To było w 1913 czy 1917? Teraz juz nie pamiętam.
Zaczynam zapominać wszystkich, których kiedyś znałem, rozumiesz?
Czy pamiętam Louise Bryant?
Ależ oczywiście. Nie mógłbym jej zapomnieć nawet gdybym próbował.
Nie mogę...
Może coś wygrzebię z pamięci,
ale nie w tej chwili.
Wiesz, coś przychodzi a potem znowu wraca.
To była ulica Krzysztofa,
a ja myślałem o
innej tamtejszej ulicy,
dopóki nie doszło do mnie że to była ulica Krzysztofa.
Czasem zdarzają mi się takie pomyłki.
Wszystko o nich zapomniałam.
Czy byli socjalistami?
Domyślam się, że musieli być,
ale nie sądzę, by to miało jakiekolwiek znaczenie.
Nie pamiętam ich ani trochę.
Wiem że Jack kręcił się wokół Mabel Dodge,
potem z jakąś inną dziewczyną,
a potem byli parą z Louise Bryant.
Wiem, że były powroty i rozstania,
ale mnie to się nigdy nie przydarzyło...
To nigdy nie odbiło się na moim prywatnym życiu.
Lubię baseball.
Nie wiem co myślał o nich zewnętrzny świat.
Ale oni byli parą.
Mam na myśli, że zawsze mówi się o Louise Bryant i Jacku Reedzie.
Przypominam sobie jak mówił mi, że ma dwie ambicje
kiedy szedł do college'u.
Jedna to być wybranym na przewodniczącego klasy.
Nie znał nikogo w tej klasie. I nikt nie znał jego.
Drugą było zarobienie miliona dolarów
zanim skończy 25 lat życia.
Teraz moje postrzeganie Jacka Reeda jest prawdopodobnie inne niż reszty.
Ale znałem go dobrze. Wiedziałem, że to był człowiek o silnych poglądach.
Wiedziałem, że był niezależny.
I mam taką koncepcję, mogę się mylić,
że jego żona była komunistką
i to ona na niego wpłynęła, tak jak każda żona,
tak jak ty to wiesz i ja wiem.
Louise Bryant?
Cóż, myślałam że ona była kimś w rodzaju ekshibicjonistki.
Nie, nie będę mówić o ludziach. Nie oszukujmy się.
Nie, proszę pana. Nie jestem... Nie jestem
sprzedawcą sąsiedzkich plotek, ani czymś w tym rodzaju.
To nie moja robota.
Był spokojny.
Całkiem przyjazny człowiek.
Powiedziałbym gdybym go spotkał, powiedziałbym, że jest przyjaznym człowiekiem.
Był, jednakże, wojownikiem
szanującym zasady.
Myslę, że to był facet, zawsze zainteresowany
kondycją świata i tym jak ją zmienić
i nie miał problemów z samym sobą
lub nie chciał się z nimi zmierzyc.
Jack... Cóż, nie nazwałbym go lekkoduchem,
choć niektórzy tak o nim mówili.
Życie Jacka Reeda było krótkie,
zdarzyło się,
i tak jak my wszyscy, jesteśmy ofiarami naszych czasów i miejsca w którym żyjemy,
kiedy on miał możliwość, jako dziennikarz,
znaleźć się w bardzo ekscytujących i dramatycznych miejscach.
Nie każdy może być pochowanym na Kremlu,
a on był tylko Amerykaninem.
Urodzonym w Portland, w stanie Oregon.
Czy to nie jest coś?
- Co on przytula? - Pomnik.
Dobrze, zauważyłem to. Ale co to za pomnik?
Po prostu pomnik, panie Woodward.
- Ile to kosztuje? - 75 dolarów.
- Za zdjęcie? - Zgadza się, pani Rudisile.
To interesujące, pani Trullinger.
Nie to, żeby nie był ładny, ale to nie jest obraz.
Panie Woodward, chciałabym, żeby spojrzał pan na to.
- Myślę, że rozumiem zamiar tego. - Tak.
Ewa dominuje, widzisz?
Marzenie dominuje marzącego.
To jest...
Dla mnie wygląda na rozmyte.
Tamto też wygląda na rozmyte.
Myslę, że taki był zamiar fotografia, panie Woodward.
Jaki? Żeby było rozmazane?
Ale może jak na to spojrzysz z innego punktu widzenia...
Louise!
Czy to ty?
Piękna sylwetka.
Louise, czy ty straciłaś rozum?
Nie wygłupiaj się, Paul.
Myslisz, ze się wygłupiam, bo sprzeciwiam się, żeby moja żona
była wystawiana nago na oczach połowy moich znajomych...
Tak. Mój Boże, to jest dzieło sztuki w galerii.
Co jest z tobą?
Zawsze nazywałeś Portland duszną, prowincjonalną trumną dla umysłu.
Może być duszna i prowincjonalna,
ale tak się składa, że w tej trumnie zarabiam na życie.
To weź to swoje życie i się nim wypchaj,
bo ja mogę zarobić na swoje własne.
Mam swoej zajęcie.
Nazywasz pracą parę artykułów w "The Oregonian" i "The Gazette"?
Nie, powiem ci czym jest twoja praca, Louise.
To stawianie siebie w centrum uwagi.
Oto szokująca Louise Trullinger, wyemncypowana kobieta z Portland.
A teraz powiemy "Dobranoc" tym państwu i pójdziemy do domu.
- Idę do Klubu Wolnościowego. - Nie idziesz do Klubu Wolnościowego.
- Idę do Klubu Wolnościuowego, Paul. - Nie, nie idziesz...
To bardzo ładne, pani Trullinger. Wszystko.
Bardzo miło to usłyszeć, nieprawdaż, Louise?
Louise?
Oczywiście, wiesz kto będzie w tym Klubie Wolnościowym?
Patriotyczni Amerykanie wierzący w wolność.
Chyba, że chcemy chwycić broń, by bronić naszego dziedzictwa,
wówczas nie możemy nazwać się patriotycznymi Amerykanami!
Jestem dumny z bycia wolnym.
Jestem dumny z bycia Amerykaninem.
I jeśli człowiek, którego wybraliśmy na prezydenta decyduje
że nasza wolność jest zagrożona
i że świat musi być uczynionym bezpiecznym dla demokracji,
wtedy wiem, że nie będę sam w baczeniu na zew patriotyzmu!
O co jest ta wojna?
Każdy człowiek będzie miał swoją własną odpowiedź.
Ja mam swoją. Jestem gotowy do bycia wezwanym!
A teraz, jest tego wieczoru wśród nas
syn Margaret i ostatniego Prezesa Sądu Najwyższego w Portland,
który doświadczył tej wojny na własnej skórze.
I ja nie widzę żadnego powodu dlaczego, my tutaj zgromadzeni w Klubie Wolnościowym
nie mielibysmy wysłuchać co Jack Reed ma nam do powiedzenia.
O co według ciebie chodzi w tej wojnie, Jacku Reedzie?
O zyski.
Co on powiedział?
Przepraszam, panie Reed. Witam, nazywam się Louise Bryant
i jestem dziennikarką.
I zastanawiałam się, czy mógłby pan znaleźć czas by udzielić mi wywiadu.
Przykro mi, ale nie. Nie udzielam wywiadów.
Od niedawnazaczęłam pisać w "The Blast".
- U Berkmana? Naprawdę? - Zgadza się.
Cóż, kiedy pani chce przeprowadzić ten wywiad?
Teraz.
Nie mieszkam tutaj.
- Żyję w domu, nieopodal rzeki. - Och, naprawdę?
Nieźle, nieźle. Dwa mieszkania.
Tak, wykorzystuję to miejsce jako studio.
Lubi pan białe lilie?
To moje ulubione kwiaty.
- Nie ma pan żony, prawda? - Nie, nie sądzę bym wierzył w małżeństwo.
- A pani jest po ślubie? - Ślub?
Jak ktokolwiek mógłby wierzyć w małżeństwo?
Założę się, że pana matka jest szczęścliwa widząc pana z powrotem w Portland.
Jak zwykle, kiedy nie siedzę w więzieniu. Czy to pani?
Tak. Podoba się panu?
Tak. Sądzę, że są trochę...
- Trochę rozmyte, ale ale ten jest bardzo ładny. - Tak.
Tak. A teraz...
Motywacja zysku w światowej ekonomii
jest bazową przyczyną rozpoczęcia wojny.
Czy uważa pan, że ci Amerykanie, którzy popierają wojnę
i przypisują swoją motywację patriotyzmowi są cyniczni czy naiwni?
A jeśli są cyniczni, czy ten cynizm patriotów
którzy myślą, że bez motywu zysku,
silna struktura elity tego kraju nie przystąpiłaby do wojny,
nawet jesli uważają, że powstrzymanie
niemieckiego militaryzmu może być potrzebna dla...
W porządku pani Bryant, chce pani tego wywiadu? Proszę to zapisać.
Czy jesteście na tyle naiwni, by myśleć
że pohamowanie niemieckiego militaryzmu ma cokolwiek wspólnego z tą wojną?
Nie rozumiecie, że Anglia i Francja zawłaszczyły światową ekonomię
a Niemcy po prostu też chcą kawałek dla siebie?
Proszę pisać dalej, pani Bryant.
Pani Bryant, czy może pani pojąć, że J. P. Morgan
pożyczył Anglii i Francji milion dolarów?
A jeśli Niemcy wygrają, on ich nie odzyska.
Jeszcze kawy? Ameryka wchodzi do wojny
żeby chronić pieniądze J. P. Morgana.
Jeśli on je straci, będziemy mieć kryzys.
Więc prawdziwym problemem jest
dlaczego mamy taką ekonomię, w której biedni muszą płacić
żeby bogaci nie tracili swoich majątków?
W porządku, czego jeszcze nie omówiliśmy?
Finansowa niezależność dla kobiet oznacza wolność seksualną
a to z kolei oznacza regulację urodzeń...
Sprzeciw! Masy stawiają na sprzeciw.
... mamy przeważnie
czytelników wśród klasy średniej i wyższej.
Więc, musimy objeździć cały kraj zdobywać fundusze na nasz magazyn
w jakikolwiek sposób my...
Co?
Tak sobie myślę, że powinnam...
powinnam dać panu trochę więcej kawy.
Nie zdawałam sobie sprawy, która już jest godzina, ale
mam wrażenie, że zabrałam panu bardzo dużo czasu.
Nie, nic się nie stało.
Często się to panu zdarza?
Nie tak często jakbym chciał.
Czyli?
Na pewno przebyliśmy długą drogę szybko.
Tak.
Chce pan zrobić kolejny krok do przodu?
Tak.
Co by pan pomyslał, gdybym poprosiła by coś zrobił
co może wydawać się trochę egoistyczne?
Cóż, myśle, że powinnaś.
Dobrze. Dobrze, ponieważ chciałabym by zobaczył pan moje prace
i powiedział mi co o nich sądzi.
Widzi pan, naprawdę bardzo cenię pana opinie.
Cóż, to dziwne bo własnie miałem panią zapytać
czy nie ma czegoś, co mógłbym obejrzeć.
Wiem, że ja się narzucam ale byłabym bardzo wdzięczna i widzi pan,
przeczytałam wszystko co kiedykolwiek pan napisał.
Całą przyjemność po mojej stronie. Więc...
Dobrze, dziękuję.
Dobrze, zatem... Przyniosę pana płaszcz.
A, i mam nadzieję, że nie będzie pan dla mnie łagodny.
- Łagodny? - Ja piszę na poważnie.
Może być pan naprawdę krytyczny.
Oczywiście, będe, będę.
- Dziekuję. - Dziekuję.
- Chce pani bym już szedł? - Nie w tym rzecz, ale jestem spóźniona.
- Spóźnić o szóstej rano? - Tak. Mam spotkanie.
Dobrze, mógłbym zobaczyć panią jutro wieczorem?
Będę wtedy zajęta.
- Bo wyjeżdżam następnego dnia. - Ojej, przykro mi.
Więc jeśli pan znajdzie czas, proszę mi powiedzieć co pan sądzi,
a ja wyślę kopię wywiadu.
Naszego wywiadu.
Proszę rzucić okiem.
Tak, tak,. Rozumiem.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Jack, mój drogi. Czy pamiętasz pana Hardisona?
Należał do Pierwszego Kościoła Prezbiteriańskiego na wzgórzu.
Jest teraz w Seattle w wielkim kościele w Plymouth.
Co cię tu sprowadza, Jack?
Przyszedłeś tylko po to, by zobaczyć się z matką?
Panie Partlow, ja po prostu... Ja zbieram pieniądze na czasopismo, dla którego piszę.
- Co? - Tak jak mówiłem, zbieram fundusze
na magazyn, dla którego piszę!
- Magazyn? Jaki magazyn? - Tak, proszę pana.
Nazywa się "The Masses".
- Jak? - "The Masses"!
- The Massess. - Masses.
Jack, pamiętasz siostrę pana Pottersona?
Tę z niesprawną ręką?
- Te religijne czasopismo? - O, nie, nie. Nie, proszę pana.
Ależ pamiętasz ją, Jack. Miała na imię Miriam.
Nie jadła mięsa.
Brzmi jak religijne.
Pamiętasz tego gościa, który kręcił się przy niej?
Sprzedawał nici. Mieszkał tam na dole, obok Eugene.
- Nie religijne, tak? - Nie, proszę pana.
- On miał an imię Jack? - Nie sądzę bym pamiętam jego imię.
Cóż, nie wiem jak wy, ale ja jestem głodny.
Nie wiem, pani Partlow. Ja...
Jack, słyszałam że zasmuciłeś trochę paru ludzi
wczoraj w Klubie Wolnościowym.
Och, Carl, mamy tu przyjemnie spędzić czas,
nie wracajmy do tego.
Jak on miał na imie, Jack?
- Tu jesteś! - Nie mogę...
Witam. Jesteśmy tak szczęśliwi...
- Witaj Jack. - Witam.
Wyglądasz wspaniale.
Alma, to jest Louise Trullinger.
Alma Boyle. To jest Ned Boyle i Jack Reed.
Jack, Louise jest dośc postępowa na swój sposób.
Pani Partlow.
- Jak się pan ma, Panie Reed? - Jak się masz?
Panie Partlow, pani Partlow, to jest Louise Trullinger.
- Miło poznać. - Miło poznać.
Pani jest żoną Paula Trullingera?
Tak, tak, jestem.
Czyż to nie wspaniałe?
On wstawiał zęby Frankowi Rhodesowi.
Pani Trullinger, pani mąż jest najlepszym dentystą w Portland.
- Dziękuję bardzo. - Naprawdę?
Chyba też zrobił protezę dla wujka Grovera.
Chyba nie będziemy czekać na Harryego i Marthę. Zjadłbym konia z kopytami.
W porządku, chodźmy.
Jaka szkoda, że Paul nie mógł się dziś pojawić.
- Coś pilnego? - Tak...
Mam nadzieję, że to nie szczęka wujka Grovera.
- Nie, jego szczęka jest jak nowa. - To dobrze.
Czy wolna miłośc zaczęła się w Greenwich Village?
Znakomite wino, Carl.
- Jak, chcesz jeszcze? - Nie, nie. Dziękuję.
Jest po prostu pyszne, naprawdę.
Nie uważa pani, pani Trullinger?
Tak, znakomite.
Dziekuję, Louise.
- Dupont, jak sądzę. - Dupont.
To jest Dupont, nieprawdaż, Harry?
Matka nie chce, żebyś znowu zaczynała ten cały temat z małżeństwem.
Ma pani jakieś dzieci, pani Trullinger?
Jeszcze nie, panie Reed.
- Mów mi Jack. - Jestem już 14 lat po ślubie.
Nie plątaj mnie w żadne kłótnie o wolnej miłości.
Robi się zimno na zewnątrz.
Ja ci będę mówił Louise.
George Waldorf. Oto on! George Waldorf!
Dawniej sprzedawał nici.
- Co z nim? - Cóż, nie żyje.
Nie mógłbym pozwolić ci iść samej, Louise.
Powiedz mi coś.
Czy doktor Trullinger nie ma nic przeciwko temu, żebyś spędzała tyle czasu w swoim studio?
Ludzie muszą dać sobie nawzajem trochę wolności.
Wolności, pani Trullinger?
Chciałbym wiedzieć jakie jest pani pojęcie wolności.
Posiadanie własnego studia? Spacer?
Chciałabym zobaczyć pana ze zdjętymi spodniami, panie Reed.
Maszerowanie i szuranie po okolicy
Nie zdawałam sobie sprawy z późnej pory.
Więc, jeśli chcesz, zostało trochę bardzo dobrych damaszek.
I jeśli chcesz, możesz zrobić sobie z tego kanapki.
Na razie, bywaj.
Dokąd idziesz?
Jeśli chcesz zdążyć na 2:45, naprawdę masz mało czasu.
- Jestem pewna, że będziesz chciał się spakować... - Louise, jest dopiero 8:45.
Jest 8:45.
Słuchaj, zdaję sobie sprawę że jesteś bardzo zajęty w Nowym Jorku,
ale byłabym wdzięczna, gdybyś mógł poświęcić trochę czasu
żeby napisać parę słów dla mnie o mojej pracy.
O, tak, tak.
Jeśli odeślesz mi moje portfolio. Możesz je wysłać na ten adres...
Louise, poczekaj. Dlaczego tak po prostu wychodzisz?
Możesz tu wyjśc, proszę, i porozmawiać ze mną przez chwilę?
Dziękuję.
- Słuchaj. - O co chodzi?
Dlaczego nie pojedziesz?
- Co? - Jedź do Nowego Jorku.
Chcesz pisać? Pojedź tam gdzie są ci, co piszą.
Jeśli chcesz wolność, musisz jechać tam, gdzie ta wolnośc jest.
Zmarniejesz w Portland. Jedź do Nowego Jorku.
- Powinnaś być w Nowym Jorku. - Dziękuję ci bardzo.
Zapamiętam to.
- Co? - Zapamiętam twoją poradę.
Proszę, jedź ze mną.
Dobrze poczekaj. Ustalmy pewne fakty.
Chcesz żebym jechała z tobą do Nowego Jorku.
Tak.
Jako kto? Jako tko?
- Co to znaczy jako... - Jako kto?
- Twoja dziewczyna? - Co masz na myśli?
Jako kto? Twoja dziewczyna,
twoja kochanka, kochanica, konkubina?
Dlaczego masz jechać jako ktoś?
Bo nie chcę wchodzić w jakiś rodzaj
emocjonalnego zaangażowania gdzie nie mogę...
Chcę wiedzieć kim mam być.
Wiesz, to okolice Święta Dziękczynienia. Czemu nie pojedziesz jako indyk?
Zawsze myślałam, że była bardzo uczciwą dziewczyną, która odjechała.
Prawdopodobnie ten dentysta nic nie wiedział, poza tymi zębami,
które interesowały go najbardziej...
A wtedy poznała tego wspaniałego dziennikarza
z którym mogła rozmawiać o wszystkim.
Miałam płaszcz, który przywiozłam z Niemiec.
I ona też chciała ten płaszcz
i składała mi różne oferty.
Ale ja też go chciałam mieć.
Jednak w końcu poddałam się i dałam go jej.
Miałam inne płaszcze.
Więc ona właśnie tak działała.
Pojechałą za nim. Tak jak mówiłam, miała go.
Więc nie była żadną marionetką.
ale to wydarzyło się w małym, starym Portland.
Gdzie nie słyszało się słów "seks".
Ani "lesbijka".
Ani "homoseksualny".
Ani słowa "aborcja".
Nie mogłeś słyszeć o tych rzeczach.
Mężczyźni szanowali kobiety.
Pomagali im z płaszczami, otwierali im drzwi.
I mężczyzna i kobieta, którzy mieli się ku sobie
brali ze sobą ślub.
Wiesz co, tak sobie myślę,
że wtedy tam było tyle samo pierdolenia co teraz.
Tyle że teraz to jest znacznie bardziej perwersyjne.
Teraz nie włącza się w to miłości.
Ale wtedy było w tym serce, trochę serca.
Była tam Greenwich Village
i Nowy jork dookoła niej.
A reszta Nowego jorku nie postępowała tak jak ot robiła Greenwich Village, dokładnie.
To było coś w rodzaju centrum buntu
i było nim przez długi czas w życiu Ameryki.
Ludzie z całego kraju tam przyjeżdżali.
Byli traktowani jak bohema. Ich sposób zycia był nietypowy.
To jak się ubierali
i oczywiście to jak myśleli
było poza głównym strumieniem amerykańskiego życia.
I jak sobie przypominam,
małżeństwo nie miało znaczenia w Greenwich Village.
Pamiętam jak słyszałem tekst, który Jack powiedział jakiejś dziewczynie
którą chciał zwabić do łóżka.
Była bardzo bojaźliwa, a on zapytał "nie jesteś wystarczająco pogańska?".
Halo?
Halo, Jack?
Jeśli nielegalnym jest rozdawać broszury o antykoncepcji,
jestem dumna z bycia kryminalistyką.
Nikt nie neguje, że to twoje niezbywalne prawo aby iść do więzenia, Emma.
Chcę tylko powiedzieć, że to nie jest właściwa pora
żeby iść do więzienia z powodu antykoncepcji.
Ach, doprawdy nie jest?
"The Massess" zaczyna teraz rządzić sumieniem?
Za niedługo będzie nie od odróżnienia od "New York Timesa".
Emma, chcę tylko powiedzieć, że jesteś zbyt wartościowa
- dla ruchu antywojennego. - Mylisz się.
- Nie, ma rację. Jeśli wejdziemy w tę wojnę... - Ty też się mylisz.
- Pozwolisz mi dokończyć zdanie? - Twoje zdanie nie jest warte dokańczania.
Tysiące amerykańskich kobiet, przepracowanych, niedożywionych,
umiera rodząc anemiczne dzieci, które nie dożyją roku.
Czy ich życie jest mniej warte niż życie tysięcy amerykańskich chłopców?
- Chcę to z powrotem na wtorek. - Ja nie twierdzę... Czy sądzisz?
- Cholera. - Dokładnie.
Dobranoc.
- Chcesz kawy? - Masz Chase and Sanborn?
- Nie mam kawy. - Znowu? Wynoszę się stąd.
Nie, ta rozmowa jest zakończona. Jesteś dziennikarzem, Jack.
Kiedy będziesz rewolucjonistą, przedyskutujemy priorytety.
Mam nadzieję, że przy kawie.
- Jest późno, odprowadzę cię do domu. - Dlaczego? Nikomu nie zrobię krzywdy.
Dobrze...
Tak.
Jest piątkowa noc.
Cieszę się, że cię widzę.
Naprawdę, cieszę się.
Skończyłem twoje artykuły. Są bardzo dobre.
Ten kawałek o kolejnictwie, moim zdaniem... Wymaga doszlifowania.
- Jest tam dużo powtórzeń, ale... - Ale to jest celowo.
Uzywam powótrzeń, żeby podkreślić wydźwięk.
Nie sądzę, że to wymaga doszlifowania.
Och.
Cóż, sądzę, że pokochasz Nowy Jork.
Emma, Emma, Emma.
Myślę, że to była Emma Goldberg.
Tak sądzę.
Nigdy nie zapomniałem Emmy Goldman.
Inspirowała mnie do głębi.
A Max Eastman był kochanym człowiekiem.
Prawdziwy radykał, wolny duch.
Był w tej samej grupie z tą Emmą Goldman.
Tak się nazywała. Goldman, nie Goldberg.
Floyd Dell był jednym z nich.
Pisał powieści, piękne powieści.
Do radykałów należeli ludzie jak ci z IWWs (Robotnicy Przemysłowi Świata)
i Bill Haywood.
I byli tam Walter Lippmann,
i Lincoln Steffens, i Isadora Duncan
i Edna St. Vincent Millay.
Alfred Stieglitz...
A, i Margaret Sanger.
Mój Panie, pikietowałem za nią.
No i oczywiście, wielki pisarz, Eugene O'Neill
pochodził z tamtąd.
Nie sądzę by był dziś ktokolwiek, kto może się zbliżyć do O'Neilla.
Musisz być trochę buntownikiem żeby być jakimś artystą, tak myślę.
A każdy w Greenwich Village był w jakiejś części buntownikiem.
- Co robisz, Louise? - Piszę.
To dobrze. Możesz mi podać chleb?
- Dzięki. - Ponieważ dla amerykańskiej klasy średniej
wszyscy po lewej stronie są tacy sami. Anarchista, socjalista...
Możesz mi podać chcleb, proszę?
- Co robisz, Louise? - Piszę.
Dobrze. Madame Schumann-Heink...
Jack mówił mi, że pani pisze, pani Bryant. O czym pani pisze?
O wszystkim.
Pisze pani o wszystkim?
Tak, o wszystkim. I o niczym.
Po prostu...
Rozumiem.
Dobrze, a Davis i Sloan, oni już wyszli?
Nie jeszcze, ale...
Myślę, że oni nie powinni tak tu siedzieć. To okrutne.
- To tylko... - Organizacja, tak?
Popatrz, co robią kapitaliści?
Pozwól mi się zapytać, Mike. Powiedz.
Chodzi mi o to, co on robi poza tym, że zarabia?
Nie wiem co robi. Pracownicy wykonują całą pracę, czyż nie?
Więc co jeśli oni się zorganizują?
Znaczy się, wszyscy robotnicy. Nie tylko hydraulicy,
czy stolarze i ci cholerni tytoniowcy.
Ale wszyscy, na całym świecie?
Nie tylko w jednym kraju. Daj mu piwo, dobra?
Co jeśli wszyscy się zorganizują?
Nie myśl, że mogliby... Oni mogliby zmienić społeczeństwo w jedną noc.
Zrobić z nim co tylko chcą.
Jack, możesz mi pożyczyć 5 doalrów? Jestem spłukana.
Wiesz, nie proś tego pretensjonalnego sukinsyna o pieniądze.
Jak potrzebujesz 5 dolarów, to ci je dam.
Pożyczysz mi 4,50?
- Co jest niejasne? - Rozumiesz o czym mówię?
Gdyby wszyscy robotnicy na świecie należeli do jednego, wielkiego związku
- nie byłoby wojny, prawda? - Słuchasz mnie?
Pani Bryant.
Niańczy pani to piwo od godziny.
Mogę postawić pani kieliszek wina czy coś w tym stylu?
Nie, dziękuje. W porządku. Dziękuję w każdym razie.
- Piwo może byc. - Jest pani sympatyczną osobą.
I bardzo dobrą malarką, jak słyszałem.
Piszę.
Czytaj Junga!
"Czytaj Freuda, czytaj Junga." Czytaj Engelsa, czytaj Marksa!
Mój Boże, nie możesz interpretować Freuda w kontekście ekonomicznym.
Wiesz, że taksówka na ciebie czeka?
Zosima reprezentuje zepsucie religii.
Mówię ci, że się mylisz.
- A Jung jest mistykiem... - Ale czy ty naprawdę wierzysz...
- Jak długo oni tu jescze zostaną? - Nie wiem. Pójdą stąd za chwilę.
- Wyjeżdżam tylko na jeden dzień. - Dopiero co wróciłeś z Bostonu.
Hej, dlaczego nie pojedziesz ze mną do Baltimore?
Serio? Mam jechać do Baltimore jako kto?
Jako kto?
Jack, wiesz, że taksówka na ciebie czeka.
Taksówka czeka, Jack.
Do jutra.
Próbujemy od dwóch lat.
Kapitaliści mogą wciągnąć ten kraj w wojnę kiedy tylko im się podoba.
Jedyny wstrząs jaki można wywołać, to wyjść na ulicę.
Jasne, ale...
Ale nie sądzisz Emma,
że jesli Debs dostanie dużo głosów, to wzmocni ten obraz?
Nie, nie sądzę. Uważam, że głosowanie to opium dla mas tego kraju.
Co cztery lata zagłuszasz ból.
Tak, ale...
Nie uważasz...
Wyraziłam się bardzo jasno, Pani Bryant.
Daj spokój, E. G. Nie bądź tak cholernie dogmatyczna.
- Louise trafiła w sedno. Mówi, że... - Nagle stałam się dogmatyczna.
Dlaczego mój status zmienia się za każdym razem gdy masz nową kobietę, Jack?
Bernie, mogę poprosić czerwone wino? Louise chcesz kieliszek?
Ona tylko... Jest przy mnie zmartwiona.
To nie ma nic wspólnego z tobą. Nic wspólnego.
Dziękuję. To wielka ulga.
Ten dom jest całkowicie wypełniony ludźmi kiedy wyjeżdżasz.
Korzystają z niego, jakby to była jakaś sala spotkań czy coś.
- Nie mogę pracować w takich warunkach. - Poprostu ich wyrzuć.
- Jak mam ich niby wyrzucić? - Poprostu, wywal ich.
Każ im wyjść.
Nie powiem "wyjdź" do Maxa Eastmana.
- To ich zwyczajnie wyrzuć. - Jack?
Jack, czy to ty? Jack jak to dobrze cię widzieć.
- Witaj Horace. Jak się masz? - Dobrze cię widzieć.
- Znasz Louise Bryant? - Tak, witam. Jak się masz?
- Miło cię poznać. - Jak się masz?
To wielka przyjemność.
- Cześć Max. Jak się masz? - Bosko, Horace.
- I Floyd, dobrze cię widzieć. - Witam, Horace.
Wciąż w areszcie, Jack?
Próbuję.
Co z panią, Pani Bryant?
Też pani prosi się o aresztowanie?
Nie, ani trochę.
- Co pani robi, pani Bryant? - Piszę.
Pisze pani? Mogę zapytać, nad czym pani teraz pracuje?
To niemożliwe do opisania.
Niemożliwe do opisania?
Napisała cholernie dobry kawałek
o wpływie Armory Show i powinieneś to przeczytać.
Dobrze, wiesz, bardzo chciałbym móc to przeczytac.
Dlaczego miałąbyś nie zadzwonić do mnie, do The Metropolitan?
Albo jeszcze lepiej, może napijemy się czegoś w czwartek?
- Dobrze. - Możemy porozmawiać o Armory Show.
- Więc jesteśmy umówieni. - W porządku.
Wspaniale.
Jack!
Dobra, więc trzymaj się z daleka od mamra, dobra?
Do widzenia. Do widzenia. do widzenia. Miło was widzieć.
- Jak, prosze, nie rób tego. - Czego?
On jest redaktorem w Metropolitan. Znam go od lat.
- Jack, mogę mówić za siebie. - Twoje prace też.
- Nie chcę, żebyś to robił... - Taksówka czeka, Jack.
Taksówka czeka, Jack.
Jack...
Zobaczymy się pod koniec tygodnia, dobra?
- Dobrze? - Poczekaj. Poczekaj.
Może zadzwonię do niego koło czwartku.
Tak, skontaktuję się z ni mw czwartek. Tak, tak.
- Do zobaczenia, chłopcy. - Pa, pa, Jack.
- Pa, Jack. - Na razie.
Do zobaczenia, Jack.
"Kolej otwiera nowe granice,
"a krzyżowanie ich jest wszystkich jest koleją.
"Otwarcie nowych granic kolejnictwa,
"i odwrotnie, the granice...
"I odwrotnie, te granice..."
Mój Boże.
To się powtarza.
Nie jesteśmy ludzkistotami, jesteśmy towarem.
- Ile jest dni w tygodniu? - Siedem.
- Każdy dzień - Oni mówią:
"jesli nie przyjdziesz do pracy w niedzielę, to nie przychodź w poniedziałek."
- Ile dostajesz za godzinę? - 20 centów.
Ile razy zamknęli ci drzwi przed nosem
bo praca jaką wykonujesz jest nazwana niewykwalifikowaną?
Zgadza się, Bill.
Dobrze więc, Robotnicy Przemysłowi Świata nie odeslą was
- z powodu "niewykwalifikowania". - Słuchaj go, George.
Ani wykwalifikowania. Ani tego, że jesteś czarny, biały czy żółty.
Siedem dni w tygodniu.
- Ile zarabiasz na godzinę? - Dziesięc centów.
Jeden wielki związek.
- Zrzeszający wszystkich robotników... - Słuchaj, przeczytaj to. To ważne.
Szukam tokarza imieniem Pasquale Alberti.
Miał wypadek przemysłowy. Jego nogi zostały zmiażdżone. Znacie go?
Tak, pewnie, Harvard.
Czy oni o tym chcą teraz czytać w Greenwich Village,
o wypadkach w przemyśle?
Do tego potrzebujemy siły.
I jest tylko jeden sposób by zdobyć siłę.
Zorganizować się!
Wszyscy robotnicy razem!
Jeden wielki związek!
A wojna Robotników Przemysłowych Świata chce, żebyście przystapili do walki klas!
A nie do wojny w Europie!
Wojna przeciwko kapitalistom!
Nie dojdziecie do niczego ani donikąd
dopóki cała klasa robotnicza nie zjednoczy się w wielkim...
W porządku, panowie,
macie 20 sekund na opuszczenie tego lokalu.
Mogę zapytać z czyjego rozkazu?
Z mojego rozkazu.
To jest nielegalne zgromadzenie.
Przepraszam oficerze. Ci ludzie mają legalne prawo do zgromadzenia.
Nic wiecej nie robią.
Cholernie dobrze wiemy co robią.
- Co ty robisz, do diabła? - Ja?
Ty.
- Ja piszę. - Piszesz?
Jesteś w błędzie.
Wyrzucić go stąd!
A tu jest.
Folio. Cała twórczość.
Cóż...
Co z Jackiem?
Mam nadzieję, że jest ostrożniejszy w tym co teraz pisze.
Nie chciałbym nie móc wydrukować jego twórczości.
Jestem pewna, że będzie dobrze.
Mówiłaś mu gdzie byliśmy się napić?
Jeszcze nie. Nie ma go w mieście.
Panie Whigham, przepraszam ale ten kawałek o Armory Show jest na górze.
A, tu jest ten Armory...
- Tak. - Tak. Oczywiście. Jest tutaj.
Cóż...
Naprawdę powinienem spędzić nad tym więcej czasu.
Tak, oczywiście.
Co powiesz na kolację?
- Kolację? - Jack nie miałby nic przeciwko.
- Dlaczego miałby mieć? - Wiesz, razem dorastaliśmy, oczywiście,
ale Jack raczej...
Ma swoje odchyły, prawda?
A ja nigdy naprawdę nie wiedziałem jak...
Panie Whigham, czy pan twierdzi że potrzebuje
pozwolenia Jacka żeby mnie zaprosić?
Nie zamartwiaj się tak.
Na litość boską wprowadziłem dwie małe zmiany...
Nie przerabiaj tego co ja piszę, Pete.
O co ci do cholery chodzi, Jack?
Robotnicy Przemysłowi Świata to banda czerwonych.
Daj spokój.
Mamy czerwonych w IWW, mamy czerwonych w Vilage.
Dookoła nie mamy nic poza czerwonymi.
Na litośc boską, jesteś do cholery najlepszym pisarzem w okolicy.
Więc dlaczego do diabła, chcesz tracić swój czas
na tę masę czerwonej propagandy, której nikt nigdy nie wydrukuje?
To jest prawda. Czy ona coś tu jeszcze znaczy?
Więc kto do diabła decyduje co jest prawdą?
Banda przeklętych czerwonych z IWW?
Jesteś nie porządku wobec Amerykańskiej Federacji Pracy.
- Daj mi ten przeklęty artykuł... - Przeredagujesz to co napsiałem.
Zaniosę to do magazynu, który tego nie zrobi.
Niech ci będzie. Zanieś to do "The Masses".
- Oni są bandą czerwonych. - Dziekuję.
- Kto zapłaci twój czynsz? - Bądź o to spokojny, Pete.
Po prostu nie przeredagowuj tego co piszę. Rozumiesz? Nie przeredagowuj.
Ty uparty sukinsynu. Kto opłaci twój czynsz?
Louise?
Mam każdego w sklepie.
Jesteśmy spłukani, ale mamy ich wszystkich.
Dzieki.
- Co się stało? - Nic.
- O co chodzi? - O nic. Jak ci poszło?
Dużo lepiej niż myśleliśmy.
- Widziałaś Whighama? - Wczoraj.
- Jak było? - Rozmawialiśmy głównie o tobie, rzecz jasna.
Zaproponował ci pracę?
Nie, ale uznał za wielce stosowne opowiadać mi
jakimi wspaniałymi przyjaciółmi byliście przez te lata.
To było fascynujące spotkanie.
Jesteś wściekła na Whithama czy na mnie?
O co chodzi?
O nic. Powiedziałeś, że będziesz z powrotem w czwartek,
a jest sobota.
A nie mówiłem, że będę z powrotem pod koniec tygodnia?
- Koniec tygodnia to piątek. - Koniec tygodnia to piątek?
Sobota już dłużej nie jest końcem tygodnia?
Jack, powiedziałeś że wrócisz w czwartek!
Jaka to różnica?
Myślisz, że co ja robię?
Biegam dookoła słuchając brzmienia mojego własnego głosu?
Skąd mam wiedzieć czyjego głosu słuchasz?
Widocznie wolisz to znacznie bardziej ode mnie!
Popatrz na mnie. Mój Boże.
Jestem jak żona.
Jestem jak znudzona, przywiązana, nędzna, mała żona.
- Kto chciałby przyjść do domu dla mnie? - Ja!
Ale ja tak nie mogę! Nie mogę już dłużej!
Nie możesz czego?
Żyć na twoim marginesie.
Nie wiem co ja tu robię. Nie wiem jaki jest mój cel.
- Dobrze, powiedz mi czego chcesz. - Chcę przestać cię potrzebować!
Chcę żebyś coś wiedział.
Zapytałam Whighama czy wysłałby mnie do Francji.
- Tego właśnie chcesz? - Tak, tego chcę.
- Co ty robisz, Louise? - Nie mogę pracować przy tobie.
Możesz mi powiedzieć dlaczego to robisz?
Nie jestem traktowana poważnie, jak jesteś przy mnie.
Gdy jestem przy tobie nie jesteś traktowana poważnie?
Mój Boże, to niedobrze.
Masz na myśli, że jestem traktowany poważniej?
O tym mówisz?
Wydaje ci się , że nie? Przestań, Jack.
Wiesz o czym mówię. Nie jesteś ze mną szczery.
Nie wiem o czym mówisz.
Nie jesteś przy mnie szczery. Proszę, bądź szczery.
Jestem przy tobie bardzo szczery.
Może gdybyś traktowała siebie trochę bardziej powaznie, inni też by to robili.
Powiedziałem co myślę o tym artykule o Armory.
Byłem wtedy szczery.
Powiedziałem, że jest bardzo dobry, ale nie, nie traktuję tego bardzo poważnie.
- Dziękuję - Dlaczego spodziewasz się
że będziesz poważnie traktowana, jeśli nie piszesz o poważnych sprawach?
Nie rozumiem tego.
Znalazłam sobie mieszkanie. Szukam jakiegoś.
Nawet nie jestem pewien czy wiem które rzeczy są dla ciebie poważne.
Jednego dnia piszesz o kolei,
i nawet tego nie skończysz.
Następnego dnia robisz artykuł o wystawie sztuki
która miałą miejsce trzy lata temu.
Słuchaj, po co w ogóle dajesz mi cokolwiek do przeczytania?
Jeśli krytykuję to w całości, mówisz mi, że podoba ci się takie jakim jest.
A gdy jesteśmy z innymi ludźmi,
jeśli ktoś nie zada ci konkretnego pytania,
mówisz mi, że czujesz się ignorowana.
Ale przy tym wszystkim co dzieje się obecnie na świecie,
decydujesz się usiąść i pisać kawałek
o wpływie jakiegoś cholernego Armory Show z 1913!
Czy ludzie mają to brać na poważnie?
Nic mnie to nie obchodzi!
- Obchodzi cię! - Naprawdę... Nic mnie to nie obchodzi!
- Obchodzi! - Nie obchodzi!
I nie interesuje mnie czy twoi głupi koledzy
- wezmą mnie poważnie czy nie! - Cóż, oni nie biorą cię na poważnie.
Własnie dlatego o czym mówiłem.
Znalazłam mieszkanie na Houston Street i się przeprowadzam.
I powiem ci coś jeszcze, Jacku Reed.
Nie uważam, że lubimy tych samych ludzi czy ten sam sposób bycia.
- A ja chcę żyć po swojemu. - To śmiało, żyj po swojemu!
Mam to gdzieś! I tak żyjesz po swojemu.
Tak! Wiedziałam, że masz to gdzieś!
A powiesz mi do diabła, dlaczego miałbym się przejmować?
Nie miałbyś! Miej to gdzieś!
- Ja też mam to gdzieś! - I dobrze. Nic mnie to nie obchodzi!
- Wynoszę się stąd! - Bardzo dobrze, ja też!
Kochanie, nie możemy po prostu wyjechać z Nowego Jorku?
Pojedźmy gdzieś i po prostu piszmy to co chcemy pisać.
Provincetown była zaledwie małą, rybacką, wioską.
I bardzo, bardzo konserwatywną.
Zabieraliśmy się tam parowcem z Fall River, jak pamiętam, każdego lata.
Oszczędzaliśmy na opłatach, śpiąc na schodach.
I zawsze były tam pluskwy.
Mogłeś tam robić cokolwiek chciałeś.
I wystawialiśmy całkiem interesujące, eksperymentalne sztuki
których komercyjne teatry prawdobodobnie by nie wystawiły.
Weźmy takie "Trifles" Susan Glaspell.
To cała sztuka,
w której główna postać nawet nie pojawia się na scenie.
I dawali trzy, jednoaktowe sztuki.
Jedna z nich była grana przez...
Zawsze myślałam, że przez Johna Reeda i Louise Bryant.
Ale widzę to poprzez nią.
Byli w tym.
Sztuka była okropna, a oni jeszcze gorsi.
I oczywiście, Gene O'Neill był znany jako poeta,
ale wolałam jego dramaty bardziej niż niż jego poezję.
Nigdy tego nie zrozumiesz?
Jesteś tak głupi, że nie wiesz co mam na myśli?
Oferuję ci siebie.
Klękam przed tobą.
Obiecałam ci moje ciało,
moje ciało, które mężczyźni uznają za tak piękne.
Obiecałam kochać cię, czarnego żeglarza.
Powiedz im, żeby nie stali za księżycem.
Nie stójcie za księżycem.
- Cofnąć się? - Możesz zrobić krok do tyłu?
Bo księżyc.
Księżyc jest tutaj.
- Tutaj? - Tak.
Zacznij od "Nienawidzę morza."
Nigdy tego nie zrozumiesz?
Jesteś tak głupi, że nie wiesz co mam na myśli?
Oferuję ci siebie.
Klękam przed tobą.
Ja... ja, przed którą klękało tak wielu mężczyzn,
Oferuję ci moje ciało,
moje ciało, które mężczyźni uznają za tak piękne.
Obiecałam cię kochać.
Ciebie, czarnego żeglarza.
Czy to nie jest wystarczającym upokorzeniem, że tak długo każesz mi czekać?
Odpowiedz mi, proszę! Odpowiedz mi.
Dasz mi wody?
Nie mam wody.
Stary Teddy chce tej wojny, czyż nie?
Zastanawiam się jak długo to potrwa, aż ludzie zrozumieją, że jest maniakiem.
Teddy Roosevelt ma wściekliznę. Powszechne szkolenie militarne.
Jack, twoja druga przemowa wylatuje.
A najbardziej ironiczne jest to, że ci biedni ludzie kochają go.
Pewnie, że tak. Znowu wyniesliby go na San Juan Hill.
Nie mozesz dotykać kubraczka królika. Jest wypożyczony.
Czytałeś artykuł o konwencji?
Jeśli lewica nie obroni Wilsona, będziemy mieć prezydenta Hughesa.
Myślisz, że powinniśmy iść do St. Louis?
Nie zamierzam iść do St. Louis, żeby bronić Wilsona.
- Myślę, że powinniśmy. - Dlaczego? Co to da dobrego?
Nie wiem, jeśli nie uważasz, że Hughes wciągnie nas
w wojnę w ciągu paru miesięcy, to nie przyniesie kompletnie nic dobrego.
Wislon trzyma nas od tego z daleka.
Reed myślał, że jest dobrym poetą.
Ale był okropnym.
Myślał, że mógłby pisać dobre powieści.
Nowele.
Oczywiście był poetą.
I choć nie był dobrym poetą,
to co nieco było całkiem niezłe.
Ale, jako dziennikarz, Jack Reed przewyższał ich wszystkich.
- Patrz. Wyciągnij to. - Hej, Jack.
Widzisz? Jest dobrze.
Jack, twój transport juz jest.
- Przepraszam, poczekam na zewnątrz. - Okej, okej.
- Widzisz o co mi chodzi? Jeżeli... - Jack, taksówka czeka.
Tak, muszę lecieć.
Pa, kochanie.
Jack chciał wywoływać problemy,
robić problemy kapitalistom.
I chciał również rozbudzić w masach pracujących
potrzebę jakiegoś rodzaju efektywnego, zjednoczonego działania.
Innymi słowy, oskarżam go o bycie zarówno intrygantem
jak i bojącego się wyzwań,
nie chcącego zmierzyć się ze swoją własną naturą.
Droga Louise, w St. Louis jest bardzo gorąco i tłoczno od Demokratów,
wszyscy spędzamy tu wspaniały czas i nosimy małe, papierowe kapelusze
uczestnicząc w nominacji Wilsona.
Chciałbym wierzyć, że to dlatego
że nie chce on żeby Stany Zjednoczone przystąpiły do wojny,
ale kto wie co siedzi w umyśle Demokraty?
Swoją droga, zdecydowałem się wyrzucić wiersz o białych liliach.
Układ rymów był zly.
Może kiedy wrócę będę mógł zacząć to od nowa.
Polityce kompletnie zakłócają tworzenie poezji.
Myślę o tym, by cię zobaczyć. To najgorsze uczucie.
Tęsknię za tobą, kochanie. Tęsknię za chodzeniem po plaży.
- Witam. - Gdzie jest whisky?
Napijesz się kieliszeczka?
Nie wysilaj się na decyzję.
Dam ci jednego.
Podoba mi się twoja sztuka.
Mam tylko nadzieję, że mogę zagrać dobrze swoją rolę.
Myślę, że twoje dialogi są piękne. Naprawdę, kocham je...
Więc dlaczego do diabła nie staniesz po prostu i ich nie wypowiesz
zamiast włóczyć się po scenie?
Masz poszukiwać swojej duszy, a nie popielniczki.
Wolałbyś, żebym nie paliła na próbach?
Wolałbym żebyś stanęła w płomieniach a nie odkładała papierosa
w środku monologu o narodzinach.
Przepraszam. Masz całkowitą rację.
To sprawia, że chcę odwołać całe przedsięwzięcie.
Nie będę więcej tego robić. Przepraszam. Przykro mi.
Zatrzymaj sobie szklankę. Ja wezmę butelkę.
Wychodzisz?
Daj mi szklankę.
Jesteś zdenerwowany?
- Czy to tylko drżenie? - Dlaczego nie jesteś z Jackiem w Chicago?
Dlaczego miałabym być? On ma swoje zajęcia, ja swoje.
- Jakie? - Co?
Te zajęcia, które są twoje.
Co to jest?
Moja praca chociażby.
On jest naprawdę niecnym sukinsynem, prawda?
Co masz na myśli?
Zostawia cię tu samą z twoją pracą.
- Powinnam mieć cos przeciwko? - Powinnaś.
Jest jedna rzecz, z którą nie możemy zostać sami.
- Możesz tak to odbierac, ja nie. - Dobrze.
Nie pozwól tym wiejskim radykałom trzymać cię z dala od tego kim powinnaś być.
A myślisz, że kim powinnam być?
Być w środku uwagi.
Widzę, że musiałeś być z jakąs bardzo przebojową kobietą.
Powiedzmy, że z zaborczą.
Z zaborczą? To coś innego.
To strata czasu.
Nie jestem taka.
Jack też nie, jeśli o to chodzi.
A, tak. Wiem. Ty i Jack macie swoje zajęcia.
Ona ma swobodę robić te rzeczy, na które ma ochotę i ja też.
I sądze, że każdy kto boi się tego rodzaju wolności
w rzeczywistości obawia się swojej własnej pustki.
Czy naprawdę to wygląda tak, jak to opisujesz?
Chce żebyś już poszedł.
Dlaczego?
Bo nie chcę być patronowaną.
Przykro mi jeśli nie wierzysz we wspólną niezależność
wolną miłość i szacunek.
Nie wciskaj mi tu tego salonowego socjalizmu którego nauczyłaś się w Village.
Gdybyś bya moja, nie dzieliłbym cię z nikim ani z niczym.
Bylibysmy tylko ty i ja. A ty byłabyś w środku wszystkiego.
Wiesz, byłoby dużo więcej uczucia jak miłość
niż zostawianie cię samej ze swoją pracą.
- Mam nadzieję, że cię nei zmartwiłem. - Ani trochę. Jestem wdzięczna.
Ale wydajesz się szukać czegoś dużo bardziej poważnego
niż to co ja mam na myśli.
- Niż to co masz na mysli? - Tak.
Widzisz, Jack i ja jesteśmy oboje perfekcyjnie dopasowani
żyjąc zgodnie z naszymi przekonaniami.
ale mysle, że ktoś tak romantyczny jak ty byłby przez nie zniszczony.
A ja nie chcę żeby to się stało. To bardzo zmartwiłoby Jacka.
Nie możesz przyjść i grać na moim podwórzu
Juz cię więcej nie kocham
Będzie ci przykro gdy mnie zobaczysz
zjeżdżając w dół do drzwi piwnicy
Nie możesz krzyczeć do mojej deszczułki
Nie możesz wspinać się na moją jabłoń
Nie chcę grać na twoim podwórzu
jesli nie możesz być dla mnie dobry
Nie chcę grać na twoim podwórzu
już cię więcej nie lubię
będzie ci przykro gdy mnie zobaczysz
zjeżdżając w dół do drzwi piwnicy
Nie możesz krzyczeć do mojej deszczułki
Nie możesz wspinać się na moją jabłoń
Nie chcę grać na twoim podwórzu
jesli nie możesz być dla mnie dobry
Wspaniale!
Floyd, czekałem na to od tygodni.
Uroń swojej zmysłowości.
- Wspaniałe zamknięcie. - Nadzwyczajne.
Bardzo dobrze. Znakomicie.
- Floyd, to dla ciebie coś nowego, nieprawdaż? - Max, co z tobą?
- Dobra, kto następny? - Już recytowałem
dwie trzecie mojej nowej sztuki.
Powiedziałaś, że to praca niesamowitego postrzegania.
Naprawdę? Jak szybko zapominamy.
- No! - Jack! Wejdź.
Wieści z frontu.
- Cześć Jack. - Cześć Jack.
- Jak się masz, Jack? - Jak się udała podróż?
Witamy z powrotem.
- Kto nastepny? - Nikt.
Zatańczymy z Genem.
Jack, przybyłeś w samą porę by zobaczyć jak O'Neill tańczy.
Dobra. Zrób coś irlandzkiego. Dawaj, Gene.
Tak. Dalej, Gene.
- No, Gene, śmiało. - Wyrecytuj coś ze swojej nowej sztuki.
Hutch mówi, że jest fantastyczna.
Powiedz nam o konwencji, Jack. Jaka była przemowa Wilsona?
Nie ważne co mówił. Jak był ubrany?
- Co z tym Wilsonem? - Własnie. Co z Wilsonem?
Cóż, nie sądzę że jest jakiś powód by wierzyć, że Wilson zrobi cokolwiek innego
niż wspieranie interesów klasy rządzącej i wciągnięcia nas w wojnę.
Ale dopóki mówi, że jest przeciwko wojnie, sądzę że musimy go wspierać.
Ponieważ będzie musiał wypełniać tę wyborczą obietnicę
przez co najmniej kilka miesięcy, a to da nam czas
by wzmocnić antywojenną koalicję.
Ale teraz jest więcej prowojennych nastrojów na ulicach, niż było przedtem...
Polać ci jeszcze, Gene?
Nie trzeba.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dobranoc.
Chcesz trochę chłodnej herbaty z cytryną?
Nie, dzięki.
Ja w każdym razie sobie wezmę.
- Co to jest? - Wiersz.
Mogę przeczytać?
Jeszcze nie skończyłem.
Dokończ go.
Dokończyć?
Byabyś szczęśliwa gdybym był poetą?
Jestem szczęśliwa.
- Jack. - Dlaczego się nie prześpisz?
Jack.
Jest coś, o czym ci muszę powiedzieć.
- Nie musisz mi niczego mówić. - Nie?
Nie.
Chcesz wziąć ślub?
Dobra. Chodźmy tutaj. Już patrzę...
- Och, ostrożnie z tym. Ostrożnie. - Przyszły dwa więcej.
Dwa? Nie, powinny być trzy.
Ach, przepraszam. Przykro mi. Bardzo przepraszam, że tak się kręcę.
To nie w tym rzecz, że robicie coś nie tak.
Po prostu przejmuję się tą jedną, szczególną skrzynią.
- Tutaj. Nie, nie. - Ja to wezmę.
Gdzie jest whisky?
- Proszę pani, gdzie mamy to dać? - Połóżcie to tam.
Tak będzie dobrze. Dziekuję.
Tak.
- Jest tu coś do picia? - Do picia?
A, tutaj. Dzięki. Bardzo dziękuję. Ja...
- Dziękuję. Dobrze. - Dziekuję.
Dobrze. Teraz zobaczmy. No więc tak.
- Gene? - Bez szklanki?
Spójrzmy.
Cóż, chyba powinnam była jakoś je oznaczyć, prawda?
Nie, to nie ta.
Spróbuj w tym.
Więc, nad czym teraz pracujesz, Gene?
W tym momencie nad szkocką.
Znalazłam kubek. Może być?
- Wolę szklankę. - Szklankę.
Wiesz, odeszłaś bez pożegnania.
To nie w twoim stylu, w najmniejszym stopniu bym cię o to nie podejrzewał.
Wreszcie skuces. Zobaczmy... Jesteśmy w domu.
Twoje umiejętności barmanki, wydaje się uległy pogorszeniu.
- Jesteś zdenerwowana? - Tak. Nie. Jestem...
Dlaczego miałąbym być zdenerwowana? Mój Boże, będzie tu śmierdzieć jak w saloonie.
- Co to jest? - To wiersz mówiący o tym, że cię kocham.
I że nei będę zaborczy ani zazdrosny.
I że możesz spać z kimkolwiek chcesz, żyć z kimkolwiek chcesz.
I że zrobię wszystko co każesz. Że chciałbym cię zabić, ale nie mogę.
Więc możesz robić co tylko chcesz
z wyjątkiem unikania mnie.
Lub palenia podczas monologu.
Gene, Jack i ja, jeszcze nikomu nie powiedzieliśmy
bo byliśmy zbyt zakłopotani.
Ale
wzięliśmy ślub.
Jack i ja wzięliśmy ślub.
- To niezręcznie. - Tak. Nieprawdaż?
Czuliśmy się głupio, ale chcieliśmy to zrobić.
Ale wszystko będzie dobrze. Będziemy razem pracować.
Będziemy spędzać cały nasz czas razem.
Dlatego wynajęlismy to miejsce,
żebyśmy nie musieli wracać do miasta.
Czy to znaczy, że musimy się ukrywać?
Czy to jest wolne i niezależne małżeństwo?
- Gene. - Jesteś kłamliwą, irlandzką dziwką z Portland
i wykorzystałaś mnie żeby Jack Reed cię poślubił.
Nie, wcale nie.
Po prostu chcę, żebyśmy byli przyjaciółmi, Gene.
Och, jak łaskawie. To byłaby dobra rola dla ciebie, czyż nie?
"Oto Louise z Jackiem i Genem.
"On za nią szaleje, ale Jack o tym nie wie.
"Biedny Jack. Biedny Gene. Ależ ona łamie serca."
Ale z ciebi łamacz serc, Louise.
Przykro mi. Ja...
Gdzie on jest?
W Waszyngtonie.
Zatem, pani Reed,
Zrobię cokolwiek rozkażesz. Co chcesz żebym zrobił?
Życzył nam powodzenia?
Życzę wam powodzenia.
Tobie i Jackowi.
Jack!
O Boże.
Nie jestem pewien czy ona miała romans
z Eugenem O'Neilem czy nie w tamtym czasie.
I nie wydaje się by ktoś to wiedział. Lub...
To nie była niczyja sprawa, więc...
nie wiem jak wyglądała ta sytuacja.
Plotka głosiła, że ona i Reed i O'Neill
żyli w miłosnym trójkącie.
Jack, co... Co to...
Mój Boże! Przysięgam...
... że kochamy Amerykę!
Kochamy jej góry, jej lasy...
Bunty miały miejsce w armii francuskiej,
były bunty w różnych częściach frontu.
I wtedy, w 1917, oddziały, słabo uzbrojone,
słabo zaopatrzone, słabo odziane, wróciły do Rosji
żeby przedyskutować to z carem.
A kiedy byli z powrotem, nie było już cara.
Rewolucja w Rosji.
To była wiosna 1917.
I to mnie tak podekscytowało
że zacząłem skakać po ławkach
gdy chodzilismy po parku.
Byłem tak szczęsliwy jako młody człowiek.
Revolucja, ludzie biorą sprawy w swoej ręce,
precz z carem!
Naturalnie, że byłem szczęśliwy.
Powiedz, nie uważasz, że politycy stali się tu trochę mgliści?
- Co to znaczy "mgliści"? - Niejaśni...
- Jak możesz mówić, że są niejaśni? - Cóż, dla mnie są niejaśni. Ja...
Dlaczego muszę koniecznie usiłować
definiować polityków jako specyficzną grupę ludzi?
Ja tego nie powiedziałam. Myslę, że to ogromne uproszczenie.
Och, to tylko opinia.
Wiesz, jeśli to zwęglisz,
mogę wziąć je ze sobą do pociągu.
Wilson oczywiście był wybrany dzięki programowi
"trzymaj nas z dala od wojny" w 1916.
Ale w 1917, Wilson odwrócił się od tego
i wypowiedział wojnę Niemcom.
Jego misją w tamtym czasie było uczynić świat bezpiecznym dla demokracji.
Reed powiedział,
"To jest wojna o demokrację? Gdzie jest ta przeklęta demokracja?"
Jeśli ludzie naprawdę potępiają wojnę, powinni powstrzymywać wojny lata temu.
Ludzie lubią wojny. Zawsze lubili.
Więc wszyscy ruszyli i dostali mundurki i poszli na wojnę.
- Mój kraj jest na wojnie! - Tak.
I dlatego dzisiaj ja też jestem na wojnie!
Nazywam się Jack Reed. Pochodzę z Nowego Jorku.
To nie jest moja wojna i nie zamierzam mieć z nią cokolwiek wspólnego!
W porządku, w porządku.
W porządku, ludzie.
Było dużo antywojennych nastrojów, oczywiście.
Nie mieliśmy nikogo przeciwko wojnie. Ani jednej duszy.
Nie mówię, żeby powiedzieć to robotnikom w jakiś inny sposób.
Jak ich poruszymy?
Racja. Jak ich zorganizujemy?
Partia Socjalistyczna...
Socjalistyczna Partia Ameryki nawet na to nie kichnie.
Myślisz, że Partia Socjalistyczna zajmie stanowisko?
Wy chłopcy jesteście czerwonymi, nieprawda?
Partia Socjalistyczna jest nieużyteczna. Jack, zgadza się?
Jack, czy to jest prawda?
Stany Zjednoczone są na wojnie.
Twoi przyjaciele mówią do ciebie.
Jeśli robotnicy z całego świata będą działać razem, mogą powstrzymać wojnę. A ja nie...
Ten nawet szcza na czerwono.
Wszędzie latasz ratując świat podczas gdy twoja nerka znowu nawala.
Bardzo inteligentnie.
I nadal będziesz włóczył się dając te swoje przemowy
aż w końcu zamkną cię w szpitalu. Cudownie.
A wówczas stracisz swoja nerkę. Perfekcyjnie.
Harry, ile rządz płaci ci żeby mnie trzymać w milczeniu?
- Bardzo zabawne. Śmiej się dalej. - Tak.
Boli, nie?
Słuchaj, powiem ci coś.
Nie będziesz mógł robić tego co robisz.
To poważny stan. Może cię zabić.
Harry, posłuchaj, chcę wiedzieć czy...
Czy to może przeszkadzac w posiadaniu dzieci?
- Tak. Nie będziesz mógł uprawiać seksu gdy umrzesz. - Przestań Harry. Poważnie.
Myślisz o tym, żeby mieć dzieci?
Nie w tej chwili, ale chciałbym móc...
Czy Louise o tym mówi?
Nie.
wiesz, to że o tym nie mówi
nie oznacza, że o tym nie mysli.
Nie martw się. Nie zrobisz dzieci z twoimi nerkami.
Widzisz, odeślę cię do domu, do Louise.
Powiedz jej, żeby cię tam trzymała, położyła w łóżku,
dawała dużo płynów. Wszystko to zapiszę.
Widzisz, Louise o tym nie wie. I nie chcę, żeby wiedziała, zgoda?
- Dobrze. - Więc, czy możesz mi dać rachunek tutaj?
- Nie chcę żeby przychodził do domu. - Masz jakieś pieniądze?
Nie w tej chwili.
Więc po co do diabła, mam ci dawać rachunek. Idź do domu.
To jest moje przekonanie, że socjalizm i pokój są nieodłączne.
I powtarzam, Partia Socjalistyczna będzie stanowczo popierać
uchwałę przeciwko zaangażowaniu Amerykanów w tę wojnę!
Panie przewodniczący, Louis Fraina, okręg Boston.
Rada udziela głosu delegatowi z Bostonu.
A ja ciągle chcę wiedzieć
jakie konkretne działania podejmiecie przeciwko wojnie.
Wasza uchwała jest bardzo ładna,
ale czy to powstrzyma przynajmniej jednego chłopca od bycia zabitym? Nie sądzę.
...naznaczony jako niepatriotyczny.
Zadanie, z którym musimy się zmierzyć jest trudne.
Pozwólcie nam mieć nadzieję, że możemy postąpić prawidłowo.
Co to ma znaczyć?
Głupi!
Chciałbym wiedzieć, czy Partia Socjalistyczna będzie walczyć z poborem do wojska czy nie.
- Właśnie to chciałbym wiedzieć. - Czy delegat raczy się przedstawić?
Nie jestem delegatem, panie przewodniczący. Nazywam się John Reed,
piszę dla magazynu "The Masses",
i chcę wiedzieć czy Partia Socjalistyczna będzie organizować demonstracje...
Przykro mi, panie Reed. Nie ma pan tutaj mandatu.
To piętro jest zarezerwowane dla delegatów, nie dziennikarzy.
Panie przewodniczący, czy Partia Socjalistyczna jest przygotowana
- do zajęcia stanowiska w sprawie poboru czy nie? - Hej, zamknij się!
Przykro mi panie Reed. Nie ma pan akredytacji.
Pozwólcie mu mówić, dobra?
Panie Reed, wchodzi pan do partii?
Ja tylko rpóbuję być dziennikarzem. Panie przewodniczący...
Tak jak Trocki. Zobaczmy co dzieje się w Rosji.
Dlaczego pan nie dołączy do Partii Socjalistycznej? Potrzebujemy dobrych ludzi jak pan.
Wielkie rzeczy dzieją się w Rosji.
Jakkolwiek może się to wydawać przerażające widzieć socjalistów wspierających rozlew krwi,
to jednak mogę zrozumieć konieczność wspierania rządu
podczas wojny.
Zadanie, które przed nami stoi jest olbrzymie!
W tej sytuacji musimy kontynuować nasz opór!
- Musimy nadać psu jakieś imię. - Przecież ona ma imię.
Jakie znaczenie ma jej imię?
- Nie mogę niczego znaleźć w tym domu. - Nie będę mówić do psa "Pies".
Domyslam się, że gdyby to było dziecko chciałbyś je nazywać "Osobą".
Wcale nie. Myślę, że mógłbym ją nazywać "Jack".
Nie. Nie. Źle.
Widzisz, teraz wiem dlaczego nie mogę niczego znaleźć.
Odkładasz rzeczy gdziekolwiek.
Pies! Pies!
Ona wciąz nie jest nauczona porządku.
Musisz ją chwycić kiedy zaczyna tak kucać,
a potem wynieśc ją na zewnątrz. Własnie tak.
A potem, kiedy przyjdzie, musisz jej dać nagrodę.
W porządku. Teraz stój, piesku.
Będziemy mieć czosnek na kolację, kochanie?
Nie, nie, nie.
A co? Czy myślisz, że używam zbyt dużo czosnku?
Myślałam, że dodam trochę do sosu.
Czosnek mi nie przeszkadza.
- To od Gene'a. - Przepraszam. Nie chciałem tego czytać.
Nie wiedziałem co to jest.
Dał mi to w październiku. Nie widziałam go od tego czasu.
- Nie musisz się tłumaczyć. - Nie tłumaczę się.
- Po prostu mówię ci, że wszystko skończone. - Louise, słuchaj.
Nie oczekuję od ciebie, żebyś mi mówiła o wszystkim co robisz.
Moze zamiast mówić mi o czymś, po prostu mów prawdę?
- Jack, nie widziałam się z nim. - Nie rób tak, Louise.
Nie mówi mi, że Gene dał ci wiersz miłosny sześć czy siedem miesięcy temu,
ale ty włożyłaś go do książki a jego nie widziałaś od tego czasu.
Nie obchodzi mnie czy widziałaś się z nim czy nie.
- Po prostu chodzi o nieuczciwość. - Ach, rozumiem.
Nie obchodzi cię czy mam romans z innym mężczyzną,
tylko interesuje cię nieuczciwość? Zobacz kto tu jest nieuczciwy.
Obchodzi cię. Obchodzi cię tak bardzo, że nawet nie chcesz o tym rozmawiać.
- Nawet nie wspomnisz... - Chcesz rozmawiać? Porozmawiajmy o tym.
Chcesz być szczera w tej sprawie?
Gdybym nie chciała być uczciwa,
myślisz, że byłabym tak głupia żeby zostawiać wiersz miłosny, który mi dał
położony gdzieś w tym domu, w książce Walta Whitmana?
Czemu nie Whitmana?
Jestem pewien, że Gene czułby się doskonale w takim towarzystwie.
O nie. Nie obchodzi cię.
Dlaczego do diabła miałoby mnie to obchodzić, że sypiasz z kimś innym?
Myślisz że ja tego nie robię?
Nie uważam, że musimy donosić na siebie
za każdym razem gdy idziemy z kimś do łózka. To jeszcze nic nie znaczy.
To nie znaczy, że cię mniej kocham.
Czy ty mnie mniej kochasz tylko dlatego że poszłaś do łózka z Genem?
Jaka to różnica?
Po prostu nie uważam, że powinniśmy na ten temat kłamać. To wszystko.
- Kto? - Co to znaczy "kto"?
- Kto to był? Co "kto to był"?
Kto to był?
Czego chcesz, listy? To nic nie znaczy.
Louise.
- Co ty robisz? - Nie jestem pewna.
- Chcę wiedzieć dokąd idziesz. - Nie chcę o tym rozmawiać.
- Ale ja chcę o tym porozmawiać. - Powiedziałeś już wszystko, Jack.
Co? Co takiego powiedziałem, o czym nie mówiliśmy już oboje 100 razy?
Proszę, wyslij mój list do Johna K. Wheelera,
Syndykat Wheeler Bell.
Rano ktoś przyjedzie zabrać resztę moich rzeczy.
Nie mówilismy o tym, że ludzie muszą dać sobie nawzajem wolność
- jeśli chcą żyć razem? - Mówilismy o wielu rzeczach.
Myślałem, że nie zamierzaliśmy być zaborczy.
- Myślałam, że mnie kochasz! - Ktoś mówi, że nie?
Kochasz samego siebie! Mnie tylko pieprzysz!
Kiedy nie pieprzysz się z innymi, wtedy jest miłość!
Wolność? Myślisz, że powinnam być taka jak ty i mieć to gdzieś, czy to...
Czy to oznacza rżnięcie się z Genem? Madz gdzieś nas?
Ja nie pakuję mojej walizki. Chcę wiedzieć dokąd idziesz.
- Wynoś się z... - Dokąd idziesz?
- Wynoś się z... - Nigdzie nie idziesz...
Daj mi przejśc! Zejdź mi z drogi!
- Ile ich było? - Daj spokój, Louise.
Nie znasz podstawowej rzeczy, jaką oznacza wspólne zycie.
Idź, śmiało. Wiem dokąd idziesz.
Myślałam, że potrzbujesz kogoś, z kim chcesz dzielić życie. Ale myliłam się.
Tak długo jak dostajesz swoje dwa strzały światła wapiennego każdego dnia.
Nie potrzebujesz niczego.
Idź do diabła! Oboje idźcie!
To była prawdopodobnie kwestia prestiżu, wiesz,
żeby móc powiedzieć, że miało się romans z Louise Bryant.
Ja nie byłam oszczędzona
od legend o mężczyznach, którzy twierdzili, że mieli ze mną romanse,
ponieważ moje nazwisko było znane.
Romanse, które nigdy nie miały miejsca.
Wiesz, bardzo trudno o tym mówić.
Wiesz, że nie ma nic bardziej wprawiajacego w zakłopotanie
niż otrzymanie listu od jakiegoś pomyleńca, który mówi,
"Ten cudowny tydzień spędziliśmy w Wenecji".
- Tak. - I to się zdarzało przez jakieś dwa lata.
- Tak. - To najbardziej niezwykłe.
Pewnego dnia chodziłam z moją ciotką w Portland.
Była godną uwagi osoba. Miałą sześć stóp wzrostu.
I zapytałam ją,
"Czemu jest taki szum wokół tej Louise?
"Co o niej myslisz, ciociu Belle?"
Odpowiedziała,
"Wiesz, ona ma w sobie po prostu pewien urok."
Taka moja anegdota.
- Jak się czujesz? - Lepiej.
- Prosze. - Dzięki, Harry.
Dzięki.
Pozbyliśmy się tego w samą porę.
Ale tylko Bóg raczy wiedzieć w jakiej kondycji jest druga nerka
więc lepiej traktuj ją dobrze.
To znaczy, żebyś powiedział temu cholernemu Eastmanowi że musisz się kłaść do łózka przed północą.
Jeśli teraz dostaniesz infekcję, to koniec! Absolutnie żadnej soli!
"Drogi Jacku, To ulga, że czujesz się znowu dobrze.
"Rozmawiałam tutaj ze specjalistą w Paryżu.
"I powiedział mi, że możesz prowadzić całkowicie normalne życie.
"Mam nadzieję, że nie zaniedbałeś swojego pisania.
"Proszę, nie marnuj swojej energii
"na uwikłanie się w rzeczy, którym nie dasz rady sprostać.
"Drogi Jacku, załączam kawałek, który napisałam
"o ochotniczym kierowcy pogotowia
"z departamentu policji Nowego Jorku.
do tego prosze, nie pytaj mnie wciąż czy możesz tutaj przyjechać.
"To tylko sprawia, że myślę, że nie możesz..."
"Drogi Jacku, tak, Wheeler jest bardzo zadowolony z mojej pracy.
"Życie tutaj jest bardzo gorączkowe i radosne tak że nie mam ani chwili..."
"Drogi Jacku, nie martw się, mam się dobrze.
"Mój jedyny problem to dotrzymanie zobowiązań Wheelerowi żądającemu nowych tekstów."
"... seria wieści pod nagłówkiem, 'Listy z Francji.'
"Proszę, nie wspominaj o tym nikomu.
"Obiecałam Wheelerowi, że nic ci nie powiem."
"Drogi Jacku, czuję, że naprawdę dojrzałam dzięki mojej pracy z Wheelerem,
"i nie ma powodu by martwić się o mój samotny pobyt tutaj."
Bolszewicy, Sandy, Bolszewicy!
Jezu Chryste, jeśli Bolszewicy wejdą, Sandy,
będziesz mógł się obrócić i pocałować w dupę na do widzenia.
Bo oni natychmiast wycofają Rosję z wojny.
Nagły koniec Wschodniego Frontu. Wyjdą i po wszystkim.
Pete, Bolszewicy to drobnica.
Rosja nie wycofa się z wojny.
Chciałbyś któregoś dnia iść przez Pola Elizejskie
i zobaczyć 500,00 Szkopów spieprzających od Fouquetów?
Lepiej żebyś miał nadzieję, że ci Bolszewicy są faktycznie drobincą.
Napijmy się jeszcze czegoś. Kelner!
Kelner, jeszcze jedna kolejka.
Hej! O Boże. Toż to Czerwona Emma junior!
Hej, pojedź tutaj!
Mów Pete, mów. Nie mogą cię usłyszeć w pokoju obok.
- Jak się masz Jack? - Dobrze cię widzieć.
Boże. Wyglądasz na 20 funtów lżejszego odkąd straciłeś tę nerkę.
- Naprawdę? - Założę się, że teraz szczasz o połowę mniej.
Tak, ale za to dwa razy częściej. Sarsaparilla.
Jack, czy Bolszewicy mogą obalić Kereńskiego?
Dobra. Dlaczego nie zaptyasz bezstronnego obserwatora?
Do cholery z tym, Jack. Co ty do diabła masz właściwie przeciwko wojnie?
Cholera, czemu nie zakopiesz wojennego topora z Wilsonem?
Wracaj do drukowania czegoś co wszyscy możemy czytać, wiesz, coś przyzwoitego.
- Wypiję za to. - Wypij za cokolwiek.
Cóż, to też prawda. Dobrze cię widzieć.
Jezu, naprawdę dobrze cię widzieć. Cholera, jak Louise?
Coś niedobrze.
- Ma się dobrze. - Przekaż jej ode mnie, że powiedziałem
że John Wheeler nie rozpoznałby opowiastki nawet gdyby na niego spadła.
Mówię ci. Hej, Jack, co ty robisz?
Co ty do diabła robisz? Dobrowadzasz ich do szaleństwa.
Zdajesz sobie z tego sprawę?
Oni myslą, że jesteś jakimś przeklętym Niemcem!
Uwielbiam to! A niech mnie, uwielbiam to!
Zrób im piekło, Jack. Zrób im piekło.
- Czy to ma być sarsaparilla z lodem? - Tak, dzięki.
Założę się, że ta sarsaparilla z lodem to jakaś twoja słodka dupcia.
Dlaczego John Wheeler miałby nie rozpoznać bajki, gdyby na niego spadła?
Bo John Wheeler to gamoń, własnie dlatego.
Nie, jest w porządku.
Po prostu nie chciałbym widzieć Louise zranionej. To wszystko.
O czym ty mówisz?
Jezu Chryste.
Nie mów jej, że ci powiedziałem. W porządku?
Że powiedziałeś co?
Wiesz, Ben Parsons powiedział mi, że Wheeler musiał pozwolić jej odejść
gdyż ona nie wnosiła niczego co mógłby wykorzystać
inaczej niż do jakiejś historyjki o gliniarzu,
który poszedł tam jeździć w pogotowiu departamentu policji.
- Pozwolił jej odejśc? - Zwolnił ją.
- Kiedy to słyszałeś? - Parę tygodni temu.
Nie, to był miesiąc. Więcej niż półtora miesiąca temu.
Słuchaj Jack, Wheeler jest cholernym kretynem.
Powiedz jej, że nie powinna się wstydzić z powodu tego zwolnienia.
- Zobaczymy się później, co? - Jack, co się stało?
Do diabła, wszyscy jesteśmy zwolnieni. Ja jestem zwolniony.
Szlag, wypiję za to.
Wyobraź sobie, 65 milionów
idzie na wojnę. Zgadza się?
10 milionów umiera.
10 milionów zostaje sierotami.
20 milionów zostaje sparaliżowane, okaleczone czy ciężko ranne.
Masz katastrofę w Europie.
Masz zagładę w Europie.
Masz pragnienie zmian.
Kto moze ich powstrzymać
kiedy była tam taka rewolucyjna tęsknota? Co?
Kto mógł ich powstrzymać?
Wiesz, myslę że będę musiała dostać nową maszynę do pisania...
- Co ty tu... - Co?
Dobrze wyglądasz. Wszystko w porządku?
Ach, tak. Nikt nie potrzebuje aż dwóch nerek.
Ta druga jest tylko na pokaz.
Przykro mi, ale to nie jest zbyt dobra pora.
Przenoszą mnie do innego centrum komunikacyjnego.
Więc, nie będę mogła rozmawiać z tobą teraz, Jack.
Możemy stąd wyjść na sekundę? Tylko na sekundę?
- Słuchaj, jestem w drodze do Rosji. - Naprawdę? Zaciągnęli cię do wojska?
Bardzo śmieszne.
Wiem że robisz tu dobrą robotę, to dobrze,
bo czytałem ten kawałek o pogotowiu i sądzę, że był dobry.
- Dziękuję. - I wiem, że pracujesz nad swoją książką
i wiem jak ważne to jest dla ciebie.
Ale musisz mieć wystarczająco rozsądku
jesli próbujesz zbudować sobie reputację jako dziennikarka,
musisz być na właściwym miejscu we właściwym czasie.
- Doceniam twoją radę. - Więc właściwe miejsce teraz to Rosja.
- Dziękuje. Zapamiętam to. - Louise, to chaos. Długo nie wytrzymają.
Mają tam trzeci rząd tymczasowy w ciągu sześciu miesięcy.
Wiesz co to znaczy? To znaczy, że będzie kolejna rewolucja.
Pracownicy opuszczają fabryki, żołnierze opuszczają pola bitew.
Wszyscy wypędzeni powracają. Żydzi, anarchiści, socjaliści.
Wszyscy oni wracją, tylko tym razem
może się coś naprawdę wydarzyć.
A jeśli w Rosji będzie prawdziwa rewolucja robotnicza,
to kolejna będzie w Niemczech, a jeśli będzie w Niemczech,
- to będzie na całym świecie. - Masz zapałki?
Louise, to będzie koniec wojny.
Nie musisz mi mówić, co się dzieje w Rosji.
- Czytam gazety. - Dobrze, pojedź ze mną.
Jako koleżanka. Nie mówię o niczym więcej.
Pojedź ze mną jako koleżanka. Powinnaś być w Petersburgu.
Ach tak? To samo mówiłeś o Nowym Jorku.
- Miałem rację co do Nowego Jorku. - Nie, mam tutaj robotę do wykonania.
I zaczynam myslec, że moja praca tutaj jest...
Jest ważna. Ale nie tak ważna jak to co możesz robić w Rosji.
Chce żebyśmy pracowali razem. Jako partnerzy.
Nie chcę partnera. A jeśli będę chciała jechać do Rosji, pojadę sama.
- Nie potrzebuję ciebie, żebyś mnie brał. - Louise.
Rosja nie jest najbezpieczniejszym miejscem na świecie dla samotnej kobiety.
Możesz być nie lada dziennikarką. Ale to nie oznacza...
Louise, lepiej się pospieszmy.
Więc wyprowadzasz się stąd, tak?
Tak. Mam obiecany wywiad z Generałem Plumerem.
Cóż, będę musiał pojechać sam.
- Przykro mi, ale nie mam już czasu. - Nie. Nie chcę chcę cię zatrzymywać.
Ja tylko... Patrz, miejsca są już zajęte.
Tracisz swoje pieniądze, Jack. Nie chcę tego.
Zmień datę. Pojedź sama. Możesz je wykorzystać kiedy tylko chcesz.
Powodzenia w pracy.
Jack.
Powodzenia.
Wzajemnie.
Taksówka na mnie czeka.
Jack! Jack Reed!
- Joe, Joe Volski. - Jak się masz?
A dobrze, dobrze. Też jedziesz do Petersburga?
Tak, tak. - To dobrze. Wspaniale.
Dzieją się wielkie rzeczy. Jedziesz sam?
- Sądzę, że tak. - Dobrze, więc się zamienię.
Spotkalismy się w Chicago.
Oj, chłopcze, chłopcze. Ależ byłeś mówcą.
Nie pamiętasz mnie, co?
Wiesz, to nie tak.
- Może to tylko... może to ten kapelusz. - Mój kapelusz?
Tak. Może nie poznaję cię z powodu tego własnie kapelusza.
W takim razie jestem rewolucjonistą powracającym w przebraniu.
Tak, gdy rewolucja nadejdzie, kupię ci nowy kapelusz.
- Widze, że uczysz się rosyjskiego. - Tak. Próbuję.
Wiesz co?
- Co? - Mówię,
zapytaj mnie o co chcesz po rosyjsku.
Dziękuje. Będę o tym pamiętał.
Zobaczmy...
Przepraszam. Przepraszam, że przeszkadzam.
Byłabym przeklętą idiotką, nie korzystając z twojej propozycji. Więc zrobiłam to co powinnam.
Powinnam podpisywać własnym nazwiskiem moje własne historie
i nie chcę używać podwójnego autorstwa.
chcę być odpowiedzialna za mój własny czas i własne działania.
Chcę być przedstawiana jako pani Bryant, a nie jako pani Reed,
i chcę notować każdego centa jakiego wydamy
żebym mogła ci oddać.
Do tego, przypuszczam, że wiesz, że nie będę z toba spać,
więc po prostu nie kłopoć się próbując to osiągnąć.
To wszystko.
- Znakomicie. - Dobrze.
Lubisz salami?
Mówi mi tak: "Poczekaj chwilę, muszę wrócić.
"Zapomniałem swoich zębów ze stołu."
"I mówi: "Do diabła z twoimi zębami!"
"Co ty myślisz, że będą nas bombardować kanapkami?"
Po rewolucji kupisz mi nowy kapelusz.
Dziękuję bardzo. Trzymam cię za słowo.
Swoją drogą, słyszałaś ten? Pewien człowiek...
Lenin pyta "Dlaczego pozwalasz swojej brodzie rosnąć?"
Ja odpowiadam, "Chcę pamiętać co jadłem wczoraj."
To jest trudne słowo, ale oznacza "nie palę".
Dobrze.
"Należysz do jego rodziny?" On odpowiada "Nie i właśnie dlatego płaczę".
Jest sobie majster od wyrębu lasu, i próbuje skompletować załogę.
I wiecie, ustawiła się do niego długa kolejka, przeogromnych mężczyzn,
a on podchodzi do jednego, małego faceta z końca
i pyta go, "Kim ty do diabła jesteś? "Co tu robisz?"
"Nie wiesz, że potrzebuję ludzi, którzy mogą ścinać dziesiątki drzew dziennie?"
"Gdzie do jasnej cholery wcześniej pracowałeś?"
A ten mały facet odpowiada, "Cóż, pracowałem w lasach Sahary."
Ten majster pyta, "Chyba masz na mysli pustynię Sahara?"
I ten mały gośc odpowiada "Teraz już tak!".
Kobieta puka do drzwi swojego sąsiada.
Nie opowiadałem wam już tego?
I mówi "Mój mąż własnie zmarł. Chcę sprzedać jego kurtkę."
On odpowiada, "A co z jego spodniami?"
Ona na to, "Spodnie ja ubieram".
Rosyjska granica.
On walczy już od trzech miesięcy.
Teraz dołączył do Bolszewików i nie będzie dłużej walczył.
Nie sądze, żeby się bał. Wielu Bolszewików jest w armii.
A Bolszewicy zakończą wojnę.
Ma 14 lat.
Komuniści oczywiście chcieli pokoju. Jak najszybciej.
Ponieważ kraj nie mógł już dłużej dźwigać ciężaru wojny.
Była zdrada i było zepsucie.
Było wszystko co możliwe pod słońcem.
Ale rzecz jasna... Nie było oczywiście żadnej możliwości
prowadzenia wojny.
Kereński pragnął jej kontynuowania,
tworzył nawet bataliony kobiet, które miały iść i walczyć.
Jack Reed!
Alex, co ty do licha tu robisz?
- Czekasz na kogoś? - Nie.
Jakie to szczęście, że tu jestem!
- Lois? - Tak.
Alex Gomberg.
- Szukasz zakwaterowania? - Nie, tylko hotelu.
Jeszcze więcej szczęścia. Znam jedno, puste mieszkanie.
Masz jakiś transport? Nie ma problemu. Chodź za mną.
Wielu ludzi miało wyobrażenie, że powstawała Utopia.
Nie mogłabym ich winić za nastawienie probolszewickie,
ale ja go nie miałam.
Jedną z osób, która była okropnym ignorantem w sprawie Rosji
- była Beatrice Webb. - Tak, to prawda.
Nie wiedziała nic.
Nie dajcie się zwieść spokojowi na ulicach.
Pod spodem jest wielkie napięcie.
Alex, ile czasu zostało rządowi Kereńskiego?
W każdej chwili może upaść, Bolszewicy będą walczyć.
Fantastyczne, czyż nie?
Cicha ulica, a ciągle jesteśmy w sercu Petersburga.
Daj mu cztery ruble.
Jack, Lois. Macie szczęście, jestem tutaj.
Tak, dzięki. Dziękuję jeszcze raz.
Tylko jedno łóżko? Podwójne.
Pojedyncze! Ono jest pojedyncze! Tutaj będę sobie...
Całkiem dobre dla mnie.
Dobrze.
Zupełnie nie mam nic przeciwko.
On wzywa do powstania, tak?
Dzień i noc. Dzień i noc.
"Kolejne powstanie zrujnuje Rosję."
"Kolejne powstanie ocali Rosję."
"To wojna rujnuje Rosję."
"Bez Anglii czy Francji, Rosja będzie odizolowana."
"Bolszewicy rujnują Rosję."
Lois, masz szczęście, że tu jestem.
Louise.
- To jest kolejka po chleb. - Tak.
To jest kolejna po buty.
I jest jeszcze jedna po kartki
za które będą mogli dostać buty za dwa, trzy miesiace.
Czy musielismy obalać cara żeby stać w kolejce za chlebem?
- Co to znaczy? - Nie wiem.
"Vosstanie" znaczy "powstanie", a "Kereński" znaczy "Kereński",
a "Bolsheviki" znaczy "Bolszewicy".
Więc sądzę, że to wezwanie bolszewickiego do powstania
przeciwko rządowi Kereńskiego i kornilovtsom.
- Co to są "kornilovtsy"? - Louise, nie jestem aż tak dobry z rosyjskiego.
Patrz, jeśli oni to kupią,
przytną to do 400 albo 500 słów, prawda?
- To wygląda na jakieś 5000. - Gdzie byś przyciął?
Wyrzuciłbym to. Wyrzuciłbym to.
Ale gdzie twój lid?
A, wiem o czym myślisz. O fragmencie o człowieku silnej ręki.
Wiesz, po prostu nie wiem czy ten lid zapiera komukolwiek
dech w piersiach. Wiesz?
Masz rację. To jest za długie, generalnie za długie.
A fragment o człowieku silnej ręki to najlepszy lid.
Miałeś rację w jeszcze jednej sprawie.
Bolszewicy wyciągną Rosję z wojny.
- Dobranoc. Dobranoc.
"Na ulicach rozmowy dotyczą pokoju i chleba.
"Zadnego z powżyszych Kereńki nie moze zapewnić."
"Każdy wie, że coś się wydarzy,
"ale nikt jeszcze nie wie co."
Tak?
Przepraszam, nie mówię po rosyjsku. Tylko po angielsku.
"Petersburg nie spi.
"W nocy spory są głośniejsze a tłum gęstnieje."
"Nikt nie jest zadowolony z Kereńskiego.
"Skrajna prawica chce rządów silnej ręki, skrajna lewica chce pokoju."
"Wszyscy czekają by zobaczyć co zrobią Bolszewicy."
"Nie jest łatwo pisać bezstronnie o liderze Bolszewików - Leninie.
"Jest pochłonięty, zimny, nie znosi przerw."
- Komentujesz tutaj. - Nigdy nie komentuję.
- Na końcu. - Masz rację. Wytnij to.
To czego nie rozumiem...
Dlaczego opuściłaś ten fragment o strzelaninie? Był bardzo dobry.
- Był dobry, tak? - Tak.
Wstaw go z powrotem dla mnie.
Panie Zinoviev, czy wciąż pan uważa, że zwlekanie jest niekrozystne
dla bolszewickiej rewolucji?
"Przeprowadzałam wywiad z Zinovievem w Smolnym.
"Ukrywał się z Leninem."
...miał kolejną całą dekadę, w mniej niż dzień.
"Jego zachowanie jest wciąż typowe dla człowieka, który się kryje.
"Słyszeliśmy przemóweinie Trockiego w Smolnym.
"Jeśli Lenin reprezentuje myśl, Trocki reprezentuje akcję."
"Jest ważny jako agitator."
"Sala zebrań w Smolnym była zapełniona. W jednej chwili,
"ktoś na platformie poprosił towarzyszy, żeby nie palili,
"i wszyscy, włączając w to palaczy zaczęli krzyczeć,
">Nie palcie, towarzysze!< I wtedy wyszli zapalić."
"Kiedy Trocki powiedział, 'Będziemy starali się uniknąć powstania,
"ale jeśli rząd Kereńskiego zaatakuje nas,
"odpowiemy ciosem za cios',
"publiczność zaczęła wznościć dzikie okrzyki."
"Lenin jest dziwnym liderem mas, liderem oczyszczonym cnotą intelektu.
"Bezbarwny, bez poczucia humoru, bezkompromisowy,
"wydaje się nie mieć żadnej z mocnych cech osobowości Trockiego
"ani jego daru krasomówstwa, a to Lenin jest architektem tego wszystkiego."
Kereński jest socjalistą, co?
"Zimowy Pałac cara, gdzie rząd Kereńskiego ma swoje biura,
- "jest ogromny i wspaniały..." - "Spokojnie jest w Zimowym Pałacu.
"Nie ma tu żadnego znaku strajków ani blokad
"wstrząsających Moskwą i Odessą.
"Nie ma żadnych dowodów, że transport jest sparaliżowany,
"armia głoduje a w wielkich miastach nie ma chleba."
"Kereński jest pełen staroświeckich manierów i uroku, całkowite przeciwieństwo Lenina."
">Rząd Tymczasowy będzie trwał<, powiedział Kereński podczas wywiadu,
">pomimo Bolszewików<."
"Wydaje się gorzki, asekurancki."
900,000 ludzi zdezerterowało od pierwszego stycznia.
To 14% rosyjskiej armii. Ja...
Robię coś w rodzaju duszenia kapusty. Bo to byłaby miła odmiana.
Znasz ten dom, gdzie przebywa Rhys Williams?
Najwidoczniej, córka bankiera przyszła do domu pewnej nocy rozhisteryzowana,
bo jakaś konduktorka w tramwaju nazwała ją "towarzyszką".
Więc po kolacji, wszyscy zagłosowali
że wolą Niemców od Bolszewików i wyszło 10 do jednego.
Tak czy inaczej, Rewolucyjni Socjaliści poprosili brytyjskiego amabasadora
żeby nie wspominał o ich wizycie
bo już zostali uznani, że są zbyt prawicowi.
I wiesz, to jest ta sama grupa ludzi,
których nie mogłabyś zobaczyć przed rokiem, bo wtedy byli zbyt lewicowi.
Karsavina dzisiaj tańczy.
A, i jeszcze Manny Komroff mówi, że Charlie Chaplin będzie...
Jack...
Dziękuję, że mnie tu zabrałeś.
Będą strajkować?
Mówisz po angielsku?
- Mówisz po angielsku? - Tak.
Będą strajkować?
- Nowy Jork? - Tak.
- Wiesz gdzie jest Broome Street? - Tak!
Wiem, ale możesz mi powiedzieć o czym on mówi?
- Żyję tu od czterech lat. - Naprawdę? O czym on...
Co on mówi?
Możesz mi powiedzieć o czym on mówi?
Mówi, że on nie strajkuje. Mówi, że to nie w porządku
zostawiać naszych rosyjskich soldatów na froncie bez broni.
Przebyłeś długą drogę z Nowego Jorku.
On mówi, że nasi rosyjscy żołnierze na froncie
również protestują.
Dlatego on zostawił front.
Co to jest?
On mówi, że robotnicy z Anglii, Francji i Ameryki
zostaną sami w walce przeciw Niemcom.
Powiedz mu, że nie ma pojęcia jak wielu robotników
w Anglii, Francji i Ameryce jest przeciwnych wojnie.
Mieszkałeś w Nowym Jorku. Powiedz mu to.
Masz rację, Amerykaninie.
Idź, będziesz mówił.
Śmiało.
Powiedz im o amerykańskich robotnikach.
Nie, ja nie mogę tu przemawiać. Nie mam żadnego mandatu do tego.
- Jestem Amerykaninem. - Mandatu? Jakiego mandatu?
Każdy tu ma mandat.
On cię prosi, żeby mówił.
Mów, ja będę tłumaczył.
Ja chcę tylko powiedzieć, że jeśli będzie protestować,
amerykańscy robotnicy nie będą czuć się zdradzeni.
Oni czekają na wasz przykład.
Czekają na wasze przewodnictwo.
Jeśli odmówicie wsparcia kapitalistycznej machinie wojennej,
oni pójdą za waszym przykładem.
A jeśli robotnicy na świecie, powstaną razem
wojna będzie powstrzymana.
Oni was wspierają i dołączą do was w rewolucji!