23.976
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.
"MASZYNIŚCI" PRZEDSTAWIAJĄ:
- Przepraszam. - Nie, zostań.
- Jak się nazywasz? - Andrew Neyman.
- Który rok? - Pierwszy.
- Wiesz, kim jestem? - Tak, proszę pana.
- Wiesz, że szukam muzyków? - Tak, proszę pana.
Więc czemu przestałeś grać?
- Kazałem ci znowu grać? - Przepraszam.
Pytałem, dlaczego przestałeś, a ty zacząłeś wywijać jak małpa.
- Zacznijmy od podstaw. - Tak jest.
Double time swing.
Podwójny.
Dwa razy szybciej.
Szybciej.
Ups. Zapomniałem o marynarce.
KONSERWATORIUM SHAFFERA SEMESTR JESIENNY
- Żelki? - Nie dzisiaj.
Dzięki.
Wszystko dobrze?
- Widział, jak gram. - I?
- Masz sporo możliwości. - Co to znaczy?
Inne opcje.
Takie jest życie.
- Z wiekiem nabierzesz dystansu. - Nie chcę.
Nie chcę rodzynek.
- Czemu nie mówiłeś? - Będę wyjadał dokoła.
Nie rozumiem cię.
Jak się trzymasz? Kopę lat.
- Neyman znowu przy garach. - Przestań.
- Co u ciebie? - Cześć, Ray.
- Udany weekend? - Bardzo. Kupa zabawy.
Nie przejmuj się Craigiem. To palant.
Wytrzymam.
Dzień dobry wszystkim.
Dzień dobry.
Zaczniemy "Billy's Ann". Od początku.
Pasuje?
Teraz same dęte.
Obczaj.
Nie dzisiaj.
Krócej.
Wystarczy. Niech wróci pierwszy perkusista.
Podstawowy skład.
Coś ty ćwiczył?
Mogę?
Śliczne.
Trąbki. 78 takt.
Trzy, cztery...
Wystarczy.
Puzony. Takt 44, zaczynając od 2.
Jednak nie.
Jedziemy od 11. Trzy, cztery...
Tak samo.
Wystarczy. Siedzisz z przodu.
Zobaczymy, czy chodzi tylko o ładną buźkę.
Tak, tylko.
Perkusja.
Posłuchajmy double time swing.
Zmiana.
To samo.
Bas. 5 taktów "Donna Lee".
Dobra.
Perkusja, za mną.
Raz, dwa.
Nie, ten drugi.
Pokój B16, jutro o 6. Nie spóźnij się.
Dobrze, od początku.
- Cześć. - Co u ciebie?
- Dobrze. A u ciebie? - Też, dzięki.
- To co zwykle? - Nie wiem, jak...
Często cię widuję i uważam, że jesteś bardzo ładna.
Chciałabyś kiedyś ze mną gdzieś wyjść?
W ogóle?
Proszę, odejdź.
- O mój Boże. - Idź sobie.
- Przepraszam. - Żartowałam.
Wkręcam cię.
- Przepraszam. - To było złośliwe.
Nie chciałam cię zranić.
- Jak się nazywasz? - Nie szkodzi. Andrew.
- A ja Nicole. - Miło mi cię poznać, Nicole.
Ciebie też.
- Chcesz mnie gdzieś zabrać? - Z wielką chęcią.
- Dokąd? - Na pizzę.
- Lubię pizzę. - Znam świetne miejsce.
W poniedziałek kończę o 19.
- Spotkamy się tutaj? - Tak. Przyjdę.
- Siódma wieczór. - Tutaj.
- Dziewiętnasta. - W poniedziałek.
Cześć.
9 RANO
Nie jest wcale taka zła. Mogła, ale nie chciała.
I to wszystko zmienia?
- Nowy nabytek? - Andrew Neyman.
Nastrój perkusję i przygotuj nuty.
Możesz zagrać B-dur?
Dzięki.
Możesz powtórzyć?
Wspaniały sprzęt. Też gram na takich.
Wydoić cipkę!
Mamy dziś świeżaka.
Neyman, lat 19. Słodki, prawda?
Dobra, ferajna, "Whiplash".
Następna.
Kartka!
Parker, to nie flet twojego chłoptasia. Nie przyspieszaj.
Takt 93.
Pięć, sześć...
Stop!
To mnie denerwuje. Ktoś gra obok.
Może chciałby się przyznać?
Nie?
Może mucha wleciała mi do ucha.
Takt 115.
Pięć, sześć...
Nie, słuch mam w porządku. Ktoś gra nieczysto.
To jego ostatnia szansa.
Już minęła.
Albo robi to celowo i szkodzi mojemu zespołowi,
albo o tym nie wie, co jest jeszcze gorsze.
Dęte. Pięć, sześć...
Puzony.
Mamy go.
Powiedz, że to nie ty, grubasku.
Spokojnie. Graj.
Myślisz, że grasz nieczysto?
Tam nie ma batona. Na co się patrzysz?
Spójrz w górę, na mnie.
Myślisz, że grasz nieczysto?
Tak.
To czemu, kurwa, nie mówiłeś?!
Zbyt długo użeram się z twoim tłustym dupskiem.
Możesz zrujnować nam występ, bo myślisz tylko o żarciu,
a nie o graniu.
Jackson, gratuluję, awansowałeś. Mattson, czemu jeszcze tu jesteś?
Wypierdalaj!
To nie był on. Tylko ty, Erikson,
ale nie wiedział tego i to wystarczy.
Przerwa. Po niej czas na świeżaka.
Andrew.
- Rodzice są muzykami? - Nie.
- Co robią? - Tata jest pisarzem.
- Co napisał? - Woli uczyć.
- Koledż? - Liceum.
- A co z mamą? - Zostawiła mnie, gdy byłem mały.
Więc w rodzinie nikt nie gra?
Pozostaje słuchanie wielkich.
Buddy Rich, Joe Jones.
I Charlie Parker. Stał się Bird'em, bo Jones go naznaczył.
Rozumiesz?
Kluczem jest spokój. Nie przejmuj się liczeniem.
Ich zdanie też jest nieważne.
Jesteś tu nie bez powodu.
- Wierzysz w to, prawda? - Tak.
- Powiedz to. - Jestem tu nie bez powodu.
Fajnie.
Miłej zabawy.
Dobra, ferajna, "Whiplash".
Trochę zwolnimy. Neyman, postaraj się.
Pięć, sześć...
Daj coś z siebie.
Nowy Buddy Rich.
Trochę się zagalopowałeś. Zacznijmy od taktu 17.
Pięć, sześć...
Nie całkiem moje tempo.
Pięć, sześć...
Teraz od 18.
Takt 17, końcówka.
To nie do końca to. Nie szkodzi.
Gonisz.
Gotów?
Zwalniasz.
Poczekaj na sygnał.
Przyspieszasz.
Zwalniasz.
Jak myślisz, dlaczego rzuciłem w ciebie krzesłem?
- Nie wiem. - Na pewno wiesz.
- Przez tempo? - Przyspieszałeś czy zwalniałeś?
Nie wiem.
- Zacznij liczyć. - Pięć, sześć...
Do czterech! Patrz na mnie!
Raz, dwa, trzy, cztery...
Goniłem czy zwalniałem?
- Nie wiem. - Jeszcze raz.
- Goniłem czy zwalniałem? - Gonił pan.
Więc znasz różnicę!
Jeśli będziesz specjalnie niszczył mój zespół,
potnę cię jak świnię.
Będziesz gonił czy zwalniał?
A może będziesz grać w moim tempie?!
Będę grać w tempie.
- Co tu jest napisane? - Ćwierćnuta równa się 215.
Policz w tym tempie.
Jezus Maria! Nie wiedziałem, że przyjmują tu takich przygłupów.
Mam rozumieć, że nie umiesz czytać tempa?
A nuty?
- Co to? - Ósemka.
- A to? - Szesnastka.
Podaj rytm do dwóch.
Co to? Jebany chórek? Graj!
Odpowiedz. Goniłeś czy zwalniałeś?
- Mów! - Goniłem.
Dobry Boże.
Jesteś pedziem?
Przypominam ci tęczę?
- Musisz być na mnie zły. Jesteś? - Nie wiem.
- Nic cię nie obchodzi? - Obchodzi.
Jesteś zły? Tak czy nie?
Jesteś.
- Powiedz to. - Jestem zły.
Tak, żeby wszyscy słyszeli.
- Jestem zły. - Głośniej!
Jesteś nic nie znaczącym gówniarzem-pedałem,
którego zostawiła mamusia.
Zrozumiała, że tatuś nie ma dobrego pióra.
A ty beczysz i ślinisz mi sprzęt jak 9-latka.
Po raz ostatni, kurewski, raz: Głośniej!
Jestem zły!
Zacznij poważnie ćwiczyć.
"Whiplash". Od taktu 125.
Tempo dla dorosłych.
Pięć, sześć...
BEZTALENCIA GRAJĄ W ZESPOŁACH ROCKOWYCH
Tata
Miły lokal.
Puszczają tu dobrą muzykę.
- Jedzenie też jest niczego sobie. - Pizza bardzo smaczna.
- "When I Awake". - Co?
Nazwa piosenki.
Jackie Hill, 17 lipca 1938.
Bob Ellis przy perkusji.
Zawsze, gdy cię widzę, masz spuszczone oczy.
Serio?
Tata mówi, że mam problem z nawiązywaniem kontaktu wzrokowego.
Moi rodzice też lubią wytykać mi wady.
Gdy byłam nastolatką, mama powiedziała, że mam duży podbródek
i dlatego nie mogę sobie nikogo znaleźć.
- Serio? Wcale nie. - Mówiła, że mam go po tacie.
- Jak u grubasa, spójrz. - Wcale.
Nie sądzę.
Masz spoko podbródek.
Twoja mama nie wie, co mówi.
W moim wieku chciała zostać aktorką.
- A co z tobą? - Co ze mną?
- Co robisz? - Chodzę do Forham.
- Jaka specjalizacja? - Jeszcze nie wybierałam.
- A czego chciałabyś się uczyć? - Nie wiem do końca.
Jeszcze nie.
- Więc trafiłaś do Forham z przypadku? - Nie, składałam papiery wszędzie,
ale tam mnie przyjęli. Czemu chodzisz do Shaferra?
To najlepsza szkoła muzyczna w kraju.
Forham jest jaki jest.
- Nie podoba mi się tam. - Nie?
To przez ludzi. Nie przepadają za mną.
Pochodzę z Arizony i to chyba widać.
Mam podobnie. Też nie jestem lubiany.
Nie przejmuję się tym. Ludzie się zmieniają i wszystko się jakoś ułoży.
Wiem o tym.
Tęksnię za domem.
Wkurza mnie, gdy ludzie temu zaprzeczają.
Może jestem jedyna.
Wciąż chodzę do kina z tatą.
KONKURS JAZZOWY LICEUM OVERBOOK
- Kopę lat. - Cześć, Evan.
Cieszę się, że przyszliście. Czy to Eva?
Ostatnim razem byłaś bardzo malutka.
Grasz na jakimś instrumencie?
- Zaczęła uczyć się grać na pianinie. - Kiedy będziesz już sławna,
- przyjdziesz do mojego zespołu? - Chciałabyś?
Przybij.
Miło było was widzieć. Do zobaczenia po występie.
Słuchajcie, lachociągi.
Pośpieszyć się. Nuty.
Tylko "Arlenne". Najpierw sekcja rytmiczna.
Tanner, ten dzieciak to katastrofa. Poradzisz sobie, prawda?
Soliści zaczynają od taktu 45. Musimy się zgrać.
Takt 106, dęte mają zagrać ostro.
Takie konkursy roztrzygają, kto potrafi grać, a kto nie.
Nie dam sobie zszargać reputacji
przez zgraję sflaczałych, zniewieściałych gnojków.
Jeszcze jedno. Jeśli jeszcze raz zobaczę,
że ktoś zostawił nuty, to skończy się Dzień Dziecka.
Wypierdalaj stąd, zanim cię zmasakruję.
Na scenę, po kolei.
Wciąż cię widzę, karzełku.
Dalej. Z życiem, kurwa.
Konserwatorium Shaffera.
Trzymaj. To drugi zestaw.
- Muszę zerknąć na nuty. - Są tutaj.
- Czemu nie masz ich przy sobie? - Gdzie teczka?
Żartujesz, prawda?
Zostawiłem ją na dwie sekundy.
Musi gdzieś tu być.
- Jak możesz być tak kurewsko głupi? - Może woźny ją zabrał.
Znajdź tę jebaną teczkę! Pieprzony woźny?!
- Tępy chuj! Znajdź ją! - Przepraszam.
Tanner!
Gdzieś ty był?
- Mamy problem. - To nie czas na dyrdymały.
Dałem Neymanowi teczkę z nutami i ją zgubił.
- Zgubił? - Tak.
Byłeś z nią odpowiedzialny. Po coś mu ją dawał?
Ten idiota używałby jej jako pilota do TV.
- Bierz pałeczki i na scenę. - Nie mogę.
Nie możesz?
Nie mogę tam wyjść. Nie znam nut na pamięć.
Żartujesz sobie?
Wie pan o tym. Mam problemy z pamięcią.
- Muszę mieć nuty przed oczyma. - Przed oczyma?
- To schorzenie. - A ty co, lekarz? Masz mi grać.
- Nie potrafię. - Ja mogę zagrać.
- Znasz "Whiplash" na pamięć? - Każdy takt.
Dobra. Módl się, by pamięć cię nie zawiodła
i graj dużo lepiej niż ostatnim razem, bo nie chcę przegrać.
Bierz pałeczki i dupę w troki.
Na scenę!
Miejsce pierwsze: Konserwatorium Shaffera.
Wara od moich nut.
Nie dotykaj tego.
Do roboty, panienki.
Tanner, co ty robisz? Dziś tylko pierwszy skład.
"Cherokee". Od początku.
Tanner, zapuściłeś korzenie? Jazda ze stołka.
Nie zapomnij przewracać Neymanowi stron.
Zaczynamy. Raz, dwa, trzy...
Nicole: Zadzwoń, kiedy wrócisz, a ja się zjawię, dobrze?
Co ci stało? To od perkusji?
- Jak ci idzie w zespole? - Dobrze, chyba mnie polubił.
Jego opinia dużo dla ciebie znaczy?
Tak.
Zaniesiesz przystawki?
Jimbo, przegotowałeś. Ledwo można przełknąć.
- Żartuje sobie. - Jak tam perkusja, Andy?
Bardzo dobrze. Trafiłem do składu.
- Słyszałeś nowiny? - Nie.
- Dostał tytuł najlepszego gracza. - Świetne wieści, Travis.
Dustin ma szansę na stypendium. Wkrótce kończy, a potem, kto wie?
Jim, nauczyciel roku.
Liczba utalentowanych ludzi przy tym stole onieśmiela.
- Oraz Andy z perkusją. - Dobrze ci idzie?
Bardzo dobrze. Jestem członkiem orkiestry jazzowej Shaffera.
Gram w pierwszym składzie. Uczestniczę w konkursach
oraz jestem najmłodszym członkiem zespołu.
Skąd wiadomo, kto wygrywa taki konkurs? To kwestia opinii, prawda?
Nie.
- Zapewni ci to pracę? - Niekonieczne,
ale to duży krok w mojej karierze.
Cieszę się, że ci się wiedzie. To ciężki kawałek chleba.
Powiesz coś o swoim meczu? O tytule?
- Zdobyłem 93 punkty. - 93? To cudownie.
Gra w trzeciej lidze.
Carlton też w niej gra.
- Masz jakiś przyjaciół, Andy? - Nie.
- Dlaczego? - Nigdy nie miałem z nich pożytku.
MacCartney grał w baseball, prawda?
Charlie Parker nie znał nikogo, dopóki Jones nie rzucił go talerzem.
- To dla ciebie sukces? - Bycie najlepszym muzykiem XX wieku?
Każdy o tym marzy.
Umrzeć bez grosza jako pijak i ćpun, mając 34 lata
- nie jest według mnie sukcesem. - Wolę to i sławę
niż dożycie do 90-tki nie zapisując się w pamięci innych.
- Przyjaciele cię zapamiętają. - Nikt z nas nie znał Parkera.
Travis i Dustin mają wielu znajomych i wiele celów w życiu.
Na pewno będą wspaniałymi przewodniczącymi.
O to ci chodzi? Uważasz się za lepszego od nas?
Masz refleks. Zdobyłeś za to nagrodę?
Myślisz, że jesteśmy śmieszni? Zagraj z nami.
Tego zdania nie usłyszysz od zarządu bejsbolistów.
- Kto chce deseru? - A ty od wytwórni?
Dziękuję, teraz spadać.
Pobierzcie nuty. Próba jutro o 21.
Do tego czasu macie je znać.
Neyman, zostań.
Widzisz tempo?
Ćwierćnuta równa się 340?
Double time swing.
- To była twoja przepustka? - Tak.
Ostatnio natknąłem się na innego studenta,
który też nad tym pracował.
- Dam mu szansę. - Spóźniłem się?
W samą porę. Wchodź, Conolly.
- Znacie się? - Z poprzedniego zespołu.
Co tam, Andrew?
Connolly będzie twoim zmiennikiem.
Zbliża się konkurs i muszę wiedzieć, że damy z siebie wszystko.
To ten kawałek, prawda?
Dałem mu nuty dziś rano.
Zróbmy to teraz. Lekka rozgrzewka.
Neyman, siadaj i zaczniemy od początku.
Nie przejmuj się nutami, chodzi o tempo.
Gotowy?
Nie do końca. Conolly?
Możemy jeszcze raz?
- Mogę... - Nie. Teraz Conolly.
Mógłbym?
Gotowy?
Świetnie, Conolly. To właśnie piękno zespołu.
Nigdy nie wiesz, kto może grać w składzie.
Pan poważnie? Takie coś?
Fletcher.
Dzięki, trzymaj.
Nie przejmuj się nim. Jest mocny tylko w gębie.
- Mogę to zagrać. - Wybrałeś zły moment.
- Poradzę sobie. - Nie teraz!
Jeśli chcesz grać, zasłuż na to.
Powiem wprost. Nie powinniśmy ze sobą chodzić.
Myślałem o tym i wyobrażam sobie to tak.
Wciąż będę gonił za sławą i zajmie mi to coraz więcej czasu,
przez co nie będę go miał dla ciebie.
A przy tobie będę myślał o perkusji.
O nutach, jazzie. Poczułabyś się odrzucona.
Będziesz prosiła, bym poświęcił ci więcej czasu.
Nie będę mógł tego zrobić. Zacznę cię przeklinać,
że mnie o to zapytałaś.
Znienawidzimy siebie. Będzie niemiło.
Dlatego wolę zerwać z tobą teraz.
Chcę być wielki.
A jeszcze nie jesteś?
Chcę być jednym z największych.
A ja bym cię spowalniała?
Tak.
Wiesz o tym?
Tak.
Prawie bym cię nie widywała?
Tak.
I traktowałbyś mnie jak śmiecia,
bo nie wiem, czego chcę. Ty za to będziesz wielki,
a o mnie zapomną. Nie będziesz miał dla mnie czasu,
bo musisz gonić za czymś ważniejszym.
Dokładnie o to mi chodziło.
Co jest z tobą nie tak?
Masz rację, powinniśmy zerwać.
Dziękuję, nie trzeba.
Pieprzone gówno! Pierdol się!
Przepraszam, mamy nowego perkusistę, Ryan Conolly.
Możecie na chwilę odłożyć instrumenty?
Posłuchajcie.
Sześć lat temu
spotkałem dzieciaka, który ćwiczył gamy.
Był na drugim roku i przyszedł tu z nadzieją, tak jak wy.
Tak naprawdę, ledwo się dostał...
Było mu ciężko.
Nauczyciele mówili: "Może to nie dla ciebie?".
Ale nie dostrzegali tego, co ja.
Przestraszony chuderlak, przeklinający siebie za to,
że nie umie grać gam.
Widziałem jego zapał i przyjąłem do zespołu.
Gdy stąd wyszedł, grał jako trzecia trąbka w orkiestrze.
Rok później już jako pierwsza.
Właśnie jego teraz słuchacie.
Nazywał się Shawn Casey.
Dziś rano dowiedziałem się,
że wczoraj zmarł.
W wypadku samochodowym.
Chciałem, żebyście wiedzieli, że był znakomitym muzykiem.
Powinniście to wiedzieć.
Przepraszam.
Czas do roboty. Może "Caravan", takt 105?
Dwa takty na rozgrzewkę.
Nie do końca, Conolly.
Spróbujmy z Neymanem.
Może nadszedł czas, by zasłużył na to miejsce.
Jednak nie. Tanner?
Kurwa mać!
Conolly, wracaj na stołek!
Będziemy tu siedzieć tyle, ile trzeba, by jeden z was zagrał w tempie.
Może to potrwać całą noc. Neyman!
Nie moje tempo, do cholery!
Wybaczcie, że musicie to znosić.
Jeśli chcecie się wysrać, napić kawy, teraz jest na to czas.
Będziemy tu siedzieć, aż znajdę perkusistę, który zagra w tempie.
Przepraszam pozostałych muzyków.
Wyjdźcie stąd.
Słyszycie, lachociągi? Macie mi wybić idealne 400.
Conolly, wracaj na stołek!
To twój limit, nędzny chujku?
Nie dziwię się, że mamusia od ciebie zwiała.
Nadchodzi twarz gejowskiego półświatka.
To nie parada, obędzie się bez drinków, więc graj tak szybko,
jak walisz konia, dobrze?
Nie byłeś nawet blisko.
Teraz irlandzki kręgarz.
Wyglądem przypominasz skrzata.
Będę na ciebie wołał Dzwoneczek.
Kurwa jebana mać!
Spadaj!
Na co się gapisz? Nie ma tam garnuszka ze złotem.
Zmieniasz wysokość stołka? To ci przeszkadzało?
Teraz jest już dobrze?
Jazda!
Gówno prawda! Spierdalaj!
Neyman!
Może już czas, by to zakończyć, co?
Pokaż.
Nie zwalniaj.
Przyspiesz.
Szybciej!
Nie przestawaj!
Zasłużyłeś.
Ktoś wytrze krew?
Możemy zaczynać.
Zbiórka jutro o 17 w Dunellen.
Wyjedźcie z co najmniej 2 godzinami zapasu.
Zarezerwujcie bilety. Lub nie, mam to gdzieś.
DZIEŃ KONKURSU
Przepraszam, gdzie znajdę postój taksówek?
- Trzeba ją wezwać. - Słyszałem, że tu czekają.
- Trzeba zadzwonić. - Gdzie można wypożyczyć auto?
Proszę otworzyć. Jeszcze macie otwarte.
CZAS DOJAZDU: 9 MIN
- Halo? - Gdzie jesteś? Mieliśmy być na piątą.
- Zaraz dojadę. - Za 20 minut wchodzimy.
- Wiem o tym. - Conolly już się rogrzewa.
Kurwa mać! Powiedz Fletcherowi, że dojadę.
Przepraszam za spóźnienie.
- Miło, że znalazłeś dla nas czas. - Przepraszam za to, już jestem.
- Spokojnie. Conolly zagra. - Już to, kurwa, widzę.
Co powiedziałeś?
- To moja partia. - Nie, moja, i ja decyduję, kto ją zagra.
Zwykle jest to ktoś, kto ma ze sobą pałeczki.
Zostawiłem je w aucie. Zaraz wracam.
- Pięć minut. - Już się rozgrzewamy.
- Mogę użyć jego... - Straciłeś szansę.
- Nie może pan tego zrobić. - Nie?!
Od kiedy wiesz, co mogę, a czego nie,
- mazgajowaty gnojku? - Zasłużyłem, by zagrać.
Na nic nie zasłużyłeś, samolubny kutasie.
Jesteś tutaj, bo zapodziałeś gdzieś nuty.
Trafiłeś tutaj, bo mówiłem ci dokładnie, czego oczekuję.
- Mylę się? - Jestem tu, bo najlepiej...
Odwal się. Możesz mi tylko przewracać kartki.
Mogę cię wyrzucić, kiedy zechcę.
- Chce mnie pan wyrzucić? - Zmuś mnie, szczawiu.
O 17:30, za 11 minut będziemy na scenie.
Jeśli nie będziesz wtedy przy stołku z własnymi pałeczkami
albo choć raz się pomylisz, sprawię, że wylecisz z uczelni
do wieczorówki, gdzie będziesz wiecznie przewracać kartki.
Dopóki jesteś u nas, masz być wcieleniem ideału, jasne?
Albo pan Irlandczyk zagra.
- Wybierasz. - To moja partia, będę na scenie.
Masz 10 minut, owsinogi kutasie.
Powiedz Fletcherowi, że do was jadę.
Co tak długo? Już wchodzimy.
Zatrzasnąłem kluczyki w aucie.
- Prowadzisz? - Nie.
- Co to był za dźwięk? - Powiedz Fletcherowi,
że jadę do was, skurwysyny!
Nic ci nie jest?
- Wszystko dobrze? - Muszę zabrać pałeczki.
Odsuń się od auta.
- Dzwonię po pogotowie. - To tylko cztery przecznice.
- Nie może pan... - Przepraszam.
Co ci się stało?
Konserwatorium Shaffera.
Co ty odwalasz?
Neyman.
Jesteś skończony.
Bardzo państwa przepraszam w imieniu konserwatorium.
Zapierdolę cię!
Zostawcie mnie! Spierdalaj!
Pierdol się! Jeb się, Fletcher! Ty chuju!
Kiedy zacząłeś z nią rozmawiać?
Twój ojciec zadzwonił do nas w zeszłym tygodniu.
Czy Shawn Casey jest ci znany?
Wiedziałeś o jego śmierci?
Miesiąc temu powiesił się w mieszkaniu.
- Co to ma wspólnego ze mną? - Shawn miał stany lękowe i depresję.
Podobno wszystko zaczęło się, gdy trafił na naszą uczelnię.
Jego rodzice nie są bogaci, nie wniosą pozwu.
- Czego chcieli? - Upewnić się, że Terrence Fletcher
już nie skrzywdzi kolejnego ucznia.
...zwolnienie z uczelni...
Tato, spójrz, jak gram.
Mój chłopak!
- Nic mi nie zrobił. - Jak to? Już po wszystkim.
Nigdy już go nie spotkasz. Po co go bronisz?
Określiłbyś jego metody nauczania jako ekstremalne, Andrew?
Czy kiedykolwiek zamierzenie wywołał u ciebie niepokój?
To nie jest przesłuchanie.
Fletcher nie dowie się, że tutaj byłeś.
Czemu mi to robisz?
Myślisz, że pozwolę mu odejść po tym,
jak zrobił mojemu synowi z życia piekło?
W życiu bym do tego nie dopuścił.
Dla mnie liczysz się najbardziej na świecie.
Nie wiesz o tym?
Andrew?
Proszę mi powiedzieć, co mam mówić.
LATO
JVC - FESTIWAL JAZZOWY CARNEGIE HALL 21-29 LIPCA
- Naładowałem ci lodówkę energetykami. - Widziałem.
Dzięki.
GOŚĆ SPECJALNY TERENCE FLETCHER
Andrew.
Nie wiem, czy słyszałeś,
ale już nie uczę.
Słyszałem.
Odszedł pan?
Nie do końca.
Jacyś rodzice z rocznika Shawna powiedzieli o mnie parę rzeczy.
Wiem, że nie można mnie opisać w samych superlatywach, ale zaskoczyło mnie to.
- Koń by się uśmiał, co? - Przepraszam.
Rozumiem, narobiłem sobie wrogów.
Trochę dyryguję.
Wskrzesili festiwal JVC. Będę grał na otwarciu z orkiestrą.
To świetnie.
Jest w porządku.
Prawdę powiedziawszy, nie sądzę, że ludzie rozumieli,
co tak naprawdę robiłem.
Nie chodziło o dyrygowanie.
Nawet małpa potrafi machać rękami i pilnować tempa.
Prowokowałem ludzi do przekraczania własnych granic.
Wierzę, że to...
Absolutna konieczność.
Inaczej świat nie doczekałby się kolejnego Louisa Armstronga
czy Charlie Parkera.
Opowiadałem ci, jak stał się wielki?
- Joe Jones rzucił w niego talerzem. - Właśnie.
Był młody, radził sobie z saksofonem,
ale przyszedł do studia i skrewił.
Jones prawie pozbawił go za to głowy.
Został wyśmiany. Płakał całą noc,
ale następnego dnia ćwiczył.
Mając tylko jeden cel. Nigdy już nie zostać wyśmianym.
Rok później wraca tam, wychodzi na scenę i gra
najbardziej wykurwiste solo, jakie słyszał świat.
Wyobraź sobie, że Jones mówi mu: "Nieźle.
Było dobrze. Dobra robota".
Charlie myśli sobie: "Postarałem się".
Koniec opowieści. Nie ma Bird'a.
Dla mnie to byłaby wielka tragedia.
Taki już jest dzisiejszy świat.
Nic dziwnego, że jazz umiera.
Każda kolejna składanka "jazzowa" tylko tego dowodzi.
Nie ma bardziej krzywdzącego wyrażenia niż "dobra robota".
Jest jakaś granica?
Może pan przesadził i zniechęcił kolejnego Parkera?
Nie, bo jego kolejne wcielenie nie zniechęciłoby się.
Nigdy nie miałem okazji uczyć kogoś takiego.
Ale starałem się.
Naprawdę.
A to więcej niż robi większość ludzi. Nie będę przepraszał za to,
jak to robiłem.
Do zobaczenia.
Andrew.
Nie wiem, jak to odbierzesz, ale...
Zespół, w którym dyryguję
nie ma za dobrego perkusisty.
Rozumiesz, co chcę powiedzieć?
- Nie. - Gramy to, co u Shaffera.
"Caravan", "Whiplash".
Przydałby się ktoś, kto zna nuty.
Co z Ryanem Conolly?
Był dla ciebie motywacją.
- Tanner? - Przestał grać.
Chyba się zniechęcił.
Przemyśl to przez weekend.
- Halo? - Nicole, tu Andrew.
Cześć.
Minęło trochę czasu od...
ostatniej rozmowy.
Chciałem cię przeprosić.
Za wszystko. Wiem, że to niewiele.
Przepraszam cię.
W każdym razie, mam występ w weekend.
W ramach festiwalu JVC. Może chciałabyś pójść?
Potem pójdziemy na pizzę. Ponarzekamy na studia.
- Co mówiłeś? JV? - JVC. To jazzowa impreza.
Nie wiem, czy dam radę.
Muszę uzgodnić to z chłopakiem.
Dobrze.
Spróbuję, ale nie wiem.
- Nie przepada za jazzem. - To nie dla wszystkich.
Dobrze, może się zobaczymy.
Pa.
Dobra, ferajna, słuchajcie.
Info dla nowych. Na widowni siedzą łowcy talentów.
Ta noc może zmienić wasze życie.
Ktoś z nich wykona telefon i będziecie mieli kontrakt.
EMC, Lincoln Center Core.
Jeśli jednak sknocicie, możecie szukać innej drogi w życiu,
bo jedno ich wyróżnia: nigdy nie zapominają.
Wszystko gotowe?
Dobra, zabawmy się.
- Masz mnie za durnia? - Słucham?
Wiem, że to byłeś ty.
Dziękuję. Panie i panowie, cieszymy się, że tu jesteśmy
i otwieramy tegoroczny fesitwal.
Nazywam się Terence Fletcher, a to najlepsi
muzycy w całym Nowym Jorku, czyli najlepsi na świecie.
Zagramy stare szlagiery. Ale wpierw coś nowego.
Utwór Tima Simoneca "Upswingin'".
Co ty odwalasz?
Przestań.
Może jednak nie masz tego w sobie.
Mała zmiana w sekcji rytmicznej.
Wracajmy do domu.
Co robisz?
Trochę zwolnimy.
Pewnie niektórzy z państwa...
Zaraz wchodzisz. "Caravan".
Trzy, cztery...
Pierdol się.
Wydłubię ci oczy.
- Andrew, co ty robisz? - Pokażę ci.
SCENARIUSZ I REŻYSERIA:
WYSTĄPILI:
ZDJĘCIA:
MUZYKA:
Tekst polski: grupa "MASZYNIŚCI"
Grał bez nut: Goku193
Stroił: niebawem
Wszelkie prawa autorskie do napisów zastrzeżone przez grupę MASZYNIŚCI.
Zabrania się bez wiedzy autorów modyfikowania tekstu, timecode'ów,
sposobu rozmieszczenia wersów oraz wprowadzania innych zmian w plikach.
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.