Μετάφραση από Christianago
Χωριό Μόντε Αθήνα, Ιταλία Τέλη 19ου αιώνα.
Κλειστά ντεκολτέ, αυστηροί γονείς.
Ο γάμος είναι σπάνια θέμα αγάπης.
Ευχάριστα νέα: Τα κρινολίνα είναι σε παρακμή.
Έτσι ακμάζει ένα νέο δημιούργημα, το ποδήλατο.
ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΝΥΚΤΟΣ
Ωραία μου Ιππολύτη, η ώρα της χαράς μας σιμώνει.
Ακόμη τέσσερις μέρες τυχερές φέρνουν τη νέα σελήνη.
Μα τι αργά μου φαίνεται πως σβήνει αυτή η παλιά.
Μου καθυστερεί τον πόθο...
σαν μητριά ή χήρα, που ξεκοκαλίζει το εισόδημα νέου.
Οι μέρες γρήγορα νυχτώνουν.
Τέσσερις νύχτες γρήγορα ονειροκυλάνε τον καιρό.
Και μετά... η σελήνη...
σαν νεοτεντωμένο στον ουρανό ασημένιο τόξο...
θα θωρεί τη νύχτα της χαράς μας.
Ζήτω ο Θησέας, ο δούκας μας ο δοξασμένος.
Σ'ευχαριστώ Αιγέα μου.
Τι νέα έχεις;
Έρχομαι οργή γεμάτος...
για να καταγγείλω το τέκνο μου, τη θυγατέρα μου, Ερμία.
Δημήτριε, στάσου εμπρός.
Ο νέος τούτος έχει τη συγκατάθεσή μου να την πάρει.
Λύσανδρε, στάσου εμπρός.
Και τούτος έχει μαγέψει την καρδιά της.
Ναι, εσύ Λύσανδρε, της έδωσες στιχάκια...
και ανταλλάξατε δώρα αγάπης.
Με πονηριά πλάνεψες την καρδιά της.
Αντίς υπάκουη, όπως οφείλει, μού 'γινε πεισματάρα.
Για τούτο, δούκα μου...
αν δε δεχτεί να παντρευτεί τον Δημήτριο...
σου ζητώ το αρχαίο προνόμιο της Αθήνας.
Μια κι είναι κόρη μου, να κρίνω εγώ.
Και ή να δεχτεί να πάρει τούτο το αρχοντόπουλο...
ή να πεθάνει ευθύς...
καθώς λέει ο νόμος...
χωρίς καμιά παρέμβαση.
Τι λες, Ερμία;
Μαλάκωσε, γλυκιά μου Ερμία. Κι εσύ, Λύσανδρε, κάνε πίσω.
Αφού έχεις την αγάπη του πατέρα, άσε μου την Ερμία...
και παντρέψου αυτόν.
Μ' εμπαίζεις κιόλας;
Βέβαια έχει την αγάπη μου.
Κι η αγάπη μου όλα τα δικά μου, θα τα δώσει σ'αυτόν.
Κι όλα μου τα δίκια πάνω της τα παραχώρησα στον Δημήτριο.
Κι εγώ είμαι όμοιος στη γενιά με τούτον...
κι όμοιος στο βιος, μα στην αγάπη τον περνάω.
Έχω και κάτι παραπάνω. Μ'αγαπάει η ωραία Ερμία.
Γιατί λοιπόν να μη ζητήσω κι εγώ το δίκιο μου;
Ο Δημήτριος πούλησε έρωτα στην Ελένη, του Νέδρου κόρη.
Και κέρδισε την καρδιά της.
Κι αυτή τον αγαπάει, η καημένη η κόρη...
τρελά, πιστά τον αγαπάει...
αυτόν τον αφιλότιμο, τον άπιστο άνδρα.
Τ' ομολογώ πως έχω ακούσει κάτι τέτοιο.
Παρακαλώ τη χάρη σου να μου επιτρέψει.
Δεν ξέρω πώς βρίσκω το θάρρος ν' αδιαφορώ για τη σεμνότητα.
Μα παρακαλώ τη χάρη σου, αν γίνεται να μάθω...
τι χειρότερο θα πάθω αν αρνηθώ τον Δημήτριο.
Ή χάνεις τη ζωή σου, ή με όρκο απαρνιέσαι τους άνδρες.
Για τούτο, ωραία Ερμία, ρώτα την καρδιά σου...
μάθε τι λέει η νιότη, καλοεξέτασε το αίμα σου...
αν θα μπορέσεις να υποφέρεις στολή καλόγριας.
Να κλειστείς σε μοναστήρι σκοτεινό σαν στείρα αδερφή.
Να ψέλνεις ύμνους άχαρους στην κρύα, άγονη σελήνη.
Έτσι κι εγώ να μεγαλώσω.
Έτσι να ζήσω και να πεθάνω.
Παρά να χαρίσω την παρθενιά μου στον ζυγό κάποιου...
που κύριό μου δεν τον δέχεται η καρδιά μου.
Καιρό σου δίνω να σκεφτείς.
Με τη νέα σελήνη, να είσαι έτοιμη να πεθάνεις...
αν δεν υποταχτείς, ή να πάρεις τον Δημήτριο...
ή στο βωμό της Άρτεμης να ορκιστείς αγνή μοναχική ζωή.
Ερμία, κοίτα να συμμορφωθείς στην πατρική βουλή.
Έλα, Ιππολύτη.
Δημήτριε, Αιγέα, ελάτε.
Θέλω να σας μιλήσω ιδιαιτέρως.
Πώς είσαι, αγάπη μου;
Γιατί χλώμιασες;
Ποια μοίρα μάρανε τα ρόδα σου;
Ίσως διψούν για βροχή...
που θα μπορούσε να τους δώσει η μπόρα των ματιών μου.
Απ'όσα διάβασα και άκουσα παραμύθια κι ιστορίες...
ποτέ δεν έτρεξε ήσυχο το ρεύμα της αγάπης.
Κι αν τύχαινε μ'αγάπη ταιριαγμένη...
πλάκωνε πόλεμος, αρρώστια, θάνατος.
για να την κάνει περαστική σαν τον ήχο...
αχνή σαν ίσκιο, σύντομη σαν όνειρο...
γοργή σαν αστραπή σε νύχτα σκοτεινή...
που σε μια έξαψη ουρανό και γη σου φανερώνει...
και πριν προφτάσει κανείς να πει "στάσου!"...
του σκοταδιού την τρώνε τα σαγόνια.
Τόσο γοργά χάνονται πράγματα λαμπρά.
Για τούτο, άκουσέ με, Ερμία.
Έχω μια θεία χήρα, πλούσια και άτεκνη.
Σαν παιδί της μ'αγαπάει.
Πώς πάει τόση ευτυχία σε κάποιους!
Όλη η Αθήνα σαν αυτή με λέει ωραία.
Τι μ'ωφελεί; Ο Δημήτριος δεν το λέει.
Αυτός δεν ξέρει ό,τι ξέρουν όλοι.
Η αγάπη δε βλέπει με τα μάτια, παρά με το νου.
Γι αυτό και τον Έρωτα τυφλό τον ζωγραφίζουν.
Καλώς ήλθες, ωραία Ελένη. Πού πηγαίνεις;
Με λες ωραία;
Μην ξαναπείς τη λέξη ωραία. Ο Δημήτριος σένα λέει ωραία.
Ευτυχισμένη ωραία!
Όπως κολλάει η αρρώστια, να κόλλαγε κι η χάρη...
κι εγώ από τις χάρες σου να κόλλαγα, ωραία Ερμία.
Μάθε με πώς κοιτάζεις και με ποια τέχνη...
ρυθμίζεις τους παλμούς της καρδιάς του Δημήτριου.
- Δε φταίω για την τρέλα του. - Μόνο η ομορφιά σου.
- Ας είχα αυτό το φταίξιμο. - Ησύχασε.
Δε θα με βλέπει πια. Εγώ κι ο Λύσανδρος θα φύγουμε.
Θα φανερώσουμε σε σένα τι σκοπεύουμε.
Αύριο βράδυ, όταν η Φοίβη καθρεφτίζεται στο νερό...
την ώρα που κλεφτά το σκάν' οι ερωτευμένοι...
απ' την Αθήνα θα το σκάσουμε.
Θα ξεχάσουμε την Αθήνα, θα κάνουμε νέους φίλους.
Χαίρε, γλυκιά μου, να προσεύχεσαι για μας.
Η τύχη να σου χαρίσει τον Δημήτριο.
Κράτα το λόγο σου, Λύσανδρε.
Όπως καίγεσαι γι αυτόν, να καεί ο Δημήτριος για σένα!
Ω, ντροπή!
Ω, κόλαση!
ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΤΟΥ ΔΟΥΚΑ ΘΗΣΕΑ
ΜΙΚΡΟ ΕΠΙΔΟΜΑ ΘΑ ΔΟΘΕΙ ΣΤΟΥΣ ΝΙΚΗΤΕΣ
Πού είναι ο άντρας μου; Πού είναι ο άχρηστος ονειροπόλος;
- Είναι όλος ο θίασος εδώ; - Εδώ, Κυδώνη.
Φώναξέ τους όλους, έναν-έναν όπως είναι στον κατάλογο.
Εδώ είναι ο κατάλογος με τα ονόματα όσων είναι ικανοί...
να παίξουν στην παράσταση για τον γάμο του Δούκα.
Πρώτα, φίλε Κυδώνη, πες μας την υπόθεση του έργου.
Μετά διάβασε τα ονόματα των ηθοποιών και μπες στο θέμα.
Το δράμα είναι:
"Η Τραγική Κωμωδία και ο Θάνατος Πύραμου και Θίσβης".
Θαυμάσιο έργο, σας λέω, και διασκεδαστικό.
Τώρα, Κυδώνη, φώναξε τους ηθοποιούς με τον κατάλογο.
Κύριοι...
αραιώστε!
Ν' απαντάτε όταν σας φωνάζω.
Στημόνης, ο υφαντής.
Παρών! Πες μου τι ρόλο έχω και τράβα παρακάτω.
Εσύ, Στημόνη, έχεις το ρόλο του Πύραμου.
Τι είναι ο Πύραμος; Εραστής ή τύραννος;
Εραστής που σκοτώνεται, παλικαρίσια από αγάπη.
Θα κάνω να χυθούν κάμποσα δάκρυα στην παράσταση.
Αν κοιτάζουν οι θεατές τα μάτια τους. Θα φέρω θύελλες.
Θα συγκινήσω όσο δεν πάει άλλο.
Τράβα παρακάτω.
Θα 'θελα, όμως, ρόλο τύραννου. Θα 'παιζα καλά τον Ηρακλή.
Ή άλλο ρόλο, όπου τα σπάζει κανείς και τα κάνει λίμπα.
Οι βράχοι αχούν, τρελά χτυπούν...
Κι οι πόρτες σπουν της φυλακής.
Του Φοίβου πια το άρμα με βια...
βαρεί κλωτσιά...
μοίρας κακής!
Αυτό ήταν επιβλητικό.
Πύραμος, είπαμε.
Φυσούνης, ο γύφτος.
Εσύ θα παίξεις Θίσβη.
- Ιππότης είναι ο Θίσβος; - Η κόρη που αγαπά ο Πύραμος.
Δεν μπορώ να παίξω γυναίκα. Βγάζω γένια.
Θα παίξω εγώ και τη Θίσβη, με μάσκα.
Θα μιλάω με τρομερά ψιλή φωνή. "Θισβούλα, Θισβούλα."
"Πύραμε, γλυκιά μου αγάπη".
"Η Θίσβη σου η αγαπημένη".
Όχι. Εσύ θα παίξεις τον Πύραμο.
Κι εσύ Φυσούνη, τη Θίσβη.
Βελόνης, ο ράφτης.
Ροκάνης, ο μαραγκός. Έχεις τον ρόλο του λονταριού.
Αν τον έχεις, δώσ'τον μου, γιατί είμαι αργός στη μελέτη.
Μπορείς να αυτοσχεδιάσεις, μόνο μούγκρισμα είναι.
Ας παίξω γω το λιοντάρι.
Θα μουγκρίσω τόσο, που θα με προσέξουν όλοι.
Μέχρι κι ο Δούκας θα πει: "Να ξαναμουγκρίσει!"
Αν το παρακάνεις θα τρομάξει η δούκισσα και οι κυρίες.
Κι αυτό φτάνει για να μας κρεμάσουν.
Αν τρομάξω τις κυρίες και χάσουν τα μυαλά τους...
δε θα'χουν παρά να μας κρεμάσουν.
Εγώ, όμως, θα κάνω ένα γλυκό μούγκριμσμα, σαν πιτσουνάκι.
Θα μουγκρίζω σα να'μουν αηδόνι.
Δε θα παίξεις άλλο ρόλο, μόνο τον Πύραμο.
Ο Πύραμος είναι άντρας με γλυκό πρόσωπο.
Πιο ομορφάντρα δε θα βρεις.
Είναι άντρας ιπποτικός και χαριτωμένος.
Γι αυτό πρέπει να παίξεις τον Πύραμο.
Καλά, θα το αναλάβω.
Σας παρακαλώ να μάθετε τους ρόλους σας έως αύριο βράδυ.
Θα με ανταμώσετε στο δάσος να κάνουμε τις πρόβες.
Αν ανταμωθούμε στην πόλη, θα μαθευτούν τα σχέδιά μας.
Σας παρακαλώ, να μη λείψετε.
Θα έρθουμε, κι εκεί θα κάνουμε τη δοκιμή...
χωρίς φόβο και με όλο το θάρρος.
Βάλτε τα δυνατά σας να τα μάθετε στην εντέλεια.
Προτού ο Δημήτριος δει την Ερμία...
κατέβαζε χαλάζι τους όρκους πως μ'αγαπάει.
Κι όταν το χαλάζι το άγγιξε η ζέστα της Ερμίας...
ευθύς έλιωσε κι έλιωσαν κι οι κατεβασιές οι όρκοι.
Θα πάω να το ειπώ πως φεύγει η Ερμία.
Κι αυτός θα πάει στο δάσος αύριο βράδυ ξοπίσω της.
Δαιμόνιο, πώς είσαι; Για πού το 'βαλες;
Βουνά, κάμπους, πλαγιές, βράχους, δάση περνώ...
και στενά κι απλωσιές και φωτιά και νερό...
με γοργότερο ποδάρι κι απ'το στοργγυλό φεγγάρι.
Μπρος απ΄την καλοκυρά, τη χλόη δροσίζω όπου περνά.
Ή με γελάει ο ίσκιος κι η φτιαξιά σου...
ή είσαι το άταχτο ζιζάνιο που σε φωνάζουν Καλόγιαννο.
Εσύ δεν είσαι που τρομάζεις τις χωριατοπούλες...
που ξαφρίζεις το γάλα και κάνεις την κυρά άδικα λαχανιάζοντας να δέρνει;
Το 'βρες, εγώ 'μαι ο πρόσχαρος γυρολόγος της νύχτας...
που κάνω χωρατά για να γελάει ο Όμπερον...
Πότε ξεγελάω κάνα άλογο, χλιμιντρώντας σαν φοράδα...
Και πότε...
Σ'αφήνω γεια, δαιμόνιο αλητάκι...
Φεύγω.
Φτάνει η κυρά μου με τα ξωτικά της.
Ο βασιλιά απόψε έχει γλέντι εδώ.
Πρόσεξε η κυρά μπροστά του να μη βγει.
Γιατί είν' ο Όμπερον μαζί της φωτιά και λαύρα.
Κακό φεγγαραντάμωμα, περήφανη Τιτάνια.
Πώς; Ο ζηλιάρης ο Όμπερον; Νεράιδες, πάμε εδώθε.
Ορκίστηκα μακριά απ'την κλίνη του.
Στάσου, άμυαλη κοκόνα. Εγώ δεν είμαι ο κύρης σου;
Κι εγώ η κυρά σου τότε.
Πώς ήρθες εδώ απ'της Ινδίας την πιο ξέμακρη την στέπα;
Μ'αλήθεια, η Αμαζόνα η σφιχτοκρέατη...
με τις μπότες, η αγάπη σου η πολεμική...
παντρολογιέται με τον Θησέα...
κι ήρθες χαρά και προκοπή να δώσεις.
Έχεις την αναίδεια να μιλάς, Τιτάνια...
ενώ αγαπάς τον Θησέα, για τη φιλία μου με την Ιππολύτη;
Αυτά είναι επινοήματα της ζήλειας.
Εμείς ποτέ δε σμίξαμε μετά το καλοκαίρι εκείνο...
σε βουνό, σε κάμπο ή σε λιβάδι...
πλάι σε πηγή ή σε ρυάκι...
γιατί με τις γκρίνιες σου μας χάλαγες το γλέντι.
Γι' αυτό οι άνεμοι που μας σφύριζαν του κάκου...
για να εκδικηθούν, ρούφηξαν τη θάλασσα αρρώστιας καταχνιές...
που 'πέσαν στην στεριά...
και φούσκωσαν τα ρέματα τόσο που πλημμύρισαν τον τόπο.
Και τούτες οι κακοσύνες βγαίνουν...
απ' τη διαμάχη μας και τη διχόνοιά μας.
Εμείς γονιοί τους και αρχή τους είμαστε.
Διορθωσέ τα, τότε.
Είναι στο χέρι σου.
Γιατί η Τιτάνια να σκάει τον Όμπερόν της;
Μόνο ένα αγόρι σου ζητώ, να 'ναι κοπέλι μου.
Αυτό βγάλ'το απ'το νου σου.
Για όλον τον νεραϊδόκοσμο, τ'αγόρι δεν το δίνω.
Η μάνα του ήταν μέλος του τάγματός μου.
Και στης Ινδίας, το μυρωμένο αγέρι, νύχτα...
πολύ συχνά στάθηκε πλάι μου...
και κάτσαμε στου Ποσειδώνα την ξανθή αμμουδιά...
και βλέπαμε τους εμπόρους που αρμένιζαν στο πέλαγος.
Και γελάσαμε με τα πανιά που γκαστρωμένα...
απ'τον θρασύ αέρα φούσκωναν.
Μα ήταν θνητή και στου παιδιού τη γέννα πέθανε.
Για χάρη της εγώ ανατρέφω το παιδί.
Και για χάρη της δεν το αποχωρίζομαι.
Πόσο θα μείνεις στο δάσος;
Ως να γεννούν οι γάμοι του Θησέα.
Αν θέλεις φρόνιμα να μπεις στον χορό μας...
και να ιδείς τα γλέντια μας στη φεγγαράδα, έλα μαζί μας.
Δώσ'μου τ'αγόρι κι έρχομαι.
Ούτε για το βασίλειό σου!
Νεράιδες, πάμε!
Θα 'χουμε κακά με τούτον ξεμπερδέματα αν μείνω.
Στο καλό...
Πριν βγεις απ'το δάσος, θα σε παιδέψω για την προσβολή.
Καλέ μου Πουκ, έλα δω.
Θυμάσαι κάποτε που σ'ένα ακρωτήρι καθισμένος...
ακροαζόμουν μια σειρήνα...
που έβγαζε τόσο γλυκιά, αρμονικιά πνοή...
που τ'άγριο κύμα ηρέμεψε με το τραγούδι της;
Είδα συνάμα, εσύ, όμως, όχι...
ανάμεσα σε γη και κρύα σελήνη...
τον Έρωτα να πετά πάνοπλος.
Σημάδεψε τον στόχο του...
και ξαμόλησε με ορμή του πάθους τη σαϊτιά.
Μα εγώ σημάδεψα που θα 'πεφτε η ριξιά του πόθου.
Έπεσε στη δύση, σ'ένα μικρό ανθάκι...
που λευκό σαν γάλα, τώρα πορφυρό απ'τη λαβωματιά.
Βρες μου αυτό το άνθος.
Ο χυμός του πάνω σε βλέφαρα κλειστά, κάνει κάποιον...
να ποθεί τρελά το πρώτο πλάσμα που θα δει.
Βρες το και γύρνα πριν κολυμπήσει ο Λεβιάθαν ένα μίλι.
Ζώνω τη γη μέσ'σε λεπτά σαράντα.
Αφού μου φέρει το άνθος...
θα παραφυλάξω στον ύπνο την Τιτάνια...
και στα βλέφαρά της θα στάξω το ζουμί του.
Ό,τι πρωτοϊδεί ξυπνώντας...
με καρδιά ερωτευμένη θα τρέξει πίσω του.
Και πριν την ξεμαγέψω...
θα την καταφέρω να μου δώσει το παιδί.
Δε σ'αγαπώ, μη με κυνηγάς!
Πού'ναι ο Λύσανδρος και η Ερμία;
Μου'πες εδώ, στο δάσος τούτο είναι φευγάτοι, κι εγώ...
σαν κούτσουρο στο δάσος δεν μπορώ να σμίξω με την Ερμία.
Φεύγα, μακριά από μένα και πίσω μου μην τρέχεις.
Εγώ σου πήρα τα μυαλά; Σου είπα ωραία λόγια;
Μην δε στο λέω καθαρά...
πως δε σε θέλω, δεν μπορώ να σ'αγαπήσω;
Μ'αυτό με κάνει πιο πολύ να σ'αγαπάω.
Είμαι το σκυλί σου...
κι όσο εσύ με δέρνεις, τόσο σου κουνάω την ουρά.
Σαν σκυλί μεταχειρίσου με, κλώτσα με, χτύπα με...
παράτησέ με, χάσε με, μα άσε με να τρέχω στο κατόπι σου.
Ζητάω μόνο να μου φερθείς σα να 'μαι το σκυλί σου.
Μην ερεθίζεις το μίσος μου. Αναγουλιάζω που σε βλέπω.
Κι εγώ αναγουλιάζω όταν δε σε βλέπω!
Μα...
εσύ την ηθική σου ζημιώνεις...
που έτσι ρίχνεσαι στα χέρια κάποιου που δε σε θέλει.
Να εμπιστεύεσαι στην ευκαιρία της νύχτας...
και στης ερημιάς την άσχημη τη συμβουλή...
τον θησαυρό της παρθενιάς σου τον πολύτιμο.
Έχω χάρη που με φυλάει, την αξία σου.
Γιατί δεν είναι νύχτα όταν θωρώ το πρόσωπό σου.
Γι αυτό δεν είμαι νυχτωμένη.
Ούτε είν' το δάσος έρημο αφού για μένα ο κόσμος είσαι εσύ!
Μακριά θα τρέξω να κρυφτώ...
και θα σ'αφήσω στο έλεος σε θεριά και σε αγρίμια.
Το αγριότερο θεριό τέτοια καρδιά δε θα 'χει.
Φεύγα. Θ' αλλάξει ο μύθος:
Η Δάφνη κυνηγάει τον Απόλλωνα, η περιστέρα τον γύπα!
Τι στέκομαι κι ακούω; Άσε με να φύγω.
Αν τρέξεις πίσω μου, κακό στο δάσος θα σου κάνω!
Στο ναό, στην πόλη, στην εξοχή, κακό μου κάνεις!
Ντροπή, Δημήτριε!
Αυτό το γένος μου προσβάλει.
Εμείς δεν πολεμάμε γι' αγάπη, σαν τους άντρες.
Αυτοί μπορούν να προξενεύουν μα οι γυναίκες όχι.
Σ'ακολουθώ...
κι ένα καλό γυρεύω.
Να πεθάνω απ'το χέρι που λατρεύω.
Ώρα καλή σου, κόρη.
Και σύντομα, αυτός θα σε παρακαλά κι εσύ θα φεύγεις.
Πού'ναι το λουλούδι;
Ξέρω μια όχθη όπου μεντόχορτο φυτρώνει...
και λουλουδίζουν γιούλια, βιόλες λυγερές.
Αγιόκλημα πυκνόφυλλο το κουκουλώνει...
γιασεμί και εγκλατίνες και μοσκές.
Εκεί η Τιτάνια, τις νύχτες κοιμάται λίγο.
Τη νανουρίζουν τα λουλούδια με χορούς και μυρωδιές.
Εκεί το φίδι αφήνει το γυαλιστό πουκάμισο...
που ντύνει μπόλικα μια ξωτικιά.
Με το χυμό του λουλουδιού τα μάτια της θ'αλείψω...
να βάλει ο νους της σκέψεις μισητές.
Πάρε λίγο κι εσύ και ψάξε να βρεις...
μια κόρη απ'την Αθήνα που αγαπά ένα ακατάδεχτο παιδί.
Άλειψέ του τα μάτια...
μα κοίτα στη νέα να πέσει η πρώτη του ματιά.
Θα τον γνωρίσεις απ'την αθηναϊκή φορεσιά.
Έλα να με βρεις πριν λαλήσει ο πρώτος πετεινός.
Ξενοιάσου, ό,τι είπες θα το κάνει ο δούλος ο πιστός.
Τώρα νανουρίστε με.
Μετά, στα έργα σας, κι αφήστε με να ησυχάσω.
Όλοι τώρα δρόμο! Όλα καλά.
Ένας να σταθεί φρουρός.
Ό,τι δεις όταν ξυπνήσεις...
γι'άντρα σου να τ'αγαπήσεις.
και γι'αυτό να λαχταρήσεις.
Αγριογούρουνο, μαϊμού...
λύκο, αρκούδα ή αλεπού.
Ό,τι δεις πρώτη ματιά, να γίνει αγάπη σου γλυκιά...
και να 'ναι τέρας σε ασκήμια.
Αγάπη μου...
έτσι θ'αποστάσεις που γυρίζουμε στο δάσος.
Κι έχω, αλήθεια, χάσει και τον δρόμο.
Δεν περιμένουμε εδώ να'ρθουν οι ευκολίες της ημέρας;
Αυτό να γίνει, Λύσανδρε.
Εσύ βρες κρεβάτι. Εγώ θα γείρω σ'αυτόν εδώ το βράχο.
Ένα για μας προσκέφαλο, μια καρδιά, μια κλίνη...
δυο κορμιά, μια πίστη.
Για χάρη μου κάνε πιο πέρα, όχι κοντά μου τόσο.
Παρεξηγείς τ'αθώα λόγια μου.
Οι καρδιές μας τόσο ζυμώθηκαν μαζί...
που πια μπορούν να γίνουν μία.
Τα κορμιά μας μ'όρκο δέθηκαν...
κι είναι και τα δυο μια πίστη.
Γι αυτό, στο πλάι σου μη μου αρνηθείς το κρεβάτι.
Αν γείρω εδώ, Ερμία, ψέματα δε λέω.
Ωραία μαντέματα μου λέει ο Λύσανδρός μου.
Μα, φίλε μου...
για χάρη της ευγένειας και της αγάπης, πέσε μακρύτερα.
Με σεμνότητα...
ο τύπος θέλει τον τίμιο νέο μακριά, χώρια απ'την κόρη.
Μείνε μακριά.
Καληνύχτα, γλυκέ μου φίλε.
Να μην αλλάξει η αγάπη σου ως το τέλος της ζωής σου.
Αμήν, για την ευχή σου λέω.
Όταν τελειώσειη αγάπη μου, ας τελειώσει κι η ζωή μου.
Εδώ θα πέσω.
Ο ύπνος να σε αναπαύσει.
Η μισή χάρη αυτή στα μάτια κείνου που'πε την ευχή.
Μεσ'στο δάσος όλο γύρα, πουθενά Αθηναίο δεν ήβρα...
στα ματόφυλλά του απάνω δοκιμή τ'ανθού θα κάνω.
Νύχτα...
και σιωπή.
Μα ποιος είναι εδώ;
Είναι ντυμένος Αθηνιώτικα.
Τούτος είναι που τη νέα πρόσβαλε την Αθηναία.
Να τη, βαριοκοιμάται η καημένη...
στο υγρό χώμα πεσμένη...
Άμοιρη ψυχή.
Κι απ'τον άκαρδο μακριά της αγάπης τον φονιά.
Βάρβαρε, πάνω στα μάτια σου ρίχνω...
μαγικό της αγάπης φίλτρο.
Ύπνο πια στο ξυπνητό σου δε θα δει το βλέφαρό σου.
Ξύπνα όταν φύγω.
Πρέπει να πάω στον Όμπερον.
Ξεκόλλα από μένανε! Μακριά μου!
Μεσ'στο σκοτάδι τ'άγριο μη μ'αφήνεις!
Πηγαίνω εγώ, κι εσύ στην τύχη σου να μείνεις.
Πιάστηκε η πνοή μου απ'το τρελό κυνήγι!
Όσο τον κάνω θεό, τόσο πιο λίγο το έλεος.
Ευτυχισμένη η Ερμία, όπου κι αν βρίσκεται.
Μαγευτική είν'η χάρη που έχουνε τα μάτια της.
Πώς λάμπουν τόσο;
Όχι από δάκρυα αλμυρά.
Γιατί από δάκρυα τα δικά μου είναι πιο συχνολουσμένα.
Όχι, εγώ είμαι...
ασχημομούρα σαν αρκούδα...
που μ'αντικρύζουνε τ'αγρίμια που προγκάνε.
Νεκρός ή κοιμισμένος;
Λύσανδρε, αν είσαι ζωντανός, καλέ μου, ξύπνα!
Πέφτω στη φωτιά για χάρη σου, αιθέρια!
Πού'ναι ο Δημήτριος;
Τι άντρας είν'αυτός που σ'αφήνει; Θα πεθάνει απ'το σπαθί μου.
Μη το λες αυτό, Λύσανδρε!
Κι αν αγαπάει την Ερμία σου, τι μ'αυτό;
Η Ερμία εσένα αγαπάει, κι ευχαριστήσου.
Με την Ερμία;
Το μετανιώνω που'χω με δαύτη χάσει ανούσια τον καιρό μου.
Δεν είν'η Ερμία αγάπη μου, παρά η Ελένη.
Ποιός κόρακα δε θ'άλλαζε με περιστέρια;
Γιατί να γεννηθώ γι' αυτήν την κοροϊδία;
Γιατί ν'αξίζω τέτοια χλεύη από σένα;
Δε φτάνει, νέε μου...
που ποτέ δεν αξιώθηκα γλυκιά ματιά απ'τον Δημήτριο;
Περιγελάς κι εσύ την αναξιότητά μου;
Έχε γεια...
Αλλά ομολογώ...
σε νόμισα πιο κύριο.
Δεν είδε την Ερμία.
Ερμία, εδώ κοιμήσου, και μη ζυγώσεις πια τον Λύσανσρο.
Και τώρα, δυνατά μου...
Χαρίστε την αγάπη μου και τη δύναμή μου...
στην τιμή της Ελένης, γιατί είν'αυτή η κυρά μου.
Αλί μου, τι όνειρο είδα!
Λύσανδρέ μου, δες πώς τρέμω...
απ'τον φόβο.
Δεν υπάρχει μέρος πιο κατάλληλο για την πρόβα μας.
Αυτό εδώ τ'αλώνι θα είναι η σκηνή μας...
και τούτα δω τα βάτα το παρακήνιό μας.
Να παίξουμε τώρα αληθινά, όπως μπροστά στον Δούκα.
Τι είναι;
Υπάρχουν πράγματα στην κωμωδία του Πύραμου και...
της Θίσβης που δε θ'αρέσουν.
Οι κυρίες δε θ'αντέξουν τον σκοτωμό του Πύραμου.
Τι φόβος!
Ν΄αφήσουμε τους σκοτωμούς απ'έξω.
Καθόλου! Έχω μια ιδέα που όλα διορθώνονται.
Γράψτε μου έναν πρόλογο κι ας λέει...
πως με το σπαθί ο Πύραμος δε σκοτώνεται στ'αλήθεια.
Και πως δεν είμαι ο Πύραμος, αλλά εγώ ο Στημόνης.
Έτσι δε θα φοβηθούν.
Θα έχουμε τέτοιο πρόλογο γραμμένο σε οχτώ και έξι.
Καλύτερα σε οχτώ κι οχτώ.
Μα έχουμε ακόμα δυο δυσκολίες:
Το φως του φεγγαριού για το αντάμωμα Πύραμου και Θίσβης.
Έχει φεγγάρι εκείνο το βράδυ;
Ένα ημερολόγιο! Κοιτάξτε μέσα και βρείτε το φεγγάρι!
Θα φωτάει το φεγγάρι.
Θ'αφήσουμε ένα παραθυρόφυλλο ανοιχτό στην κάμαρη...
κι ας φωτάει το φεγγάρι απ'το παράθυρο.
Χρειαζόμαστε, όμως, κι έναν τοίχο στο μεγάλο δωμάτιο.
Γιατί οι δυο τους τα'λεγαν μέσα από χαραμάδα τοίχου.
- Δε γίνεται να φέρεις τοίχο! - Τι λες εσύ, Στημόνη;
Ο ένας ή ο άλλος πρέπει να παραστήσει τον τοίχο.
Ας βάλει πάνω του...
λίγο ασβέστη, λάσπη ή πηλό για να σημαίνει τον τοίχο.
Ας κρατήσει τα δάχτυλα έτσι.
Και μέσα απ'αυτή τη χαραμάδα να κρυφομιλούν ο Πύραμος...
και η Θίσβη.
Μπορείς να φέρεις τον τοίχο.
Έτσι όλα διορθώνονται.
Πύραμε, άμα πεις τα λόγια, να πας πίσω απ'τον φράχτη.
Θίσβη, στάσου εμπρός.
Αριστερό πόδι εμπρός και με αρχαία στάση.
Λέγε, Πύραμε.
Τι κάνουν τούτοι στην κούνια πλάι της νεραϊδοβασίλισσας;
Ατάκα;
Θίσβη...
πώς βγάζει τ'άνθος γλυκιά ευωδία και βρώμα;
"Χρώμα!"
Γλυκιά ευωδία και χρώμα, έτσι κι η πνοή σου ακριβή.
Μα, άκου, φωνή!
Στάσου ένα λεπτό, και αμέσως θα'ρθω μπροστά σου να φανώ.
Περίεργο Πύραμο βλέπω εδώ.
Τώρα μιλάω;
Μίλα! Γιατί πάει να δει τι κρότο άκουσε και θα γυρίσει.
- Ακτινοβόλε... - Ακτινοβόλε!
Ακτινοβόλε Πύραμε...
άσπρος σαν κρίνο...
Αν ήμουν, Θίσβη, όμορφος, θα'μουν δικός σου μόνο.
Θα σ'ανταμώσω, Πύραμε, στου Σπύρου το μνήμα.
"Στου Πύρρου το μνήμα!" Αλλά αυτό δεν το λες τώρα!
Αυτό το απαντάς στον Πύραμο. Εσύ λες τον ρόλο όλο μαζί.
Βγες, Πύραμε!
Πέρασε την ατάκα σου.
Αν ήμουν, Θίσβη...
Αν ήμουν, Θίσβη, όμορφος, θα 'μουν δικός σου μόνο.
- Φρίκη, τρομάρα! Φύγετε! - Στοιχειώσαμε εδώ!
Στημόνη, έχεις αλλάξει. Τι βλέπω σε σένα;
Τι βλέπεις;
Τα μούτρα σου τα γαϊδουρινά, αυτό βλέπεις!
Σε καλό σου, Στημόνη... Είσαι μαγεμένος!
Γιατί το σκάσανε;
Κατάλαβα την κατεργαριά τους.
Θέλουν να με σκιάξουν, σαν να'μαι γάιδαρος, αν μπορούν.
Μα δε θα το κουνήσω από δω ό,τι κι αν κάνουν.
Θα τραγουδώ για ν'ακούσουν πως δε φοβάμαι.
Μύτη του μαύρου κότσυφου
βαθύ πορτοκαλί
λαλιά τονάτη κορδαλλού
και φλώρου ουρά λιανή.
Άγγελος με ξυπνά απ'τ'άνθινό μου στρώμα;
Τ'αηδόνι, ο σπίνος κελαηδούν κι ο κούκος τσαμπουνά
πολλοί που ακούνε δεν τολμούν
να του απαντήσουν "μπα".
Παρακαλώ σε, ωραίε θνητέ, ξανατραγούδησε.
Μου καταμάγεψε τ'αυτί η φωνή σου.
Η όψη σου σκλάβωσε τη ματιά μου.
Κι η παλικαριά σου με σπρώχνει...
απ'την πρώτη ώρα που σε είδα να σου το πω, να ορκιστώ...
πως σ'αγαπώ.
Μου φαίνεται, κυρία μου, πως δεν έχετε λόγο γι αυτό.
Αν και για να πούμε την αλήθεια...
λογική και έρωτας δεν κάνουνε πολλή παρέα σήμερα.
Κι εγώ μπορώ να χωρατεύω, όμως, αν τύχει.
Είσαι τόσο σοφός όσο κι όμορφος.
Ούτε το'να, ούτε τ'άλλο.
Θα μου'φτανε τόση εξυπνάδα ώστε να βγω από το δάσος.
Έξω απ'το δάσος μην ποθείς να βγεις!
Εδώ θα μείνεις, θες δε θες.
Γι'ακολουθία σου δαιμόνια θα σου δώσω.
Στολίδια απ'του γιαλού τα βάθη θα σου βρουν...
κι όταν κοιμάσαι στ'άνθη θα σου τραγουδούν.
Θα καθαρίσω τη θνητή χοντροκοπιά σου...
και θα πετάς σαν πνεύμα αγέρινο.
Μπιζελάνθι! Αραχνοφάδι!
Σιναπόσπορε κι Άγανο!
Πού θα πάμε;
Πρόθυμα κι ευγενικά θα υπηρετείτε τον κύριο.
Όπου πάει, πηδάτε γύρω του, χορεύετε μπροστά του.
Φιλεύετε τον ροδάκινα, χαμοκέρασα...
Μοσχοστάφυλα, πρώιμα σύκα και μούρα.
Δαιμόνια, τώρα προσκυνάτε τον!
Ευχαριστώ την ευγένειά σας μέσα απ'την καρδιά μου.
- Τα ονόματά σας, παρακαλώ; - Αραχνοφάδι.
Ελπίζω να γνωριστούμε καλύτερα, φίλη μου.
Αν κόψω το δάχτυλό μου, θα σε μεταχειριστώ.
Τ'όνομά σας παρακαλώ; - Σιναπόσπορος.
Γνωρίζω την υπομονή σας. Το σόι σου μ'έκανε να κλάψω.
Ελπίζω να γνωριστούμε καλύτερα.
Χαίρε, θνητέ!
Χαίρε, χαίρε, χαίρε.
Αναρωτιέμαι αν ξύπνησε η Τιτάνια.
Τάχα σαν τι να πρωτοείδε...
που μ'έρωτα έξαλλο ευθύς θα του ριχτεί;
Τρελό δαιμόνιο!
Στο στοιχειωμένο τούτο μέρος τι καινούριο;
Η κυρά μου έπεσε σ'αγάπη μ'ένα τέρας.
Αυτό δα πέτυχε πιο καλό απ'όσο το φαντάστηκα.
Κι άλειψες με το χυμό του πόθου τα μάτια του Αθηναίου;
Τον βρήκα κοιμισμένο. Έγινε κι αυτό.
Κρύψου!
Σε βρίζω, και λίγο είναι. Μου'δωσες λόγο για ανάθεμα.
Τον Λύσανδρο αν σκότωσες και πάτησες στο αίμα...
όλος βουτήξου και σκότωσε κι εμένα.
Να τος, ο ίδιος Αθηναίος.
Η νέα αυτή'ναι, μα ο νιος δεν είναι ο ίδιος.
Ο ήλιος δεν ήταν τόσο πιστός στη μέρα, όσο αυτός σε μένα.
Έφυγες λες κρυφά απ'την κοιμισμένη Ερμία;
Πού είναι;
Καλέ μου Δημήτριε, φέρ'τον μου.
Κάλλιο να ρίξω στους σκύλους το κουφάρι μου.
Χάσου, λυσσάρικο σκυλί!
Μαζί σου χάνω κάθε υπομονή που πρέπει να'χει μία κόρη.
Τον σκότωσες στον ύπνο; Τι παλικάρι!
Και μια οχιά το έκανε αυτό!
Θυμώνεις από λάθος. Εγώ δεν έχυσα του Λύσανδρου το αίμα.
- Κι ούτε τον έχω για νεκρό. - Πες μου πως είναι καλά!
Κι αν τάχα το'κανα... ποια χάρη θα'χα γι αυτό;
Την χάρη να μη με ξαναδείς ποτέ!
Με τη λύσσα που την έπιασε, δεν είναι να πάω κοντά της.
Γι αυτό θα μείνω λίγο εδώ.
Τι έχεις κάνει;
Από λάθος έστιψες τ'άνθος σε πιστού ερωτευμένου μάτι.
Γύρνα το δάσος γρηγο- ρότερα απ'τον άνεμο.
Να βρεις την Ελένη απ'την Αθήνα.
Με μια γητειά φέρ'την εδώ.
Στο μεταξύ, θα'χω κι αυτόν εδώ μαγέψει.
Πάω! Δες πώς πάω γοργά!
Ουδέ η σαϊτα απ'το δοξάρι έτσι πετά!
Θαρρώ η σελήνη με κοιτάζει δακρυσμένη.
Στενάζει αυτή, στενάζει κάθε λουλουδάκι...
μοιρολογώντας μια αγνότητα που παίρνεται.
Φέρ'τον μου στο γιατάκι.
Τη γλώσσα δέστε του, βουβά να μου τον φέρετε.
Κόκκινο άνθος σαν φωτιά απ'την ποθοσαϊτιά...
στάξε του μια στάλα αψιά...
για να ιδεί την κοπελιά...
πιο λαμπρή απ'αστροφεγγιά.
Μόλις βγει μπροστά σου η νια, ξύπνα...
ζήτα της τη γιατρειά.
Βασιλιά των ξωτικών, η Ελένη φτάνει εδώ.
Κι από πίσω της με πάθος να ο νιος που πήρα λάθος.
Γλέντι που'χει να γενεί!
Τι τρελοί που'ναι οι θνητοί!
Δεν κοροϊδεύω όταν λέω πως σ'αγαπώ.
Δάκρυα δε φέρνει ο χλευασμός ούτε η ειρωνεία.
Της πίστης δάκρυα είν'αυτά.
Όρκοι με δάκρυα είναι απόδειξη αλήθειας.
Πώς κοροϊδία φαίνεται σε σένα αυτό το πράγμα...
αφού της πίστης βούλα είναι το κλάμα;
Τι πονηριά! Φριχτό η αλήθεια την αλήθεια να σκοτώνει!
Αρνιέσαι τους όρκους στην Ερμία;
Οι όρκοι σου δε μετράνε!
Δεν είχα κρίση όταν της ορκιζόμουν!
Ούτε τώρα που την παρατάς!
Εκείνη θέλει ο Δημήτριος, όχι εσένα!
Ελένη...θεά...
νύμφη...τέλεια... ουράνια!
Πώς να παρομοιάσω τα μάτια σου; Το κρύσταλλο είν'θολό!
Τα κόκκινα χείλη σου...
πώς σκανταλίζουν για φιλί σαν ώριμα κεράσια!
Ω ντροπή! Ω κόλαση!
Σεις βλέπω βαλθήκατε να διασκεδάσετε μαζί μου.
Δε φτάνει το μίσος σας; Θέλετε και να με ρεζιλέψετε;
Ελένη, δεν είναι αλήθεια!
Λύσανδρε, αγάπη μου!
Γιατί μ'άφησες έτσι;
Γιατί να μείνω; Μ'έσπρωξε ο έρωτας να φύγω.
Ποιος έρωτας σε πήρε μακριά;
Έρωτας που δε μ'άφηνε ήσυχο.
Τι τρέχεις πίσω μου; Δεν το κατάλαβες;
- Το μίσος μ'έδιωξε για σένα. - Δεν τα πιστεύεις όσα λες!
Είναι κι αυτή στη συμπαιγνία.
Κακίστρω Ερμία! Κόρη αχάριστη!
Κι εσύ συνωμότησες μαζί τους να με μπλέξετε...
μέσ'στη σαχλή ειρωνεία σας;
Όλα λοιπόν τα μυστικά μας, οι όρκοι μας οι αδερφικοί...
οι ώρες που περνούσαμε μαζί προτού χωρίσουμε.
Όλα αυτά είναι ξεχασμένα;
Κουρελιάζεις την αγάπη μας και κοροϊδεύεις τη φίλη σου;
Αυτό δεν το θέλει η φιλία.
Πρέπει όλες να σ'αποδιώξουν, κι ας ντροπιάζομαι μόνο εγώ.
Τι θες να πεις δε νιώθω!
Καμώνεσαι θλιμμένο βλέμμα και πίσω μου με περιγελάς.
Αν είχες μια στάλα συμπόνοια δε θα μ'έκανες το παιχνίδι σας!
Μα έχε γεια. Το λάθος είν' δικό μου.
Μόνη γιατρειά, να λείψω ή να πεθάνω.
Ελένη, σ'αγαπώ, στη ζωή μου!
Έξοχα!
- Εγώ σ'αγαπώ πιο πολύ! - Λύσανδρε, δε χωρατεύεις;
Πως! Κι εσύ το ίδιο κάνεις!
Δεν είμαι γω η Ερμία;
Ωραία και τώρα όπως πριν. Μα τι μ'αφήνεις, σοβαρά;
Δεν θέλω να σε ξαναϊδώ, μην αμφιβάλλεις.
Δεν αστειεύομαι, σε μισώ και την Ελένη αγαπώ.
Συ...αγύρτη!
Συ, ανθέ σκουλικιασμένε!
Συ, κλέφτρα της αγάπης!
Ήρθες νύχτα κι έκλεψες την καρδιά του αγαπημένου μου;
Αλήθεια! Μα δεν έχεις διόλου σεμνότητα και ντροπή;
Θες λόγια αγανάκτησης απ'την ευγενικιά μου γλώσσα;
Ντροπή! Υποκρίτρια εσύ και κούκλα!
Κούκλα; Πώς;
Τώρα κατάλαβα! Τους είπε να συγκρίνουν το ύψος μας.
Το μπόι της έδειξε και με την ψηλή κορμοστασιά της...
την καμαρωτή, τον νου του σήκωσε.
Και τόσο πια ψήλωσες στα μάτια του...
επειδή εγώ είμαι τόσο κοντή;
Πόσο κοντή είμ'εγώ, ζωγραφιστό μου ξόανο; Μίλα!
Πόσο κοντή είμαι;
Δεν είμαι δα και τόσο...
που να μη φτάνω με τα νύχια μου τα μάτια σου.
Μ'όλο που μ'εμπαίζετε, μην την αφήνετε να με πειράξει.
Μη νομίζετε πως...
επειδή είναι πιο κοντή από μένα...
μπορώ μαζί της να τα βάλω.
Πάλι κοντή με λέει!
Καλή μου Ερμία, μη μου κακιώνεις!
Τώρα αφήστε με για την Αθήνα να τραβήξω με την τρέλα μου.
Πίσω σας πια δε θα'ρθω. Βλέπετε πόσο ανόητη είμαι.
Φεύγα. Ποιος σε κρατάει;
Κάποια καρδιά που αφήνω εδώ.
- Ο Λύσανδρος; - Όχι, ο Δημήτριος!
Μη φοβάσαι, δε σε πειράζει.
Όχι, κύριε, κι άσε, μην παίρνεις το μέρος της.
Στο σχολείο ήτανε πάντα καβγατζού, αν και μικρόσωμη.
Είναι άγρια.
Μικρόσωμη; Όλο μικρόσωμη, κοντή και τίποτα άλλο!
Πώς επιτρέπεις να με βρίζει; Άσε με να την πιάσω!
Φεύγα, κοντοστούπα!
Μόριο, που έχεις φάει το ζαροβότανο!
Κοντορεβίθι, βαλανίδι!
Τώρα δε με κρατεί.
Έλα πίσω μου να δούμε ποιος από μας...
στην Ελένη έχει διακίωμα πιο πολύ.
Πίσω σου εγώ; Όχι, πάμε πλάι με πλάι μαζί!
Εσύ, κυρά μου...
φταις γι αυτή τη φασαρία.
Μη φεύγεις δα.
Δε σ'εμπιστεύομαι...
ούτε θέλω την κατα- ραμένη συντροφιά σου.
Κι αν έχεις χέρια σβέλτα για καβγά, έχω πόδια πιο μακριά.
Βρίσκομαι σε απορία και δεν έχω τι να πω.
Είδες, απρόσεχτε, τι κάνεις με τα λάθη σου τα αιώνια;
Εκτός αν δεν τα έκανες εξεπίτηδες.
Αλήθεια, έκανα λάθος.
Μου'πες πως θα γνώριζα τον νιο απ'τα αθηναϊκά του ρούχα.
Οι ερωρευμένοι πάνε να βρουν μέρος για να χτυπηθούν.
Εμπρός, τη νύχτα θόλωσε.
Τον έναστρο ουρανό σκέπασε με πούσι υγρό και μαύρο...
και τους δυο μνηστήρες στείλε τόσο μακριά...
που να μη βρίσκει ο ένας τον άλλο.
Τότε στίψε το αψύ χορτάρι αυτό στου Λύσανδρου...
στου Λύσανδρου το μάτια...
Ενώ μ'αυτά θα καταγίνεσαι, εγώ θα τρέξω στην κυρά...
να ζητήσω το παιδί.
Μετά θα λύσω τα μάγια, το τέρας θα γνωρίσει...
και όλα θα είναι πια ειρηνικά.
Από δω κι από κει, θα τους φέρω εδώ κι εκεί.
Όλη με τρομάζει η γη. Φέρ'τους Πουκ, εδώ κι εκεί.
Νά τος ο ένας, έρχεται.
Πού είσαι, Δημήτριε, καυχησιάρη;
- Εδώ, χαμένε. Πού'σαι συ; - Σε φτάνω ευθύς.
Λύσανδρε, μίλα πάλι!
Φοβιτσιάρη, δειλέ, το'βαλες στα πόδια;
'Ελα, δειλέ, έλα αγόρι μου!
- Εκεί είσαι; - Έλα δω που σε φωνάζω.
Εδώ δεν είναι μέρος για παλικαριές.
Είναι γρήγορος. Τρέχω γοργά, μ'αυτός το σκάει γοργότερα!
Κι έπεσα σ'έναν κακό δρόμο, όλο μαυρίλα.
Θα μείνω εδώ.
Φτάσε, χαριτωμένη ημέρα!
Ζύγωσε, εδώ είμαι!
Όχι δα, με κοροϊδεύεις.
Αν φέξει, κι ακριβά θα το πληρώσεις όταν σε δω.
Τώρα τράβα το δρόμο σου.
Η κούραση με βιάζει να γείρω σ'αυτό το κρύο κρεβάτι.
Όταν η μέρα ζυγώσει, να'σαι σίγουρος πως θα σε βρω.
Δεν έχω δύναμη...
Δεν έχω πια καρδιά...
Με κόπο σέρνομαι, πιο πέρα δεν μπορώ.
Ως να φέξει, θα γείρω εδώ.
Ουρανοί, φυλάξτε μου τον Λύσανδρο, αν καβγάς γενεί.
Νύχτα οκνή...
Νύχτα βαρετή κι ατελείωτη...
βιάσε τις ώρες σου!
Φανείτε της αυγής οι χάρες, για να βρω δρόμο να γυρίσω.
Αυτούς που εχθρεύονται τη συντοφιά μου ν'αφήσω.
Κι ύπνε, που κάποτε αποδιώχνεις τον καημό...
για λίγο διώξε τον εαυτό μου από κοντά μου.
Έλα, κάθισε εδώ, στο λουλουδάτο στρώμα.
Θα σου χαϊδέψω εγώ τ'αφράτο σου το μάγουλο...
και θα σου βάλω στο κεφάλι μοσχολούλουδα...
και τα τρισχαριυωμένα σου μεγάλα αφτιά θα τα φιλήσω...
αγαπημένου μη ψυχή.
Πρέπει να πάω στον κουρέα. Πώς έγινα τόσο τριχωτός;
Είμαι τρυφερός γάιδαρος...
κι όταν με γαργαλάνε οι τρίχες πρέπει να ξύνομαι.
Μη θες ν'ακούσεις μουσική, γλυκιά μου αγάπη;
Ή πες, τι θα'θελες να φας γλυκιά μου αγάπη.
Να σου πω...ένα δεμάτι σανό. Ή να μασουλήσω βρώμη ξερή.
Όμως η καθαυτό όρεξή μου είναι για μια αγκαλιά βίκο.
Ο καλός, ο γλυκός βίκος δεν έχει το ταίρι του.
Μα σας παρακαλώ, μην αφήσετε να με ξυπνήσουν.
Μου΄ρχεται κομμάτι ύπνος.
Κοιμήσου συ...κι εγώ θα σε νανουρίσω στην αγκαλιά μου.
Σεις, ζιζάνια, μακριά φύγετε!
Έτσι τ'αγιόκλημα, η αγράμπελη η γλυκιά σφιχταγγαλιάζει.
Έτσι ο κισσός ο τρυφερός...
στα ροζιασμένα περιπλέκεται δάχτυλα της φτελιάς.
Πώς σ'αγαπώ!
Πώς σε λατρεύω!
Κοιμήσου αυτού, βαθιά.
Γιατρικού...
σταξιά...
γιάνε τη θολή ματιά.
Ξυπνητός χαρά αυτός να βρει ξανά...
στην παλιά του την κυρά.
Κι έτσι, παίρνει ο Γιάννος τη Γιαννούλα...
η τσουκάλα την κουτάλα...
κι όλα θα'ναι μέλι γάλα.
Καλώς τον Πουκ. Βλέπεις την όμορφη αυτή θέα;
Μου κάνει λύπη πια μ'αυτόν τον έρωτά της.
Θα λευτερώσω από την άσχημη την πλάνη τα μάτια της.
Όπως ήσουν να γενείς...
κι όπως θώρεις να θωρείς.
Ξύπνα, Τιτάνιά μου...
γλυκιά βασίλισσά μου.
Καλέ μου Όμπερον, τι'ταν τούτη η υπνοφαντασία μου;
Είδα πως είχα αγαπήσει ένα γαϊδούρι.
Νά τη η αγάπη σου.
Πως έγινε αυτό, πες μου!
Σώπα λίγο.
Άκου αφέντη, ο κορδαλλός, λάλησε, άκου, ο πρωϊνός.
Έλα, σιωπηλά από δω τραβάμε με τους ίσκιους της νυχτός.
Μεις γοργότερα πετάμε κι απ'του φεγγαριού το φως.
Έλα, κύριέ μου, και πετώντας πες μου...
πώς εστάθη αυτό το θάμα...
να'μαι απόψε εδώ, καλέ μου...
με θνητούς της γης αντάμα.
Βασίλισσά μου, ας ανεβούμε στην κορφή του λόφου...
ν'ακούσουμε το γαύγισμα των σκύλων και τ'αντιλάλημά του.
Τα σκυλιά μου είναι σπαρτιάτικα και κανελιά...
και με τα κρεμαστά τους...
τα αφτιά...
Μα για στάσου.
Σαν τι νεράιδες είν'αυτές;
Εδώ, κύριέ μου, κοιμάται η κόρη μου.
Να κι ο Λύσανδρος. Κι ο Δημήτριος.
Και η Ελένη του γερο-Νέδρου.
Πώς βρίσκονται όλοι δω μαζί;
Σίγουρα σηκώθηκαν πρωί για του Μάη τη γιορτή.
Καλημερούδια, φίλοι μου.
Η μέρα το Αγίου Βαλεντίνου πέρασε.
Αυτά εδώ τα πουλάκια, τώρα ζευγαρώνουν;
Σας παρακαλώ. Σηκωθείτε όλοι επάνω.
Ξέρω ότι εσείς οι δυο είστε εχθροί.
Πώς γίνεται η ομόνοια τούτη;
Το μίσος με τη ζήλεια αντάμα να κοιμούνται χωρίς φόβο;
Θα σ'απαντήσω μισοξυπνητός και μισοκοιμισμένος.
Μα, την αλήθεια για να πω, με την Ερμία ήρθα εδώ...
έξω απ'την πόλη για να γλυτώσουμε απ'τον νόμο.
Αρκετά!
Παρακαλώ σε, κύριε, ο νόμος στο κεφάλι του να πέσει!
Το σκάσανε σαν κλέφτες από μένα κι από σένα, Δημήτριε.
Εσένα κλέψαν τη γυναίκα σου, εμένα τη συγκατάθεσή μου...
για να γίνει γυναίκα σου.
Άρχοντά μου, ποια δύναμη δε γνωρίζω...
αλλά μια δύναμη ανώτερη...
έλιωσε σαν το χιόνι την αγάπη μου για την Ερμία.
Κι όλη μου η πίστη, της καρδιάς μου ο πόθος...
χάρη και χαρά των ματιών μου...
είναι η Ελένη μονάχα.
Εραστές χαριτωμένοι...
τύχη καλή σας έχει σμίξει.
Αιγέα, τη θέλησή σου αψηφώ.
Αυτά τα ταίρια στο ναό μαζί μας για πάντα θα ενωθούνε.
Εμπρός για την Αθήνα, και τρεις με τρεις...
τρανή γιορτή θα γίνει!
Πάμε, Ιππολύτη.
Όταν έρθει η σειρά μου, φώναξέ με.
Βγαίνω στο "Πολύμορφέ μου, Πύραμε."
Κυδώνη;
Φυσούνη;
Καζάνη;
Βελόνη;
Το σκάσανε από δω και μ'απαρατήσανε κοιμισμένο.
Είδα ένα πολύ σπάνιο όνειρο.
Είδα ένα όνειρο...
που κανείς δεν μπορεί να πει τι όνειρο ήτανε.
Θα'ναι γάιδαρος όποιος πάει να εξηγήσει τούτο τ'όνειρο.
Τάχα πως ήμουνα...
Κανείς δεν μπορεί να πει τι ήμουνα.
Τάχα πως ήμουν...
Τάχα πως είχα...
Είναι τρελός όποιος πάει να πει τι μου φάνηκε πως είχα.
Μάτι ανθρώπου δεν τ'άκουσε, μάτι ανθρώπου δεν το είδε...
χέρι ανθρώπου δεν μπορεί να το γευτεί...
γλώσσα να το νιώσει, ούτε καρδιά...
να συλλαβίσει τι όνειρο ήταν αυτό που είδα.
Θα πω στον Κυδώνη να γράψει για τ'όνειρο αυτό μπαλάντα.
Θα λέγεται "Του Στημόνη..."
"τ'όνειρο."
Γιατί δεν είχε ούτε υφάδι ούτε στημόνι.
Θα το τραγουδήσω μετά την παράσταση για τον Δούκα.
Και για να το κάνω πιο εντυπωσιακό, θα το τραγουδήσω αφού πεθάνω.
Ο Στημόνης δε γύρισε ακόμα;
Δεν ακούστηκε καθόλου. Χωρίς άλλο, τον πήραν τα τελώνια.
Αν δεν έρθει... πάει η παράσταση.
Δεν μπορεί να προχωρήσει.
Κύριοι!
Ο Δούκας γύρισε απ'τον ναό...
κι είν' κι άλλα δυο ζευγάρια που παντρευτήκανε μαζί.
Αν πήγαινε καλά η παράσταση, θα κάναμε όλοι την τύχη μας.
Τι μας κάνει ο Στημόνης!
Στη ζωή του δε θα ξανάβρει μεροδούλι έξε πένες τη μέρα!
Ο Δούκας θα του τα'δινε που θα'παιζε τον Πύραμο.
Έξι πένες μεροδούλι για τον Πύραμο, ή τίποτα.
Πού'ναι τα παλικάρια;
Πού'ναι οι λεβεντιές;
Λαμπρότατη μέρα!
Ευλογημένη ώρα!
Έχω να σας πω πράματα και θάματα, αλλά μη με ρωτάτε.
Πες μας, Στημόνη.
Ούτε λέξη!
Εκείνο μόνο που θα σας πω είναι ότι ο Δούκας απόφαγε.
Μαζεύτε τα εργαλεία σας! Ξαναπεράστε τους ρόλους σας!
Η Θίσβη να καθαροντυθεί.
Το λιοντάρι να μην κόψει τα νύχια του, μοιάζουν αληθινά.
Ψιλά'ναι αυτά τα πράματα και δύσκολα να τα ξεχωρίσεις.
Σαν βουνά συννεφοσκεπασμένα.
Και ξαναβρήκα τον Δημήτριο...
μια λέω δικό μου, μια πάλι όχι.
Παράξενα μας λένε αυτοί οι ερωτευμένοι.
Πιο πολύ παράξενα, παρά αληθινά.
Ποτέ δεν πίστεψα σε παλαϊκά παραμύθια αερικών.
Μόνο οι ερωτευμένοι κι οι τρελοί βλέπουν ίσκιους...
που δε νιώθει η λογική.
Τέτοια χάρη έχει η φαντασία, φτάνει να νιώσει μια χαρά...
και βλέπει και κάποιον που φέρνει τη χαρά.
Μα όσα είπαν πως έγιναν και τ'αλλαγμένα τους μυαλά...
δείχνουνε κάτι πιο πολύ απο φαντασίες...
και παίρνουν κάποια αληθινή βάση...
μαζί πάντα παράξενη και...αλλόκοτη.
Χαρείτε, φίλοι μας!
Χαρά και μέρες αγάπης ας φωτίζουν τις καρδιές σας.
Κι εσένα πιο πολύ, στο διάβα σου και στο κρεβάτι σου.
Χορούς και μασκαρέματα θα'χουμε απόψε...
για να σπρώξουμε τις 3 ώρες που'χουμε ως να ξαπλώσουμε.
Πού'ναι ο θεατρώνης μας;
Δεν έχει κανένα δράμα να ξαλαφρώσουμε το βάσανο της ώρας;
Εδώ γραμμένα είν'όλα που'χουμε ετοιμάσει.
"Η Μάχη με τους Κένταυρους." Ψάλει ευνούχος με άρπα.
Τέτοια δε θέλουμε.
"Τ'οργιαστικό ξεφάντωμα των οργισμένων βακχίσων".
Παλιό έργο, το'παιξαν όταν γύρισα νικητής απ'τη Θήβα.
"Οι εννέα Μούσες που μοιρολογούν...
της μάθησης τον θάνατο που πέθανε στην ψάθα."
Αυτό είναι σάτιρα τσουχτερή που δεν ταιριάζει σε γάμο.
"Μεγάλη, σύντομη σκηνή για τον Πύραμο και τη Θίσβη."
"Τραγικότατη διασκέδαση."
Τραγική και διασκεδαστική; Μεγάλη και σύντομη;
Σαν καυτός πάγος κι αλλόκοτο χιόνι!
Ποιοι παίζουν;
Άνθρωποι δουλευταράδες, που ποτέ δεν ακόνισαν τη σκέψη.
Και τώρα γύμνασαν τη μνήμη τους για τις χαρές σας.
- Ας το ακούσουμε. - Όχι, αρχοντά μου.
Τ'άκουσα όλο. Ένα τίποτε, μα τίποτα δεν είναι.
Θα τ'ακούσω αυτό το δράμα.
Με λίγα λόγια και καλά...
το έργο μας διάλεξαν.
Γιατί δεν είν'για πέταμα ό,τι προσφέρει η απλότητα.
Έτσι το φεγαρόφωτο θα λάμπει απ'το παράθυρο.
Αν θέλει η χάρη σου, ο Πρόλογος είναι έτοιμος.
Ας έρθει.
Σ'αυτή τη φάρσα το'θελε η μοίρα να με κάνει...
να παρασταίνω τοίχο εγώ, όπου με λεν Καζάνη.
Και τέτοιο τοίχο, όπως είπα, θα φανταστείτε...
να έχει οπή, και μ'άλλους λόγους τρύπα...
απ'την οποία οι εραστές...
Απ'την οποία οι εραστές...
Ο Πύραμος κι η Θίσβη.
Ο Πύραμος κι η Θίσβη!
Ο Πύραμος κι η Θίσβη τα λέγανε κρυφά.
Η χαραμάδα είν'εδώ, φριχτή και διεστραμμένη...
που ανάμεσά της θα τα πουν οι δόλιοι αγαπημένοι.
Πώς να μιλά καλύτερα ο ασβέστης;
Το εξυπνότερο μεσοτοίχι που άκουσα ποτέ.
Ο Πύραμος πάει στον τοίχο. Σιωπή.
Νύχτα κατσουφιάρα εσύ!
Νύχτα με μαύρο χρώμα!
Νύχτα που είσαι πάντοτε, όταν δεν είναι ημέρα!
Νύχτα...νύχτα, αλί και πάλι αλί κι ακόμα.
Τρέμω μην ξέχασε να'ρθεί η Θίσβη μου εδώ πέρα!
Και τοίχε, εσύ...
Καλέ, γλυκέ μου τοίχε...
που τις αυλές τις πατρικές χωρίζεις τις δικές μας...
Και τοίχε συ, γλυκέ μου τοίχε...
Καλέ μου τοίχε...
δείξε μου τη σχιμάδα σου να ιδεί από κει η ματιά μου.
Τοίχε ευγενή, σ'ευχαριστώ.
Κι ας σ'το πληρώσει ο Δίας.
Αλλά τι βλέπω;
Θίσβη δε βλέπω διόλου.
Άπιστε τοίχε, που από σε χαρά δε βλέπω, ανάθεμα...
στις πέτρες σου γι αυτή την κοροϊδία.
Θα'πρεπε κι ο τοίχος να καταραστεί.
Όχι, μα την αλήθεια, άρχοντα, καθόλου δεν πρέπει.
Είναι η σειρά της Θίσβης. Εγώ πρέπει να την παραφυλάξω ανάμεσα απ'τον τοίχο.
Θα ιδείτε πως το πράμα θα ταιριάξει όπως σας είπα.
Να τη κιόλας, έρχεται.
Τοίχε...εσύ άκουσες συχνά τον πόνο μου.
όταν φεύγαμε...
Ο Πύραμός μου ο όμοφος κι εγώ!
Συχνά τα κερασένια χείλη μου εφίλησαν τις πέτρες σου...
που πάνω σου είναι μ'ασβέστη και με τρίχα ταιριασμένες.
Βλέπω φωνή!
Στην χαραμάδα πάω ν'ακούσω τη μορφή της Θίσβης.
Θίσβη.
Αγάπη μου.
Αγάπη μου, νομίζω εσύ είσαι εδώ!
Η αγάπη σου είμαι εγώ.
Πιστός καθώς ο Λίμανδρος!
Κι εγώ, ώσπου ο Χάρος να με βρει, πιστή σαν την Ελένη.
Φίλησέ με απ'την σχισμή στον τοίχο που'ν'τον μαύρο.
Θα πάει στον τοίχο το φιλί, τα χείλη σου δε θά βρω.
- Στου Σπύρου το μνήμα... - Στου Πύρρου!
Στου Πύρρου το μνήμα θά'ρθεις να με βρεις;
Θ'α'ρθω, νεκρή ή ζωντανή, χωρίς να λείψει η ώρα;
Το μέρος που΄χα εγώ, ο τοίχος...
το'παιξα, κι έτσι ο τοίχος φεύγει, πάει έξω.
Μπαίνουν δυο ευγενικά ζώα, άνθρωπος και λιοντάρι.
Κυρίες μου, που τις αβρές καρδιές σας πιάνει φρίκη...
κι απ'το πιο μικρούτσικο, δρακόμορφο ποντίκι...
θα νιώστε τώρα και τα δυο, λαχτάρα και τρομάρα...
όταν λιοντάρι φοβερό βγάλει εδώ μέσα μουγκρητό.
Μάθετε, όμως, πως εγώ, με λεν Ροκάνη μαραγκό...
είμαι τομάρι λιονταριού, όχι λιοντάρι.
Γιατί αν λιοντάρι με ορμή, έμπαινα εδώ...
ο διάολος να με πάρει.
Φεγγαρόφωτο.
Άσε με να παίξω το φεγγάρι.
Ετούτο το φανάρι παρασταίνει το φεγγάρι με τα κέρατα.
Κι εγώ είμαι ο άνθρωπος που μέσα στο φεγγάρι φαίνομαι.
Ό,τι έχω να λέω είναι πως το φανάρι είναι το φεγγάρι.
Εγώ, ο άνθρωπος στο φεγγάρι, τούτη η αφάνα, αφάνα μου...
και τούτος ο σκύλος, σκύλος μου.
Σιωπή, έρχεται η Θίσβη!
Πού'ναι ο καλός μου;
- Καλά εμούγκρισες λιοντάρι. - Καλά εφώτισες, φεγγάρι.
Και τότε ήρθε ο Πύραμος.
Γλυκό φεγγάρι, ευχαριστώ για το ηλιακό σου φέγγος.
Σ'ευχαριστώ φεγγάρι μου, που λάμπεις τόσο ωραία.
Γιατί στη λάμψη τη λαμπρή που λάμπεις...
θα ιδώ της πιστής μου της Θίσβης τη θέα.
Μα στάσου! Ω, κακότη!
Μα ιδές, διόλε ιπππότη...
τι θέα συφοριασμένη!
Δε βλέπετε, μάτια;
Πώς γίνεις κομμάτια...
πάπια πλουμιστή;
Της μπόλιας της το αίμα...
βαμμένο στο γνέμα.
Ελάτε, Ερινύες!
Ελάτε, Μοίρες!
Κόφτε στημόνι-υφάδι!
Γκρεμίστε, χαλάστε...
Τσακίστε...
Φύση, γιατί να πλάσεις τα λιοντάρια;
Αφού η κακία λονταριού έφτασε την καλή μου.
"Έφαγε!"
Που είναι, όχι...
που ήταν η κόρη η πιο καθάρια...
Με κάλη!
με κάλη, με χάρη, με καμάρι.
Δάκρυα, βροχή χυθείτε χάμου.
'Εβγα σπαθί, στήθια Πύραμου πάρτε πληγή...
ζερβιά μεριά που'ναι η καρδιά.
Πεθαίνω πια...
έτσι, έτσι για!
Τώρα νεκρό...
πέφτεις, κορμί μου.
Στον ουρανό πετάς, ψυχή μου.
Στόμα, σβήσε!
Φεγγάρι, κλείσε!
Τώρα νεκρός...
Κοιμάσαι, αγάπη μου;
Νεκρός, πουλί μου;
Σήκω, Πύραμέ μου.
Μίλησέ, καλέ μου.
Νεκρός, νεκρός;
Θα φάει το χώμα, τ'ωραίο σας χρώμα.
μάτια γλυκά, χείλια κρισένια, μυτίτσα κερασένια...
και μαγουλάκια σαν λεμονάκια;
Μάτια είχε πράσινα σαν πράσο!
Τρεις αδερφές ελάτε να προφτάσω...
τα χέρια σαν γάλα ωχρά...
να βάψετε μεσ'στο αίμα...
μια κιόλας το μεταξωτό του κόψατε το γνέμα με ψαλίδι.
Γλώσσα μου, πια ούτε λέξη!
Έβγα, σπαθί.
Πιστό λεπίδι, καρδιά πιστή μ'αίμα ας τη βρέξει!
Κόσμε, έχε γεια... Τελειώνει πια κι η Θίσβη.
Έχετε γεια...
Η Φεγγαράδα και το Λιοντάρι απέμειναν.
Ναι, κι ο τοίχος.
Όχι, ο τοίχος έπεσε, που χώριζε τους πατεράδες τους.
Θέλετε να δείτε τον επίλογο;
Ή ν'ακούσετε χορό χωριάτικο από δυο συντρόφους μας;
Όχι επίλογο, το δράμα σας δε χρειάζεται άλλη εξήγηση.
Όταν πεθάνουν οι ηθοποιοί, δεν κατακρίνουμε κανέναν.
Όταν πεθάνουν οι ηθοποιοί...
- δεν κατακρίνουμε κανέναν.
"Τα καταφέρατε αξιόλογα."
Ευλογημένη ώρα!
Η σιδερένια γλώσσα του μεσονυχτίου σήμανε δώδεκα.
Ζευγάρια, στα κρεβάτια μας.
Κι ακόμη η ώρα είναι κατάλληλη.
Ώσπου να'ρθει η χαραυγή, σκορπιστείτε εδώ κι εκεί.
Και στης νύφης το κρεβάτι πάμε, αγαπημένη...
να το μοιράνουμε να γένει καρπερό...
και τυχερό.
Όλοι οι άλλοι ταιριαγμένοι να'ναι πάντα αγαπημένοι.
Κι ο καθείς σας ας φροντίσει κάθε κόχη να ραντίσει...
πέτρα εδώ να μη ραγίσει.
Κι ο καλός ο νοικοκύρης με χαρά κι ειρήνη ας ζήσει.
Δρόμο δώστε, μη στεκόστε.
Την αυγή θα μ'ανταμώστε.
"Τα καταφέρατε αξιόλογα!"
Αν πειράξαμε κανέναν, διορθώνεται το πράμα.
Όνειρο ήτανε οι οπτασίες σ'αυτό το δράμα.
Και σαν όνειρο, ασυνάρτητο, κουτό...
τίποτα τιποτένιο από ένα όνειρο.
Κύριοι, μη μας βρίσετε γι' αυτό.
Συγχωράτε μας και θα διορθωθούμε.
Σας το τάζω εγώ, σαν τίμιος Πουκ που'μαι.
Καληνύχτα, λοιπόν, αφήνω όλους σας εδώ.
Δώστε τα χέρια, αν είστε φίλοι, με χαρά...
θα σας ευχαριστήσει ο Ρόμπιν άλλη φορά.
Μετάφραση από Christianago