Dresden 1937
Moderne kunst.
Ja, dames en heren.
Tot de machtsovername van de nationaalsocialisten...
bestond er in Duitsland zoiets als 'moderne' kunst, wat inhield...
zoals het woord zelf al aangeeft...
dat er elk jaar een ander soort kunst was.
Maar het Nationaalsocialisme wil een Duitse kunst...
die per se, zoals alle creatieve volkswaarden, eeuwig moet zijn.
Maar als het deze eeuwigheidswaarden in de ogen van het volk ontbeert...
verliest het ook nu zijn superieure waarde.
De Duitse vrouw wordt gehoond...
en neergezet als prostituee.
De soldaat als moordenaar of als zinloos slachtoffer...
in de zin van een Bolsjewistische klassenstrijd.
Zo moet het diepgewortelde respect van het volk...
voor de moed van soldaten worden verdreven.
En de waanzin en de krankzinnigheid...
worden tot principe verheven.
Moeten we geloven dat er mannen zijn...
die hun land- en tijdgenoten alleen zien als gedegenereerde idioten?
Die fundamenteel akkers als blauw, de hemel als groen...
en wolken als zwavelgeel ervaren?
Of zoals u misschien zegt 'beleven'.
Er zijn twee mogelijkheden: deze zogenaamde kunstenaars...
zien die dingen echt zo
en geloven in wat zij afbeelden.
Dan moet worden onderzocht of hun oogafwijking door een ongeval komt...
of dat deze erfelijk is.
In het eerste geval is dat spijtig voor deze ongelukkigen.
In het tweede moet het ministerie van Binnenlandse Zaken...
op z'n minst ervoor zorgen dat verdere erfelijkheid...
van zo'n gruwelijke oogafwijking wordt voorkomen.
Of ze geloven zelf niet in de werkelijkheid van deze indrukken...
maar hebben andere motieven om de natie met deze onzin lastig te vallen.
Dan valt zo'n vergrijp onder het strafrecht.
Wat heeft dit met kunst te maken? Hoe verheft het de ziel?
Wat heeft dit met kunde te maken? Want kunst komt van 'kunde'.
Volgens mij kun jij dit ook.
Jazeker, dat kun jij. Probeer het maar.
En als je klaar bent, vraag je je ouders...
of ze je er een cent voor willen geven.
Weet je wat ze meneer Wassily Kandinsky ervoor hebben betaald?
2000 mark.
Meer dan het jaarsalaris van een Duitse arbeider.
Wat doet jouw papa?
Hij heeft nu geen werk.
2000 mark van de belastingcenten van de hardwerkende Duitse bevolking.
Misschien wil ik toch geen schilder worden.
Niet verder vertellen, maar ik vind het mooi.
EXPOSITIE 'ONTAARDE KUNST' gratis toegang
Tante Elisabeth, zag je hoe ze naar je keken?
Maandag hebben ze geen ogen voor mij. Dan juichen ze allemaal de Führer toe.
Ik vind jou beter dan Hitler.
Goedendag. - Goedendag, mejuffrouw.
Heeft u een uitstapje gemaakt met uw neefje?
Ja. - Bedankt.
Een goede reis. - Bedankt.
Daar was onze woning.
Wat mis je het meest van Dresden?
Soms helpt het de dingen te benoemen.
Ik weet al wat je mist.
Dat meisje met die vuurrode vlechten.
Hoe heette ze ook alweer? Johanna?
Johanna, toch? Je verloofde? Nee?
Niet alleen Johanna.
Wie nog meer? - De Schröders.
Dat oude echtpaar dat ook in het gebouw woonde.
Ze liepen altijd hand in hand, zoals kleine kinderen.
Ik mag ze graag. En hun teckel Thilo.
Als ik hem riep, kwam hij altijd naar me toe.
We wonen maar 45 kilometer van Dresden.
Je kunt ze zo vaak bezoeken als je wilt.
Maar je hebt natuurlijk gelijk. Dresden is onovertrefbaar.
Weet je wat?
Ik vind je vader moedig, dat hij niet toetreedt.
Een handtekening en hij had zijn baan als leraar en zijn woning behouden.
Papa vindt het misdadig dat de nazi's... - Ik weet het.
Niet met anderen hierover praten, hè?
Mama zegt dat ze hem nog zal overhalen.
Zijn lidmaatschap zal zijn kapitol zijn.
Zijn kapitaal.
Tot ziens. - Tot ziens.
Hou even vast.
Tante Elisabeth, ben je wat vergeten?
Ha Eddie, daar is die kleine May weer.
Doen we haar dat pleziertje? - Paul? Klaar?
Goed. - Tegelijk.
Op drie. Eén, twee, drie...
Dank je.
Een schilderij maken dat zo aanvoelt.
Daar streven ze naar, die ontaarde kunstenaars.
Elisabeth, je bent weer te laat. Wat zie je eruit.
Jij, vooraan. Kom.
Jij gaat hem het boeket geven.
Niet wegkijken.
Nooit wegkijken, Kurt.
Alles wat echt is, is mooi.
Die noot.
Daarin schuilt alle kracht van de muziek...
van het leven van het universum.
Mensen zoeken naar de universele formule. Maar die is hier.
Hier.
Hoor je dat?
De tweegestreepte a op de Blüthner piano van de familie May in Großschönau.
En nu ik hem ken...
kan ik hem overal spelen.
Op de tafel...
Hoor je?
Zelfs op mijn hoofd...
Tante Elisabeth, je bloedt.
Zelfs op mijn hoofd...
Elisabeth...
Mijn God, wat doe je?
Een concert voor de Führer.
'Jeugdwaan' dat klinkt bijna sympathiek.
Lichte schizofrenie, jeugdwaan... Ik hoor alles.
Maar ik denk dat een tijdje rust haar zal kunnen genezen.
Een tijdje rust... - In een instelling, ja.
Kunnen we het niet gewoon thuis met rust proberen?
Ze heeft hard gewerkt voor haar examen...
en is meteen doorgegaan met haar vakopleiding. - Elisabeth?
Misschien is ze gewoon overspannen.
Is dat uw vrouw?
U mag haar niet, hè? Ik zie dat aan de manier waarop u naast haar staat.
Wacht buiten tot we klaar zijn. Ik zeg het niet nog eens.
Omdat schizofrenie erfelijk is...
moet ik u vragen of er meer geestesziektes in uw familie voorkomen.
Mijn God, nee.
Depressies?
We zijn allemaal vrolijk.
Wij artsen zijn de bewakers aan de oevers van de erfstroom.
Ik moet dit melden bij de gezondheidsraad.
Misschien beslist u niet over de opname.
Dr. Michaelis...
Franz.
Ik heb je ouders gekend. Zelfs je grootouders.
Alsjeblieft, meld het niet.
Omdat u het bent, mevrouw May.
Maar waarschuw me als ze achteruitgaat.
Tot ziens. - Heil Hitler!
Natuurlijk. Heil Hitler! - Heil Hitler!
Centrale. - Verbind me door met de gezondheidsraad.
Mejuffrouw May, we moeten nu echt gaan.
Pas goed op jezelf. - We zullen je missen.
Het is maar voor enkele weken. We zien elkaar snel.
Tot ziens, Ehrenfried.
Tot ziens. We zullen je missen.
Ik wil niet, mama.
Kurt, naar binnen.
Kurt!
Ik wil niet. - Pak haar bij haar benen.
Hou haar stil.
Dit lukt wel. Ze kalmeert meteen.
Dopamine werkt snel.
Ja.
De koffer.
Natuurlijk.
Haar spullen.
Nooit wegkijken.
Berlijn 1940
Zeer geachte collega's, ik wil jullie feliciteren.
Het zwakste deel van het Duitse volk...
is sinds de invoering van de wet onvruchtbaar gemaakt.
400.000.
Een cijfer om trots op te zijn.
Een bijdrage aan de regeneratie...
waar komende generaties u dankbaar voor zullen zijn.
Toch koester ik de hoop dat we ooit in een wereld zullen leven...
waarin de straten zijn bevrijd van mongoloïden, geesteszieken...
en andere misgeboorten.
Maar nu is de tijd gekomen om naar een hogere versnelling te schakelen.
Ook wegens de Engelse luchtaanval is er een grotere behoefte aan ziekenhuizen.
We kunnen niet toestaan dat een gewonde Duitse soldaat...
geen ziekenhuisbed krijgt, omdat dat wordt bezet door iemand met een onwaardig leven.
Hoe kunnen we helpen? Wat kunnen we doen?
Ik wil je bedanken voor deze vraag, Carl.
Heren, u bent niet meer alleen artsen en SS'ers...
maar ook experts van het 'Hof van erfelijke ziektes'.
Wat houdt dat in?
Nou, een patiënt die u heeft gesteriliseerd...
en wiens aanmeldingsformulier een minteken met blauwe pen heeft...
blijft in de instelling.
Maar als hier een rood plusje staat...
weten we dat het om een onwaardig leven gaat.
Deze patiënt wordt overgeplaatst naar een van de drie instellingen...
in het oosten van het rijk en zal daar worden verlost van zijn zinloze bestaan.
Uw pen...
uw zwaard.
Onderzoek en voorgesprek. Elisabeth May, 23 jaar.
Sterilisatie vandaag om 15:45 uur. - Bedankt.
Ga naar binnen. Spreek hem aan met professor.
Je kunt daar gaan zitten.
Heeft uw dochter die gemaakt?
Waarom denk je dat je hier bent?
Omdat ik soms niet goed denk.
Weet je wat voor kliniek dit is?
Een vrouwenkliniek.
Een lief meisje, uw dochter.
Dat zie ik in de tekening.
Niet echt een artistiek talent.
Maar daar bent u misschien wel blij mee. Wel een groot hart.
Ik heb een neefje van die leeftijd. Hij is helaas wel zeer getalenteerd.
Ik ga met hem naar exposities om hem aan te moedigen.
Goed.
Ga liggen op de onderzoekstafel.
Je kleding kun je...
Ik wil professor Seeband spreken. - Een ogenblik.
Ik probeer hem al weken te spreken, Maar tevergeefs.
Dat is mijn recht. - Sorry, ik kon hem niet tegenhouden.
Meneer Lohse-Wächtler.
U vroeg of ik wilde dat het leed van m'n dochter...
overging op de volgende generatie.
Daarom heb ik ingestemd met een operatie. Maar als ze nu lijdt, wat dan?
U bent een Duits man. Verman uzelf. - En mijn leed?
Op deze toon praat ik niet met u.
Ik dien een aanklacht tegen u in bij het medisch tuchtcollege.
Dat moet u doen, meneer Lohse-Wächtler.
U heeft uw artseneed afgelegd.
Laat me los. Ooit zal dit u achterhalen.
Sterilisatietijdstip 15:45
Dat had je beter niet kunnen lezen.
Ik weet dat ik gezond ben.
Drie experts menen van niet. - Nee.
Ga zitten.
Ga naar de onderzoeksruimte en dan naar de ok.
En je zult meewerken.
Anders binden we je vast en wordt het moeilijker en pijnlijker.
Alstublieft, meneer Seeband...
Meneer de professor, alstublieft.
Voor de Führer. Ik zal kinderen baren, gezonde, Arische kinderen.
Ik zal ze de Führer schenken, zoals het hoort.
En mijn kinderen schenken ook weer hun kinderen aan de Führer.
Voor de oorlog. Er zijn toch soldaten nodig?
Er zijn soldaten nodig.
Wie vecht er anders?
Ik ben alleen soms in de war. Maar dat is zelden.
Stuur hulp. - U bent toch ook vader?
Voor uw dochter die soms ook...
Ik zou haar zus kunnen zijn.
U zou mijn vader kunnen zijn.
Alstublieft, papa.
Nee. Papa!
Papa!
Alstublieft, papa.
Papa, alstublieft.
Anna. - Ja, professor?
Ik opereer mejuffrouw May niet. Rooster Blockman in.
Hij staat op de verloskamer.
Verander dat dan.
Dank je.
Jullie zien er chique uit. Dat zal Elisabeth leuk vinden.
Johann...
Je weet... - Ja, na de oorlog is dat mijn kapitaal.
En vergeet de groet niet. Heil Hitler!
Als je het niet over je lippen krijgt, zeg dan heel snel 'drei liter'.
Niemand merkt dat.
Niet zeggen dat je schildert. En geen woord over die naakten.
Heil Hitler! - 'Drei liter'.
We zijn hier voor Elisabeth May.
Ik ben Johann Barnert, haar zwager.
Dat zijn haar broers, Ehrenfried en Günther May...
haar zuster Waltraud en haar moeder Malvine.
Mejuffrouw Elisabeth May is eergisteren overgeplaatst.
Overgeplaatst? - Dat kan niet.
Bevel van het hoofdkantoor.
Waarheen?
Käthe, we moeten zo.
Waar is ze naartoe?
Naar het ziekenhuis van Großschweidnitz. - Großschweidnitz?
Dat is twee dagen reizen. - Hoe moeten we haar daar bezoeken?
Wij werken en de jongens hebben nu verlof.
Meer kan ik niet zeggen.
Ik moet gaan. Heil Hitler!
Ik zal de minister van Gezondheid schrijven.
13 februari 1945
Zilverpapier. Daar heb ik iets over gelezen. Daarmee kun je radio en radar storen.
Johanna! Johanna, word wakker.
Günther!
Ik mag jou.
Ik mag jou ook.
8 mei 1945
Meneer Seeband?
Professor Seeband, dat ben ik.
Meneer Seeband.
Professor Seeband.
Wat zei hij?
Hij wil dat we hem aanspreken met professor.
Mij best.
Professor.
Waar is Burghard Kroll?
Wie? - Burghard Kroll.
Uw baas bij de Reichsarbeitsgemeinschaft. We weten van uw ontmoetingen in Berlijn.
Ik weet niet waar u het over heeft. Ik ken hem niet.
Ik ken hem nog steeds niet.
Als mijn kind niet helemaal gezond wordt geboren, verdient het dan te sterven?
We hebben niet genoeg ruimte en hulpbronnen op deze aarde.
Voor wie zijn die? Voor de zieke of gezonde mensen?
Weldra komt er op aarde weer een plekje vrij.
U heeft niet aangegeven of u partijlid was.
Was u lid van de partij?
Meneer, ik was heel lang... - Ja of nee, meneer Barnert?
Ja.
Ik ben geen nazi. Het gros van de leraren was bij de partij.
Aan de rest vertrouwen we de jeugd toe. Goedendag.
Te warm.
Patriottische oorlog.
Speciaal.
Kameraad.
Kameraad!
Wat?
Die vrouw krijgt geen rust tussen de weeën. Het kind ligt niet goed.
Wat?
Roep de tolk. Nu meteen.
Hij vertrouwt het niet. Hij vraagt waarom u wilt helpen.
Ik wil helpen omdat ik dat kan.
Je kunt gaan.
Een zigeuner had voorspeld dat ik geen kinderen kon krijgen.
Het is mijn lot.
Overdwars. Leg haar overdwars.
Hoe ver is ze?
36 weken. - Bloeddruk?
110 over 70.
Idioot. Waarom dacht ik dat ik kinderen kon krijgen?
Zeg haar dat ze een kind zal krijgen.
En als ze wil nog veel meer.
De baby ligt dwars.
Tijdens de weeën wordt de baarmoeder te hard om hem te draaien.
Ik zal de vliezen breken en in een weeënpauze draai ik het kind.
Ik ben een militaire tolk...
Ga uw gang.
Handschoenen.
Wodka.
Niet afdrogen. Niet aanraken.
We doen het zonder verdoving.
Ik heb al een been.
Ik wacht op een volgende wee.
Ik duw mijn vinger in de mond van de baby.
Ik duw zijn kin tegen de borst.
En ik haal het hoofdje eruit.
Een jongen. Een gezonde jongen.
Alexander Mikhailovich!
En een prachtige en gezonde moeder.
Gefeliciteerd, commandant.
Wie een leven redt, redt de hele wereld.
Je hebt mijn wereld gered, professor.
Niemand zal u een haar krenken.
U staat nu onder mijn bescherming.
Maak de logeerkamer voor hem gereed...
en geef hem fatsoenlijke kleren.
Papa, je hoeft je geen zorgen meer te maken.
Ik heb het begrepen. Ik heb het begrepen.
Wat heb je begrepen? - Alles.
Hoe alles met elkaar is verbonden. Alles.
De formule van het universum.
Ik hoef me geen zorgen meer te maken.
Ik hoef niet meer bang te zijn. Ik ben onaantastbaar.
Dat is mooi.
Nee, je begrijpt het niet. Jij hoeft je ook geen zorgen meer te maken.
Echt.
Ik hoef geen kunstenaar meer te worden Ik kan alles worden.
Ik zal altijd het juiste vinden. Het ware.
Dat doet me deugd. Echt waar.
Ik moet dit vasthouden.
Ik heb het begrepen.
Ik weet aan wie je denkt.
Maar hij is anders.
Borden en Sjablonen Dresden
Dag, papa. - Dag, mijn jongen.
Wel goed recht leggen, collega.
Doe je dat om je beter te voelen? - Wat?
Dat.
Uit je losse pols terwijl wij sjablonen gebruiken.
Wil je ons voor schut zetten? Waarom doe je dat?
Omdat ik dat kan.
Je mag de potloden lenen als je ze terugbrengt.
In januari zijn de toelatingsexamens voor de kunstacademie.
Dit werk bevalt me.
Wat moet dat? Brengt dat de arbeider verder?
Geeft dat je vader kracht bij het schoonmaken? Je wilt hem toch helpen?
Jij hebt hem toch die baan bezorgd?
Jij hebt veel ellende gezien.
Maar helpt het om erin te zwelgen?
Bouw je zo een wereld waarin je kinderen een beter leven krijgen?
Daar draait het communisme om.
Ik zal je helpen met dat examen.
Op de kunstacademie zijn de meisjes knapper dan hier.
Ze had hem geschreven...
Zien jullie dat hier iemand zijn ijdelheid opzijzet...
en zich in dienst stelt van de zaak? In dienst van het volk.
Werk aan je houding, werk aan je ambacht...
en de juiste kunst zal als vanzelf via jullie ontstaan.
Ik wil jullie Pablo Picasso als voorbeeld geven.
Hij heeft sterke en realistische schilderijen...
waaruit een solidariteit met de arbeidersklasse spreekt.
Maar toch is hij heel snel afgegleden naar een decadent en obsceen formalisme.
Waarom?
Omdat hij gezien wilde worden als vernieuwer en niet als traditionalist.
Vernieuwing, creatieve onafhankelijkheid, artistieke vrijheid:
woorden die voor een kunstenaar verleidelijk klinken.
'Ik, ik, ik.'
Maar echte vrijheid krijgt een moderne kunstenaar pas...
als hij zich in dienst stelt van het volk.
'Ik, ik, ik, ' leidt alleen tot ongeluk.
In het beste geval brengt het een mecenaat van decadente, rijke verzamelaars.
Uitbuiters van arbeiders die er prat op gaan...
dat ze niets gemeen hebben met het volk, zelfs niet de smaak voor kunst.
Verval, mysticisme, pornografie.
Lege vormen, gekunstelde constructies...
vlekken, lijnen, kogels, kegels.
Dat alles alleen om door te gaan als vernieuwer?
Ja, het is nieuw.
Maar het is ook verkeerd.
En het is ijdel. En dom.
Ondemocratisch. Decadent.
Wees anders, heren. Wees anders.
Je hield de hamer eerst wat hoger.
Ja, een heel stuk hoger zelfs.
Nog iets.
Zo? - En je linkerhand meer naar het midden.
Precies. En je rechter meer naar voren.
Meer. - Verder, verder.
Nog een stuk.
Zo? - Nog een stuk.
Echt meer naar voren.
Zo. Dat is het wel ongeveer, hè?
Ja, ongeveer.
Zo hield ik 'm niet.
Hou op met die onzin.
Hij was iets hoger.
Nee, toch meer naar beneden.
Nee, hij was hoger.
Hoger.
Lager. Hoger. Lager. Hoger.
Kameraad professor.
Die jongeren doen gek.
Ze nemen me niet serieus.
Ik heb toch een zware verantwoordelijkheid.
Is dit soms een kleuterschool?
Ja, daar lijkt het wel op.
Bij Mode deelt iemand potloden uit het westen uit.
Pardon.
Bedankt, Elisabeth.
Haal je maar niets in je hoofd. Ze is van mij.
Kijk goed en leer.
2B of 4B.
Nou?
2B, maar...
eigenlijk zou ik liever met je uit willen.
Laten we het maar bij potloden houden. - Echt?
Ja, echt.
Heet je Elisabeth?
Wil je er ook een? Ik heb alleen nog...
4B.
Bedankt.
Een goudfazant als jij moet geen blikje als asbak gebruiken.
Een goudfazant?
Ja.
Dat kan ik niet over mijn kant laten gaan.
Helemaal mee eens.
Een wandeling? Door het park.
Zodat ik mijn foute inschatting kan corrigeren.
Je wou toch met me praten?
Eigenlijk wou ik met je wandelen.
Goed, dan zal ik het gesprek voeren.
Het sociaal realisme...
Is dat jouw ding?
Waarschijnlijk net als de mode van Lotte Ulbricht jouw ding is.
Waarom kijk je me steeds zo aan?
Je doet me aan iemand denken.
Zou je me willen schilderen? - Ik weet niet.
Zou jij een pak voor me willen maken?
Ik moet naar huis. - Mag ik met je meelopen?
Tot de voordeur maar.
Heb je dansles? - Ik woon hier.
Dit is ons huis.
Dit ontkracht mijn idee van de goudfazant niet.
We hebben geluk gehad. We zijn niet geraakt.
Voor de oorlog was de hele straat zo.
Tot ziens, Kurt.
Tot ziens.
Elisabeth?
Mag ik je anders noemen?
Heb je een bijnaam?
Eigenlijk noemt iedereen me Elisabeth.
'Eigenlijk' suggereert altijd het tegendeel.
Goed, dan.
Mijn vader noemt me Ellie.
Tot ziens, Ellie.
Elisabeth...
Je had wel langer verlof kunnen nemen, Kurt.
Goed.
Dat was het voor vandaag.
O ja, goed. Goedenacht.
Tot morgen.
Een goudfazant als arbeidster?
Jij bent nu mijn werkstuk.
Een pak.
Voor jou.
Ik trek het nooit meer uit.
Je bent zo mooi, het is bijna onromantisch.
Het is veel te makkelijk je lief te hebben.
Hou je van mij?
Hou je van me?
Anders werkt het niet bij mij.
Zonder liefde gaat het niet.
Ik hou van je.
Echt waar?
Ik hou van je.
Mijn ouders.
Die woonden toch in Chemnitz?
Dat is ook zo.
Mijn vader.
Wat doen we?
En Elisabeth?
In diepe slaap.
Ze had een kaars laten branden.
Wanneer wordt ze eindelijk volwassen?
Tja, de jeugd.
Vrienden vertellen elkaar toch alles?
Het is gebeurd bij het tuinieren.
Bij het tuinieren.
Dan heb je zeker groene vingers.
Kijk, daar komt je tuinierswerk.
Wij gaan.
En hoe ziet de tuin eruit?
De mijne staat droog.
Bedankt dat je je leven riskeert voor mijn naam.
Maar doe nooit meer zoiets waanzinnigs.
Hebben je ouders... - Ze hebben niets gemerkt.
Helemaal niets.
Ze komen terug naar Dresden.
Mijn vader gaat het ziekenhuis weer leiden.
Maar hij moet nog een kamer verhuren.
Anders krijgt hij problemen met bureau huisvesting.
Morgen hangt hij een bord op.
Heb jij misschien zin...
om als eerste dat bord te ontdekken, heel toevallig?
Dat ik verliefd word op een huurder die zij hebben uitgezocht...
kunnen ze me niet verwijten.
En je moeder?
Zal die niets vermoeden?
Ach, mijn mamaatje. Zo'n onschuldige ziel.
Maak je geen zorgen om haar. Het dringt niet tot haar door.
Echt niet.
Ik kom voor het bord. Is die kamer nog te huur?
Het bord hangt er net een kwartier.
Betekent dat ja?
Mevrouw Seeband.
Er is iemand voor de kamer. - Dat is snel.
Barnert, Kurt.
Wat doe je voor werk?
Ik ben student.
Mode?
Schilderkunst. - Schilderkunst?
Mevrouw Hellthaler, komt u?
Carl, er is een huurder voor de kamer.
Je hebt aangezichtsverlamming.
Een gedeeltelijke gezichtsverlamming.
Je mondhoek hangt.
Heb je een ongeluk gehad of de ziekte van Lyme?
Brengt u dit naar boven. Dan kan mijn man met de huurder praten.
Hij is dokter. Soms krijg je een gratis diagnose.
Dat moet je laten onderzoeken.
Kurt heeft de beste referenties.
Hij is student, rookt niet...
We zijn het al eens over de huur.
Maar jij bepaalt natuurlijk of hij de kamer krijgt.
Hij wil schilder worden. - Ik ben schilder.
De verf op onze gevel bladdert. Misschien kunnen we iets regelen?
Zo'n schilder ben ik niet.
Wat voor een ben je dan?
Kunstschilder. - Sociaal realist?
Is er nog iets anders?
Ik hoop van niet.
Je krijgt de kamer toch.
Dank u, meneer Seeband. - Professor Seeband, alsjeblieft.
Mooi pak.
Moet jij niet in bed liggen?
Ik was uit. - Gedronken?
Dat zal je werk geen goed doen.
Ga naar bed.
Ik mag die Kurt niet.
Ellie moet niet te close met hem worden.
Waarom niet?
Ze moet een goede partij vinden.
Net als jij een goede partij hebt gevonden.
Professor Seeband, over gisteren...
Ik zal niks zeg... - Je hebt een nieuw onderwerp.
Mij.
Voor de directeurengalerij.
In die stijl ongeveer.
Morgen om vier uur op mijn bureau in het ziekenhuis.
Omdat het volk van de DDR unaniem vrede en eenheid voor Duitsland wenst...
heeft minister president Grotewohl...
Hij komt zo. Neemt u maar plaats.
Vrije verkiezingen in heel Duitsland.
Dit is verworpen door de westerse machten en de regering Adenauer...
in navolging van hun oorlogspolitiek.
In de lijn van hun oorlogspolitiek hebben de regering in Bonn...
en de westerse bezettingsmachten op de grensscheiding...
een grenscontrole ingevoerd.
Kurt.
Ik denk dat je je ezel het beste hier neerzet.
Het ontbreken van zo'n controle van de DDR wordt door de westerse machten gebruikt...
om het steeds groeiende aantal spionnen, terroristen...
en smokkelaars ons land binnen te loodsen.
Zij hebben na het uitvoeren van hun misdadige missie...
tot nu toe de mogelijkheid om ongehinderd de grensafscheiding...
naar West-Duitsland over te steken.
Wij zien ons dan ook gedwongen...
maatregelen te treffen ter verdediging van het vreedzame belang...
van het volk van de Duitse Democratische Republiek.
Deze maatregelen worden toevertrouwd aan het ministerie van Staatveiligheid.
Dat had ik in gedachten. Heel goed.
We gaan morgen om vier uur verder.
Twee sessies zal genoeg zijn.
Waarom kijk je weer naar die oude foto's?
Zelfs de slechtste amateurfoto lijkt echter dan mijn doek. Waarom?
Papa vindt het mooi. - Dat is het hem juist.
Bijna niemand vindt een foto van zichzelf mooi.
Maar een schilderij vindt iedereen mooi.
Dan moet een foto natuurgetrouwer zijn.
Waarom is je vader naar Chemnitz gegaan?
Hij was hier toch al de directeur.
Hij wil niet dat we erover praten.
Hij heeft de vrouwen van Göring en Goebbels behandeld.
Hij is gewoon de beste gynaecoloog.
Ze zijn 200 km buiten Berlijn gaan zitten.
Alsof niemand daar een uitstrijkje kon maken. Onvoorstelbaar, toch?
Toen werd hij erelid van de SS.
Dat kon hij niet weigeren.
Maar na de oorlog was het lastig om de Russen uit te leggen...
dat hij niets met de nazi's te maken had gehad.
Ze hebben alle archieven uitgekamd, maar konden niets tegen hem vinden.
Vandaag noemde de professor me: 'een kunstenaar zoals Willi Sitte'.
Dat is toch goed? Hij is succesvol.
'Zoals Willi Sitte.' Ik geloof dat ik hier weg moet.
Waar weg?
Dat meen je toch niet?
Maar de dingen gaan zo goed voor ons.
Ik kan mama niet in de steek laten.
Kurt!
Je eindopdracht heeft de delegatie overtuigd.
Ze willen dat jij de muurschildering maakt voor het Historisch museum.
Thema: 'Eenheid van de arbeidersklasse'.
Menig hoogleraar had die opdracht graag gehad.
Een muurschildering? - Ja.
Ik ben geen muurschilder. - We weten allebei dat je dat kunt.
Sorry, dat is niks voor mij. Dat is pure decoratie.
In één klap heb je werk. Zelfs geld.
Zo ben ik niet.
Ik, ik, ik.
Niet bewegen, alsjeblieft.
Zo stel ik me voor dat wij één lichaam zijn.
Ik ben zwanger.
Dan behoor je nu helemaal aan mij.
We behoren elkaar, bedoel ik.
We moeten het ze vertellen, Ellie.
We moeten eerst vertellen dat we samen zijn.
De schok in hapklare brokken?
Volgens mij vermoedt je moeder al wat.
Ik maak me ook geen zorgen om mama.
Het zal papa koud op zijn dak vallen.
Voor hem zal ik altijd 12 zijn.
Ik denk dat Ellie zwanger is.
Wat?
Haar handtemperatuur is hoger, maar ze is niet verkouden.
Gisteren tijdens het avondeten stond ze twee keer op...
ze heeft haar ontbijt niet aangeroerd...
en ze hield haar stoel vast toen ze opstond.
De derde maand, zou ik zeggen.
Misschien al de vierde. - Maar ze is zelf nog een kind.
De leeftijd is niet het punt, wel de man.
Wie is dat dan?
Leptosoom, melancholisch, zoon van een man die zelfmoord pleegde...
omdat hij trappen moest schoonmaken.
Mijn vader noemde zoiets 'erfzonde'.
Geen DNA dat ik onze nakomelingen toewens. We moeten hier een stokje voor steken.
Hoe dan?
Na dertig jaar gynaecologie weet ik...
dat een abortus aan elk avontuurtje een einde kan maken.
Nee, ik weet het ook niet. Wat is het verschil?
De psychoot denkt dat twee plus twee vijf is, terwijl de neuroot weet dat het vier is.
Maar dat baart hem zorgen.
We willen jullie iets vertellen. - Over jullie academie?
Dat interesseert me altijd. - Nee.
Hoewel, ook over de academie.
Kurt moet een muurschildering in het Historisch museum maken.
Dus toch muren?
Het is een fresco met als thema 'Eenheid van de arbeidersklasse'.
En à propos eenheid... - Wat is er, mijn kind?
Toch niet iets onaangenaams?
Denk aan mijn zenuwen.
Wij...
Wij zijn samen.
Werk jij ook aan dat fresco?
We zijn een stel. Al een tijdje.
Een stel studenten?
Een liefdeskoppel.
En er is... - Maar dat is groot nieuws.
Maar er is... - Mijn God, dat moet even bezinken.
Dat is wel heel onverwacht.
Een glas water voor de professor.
Bedankt.
Ik ben blij dat jullie het hebben verteld.
En op tijd.
Er is iets wat je over Ellie moet weten.
We wilden Ellie niet onnodig ongerust maken...
dus we hebben het haar nooit uitgelegd, maar...
Als kind heeft Ellie een bekkenontsteking gehad.
Er zit littekenweefsel in de eileiders en de cilia zijn ernstig beschadigd.
Cilia?
Dat zijn trilhaartjes op de eileiders die de eicellen naar de uterus transporteren.
We zoeken nu naar een manier om dat operatief te verwijderen.
Maar als zij...
daarvoor zwanger wordt...
is het risico op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap...
een ectopische zwangerschap,
een eileiderzwangerschap zeer hoog.
Dit kan leiden tot ernstige inwendige bloedingen.
Ik moet je dan ook waarschuwen...
en om andere redenen dan andere vaders aanvoeren...
om niet intiem met haar te zijn zolang dit probleem niet is verholpen.
Een zwangerschap op dit moment kan voor Ellie levensbedreigend zijn.
Heb je me begrepen? Levensbedreigend.
En als ze al zwanger is.
Dan moet ik haar meteen onderzoeken.
Ik moet meteen handelen.
De zwangerschap is in een verder stadium dan ik had gedacht.
Ze is al in de derde maand.
Een abortus?
Als ik de foetus niet weghaal, zal ze de zwangerschap niet overleven.
Hier?
We moeten aan onze naam denken.
Is dat echt de enige oplossing? Echt?
Twijfel je aan mijn deskundigheid?
Zou ik mezelf zoiets aandoen? Of mijn dochter als dat niet nodig is?
Hij liet zich een SS-uniform aanmeten...
en stond urenlang voor de spiegel te poseren...
om te zien hoe hij er het beste uitzag.
Het deed hem niets dat ik hem zag.
Ik was klein.
Op z'n pet stond een doodskop.
Van zilver.
Een doodskop.
Een arts moet toch mensen genezen?
Hij moet mensen genezen.
Zal ik altijd aan hem overgeleverd zijn?
Een begenadigd arts, een humanist...
een actief mede-schepper van onze socialistische republiek.
Kortom: een voorbeeld voor alle leden van zijn professie.
Die ik daarom op deze 11e december op de Dag van de Gezondheid van de DDR...
met de Robert Koch-medaille en de titel...
'Verdienstelijk arts van het Volk' mag onderscheiden.
Kameraad minister, bedankt voor de aardige woorden, die ik niet verdien.
Ik doe als arts en lid van de maatschappij slechts mijn plicht.
Ik ben een rad in de machinerie van de internationale socialistische beweging.
Zoals de schilder van dit veel te flatteuze portret van mij ook een klein rad is...
en wiens stijl niet is te onderscheiden van de andere schilders hier.
We zijn allen kleine raderen in een groter geheel...
dat met hulp van de Sovjet-Unie op een groot gemeenschappelijk doel afstevent:
Het Communisme.
Dank u.
Wat wilde hij?
Ik moet morgen naar het KGB-hoofdkwartier. Meer zei hij niet.
Het plan lijkt niet te werken. Ze zijn closer dan ooit.
Geduld, Martha.
Heb geduld.
Generaal Murayov, professor Seeband volgens orders.
Je kunt gaan.
Carl!
Carl.
Wacht, ik wil je iets laten zien.
Kom, ga zitten.
Carl, ik word overgeplaatst.
Terug naar Moskou.
Ik kan je niet langer beschermen.
Alle anderen zijn opgepakt.
De zoektocht naar Burghard Kroll en de...
'medische coördinator van het euthanasie programma in de regio Dresden'...
is officieel nog niet geklaard.
Ik kan niet garanderen dat mijn opvolger...
niet opnieuw artsen en verpleegkundigen zal ondervragen.
Je moet de DDR ook verlaten en nooit meer terugkeren.
Vraag een uitreisvergunning aan voor jou en je vrouw.
Die zal goedgekeurd worden.
De waarheid zullen ze in het westen niet vermoeden.
En aan onze kant hopelijk ook niet.
Carl.
Kun je me niets over Kroll vertellen?
Waar hij is?
Wie nog meer bij die bijeenkomsten aanwezig was?
Je zou me zeer helpen.
Ik heb die man nooit ontmoet. Ik weet niets van hem.
We zullen elkaar niet weerzien, mijn vriend.
Ik hoop dat hiermee mijn schuld is betaald.
Je kunt gaan.
Lieve Ellie, beste Kurt.
Je bent nu sinds twee uur mijn schoonzoon.
Ik laat mijn dochter achter in jouw handen...
als wij aan het eind van de maand de DDR verlaten.
Ik wil je één levensles meegeven.
Het is niet voldoende om goed te zijn.
Ik heb vaak gezien dat mannen die slechts goed waren...
gepasseerd, onteigend, of zelfs vernietigd werden.
Als je zekerheid in je leven wilt, ongeacht wat je doet...
moet je de beste zijn.
Niet één van de besten.
De beste.
Op het bruidspaar.
Proost. - Op je gezondheid.
Proost.
'...en zo ben ik in Oldenburg gekomen, in de Sanderbusch kliniek met het vooruitzicht...
om na Erkners pensionering over twee jaar de leiding over te nemen.
Zorg goed voor jezelf, je vader.'
Alles lijkt op z'n pootjes terechtgekomen te zijn.
Hoeveel geef je me voor die Wartburg? - Voel je je niet lekker?
Weet je hoelang een sterveling op zo'n wagen moet wachten?
Ik beleef er geen lol meer aan.
300 mark?
Kurt, in het westen schilderen ze niet meer.
Schilderen is daar nu bourgeois.
Bourgeois vinden zij toch juist goed.
Ach, weet ik veel.
Natuurlijk willen wij jou allemaal kwijt. Uiteraard...
Maar je hebt hier een leven. Je hebt geld.
Je wordt straks beroemd.
Ik bedoel, meisjes gaan met mij naar bed, omdat ik je assistent ben.
Je kunt met de apparatsjiks omgaan als geen ander.
Volgend jaar word je 30. Zo jong is dat nu ook niet. Je bent...
Waarom? - Omdat het daar niet om gaat.
Waar gaat het dan om?
De waarheid.
En wie zegt wat waar is?
Ik, ik, ik.
260? - Goed.
Heb je doeken nodig? - Heb je die dan?
Veel, beschilderd, in mijn atelier. - Wat?
Schilder er overheen, over allemaal. Ik wil ze nooit meer zien.
Geloof me, het klopt niet wat ik allemaal heb geschilderd.
En de muurschilderingen? Die kun je niet vernietigen.
Dat zullen anderen voor mij doen.
13 maart 1961
Station Berlijn Friedrichstrasse
Halt. Blijf staan.
Wat zit er in die koffer? - Dat zijn spullen van mijn zwager.
Deze trein gaat richting Zoologischer Garten.
Achteruit, alstublieft.
Ze maken het gewoon te makkelijk. - Niet lang meer.
Volgende station: Zoologischer Garten.
Uw naam? - Barnert, Kurt.
Vul dit in, alstublieft.
Jullie bedden zijn daar. Ik kom zo bij jullie.
Mevrouw Müller? Mevrouw Müller!
Dank u. - Goedendag.
Alstublieft. - Dank u.
Beste professor, als u dit leest, ben ik in het westen.
Ik kon er niet eerder met u over praten, want dan was u medeplichtig geweest.
U bent altijd zeer goed voor mij geweest, dus ik hoop dat u mij gelooft...
als ik zeg dat ik deze beslissing niet lichtzinnig heb genomen.
Hallo, ik ben Kurt.
Zal ik later terugkomen? - Nee, kom binnen.
Klaus, stil zitten.
Anders verpest je je vaders verjaardagscadeau voor je moeder.
Hou oud was je ook weer? - 29. Bijna 30.
Je ziet er jonger uit.
Zeg, Munchen is een goed idee.
De mensen hebben genoeg geld en willen portretten en landschappen.
Maar in Hamburg ook.
Wat ik je zou afraden, is Dusseldorf.
Dusseldorf?
Alleen moderne kunst. Het is zo avant-garde.
Als je niet aan hun academie hebt gestudeerd, maak je geen kans. Het is een soort maffia.
Munchen is goed.
Hamburg is goed.
Berlijn zit ertussenin.
Je ziet het zelf.
Klaus, stil zitten.
Kunstacademie Dusseldorf Open Dag
Goedendag, ik ben Kurt Barnert.
Ik had gebeld over een rondleiding.
Hij sloeg hem een bloedneus tijdens het college.
Stel je voor, hij bracht de Hitlergroet en zei dat het om te provoceren was.
Smakeloos.
En betaalde 9000 Mark voor een lap grond. - Nee toch?
Je bent toch nog geen 26, he?
Goed, en wat wil je gaan doen? Performances? Installaties? Sculptuur?
Schilderen, eigenlijk. - Schoilderen.
Sorry, ik kom ook uit het Oosten, Mecklenburg. Harry, Harry Preusser.
Kurt.
Niemand schildert hier nog.
De mensen willen iets nieuws. Een idee.
Een idee? - Ja, maar niet zoiets. Iets nieuws.
Of tenminste als nieuw verpakt.
Zoals Yves Klein, die zegt: Ik claim ultramarijn voor mezelf.
Ik laat het zelfs patenteren.
Het heet nu Yves Klein Blauw. En daar druk ik mezelf in uit.
Ik beschilder de naakte borsten van een mooie vrouw met Yves Klein Blauw.
En zij smeert de verf op de borsten van een andere mooie vrouw.
Ik beschilder zwammen met Yves Klein Blauw en plak ze met Yves Klein Blauw op doeken.'
Het is natuurlijk niets als een ander dat idee eerder had.
Lucio Fontana snijdt al zes jaar doeken in.
Maar Katrin heeft mooie, stevige borsten. En dus laten we haar...
Laten we onze focus afleiden.
Dat lijkt zo. Kijk naar het twijfelachtige.
Haal de achtergrond naar voren.
Dat is Adrian Schimmel.
De naam zegt het al.
Hij heet eigenlijk Adrian Finck, zoon van een Mannesmann directeur.
Snotaap. Maar kletsen kan-ie. Da's duidelijk.
Maar of het behang-idee voldoet?
Anders gezegd: Wat zegt de gehele compositie u?
Ja, ik vind 'm mooi.
Maar het blijft, hoe zal ik het zeggen, behang.
Sorry. - Ja. Ja.
Maar u ziet, het lijkt alleen zo.
Dat is precies wat wij kunstenaars zoeken.
Datgene wat achter het decoratieve zit.
Kijk, het lege uitgedrukt door het wit...
dat ik tussen de sjablonen heb geplaatst.
Het banale belichaamd door het terugkerende patroon dat ik in mijn werk gebruik.
De zinloze felheid van de neonkleuren.
Dat alles heeft u hier gebracht.
U heeft een diep gevoel voor kunst. Anders was u hier niet geweest.
Uw vrienden zien een leuk behangetje.
U ziet de dimensie erachter.
Mooi.
En...
is het mogelijk om zoiets te kopen?
Dat kan. Dat is het mooie van kunst.
De duvel schijt altijd op... Dat ken je.
Een kunstenaar zou niet zo over z'n werk moeten praten.
Hij wil z'n succesvolle familie bewijzen dat hij ook zonder hen succesvol kan zijn.
Voor hen telt alleen geld.
Ik wil mijn onsuccesvolle familie bewijzen dat ik ondanks hen succesvol kan zijn.
Bij hen telt ook alleen geld.
Het is altijd klote met families.
Maar als je een idee hebt, mag je maximaal 26 zijn. Anders wordt het niets.
Hoezo?
Nou, Picasso was 26 toen hij Les Demoiselles d'Avignon schilderde.
Duchamp was 25 toen hij Naakt dat de trap afdaalt schilderde.
En Michelangelo was 24 toen hij de Pieta maakte.
Tot ziens. - Dag.
Hoe noem je dat? - Aardappelpendule.
Geen punten meer? - Ik interesseer me nu meer voor aardappels.
Dit is Kurt, ook uit het oosten. Wil hier studeren.
Dan heb je al naar Harry's praatje over de idee moeten luisteren.
Geloof je het niet?
Ik interesseer me meer voor...
aardappels.
Kom, voor je wordt gecorrumpeerd.
Arendt Ivo. Wat hij wil, weet niemand.
Vroeger loste hij alles op in grote punten met dezelfde kleur die hij op platen plakte.
Dat had echt een idee kunnen zijn. En nu dit.
Over twee maanden maakt hij geheel iets anders.
Onze professor...
Antonius van Verten. Van hem heb je zelfs in Saksen wel gehoord.
Echt origineel.
Hij geeft de voorkeur aan: mythe.
Hij draagt altijd die hoed.
Een knappe studente had hem eens verleid om hem zonder hoed te zien.
Maar hij hield 'm zelfs in bed op.
Hij werkt alleen met vilt en vet. En waarom?
Dat blijft zijn grote, mysterieuze geheim.
Wij moeten naar zijn colleges, maar hij kijkt nooit naar werk van ons.
Hij zegt dat alleen jij weet of je het goed doet.
Ik denk dat wij er voor hem niet toe doen.
Nou ja, hij doet er voor ons ook niet toe.
Maar of je wordt toegelaten en een atelier krijgt...
dat bepaalt deze mafkees.
Kom, zo interessant is hij niet.
Barnert, Kurt. Leeftijd 26.
Je hebt geen portfolio ingeleverd.
Ik kon niets meenemen.
Wat heb je tot nu gedaan?
Geschilderd. - In de DDR?
Ja. - Sociaal realisme.
Muur om Oost-Berlijn Traangas en tanks
Dus nu hebben ze echt een muur gebouwd.
Had je dat zien aankomen?
'Niemand heeft het voornemen...' Dat betekent vaak dat het tegendeel waar is.
Maar ergens is die muur bijna kunst.
Een landschapskunstwerk.
De ambachtelijke uitvoering doet er niet toe.
Honderdduizenden hebben er problemen mee.
Consequente, Duitse waanzin.
Waar hou jij van qua kunst?
Je spreekt niet graag over jezelf, he?
Maar je ogen verraden me dat je meer hebt gezien dan wij allemaal.
Toegelaten
Atelier
Er zijn twee voorwaarden voor jou, net als voor de anderen.
Ten eerste: volg de colleges.
En ten tweede:
verlang nooit dat ik ook maar iets bekijk van wat je maakt.
Afgesproken?
Of iets goed is of niet, dat weet je sowieso alleen zelf.
Een stap voorwaarts, twee stappen terug. - Schei uit.
Je kunt hier toch alles doen wat je wilt.
Als ik nu maar wist wat dat is.
SPD?
Voorspoed is voor iedereen!
Geen experimenten!
CDU?
Op wie zou je stemmen? - CDU!
FDP! - Duitse Vredesunie.
Dat zijn criminelen.
Alsof zij het beter zouden doen. - SPD!
Stem helemaal niet.
Stem nooit meer voor welke partij dan ook.
Stem voor de kunst.
Het is of of.
Alleen in kunst is de vrijheid geen illusie.
Alleen de kunstenaar kan de mensen na deze nazi-ramp...
het gevoel van vrijheid teruggeven.
Ieder mens, of hij nu vuilnisman is...
of boer...
heeft de kans om kunstenaar te zijn...
als hij zijn eigen subjectieve capaciteiten ontwikkelt zonder richtlijnen.
Als jullie niet vrij zijn...
volkomen vrij...
zal niemand anders dat zijn.
Door jezelf vrij te maken, maken jullie de wereld vrij.
Jullie zijn priesters.
Jullie zijn revolutionairen.
Jullie zijn bevrijders.
Breng jullie brandoffers.
Je hoort toch niet bij de snijders, he?
Dat is bijna een idee.
Je leert snel.
Ik heb het verloren.
Ik ben bij de dokter geweest. Ik kan geen kinderen meer krijgen.
En weet je wat hij zei?
Het was de abortus.
Geen beschadigde cilia.
De baarmoederhals is beschadigd.
Cervixinsufficiëntie.
We zullen nooit verder dan drie maanden komen.
Omdat hij 'm zo puur wilde houden...
heeft hij zijn eigen bloedlijn vernietigd.
We zullen geen kinderen krijgen, Kurt.
Jouw schilderijen...
Jouw schilderijen zullen onze kinderen zijn, oké?
Goed.
Ja...
De laatste keer hebben we over de...
Nee...
Hebben jullie allemaal Lehmbruck gelezen?
Dat kun je beter met een projector zien.
Dus Lehmbruck...
Hij zegt dat elk kunstwerk iets moet hebben van de eerste dagen van de mensheid.
Als...
Alsof het net nog goddelijk was.
Alsof het net...
uit de oermassa is gekropen, uit de rib...
Nee.
Nee, nee, anders...
Heeft iemand nog een inzicht gehad deze week?
Een ingeving...
die je met ons wilt delen?
Lotto getallen...
Nee, echt. De lotto getallen.
Als ik nu gewoon zes willekeurige getallen noem...
5, 7, 23, 29, 44, 11...
dan is dat dom.
Maar als ik de winnende getallen van de loterij oplees...
Mag ik?
'2, 17, 19, 25, 45, 48.'
Plotseling hebben ze iets echts, iets dwingends..
Zijn ze bijna mooi...
Ja...
dat was mijn inzicht.
Jullie kunnen gaan. Vandaag heb ik niets voor jullie.
Kurt, kun je even hier komen?
Ja? - Ik wil jouw kunst zien.
Wanneer?
Wanneer je wilt. Als het jou uitkomt.
Laat het me gewoon weten.
Waar denk je aan?
Als je werk hem bevalt, krijg je een galerie en kun je je vriendin een auto geven.
Ik ben getrouwd.
Dan kun je je vrouw en je vriendin een auto geven.
Ik weet niet of mijn werk goed genoeg is.
Ergens is dat niet zo.
Alles is toch subjectief.
En als het niet subjectief is, is het handwerk.
Het gaat ook om geluk, begrijp je?
En dat Van Verten geïnteresseerd is in jouw werk, is mazzel voor jou.
Hij wil ook geen ongelijk krijgen.
Hij wil iets geniaals in je werk zien. Sta jezelf niet in de weg.
Jouw werken zijn goed, echt.
Die zijn goed.
In de oorlog was ik marconist bij de Luftwaffe.
Ik was een vreselijk slechte marconist...
en mijn piloot was een vreselijke piloot.
We hadden slechts vier weken training gehad.
Op onze tweede missie werden we neergeschoten boven de Krim.
De piloot was onmiddellijk dood.
Ik werd door nomadische Tartaren uit het wrak gehaald...
met brandwonden waaraan ik eigenlijk had moeten sterven.
Uitgerekend die boeren...
die ik had moeten bombarderen, haalden me uit het wrak.
Ze zorgden voor me met wat ze hadden.
Ze wreven mijn wonden met vet in...
en wikkelden me in viltdekens.
Ik bleef een jaar bij hen.
Daarna gaf ik me over aan de Amerikanen.
Als ik me afvraag wat ik werkelijk weet...
wat ik werkelijk heb meegemaakt in mijn leven...
wat ik kan beweren zonder te liegen...
dan is het het vet op mijn lichaam.
Het thuis van het vet en het vilt.
Als anderen over liefde vertellen...
voor hun vrouw, voor hun kinderen...
of voor seks, dan weet ik wat ze bedoelen...
alleen omdat ik het vet en vilt op mijn huid heb gevoeld.
Daarvoor had ik niets beleefd.
M'n jeugd was gelukkig en beschermd. Een paar oorvijgen. Niet veel.
M'n leraren mochten mij.
Ik wilde zakenman worden, net als mijn vader.
Ik had geen kunstenaarstalent.
En ik heb sindsdien niets beleefd. Ik ben vrolijk gebleven.
Ik heb het einde van de oorlog doorgebracht...
in een legerhospitaal met uiterst vriendelijke verpleegsters.
Daarna vrij snel succes en daarna deze leerstoel hier.
Maar...
het vet en het vilt...
Daarvan ben ik zo doordrongen...
die heb ik zo goed begrepen...
zoals Descartes begrepen had dat hij bestond.
'Ik denk, dus ik besta.'
Hij heeft alles ter discussie gesteld. Alles.
Alles kon een illusie zijn, bedrog, verbeelding.
Maar toen besefte hij dat iets deze gedachten in gang zet.
En dat daardoor iets moest bestaan.
En dat iets...
noemde hij 'ik'.
Maar wie ben jij?
Wat ben jij?
Dat...
ben jij niet.
Hoe was je dag?
Productief.
Villa Cimbrone.
Dat is ook Villa Cimbrone. - Nee, Villa Rufolo.
Maar ook in Ravello.
Wat een mooie auto.
Ons hotel... - Le Sirenuse.
O God, Pompeji...
Met 30 nog studeren?
Toen ik 30 was, was ik plaatsvervangend chef-arts in Dresden.
Toen Mozart 30 was...
was hij dood.
Ik begrijp dat je niet langer van mij geld wilt. Dat vind ik lovenswaardig.
Ik doe je een voorstel.
Ik ken de directeur van de gynaecologie kliniek hier.
Ik word vaak gevraagd voor consultaties.
Ik zal zorgen dat hij je een part-time baan geeft.
Iets passends.
Bijvoorbeeld elke ochtend drie uur?
Dan heb je een inkomen...
en heb je genoeg tijd om te schilderen.
Kan hij ons niet gewoon met rust laten?
Kan hij niet uit ons leven verdwijnen?
Misschien kan dat baantje in die kliniek daarbij helpen.
Düsseldorf Kliniek Gynaecologie
Wit op wit. Is dit moderne kunst?
'Symbool van de leegheid'. Zo zou je het kunnen noemen.
Wie weet wordt het een sensatie.
Kom, ik nodig je uit voor een etentje. M'n chauffeur wacht.
Dit moet naar Burgerzaken in Bonn, dan krijg ik een permanent paspoort.
Dat kan daar afgehaald worden. Hier is de machtiging.
Ik dacht, jij woont vlakbij Bonn, dus waarom doe jij dat niet voor mij.
Dan kun je nog wat geld verdienen.
Ik kom volgende week langs om het paspoort op te halen. Oké?
Professor, een koffie? - Ja, graag.
Burghard Kroll opgepakt.
Ziekenmoordenaar leefde 10 jaar onbezorgd als adviseur in Sleeswijk-Holstein.
Een dubbeltje.
Dank u.
Ziekenmoordenaar...
Ziekenmoordenaar... Een dubbeltje.
Dank u. Tot ziens. - Ciao, jongen.
Professor, uw koffie. - Bedankt.
Rookt u?
63 is de juiste leeftijd om ermee te beginnen.
Van de gevolgen zal ik geen last hebben.
Eet maar rustig verder. Ik moet er helaas vandoor.
Doe Ellie de groeten.
Goedenacht. - Goedenacht, professor.
Mag ik even?
Hou maar. Ik wil alleen de sportpagina's. - Dank u.
'Wit op wit...
Symbool van de leegheid...'
Je schoonvader?
Wat een klootzak.
Weet je, voor het eerst wens ik iemand meer succes toe dan mezelf.
Jouw fout is dat je je vasthoudt aan je ezel en je doek.
Schilderen is dood.
Net als volksdansen, kantklossen en stille films.
Ik gun je het beste, anders zou ik je je gang laten gaan.
Arts kunnen wij niet meer worden.
Ziekenmoordenaar gearresteerd na 18 jaar
Ziekenmoordenaar
Kurt?
Hoi. - Hallo.
Wat is dit?
Geen idee, maar ik denk dat dit het is.
Geschilderde kopieën van foto's?
Excuseer me.
Ik ben met de voortgang van de bouw wel tevreden.
Fijn om te horen, professor Seeband.
M'n bedenkingen kent u. - Ja.
De operatiedeuren moeten verbreed worden aan beide kanten met 25 cm.
Zo kunnen de grotere bedden er nog makkelijk doorheen.
Dat klopt. Dank u wel voor de aanbeveling.
Je begrijpt vast waarom ik je vanochtend niet had voorgesteld.
Dat was niet gepast geweest.
Hoe is het met de kunst? En nog belangrijker, heb je mijn pas?
Ik...
Ik moet helaas gaan.
Dank je.
Excuseer...
Heb je ooit zoiets meegemaakt?
Wat heb je gezegd? Wat is er met hem?
Als je wist hoe mooi je er nu uitziet...
Ik ben zwanger.
Vier maanden.
Ik ben bij de dokter geweest. We worden toch ouders.
Het is zondag. Er is niemand, dat beloof ik.
Toe, er is echt niemand.
Toe, net als gister.
Zeg het nog eens en kom dan de trap af.
Ik ben zwanger.
Het zijn geen aardappels, hè?
Zou ik je galeriehouder mogen zijn?
Adrian Schimmel, de galeriehouder.
Adrian Finck.
We moeten beginnen.
Zijn er al vragen voor Kurt Barnert?
Dan zal ik de eerste vraag stellen. Meneer Barnert...
veel doeken van u zijn nageschilderde amateur- of tijdschriftenfoto's.
Maar het schilderij Naakt op een trap...
is toch zeker een hommage aan Duchamp?
Ja.
Heinz Viersen, Westdeutsche Zeitung.
Meneer Barnert, op uw prachtige schilderij Moeder en kind...
dat we hier zien, wie worden daar afgebeeld?
U en uw moeder?
Nee, dat is gewoon een amateurfoto.
Wie ik schilder, is mij om het even.
Maar als u iemand portretteert, moet u die toch kennen?
Het is beter als ik die niet ken.
Dan zie ik beter wat er echt is.
Vandaar ook dat schilderij met de pasfoto's uit de automaat?
Een foto zonder auteur?
Ja.
Met de officier van de Wehrmacht zegt u dus niets over de Wehrmacht?
Nee, ik doe geen uitspraken, ik maak schilderijen.
Foto's, foto's met andere middelen.
Hermann Schreiber, SDR.
U neemt ook de exacte compositie van de amateurfoto over.
Dan is het meeste toch toevallig?
Nee, niet toevallig.
Werkelijk, juist, echt.
Alleen de realiteit is juist. Elke realiteit is juist.
Alles wat echt is, is mooi.
Hoe bedoelt u dat?
Als ik nu zes getallen noem...
dan is dat dom. Zinloos.
Maar als het de winnende getallen van de lotto zijn, is het niet zinloos.
Ze zijn juist en van waarde, bijna mooi.
Dat is ook zo met foto's.
Ik wil de waarheid.
Ja, meneer Meybert?
Urs Meybert, Kunstchronik.
Wat gaat u nu doen? Meer onscherp geschilderde foto's?
Nee, daar heb ik even genoeg van.
Ik ben nu meer geïnteresseerd in kleurpaletten.
Kleurpaletten?
Ja...
Dan krijgen we toch problemen.
Dan krijgen we ook problemen.
Toevallig gekozen foto's uit tijdschriften, pasfoto's uit automaten...
snapshots uit familiealbums...
Allemaal onscherp geschilderd.
Met zulke beelden, die op onverklaarbare wijze een echte kracht bezitten...
lijkt Kurt Barnert zich tot de belangrijkste kunstenaar van zijn generatie te ontwikkelen.
En dat met de afgeschreven schilderkunst.
Maar...
zoals velen van zijn generatie heeft hij niets te vertellen, niets te zeggen.
Hij ontdoet zich van elke traditie...
en breekt met de autobiografische benadering van de kunst.
En zo schept hij voor het eerst in de kunstgeschiedenis:
Een werk zonder maker.
Was dat goed? - Geweldig.
Moet ik je echt niet naar het hotel rijden? - Ik loop liever nog een stukje.
Je was goed vandaag. Het was goed.