ΡΩΣΙΚΗ ΚΙΒΩΤΟΣ
Ανοίγω τα μάτια μου και δεν βλέπω τιποτα.
Το μόνο που θυμάμαι ήταν ένα ατύχημα.
Όλοι έτρεχαν για να σωθούν.
Δεν μπορώ να θυμηθώ τι μου συνέβη.
Τι περίεργο. Πού βρίσκομαι;
Μαρί, πρέπει να σου πω κάτι.
Κρίνοντας απ’τα ρούχα, πρέπει να είναι 18ος αιώνας.
Γιατί βιάζονται;
Και αν δεν μας αφήσουν να μπούμε;
Ποτέ δεν ήμουν πιο τρομαγμένος!
Μην ξεχνάς, το κορίτσι με τα άσπρα είναι δικό μου.
Που πηγαίνετε όλοι;
Κάνει κρύο! Κλείστε τις πόρτες!
Γρήγορα!
Προχωρήστε!
Έψαχνα για τον σωστό δρόμο.
Αυτοί οι αξιωματικοί δεν ξέρουν τον δρόμο.
Μήπως είμαι αόρατος; Ή απλά περνάω απαρατήρητος;
Είναι δυνατόν; Όλα αυτά έχουν στηθεί για μένα;
Πρέπει να παίξω κάποιο ρόλο;
Τι είδους έργο είναι αυτό;
Ας ελπίσουμε ότι δεν είναι τραγωδία.
Τι σημαίνουν όλ’αυτά;
- Που πρέπει να πάμε; - Μήπως εδώ;
Όχι, εκεί.
Ο άντρας με τα μαύρα... αναρωτιέται και αυτός.
Μου κάνει νόημα, αλλά φεύγει.
Συγχωρέστε με που μιλάω πριν καν συστηθώ.
Ποιά πόλη είναι αυτή;
Ποιά πόλη; Όλοι μιλάνε Ρωσικά.
Ελπίζω ότι είναι το Σάμπορτ κατά τη διάρκεια της Ντιρεκτουάρ περιόδου.
- Τι γλώσσα μιλάμε; - Ρωσικά.
Ρωσικά;
Τι περίεργο! Δεν ήξερα να μιλάω Ρωσικά.
Τι κάνουν εκεί μέσα;
Να μπούμε;
- Που; Εκεί; - Ναι, κάτι συμβαίνει.
Όχι, πρέπει να ανακαλύψω τι στο καλό κάνω εδώ.
Αυτές οι περιπλανήσεις, το ότι μιλάω Ρωσικά...
Θέλω να φύγω. Η περιέργεια σας δεν είναι διασκεδαστική.
Θα μπορούσαν όλα αυτά να είναι θέατρο;
Αντιο!
Οι δρόμοι μας πρέπει να χωρίσουν.
Αντιο.
Απαντήσατε σ’όλες μου τις ερωτήσεις.
- Αντιο τότε. - Που οδηγεί αυτή η πόρτα;
Τι κρίμα.
Δεν θα συναντηθούμε ποτέ ξανά.
Προφανώς ήταν ξένος.
Αλλιώς γιατί να ήταν τόσο αγενής;
Είναι καλύτερα...
να μην ανακατευτώ σ’αυτό.
Ας μην τους ενοχλήσουμε.
Σε κάθε περίπτωση, είναι πολύ αργά.
Κύριε, κύριε! Είμαι εδώ.
Ο Ρώσος ξεναγός μου! Γνωρίζετε τον δρόμο;
- Ναι, πάμε μαζί. - Αυτή είναι η χώρα σας.
Ναι, αλλά όχι ο αιώνας μου. Πως βρέθηκα εδώ;
Νομίζω πως είδα τον Μεγάλο Πέτρο.
Ακούω ευχαρίστηση στη φωνή σας. Ήταν ενδιαφέρον;
Ναι, πολύ ενδιαφέρον.
Αλήθεια.
Στην Ασία, οι τύραννοι λατρεύονται.
Όσο πιο τρομερός ο τύραννος, τόσο περισσότερο αγαπιέται.
Ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Τιμούρ...
και ο Μεγάλος Πέτρος σας.
Κάνετε λάθος για τον Πέτρο.
Έμαθε στους Ρώσους ν’αγαπούν τον εαυτό τους.
Μια ελικοειδής σκάλα. Πού εξαφανίστηκαν όλοι;
Βλέπω. Αλλά γιατί;
Τι είναι τόσο ενδιαφέρον εκεί πάνω;
Θα δείτε...
Ο Πέτρος διέταξε την εκτέλεση του γιού του.
Ο ίδιος που έλεγε στους Ρώσους να χαίρονται τη ζωή. Τι αστείο!
Νόμιζα ότι γνωρίζατε που πηγαίνουμε.
Έχτισε μια Ευρωπαϊκή πόλη πάνω σε ένα βάλτο.
Επέβαλε την τάξη στην πιο πρωτόγονη της μορφή.
- Πού πηγαίνουν όλοι; - Η πόλη είναι ακόμα Ευρωπαϊκή.
Σ’ένα πάρτυ. Αλλά γιατί η πίσω σκάλα;
Τους έμαθαν να διασκεδάζουν. Γι’αυτό πάνε σε πάρτυ.
Και ο αξιωματικός με την κυρία;
- Στο πάρτυ. - Που είναι;
Πήγαν στον κάτω κόσμο. Κάτω, κάτω, κάτω!
Και δεν υπάρχουν πια.
Προσέχετε. Η σκάλα είναι απότομη και σκοτεινή.
Ευχαριστώ. Μπορώ να δω.
Μπορείτε να δείτε που ήμαστε;
Όχι, δεν ξέρω ακόμα.
Κύριε, προσέξτε!
Μην προδώσετε την παρουσία μας.
Δεν χρειάζεται να μου το θυμίζετε.
Μην ξεχνάτε ότι εγώ σας έφερα εδώ.
Σας παρακαλώ μην ανακατευτείτε σε τιποτα.
Κι εσείς, μην πηγαίνετε κοντά στους ηθοποιούς.
Γύρε στο μέρος μου. Είσαι πολύ όμορφη.
- Θυμάσαι; - Ναι.
Ωραία.
- Γιατί με σπρώχνεις; - Σταμάτα να με γδέρνεις!
- Γιατί με σπρώχνει; - Σπρώχνεις και συ.
Τι εντυπωσιακή ορχήστρα!
Πρέπει να είναι Ευρωπαίοι!
Όχι, είναι Ρώσοι μουσικοί.
Όχι, Ευρωπαίοι!
Ιταλοί!
Είναι Ρώσοι, για όνομα του Θεού!
Λοιπόν;
Λέω πως είναι καλό.
Πολύ καλό!
Πρέπει να κατουρήσω!
Δεν μπορώ να τα κρατήσω άλλο!
Όχι, όχι, μη, μη...
Αα! Ναι, ναι.
Κύριε, κύριε!
Μη φωνάζετε!
- Που είστε; - Εδώ. Είναι μόνο η μεγάλη Αικατερίνη.
Ακολουθήστε με!
Λατρεύω τον 18ο αιώνα. Εποχή μεγαλοφυΐας και καλών τρόπων.
Θα συμφωνήσω μαζί σας.
- Ποτέ μην με διαψεύσετε. - Πολύ καλά.
Που είναι η αυτοκράτειρα; Έφυγε!
Η Ρωσία είναι σαν θέατρο. Θέατρο.
Προσοχή!
Νομίζω πως γνωρίζω που ήμαστε.
Πόσο επιδεικτικοί είναι!
Μην γέρνετε πίσω, κύριε.
Δεν γέρνω. Νομίζω πως μιλάμε πολύ δυνατά.
Δεν πειράζει. Είναι εντελώς κουφοί.
Είμαι προσεχτικός. Δεν θα αγγίξω κανέναν.
Θέατρο... Τι ηθοποιοί! Και αυτά τα κοστούμια!
Ευχαριστώ, κύριοι. Ευχαριστώ.
Δεν μπορούν να με δουν.
Αυτό μοιάζει με το Βατικανό. Εκεί ήμαστε;
Αυτά τα ανάγλυφα είναι ζωγραφισμένα, έτσι δεν είναι;
Τι νατουραλισμός!
Αυτά τα διακοσμητικά είναι εμπνευσμένα από σχέδια του Ραφαήλ;
Του Ραφαήλ, ναι.
Αυτή είναι η Αγία Πετρούπολη.
Άρα είναι αντίγραφα;
Οι αρχές σας δεν εμπιστεύονται τους ίδιους σας τους καλλιτέχνες.
Οι Ρώσοι είναι πολύ καλοί στην αντιγραφή!
Γιατί;
Γιατί δεν έχετε δικές σας ιδέες.
Οι αρχές σας δεν θέλουν να τις έχετε.
Στην πραγματικότητα είναι τόσο τεμπέληδες, όσο όλοι σας.
Τεμπέληδες!
Υπήρχε μια γκαλερί πινάκων εδώ.
- Στον επάνω όροφο. - Με εκατόν έντεκα Ιταλικούς πίνακες.
- Αλλά όχι απ’τους καλύτερους ζωγράφους. - Όχι τους καλύτερους.
Οι τσάροι ήταν κυρίως Ρωσόφιλοι.
Αλλά μερικές φορές ονειρεύονταν την Ιταλία.
Γι’αυτό δεν φτιάχτηκε το Ερμιτάζ; Να ικανοποιήσει αυτά τα όνειρα;
- Ο Ραφαήλ δεν είναι για σας. - Δεν είναι για μας.
- Για την Ιταλία. - Ιταλία.
- Είναι ζεστά εκεί! - Ζεστά.
Τι ομορφιά!
Η μικρή Ιταλική γκαλερί...
Ποιοί είναι αυτοί οι άνθρωποι;
Σε ποιόν κύκλο ανήκουν;
Βλέπετε αυτό το βάζο;
Ναι! Το αυτοκρατορικό στυλ είναι παντού.
- Και αυτές οι Βορονικίν λάμπες. - Λάμπες...
Αυτοκρατορία, αυτοκρατορία, αυτοκρατορία!
Δεν με ενθουσιάζουν καθόλου. Αυτό το στυλ είναι ηλίθιο.
Μην ξεχνάτε ότι ξεκίνησε την εποχή του Βοναπάρτη.
Και μετά έγινε της μόδας και εδώ...
σε σημείο να γίνει εθνικό στυλ...
χάνοντας την πρωτοτυπία του.
Πολεμήσαμε τον Ναπολέοντα, όχι το αυτοκρατορικό στυλ.
Ποιοί είναι; Ποιοί είναι αυτοί οι άνθρωποι;
Από την Αγία Πετρούπολη, όταν δεν ήταν πια πρωτεύουσα.
Είναι καλύτερα έτσι. Μια πρωτεύουσα πρέπει να είναι...
μια αρχαία πόλη, όπως η Μόσχα. Όχι μια χίμαιρα.
- Ποιοί είναι αυτοί οι άνθρωποι; - Να σας συστήσω;
- Μόνο αν δεν είναι αγενείς. - Όχι, είναι φίλοι.
Όλεγκ Κωσταντινοβιτς, καθηγητής ιατρικής.
Λεβ Μιχαήλοβιτς, ηθοποιός.
Δεν έπρεπε να σηκωθούν;
Ο Ευρωπαίος φίλος μου, επισκέπτεται τη Ρωσία.
- Ευχαρίστησις μου. - Είναι Ευρωπαίος.
Η ιατρική είναι ωραίο επάγγελμα.
Έχω να μιλήσω για χρόνια.
Εκτός από τον καινούριο μου συνεργό.
Πολύς καιρός... Τι είναι αυτή η μυρωδιά;
Μυρωδιά;
Μία παράξενη μυρωδιά.
Είστε καιρό στην Αγία Πετρούπολη;
Ναι, μία ώρα.
- Και ήρθατε κατευθείαν εδώ; - Είχα τους λόγους μου.
Πρέπει να λατρεύετε την τέχνη!
Ενδιαφέρεστε και για την ομορφιά ή μόνο για την αναπαράστασή της;
Όχι, Μαρκήσιε. Είμαστε εδώ για ξεκούραση.
"Μαρκήσιε";
Πως ξεκουράζεστε;
Σήμερα ήρθαμε μαζί.
Μυρίζει φορμόλη.
Φορμόλη.
Μαρκήσιε, θα σας δείξω έναν υπέροχο πίνακα.
Αυτοί οι άντρες αναδύουν μία πολύ παράξενη μυρωδιά.
Μαρκήσιε, κοιτάξτε τη γέννηση του Ιωάννη του Βαπτιστή.
Ο Μαρκήσιος μυρίζει φορμόλη. Είναι ζωντανός;
Όχι, είστε εσείς.
Τον ξέρω αυτόν τον πίνακα. Τον είδα την τελευταία φορά που είχα έρθει.
Έρχεται από το Παρίσι, από την συλλογή Κροζάτ.
Η Αικατερίνη η 2η την απέκτησε το 1772.
Ένα από τα παλαιότερα κομμάτια της συλλογής του Ερμιτάζ.
Αυτή η πληροφορία είναι για τους ειδικούς.
Για μας, η λεπτομέρεια είναι πιο ενδιαφέρουσα.
Κοιτάξτε προσεχτικά εδώ.
Μια κότα και μία γάτα είναι στο μπροστινό μέρος.
Είναι συμβολικές φιγούρες.
Η κότα συμβολίζει την απληστια, την πλεονεξία...
η γάτα, τον κυνισμό και την βαρβαρότητα.
Κυνισμός και βαρβαρότητα... Η γάτα...
Και οι δύο έχουν ηρεμήσει απ’την γέννηση του Ιωάννη.
Πολύ ενδιαφέρον.
Γιατί είναι ντυμένος έτσι;
Η Κλεοπάτρα για παράδειγμα... Τι ξέρεις γι’αυτήν;
Μάσιμο Σταντζιόνε...
Η Κλεοπάτρα είναι στον ίδιο τοίχο...
με την "Περιτομή του Χριστού" του Λουντοβίκο Κάρντι.
- Τι σας απασχολεί; - Τι με απασχολεί;
Δίπλα στην Αγία Σεσίλια. Μπορείτε να το φανταστείτε;
Του Κάρλο Ντόλτσι,
και δίπλα στην "Ανατολική Νεκρά Φύση"!
- Γιατί σας ενοχλεί αυτό; - Μην μαλώνετε, Όλεγκ.
Όντας καθολικός, αυτό με σοκάρει.
Τι γνώμη έχετε για τον Βάγκνερ;
Ποιός είναι ο Βάγκνερ;
Όλεγκ, δεν ξέρει τον Βάγκνερ!
Ο Βάγκνερ είναι το παιδί που συμπεριφερόταν άσκημα...
στον καλύτερο μου φίλο, τον Μέγιερμπιρ.
Δεν έχω ακούσει ποτέ τον Βάγκνερ.
- Ανοίξτε τους ορίζοντες σας! - Ο γιατρός είναι πολύ επίμονος!
- Μα δεν είμαι άρρωστος! - Σας ευχόμαστε μεγάλη επιτυχία.
Κύριε, γιατί είναι τόσο άσχημα ντυμένοι;
Φίλοι μου, πως θα μπορούσα να σκεφτώ...
ότι θα τα πηγαίνατε τόσο άσχημα;
Θα σας πω κάποια μέρα. Είμαι σε περίεργη κατάσταση.
Γιατί τσακώνεστε με τον οποιονδήποτε;
Αν το συνεχίσετε αυτό, δεν θα μάθουμε ποτέ γιατί ήμαστε εδώ.
Αυτά τα ρούχα σκοτώνουν την φαντασία ενός ανθρώπου!
Γιατί βρίσκετε απαραίτητο να ασπάζεστε την Ευρωπαϊκή κουλτούρα;
Για ποιον λόγο;
Γιατί δανείζεστε ακόμα και τα λάθη της Ευρώπης;
Θεέ μου! Τι είναι όλα αυτά;
Μητέρα!
Κάνοβα!
Τι εξυψωτική προσέγγιση της τέχνης!
Τι αίσθηση του υλικού!
Τι υπέροχο!
Είναι γνήσιος κληρονόμος των μεγάλων της αρχαιότητας!
Ο Κάνοβα παρ’ολίγο να παντρευτεί τη μητέρα μου.
Η μητέρα σας ήταν γλύπτρια;
Ναι. Στην Ρώμη.
Στην Ρώμη; Η μητέρα σας, γλύπτρια...
Σ’αυτή τη συλλογή του Κάνοβα, υπάρχουν επτά γλυπτά...
που αγόρασε ο τσάρος Αλέξανδρος απ’τη γυναίκα...
του Ναπολέοντα;
Ναι. Ήταν το 1815, ήμουν στην συνδιάσκεψη της Βιέννης.
Τι κάνατε εκεί;
- Ήμουν διπλωμάτης. - Διπλωμάτης;
Αυτή η συλλογή έγινε αντικείμενο άγριας διεκδίκησης.
Κοιτάξτε που είμαστε τώρα!
Μήπως είναι όνειρο;
Μπορεί, μπορεί.
Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ είμαι εντελώς ξύπνιος!
Είναι εκπληκτικό το πόσο καλά μιλάω τα Ρώσικα!
Ναι, αρκετά καλά.
Ποιός ήταν αυτός ο κοντός άντρας; Ήταν ο Πούσκιν;
- Καλή μέρα. - Καλή μέρα.
Είναι ο μεγάλος σας ποιητής; Ο αγαπημένος σας;
Τον διάβαζα στα Γαλλικά. Τίποτα το ιδιαίτερο.
Κύριε.
Θεέ μου, πόσο ευέξαπτος είστε!
Με συγχωρείτε!
Συγγνώμη, αν προσέβαλα την εθνική σας συμπάθεια.
Τι είναι η εθνική συμπάθεια;
Τι είναι αυτό εκεί;
- Σας παρακαλώ... - Ποιά είναι αυτή;
Σας παρακαλώ, μην βιάζεστε.
Ολομόναχη, χωρίς κάποιον συνοδό;
Θα ήταν φρονιμότερο να μην μιλήσετε σ’αυτήν την κυρία.
Μην την ενοχλήσετε.
Ας προχωρήσουμε.
Με συγχωρείτε, κυρία, έχετε χάσει τον οδηγό σας;
Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας. Γνωρίζω τα πάντα εδώ.
Φυσικά. Εργάζεστε εδώ;
Όχι. Είμαι εδώ για να θαυμάσω τα έργα των παλαιών καλλιτεχνών.
Θα με συνοδεύσετε στο επόμενο σαλόνι;
Στους Φλαμανδούς ζωγράφους;
Με ευχαρίστηση. Τα λεπτά σας δάχτυλα τα βλέπουν όλα.
- Εκατόν σαράντα βήματα, ευθεία μπροστά. - Εκατόν σαράντα, τόσα είναι;
Πόσα έχουν μείνει;
Προσέξτε το βήμα σας.
- Σας είπα, πρέπει να είστε διακριτικός. - Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για μας.
Είναι δικό σας λάθος!
- Με συμβιβάζετε! - Ω, όχι.
Πως τολμάτε! Ησυχία!
- Φτάσαμε. - Ναι.
Μπορούμε να πλησιάσουμε αυτόν τον πίνακα;
Θέλετε να σας πω γι’αυτόν;
"Η Παρθένος με τις πέρδικες" του Βαν Ντάικ.
Η Αικατερίνη η 2η τον απέκτησε.
Πείτε μου γι’αυτόν τον πίνακα.
Παρακαλώ, πείτε μου.
Δείτε την ηρεμία και την γαλήνη γύρω από την Μαρία και τον Ιωσήφ.
- Τον Ιωσήφ, ναι. - Ο Θεός τους προστατεύει.
Δεν υπάρχει αμφιβολία για την αόρατη παρουσία του.
Η μηλιά συμβολίζει τη ζωή. Τα ηλιοτρόπια το έλεος.
Πάνω δεξιά οι πέρδικες, συμβολίζουν την επιπολαιότητα
- Πετάνε μακριά. - Πέρδικες...
Οι άγγελοι χορεύουν και παίζουν.
Και πολλά άλλα σύμβολα που μπορούμε μόνο να υποθέσουμε.
Κύριε, αφήστε την. Είναι ένας άγγελος.
Γιατί σταματήσατε να μιλάτε;
Οι πέρδικες, τα παιδιά, η Παναγία...
Ευχαριστώ, κυρία. Ευχαριστώ.
Εκτιμώ την άποψή σας για τα έργα του Βαν Ντάικ.
Σίγουρα θα σας ενδιαφέρει άλλος ένας πίνακας;
Να είστε πολύ προσεκτικός!
Ρούμπενς.
Κύριε, μην με ενοχλείτε!
Η "Γιορτή στο Σπίτι του Σίμωνα, του Φαρισαίου".
Του Φαρισαίου...
Δεν τον βλέπω.
Που είναι;
17... 18...
Όχι, αυτός ο πίνακας δεν είναι εδώ.
Δεν είναι μέρος της συλλογής του τσάρου.
Ναι, είναι εδώ.
Ο συγκεκριμένος Ρούμπενς δεν είναι εδώ!
Ναι, ήταν από τη συλλογή του λόρδου Γουόλπολ.
Όπως η "Παρθένος με τις πέρδικες".
Μα αυτός ο Ρούμπενς δεν είναι στην έκθεση.
Μα είναι εδώ.
- Πού είστε; - Τι όμορφη μυρωδιά!
Η μυρωδιά των χρωμάτων...
Κύριε, ας φύγουμε από δω τώρα.
Όχι, ας μείνουμε λίγο.
Τι υπέροχοι πίνακες!
Τι μετρούν αυτοί οι άνθρωποι;
Είχατε δίκιο. Τον βρήκα.
Ας ρίξουμε μια κοντινή ματιά.
Εδώ είναι.
Είμαστε σχεδόν εκεί. Αντικρίζουμε τον πίνακα.
Εδώ είναι.
Ναι, εδώ είναι.
- Έχετε κάτι να πείτε για τον Ρούμπενς; - Ο Βαν Ντάικ.
Ο Ρούμπενς έλεγε πως ο Βαν Ντάικ ήταν ο καλύτερος του μαθητής.
Ξέρετε, υπήρχε μια εποχή που όλοι αυτοί οι πίνακες...
τοποθετούνταν πιο ψηλά και πιο κοντά ο ένας στον άλλο.
Ο ίδιος ο τσάρος επέβλεπε πως θα κρεμαστούν. Το γνωρίζατε αυτό;
- Ποιός είσαστε; - Είμαι ένας ναύτης.
Ναι, του ναυτικού.
Ο τσάρος επισκεπτόταν τη συλλογή του κάθε πρωί.
Ο ίδιος τα έσωσε...
από την φωτιά.
- Ποιά φωτιά; - Το χίλια οκτακόσια...
Άρα με ρωτάτε;
Αρκετά. Πάμε να φύγουμε.
Είναι ώρα για μένα να φύγω.
Μπορώ να σας συνοδέψω;
Τι κρίμα.
Πρέπει να σας ζητήσω να φύγετε.
Το μουσείο κλείνει.
Παρακαλώ περάστε στην έξοδο.
Ησυχία. Κλείστε την πόρτα.
Το μουσείο κλείνει.
- Πως ήταν η σκηνή μου; - Δεν εντυπωσιάστηκα.
Αστειεύομαι.
Αστειεύεστε...
- Ακούτε μουσική; - Ακούω κάτι.
Η Ρωσική μουσική με κάνει να βγάζω σπυράκια.
Αυτό δεν έχει να κάνει με τη μουσική.
Γιατί με κοιτάζετε έτσι;
- Κουρέλια... Ένα σκυλί... - Κουρέλια... Ένα σκυλί...
- Αιώνιοι άνθρωποι... - Αιώνιοι άνθρωποι...
Ζήσε και συνέχισε να ζεις.
- Θα ζήσεις περισσότερο απ’όλους. - Αιώνιοι άνθρωποι...
Τι κάνετε; Κρυφακούτε;
Ενδιαφέρεστε για την ζωγραφική;
Τι όμορφα λεπτά χέρια!
Μείνετε μακριά από μένα!
Αμήν. Αμήν.
- Όμορφο, έτσι; - Σίγουρα.
- Είσαστε καθολικός; - Όχι, δεν είμαι καθολικός!
Γιατί ρωτάτε;
Μου φάνηκε πως ήσασταν βυθισμένος στις σκέψεις σας...
ενώ θαυμάζατε τις εικόνες των ιδρυτών της εκκλησίας μας.
Δεν ξέρω. Δεν σκέφτηκα αυτό.
Δεν το σκεφτήκατε...
Ξέρετε ότι αυτοί είναι οι απόστολοι Πέτρος και Παύλος;
Ναι, το έχω ακούσει.
Το έχετε ακούσει. Και λοιπόν;
Τους κοιτούσα επειδή μ’αρέσουν.
Σας αρέσουν...
- Κάποια μέρα, όλοι οι άντρες... - Όλοι οι άντρες...
- ...θα γίνουν σαν και αυτούς. - Αλήθεια;
Πως μπορείτε να γνωρίζετε τι θα γίνουν οι άνθρωποι...
αν δεν γνωρίζετε τις Γραφές;
Γιατί δεν λέτε τίποτα;
Κοιτάξτε τα χέρια τους.
Είναι πανέμορφα. Και λοιπόν;
Πως μπορείτε να γνωρίζετε τι θα γίνουν οι άνθρωποι...
αν δεν γνωρίζετε τις Γραφές;
Για εσάς είναι δύο σκονισμένοι γέροι.
- Απλά σάρκα. - Είναι σκεπασμένοι με σκόνη...
απ’τον μακρύ δρόμο που έκαναν για να βρεθούν σ’αυτόν τον πίνακα.
- Τι συνέβη; - Είναι καλοί και σοφοί.
Πως γνωρίζετε τον χαρακτήρα τους...
αν δεν έχετε διαβάσει τους Ψαλμούς;
Πως μπορείτε να τα γνωρίζετε όλ’αυτά;
Κύριε, γιατί τον τρομάζετε; Ήταν ήδη μπροστά.
Δεν φοβάται. Αυτοί οι άνθρωποι δεν φοβούνται ποτέ.
Αφήστε τον ήσυχο.
Καλύτερα να εκτιμήσετε την μυρωδιά των πινάκων.
- Μυρίζει όμορφα. - Πολύ όμορφα.
Δεν χρειάζεται να φοβάστε.
Παράξενο να ακούω αυτές τις λέξεις.
Τώρα καταλαβαίνω. Είμαστε στην γκαλερί.
Ναι...
Καταλαβαίνω.
Είμαστε στην γκαλερί του τσάρου...
κοντά στο πορτραίτο ενός μεσαιωνικού φανατικού.
Που έχουμε περιπλανηθεί;
Αυτή η μουσική ήταν καλή. Ποιός είναι ο συνθέτης;
- Ο Γκλίνκα. - Ποιος είναι; Είναι Γερμανός;
Ρώσος.
Όχι, είναι Γερμανός. Όλοι οι συνθέτες είναι Γερμανοί.
Όλοι οι συνθέτες είναι Γερμανοί;
Ελ Γκρέκο.
Πολύ ωραία.
Μοιάζει με Ρέμπραντ.
Ελ Γκρέκο. Σκόνη απ’τους δρόμους.
Τι σκόνη απ’τους δρόμους;
Είναι καλό. Πολύ καλό.
- Κάτι που δεν σας αρέσει; - Όχι, τίποτα.
- Είναι καλό. Πολύ καλό. - Καλό...
Κι άλλη σάρκα... Πολύ καλό.
Είναι όμορφοι πίνακες.
Όμορφοι πίνακες...
Όσο πάει γίνονται και καλύτεροι.
Να ένας άγγελος.
Συγγνώμη που σας μιλάω, χωρίς να συστηθώ.
Σε ποιον απευθυνόταν αυτό;
Πείτε μου.
- Μιλάω στον πίνακα. - Μιλάτε στον πίνακα;
Πολύ ενδιαφέρον!
- Πρέπει να εκφραστώ. - Να εκφραστείτε;...
Γι’αυτό μιλάτε στον πίνακα.
Θέλετε να δοκιμάσετε;
Πρέπει να δοκιμάσω; Πολύ καλά.
- Έτσι. - Έτσι;
Τώρα, έτσι.
Γυρίστε τώρα.
Καμιά φορά, προτιμώ να μιλάω μόνη.
Αυτός ο πίνακας κι εγώ...
...έχουμε ένα μυστικό.
Αλήθεια;
- Ναι. - Τώρα τέλειωσε.
Τελειώσαμε, κύριοι! Χαίρετε!
Πού πηγαίνετε, κυρία;
Προσβλήθηκε. Έφυγε.
Στο καλό!
Αντίο!
Αντίο σας, κύριοι!
Πολύ χαριτωμένη!
Προσβλήθηκε. Αλλά πολύ χαριτωμένη!
Πού πήγε;
Μάρμαρο...
Μια λευκή πέτρα...
Πολύ λευκή...
Μάλλον ψυχρό, σωστά;
Όταν πρωτοήρθατε εδώ, θα πρέπει να ήταν φοβερό.
Ήταν αμέσως μετά τη φωτιά.
Είναι σαν να έρχομαι πρώτη φορά.
Τι πολυτέλεια!
Τι είναι αυτό;
Μετά τη Συνθήκη ερήμωσαν όλα.
Δεν γνωρίζετε την ιστορία του 20ου αιώνα.
Η Συνθήκη μας κράτησε ογδόντα χρόνια.
Μια πραγματική επανάσταση. Πολύ θλιβερό...
Τι σύστημα έχετε τώρα; Δημοκρατία;
Δεν ξέρω.
Ποτέ δεν πίστευα ότι μια δημοκρατία ταιριάζει...
σε μια μεγάλη χώρα όπως η Ρωσία.
Οι Ευρωπαίοι είναι δημοκράτες που θρηνούν για τη μοναρχία.
- Είστε Γάλλοι, έτσι; - Ποιοι είστε;
Μας συγχωρείτε, χαθήκαμε.
- Παρακαλώ, πηγαίνετε. - Αφήστε μας να ζήσουμε! Αφήστε μας να ζήσουμε!
- Απαγορεύεται να μείνετε εδώ. - Παρακαλώ, βοηθήστε μας.
Ποιος το απαγορεύει; Τι απαγορεύει;
Τι γλώσσα! Όλα απαγορεύονται!
Καλύτερα μην διαφωνούμε.
Φεύγουμε...
Ξέρω πού να κρυφτούμε.
Ξαφνικά φοβάμαι. Δε μ’αρέσουν οι στρατιωτικές στολές.
- Όχι αυτήν την πόρτα, κύριε! - Μα μου αρέσει!
- Τόσο ωραία πόρτα! - Όχι αυτήν!
Γιατί κάνει τόσο κρύο;
Σας είπα να μη μπείτε.
Τι κρύο! Κορνίζες... Μα πού είναι;...
Πού είναι οι καμβάδες;
Ας γυρίσουμε, σας ικετεύω.
- Ποιος είναι; - Εγώ.
- Γιατί ήρθατε εδώ; - Δεν ξέρω. Απλά ήρθα.
- Ελάτε πιο κοντά. - Έρχομαι.
Ίσως χρειάζεστε βοήθεια, ευγενικέ κύριε.
Ποιος είναι ο ευγενικός κύριος;
Εγώ... Εσείς...
Όχι εδώ, όχι εκεί.
Δεν υπάρχει κανείς.
Μόνο φέρετρα και πτώματα. Ελάτε να δείτε.
- Έρχομαι. - Αυτό είναι το δικό μου.
- Το δικό σας; - Ναι, το έφτιαξα ο ίδιος.
Γιατί αυτός ο παράξενος τόνος, κύριε;
Γιατί φέρετρα στο Ερμιτάζ;
"Ευγενικός Κύριος"!
- Είναι το φέρετρό μου. - Ναι, είναι δικό σας.
- Μοιάζει καλοζωισμένος! - Μα πού είναι τα πτώματα;
Γιατί ρωτάτε "πού"; Μην πατήσετε τα πτώματα.
Μοιάζει καλοζωισμένος. Πατήσατε τα πτώματα!
- Τι έγινε; - Πόλεμος.
Ποιος πόλεμος; Με ποιους;
- Ενάντια στη Γερμανία. - Τι είναι αυτή η "Γερμανία";
Την ενωμένη Γερμανία.
Τον 20ο αιώνα η Ρωσία πολέμησε τη Γερμανία.
Η Γερμανοί περικύκλωσαν την πόλη...
...αλλά η πόλη δεν παραδόθηκε.
Πάνω από ένα εκατομμύριο νεκροί.
- Πάνω από ένα εκατομμύριο; - Ναι.
Πολύ υψηλό τίμημα! Πολύ υψηλό...
Η Αγία Πετρούπολη και το Ερμιτάζ πλήρωσαν ακριβά...
Στη Ρωσία λένε ότι δεν έχει τιμή η ελευθερία.
Πολύ υψηλό τίμημα...
Ίσως όχι.
Αλλά έχει ήδη πληρωθεί.
Πάντως είχα άδικο...
Όταν επέκρινα τους Τσάρους σας...
...για όλη αυτή την ομορφιά και τη χλιδή.
Ακόμα κι αν όλοι τους...
ήταν τύραννοι.
Πιο σιγά, παρακαλώ!
Αλλά είναι πανέμορφο, έτσι;
Τι βλέπετε; Ποια είναι αυτή;
Ίσως η Αικατερίνη η 2η, αλλά δεν είμαι σίγουρος.
Μάλλον αβέβαιο.
Φτάνει! Λίζα, φέρε τα παιδιά!
Μην την πλησιάζετε.
Αν είναι η Αικατερίνη, έχει έκτη αίσθηση.
Έτσι...
Πιο χαμηλά...
Τελειώσαμε.
Τα κεριά. Τα κεριά...
Είναι αποπνικτικά εδώ μέσα.
- Εκεί. - Όχι, δεν θα σας αφήσω.
Αυτό είναι.
Αλλά είναι πολύ κρύο έξω.
Αυτό είναι.
Κύριε!
Πού είστε;
Ακούω τα βήματά σας. Πού είστε;
Οι κοινοί θνητοί δεν τρέχουν πίσω από βασιλιάδες.
Δεν θα την προλάβετε.
Ακούω τα βήματά σας.
Τα ακούω
Κύριε, τι κάνετε; Κάνει πολύ κρύο!
- Ελάτε από δω. - Ναι, πολύ κρύο.
- Εξαφανίστηκε!... - Το ξέρω.
- Εξαφανίστηκε πάλι! - Στην άκρη.
- Ξέρετε πού να πάμε; - Βοηθήστε μας. Ελάτε...
Αφήστε μας να περάσουμε. Έχουμε άδεια.
Πού είναι η πόρτα; Πού είναι;
Χαίρετε!
Μη ντρέπεστε, ελάτε. Δε θα μείνουμε πολύ.
Ευχαριστώ. Είναι αναγκαίο ένα καινούργιο χτένισμα.
Πολύ ωραία μαλλιά έχετε! Αυτές οι μπούκλες!
Τσάι! Θέλετε τσάι;
Δε θέλω, αλλά επιμένουν.
Βιαζόμαστε. Που είναι;
- Ξέρω ότι είμαι όμορφη. - Πολύ όμορφη.
Τι θέλετε να πω;
- Ελάτε! - Δεν έχω τίποτα να πω.
Τι είναι αυτό;
- Εσείς γράψατε αυτό το βιβλίο; - Όχι εγώ, αυτός.
Ούτε αυτός, ούτε εγώ. Αλλά θα το αφιερώσει αυτός.
Ακολουθήστε με.
Μα τι κοιτάτε, κύριε; Να συνεχίσουμε;
Τι βλέπω; Τίποτα για την ώρα.
Κάποιοι προφανώς περιμένουν για κάτι.
Ας προχωρήσουμε με προσοχή. Μπορεί να μας φάνε αυτοί οι τρελοί!
Τους άρεσαν τα μαλλιά σας.
Οι καλοί συγγραφείς έχουν πάντα ωραία μαλλιά.
- Να είστε πιο προσεκτικοί τώρα. - Σας ακολουθώ.
- Κλείστε την πόρτα γρήγορα. - Έγινε.
Την τελευταία φορά που ήρθα εδώ στα Χειμερινά Ανάκτορα...
...ανακαινιζόταν μετά από μια φοβερή πυρκαγιά.
- Το παρκέ δεν τρίζει. - Δεν τρίζει.
- Ο Πρέσβης της Περσίας. - Συγγνώμη που αργήσαμε.
Κύριε, πάμε.
Ο Πρέσβης της Α.Μ. του Σάχη...
Ο Πρίγκιπας Κόρζεφ Μιζρά...
γιος του μελλοντικού Σάχη... με τη συνοδεία του.
- Ξέρετε τι συμβαίνει; - Όχι ακόμα;
Είμαστε μάρτυρες.
Οι Πέρσες ζητούν συγγνώμη απ’τον Νικόλαο...
...για τον φόνο κάποιων Ρώσων διπλωματών.
Ο Γκιμποέντωφ ήταν ένας απ’αυτούς, νομίζω.
Ενδιαφέρον.
Μπορείτε να δείτε;
Τι στολές!
Πολυτέλεια... Αυτοκρατορία...
Ισχύς...
Κοιτάξτε εκεί... Πιο ψηλά...
Βλέπετε;
Ναι, βλέπω τώρα.
Δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε αυτόν τον κόσμο. Δίκιο έχετε.
Προσοχή. Αυτοί οι αυλικοί είναι πανούργοι.
Μερικοί απ’αυτούς είναι μέντιουμ.
Μπορούν να νιώσουν την παρουσία μας.
Ευχαριστώ για την συμβουλή σας. Εμείς οι Δίδυμοι είμαστε περίεργοι εκ φύσεως.
Προχωρώ. Ίσως συναντήσω κάποιους παλιούς γνώριμους.
Καλή τύχη. Θα τα πούμε αργότερα.
"Πανίσχυρε, Κυρίαρχε Αυτοκράτορα!"
"Η ήσυχη φύση της Περσίας κι η φιλία που σας συνδέει..."
"...με τον Σάχη ταράχτηκαν από ένα διαβολικό γεγονός".
"Ο διάβολος οδήγησε το εξαγριωμένο πλήθος στην Τεχεράνη..."
"...να διαπράξει διαβολικά έργα".
"Και θύμα του ήταν η Ρώσικη αποστολή".
"Η ειλικρινής καρδιά του Σάχη τρέμει με την ιδέα..."
"ότι αυτό το γεγονός..."
"...μπορεί να καταστρέψει τη φιλία μας και την ενότητα".
"Ο Σάχης στέλνει εμένα, τον εγγονό του..."
"...να σας ζητήσω"
"να σβήσετε απ’τη μνήμη σας αυτό το γεγονός".
"Να μάθει ο κόσμος ότι παρά το άτυχο συμβάν..."
"...οι δυο σοφοί μονάρχες..."
"μιλούν ανοιχτά και με ειλικρίνεια".
"Με μεγάλη χαρά στέκομαι μπροστά σας..."
"Μεγαλειότατε..."
"και μεταφέρω την επιθυμία του παππού μου..."
"για την ενίσχυση της φιλίας..."
"...ανάμεσα στους δυο λαούς μας".
"Ο Μεγαλειότατος"
"με διέταξε να σας διαβεβαιώσω..."
"...ότι χάρηκε που άκουσε την εξήγηση σας..."
"...και το έντιμο αίτημα του παππού σας..."
"για συμφιλίωση".
Σας παρακολουθούσα. Ποιος σας άφησε να μπείτε;
- Δεν έχετε δουλειά εδώ. - Σωστά.
Πρέπει να φύγετε αμέσως!
Εμπρός, κύριε! Μακριά!
- Δε σκόπευα να μείνω. - Μακριά.
Αυτή η τελετή θα συνεχιστεί για αρκετές ώρες.
Σαν πρώην διπλωμάτης, το γνωρίζω αυτό.
Αφόρητα πληκτική υπόθεση!
Αφήστε με ήσυχο!
- Τι ήταν αυτό; - Τι είπατε;
Λατρεύω την πολυτέλεια και τη βασιλική χλιδή.
Ο Στάσοφ δεν ήταν κακός αρχιτέκτονας.
Αγαπούσε την πειθαρχία, αλλά άφηνε χώρο για ανάσες.
Δεν μπορούμε να μείνουμε εδώ!
Η τελετή θα τελειώσει και θα έρθουν όλοι εδώ.
Θεέ μου!
Πορσελάνες Σεβρών! Η αδυναμία μου!
- Υπέροχες! - Ναι, ναι!
- Ανεπανάληπτες! - Πανέμορφες...
Είναι το σερβίτσιο-κόσμημα;
Ναι, είναι.
Όχι τόσο κοντά, παρακαλώ!
Τι χρυσάφι!
Δυσκολευόμαστε να στρώσουμε το τραπέζι με εσάς εδώ.
Να το θαυμάσετε αργότερα, όταν καθίσετε.
Τι καθαροί τόνοι!
Το μπλε και το χρυσό είναι μαγευτικά...
...και το χρώμα του κρασιού!
Πάντα θαυμάσιοι οι μάγειροι στα Χειμερινά Ανάκτορα!
Θυμάστε τη γεύση του φαγητού;
Όχι, την έχω ξεχάσει.
Την ξεχάσατε;
Επισκεφτείτε τις άλλες αίθουσες ώσπου να κληθείτε για δείπνο.
- Αυτό το μπλε! - Σας παρακαλώ, κύριε.
Υπάρχει χορός! Ελάτε!
Ας πηγαίνουμε.
- Μας διώχνουν. - Μας διώχνουν.
Είναι τόσο σκοτεινά εδώ!
Θεέ μου!
Δεν έχετε δει ποτέ Τσάρο.
Ούτε μεγάλους πρίγκιπες.
- Η μοναρχία δεν είναι αιώνια - Λες και δεν το ξέρω...
Δεν έχω το δικαίωμα να ονειρευτώ λίγο;
Και οι δυο είμαστε ελεύθεροι. Ονειρευτείτε.
Κάποιος είναι εδώ. Ακούτε φωνές;
Κύριε, δεν τις ακούτε;
Δεν ακούω τίποτα.
Κάποιος κινείται εκεί...
Που;
Δεν καταλαβαίνω, κύριε Ορμπέλι. Τι σας έχει ταράξει τόσο;
Εσύ και ο πατέρας μου ξέρετε: κανένα έντομο δεν μπορεί να βλάψει τον θρόνο.
- Είναι από ασήμι και δρυ. - Δεν είναι ο θρόνος.
Ανησυχώ πολύ.
Αυτό το βελούδο από την Λυών, έχει φθαρεί εντελώς.
- Θα το αντικαταστήσουμε. - Δεν έχουμε χρόνο.
Σωστά, Μπορίς. Δεν έχουμε καθόλου χρόνο.
Δε θα τον ξαναδείς ποτέ.
Μίλα!
Είναι ο γιος σου.
Τι δυσκολία αντιμετωπίζουν; Δείχνουν αμηχανία.
Τι περιμένατε;
Κατεβήκατε απ’τον ουρανό...
και δεν ξέρετε πώς να φερθείτε.
Ο γιος σου διευθύνει το Ερμιτάζ...
όπως το διεύθυνες εσύ και εγώ παλαιότερα.
Οι φοβεροί πόλεμοι...
αλλά τα σώσαμε όλα μέσα απ’τις συμφορές.
Δεν ακούω πια.
Εσείς ακούτε;
Ακούω, αλλά όχι πολύ καθαρά.
Τι λένε;
Ο Πιοτρόφσκι ρωτάει...
...αν παρακολουθείται ακόμα το τηλέφωνο του διευθυντή.
"Ξέχνα το", λέει ο πατέρας του.
"Καλύτερα να σου μιλήσω για τις γάτες του Ερμιτάζ".
"Είναι ακόμα εδώ".
Είναι πολλοί άνθρωποι που δεν μπόρεσα να βοηθήσω.
Πέρασαν δέκα χρόνια. Ξέρεις σε τι αναφέρομαι.
Μα όλοι μιλούν καλά για σένα.
Τα βιβλία σου τυπώνονται ακόμα. Όπως και του κυρίου Ορμπέλι.
Αυτό είναι αξιοθαύμαστο.
Οι νεκροί χαίρονται όταν επανεκδίδονται τα βιβλία τους,
ιδιαίτερα μετά από τριάντα εφτά χρόνια, Μιχαήλ!
Σε απασχολεί κάτι;
Μήπως οι αρχές;
Τους έχει γίνει συνήθεια.
Δεν ενδιαφέρονται για την κουλτούρα.
Θα χαθούν αν χαθεί η κουλτούρα μας.
Τότε δεν θα μείνει τίποτα. Δεν το καταλαβαίνουν;
Κύριε Ορμπέλι, τι μας περιμένει;
- Έρχομαι. - Μίλα!
- Άκου, Μιχαήλ... - Άσ’τον να φύγει.
Είσαι εντελώς μόνος.
Δε θα του πουν τίποτα. Το ξέρω, ρωτήστε εμένα.
Σας ρωτάω...
Όλοι μπορούν να δουν το μέλλον...
αλλά κανείς δε θυμάται το παρελθόν.
Κοιτάξτε τι όμορφοι είναι! Τόσο καλοφτιαγμένοι νέοι!
Ωραίες στολές, παρόλο που δε μ’αρέσουν οι στρατιωτικοί!
Δεν απαντήσατε στην ερώτηση μου.
Τίποτα. Δεν γνωρίζετε τίποτα.
Κύριε! Περιμένετε!
Δε μ’ακούει.
Πρέπει να ζητήσω συγνώμη.
Είπαν κι άλλα πράγματα.
Δε μπόρεσα να τ’ακούσω καλά.
Εγώ το σκαρφίστηκα για τον Ορμπέλι, και για τον Πιοτρόφκι.
- Ο Θεός θα σας κρίνει. - Εγώ το σκαρφίστηκα.
Είμαστε ελεύθεροι εσείς κι εγώ. Εσείς ο ίδιος το είπατε!
Σας παρακαλώ! Μην τρέχετε!
Τρέξτε. Δε μπορώ να σας προλάβω.
Μικρά πουλιά.
Παιδιά!
Αναστασία, πού πηγαίνεις;
Είναι τόσο...
ανάλαφρα!
Πάντα με προσέχεις.
Έχω κακό προαίσθημα.
Μην πανικοβάλλεσαι.
Προσευχήσου. Και θα προσευχηθώ για σένα.
Το άκουσες αυτό;
- Άκουσες πυροβολισμούς; - Ηρέμησε. Ο Θεός είναι μαζί σου!
Νομίζω ότι κάποιος μας ακολουθεί.
Ηρέμησε, Αλεξάνδρα.
Μακάρι να μπορούσε να τρέξει ο Αλεξέι...
Οι γιατροί δεν είναι καλοί για τίποτα. Δεν υπάρχει ελπίδα.
Εγώ φταίω.
Παιδιά!
Παιδιά! Φρόνιμα!
Μας συγχωρείτε.
Έλα δω, Αναστασία! Πού ήσουν;
Όλο το πρωί σε γύρευα.
Παίζαμε.
Πάμε.
Πού είναι ο Αλεξέι;
- Ευχαριστώ, τα καταφέρνω. - Μα βέβαια.
- Πονάς; - Καλά είμαι, μητέρα.
Πήγαινε την καρέκλα σου πιο μπροστά.
Άργησες για το τσάι.
Συγχώρεσέ με.
Τι λες; Να τη συγχωρήσουμε;
Η Αναστασία δε θα το ξανακάνει.
Φαίνεται ότι δεν ήταν λάθος σου.
Αντίο.
Πετάξτε μακριά, αγγελούδια μου!
Κι εδώ είναι το κλουβί τους.
Είναι όλα εδώ, φυσικά.
Καιρό είχαμε να δούμε τόσους καλεσμένους.
Καλησπέρα.
Κοίτα αυτόν τον παράξενο τύπο!
Αλλά...
πού πήγε ο Ευρωπαίος μου;
Πού είναι;
Να’τος!
Δε με βλέπει.
Πρέπει να πάω κοντά του.
Αλλιώς θα προσβληθεί.
Κύριε! Δεν μπορεί να με ακούσει.
Αλλά θα τον δω αργότερα.
Δε θα ήταν ωραίο να χοροπηδάω έτσι;
Ξέρεις...
έστειλαν τον Αριστάρκ Κονσταντίνοβιτς στην Αφρική.
Τι τίγρης! Θα μπορούσε να τους φάει όλους!
Η μητέρα σας έχει εκπαιδεύσει καλά τους υπηρέτες.
Μην ντρέπεστε! Τα πάτε πολύ καλά. Το σπουδαιότερο στην μαζούρκα είναι...
Τα πάτε καλά.
Ευχαριστώ.
Η Αγία Πετρούπολη έχει τους καλύτερους χορούς της Ευρώπης.
Όλοι είναι τόσο άνετοι! Σαν μια μεγάλη ευτυχισμένη οικογένεια!
Πρέπει να είναι πάνω από τρεις χιλιάδες άτομα.
Ίσως λιγότεροι.
Τα έχω ξεχάσει όλα!
Χορεύω πολύ άσχημα! Έχω ξεχάσει τα πάντα!
Αλλά τα ξαναθυμάμαι!
Καλά, πολύ καλά!
Μπράβο! Κι άλλο! Κι άλλο!
Πού ήσασταν; Σας έχασα.
Εδώ είμαι.
Σας έχασα.
Χαμένος.
Είμαι θλιμμένος.
Πάμε.
Πού να πάμε;
Πού; Μπροστά.
Μπροστά;
Τι θα βρούμε εκεί;
Εκεί; Δεν ξέρω.
Εγώ θα μείνω.
Αντίο, Ευρώπη.
Τελείωσε.
Μπορείς να πεις ότι μεγάλωσα εδώ.
Αλλά δεν είμαι ο εαυτός μου.
Είναι σαν να βρίσκομαι στο σπίτι κάποιου άλλου.
Ακούστε! Κοιτάξτε εδώ!
Καημένε, έφυγε η κυρά σου!
- Πέταξε μακριά σαν πουλάκι! - Έφυγε.
Σαν αστραπή!
Θέλετε να δειπνήσουμε μαζί;
Θα περιμένω κάτι. Φέρτε την άμαξα.
Φέρτε και τα παλτά μας. Και μην τα χάσετε!
Όταν γυρίσουμε στο Κουρσκ, πρέπει να οργανώσουμε έναν χορό.
Πριν από το Λεντ, για παράδειγμα.
Πρέπει να καλέσουμε τον ανιψιό σου και την Βαρένκα. Ας τον να δει.
Νάταλι!
Μοιάζει σαν να επιπλέουμε.
Φαίνεται ότι όλα είναι ένα όνειρο.
Μα την βρήκατε! Τίποτα δεν συνέβη!
Κουστίν!
Αφήστε με να περάσω!
Κύριε, κύριε...
Είναι κρίμα που δεν είστε εδώ μαζί μου.
Θα τα καταλαβαίνατε όλα.
Κοιτάξτε.
Η θάλασσα είναι παντού γύρω.
Μοίρα όλων μας είναι να πλέουμε για πάντα!
Να ζήσουμε για πάντα.