Είδες ό,τι είδα; Ανοιξε. Θα’ναι μεγάλη μέρα η σημερινή.
ΣΕΡΙΦΗΣ
- Βιάζεσαι; - Πολύ.
Είσαι ανόητος. Έλα.
Κυρίες και κύριοι, ας ξεκινήσουμε.
Να’ρθουν η νύφη κι ο γαμπρός.
Γουίλ Κέιν και Έιμι Φάουλερ, παρουσιάζεστε ενώπιον εμού, του δικαστή...
...για να ενωθείτε με τα ιερά δεσμά του γάμου.
- Κάνει πολύ ζέστη. - Ζέστη το λες εσύ αυτό;
Αυτό κι αν είναι...
- Τι τρέχει; - Ο Μπεν Μίλερ ήταν αυτός;
- Βρίσκεται κάπου στο Τέξας. - Το ξέρω.
Οι άλλοι δυο έμοιαζαν με τον Πιρς και τον Κόλμπι. Μπα, αποκλείεται.
Έλα, θεέ μου!
- Το τρένο θα’ρθει στην ώρα του; - Μάλιστα.
Έτσι νομίζω. Δε βλέπω γιατί να μην έρθει, κ. Πιρς.
Τι κάνετε, κ. Μίλερ; Κύριε Πιρς; Κύριε Κόλμπι;
Γουίλ Κέιν, δέχεσαι την Έιμι ως νόμιμη σύζυγό σου...
...να τη σέβεσαι και να την αγαπάς, μέχρι να σας χωρίσει ο θάνατος;
Δέχομαι.
Έιμι, δέχεσαι τον Γουίλ ως νόμιμο σύζυγό σου...
...να τον σέβεσαι και να τον αγαπάς, μέχρι να σας χωρίσει ο θάνατος;
Δέχομαι.
Τη βέρα, παρακαλώ.
Με την εξουσία που μου παρέχει ο νόμος...
...σας ονομάζω συζύγους.
Δεν ξέρω τι θα πείτε εσείς, αλλά εγώ επικαλούμαι ένα αρχαίο προνόμιο.
Αν και είναι Κυριακή, τρέχει σαν τρελός.
Σαν πολλοί δε μαζεύτηκαν;
Οι νιόπαντροι πρέπει να μένουν μόνοι.
Το ξέρω.
- Θα προσπαθήσω για το καλύτερο. - Κι εγώ.
Ο μήνας του μέλιτος τελείωσε. Ελάτε.
- Μη δείχνετε σοκαρισμένοι. - Δε φέρονται έτσι σ’έναν νιόπαντρο.
Άλλη μια τυπική διαδικασία και είσαι ελεύθερος... τρόπος του λέγειν.
Σερίφη, παράδωσε το σήμα σου.
Δε μ’αρέσει που φεύγω πριν έρθει ο νέος σερίφης.
Ο Φούλερ, ο Χάου κι εγώ, αποτελούμε το δημοτικό συμβούλιο.
Επίσης, είμαστε και πολύ καλοί σου φίλοι.
Έχεις κάνει εξαιρετική δουλειά. Λέω, και θα συμφωνήσει κι ο δικαστής...
...ότι η πόλη θα’ναι ασφαλής μέχρι αύριο.
Εντάξει. Μα, μην παντρευτείς μια Κουάκερ. Θα σε κάνει μαγαζάτορα.
- Δεν μπορώ να σε φανταστώ έτσι. - Εγώ μπορώ.
Κι εγώ. Και είναι καλό.
Ευχαριστώ.
Δε μιλούσες έτσι, όταν ήσουν εσύ σερίφης.
Εντάξει. Αλλά πρώτα θα πληρωθώ.
Άσε με κάτω!
- Όχι πριν με φιλήσεις. - Άσε με κάτω, ανόητε!
Ωραία καθυστέρηση. Έπρεπε να γίνεις δικηγόρος!
Σερίφη, σερίφη, ένα τηλεγράφημα για σένα.
Είναι τρομερό. Είναι σκανδαλώδες!
- Έδωσαν χάρη στον Φρανκ Μίλερ. - Δεν το πιστεύω.
Πριν από μια εβδομάδα. Καλά έκαναν και σ’ενημέρωσαν.
Ο Μπεν Μίλερ είναι στον σταθμό, με τον Πιρς και τον Κόλμπι.
- Ρώτησαν για το μεσημεριανό τρένο. - Για το μεσημεριανό τρένο;
Γουίλ, φύγε απ’την πόλη. Φύγε απ’την πόλη αμέσως.
- Πρέπει να φύγει. - Τι συμβαίνει;
Φύγε αμέσως για το Κλάρκσμπεργκ.
- Τι συμβαίνει, κ. Χάου; - Μην ανησυχείς. Όλα θα πάνε καλά.
- Θα φροντίσουμε εμείς για όλα. - Πρέπει να μείνω.
Τρελάθηκες; Σκέψου την Έιμι.
- Αντίο. - Μην ανησυχείς. Όλα θα πάνε καλά.
Αυτό είναι περίεργο.
Ποιο;
Ο Κέιν και η γυναίκα του, μόλις έφυγαν πολύ βιαστικά.
- Τι το περίεργο βλέπεις; - Παραήταν βιαστικοί.
Λες ο Κέιν να φοβάται εκείνους τους τρεις πιστολάδες;
Εσύ δεν τον είδες. Δεν τον έχω ξαναδεί να μαστιγώνει έτσι άλογο.
- Σαμ ! - Πέρασε, Έλεν.
Ο Μπεν Μίλερ είναι στην πόλη. Είναι μαζί του και δυο συμμορίτες.
Θα πάω να ρίξω μια ματιά.
- Γιατί σταμάτησες; - Πρέπει να γυρίσω πίσω.
- Γιατί; - Είναι τρελό. Δεν έχω όπλα.
Ας συνεχίσουμε τότε. Βιάσου!
Όχι, αυτό σκεφτόμουν.
Πρώτη φορά με κάνουν να το βάζω στα πόδια.
- Δεν καταλαβαίνω. - Δεν έχω χρόνο να σου εξηγήσω.
- Μη γυρίσεις πίσω τότε. - Πρέπει. Εκεί είναι το θέμα.
- Ο Κέιν γύρισε. - Δεν το πιστεύω.
Μόλις τον είδα.
- Πόσα φέρετρα έχουμε; - Δυο.
Θα χρειαστούμε, τουλάχιστον, άλλα δυο. Στρώσου στη δουλειά.
Πες μου, σε παρακαλώ, τι συμβαίνει.
Πριν πέντε χρόνια έστειλα κάποιον στη φυλακή. Επρόκειτο να κρεμαστεί.
Μα η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια. Τώρα είναι ελεύθερος.
- Επιστρέφει στην πόλη. - Και πάλι δεν καταλαβαίνω.
Ήταν πάντα άγριος, τρελός. Θα δημιουργήσει φασαρίες.
Δεν είναι δικό σου πρόβλημα πλέον.
Εγώ τον έστειλα στη φυλακή.
Ήταν η δουλειά σου. Τελείωσε τώρα. Έχουν καινούργιο σερίφη.
Θα έρθει αύριο. Φαίνεται ότι πρέπει να μείνω.
- Με σήμα ή χωρίς, το ίδιο τού κάνει. - Δεν είναι έτσι.
Θα ψάξει να με βρει. Τρεις συμμορίτες του τον περιμένουν.
- Γι’αυτό πρέπει να φύγουμε. - Θα μας κυνηγήσουν και οι τέσσερις.
- Θα’μαστε μόνοι στον κάμπο. - Έχουμε μια ώρα.
Τι είναι μια ώρα; Δε θα μπορέσουμε να κρατήσουμε το μαγαζί.
Θα μας ακολουθήσουν και θα πρέπει να το βάλουμε ξανά στα πόδια.
Όχι, αν δεν ξέρουν πού θα μας βρουν.
- Σε ικετεύω, πάμε να φύγουμε. - Δεν μπορώ.
Μην προσπαθείς να γίνεις ήρωας. Όχι για χάρη μου.
Δεν προσπαθώ να γίνω ήρωας. Αν νομίζεις ότι μ’αρέσει, είσαι τρελή!
Αυτή είναι η πόλη μου. Έχω φίλους εδώ.
Θα διορίσω μερικούς βοηθούς και ίσως να μη γίνουν φασαρίες.
- Το ξέρεις ότι θα γίνουν φασαρίες. - Τότε καλύτερα να γίνουν εδώ.
- Λυπάμαι. Ξέρω πώς αισθάνεσαι. - Αλήθεια;
Το ξέρω ότι είναι σε αντίθεση με τη θρησκεία σου.
- Ξέρω πολύ καλά πώς αισθάνεσαι. - Μα θα το κάνεις, έτσι κι αλλιώς.
Γουίλ, μόλις παντρευτήκαμε.
Έχουμε όλη τη ζωή μπροστά μας. Δε σημαίνει τίποτα για σένα αυτό;
Έχω μόνο μια ώρα και έχω πολλά να κάνω.
- Περίμενε στο ξενοδοχείο. - Όχι, δε θα περιμένω.
Μου ζητάς να περιμένω μια ώρα, για να μάθω αν θα είμαι σύζυγος ή χήρα.
Όχι. Αν δεν έρθεις μαζί μου τώρα, θα φύγω με το τρένο.
Πρέπει να μείνω.
- Χαίρομαι που ήρθες, Πέρσι. - Μπα;
Ξέχασες ότι εγώ καταδίκασα τον Φρανκ Μίλερ;
Δεν έπρεπε να γυρίσεις. Ήταν βλακεία.
- Σκέφτηκα ότι έπρεπε να μείνω. - Σκέφτηκες λάθος.
Μπορώ να διορίσω ένα απόσπασμα. Δέκα άνδρες είναι αρκετοί.
- Το ένστικτό μου, άλλα μου λέει. - Γιατί;
Δεν έχω χρόνο για να σου κάνω μάθημα στην αγωγή του πολίτη.
Τον 5ο αιώνα π.Χ., οι Αθηναίοι κατάφεραν...
...να εξορίσουν έναν τύραννο που τους καταδυνάστευε.
Όμως, όταν επέστρεψε αργότερα, μ’έναν στρατό από μισθοφόρους...
...οι ίδιοι πολίτες, όχι μόνο του άνοιξαν τις πύλες...
...αλλά κάθονταν άπραγοι, ενώ εκτελούσε μέλη της νόμιμης κυβέρνησης.
Κάτι παρόμοιο συνέβη πριν από οκτώ χρόνια στην πόλη Ίντιαν Φολς.
Γλίτωσα τον θάνατο, χάρις στην παρέμβαση...
...μιας κυρίας "αμφιβόλου ηθικής"...
...και με κόστος, ένα πανέμορφο δαχτυλίδι της μητέρας μου.
- Δυστυχώς, δεν έχω άλλα δαχτυλίδια. - Είσαι δικαστής.
Έχω δικάσει πολλές φορές, σε πολλές πόλεις.
- Ελπίζω να ζήσω, για να ξαναδικάσω. - Δεν μπορώ να σου πω τι να κάνεις.
Γιατί είσαι τόσο ανόητος; Ξέχασες τι άνθρωπος είναι;
Ξέχασες ότι είναι τρελός; Θυμήσου τι είχε πει:
"Δε θα με κρεμάσετε. Ορκίζομαι ότι θα γυρίσω και θα σε σκοτώσω, Κέιν".
Ορίστε. Μ’αυτό θα πάτε στο Σεντ Λούις.
Καλύτερα να περιμένετε στο ξενοδοχείο.
- Εντάξει. - Λυπάμαι για όλα αυτά, κ. Κέιν.
Μα μην ανησυχείτε. Ο σερίφης θα προσέχει.
Ευχαριστώ πολύ.
- Βλέπω νέα πρόσωπα στην πόλη. - Και τι μ’αυτό;
Τίποτα. Ακόμα.
Δε νομίζεις ότι ο Κέιν θα σε ψάχνει;
Του κρατάς ακόμη κακία;
- Το ίδιο δε θα’κανες στη θέση μου; - Μάλλον. Αν ήμουν στη θέση σου.
Θα επιστρέψω σε λίγο.
- Αντίο, Γουίλ. - Αντίο.
- Νομίζεις ότι σ’απογοητεύω, έτσι; - Όχι.
Αυτό είναι ένα χωριουδάκι στη μέση του πουθενά.
Τίποτα το συνταρακτικό δε συμβαίνει εδώ. Φύγε, λοιπόν.
- Δεν υπάρχει χρόνος. - Χαραμίζεσαι. Καλή τύχη.
Τζόνι...
- Γιατί δεν είσαι στην εκκλησία; - Εσύ γιατί δεν είσαι;
Πες στον Χέντερσον, τον Χάου και τον Φούλερ, να’ρθουν εδώ.
- Μετά βρες τον Χαρβ Πελ. - Εδώ είμαι.
- Πού ήσουν; - Είχα δουλειά.
Ξέρεις τι συμβαίνει; Έχουμε πολλά να κάνουμε.
Περίμενε. Δεν είναι, πλέον, η δουλειά σου αυτή.
- Όλοι το ίδιο μου λένε. - Άκουσέ με.
- Είμαι όλος αυτιά. - Άκου να δεις.
Αν έφευγες, θα’μουν εγώ επικεφαλής, μιας και ο νέος σερίφης θα’ρθει αύριο.
Σωστά.
Εφόσον κάνω για τη δουλειά, όταν γίνονται φασαρίες...
...γιατί δε μου την εμπιστεύτηκαν;
- Δεν ξέρω. - Δεν ξέρεις;
- Όχι. - Νόμιζα ότι περνάει ο λόγος σου.
Μπορεί να μη με ρώτησαν. Μπορεί να πίστευαν ότι είσαι πολύ νέος.
- Πιστεύεις ότι είμαι πολύ νέος; - Έτσι φέρεσαι μερικές φορές. Πάμε.
Είναι πολύ απλό. Πες τους ότι εγώ είμαι ο νέος σερίφης.
Ας πουν αύριο στον άλλον ότι η θέση καλύφθηκε.
- Το εννοείς, έτσι; - Φυσικά.
- Δε γίνεται. - Γιατί όχι;
- Είναι άσκοπο να σου εξηγήσω. - Δε θέλεις να το κάνεις.
- Όπως νομίζεις. - Πιθανόν να μίλησες εναντίον μου.
Είσαι χολωμένος μ’εμένα και την Έλενα Ραμίρεζ.
Μ’εσένα και την Έλενα Ραμίρεζ;
Δεν ήξερα για σας και δε σημαίνει τίποτα για μένα.
Είσαι τελειωμένος από καιρό.
Παντρεύτηκες, μα δεν ανέχεσαι να πάρει κάποιος άλλος τη θέση σου.
- Ειδικά εγώ. - Είσαι...
Δεν έχουμε χρόνο.
Ας στρωθούμε στη δουλειά. Αν θες να μείνω, να μεσολαβήσεις υπέρ μου.
Θέλω να μείνεις. Αλλά δεν τσιμπάω. Λοιπόν, εσύ αποφασίζεις.
Νόμιζα ότι θα’χες ωριμάσει.
Νόμιζα ότι θα’χες χαλαρώσει, όσο ήσουν στο Αμπιλίν.
Μάλλον κάναμε και οι δυο λάθος.
Γιατί γελάς;
- Προσπάθησες να τον εκβιάσεις; - Γιατί όχι;
- Πότε θα ωριμάσεις; - Έχω βαρεθεί να τ’ακούω αυτό.
- Τότε ωρίμασε. - Κόφ’το!
- Καλά. - Γιατί να μη με υποστηρίξει;
- Θα με χρειαστεί, όταν έρθει ο Μίλερ. - Είναι πιθανόν.
Έπρεπε να με κάνει σερίφη εξαρχής. Απλώς είναι χολωμένος μ’εμάς.
- Αλήθεια; - Βέβαια.
- Του το’πες; - Βέβαια.
Είσαι ανόητος.
Γιατί; Δεν ήθελες να το μάθει;
Ποιος παράτησε ποιον; Εσύ αυτόν, ή αυτός εσένα;
Φύγε, Χάρβεϊ.
- Μπορεί και να φύγω. - Να φύγεις.
- Δεν το εννοείς. - Έτσι νομίζεις.
Θα χρειαστείς προστασία, όταν πεις στον Μίλερ για τον Κέιν.
- Μπορώ να φροντίσω τον εαυτό μου. - Βέβαια.
Μόνο που δε θα’σαι τόσο όμορφη, μόλις τελειώσει μαζί σου.
- Δε θα ξαναγυρίσω. - Και καλά θα κάνεις.
Περάστε.
Είδα τον Χάρβεϊ. Υπάρχει πρόβλημα;
Μάλλον πρέπει να μιλήσω με τον κ. Γουίβερ.
- Θα φύγεις; - Ναι.
Θέλεις να βοηθήσω τον Κέιν;
- Όχι. - Εντάξει.
Να περιμένω εδώ για το μεσημεριανό τρένο;
- Να περιμένω στο σαλόνι; - Φυσικά.
Ευχαριστώ.
- Είστε η κ. Κέιν, σωστά; - Ναι.
Θα φύγετε με το μεσημεριανό τρένο, χωρίς τον σύζυγό σας;
- Ναι, γιατί; - Έτσι ρώτησα, αλλά είναι ενδιαφέρον.
Δε θα’φευγα απ’αυτήν την πόλη σήμερα, με τίποτα στον κόσμο.
Θα γίνει "πανηγύρι".
- Μόλις έμαθα για... - Γεια σου, Χέρμπ.
- Μπορείς να βασιστείς σ’εμένα. - Ήμουν σίγουρος.
Έφτιαξες μια καθωσπρέπει πόλη. Πρέπει να την προστατεύσουμε.
- Μακάρι να το’βλεπαν όλοι έτσι. - Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
- Πόσους άντρες έχεις μαζέψει; - Κανέναν ακόμα.
Τότε ξεκίνα. Θα γυρίσω σε δέκα λεπτά. Οπλισμένος κι έτοιμος.
ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ ΣΕ 5 ΛΕΠΤΑ
Πού είναι;
Έρχεται από άλλον δρόμο. Είναι πολύ προσεκτικός.
- Περάστε, κ. Γουίβερ. - Γεια σας.
- Καθίστε. - Ευχαριστώ.
- Συμβαίνει κάτι; - Όχι.
- Τότε γιατί με φωνάξατε; - Θα φύγω και πουλάω το μαγαζί.
- Θέλετε ν’αγοράσετε το μερίδιό μου; - Πόσα το πουλάτε;
Δυο χιλιάδες. Είναι λογική τιμή.
Είναι λογική η τιμή, μα δεν μπορώ να βρω τόσα αμέσως.
- Πόσα μπορείτε να βρείτε; - Χίλια δολλάρια.
Εντάξει.
Τα υπόλοιπα δώστε τα στον Σαμ σε έξι μήνες και θα μου τα στείλει.
Σύμφωνοι;
- Έγινε. - Ευχαριστώ, κ. Γουίβερ.
Κυρία Ραμίρεζ, θα’θελα να σας ευχαριστήσω για όλα.
Όταν αρχίσαμε τις διαπραγματεύσεις, για να επενδύσω χρήματα στο μαγαζί...
...και να γίνω αφανής εταίρος, η σύζυγός μου νόμισε...
Αυτό που θέλω να πω είναι...
...ότι ήσασταν εντάξει απέναντί μου και εγώ ήμουν ειλικρινής απέναντί σας.
Το ξέρω, κ. Γουίβερ. Αντίο.
- Αντίο και καλή τύχη. - Ευχαριστώ.
Άλλαξες γνώμη!
Νόμιζα ότι εσύ άλλαξες γνώμη.
Όχι, Γουίλ, θα φύγω.
Μάλιστα.
Πήγαινε στο 19 και καθάρισέ το καλά. Ο κ. Μίλερ είναι απαιτητικός.
- Είναι εδώ η Έλενα Ραμίρεζ; - Υποθέτω πως ναι.
Ξέρετε σε ποιο δωμάτιο είναι;
Περάστε.
Τι κοιτάς; Νομίζεις ότι άλλαξα;
Τι θες;
Θες να ζητήσω απ’τον Φρανκ να σ’αφήσει; Να ικετεύσω για σένα;
Δε θα σηκώσω ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι.
Ήρθα να σου πω ότι έρχεται. Αλλά, μάλλον, το ξέρεις.
- Το ξέρω. - Πρέπει να φύγεις απ’την πόλη.
Ίσως να μην καταφέρω να...
- Πολλά μπορεί να συμβούν. - Δεν τον φοβάμαι.
Ναι, μα ξέρεις τι άνθρωπος είναι.
Ξέρω τι άνθρωπος είναι.
Μπορεί να μην έμαθε για μας.
- Πιθανόν να του έστειλαν γράμματα. - Πιθανόν.
Όλα στη ζωή έχουν το τίμημά τους.
- Φεύγω. Μαζεύω τα πράγματά μου. - Καλά κάνεις.
Αντίο, Έλενα.
Αν είσαι έξυπνος, θα φύγεις κι εσύ.
- Δεν μπορώ. - Το ξέρω.
- Να σας ρωτήσω κάτι; - Ναι.
- Ποια είναι η δις Ραμίρεζ; - Η κυρία Ραμίρεζ;
Ήταν φιλενάδα του συζύγου σας.
Και πριν απ’αυτόν, ήταν φιλενάδα του Φρανκ Μίλερ.
Μάλιστα. Ευχαριστώ.
- Δε συμπαθείτε το σύζυγό μου, έτσι; - Όχι.
- Γιατί; - Έχω τους λόγους μου.
Αυτό το μέρος είχε πολλή κίνηση, όταν ήταν εδώ ο Φρανκ Μίλερ.
Πολλοί πιστεύουν, ότι θα πάρει αυτό που τ’αξίζει.
Εσείς ρωτήσατε, και εγώ σας απάντησα.
- Πάω για ένα ποτό. - Πρέπει να πιείς;
- Ναι. - Αν πας για κείνη τη γυναίκα...
Είπα ότι πάω για ένα ποτό.
- Μείνε μακριά απ’τον Κέιν. - Μπορώ να περιμένω.
Γεια σου, Χαρβ. Πού είναι τ’αστέρι σου;
- Το παρέδωσα. Παραιτήθηκα. - Έξυπνη κίνηση.
Δε ζήτησα τη γνώμη σου.
Μπεν! Τι κάνεις, Μπεν;
Κοιτάξτε ποιος ήρθε.
- Τι κάνεις, Μπεν; - Δώσ’μου μια μπουκάλα.
Έφτασε.
- Χρόνια και ζαμάνια, Μπεν. - Ναι.
Τι κάνει ο Φρανκ;
Ας τα λέμε καλά.
Θα γίνει τζερτζελές στην πόλη σήμερα, έτσι, Μπεν;
Έτσι φαίνεται.
Στοίχημα: Ο Κέιν θα πεθάνει, πέντε λεπτά αφότου έρθει ο Φρανκ.
- Πέντε λεπτά μόνο; - Φτάνουν και περισσεύουν, γιατί...
Έχεις όπλο και σήμα, σερίφη.
Δεν είχες λόγο να με χτυπήσεις.
Έχεις δίκιο.
Υποθέτω ότι ξέρετε γιατί είμαι εδώ.
Χρειάζομαι βοηθούς. Όσους περισσότερους γίνεται.
Είσαι τρελός που ήρθες εδώ για να μαζέψεις ένα απόσπασμα.
Ο Φρανκ έχει φίλους εδώ μέσα. Έπρεπε να το ξέρεις αυτό.
Κάποιοι ήσασταν βοηθοί, όταν διαλύσαμε τη σπείρα. Σας χρειάζομαι.
Τότε ήταν αλλιώς. Είχες έξι μόνιμους βοηθούς.
Όλοι ήταν επαγγελματίες. Τώρα έχεις μόνο δυο.
Δεν έχεις δυο. Ο Χαρβ Πελ λέει ότι παραιτήθηκε.
Γιατί;
Δε σας αφορά.
Ζητάς πολλά, λαμβάνοντας υπόψη το ποιόν του Φρανκ Μίλερ.
Όλοι ξέρουμε τον Μίλερ. Γι’αυτό είμαι εδώ. Τι λέτε;
Έρχεται. Κάνε ό,τι σου είπα. Μην τον αφήσεις να μπει.
- Ό,τι και να πει. - Είναι φίλος σου.
- Μη μου φέρνεις αντίρρηση. - Θα καταλάβει ότι λέω ψέματα.
Θα κάνεις αυτό που σου λέω.
- Γεια σας. Είναι μέσα ο Σαμ; - Όχι. Όχι, δεν είναι.
Ξέρετε πού είναι; Είναι σημαντικό.
Νομίζω... Είναι στην εκκλησία. Πήγε στην εκκλησία.
- Χωρίς εσάς; - Θα πάω σε λίγο, μόλις ντυθώ.
Ευχαριστώ, κ. Φούλερ. Αντίο.
Θες να σκοτωθώ; Θες να μείνεις χήρα;
Όχι, Σαμ, όχι.
- Τι τρέχει, Τζίμι; - Τίποτα. Σε γύρευα.
Θέλω ένα όπλο. Θέλω να’μαστε μαζί, όταν φτάσει το τρένο.
- Ξέρεις να χρησιμοποιείς όπλο; - Βέβαια. Ήμουν καλός.
- Ειλικρινά. - Μα γιατί...
Δεν το κάνω μόνο για να εκδικηθώ. Είναι μια ευκαιρία. Άσε με να’ρθω.
Εντάξει, Τζίμι. Θα σ’ειδοποιήσω, αν σε χρειαστώ.
Εν τω μεταξύ, άντε να πιείς κανά ποτό.
Έλα μέσα, Σαμ.
Φεύγεις απ’την πόλη;
- Πού θα πας; - Δεν ξέρω ακόμα.
Δεν είναι λογικό.
Φοβάσαι τον Μίλερ, έτσι;
- Όχι. - Φοβάσαι. Αλλιώς δε θα το’σκαγες.
Δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα, όσο είμαι εγώ εδώ.
- Τα βάζω μαζί του οποτεδήποτε. - Σε πιστεύω.
Τότε γιατί φεύγεις;
Θα το σκάσεις με τον Κέιν; Τότε γιατί να φύγεις;
- Τι σημασία έχει; - Φεύγεις λόγω του Κέιν.
Κάνεις λάθος, αλλά θα σου πω κάτι για σένα και τον φίλο σου τον Κέιν.
Είσαι ωραίο αγόρι. Έχεις ωραίο σώμα, μα εκείνος είναι άντρας.
Για να γίνεις άντρας, χρειάζονται πολλά κι εσύ έχεις ακόμα πολύ δρόμο.
Δε νομίζω ότι θα τα καταφέρεις ποτέ.
Δε θα πας πουθενά.
Θα μείνεις μαζί μου. Όλα θα’ναι όπως πριν.
Θες να μάθεις γιατί φεύγω;
Ο Κέιν θα’ναι νεκρός σε μισή ώρα και κανείς δεν κάνει κάτι γι’αυτό.
Και όταν πεθάνει, θα πεθάνει κι η πόλη μαζί του.
Το νιώθω.
Εγώ είμαι ολομόναχη. Πρέπει να βγάλω το ψωμί μου.
Γι’αυτό θα πάω αλλού.
Δε θέλω να μ’αγγίζουν αυτοί που δε μ’αρέσουν.
Κι εσύ δε μ’αρέσεις πια.
Το σημερινό εδάφιο είναι απ’τον Μαλαχία, κεφάλαιο τέσσερα.
"Ιδού, έρχεται ημέρα, ήτις θέλει καίει ως κλίβανος..."
"...και πάντες οι υπερήφανοι και πάντες οι πράττοντες ασέβειαν, θέλουσιν..."
Παρακαλώ.
Συγγνώμη, δε ήθελα να διακόψω τη θεία λειτουργία.
Τη διέκοψες. Δεν έρχεσαι πολύ συχνά στην εκκλησία, σερίφη.
Ούτε τον γάμο σου δεν έκανες εδώ.
Τι είναι, λοιπόν, τόσο σημαντικό, ώστε να έρθεις εδώ;
Χρειάζομαι βοήθεια.
Δεν είμαι άνθρωπος που πάει στην εκκλησία. Ίσως να’ναι κακό.
Δεν παντρεύτηκα εδώ, γιατί η γυναίκα μου ανήκει σ’άλλο δόγμα.
Μα ήρθα εδώ, για να ζητήσω τη βοήθεια του κόσμου.
Συγγνώμη, σερίφη. Πες ό,τι έχεις να πεις.
Κάποιοι από σας, ήδη το γνωρίζετε.
Φαίνεται ότι ο Φρανκ Μίλερ επιστρέφει με το μεσημεριανό τρένο.
Χρειάζομαι όσους περισσότερους βοηθούς γίνεται.
Τι περιμένουμε; Πάμε.
Περιμένετε.
Ας μη βιαστούμε να μπούμε σε φασαρίες.
Να σιγουρευτούμε περί τίνος πρόκειται.
Αληθεύει ότι ο Κέιν δεν είναι, πλέον, σερίφης;
Κι ότι έχει προσωπική κόντρα με τον Μίλερ;
Ησυχία!
Αν υπάρχουν διαφωνίες, να τις εκφράσετε.
Να φερθείτε, όμως, σαν ενήλικες. Και βγάλτε έξω τα παιδιά.
- Τι γίνεται με το τρένο; - Θα’ρθει στην ώρα του, απ’όσο ξέρω.
Κι αν υπάρχει κόντρα μεταξύ του Μίλερ και του Κέιν, δεν έχει σημασία.
Όλοι ξέρουμε το ποιόν του Μίλερ. Και χάνουμε χρόνο.
Εντάξει.
Ναι, όλοι ξέρουμε το ποιόν του. Μα τον βάλαμε στη φυλακή.
Και ποιος τον έσωσε απ’την κρεμάλα; Οι πολιτικοί.
Εκείνοι τα έκαναν μαντάρα. Ας βρουν, λοιπόν, τη λύση.
- Σόγιερ. - Ένα έχω να πω.
Πληρώνουμε για να’χουμε έναν σερίφη και βοηθούς.
Μα, μόλις ανακύψει πρόβλημα, πρέπει να το τακτοποιήσουμε μόνοι μας.
Γιατί πληρώνουμε, λοιπόν; Δεν είναι δική μας η δουλειά.
Αν είχαμε περισσότερους βοηθούς, δε θα’χαμε αυτό το πρόβλημα.
Μια στιγμή. Ησυχία! Όχι όλοι μαζί. Πάρε τον λόγο, Έζρα.
Δεν πιστεύω στ’αυτιά μου. Θα’πρεπε να ντρέπεστε.
Ναι, τον πληρώσαμε. Είναι ο καλύτερος σερίφης που είχαμε.
Είναι δικό μας το πρόβλημα. Αν δεν κάνουμε κάτι, θα’χουμε μπελάδες.
Μια είναι η λύση. Όλοι ξέρετε ποια είναι.
- Συνέχισε. - Δεν το χειριστήκαμε καλά.
Τρεις δολοφόνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι. Γιατί δεν τους συνέλαβες;
Γιατί δεν τους έριξες στη φυλακή; Θ’ανησυχούσαμε μόνο για τον Μίλερ.
Δεν είχα λόγο να τους συλλάβω. Δεν έκαναν τίποτα.
Δεν τους απαγορεύει κανένας νόμος να κάθονται στον σταθμό.
Τι έχετε πάθει όλοι;
Ξεχνάτε που οι εμείς οι γυναίκες, δεν μπορούσαμε να βγούμε στον δρόμο;
Τότε που η πόλη ήταν ακατάλληλη, για να μεγαλώσει ένα παιδί;
Πώς μπορείτε να κάθεστε άπραγοι;
Πού το ξέρουμε ότι ο Μίλερ θα’ναι στο τρένο;
Είμαστε σίγουροι ότι είναι στο τρένο. Η ώρα περνάει.
Πάρσον, έχεις κάτι να πεις;
Δεν ξέρω. Οι Εντολές λένε: "Ου φονεύσεις".
Μα εμείς πληρώνουμε άλλους, για να το κάνουν.
Τι είναι σωστό και τι λάθος, είναι ξεκάθαρο.
Αν μου ζητάτε να πω στους ανθρώπους να σκοτώσουν...
Λυπάμαι. Δεν ξέρω τι να πω.
Η πόλη χρωστάει πολλά στον Κέιν, τα οποία δεν ξεπληρώνονται με χρήματα.
Να μην το ξεχάσετε ποτέ αυτό.
Είναι ο καλύτερος σερίφης που είχαμε ποτέ.
Αν ο Μίλερ έρθει σήμερα, είναι δικό μας πρόβλημα, όχι δικό του.
Επειδή αυτή είναι η πόλη μας. Τη φτιάξαμε με τα ίδια μας τα χέρια.
Για να τη διατηρήσουμε αξιοπρεπή, πρέπει να σκεφτούμε καθαρά.
Όσο δύσκολο κι αν είναι, χρειάζεται θάρρος, για να κάνουμε το σωστό.
Μόλις ο Κέιν κι ο Μίλερ συναντηθούν, θα γίνει συμπλοκή.
Και σίγουρα, κάποιος θα πληγωθεί.
Κάποιοι άνθρωποι στον βορρά έχουν σχέδια για την πόλη.
Σχεδιάζουν να στείλουν χρήματα, για να χτιστούν μαγαζιά κι εργοστάσια.
Είναι πολύ σημαντικό για την πόλη.
Αν διαβάσουν για σκοτωμούς στους δρόμους, τι θα πιστέψουν;
Θα πιστέψουν ότι είναι μια πόλη ανοχύρωτη, όπως όλες οι άλλες...
...και όλοι οι κόποι μας θα πάνε στράφι.
Μέσα σε μια μέρα, θα γυρίσουμε πίσω πέντε χρόνια. Δε θα το επιτρέψουμε.
Όλοι ξέρετε τι γνώμη έχω γι’αυτόν τον άντρα.
Είναι γενναίος. Δεν ήταν υποχρεωμένος να γυρίσει πίσω.
Και μακάρι, για το καλό μας, να μην είχε γυρίσει.
Αν δεν είναι εδώ, όταν έρθει ο Μίλερ, πιστεύω ότι δε θα’χουμε φασαρίες.
Αύριο θα’χουμε νέο σερίφη και αν όλοι προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας..
...πιστεύω ότι θ’αντιμετωπίσουμε με επιτυχία όλα τα προβλήματα.
Μου φαίνεται λογικό. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
Γουίλ, καλύτερα να φύγεις, όσο είναι ακόμα καιρός.
Είναι καλύτερα για όλους μας.
Ευχαριστώ.
Σταμάτα να πίνεις!
Είσαι νεκρός, Κέιν!
- Έστειλα ένα παιδί να σε βρει. Ήρθε; - Ήρθε.
Είμαστε φίλοι μια ζωή. Μου βρήκες αυτή τη δουλειά.
Από μικρός ήθελα να σου μοιάσω. Είσαι σερίφης μια ζωή.
Ναι, μια ολόκληρη ζωή.
Μια ζωή ρισκάρεις το τομάρι σου, για να πιάσεις δολοφόνους...
...και οι ένορκοι τους αφήνουν ελεύθερους, για να σε πυροβολήσουν.
Αν είσαι τίμιος, είσαι φτωχός.
Τελικά πεθαίνεις, σαν το σκυλί στ’αμπέλι. Για ποιον λόγο;
Για το τίποτα. Για ένα τενεκεδένιο αστέρι.
Ο δικαστής έφυγε, ο Χάρβεϊ παραιτήθηκε και δε βρίσκω βοηθούς.
Επόμενο είναι. Όλα έγιναν πολύ ξαφνικά.
Οι άνθρωποι πρέπει να πειστούν ότι τηρούν τους νόμους, πριν κάνουν κάτι.
Ίσως επειδή, κατά βάθος, δε δίνουν δεκάρα.
Τι θα κάνω, Μαρτ;
- Ευχόμουν να μη γυρίσεις. - Ξέρεις γιατί γύρισα.
Όχι για ν’αυτοκτονήσεις.
Μερικοί αλλάζουν στη φυλακή.
Όχι αυτός. Το’χει σχεδιάσει. Γι’αυτό ήρθαν οι άλλοι τρεις.
Φύγε, Γουίλ. Φύγε.
- Θα’ρθεις μαζί μου στον σταθμό; - Όχι.
Ξέρεις πόσο σ’αγαπώ. Μα δε θα’ρθω μαζί σου.
Είμαι γέρος και με δυσκολία κινούμαι, λόγω της αρθρίτιδας.
Δεν μπορώ να βοηθήσω. Θ’ανησυχείς για μένα και θα σκοτωθείς.
Ο αγώνας θα’ναι άνισος, έτσι κι αλλιώς.
- Αντίο, Μαρτ. - Αντίο.
Όλα για το τίποτα, Γουίλ. Όλα για το τίποτα.
Με συγχωρείτε, σε ποιο δωμάτιο μένει η κ. Ραμίρεζ;
- Στο τρία. - Ευχαριστώ.
Περάστε.
- Παρακαλώ. - Κυρία Ραμίρεζ, είμαι η κ. Κέιν.
Το ξέρω.
- Μπορώ να περάσω; - Αν θέλετε.
- Καθίστε. - Όχι, ευχαριστώ.
Τι θέλετε;
Φοβάμαι ότι αν καθίσω, δε θα μπορέσω να σηκωθώ.
- Γιατί; - Δε μου’ταν εύκολο να έρθω.
Γιατί;
Ο Γουίλ κι εγώ, παντρευτήκαμε πριν από μια ώρα.
Ενώ ήμασταν έτοιμοι να φύγουμε, κάτι έγινε και δεν ήθελε να φύγει.
Τον παρακάλεσα, τον απείλησα, μα δεν κατάφερα να τον πείσω.
- Και τώρα; - Εκείνος ο άντρας. Ο υπάλληλος.
Μου είπε για εσάς και τον Γουίλ.
Προσπαθώ να καταλάβω γιατί δεν έρχεται μαζί μου.
- Πρέπει να’ναι εξαιτίας σας. - Τι θέλετε από μένα;
Έχει ακόμη μια ευκαιρία. Αφήστε τον.
- Δεν μπορώ να σας βοηθήσω. - Σας παρακαλώ.
Δεν έμεινε για χάρη μου. Είχαμε να μιλήσουμε έναν χρόνο.
- Θα φύγω κι εγώ με το τρένο. - Τότε γιατί μένει;
Αν δεν ξέρετε, δεν μπορώ να σας εξηγήσω.
Σας ευχαριστώ, πάντως. Είστε πολύ καλή.
Τι σόι γυναίκα είσαι; Πώς μπορείς και τον αφήνεις;
Τόσο πολύ σε τρομάζουν τα όπλα;
Όχι, δε με τρομάζουν τα όπλα.
Ο πατέρας μου κι ο αδερφός μου, σκοτώθηκαν από όπλα.
Είχαν το δίκιο με το μέρος τους, μα αυτό δεν τους βοήθησε.
Ο αδερφός μου ήταν δεκαεννιά χρονών. Τον είδα να πεθαίνει.
Τότε έγινα Κουάκερ.
Δε με νοιάζει ποιος έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο.
Πρέπει να υπάρχει καλύτερος τρόπος, για να ζήσουν οι άνθρωποι.
Ο Γουίλ ξέρει πώς αισθάνομαι γι’αυτό.
Μια στιγμή. Θα περιμένεις κάτω, μέχρι να έρθει το τρένο;
- Ναι. - Γιατί δεν περιμένεις εδώ;
Δε συμπαθώ τον Κέιν, αλλά έχει κότσια.
Είσαι ανοιχτόμυαλος, Τζο.
Ήξερα ότι έχεις τσαγανό, μα μέχρι σήμερα, δεν πίστευα ότι έχεις μυαλό.
Τι εννοείς;
Τίποτα. Μόνο ένας έξυπνος άντρας ξέρει πότε να κάνει πίσω.
Αν δεν μπορώ να πιώ με την ησυχία μου εδώ, δε θα ξανάρθω.
Καλά, εντάξει. Κοιτάξτε το αγόρι με το τενεκεδένιο αστέρι.
Αφού έτσι το θέλεις.
Τι θα πάρετε, παιδιά;
Σέλωσέ το, Κέιν. Άντε, σέλωσέ το.
Είναι ότι πρέπει για μεγάλο ταξίδι. Αυτό σκεφτόσουν, έτσι;
- Περίπου. - Φοβάσαι;
- Μάλλον. - Φυσικό είναι.
Θα σε βοηθήσω.
Όλοι θέλουν να με διώξουν απ’την πόλη.
Κανείς δε θέλει να σκοτωθείς.
- Πού πας; - Στο γραφείο.
Όχι. Θα καβαλήσεις τ’άλογο και θα φύγεις.
Τι έχεις πάθει; Ήσουν έτοιμος να φύγεις.
Ήμουν κουρασμένος. Σκέφτεσαι πολλά, όταν είσαι κουρασμένος.
- Μα δεν μπορώ να φύγω. - Γιατί;
- Δεν ξέρω. - Ανέβα στ’άλογο, Γουίλ.
Δε σε νοιάζει αν ζήσω ή αν πεθάνω.
Άντε.
Μη με σπρώχνεις, Χαρβ. Βαρέθηκα να με σπρώχνουν.
Τη μισώ αυτήν την πόλη. Πάντοτε τη μισούσα.
Μια Μεξικάνα σε μια τέτοια πόλη.
- Καταλαβαίνω. - Αλήθεια; Μπράβο.
Εγώ δεν καταλαβαίνω εσένα. Ό,τι και να πεις.
Αν ο Κέιν ήταν δικός μου, δε θα τον άφηνα ποτέ. Θα μαχόμουν.
- Γιατί δεν πολεμάς; - Δεν είναι δικός μου. Είναι δικός σου.
- Έχεις καθαρό νερό; - Βέβαια. Κάθισε.
- Μπλέχτηκες σε φασαρίες, σερίφη; - Όχι, όχι, δεν έγιναν φασαρίες.
- Τι φτιάχνεις; - Κάνω ανακαίνιση.
Χαλάρωσε. Κάτσε πίσω. Αυτό είναι.
- Φρεντ, σταμάτα. - Να σταματήσω;
Σταμάτα, μέχρι να σου πω.
- Ευχαριστώ. - Παρακαλώ, σερίφη.
- Είναι δωρεάν... - Πες του να συνεχίσει.
Σε ξέχασα, Χερμπ. Χαίρομαι που ήρθες.
Δεν ήξερα γιατί καθυστερούσες. Ο χρόνος περνάει.
- Όντως. - Πού’ναι οι υπόλοιποι;
- Πρέπει να το σχεδιάσουμε. - Δεν υπάρχουν άλλοι.
- Είμαστε οι δυο μας. - Πλάκα κάνεις.
- Όχι, δεν ήθελε να’ρθει κανείς. - Δεν το πιστεύω.
- Δεν έχει ξεπέσει αυτή η πόλη. - Δεν ήθελε να’ρθει κανείς.
- Τότε είμαστε οι δυο μας; - Έτσι φαίνεται.
- Εναντίον του Μίλερ και των άλλων; - Ακριβώς. Θες να φύγεις, Χερμπ;
Δεν είναι ότι θέλω να φύγω. Βλέπεις...
- Δεν περίμενα κάτι τέτοιο. - Ούτε κι εγώ.
Ήρθα εθελοντικά. Δεν ήρθες εσύ να με βρεις.
Μα, τώρα είναι αλλιώς. Δεν είναι όπως τα είχες πει.
Είναι καθαρή αυτοκτονία. Δεν είμαι σερίφης. Είμαι πολίτης.
Δεν έχω προσωπική κόντρα με κανέναν. Δεν έχω κανένα συμφέρον.
Ναι, σωστά.
Υπάρχουν και όρια.
Έχω γυναίκα και παιδιά. Τι θ’απογίνουν;
Πήγαινε στα παιδιά σου, Χερμπ.
- Βρες κι άλλους και θα’ρθω. - Πήγαινε σπίτι σου, Χερμπ.
- Τι θες; - Τους βρήκα, σερίφη.
- Όλους, εκτός απ’τον κ. Χέντερσον. - Τον βρήκα εγώ. Ευχαριστώ.
Παρακαλώ.
Άσε με να πολεμήσω μαζί σου. Δε φοβάμαι.
- Όχι. - Σε παρακαλώ, σερίφη.
- Είσαι μικρός. Είσαι μωρό. - Είμαι δεκαέξι. Και ξέρω από όπλα.
- Είσαι δεκατεσσάρων. Γιατί λες ψέματα; - Φαίνομαι μεγαλύτερος.
Ναι, φαίνεσαι μεγαλύτερος, αλλά όχι. Δίνε του τώρα. Άντε.
ΔΙΑΘΗΚΗ
ΝΑ ΑΝΟΙΧΤΕΙ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΘΑΝΑΤΟΥ ΜΟΥ
Μπορείς να πας σπίτι σου, Τσάρλι.
Ευχαριστώ, σερίφη.
Το εκτιμώ ιδιαιτέρως.
- Είναι ανοιχτό το σαλούν; - Σου’πα να πας σπίτι.
Μάλιστα.
- Αντίο, Έλενα. - Αντίο, Σαμ.
Να προσέχεις.
- Γεια σου, Φρανκ. - Τι κάνεις, Φρανκ;
- Είναι όλα έτοιμα; - Όπως τα’θελες.
- Έχουμε και τ’όπλο σου εδώ. - Πάμε, λοιπόν.
- Δεν μπορείς να περιμένεις; - Θέλω να’μαι έτοιμος.
Μίλερ.
Έλα έξω. Αλλιώς η φίλη σου θα πάθει ό,τι έπαθε κι ο Πιρς.
Θα’ρθω. Άσ’την να φύγει.
Μόλις βγεις έξω. Δε θα πυροβολήσω.