyin' #
Έτσι, ύστερα από τη διαμάχη μου με τον Wexler,
πήρε την Αρίθα.
Και του λόγου μου, ένιωσα ότι τα 'κανα πραγματικά μαντάρα,
οπότε πήγα στο Σικάγο και μίλησα στο Leonard Chess
γιατί μου είπε "Αναρωτιέμαι τι πρέπει να κάνω
για να σε καταφέρω να κάνεις κάτι για την Chess Records."
Λέω, "Ποιον θες να κάνω;"
Λέει, "Θα 'θελα να κάνεις την Έττα Τζέιμς."
#
Όταν τον κοίταξα, λέω, "Θεέ μου, ο Rick Hall."
Ώστε αυτό είναι το στούντιο ηχογράφησης Fame,
και είμαι στην Αλαμπάμα, και τώρα θα γίνει
ξέρεις, σοβαρή δουλειά εδώ.
"Θα πάρω λίγη απ' τη λάσπη της Αλαμπάμα,"
ξέρεις, τέτοια πράγματα.
Η Etta James είναι ίσως η πιο αγαπημένη μου όλων των εποχών.
Ο Leonard είπε, "Ξέρεις, Rick, έχτισα την εταιρεία μου στην πλάτη της."
Όταν νομίζεις ότι τραγουδάει όσο καλύτερα μπορεί,
αν την 'κουρδίσεις' λίγο,"
λέει, "Μπορεί να κάνει τα θεμέλια του στούντιο να τρίξουν."
# You thought you hadn't found a good girl #
# One to love you and give you the world #
Ο Rick Hall ήταν στην ουσία ο πρώτος λευκός
που είχα δει, που είχε αυτή την ψυχή,
που ήταν ηχολήπτης αλλά κι αισθαντικός, ξέρεις;
Ηχογραφήσαμε ένα κομμάτι του Clarence Carter.
Του Clarence έλεγε, "Tell Daddy,"
αλλά με την Έττα, "Tell Mama."
Δεν ήθελε να το πει
γιατί νομίζω είχε πρόβλημα
να της υποδεικνύει κάποιος
ότι θα φροντίζει έναν άντρα.
Ήμουν τόσο πεισματάρα ξέρεις, κι έλεγα
"Μη μου λες τίποτα, ξέρεις;"
Είχε ιδιοσυγκρασία λιονταριού.
Λέω, "Αν το κάνεις για μια ώρα",
και δε βγαίνει, θα το πετάξουμε,
θα το πετάξουμε στα σκουπίδια."
Κατάλαβα τελικά
ό,τι χρησιμοποιούσε για να με πιέσει,
είχε πάντα δίκιο.
# Tell mama all about it #
# Tell mama what you need #
# Tell mama
Και, φυσικά, ο δίσκος θα γινόταν πολύ, πολύ μεγάλη επιτυχία.
Όλοι έλεγαν ότι το κομμάτι την ανέστησε απ' τον τάφο,
ξέρεις, και την έφερε ξανά στο προσκήνιο.
Κάθε φορά που πήγαινε κάποιος στο Muscle Shoals,
έβγαινε από κει με επιτυχία.
Το καταλάβαινες ότι υπήρχε κάποια μαγεία
στο Muscle Shoals.
Το πνεύμα του Muscle Shoals
διαχέεται όχι μόνο στην ίδια την πόλη,
αλλά νομίζω και στους ανθρώπους που πέρασαν από κει.
Το μέρος έχει ψυχή.
#
Ο W.C. Handy ήταν απ' την περιοχή του Muscle Shoals
κι όποιος ξέρει τα μπλουζ
ξέρει τον W.C. Handy.
#
Ε, ήταν ένας απ'τους μεγάλους εκλαϊκευτές των blues.
Πριν απ' αυτόν ήταν κάπως μουσική του μπύθουλα,
δεν είχε πολύ σεβασμό.
Εκείνος κατά κάποιο τρόπο τη νομιμοποίησε.
#
Όλες οι μπάντες έπαιζαν το ίδιο πράγμα,
μα κανείς δεν τα είχε καταγράψει.
Ε, λοιπόν, εκείνος ήταν ο πρώτος που τα έγραψε.
Αυτό τον έκανε Πατέρα των Blues
κι έκανε την περιοχή ξακουστή.
#
Και ο Sam Phillips ήταν επίσης απ'την περιοχή του Muscle Shoals.
Και ο Sam ήταν κατά κάποιο τρόπο μέντοράς μου, κι εγώ τον έβλεπα κάπως
ως το άτομο που θα ήθελα να γίνω.
#
Ο Sam Phillips ήταν από κει.
Εννοώ, αυτός δεν εφήυρε το ροκ εν ρολ, ή κάτι τέτοιο;
Ο πατέρας μου, ο Sam Phillips, ήταν ο πρώτος που ηχογράφησε τον Έλβις,
τον Johnny Cash, Jerry Lee Lewis, Carl Perkins, Roy Orbison,
όμως πολλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν
ότι δούλευε αποκλειστικά με μαύρους καλλιτέχνες
στο ξεκίνημα.
Ε, το βασικό αίσθημα που είχα για τους μαύρους καλλιτέχνες
φυσικά πηγάζει απ' όταν ήμουν πολύ μικρός
σε μια φάρμα στην Αλαμπάμα.
Ένιωθα μια συγκεκριμένη πνευματικότητα στη μουσική των μαύρων.
Κι ακούγοντάς την στα βαμβακο-χώραφα,
μου έκανε τρομερή εντύπωση.
Ο κύριος Phillips άκουγε ανθρώπους να τραγουδάνε στα χωράφια
κι άκουγε τρένα να χτυπούν στις ράγες
και τον ποταμό να βρυχάται στην καμπή του
εδώ κάτω στα αβαθή.
Είναι ένας υποσυνείδητος ρυθμός που μπαίνει στο κεφάλι σου.
Υπάρχει ένα είδος γκρουβ, ένας θύλακας που
κολλάει στα σωθικά σου.
Μας έχει συνδέσει όλους.
#
Η Έλεν Κέλλερ ήταν απ' το Muscle Shoals,
και πάντα έβρισκα τρομερά
τα πράγματα που κατάφερε
ούσα τυφλή και κουφή.
#
Η Έλλεν Κέλλερ ήταν κουφή, εντελώς μουγκή,
εντελώς τυφλή.
Κι ο μόνος τρόπος επικοινωνίας με τον κόσμο
ήταν μέσω χειρονομιών.
Μπορείς ακόμη να πας στο σπίτι της και να δεις το πηγάδι
όπου έμαθε την πρώτη της λέξη,
η οποία ήταν 'νερό'."
Υπάρχει προφανώς μια εκπληκτική σύνδεση
με το νερό εδώ.
Οπότε, μπορείς να καταλάβεις γιατί ήταν αυτή η πρώτη λέξη
που έμαθε η Έλεν Κέλλερ, 'νερό'."
Υπάρχει τέτοια δύναμη σ' αυτό το μέρος,
και τη νιώθεις, είτε μπορείς να την ακούσεις ή να τη δεις,
είτε δε μπορείς.
#
Πιστεύω ακράδαντα ότι το τοπίο
είναι πάντα πολύ σημαντικό στη μουσική,
και με κάποιο τρόπο η μουσική μπορεί να αντανακλά τα τοπία.
# Something told me it was over #
#
# Yeah
# When I saw you and her talking #
Οι άνθρωποι με ρωτούν συνεχώς, "Ποιος είναι ο ήχος του Muscle Shoals;"
Είχες πολλούς μαύρους μουσικούς
που έπαιζαν με πολλούς λευκούς μουσικούς,
κι όλοι έχουμε διαφορετικό τρόπο παιξίματος,
αλλά όλα αναμιγνύονται τόσο καλά.
Ήταν μία συγχώνευση από στυλ.
Και υπήρχε κι ένα βλάχικο παρελθόν εδώ,
υπάρχει κάποια μαύρη μουσική.
Ήμασταν ανοιχτοί στο να είμαστε οποιοδήποτε ύφος.
# Ooh
# I would rather I would rather go blind, boy #
#
# Than to see you walk away from me, child #
#
# Hoo
Ο ήχος του Muscle Shoals, πιστεύω,
χαρακτηρίζεται από ένα πολύ βαρύ ήχο μπάσσου και τυμπάνων.
Και είναι απλά... αυτό που μας ακουγόταν σωστό.
"Ανέβασε το μπάσσο, ανέβασε τα τύμπανα."
Αυτό ήταν, εκείνη την εποχή, η τελευταία λέξη της τεχνολογίας.
Το γεγονός ότι μπορούσε να εφαρμόσει μικρόφωνο στα τύμπανα
σήμαινε ότι μπορούσαν να ανεβάσουν τη "μπότα".
Αυτό δημιούργησε αυτό τον πιο μαύρο ήχο, αυτό τον Αφρικάνικο ήχο,
που σου επέτρεπε να είσαι γλυκός στο επιφανειακό χώμα,
γνωρίζοντας όμως ότι βαθιά μέσα στη γη,
υπήρχε μια σφοδρότητα.
# Ooh
# I was just I was just #
# I was just sittin' here thinkin' #
# Ooh
# Of your kiss and your warm embrace yeah #
Woo, come on, there.
Woo! Woo!
#
Όταν ήμουν μικρό παιδί,
η μητέρα μου έπλενε ρούχα
έξω στην αυλή με μια σκάφη.
Και η σκάφη είχε βραστό νερό μέσα.
Ο αδελφός μου, που ήταν τριών,
έπαιζε στην πίσω αυλή με τον πρώτο ξάδερφό μου,
κι έπαιζαν διελκυστίνδα μ' ένα ξύλο.
Ο αδελφός μου έτρεξε προς τα πίσω
κι έπεσε στη σκάφη με το ζεματιστό νερό.
#
Έτσι, η μάνα μου τον πήρε στα χέρια της
κι έτρεξε ουρλιάζοντας κάτω στο χωράφι
ψάχνοντας τον πατέρα μου.
Ήρθε τρέχοντας και τον πήγαν στο γιατρό
στο Red Bay, της Αλαμπάμα.
Και του βγάλανε τα ρούχα
και βγήκε όλο το δέρμα του
μέσα στα ρούχα του.
#
Πέθανε μετά από τρεις μέρες.
#
Αυτή ήταν η αρχή της παρακμής
στη σχέση ανάμεσα στον πατέρα και τη μητέρα μου.
#
Κατά κάποιο τρόπο την κατηγορούσε για το ατύχημα,
και μάλλον κι αυτή τον κατηγορούσε που δεν ήταν σπίτι.
#
Μας άφησε λέγοντας,
"Δεν θα ζήσω μαζί σας ποτέ ξανά,"
και, "Ξεχάστε με."
#
Μετακόμισε στη Θεία Ess που διοικούσε μια συνοικία με οίκους ανοχής.
#
Έτσι ο πατέρας μου ρωτούσε τους ανθρώπους τι έκανε εκεί πάνω.
Κι εκείνοι του είπαν, "Ε, Χέρμαν",
ξέρεις τι κάνουν τα υπόλοιπα κορίτσια;"
Κι εκείνος λέει, "Ναι, ξέρω."
Κι εκείνοι είπαν, "Η Ντόλι κάνει το ίδιο πράγμα."
#
Ήταν συγκλονιστικό για μένα.
#
Ακόμη και μετά από τόσα χρόνια που ήμουν μακριά της,
κι ενώ δεν πέρασα μεγάλο διάστημα της ζωής μου μαζί της,
δεν περνάει ούτε μια μέρα που να μη μου λείπει πραγματικά η μητέρα μου.
#
Περισσότερη ακουστική κιθάρα.
#
# I ain't easy to love
#
# Scars have made me black and blue #
#
# But I feel a lot less broken #
ΟΚ, εντάξει, περίμενε.
Συμβαίνουν πάρα πολλά.
Θέλω μόνο την εισαγωγή και όλοι πρέπει να χαλαρώσετε
λιγάκι και να κάτσετε πίσω.
Αν μπούνε όλοι απ' την αρχή,
που θα φτάσεις μετά;
Αν έχεις μια-δυο ευκαιρίες να φτιάξεις ένα δίσκο,
να κάνεις παραγωγή σ' ένα δίσκο και βρεις χρηματοδότηση να το κάνεις
και δεν κάνεις μια επιτυχία, δεν θα έχεις ποτέ ξανά ευκαιρία.
Και πάντα είχα επίγνωση τούτου.
Πάντα ένιωθα ότι κάθε δίσκος,
η ζωή μου εξαρτιώταν απ' αυτόν.
Το Time είναι, "time."
Είναι σα να το ψιθυρίζεις.
ΟΚ, ξέρεις, μπορώ πάντα να ξαναγράψω από πάνω εγώ.
Το ξέρω ότι μπορούμε, καλή μου, αλλά θα ήθελα να το κάνεις έτσι.
Εντάξει.
Ο Rick είναι τόσο σχολαστικός.
Α, είναι χαρά και βάσανο να δουλεύεις με τον Rick.
Γιατί δε θα σταματήσει μέχρι να πάρει αυτό που θέλει.
Ακόμη κι αν χρειαστούν τρεις μέρες για ένα τραγούδι,
Ο Rick θα πάρει αυτό που θέλει.
Κάνουμε αυτό που μόλις τελειώσαμε να κάνουμε.
Κάνουμε το ίδιο πράγμα, ξανά και ξανά,
και θέλω απλά να το τελειοποιήσω λίγο περισσότερο.
Αλλάξαμε καναδυό πράγματα, οπότε πρέπει να τ' ακούσεις.
Ο Rick ήταν πολύ απαιτητικό αφεντικό.
Θα έκανε χιλιάδες "τέικ" για κάτι,
μέχρι να ικανοποιηθεί.
Και μερικές φορές δεν ήξερε
τι ζητούσε,
αλλά συνέχιζε να δουλεύει μέχρι να το βρει.
Εννοώ... είναι πολύ λαμπερό.
Α, ΟΚ, νόμιζα ήσουν... ήθελες να είναι λαμπερό.
Ναι, το ήθελα λαμπερό, μέχρι που το άκουσα,
όταν το ακούσεις με όλο το κομμάτι είναι εντελώς διαφορετικό.
Πρέπει να το ακούσεις στη σωστή του διάσταση.
Αυτό ήταν πολύ εκνευριστικό και δύσκολο για τους μουσικούς
γιατί σκέφτεσαι, "Μα, το'κανα ήδη αυτό."
Κανείς ποτέ δε δούλεψε στη μουσική βιομηχανία,
χωρίς να τον ξεσκίσουν.
Κι αν το έκανε, θα βρίσκεται κάπου στο δρόμο τώρα,
σπρώχνοντας ένα καροτσάκι με μπετόν.
Ήταν κατά κάποιο τρόπο αφεντικό,
και δεν τον αδικώ
γιατί είναι ένας ατελής τελειομανής.
Αυτό τον έκανε σπουδαίο όμως.
# Oh, please forgive me, darlin' #
#
# I ain't easy to love
#
Ο Duane Allman, φυσικά, ήρθε στο Muscle Shoals
και ήθελε να παίξει.
Έστησε τη σκηνή του στο πάρκινγκ μου,
στο στούντιο και με βρήκε.
Του έδωσα κι αυτού την ευκαιρία του.
Όταν εμφανίστηκε ο Ντουέιν,
ήταν ίσως απ' τους πρώτους
με μακριά μαλλιά και κάπως χίππικο λουκ,
όμως αυτό που τον έκανε να ξεχωρίζει πραγματικά
είναι ότι ήταν υπέροχος κιθαρίστας.
#
Δεν είχα ξανακούσει σλάιντ στην κιθάρα
όπως μπορούσε να το παίξει ο Ντουέιν Ώλμαν.
#
Ο Ντουέιν ήταν στο Λος Άντζελες,
είχε ένα γκρουπ που λεγόταν The Hourglass
με τον αδελφό του, τον Γκρεγκ.
Μας έβαλαν να υπογράψουμε αυτό το μεγάλο συμβόλαιο,
και δε μας άφηναν να παίξουμε πουθενά.
Νομίζω την πρώτη χρονιά που ήμασταν εκεί,
κάναμε περίπου τρεις συναυλίες.
Οπότε τελικά είπε, "Ε, μπούχτησα μ' αυτό το μέρος."
Φεύγω."
Και κατέληξε στο Muscle Shoals.
Όμως ακριβώς πριν φύγει,
τον έπεισα να 'ρθει βόλτα με τ' άλογα μαζί μου,
γιατί δεν κάναμε τίποτα.
Βγήκαμε έξω τελικά και του λέω,
"Άκου, θα βγούμε απ' τον αχυρώνα στο χωράφι.
Πρέπει να διασχίσουμε ένα πλακόστρωτο δρόμο."
Λέω, "Το άλογο είναι πεταλωμένο." Λέει, "Τι;"
"Έχει φορεμένα πέταλα, ξέρεις;"
Κι αν γλιστρήσει, θα σου σπάσει και τα δυο κωλομέρια,
"οπότε μην τον ζορίσεις."
Και μάντεψε τι συνέβη.
Χτύπησε εδώ ακριβώς.
Δε μπορούσε να παίξει.
Και δε μ' άφηνε να μπω στο σπίτι του για περίπου 6 εβδομάδες.
Και, δηλαδή, ήταν... ήταν φρικτό.
γιατί, θέλω να πω, ξέρεις μεγαλώνοντας δίχως πατέρα,
εκείνος ήταν κάπως σαν πατρική φιγούρα για μένα,
κι ας ήταν μόλις ένα χρόνο και 18 μέρες μεγαλύτερος από μένα.
Έτσι, έφτασαν τα γενέθλιά του, στις 20 του Νοέμβρη,
και πήγα κι αγόρασα τον πρώτο δίσκο του Taj Mahal,
κι ένα μπουκάλι χάπια Coricidin (αποσυμφορητικά)
Είχε ένα κρύωμα και το χέρι κρεμασμένο,
τσαντισμένος με τον κόσμο,
κι έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα.
Το άφησα κάτω μπροστά στην εξώπορτά του,
Το είχα τυλιγμένο κλπ.
Και χτύπησα την πόρτα κι έτρεξα.
#
Νομίζω περίπου μετά από διόμιση ώρες,
χτυπάει το τηλέφωνό μου και είναι αυτός.
Λέει, "Έλα 'δω πέρα, 'φούλη, γρήγορα!"
'Φούλη, με έλεγε έτσι, "αδερφούλη,"
τόσο με αγαπούσε.
#
Λέει, "Δικέ μου, άκουσε τούτο."
Άκουγε τον Jesse Ed Davis
να παίζει Taj Mahal κι εκείνος έπαιζε σλάιντ.
#
Λέει, "Δικέ μου πέταξα όλα τα χάπια",
κι έβγαλα την ετικέτα απ' το μπουκάλι."
Λέει, "Άκουσε αυτό."
Κι έχει το χέρι ακόμη περασμένο στο νάρθηκα
και λέει, "do-do-n-do", ξέρεις,
και ήδη το ξέσκιζε, ξέρεις;
#
Παρεμπιπτόντως, έχω ακόμη αυτό το μπουκάλι.. με κάποιο τρόπο.
Όταν ήρθε εδώ ο Ντουέιν
ήταν στην ηχογράφηση του Wilson Pickett, που κάναμε.
Πάντα υπήρχε κάποιο προβληματάκι όποτε βγαίναμε έξω,
εμείς, όλοι λευκοί, μ' ένα μαύρο καλλιτέχνη,
πέφτανε διάφορα βλέμματα, ΟΚ;
Αλλά τίποτα δεν ήταν χειρότερο απ' το να βγει
ένας μακρυμάλλης χίππης μ' εμάς τα λευκά αγόρια.
Δε μπορούσαν να το αντέξουν αυτό, καθόλου.
Έτσι, και οι δυο τους έμεναν πίσω.
Οπότε, εκείνοι βγήκαν για το μεσημεριανό διάλλειμα,
κι ο αδελφός μου πάει στον Wilson και του λέει,
"Φίλε, γιατί δεν ηχογραφείς το Hey Jude, '
ξέρεις, των Beatles;"
Εκείνη την περίοδο προσπαθούσα κυρίως να δημιουργήσω
μια πρωτότυπη καριέρα, ως Wilson Picket, σωστά;
Τα δικά μου τραγούδια.
Ο Picket κι εγώ μαζί, ομόφωνα, του λέμε,
"Καλά, είσαι τρελός;
Εμείς θα διασκευάσουμε τους Beatles;"
Και φυσικά ο Ντουέιν, είπε, "Ακριβώς!"
Όση ώρα λείπαμε, ο Ντουέιν άλλαξε όλη την ηχογράφηση,
# Just remember to let her under your skin #
Όταν φτάνεις στο vamp, (επαναλαμβανόμενο μέρος)
μπαίνει σ' ένα απίστευτο γκρουβ.
# Ow
# Ah
# Ahhh
# Oh oh ooh
# Hey Jude
# Ahh
Ο Duane Allman έπαιζε τόσο σπουδαία κιθαριστικά περάσματα
που, κάτι συνέβη σ' εκείνο το vamp.
# Ahh hey
Κι έτσι ξαφνικά εγένετο Ροκ του Νότου.
# Gonna be all right
#
Αυτή ήταν η απαρχή των The Allman Brothers Band.
Ο Jaimoe συνάντησε πρώτα τον αδερφό μου.
Οι δυο τους έκαναν παρέα.
Όταν γνώρισα τον Duane, ζούσε σε μια καλύβα,
κάτω στον ποταμό στο Muscle Shoals.
Και ήταν.. εε, ήταν ωραίο μέρος εκεί κάτω.
Στον ελεύθερο χρόνο του ψάρευε πολύ.
Το Muscle Shoals φαινόταν
το σωστό μέρος για κείνον εκείνη την περίοδο.
Έκανε ηχογραφήσεις.
Κι εγώ καθόμουν μαζί τους στις πρόβες.
Κι όταν τελείωνε την ηχογράφηση,
τσούλαγε τον ενισχυτή του, εκεί πέρα
και παίζαμε οι δυο μας.
Και ύστερα, όταν ήρθε κι ο Berry Oakley,
πωπω, οι τρεις μας δεν είχαμε ξαναπαίξει μουσική έτσι.
Αλλά αυτή ήταν πάνω κάτω η βάση αυτού που τελικά έγινε
η Allman Brothers Band.
#
Ο Duane είπε, "Rick, αυτό είναι το είδος μουσικής
που επανέρχεται, θα γίνει πάλι δημοφιλές.
Τα παιδιά τα γουστάρουν πραγματικά αυτά."
Κι εγώ είπα, "Ναι, ναι, μη με σκοτίζεις, Duane",
παράτα με."
#
Δεν τον πίστεψα και είπα στο Phil Walden,
"Δεν το καταλαβαίνω.
Κοιμούνται στο στούντιο όλη μέρα, σκεπασμένοι
με κιλτ και τα λοιπά
και ξυπνάω τον Ντουέιν και μου λέει,
"Δικέ μου, ξέρεις, τ' αστέρια και το φεγγάρι
δεν είναι καλά ευθυγραμμισμένα"
Εγώ δε νογάω απ' όλα αυτά."
Μου λέει, "Κάνε υπομονή, φίλε.
Βάλε μπρος τα μηχανήματα κι άσ' τα να γράφουν.
Και τελικά θα βγάλεις δισεκατομμύρια."
#
Λέω, "Α, δε μπορώ να το κάνω, αυτό, δεν είμαι έτσι εγώ."
Έτσι, το'χασα το τρένο σ' αυτή την περίπτωση.
#
Χρόνε, γέρο-χρόνε..
#
Οι εποχές αλλάζουν, όπως ξέρεις..
Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν ο Jimi Hendrix
έπαιξε πίσω μου στο Broadway.
Έπαιζε στη μπάντα με τον King Curtis.
Και λέω στον King, "Μου φαίνεται θα σου
κλέψω τον κιθαρίστα που'χεις"
Και μου λέει, "Percy Sledge, αυτός ο τύπος εκεί
θα γίνει τόσο μεγάλος σε ένα-δυο χρόνια,"
λέει, "Δε μπορώ να τον κρατήσω,
και ούτε κι εσύ θα μπορέσεις να τον κρατήσεις."
Όταν, βγήκε ο Τζίμι με το δικό του στυλ μουσικής,
ε, το δικό μας στυλ κάπως ξέμεινε πίσω.
#
Ο χρόνος πάντα αλλάζει την οργάνωση
και τα πράγματα που κάνεις στη ζωή.
#
Συνέβησαν πράγματα στον κόσμο μας που άλλαξαν τα πάντα.
Αποφασίσαμε να γίνουμε επιχειρηματίες
και ιδιοκτήτες στούντιο.
Έτσι έπρεπε να πούμε στο Rick,
που ήταν μέντορας και φίλος μας, και μας έδωσε την ευκαιρία μας.
Εκλέξαμε το Ρότζερ να του σερβίρει τα μαντάτα.
Είχα πάει στο LA να δοκιμάσω να κλείσω νέο συμβόλαιο με την Capitol.
Κλείσαμε σπουδαία συμφωνία και ήταν πολύ συναρπαστικά.
Κι επέστρεψα και είχα μια συνάντηση με τους Swampers.
Υποτίθεται θα πηγαίναμε και θα υπογράφαμε συμβόλαιο
αποκλειστικότητας στο Rick.
Το γραφείο του Ρικ ήταν επάνω.
κι εμείς καθόμαστε και κοιτιόμαστε..
"Ω, Θεέ μου, πρέπει ν' ανεβούμε αυτά τα σκαλιά."
#
Κι ανεβαίνουμε τη σκάλα, χτυπάμε την πόρτα.
Όλοι είναι σιωπηλοί.
Αρχίζω να τους λέω για τη σπουδαία συμφωνία
που κλείσαμε με την Capitol.
Και τους κοιτάω.. "Έλα, παιδιά, βοηθήστε με."
Κι αυτοί στέκονται έτσι..
Ένας απ' τα παιδιά με διέκοψε και είπε,
"Κλείσαμε ήδη συμφωνία με τον Jerry Wexler,
και θα μας χτίσει ένα στούντιο στην άλλη άκρη της πόλης.
Θα φύγουμε από δω, θα πάμε μαζί του."
#
Κι όταν έριξε ο Ρότζερ αυτή τη βόμβα σ' εκείνο το γραφείο,
περιμέναμε μια τεράστια έκρηξη.
#
Ένιωσα λες κι όλο το πάτωμα της ζωής μου γκρεμίστηκε.
Ήταν λες και ρίξαμε σκατά στα όνειρά του.
Θυμάσαι τι είπε;
Είπε, "Δεν πρόκειται να τα καταφέρετε ποτέ."
#
Ήταν πόλεμος.
Απόλυτος πόλεμος.
#
# Oh ooh oh, baby
#
# There's gonna be judgment in the morning #
Όταν αγοράσαμε το στούντιο είχαμε πολύ άγχος
αν θα κάναμε καμία επιτυχία.
Και πρέπει να κάνεις επιτυχίες για να συνεχίσεις να ηχογραφείς.
Ο Jerry ήρθε να ηχογραφήσει σε μας, κι έφερε τη Σερ,
αυτή ήταν ο πρώτος μας πελάτης.
Δε βγήκε τίποτα, δεν ήταν καλό.
#
Έξι μήνες πέρασαν, εφτά μήνες,
σχεδόν οχτώ μήνες.
Νομίζω θα σκοτώναμε για μια επιτυχία.
Θέλαμε πάντα να έχουμε ένα στούντιο, και λέγαμε,
"Τι σκατά κάναμε;"
#
Και ύστερα, εντελώς ξαφνικά οι Άγγλοι ροκενρολ τύποι
άρχισαν να θέλουν να έρθουν στο Muscle Shoals.
Όταν πήγαμε να ηχογραφήσουμε στο Muscle Shoals,
ήταν εντελώς επίσκεψη αστραπή.
Ξέρεις, πήγαμε εκεί, στήσαμε, και
ξέρεις, παίξαμε τα δικά μας για καναδυό μέρες.
Ο ήχος ήταν στο κεφάλι μου προτού καν φτάσω εκεί.
Και μετά, φυσικά,
όταν αυτό ανταποκρίνεται και ξεπερνά τη φαντασία σου,
ξέρεις, ε, τότε είσαι στον ροκ εν ρολ παράδεισο, δικέ μου.
# You got to move
# You got to move, child
# You got to move
#
# Oh, when the Lord gets ready #
# You got to move
Το πρώτο που κάναμε ήταν ένα blues.
Το "You've Gotta Move."
Είμαστε κάτω στην Αλαμπάμα, ξέρεις, στο Muscle Shoals,
πρέπει αν ηχογραφήσουμε μερικά κομμάτια του Fred McDowell.
Αν είναι να το κάνω ποτέ, πρέπει να γίνει εδώ, ξέρεις,
και μάλλον στραγγίξαμε και
ολίγη απ' την Ινδιάνα, ξέρεις;
# Get ready
# You got to move
Δεν είμαστε από δω, αλλά ξέρουμε το κατιτίς μας
για το βαθύ νότο, ξέρεις..
..από δω.
Ο παραγωγός τους δεν εμφανίστηκε.
Και κατέληξα να γίνω εγώ ο ηχολήπτης τους.
Και σκεφτόμουν, "Πω, ρε φίλε, το πιστεύεις;" Ξέρεις..
Γιατί ακριβώς μόλις μπουν, εσύ κάνεις..
Ναι, αλλά αυτό είναι εκεί, δε μπαίνει μες στο σόλο.
Όχι, ξέρω, ξέρω.
Αλλά πρέπει να τονίσω κάτι σ' αυτό το σημείο,
ότι κανείς δεν έπινε και κανείς δεν έπαιρνε ναρκωτικά.
Εε.... χα..
# You got to move
Νομίζω ότι πίναμε αρκετά.
Είμαι βέβαιος ότι έπεφτε πολύ
πιώμα, αλκοόλ και μαριχουάνα κ.ο.κ.
Ε, ξέρεις τώρα.. δηλαδή,
συγκριτικά με τι;
Έτσι ήταν οι ηχογραφήσεις εκείνη την εποχή,
ήταν ένα μέρος αυτού.
Όμως κατά τ' άλλα, ήταν και πολλή σοβαρή δουλειά.
Κι όταν ξέραμε ότι η αίθουσα ήταν κουρδισμένη με μας
κι εμείς συντονισμένοι με την αίθουσα, τότε γινόταν, ξέρεις..
"Ωραία, ας γράψουμε όσα περισσότερα μπορούμε εδώ πέρα,"
ξέρεις;
#
Ο Κηθ είχε αυτή τη μελωδία, το "Wild Horses,"
αλλά δε νομίζω ότι ήταν ολοκληρωμένο.
Είχε το ρεφρέν, αλλά αυτό ήταν όλο.
Οπότε, όλο αυτό γράφτηκε επί τόπου.
Ήταν μόνο μια ιδέα
κι έπρεπε να πάει λίγο στην τουαλέτα,
ίσα για να το βρεις.
Και μετά να πεις, "ΟΚ, είμαι έτοιμος"
ξανά μέσα, και μετά να γράψεις, ξέρεις;
# Childhood living
# Is easy to do
# The things you wanted
Το στούντιο του Muscle Shoals είναι σε αρκετά ενδιαφέρον σημείο.
Όταν βρίσκεσαι εκεί, εμπνέεσαι να τα κάνεις κάπως διαφορετικά.
Το "Wild Horses" είναι κάπως κάντρι τραγούδι,
και θυμάμαι χρησιμοποιήσαμε τον Jim Dickinson,
έπαιξε tack πιάνο.
# A sin and a lie
# I have my freedom
# But I don't have much time #
# Wild horses
# Couldn't drag me away
# Wild, wild horses
# We'll ride them someday
Νομίζω ήταν μία απ' τις πιο εύκολες
και πιο ροκιστερές ηχογραφήσεις που κάναμε ποτέ
Νομίζω ποτέ ξανά δεν ήμασταν τόσο δημιουργικοί.
Δηλαδή, γράψαμε τρία ή τέσσερα τρακ σε δυο μέρες.
κι αυτό για τους Stones, ήταν μεγάλη υπόθεση..
Φύγαμε σε υπερδιέγερση με το "Brown Sugar."
Ξέραμε ότι είχαμε ένα απ' τα καλύτερα πράγματα που είχαμε κάνει ποτέ.
Το θέμα με το "Brown Sugar," είχε αυτό τον ήχο,
είχε αρκετή παραμόρφωση.
Ήταν αρκετά φάνκι, ξέρεις.
Αυτό ήταν όλο το νόημα.
Εγώ ήθελα πάντα να επιστρέψω εκεί, να γράψουμε κι άλλα,
αλλά μετά γίναν διάφορα σκατά, και καταλήξαμε στη Γαλλία,
σ' ένα υπόγειο, να γράφουμε το "Exile on Main St." εκεί,
αλλά κατά τ' άλλα το "Exile" θα 'χε γραφτεί πιθανότατα
στο Muscle Shoals,
αλλά, πολιτικά δεν ήταν δυνατόν.
Δεν μου επιτρεπόταν η είσοδος στη χώρα εκείνη την εποχή.
Οπότε, να, αυτό ήταν, ξέρεις.
# Brown sugar
# How come you taste so good #
# Brown sugar
# Just like a young girl should #
Αυτές οι ηχογραφήσεις ήταν εξίσου ζωτικής σημασίας
για μένα, όσο κάθε άλλη.
Εννοώ, όλα τα υπόλοιπα,
το "Beggars Banquet" και τ' άλλα που κάναμε,
το "Gimme Shelter," το "Street Fighting Man,"
το "Jumpin' Jack Flash," ξέρεις.
Όμως πάντα αναρωτιόμουν..
αν τα είχαμε γράψει στο Muscle Shoals,
αν θα βγαίνανε λίγο πιο φάνκι.
#
# Drums beatin', cold English blood runs hot #
# Lady of the house wonderin' where it's gonna stop #
# House boy knows that he's doing all right #
# You shoulda heard him just around midnight #
Οπότε, έχω αυτή τη σπουδαία, νέα συμφωνία με την Capitol,
αλλά είχα αυτή τη βεντέτα με τον Wexler,
και μου παίρνει τους μουσικούς,
και πάει στην άλλη άκρη της πόλης και θα μου
κλείσει την επιχείρηση, όπως έλεγε..
Φαντάζομαι ότι ο Rick τσαντίστηκε.
Έι, έχω αυτή τη συμφωνία
και δεν έχω rhythm section.
Αλλά αν νομίζει ο Τζέρι ότι αυτοί είναι οι μόνοι τύποι
στον κόσμο που μπορούν να γράψουν επιτυχίες,
κάνει λάθος, γιατί εγώ πίστευα ότι
μπορώ να κόψω επιτυχίες με οποιαδήποτε ομάδα μουσικών.
Αρχίσαμε να τηλεφωνούμε σ' όποιο μουσικό γνωρίζαμε
και τους κλείσαμε συμβόλαιο.
Οπότε, γι' αυτό με παίρνει τηλέφωνο, με φέρνει πάνω, γρήγορα
και λέει, "Ξέρεις κανα καλό μπασσίστα;"
Λέω, "Ξέρω έναν σπουδαίο μπασσίστα"
Οπότε άρχισα να παίζω, και λέει,
"Ξέρεις τίποτα ρυθμικούς;"
Λέω, "Ναι, τον Freeman Brown,"
ο οποίος έγινε ένας απ' τους καλύτερους fatback ντράμερ
του Muscle Shoals.
Λέει, "Χρειάζομαι επίσης πνευστούς,"
και λέω, "Ναι, είναι κάτι τύποι
που γνώρισα απ' το Νάσβιλ."
Ο Rick Hall ήθελε να φτιάξει μια μπάντα
και να την ονομάσει "Fame Gang,"
και κατέληξα να είμαι μέλος της.
Για μένα, το να περιστοιχίσω τον εαυτό μου με τους δυνατότερους
ανθρώπους που μπορούσα, μ' έκανε καλύτερο παραγωγό.
Να τι θα κάνουμε, θα τον αφήσουμε να
ξαναπαίξει την ταινία 4-5 φορές διαδοχικά
θέλω να δουλέψω με τα πνευστά.
Είναι λυπητερό τραγούδι,
ξέρετε, οπότε μην το τζαζέψετε και πολύ..
και κλέψετε από τους στίχους,
γιατί θ' ακουστεί σαν χορευτικός δίσκος.
Η αλήθεια είναι ότι αφότου ο Barry Beckett
ο Jimmy Johnson, ο Roger Hawkins, ο David Hood
έφυγαν κι αγόρασαν δικό τους στούντιο
μπαίνουμε εδώ μέσα εμείς μ' αυτό το νέο rhythm section
που δεν ήταν ακόμη κανονική στούντιο μπάντα.
αλλά το 1971, ο Rick Hall ήταν παραγωγός της χρονιάς
Δεν το είχε αυτό με τ' άλλα παιδιά.
Ξεκίνησα απ' την αρχή,
και πίστευα πως ήμουν εξίσου καλός, όσο καθένας.
Κι εδώ είναι η Candi Staton
μας τραγουδάει τη μεγάλη της επιτυχία στο FAME.
Στο FAME, ζήσαμε πολλούς μεγάλους καλλιτέχνες,
ξεκινώντας με την Candi Staton.
Αρχίσαμε να εκτοξευόμαστε.
Ο κόσμος όλος ερχόταν στο Muscle Shoals.
# You may think I'm silly #
# To love a man twice my age #
# But I know from experience, girls #
# Sometime, it pays
Έκανα τη Bobbie Gentry για την Capitol Records,
έκανα τον King Curtis, έκανα τον Lou Rawls.
τον Little Richard, τον Willie Hightower,
Mac Davis, Joe Tex.
# I'd rather be an old man's sweetheart #
# Than to be a young man's fool #
Κι εμείς κόψαμε όλους εκείνους τους δίσκους όταν ο Donny Osmond,
οι Osmond Brothers, το 1971,
νομίζω πούλησαν χονδρικά
23 εκατομμύρια δίσκους σ' ένα χρόνο.
Τον Joe Simon, το γκρουπ Alabama,
τον Paul Anka, και τον Tom Jones.
Ο Clarence Carter, ο Wilson Pickett, ο Bobby Womack.
Είχα μία απ' τις μεγαλύτερες δισκογραφικές
του κόσμου από πίσω μου.
έπαιρνα διπλάσιο ποσοστό ποιότητας
απ' αυτό που έπαιρνα απ' την Atlantic και την Chess.
Οπότε την είχα κάνει ταράτσα.
# I'd rather be an old man's sweetheart #
# Than to be a young man's fool #
# Don't want to be your fool #
Δημιουργούσαμε μια εταιρεία παραγωγής
το '69 περίπου, ή το '70,
κι ο φίλος μας, ο Alan Walden,
βρήκε αυτή τη μπάντα στο Jacksonville που λεγόταν Lynyrd Skynyrd.
Ξετρελάθηκα να τους κάνω δίσκο αμέσως,
οπότε υπογράψαμε.
Όταν πρωτομπήκα στους Lynyrd Skynyrd,
ο Ronnie πάντα μιλούσε για τους τύπους στο Muscle Shoals.
Όπως φαίνεται, είχαν πάει και είχαν ηχογραφήσει
ένα ολόκληρο άλμπουμ με παραγωγό τον Jimmy Johnson.
Δεν είχαν χρήματα,
και θυμάμαι ότι έρχονταν εδώ πέρα
και μπαίναν σ' ένα μαγαζί που άραζαν νταλίκες,
και μπλέκαν σε καβγάδες με τους νταλικέρηδες,
γιατί είχαν μακριά μαλλιά, και βασικά,
το μόνο που έτρωγαν ήταν σάντουιτς με φιστικοβούτυρο,
όλη την ώρα,
αλλά, τη λάτρευα αυτή τη μπάντα.
Δεν ήξερα αν θα κάναν επιτυχία,
αλλά θα σας πω ένα πράγμα,
αν ακούσετε αυτά τα κομμάτια,
μερικά απ' τα καλύτερα ροκ εν ρολ κομμάτια
που έχω ακούσει ποτέ,
ιδίως ένα.
Εκείνη την εποχή γράφαμε το "Free Bird,"
κάναμε ένα διάλλειμα για μεσημεριανό
επιστρέφουμε, κι ο ηχολήπτης είχε αρχίσει να παίζει την ταινία.
Ο Billy Powell, που είναι roadie, (τεχνικός σκηνής)
καθόταν εκεί μέσα παίζοντας σ' ένα πιάνο με ουρά,
που ήταν τόσο απίστευτο
που μπήκαμε μέσα και μείναμε.. μαγεμένοι,
με το στόμα ανοιχτό.
Και κοιτάζω το Ronnie κι εκείνος εμένα,
και λέω, "Πρέπει να πάω να το ηχογραφήσω αυτό.
Δεν ξέρω τι λες εσύ".
Και λέει, "Έγινε."
Τον βάλαμε στο δίσκο και μετά έγινε
μέλος της μπάντας μέσα σε λίγους μήνες.
Ήταν πιανίστας κοντσέρτων
και κανείς δεν το ήξερε, ούτε ένας.
Νομίζω πίστευε ότι δεν θα τους άρεσε,
ξέρεις, ότι είχε σπουδάσει,
όμως τι ωραία πράγματα που πρόσθεσε στους δίσκους τους.
Όμως υπήρχε κάτι διαφορετικό σ' αυτή τη μπάντα.
Εννοώ, σ' αυτό το άλμπουμ είχα ένα 9λεπτο σινγκλ,
και θα προσπαθήσω να το πουλήσω σε κάποια δισκογραφική,
που ποτέ πριν δεν είχε σινγκλ πάνω από τριάμιση λεπτά.
Δηλαδή, έχω βάσανα..
# If I leave here tomorrow #
# Would you still remember me #
Όμως άρχισε να υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον,
και είπαν, "Θέλουμε να το μειώσεις στα 3:45."
Λέω, "Μπα, δε γίνεται."
Και ξέρω ότι αν το έκανα,
θα κατέστρεφα την ακεραιότητα της μπάντας.
Λέω, "Πήγαινε άκουσέ τους ζωντανά
και ύστερα θα ξέρεις τι πρέπει να κάνεις."
# If I stay here with you now #
# Things just couldn't be the same #
Ούτε ένα τμήμα A&R (κυνηγοί ταλέντων) δεν πήγαινε να τους ακούσει,
έτσι κατέληξα να χάσω μια μπάντα.
#
Και είχα εδώ πέρα όλες αυτές τις σπουδαίες ηχογραφήσεις,
έγραψα το πρώτο "Free Bird," το "Simple Man,"
Εννοώ, όλα αυτά τα πράγματα, ξέρεις;
Και ξόδεψα περίπου δυο χρόνια της ζωής μου
και ήταν πολύ καταθλιπτικό για μένα,
και είμαι βέβαιος πως και για κείνους ήταν.
# And this bird you cannot change #
# Oh
Όμως οι Skynyrd είχαν κάτι που δούλευε υπέρ τους:
εκείνος ο τύπος, ο Alan Walden, για τον οποίο σας είπα,
τους έβαλε σε μια περιοδεία με τους Who.
Παγκόσμια περιοδεία με τους Who.
Όταν τελείωσαν την περιοδεία με τους Who,
ήταν επιτυχημένη μπάντα.
# Lord, I can't change
# Won't you fly high
# Free bird, yeah
#
Κι ύστερα έγινε η συντριβή.
Κι ο Gary και ο Allen ανάρρωσαν απ' το ατύχημα,
έρχονται σε μένα και μου λένε "Θέλουμε 11 κομμάτια
από τα δικά σου 17 για το επόμενο άλμπουμ μας,"
και ονομάστηκε, "First and... Last." (Πρώτο και... τελευταίο)
Με μεγάλωσε ο πατέρας μου, εκείνος μαγείρευε,
μας έστελνε σχολείο.
Περνούσα ώρες ολόκληρες
στο δάσος μαζί του, κόβωντας ξυλεία.
Μου 'κανε συνεχώς κήρυγμα,
"Πρέπει να είσαι ο καλύτερος σε ό,τι κι αν κάνεις,
και το να είσαι καλός δεν είναι αρκετό,
πρέπει να είσαι ο καλύτερος στον κόσμο,
όχι απλά ο καλύτερος στην κομητεία."
Δούλεψε σκληρά, κι εγώ δούλεψα σκληρά
μαζί του, όλη μας τη ζωή,
κι έτσι ήθελα να κάνω κάτι
για να του κάνω τη ζωή ευκολότερη.
Έτσι του αγόρασα ένα καινούριο τρακτέρ John Deere.
Πάντα ήθελε ένα τρακτέρ.
Ποτέ δεν είχε τα χρήματα για ένα τρακτέρ.
#
Σ' αυτό το διάστημα,
ο πατέρας μου όργωνε με το μικρό τρακτέρ,
περίπου στα 400 μέτρα απ' το σπίτι μας.
Η μητριά μου βγήκε έξω να τον βρει
και είδε τις ρόδες του τρακτέρ στραμμένες προς τον ουρανό,
και κατάλαβε ότι κάτι κακό είχε συμβεί.
Ήταν κολλημένος κάτω απ' το τρακτέρ.
Προσπάθησε να ξεφύγει και είχε σκάψει το χώμα,
προσπαθώντας να λεφτερωθεί.
Φυσικά, μετά το θάνατό του
έπεσα σε βαθύ λήθαργο.
Εννοώ, μου ήταν απλά αφόρητο.
Έπαιζα στο Τέξας,
κι ο Rick Hall μου τηλεφώνησε και μου είπε, ότι
είχε ένα τραγούδι που ήθελε να πάω να πω.
# Γεννήθηκα και μεγάλωσα κάτω στην Αλαμπάμα #
# Σε μια φάρμα μέσα στα δάση #
# Ήμουν τόσο κουρελής που ο κόσμος με φώναζε Μπάλωμα #
# Ο μπαμπάς με πείραζε γι' αυτό #
# Βέβαια, κατά βάθος τον πονούσε #
# Γιατί είχε κάνει ό,τι μπορούσε #
Όταν μου έπαιξε το κομμάτι
είπα, "Ακολουθούμε λάθος κατεύθυνση."
Δεν του άρεσε το κομμάτι,
γιατί πίστευε ότι ήταν καταθλιπτικό
για τους ανθρώπους του, τους μαύρους.
# My papa was a great old man #
"Ο πατέρας μου ήταν σπουδαίος άνθρωπος
τον βλέπω με το φτυάρι στο χέρι.
Δεν είχε παιδεία,
μα έκανε θαύματα όταν οι καιροί ήταν δύσκολοι"
# Τα λίγα χρήματα που μάζεψε απ'τα χωράφια #
Και ήταν η ιστορία μου για μένα και τον πατέρα μου.
# Αχ, η ζωή τον είχε πετάξει κάτω #
# Όταν προσπαθούσε να σηκωθεί, η ζωή τον ξαναπετούσε κάτω #
# Μια μέρα ο Μπαμπάς με φώναξε στο νεκροκρέβατό του #
# Έβαλε τα χέρια του στους ώμους μου και με δάκρυα είπε #
# Είπε, Μπάλωμα, βασίζομαι σε σένα, γιέ μου #
# Να φροντίσεις την οικογένεια #
# Γιέ μου, όλα μένουν πάνω σου #
Περνούσαν απ' το μυαλό μου όλα τα πράγματα
πώς σκοτώθηκε, δουλεύοντας για το γιο του
κι έζησε μέσω εμού
με τη σκέψη "Εγώ δεν τα κατάφερα",
αλλά ίσως ο γιος μου, ο Ρικ, τα καταφέρει."
# Κάποιες φορές ένιωθα ότι δε μπορώ άλλο #
# Ήθελα να φύγω, να το σκάσω απ' το σπίτι #
# Όμως θυμόμουν αυτό που είπε ο πατέρας μου #
# Με δάκρυα στα μάτια, στο νεκροκρέβατό του #
Με συγκίνησε τόσο πολύ η ιστορία, που
ήθελα να κάνω ειδική παραγωγή με έγχορδα,
και ήθελα να πάω στο L.A. να το κάνω, και το 'κανα.
# ...Για τα υπόλοιπα
Είχα πίστη στο Rick Hall ότι ξέρει τι να κάνει,
κι αφού εκείνος έλεγε ότι ήταν καλό τραγούδι,
ΟΚ, ας το πούμε.
# Patches, I'm depending on you, son #
# To pull the family through #
Όταν βγήκε
ανέβαινε τα τσαρτ γρήγορα.
Ήταν Νο1 δίσκος.
# Patches, I'm depending on you, son #
# I tried to do my best #
# It's up to you to do the rest #
#
Οι καλλιτέχνες που έρχονται εδώ,
έρχονται για να ξεφύγουν απ' όλα.
Μπορούν να ξεκουραστούν,
να 'ναι μακριά απ' το τηλέφωνο,
τη βαβούρα, τον κόσμο που τους πρήζει
για αυτόγραφα κλπ.
Κανείς δεν τους ξέρει εδώ, με άλλα λόγια.
Στους ανθρώπους αρέσει να πηγαίνουν σε μέρη
που έχουν κάποιου είδους μαγική ατμόσφαιρα,
αλλά τους άρεσε και να φεύγουν απ' τη Νέα Υόρκη
ή απ' το L.A. ή απ' το Λονδίνο μερικές φορές,
για να κάνουν αυτές τις ηχογραφήσεις.
Εννοώ, ήταν πραγματικά το πρώτο στο είδος του
που προσέλκυσε μουσικούς απ' όλο τον κόσμο.
Σίγουρα, οι άνθρωποι πηγαίνουν στη Νέα Υόρκη για να ηχογραφήσουν.
Ξέρεις, σιγά τα αβγά.
Πήγαινε στο Muscle Shoals όπου
μπορείς πραγματικά να φας στο ταβερνάκι
και να ζήσεις τη ζωή του Νότου.
Εννοώ, δεν υπάρχει τίποτα σαν αυτό.
Όταν πήγα στο Muscle Shoals να ηχογραφήσω,
για μένα, ήταν περίπου σα να πηγαίνω στο χωριό μου
στο Somerton, στη Τζαμάικα.
Ένιωθα πραγματικά όπως στην πατρίδα μου.
# Sitting here in limbo #
# But I know it won't be long #
Ο Jimmy είχε ένα πολύ ξεκάθαρο Τζαμαϊκανό στυλ σύνθεσης
κι αυτό ήταν πριν τον Bob Marley,
οπότε κανείς δεν ήταν πολύ εξοικειωμένος με το Τζαμαϊκανό ήχο.
Και να 'μαι εγώ, που
πήγα εκεί, μ' ένα διαφορετικό τύπο αισθήματος
κι αυτοί προσαρμόστηκαν εύκολα σ' αυτό.
Όταν ερχόταν ένας καλλιτέχνης,
για μας, η δουλειά μας ήταν
να γίνουμε η μπάντα του.
Μπορούσαν να αλλάξουν το ποιοι είναι,
ανάλογα με τον καλλιτέχνη που έμπαινε μέσα.
Αυτό ήταν το πραγματικά μεγαλοφυές.
# I can't say what life will show me #
# But I know what I've seen #
# I can't say where life will leave me #
# But I know where I've been #
# Tried my hand at love and friendship #
# But all that is past and gone #
# This little boy is moving on #
Το τραγούδι, "Sitting in Limbo,"
ήταν τόσο φρέσκια μουσική
που δε μπορούσες παρά να το προσέξεις.
# Sitting in limbo
Οπότε, αναμφίβολα οι Swampers,
όλοι λευκοί, έπαιξαν το ρόλο τους
φέρνοντας τη ρέγκε μουσική στο προσκήνιο.
# Sitting in limbo, limbo, limbo #
Μετά από εκείνες τις ηχογραφήσεις
ο Chris Blackwell είχε την ιδέα
να τους φέρει σ' επαφή με τον Steve Winwood.
Τα χρόνια στα οποία διαμορφωνόμασταν
ξεκίνησα ν' ακούω αυτή τη soul μουσική του Νότου,
και φυσικά, δεν είχα ιδέα
για το Muscle Shoals ή τους μουσικούς
ή το παρελθόν τους
όταν πρωτοάκουγα αυτή τη μουσική
Ήξερα απλά ότι η μουσική είχε κάτι ιδιαίτερο για μένα,
έτσι, όταν τελικά συνεργαστήκαμε,
ήταν φοβερή εμπειρία για μας.
# Sometimes I feel so uninspired #
Οι ηχογραφήσεις με τους Traffic ήταν κάτι πολύ περίεργο.
Ήταν... για μένα, ήταν περίεργο.
Φυσικά, οι Traffic δεν ήταν καθόλου συμβατικοί.
Προσπαθούσαμε να πάρουμε στοιχεία
απ' τη rock, jazz, folk μουσική,
απ' όλα τα είδη ethnic μουσικής.
Το δικό μας όνομα γι' αυτή ήταν μουσική Ακέφαλου Καβαλάρη.
# But don't let it get you down #
Δεν ηχογραφούσαν όπως είχαμε συνηθίσει εμείς.
Εκείνη την εποχή, προσπαθούσα να είμαι πολύ ακριβής.
Οι Traffic ήταν το ακριβώς αντίθετο.
Ακούγεται χάλια, ας το παίξουμε έτσι κι αλλιώς.
Μπορεί να μην ακουστεί ποτέ καλά, αλλά ας το παίξουμε.
Δεν ήταν ένας άμεσα εύκολος γάμος.
Όμως καθώς ο καιρός προχωρούσε, άρχισα,
μπορείς να πεις, να ανοίγω λιγάκι.
Αναγκάστηκα να μάθω να τζαμάρω ξανά.
Το κομμάτι που ξεχωρίζει για μένα από κείνο το
άλμπουμ είναι το "(Sometimes I Feel So) Uninspired."
Αυτό που έκανε το Muscle Shoals σ' αυτό το τραγούδι
ήταν πραγματικά θεαματικό, έφεραν αυτά
τα ρυθμικά στοιχεία και αρμονικά στοιχεία,
που εμείς ποτέ δε θα είχαμε καταφέρει να αγγίξουμε.
#
Και ύστερα ο Chris Blackwell λέει,
"Λοιπόν, θα θέλαμε να
έρθετε μαζί μας σε περιοδεία."
Κι έτσι, βγαίναμε και παίζαμε με τους Traffic
σ' αυτούς τους μεγάλους χώρους και σε 20.000 ανθρώπους.
Ήμασταν ενθουσιασμένοι που δέχτηκαν,
αλλά βέβαια, δεν ξαναβρεθεί πραγματικά
σε περιοδεία με κανέναν.
Υπήρχαν φορές που ο Jim κι εγώ κι ο Chris
βρισκόμασταν και ψιλο-ανησυχούσαμε,
λέγαμε, "Μήπως διαφθείρουμε τα μυαλά αυτών των τύπων"
κι ότι η μουσική τους ίσως προερχόταν
από κάποιου είδους αθωότητα.
Είχαμε αρκετές ενοχές γι' αυτό.
Οι μουσικοί φημίζονται για την τσιγγάνικη ζωή,
μετακινούνται και παίζουν σε διαφορετικό μέρος κάθε βράδυ
όμως μας άρεσε στ' αλήθεια η οικογενειακή ζωή μας.
#
Όταν πρωτοξεκίνησα στη μουσική είχα βλέψεις για τη Νέα Υόρκη,
και το Λος Άντζελες, και ταξίδια σε διάφορα μέρη
κι όσο περισσότερο το έκανα αυτό τόσο περισσότερο συνειδητοποίησα
ότι αυτό είναι το καλύτερο μέρος.
Είναι το σπίτι μου και το λατρεύω.
Είχαμε πολλές ευκαιρίες να μετακινήσουμε την επιχείρησή μας
Σκεφτόμασταν, "Οι άνθρωποι έρχονται σε μας.
Γιατί να χρειαστεί να πάμε εμείς σ' εκείνους
αφού έρχονται αυτοί σ' εμάς;"
# Sometimes even now
# When I'm feeling lonely and beat #
# I drift back in time and I find my feet #
# Down on Mainstreet
Σου λέω, η δουλειά με τον Bob Seger
ήταν θαυμάσια, στ' αλήθεια.
Ήταν τύπος χωρίς καθόλου εγωισμό.
# Down on Mainstreet
Και το "Mainstreet" είναι ένα από τα αγαπημένα μου δισκάκια.
Ο Seger έβαλε πραγματικά την καρδιά του σ' αυτό.
Οι περισσότεροι στο Ντιτρόιτ και οι άνθρωποι του Muscle Shoals
νόμιζαν ότι μιλούσε για τον Κεντρικό Δρόμο
της δικής τους πόλης.
Είχαμε μια διαδρομή δέκα χρόνων μαζί του,
στην οποία κάναμε τουλάχιστον το μισό άλμπουμ,
κάθε φορά που έβγαζε ένα άλμπουμ.
#
Το στούντιο άρχισε να αποκτά δική του ζωή.
Αστέρια έπεφταν στην Αλαμπάμα,
κι όποιος ήταν κάποιος
ερχόταν να ηχογραφήσει σ' αυτό το στούντιο.
# When I think back on all the crap #
# I learned in high school #
# It's a wonder I can think at all #
Όταν μπήκαμε για τα καλά στη δεκαετία του '70
κάναμε γύρω στα 50 άλμπουμ τη χρονιά.
Ήταν μία απ' τις καλύτερες αίθουσες που έχω δουλέψει.
Ο ήχος ήταν τέλειος.
Ήταν ο ήχος που προσπαθούσες να φτιάξεις
οπουδήποτε αλλού, αλλά δεν τον είχες,
και γι' αυτό έγινε το μέρος που
ήθελαν όλοι να ηχογραφήσουν.
# I got a Nikon camera
# I love to take a photograph #
# So Mama, don't take my Kodachrome away #
Ήμασταν πολύ τυχεροί που δουλέψαμε
με πολλά απ' τα μεγάλα αστέρια.
Bob Dylan, Paul Simon, Boz Scaggs, Staple Singers.
Rod Stewart, Joe Cocker.
Δηλαδή, ήδη σου είπα μια λίστα.
Johnnie Taylor.
Glenn Frey.
Leon Russell.
Willie Nelson.
Levon Helm.
Donnie Fritts.
Carlos Santana.
John Prine.
Millie Jackson.
R.B. Greaves.
JJ Cale.
Dire Straits.
Simon & Garfunkel.
# Mama, don't take my Kodachrome #
# Mama, don't take my Kodachrome away #
Ακόμη με εκπλήσσει σήμερα που όλη αυτή η μουσική
παίχτηκε από εμάς,
πολλή απ' αυτή ήταν επιτυχίες.
Κοιτάζεις πίσω, βλέπεις τη δισκογραφία,
είμαστε έκπληκτοι όσο κάθε άλλος.
#
Όλη μου η ζωή βασίστηκε...
σε πολλή απόρριψη,
και για να 'μαι ειλικρινής, νομίζω πως η απόρριψη
έπαιξε μεγάλο ρόλο στη ζωή μου γιατί
διέπρεψα σ' αυτή.
Ήθελα να αποδείξω ότι ο κόσμος είχε άδικο κι εγώ δίκιο.
Με απέρριψε η μητέρα μου.
Με απέρριψαν οι συμμαθητές μου
γιατί ήμουν πάμφτωχος.
Καθώς μεγάλωσα, με απέρριψε
η Atlantic Records με το Jerry Wexler.
Δε νομίζω να ήμουν ποτέ πιο θυμωμένος, απ' όσο
ήμουν με τον Jerry Wexler
και τους Swampers που μ' εγκατέλειψαν εκείνη τη στιγμή.
Ήταν πίκρα.
Όμως όλα αυτά περνούν με τον καιρό.
Αυτά τα πράγματα αλλάζουν.
#
Ο σεβασμός μας για το Rick Hall είναι ατέλειωτος.
Ήταν ο μέντοράς μας.
Έδωσε σε όλους μας μια ευκαιρία,
που ποτέ δεν θα είχαμε χωρίς εκείνον.
Όλοι ξεκινήσαμε δουλεύοντας με τον Rick Hall.
Ο Rick είναι πραγματικά ο ιδρυτής
της μουσικής επιχείρησης στο Muscle Shoals.
Αυτοί είναι άνθρωποι που αγαπώ με όλη μου την καρδιά,
και δουλέψαμε μαζί χρόνια,
που ήθελαν, όπως κι εγώ,
να γίνουν ξεχωριστοί στη μουσική βιομηχανία.
#
Επειδή έπαιξαν σε τόσες πολλές απ' αυτές τις υπέροχες επιτυχίες,
θα πάρουν τη θέση τους
στην ιστορία της Αμερικανικής μουσικής.
Αυτό είναι το σπουδαίο με τις ηχογραφήσεις.
Από κει και πέρα, είσαι αθάνατος,
γιατί είναι στο γκρουβ, σωστά;
Όλα όσα έκαναν όλοι εδώ,
έβγαιναν απ' την καρδιά τους,
κι αυτό κάνει το Muscle Shoals τόσο ισχυρό.
Αυτό που έχτισε η μουσική εκεί, δεν είναι κάτι
που μπορείς να δεις με τα μάτια.
Στην πραγματικότητα, αν δεις τα στούντιο ηχογραφήσεων,
ήταν ταπεινά κελύφη,
όμως αυτό που περιελάμβαναν ήταν μια αυτοκρατορία
που ξεπερνούσε φυλές, πεποιθήσεις κι εθνικότητες.
Ήταν επαναστατικό.
Με τιμά να παίρνω τη θέση ανθρώπων
που θα ήθελα να είχα γνωρίσει.
Ξέρεις, υπάρχει ακόμη ένα κομμάτι της Etta εδώ,
υπάρχει ακόμη ένα κομμάτι της Αρίθα εδώ,
υπάρχει ένα κομμάτι όλων
όσων πέρασαν αυτή την πόρτα.
Υπάρχει μια τέλεια καταιγίδα εδώ.
Όλοι πρέπει να μάθουν όλες τις μικρολεπτομέρειες
που χρειάστηκαν για να γίνει αυτό το πράγμα
και όλα τα άστρα που ευθυγραμμίστηκαν
κι εξερράγησαν με τον τρόπο που συνέβη.
Είμαι τόσο περήφανη που κατάγομαι απ' αυτή την περιοχή
και που βλέπω όλα όσα θα συμβούν
από αυτό τον απίστευτο ποταμό που τραγουδάει.
Είναι τιμή μου.
#
# Well, I'm pressing on
# Yeah, I'm pressing on
# And I'm pressing on
# To the higher calling of my Lord #
# Can't you see that I'm pressing on #
# I'm pressing on
# To the higher calling of my Lord #
# Shake the dust off your feet #
# Don't look back
# Nothing gonna hold you down #
# There's nothing you lack #
# Temptation's not an easy thing #
# Adam gave the devil reigns #
# And because he sinned, I got no choice #
# It runs in my veins
# But I gotta keep pressing on #
# On and on and on and on #
# I gotta keep pressing on #
# I'm gonna keep pressing, pressing on #
# To the higher, higher calling of my Lord #
# Yeah
# I gotta go higher
# On and on and on and on #
# I gotta go higher
# I'm gonna go higher
# To the higher
# To the higher calling of my Lord #
# I know somebody, somebody feels what I'm saying #
# Somebody knows what I'm going through #
# Who knows I want to go higher #
# I know you want to keep pressing on, yeah #
# To the highest calling of the Lord #
#
Ανέβασέ το.
Ο Ronnie πάντα μιλούσε για τους τύπους στο Muscle Shoals,
κι όταν έγραψε το "Sweet Home Alabama,"
στο τελευταίο κουπλέ λέει,
"Το Muscle Shoals έχει τους Swampers."
Του λέω, "Ronnie, τι είναι αυτό, οι Swampers?"
Λέει, "Α, αυτοί είναι.. είναι ο Jimmy και ο Roger"
και τα παιδιά στο Muscle Shoals."
# Now Muscle Shoals has got the Swampers #
# And they've been known to pick a song or two #
Ονομαστήκαμε έτσι από τον Denny Cordell
ο οποίος ήταν ο παραγωγός με τον Leon Russell.
Νομίζω απλά του ακουγόταν εύηχο,
γιατί το Muscle Shoals έχει πολύ νερό εδώ πέρα.
Πρέπει να 'χεις ένα όνομα.
Το Swampers είναι καλό ψευδώνυμο. (άνθρωποι του βάλτου)
# Sweet home Alabama
# Lord, I'm coming home to you #
Έχει δύο κιθαριστικά σόλο αυτό το κομμάτι,
ένα σύντομο κι ένα πολύ μεγάλο,
και τα δύο μου ήρθαν σ' ένα όνειρο,
εντελώς νότα προς νότα, όλα τα μεταβατικά σημεία,
οι δακτυλισμοί, τα voicing.
Ξύπνησα απ' το όνειρο, πήρα την κιθάρα
κι ήταν έτοιμο.
# Here I come
# Alabama
#
# Home
# Alabama home
# Alabama
#
# Big wheels keep on turning #
# Carry me home to see my kin #
# Singing songs about the Southland #
# I miss Alabamy once again #
# And I think it's a sin, yes #
#
# Well, I heard Mr. Young sing about her #
# Well, I heard ole Neil put her down #
# Well, I hope Neil Young will remember #
# A Southern man don't need him around anyhow #
# Sweet home Alabama
# Where the skies are so blue #
# Sweet home Alabama
# Lord, I'm coming home to you #
#
# In Birmingham, they love the governor #
# Boo, boo, boo
# Now we all did what we could do #
# Now Watergate does not bother me #
# Does your conscience bother you #
# Tell the truth
# Sweet home Alabama
# Where the skies are so blue #
# Sweet home Alabama
# Lord, I'm coming home to you #
# Here I come
# Alabama
#
# Home
# Alabama home
# Alabama
#
# Now, Muscle Shoals has got the Swampers #
# And they've been known to pick a song or two #
# Lord, they get me off so much #
# They pick me up when I'm feeling blue #
# Now how about you
# Sweet home Alabama
# Where the skies are so blue #
# Sweet home Alabama
# Lord, I'm coming home to you #
# Sweet home Alabama
# Oh, sweet home
# Where the skies are so blue #
# And the governor's true
# Sweet home Alabama
# Lord, I'm coming home to you #
# Sweet home Alabama
# Oh, sweet home
# Where the skies are so blue #
# And the governor's true
Όταν ακούς τους μουσικούς,
πέντε-έξι σε μια αίθουσα,
κι ακούς τις ατέλειες,
αυτό είναι το ανθρώπινο στοιχείο.
Αν κάποιος πέσει απ' το σκαμπό
παίζοντας τύμπανα, δε μου καίγεται καρφί,
αρκεί να μη χάσει το ρυθμό.
Μπορεί να σηκωθεί, να ξανακάτσει,
και στους περισσότερους ανθρώπους, όπως και σ' εμένα,
θα φανεί υπέροχο.
Είναι το ανθρώπινο στοιχείο, υπάρχουν λάθη.
Έτσι, οι ατέλειες δίνουν το ανθρώπινο στοιχείο,
το οποίο πιστεύω είναι κάτι που χρειαζόμαστε περισσότερο σήμερα
κι έτσι δημιουργείς μαγεία και σπουδαίους δίσκους.
Αμήν.
Αυτό είναι το κήρυγμά μου για σήμερα, παρεμπιπτόντως.
#
subtitles translated by torrentoula #