Przez cały wieczór próbował wygrać dla mnie misia.
Wydał całą kasę. Kiepsko celuje.
JAKIEŚ 8 LAT TEMU
Zdobył tylko nagrodę pocieszenia.
Wtedy pomyślałam, że może on jest moją nagrodą pocieszenia.
Idę na studia spełniać marzenia,
a on gra w Halo i rozważa wytatuowanie sobie penisa.
Powiedziałam to.
„Chyba powinniśmy się rozstać”.
Myślałam, że powie: „Nie mogę bez ciebie żyć”.
Ale odparł: „Chyba masz rację”.
I to tyle.
Po naszej miłości została mi tylko ta głupia kaczka.
I cały jego dobytek.
To aparat na zęby?
Wyjmował go do całowania i jedzenia.
Najlepsze wspomnienia.
Potrzebuje go. Ma zęby jak rekin.
Nie słuchaj Amandy.
Twoje zbieractwo jest urocze. Jesteś jak antropolożka.
Dokładnie, Nadine.
Mieszkam wśród pamiątek, jak Mała syrenka.
- Sentymentalność nie jest zła. - Słucham?
Sentymentalna była w wieku 12 lat. Teraz jest stuknięta.
Opona rowerowa?
To zwykłe śmieci.
Co to ma być?
- Zużyta prezerwatywa? - Jest w opakowaniu.
Ohydne zapałki... Naparstek z Monopoly?
To co innego.
Nie jest jego.
Przepraszam.
Rozstaniowa tradycja.
Namówmy kogoś przed sklepem, by kupił nam wino.
- I wypijmy je przez podłużne żelki. - Tak!
- W drogę! - Ruszamy!
To jego kluczyki?
Brum, brum, laski.
Wychodzimy, Lucy.
No chodź!
Lucy!
DZIŚ
- Mam. - Co to?
Lista gości na dzisiejsze otwarcie wystawy.
Gdybym ją zgubiła, Eva obdarłaby mnie ze skóry.
- Nie może być tak straszna. - Jest przerażająca.
Eva Woolf jest najbardziej wpływową właścicielką galerii.
- Jako prawniczka mówię: ochłoń. - Nie jesteś prawniczką.
Dopiero się uczysz.
I tak będę mogła się bronić, gdy zabiję Jeffa.
- Kocham cię. - Może kiedyś
nasze drogi znów się skrzyżują.
Spójrz na tę modeleczkę. Nie wie, że jest zagrożonym gatunkiem.
Ożenisz się z Yulią, by dostała zieloną kartę?
Los ma dla nas inne plany. Może w kolejnym życiu.
- Wie o tym? - Że wierzę w reinkarnację?
- Spodziewałam się. - Wiecie, co kocham w Maxie?
Mów. Umieramy z ciekawości.
Olej ją. Nie znosi szczęścia i konfetti.
Tyle razy ci mówiłam. Konfetti to zwykłe śmieci.
Max to dojrzały mężczyzna. Byłam w jego mieszkaniu.
Co?
Miał składniki na kolację w lodówce.
- Ma lodówkę? - Co?
Ma też książki na wierzchu.
I fundusz powierniczy.
Nie słyszę jego współlokatorów uprawiających seks, bo mieszka sam.
Używacie słuchawek wygłuszających, prawda?
Nie działają. Jesteś zbyt głośna.
- Sorki. - Nie do wiary, że wybrał mnie.
- To nie ma sensu. - Żartujesz? Jesteś boginią.
Jesteście na wyłączność? Gadaliście o tym?
Nie musimy. Całkowicie go zaspokajam. Czego więcej może chcieć?
Nie bądź głupia.
Gdy Jeff we mnie wszedł,
zagroziłam, że go wykastruję, jeśli odezwie się do innej.
Dobra. Dziś to potwierdzę.
Jak zaimponuję Evie i nacieszę się darmowymi drinkami.
To będzie świetna noc.
Tak mówią w horrorach, zanim umierają.
Lecę do pracy.
Nie.
Na pamiątkę. Było fajnie.
- Dawaj hajs. Wciąż są razem. - No tak.
Na później. Poszukasz.
Wydaje się szczęśliwa.
12 GODZIN PÓŹNIEJ
Co...?
- Przepraszam? - Wpuść mnie.
Co robisz? Przestań.
- Cześć. Po Lucy? - Nie.
Lyft. Adolfo w srebrnym priusie.
- Ja nie... - 7023 Decatur. Jedźmy.
Poważnie? To prywatny samochód.
- Jesteś prywatnym kierowcą. - Nie.
To hasło Ubera. Możesz wysiąść?
Nie gadajmy.
- Słuchaj, Adolfo... - Adolfo?
Chętnie bym cię wysłuchała,
ale miałam najgorszą noc w życiu i chcę wrócić do domu.
Dokąd?
7023 Decatur.
Masz kabel aux? Albo włącz Hot 97.
A jak tobie minęła noc? Pewnie lepiej niż mi.
Widzisz ten krawat?
Należał do Maxa. Tylko to mi zostało po naszej miłości,
bo przewrócił moje życie do góry nogami.
Na początku było inaczej.
Byłam szczęśliwa. Zakochana. Jak totalna idiotka.
To mój ulubiony moment.
Tuż przed wystawą, gdy obrazy już wiszą.
Czuję się jak przed Gwiazdką.
Super. Dziś wraca Eva, więc czeka nas dużo pracy.
Uwielbiam ją do porzygu.
Odkryła Cindy Sherman w pralni.
Zorganizowała Basquiatowi wystawę. Chcę być jak ona.
Miło, że płacę wam za pogawędki.
Max, popołudniu widzimy się z Marlene Dumas.
Podobno rozstała się ze Zwirnerem.
Musimy omówić strategię.
Zamknij usta, osobo. To nieeleganckie.
Panie Seksowny Dyrektorze Galerii?
Skup się na bardziej ryzykownych pracach Marlene Dumas.
Woli obrazy, które ją upokarzają.
Jesteś moją tajną bronią.
Dzięki tobie dobrze wypadam.
- Serio tak powiedział? - To był komplement.
Komplementując kogoś, nie należy mówić o sobie.
- Nie przerywaj. Przeszkadzasz. - Wybacz. Myślałem, że to moje auto.
Jak mówiłam, w pracy byliśmy dyskretni.
- Nikt nic nie podejrzewał. - Co jest z Maxem?
Pomóc ci w czymś, Harvard?
Może nie mam uczuć,
życia miłosnego ani przyjaciół,
ale mam oczy.
Gadasz od rzeczy.
Miałam na Harvardzie zajęcia...
Zaczyna się.
...o oczekiwaniach w życiu kobiety.
Podświadomie podbudowujesz go swoim kosztem.
- Typowa mądralińska. - Wydaje się bystra.
Mieliśmy dziś otwarcie wystawy.
Dlatego wyglądam tak zjawiskowo.
Dziękuję.
Jeszcze!
Zwolnij. To impreza służbowa.
Wyluzuj. Po prostu się bawię.
- Uczą tego na Harvardzie? - Tak. Na zajęciach ogólnych.
- Ale zabawa. - Nie zabawa, tylko nauka.
Widziałaś dziś Maxa?
Pani doktor Amelia wróciła z Paryża.
O czym ty mówisz?
Nie wiem. Nie umiem się bawić.
Sorry, że nie poszłam na najlepsze studia i nie udawałam, że wiosłuję.
Pozwij mnie!
Max nic nie mówił o seksownych paniach doktor,
a Harvard to wampir energetyczny, więc się jej nie dałam.
- Dobry wieczór. - Eva.
- Ty. - Dobry wieczór, bogini. Ty.
Nie jestem suką, która nie umacnia kobiet.
- Dobrze wiedzieć. - Idziesz.
Co?
Max dziś przemawia. Idź tam i go zapowiedz.
Trochę wypiłam i nie sądzę...
To nie bractwo studenckie. Idź.
Jak każda pijaczka bojąca się przemówień, wypiłam więcej.
Dobry wieczór, panie, panowie i ci, którzy nie wpisują się
w tradycyjne role płciowe stworzone przez patriarchat.
Dobrze mówię?
Przepraszam.
Pragnę przedstawić Maxa Vorę, dyrektora Woolf New York.
Max zaczął tu pracować w 2014 roku.
O czym ja to...?
A nie mówiłam?
Jebać to. No dobra.
Mam pytanie.
Kiedy umawianie się z jedną osobą stało się passé?
Nie rozumiem tego.
Jane Austen nie pisała o poliamorii.
Nie. Była Emma, a nie Emmy.
Żyjemy w mętnych czasach. Ludzie ciągle kłamią.
- Cholera. - Wiem.
Za dziesięć lat i tak utoniemy, bo pokrywy lodowe topnieją,
ale to nie o brak ozonu powinniśmy się martwić.
Tylko o brak szczerości.
- Przepraszam. Lucy... - Nie, drogi panie.
Nie zbliżaj się. Poradzę sobie.
Żyjesz?
Lucy?
Wiem.
- Wiem. - Co to za laska?
Amelia. Moja była. To skomplikowane.
Posłuchaj. Jesteś bombowa.
Nie używam tego słowa, ale do ciebie pasuje. Jesteś zabawna.
Ale jesteśmy na różnych etapach życia.
Mam 35 lat. Muszę znaleźć to coś.
I to nie jestem ja?
Co za kicha.
Eva nie chce, byś jutro przychodziła.
Miło z jej strony.
Przyda mi się dzień wolnego. Przywaliłam w głowę.
Eva uważa, że nie powinnaś wracać...
już nigdy.
Wylatuję?
Będzie ci lepiej bez niego.
Chciałam otworzyć własną galerię.
A nie nadaję się nawet na asystentkę.
Jestem beznadziejna.
Halo?
Dobra.
Przepraszam, Adolfo.
Tak. Anuluję kurs.
Dobrze.
Nie jesteś Adolfo? Kim jesteś?
Nazywam się Nick.
Odwiozłeś mnie do domu? Oszalałeś?
Co planujesz?
Oszołomisz mnie oparami farby i przywalisz mi deską w głowę?
- Zabijesz mnie? - Pomogłem ci. Też miałem zły dzień.
Boże.
Zamknięte.
- Nie. - Już po mnie!
- Mogę coś powiedzieć? - Pomocy!
- Błagam! - Są otwarte.
Dobranoc. Dzięki.
- Twierdzi, że nie czyta książek. - Nadine.
- Przestań umawiać się z analfabetkami. - Są ładne.
Wspólny system wartości to podstawa związku.
Nienawidzę wszystkich.
Tak jak Jeff. Dlatego jesteśmy razem już sześć lat.
Jeff się nie odzywa. Dlatego jesteście razem.
Ale ożywia się, gdy się kochamy.
Max ze mną zerwał.
I straciłam pracę.
Nie do wiary, że to koniec.
To ciastko z krabem?
- Będzie dobrze. - Wcale nie.
To...
Pewnie. Będzie fantastycznie.
Nie mogę tak dłużej żyć. Sąsiedzi skarżą się na odór.
Kojarzysz to puste miejsce w ciele?
Nie.
- Tutaj. - Piersi?
Nie. Pod spodem. To serce.
- Boże. - Ludzie mają tutaj serca.
Spróbuj być delikatna.
Lucy.
Chcesz wyjść dziś z łóżka?
- Jestem zajęta. - Czym?
Uczę się robić warkocz francuski.
To niemożliwe. Nawet nie próbujcie.
Masturbowałaś się i plotłaś włosy przez trzy tygodnie?
- Wibrator nie złamie mi serca. - Seks jest dobry.
Nie można tyle dochodzić. Spytaj Jeffa.
Jest tu?
Jeff? Co ty wyprawiasz?
Nie stworzysz dobrego związku, rozpaczając po starym.
Fakt. Żyjesz przeszłością.
Bo jest pełna wspomnień i szczęśliwych chwil.
Jak ktoś, kto jest dla ciebie wszystkim, może nagle o tobie zapomnieć?
Zapytaj Nadine. Ciągle kogoś rzuca.
- Tu nie chodzi o mnie. - Nadine.
- Nie rób tak. - Dość tego.
Nie! Przestań, Amanda.
Przestań!
- Nie! - Proszę.
Potrzebuję tych rzeczy. To mój sposób.
Mamy dobre intencje. Martwimy się o ciebie.
- Przeżywasz sziwę w tym pokoju. - Burdelu.
Wyrzucając te rzeczy, nie wyrzucasz wspomnień.
- Perfekcyjna pani domu... - Nie rozmawiamy o niej.
Nie chcę, by trafiły na wysypisko.
Dają ci radość?
- To daje ci radość? - Tak. Dużą.
- Poważnie? - Tak.
Oddaj chociaż byłym ich rzeczy.
- Mam do nich tak nagle zadzwonić? - Tak.
- Dziś to wszystko znika. - Dobra.
Kilka rzeczy.
To nie.
Nie mogę tego przyjąć, Luce.
Nie masz pudełka z pamiątkami po dawnych związkach?
Mam. Jest w nim nawet parę rzeczy po nas, ale...
Co?
Twoja kolekcja jest...
niepokojąca.
Nie mogłem być z kimś, kto chciał upamiętnić każdą sekundę.
A twój pokój? Gdy zostawałem na noc...
czułem się jak w mauzoleum.
- Niektórym by się to podobało. - Ja nie...
Zerwaliśmy przez te rzeczy?
Nie zaprzeczam.
To możemy wziąć, ale reszta to śmieci.
Tam jest cała półka ze śmieciami.
Należały do mojej mamy.
Czyli pani rozumie.
- To kolekcja. A to śmieci. - Absurd.
Nikt mnie nie rozumie. Wychodzę.
To wszystko?
Nie. Mogę zostawić CV?
Choć mnie wystawiła,
wciąż je mam.
Soczewki kontaktowe. To trochę odrażające.
Nick, Marcos.
- Siema. - To, co zwykle?
- Razy trzy. - Kijowy dzień?
Tak. Nakaz eksmisji.
- Nie tak źle. - Mamy 30 dni, by się otworzyć.
Nasze przeżycie jest zagrożone.
Nie wiem, jak wykarmię ciężarną żonę,
ale poza tym jest luz.
Witam w branży. To powolna śmierć.
Jesteś azjatycką wersją Gordona Ramsaya?
- Wynocha. - Dobra.
Muszę wyjaśnić żonie, że za dwa tygodnie skończy się kasa.
- Zapłacę ci. - Wiem.
- Dopełniasz mnie. - Cześć.
- Pa, Kimchi Taco.
- Na razie. - Cześć.
Nie dotykaj mnie. Gdzie jest najbliższy most?
Spodoba ci się. Mają świetnego kucharza.
Spokojnie. Po prostu z nim pogadam.
Właśnie tak.
No dobra.
Dasz radę.
Dziękuję.
Mogę w czymś pomóc?
Ładna sukienka. Umówiłam się ze znajomym.
- Z kim? - Z nim. Tam.
- Cholera. - Właśnie się ukrył.
Nie. Upuścił menu.
- Muszę z nim pogadać. - Niestety to niemożliwe.
Tego też znam. Adolfo-Nick. Co słychać?
- Cześć. - Znasz ją?
- Długa historia. - Musi pani wyjść.
„Pani”? Jesteśmy w tym samym wieku.
- Ma pani worek ze śmieciami. - Tak.
A ty zarabiasz, wskazując ludziom krzesła. I masz rozpiętą sukienkę.
Puszczaj!
- Zależy mi na tobie. - Puszczaj!
- Puść już. - Nigdy nie widziałem takiego cyrku.
Miałam to pod kontrolą, póki się nie wtrąciłeś.
Poza tym skąd się tam wziąłeś? Śledzisz mnie?
Chyba chcesz powiedzieć „dziękuję”.
A ja odpowiem: „Nie ma za co”.
Jestem Lucy.
Miło poznać.
Wszystko gra, Lucy?
- Tak. - To dobrze.
Przetwarzam to. Czekaj.
Co to ma być?
Staranowałeś mnie i tak mnie zostawisz?
Hej! Uderzyłeś ją?
- To nie tak. - Nie.
Uderzyłeś ją.
- Wcale nie. - Spoko.
- Bijesz kobiety. - Nie.
- Nieprawda. - To moja wina.
Wcale nie.
Kobietom nigdy nikt nie wierzy.
Ale dziś będzie inaczej. Dowalimy mu.
- Dawaj. - Ja nie...
- Dawaj! - Nie.
- Boże! - Chodź tu!
To twoja wina.
Bardzo przepraszam. Musisz przyłożyć lód.
Mam pomysł. Daj mi spokój.
Tylko ktoś okropny zostawiłby cię w potrzebie.
Czyli ty.
Nie. Jestem miła.
Jakbyś mnie poznał, szalałbyś za mną.
Super. Samochód był tylko grą wstępną. Tutaj mnie zamordujesz.
- A i tak za mną idziesz. - Mieszkasz tu na dziko?
- Na to wychodzi. - Budowlaniec?
- Czasem. - Gramy w 20 pytań?
- Jeśli musisz wiedzieć... - Muszę.
Przerabiam ten budynek na hotel.
- Poważnie? - Tak.
Witaj w Chloe Hotel.
Ma oddawać charakter miejsc, w których się zakochałem
w Nowym Jorku.
Mogą istnieć tylko tutaj.
Ale po pięciu latach
i wydaniu ostatniego centa gówno z tego wyszło.
Co zrobić?
Ja to widzę. Tu będzie hol?
Nic ci nie umknie.
A co będzie na górze?
To faza druga. Na razie mnie nie stać.
- Wciąż boli? - Trochę.
- Źle to robisz. Daj. - Jak to?
Lód nie może dotykać skóry.
Dobra. Chcesz whiskey?
Poproszę.
Nieźle ci dowaliła.
Oj, tak.
To lek na twój ból.
Whiskey serio znieczula.
Co tam masz?
Boże.
Ekspres do kawy?
- Nie grzeb za głęboko. - Skarpeta.
- Kot Prot. - OK.
- Tak. - Boże. Obcięte paznokcie?
Tyle panu wystarczy.
- Wezmę to. - Boże.
- Dzięki za wizytę. - Już wiem. Jesteś pesymistką.
Nikt mnie tak nigdy nie obraził.
Zbierasz te rzeczy, oczekując końca związku.
- Nie. - Wariactwo.
Mylisz się. To wspomnienia.
- Jesteś zbieraczką. - Nie.
- Zbieraczka. - Odszczekaj to. Przestań!
Chcesz mieć dowód, że te związki istniały.
Boisz się, że zapomnisz swoich byłych?
Nie muszę ci się tłumaczyć.
Ty nie masz żadnych pamiątek po starych związkach?
Nie. Jestem minimalistą.
Mogę spakować się do jednego plecaka.
Jak będzie apokalipsa zombie, znikam.
Aha. Jeden z tych.
Tak...
- Jakich? - No wiesz.
„Jestem samotnym wilkiem. Zawsze sam”.
Ale tak naprawdę boisz się odsłonić.
Każdy odchodzi, rozczarowuje albo umiera.
Nie przesadzaj z tym optymizmem.
Zabawne. Co zrobisz z tymi rzeczami?
Dobre pytanie.
Jak zachować szczątki miłości?
- Zostaw je tutaj. - Nie.
- Śmiało. - Nie mogę.
- Odpuść. - Nie trzeba.
- Będzie dobrze. - Dobra.
I już.
Gwóźdź. W idealnym miejscu.
Spójrz tylko.
Fajnie wygląda.
Jak w galerii sztuki.
Galeria Smutku.
Raczej Galeria Złamanych Serc.
Masz marker?
- Co? - Daj mi marker.
- Nie. - Proszę.
- Mam genialny pomysł. - Jaki?
Poczułam inspirację. Daj mi się wyrazić.
Orientuj się.
Super.
Jasne. Możesz pisać po ścianie.
GALERIA ZŁAMANYCH SERC ZOSTAW SWÓJ MIŁOSNY ZAWÓD
Dziękuję, że pozwoliłeś mi się wyrazić.
Nie ma za co.
Jak stoisz z zabezpieczeniami?
Masz jakieś?
Myślisz, że ktoś włamie się do niedokończonego hotelu
i ukradnie krawat byłego?
Nie. To się nie stanie, prawda?
- Nie ma mowy. - Nie.
Racja. Zostawię go tu.
Mogę.
Będzie dobrze. Zostawię go.
Jednak nie mogę.
- Co? Gapisz się. - Wcale nie.
- Zrobiło się dziwnie. - Spokojnie.
Pójdę już. Pa.
- Pa. - Licealna miłość.
Przeprowadził się i straciliśmy kontakt.
Ale palił zielsko i nie oddzwaniał. Byłby koszmarnym mężem.
Mój mąż ją nosi, gdy się...
Lucy? Słońce?
Wszystko gra?
Może poszukasz pracy?
Wkrótce mam urodziny.
Liczę na drogi i przemyślany prezent.
- Wymyślasz. - Świętuję cały tydzień.
Nie jesteś królową.
Nie możesz zarządzać kilku dni świętowania.
Pamiętasz, jak grałyśmy w Monopoly?
Potrzebuję karty „Wychodzisz wolny z więzienia”.
Miałam ciężką noc.
Chciałabym z tobą o tym pogadać.
Pa.
Lucy.
Nick?
Mogę wejść?
Nie. Lucy umarła.
Jak?
- Straciła głowę. - Szkoda.
Miała ładną głowę.
Nie masz spodni.
Fakt. Nie mam.
Sznurówki w torebkach?
Śmiało. Osądź mnie.
Nie oceniam.
- Co tu robisz? - Chcę ci coś pokazać. Chodź.
- Kto cię wpuścił? - Współlokatorki.
Suki.
Przyszedłeś rano i zobaczyłeś mapę?
- Tak. - Kto ją zostawił?
Budowlaniec, kurier,
jedna z twoich osobowości?
Niesamowite.
Na świecie są inni ludzie, którzy muszą uporać się z przeszłością.
No to się z nią uporaj.
To jedyne takie miejsce. Potrzebowałam czegoś takiego.
Galeria Złamanych Serc pomoże ludziom.
Nie. To mój hotel,
a nie biuro rzeczy znalezionych dla zbieraczy.
- Nie jestem zbieraczką. - Jesteś.
Nie. Przerabialiśmy to.
To ten ołtarzyk dla byłych?
Nie powiedziałem tak.
- To cytat. - Wcale nie.
Lucy, mój kolega Marcos.
Boże. Jesteśmy kolegami?
To by wyjaśniało, czemu pracuję za darmo.
- Nie słuchaj go. - Bo po znajomości.
Jestem chrzestnym jego nienarodzonego dziecka.
Nie. Stara się o tę fuchę.
Ale kiepsko mu idzie.
Chciałabyś mieć go za przewodnika?
Na pewno nie w lesie.
- Co nie? - Suchar.
Lubię ją. Do roboty.
- OK. - Miło było.
Chwila.
Mogę pomóc.
Pomogę ci z hotelem w zamian za galerię.
- Nie. - Przydam się.
Umiem malować, piłować, kłaść płytki i fugować.
- Jest coś takiego. - Tak.
Nie ma opcji.
To brzmi jak wyzysk, a Nick kocha wyzysk.
To prawda.
- Zgódź się. - Nie masz pomysłu na balkon.
Mam. Tylko to faza druga.
Balkony są ważne.
- On to wie. - Kluczowe.
- Co jest grane? - Zgadzamy się.
- Może się zaprzyjaźnimy. - Mamy więź. Kumple?
Bez pośpiechu, ale jasne.
- OK. - Dobry początek.
- Nienawidzę was. - Zgadzasz się?
- Nie. - Tak.
Przyda nam się pomoc. Zaczynasz jutro o 7.00.
Przynieś kawę.
Lubimy mleko owsiane, ale może być też migdałowe.
Albo sojowe. Obojętne, byle nie krowie.
Ma wrażliwy żołądek.
- Chodźmy. - Zespół jelita drażliwego...
- Poważna sprawa. - Dość.
- Chcę wiedzieć więcej. - Nie ma o czym. Nie ma mowy.
Do widzenia.
- Stary. - Mamy 30 dni. Pomoże nam.
PLANOWALIŚMY PODRÓŻ
OTWARCIE GALERII ZŁAMANYCH SERC
WSZYSCY MAMY PAMIĄTKI PO UKOCHANYCH.
ZMIEŃ SWOJĄ HISTORIĘ MIŁOSNĄ W SZTUKĘ.
ODDAJ PAMIĄTKI PO SWOICH BYŁYCH
KTO PISZE?
- UMAWIALIŚMY SIĘ KIEDYŚ? - WYPISUJĘ SIĘ
GDZIE TO JEST?
WŁAŚNIE MNIE RZUCIŁ. TO COŚ DLA MNIE!
DOSTANIESZ DZIŚ LANIE.
- LUCY MA KŁOPOTY. - MUSISZ KRZYCZEĆ?
OLEWAM WAS. PATRZCIE:
To Morris.
Wzięliśmy go z mężem.
Mąż odszedł.
Morris bardzo to przeżył.
Wkrótce zmarł.
Czyli teraz zbierasz też śmieci innych ludzi?
Zamknij się, Jeff. Napiszę do Maxa.
- Interesują go nowe galerie. - Nie.
- Nie rób tego. - Racja. Wyślę mu DM.
- To mniej nachalne. - Ogarnij się.
Chodzi z panią doktor o twarzy anioła.
Jesteś potworem.
Dzięki. Potrzebujesz seksualnego Listerine.
Jeff się zgadza.
A ten nowy facet, Nick?
Gdy ostatnio spałam ze współpracownikiem, źle się to skończyło.
Racja, Jeff. To postęp.
Dziękuję.
Zaproś swojego „kolegę” Nicka na moje urodziny.
Mam motyw przewodni: zabójcze karaoke.
Bo lubię zabójstwa i karaoke.
- Boska mieszanka. - Idealna.
Słuchajcie.
Zakochałam się.
Nazywa się Irina. Ma kosteczki jak mały ptaszek.
Chcę zbudować gniazdo i przeżuwać dla niej pokarm.
Daję im dwa tygodnie.
Czy ja słyszę cynizm z ust wielkiej fanki miłości?
Przeleciałaś więcej modelek niż miliarder.
- Dobrze, że jesteś kobietą. - Właśnie.
- Nie słucham. - Słuchasz.
- Nie. - Tak. Jedz.
Nick...
- Nie mogę pracować w tym tygodniu. - Czemu?
Dostałem zamówienie na stół dla hotelu w Fort Green.
Serio? Tandetne miejsce.
Jak śmiem brać od nich kasę? Przecież mają zły wystrój.
Posłuchaj...
Wiem, że jest ciężko, ale w piątek idę do banku.
Załatwię dla ciebie kasę.
- Jesteś pierwszy na liście. - Masz listę?
Mogę ją zobaczyć?
- Ach, jest wymyślona. - Obiecuję.
- Proszę. - Nie mogę tego ciągnąć.
Mam rodzinę i zobowiązania. Przykro mi.
Nie zamykaj się w sobie.
Pokaż te swoje pucki.
Gdy je widzę, czuję ciepło na sercu.
Jest git. Po prostu idź.
Dobra.
Dzień dobry! Gotowi do pracy?
Bo ja tak. Patrzcie.
Mam pas na narzędzia.
- Kawa dla ciebie, Marky Mark. - Dzięki, Lucy Liu.
- Dla ciebie ze specjalnym mlekiem. - Dzięki.
- Stary. - Wybacz.
Jej Wysokość jest dziś wrażliwa, więc uważaj.
Gadamy o uczuciach? Bo DU właśnie przybył.
Dyrektor do spraw uczuć.
- Złapmy się za ręce. - Suchary. Zmywam się.
- Na razie. - Cześć.
- Kto to? - To tutaj.
- Cześć. - Cześć.
- Do Galerii Złamanych Serc? - Tak. To tutaj?
Zgadza się. Jestem Lucy, kurator wystawy.
Willhelmina.
Jak to działa?
Właśnie, powiedz.
Powiedz, co przyniosłaś i dlaczego.
Poznaj moją byłą, Ginę.
Zaczekaj.
Mogę to nagrać?
- Na media społecznościowe. - Jasne.
Stań tutaj.
- Tu? - Doskonale.
Zaczynaj.
Byłam w szpitalu.
Nieudany skok ze spadochronem.
Była pielęgniarką. Gips zakrył moje tatuaże,
więc Gina narysowała na nim nowe.
Oświadczyłam jej się.
Rozmyśliła się po trzech tygodniach.
- O nie. - Niech to.
Minął kawał czasu,
a ja wciąż trzymałam to w sypialni.
- Jak długo? - Pięć lat.
Dobrze powiedzieć to na głos. Usłyszałam o tym miejscu i...
Jak się o nim dowiedziałaś?
- Z Instagrama masażystki. - A ona?
Nie słuchaj go. Jesteś gotowa, by go oddać?
- Tak. Jestem. - OK.
Ma swój zapach.
W porządku.
- Zrobiłaś to. - Tak.
Jak się czujesz?
Szczerze mówiąc, po raz pierwszy od pięciu lat jest mi nieco lżej.
- Poważnie? - Tak.
Wspaniale. Dziękuję.
Możesz przyjść w każdej chwili i go zobaczyć.
- Zajmę się nim tutaj. - Dobrze.
Albo w innym miejscu.
Tutaj. Nie słuchaj go.
- Kto to? - Jeszcze jedno.
Zbieramy symboliczne datki.
- Na utrzymanie galerii. - Jasne.
Proszę. Mam tylko pięć dolców.
- Świetnie. - Dobrze.
Bardzo dziękuję.
Biznes się kręci.
I mam dla ciebie mały bonus.
Wezmę to.
Gdy się rozstajecie,
druga osoba niszczy ci życie, znikając.
Masz nadzieję, że wróci
z jakimś wytłumaczeniem i okaże się, że cię nie olała,
nie zgubiła numeru albo nie przestała kochać.
Moja była zostawiła organiczny krem czekoladowy.
Wyjadałem go po łyżeczce,
słuchając „When I'm Back On My Feet Again” Boltona.
Zjełczał.
Jak dusza mojej byłej. Nienawidzę cię. Żartuję.
Życzę ci śmierci.
A ty, jak zapominasz?
Wciskasz przycisk i zmieniasz się w cyborga?
Idę dalej i nie oglądam się za siebie.
Więc tłamsisz uczucia,
aż w końcu wybuchniesz w akcie samodestrukcji?
Nie. Mam realistyczne oczekiwania.
Marcos przyjął inną pracę.
Nasz projektant wnętrz odszedł. Ale nie szkodzi.
Nie jestem zły,
bo się tego spodziewałem i dostosowałem oczekiwania.
Więc nikogo o nic nie prosisz i dlatego nie poprosisz mnie.
- O co? - Będę twoją projektantką.
- No weź! - Boże.
To praktycznie to samo, co bycie kuratorem.
Wokół jest mnóstwo fajnych rzeczy.
Musisz tylko je znaleźć.
Fajne rzeczy są drogie, a ja jestem spłukany.
Trzeba dostrzec wartość, której nie widzą inni.
Dla jednego śmieci, dla drugiego – skarb.
Jak w związkach.
Gdzie znajdziemy te skarby?
Dziś dzień przeprowadzek.
Początek miesiąca, kończą się umowy.
Ludzie zostawiają na ulicy złoto.
Jest słodka, urocza i mnie woła.
- Jest domem dla szczurów. - Czyli jest wygodna.
Nie damy rady jej zanieść.
Zobaczysz, na co mnie stać.
Boże.
Jak do tego doszło?
Zmęczyłam się. Zróbmy przerwę.
Nie ma mowy. To był twój pomysł.
Zajmij mnie czymś. Opowiedz o swoim życiu.
- O moim życiu? - Tak.
Nie ma o czym.
Nie planujesz, co powiedziałbyś biografowi?
- A ty planujesz? - Ciągle. Słuchaj:
„Zaczęło się gorącego popołudnia”.
Przestań.
Twoja historia. Zaczynaj.
- Serio? - Tak.
Moi rodzice się nie ustatkowali. Często się przeprowadzaliśmy.
Musiało być ci ciężko.
Dzięki temu stałem się niezależny.
Gdzie spędzałeś wakacje?
U babci.
Opowiedz mi o niej.
Mieszkała w Kenoshy, w stanie Wisconsin.
Wyglądała jak mały elf.
Kochała dwie rzeczy: futbol i boks.
- Do 90. roku życia żuła tytoń. - Spoko.
Zawsze miałem ją za kochaną babulkę,
a okazało się, że całe życie była bukmacherem.
- Ale czad. - Wiem. Kozak!
Gdy zmarła, pod jej materacem znaleziono plik banknotów.
Zostawiła je dla mnie.
- Zainwestowałeś je w Chloe. - Tak.
Nazwałeś po niej hotel? Urocze.
- Nie... - Lody!
Hej!
Został jeszcze najfajniejszy sklep na Brooklynie.
Wiedzą o nim tylko wtajemniczeni.
A ty, czemu wybrałaś Nowy Jork?
Przyjechałam za facetem.
Wiedział o tym?
Dowiedział się, gdy się włamałam, zadźgałam go
i pożarłam jego szczątki.
Przerażające.
A tak serio?
Moja mama wykładała historię w Bard College.
Zima trwała 90 miesięcy w roku.
Co weekend zabierała mnie do Hessel Museum.
Nauczyła mnie, że sztuka opowiada o ludziach, miejscach,
zmianach i okresach.
Najlepsze w mamie jest to, że widzi sztukę...
we wszystkim.
Wszędzie.
A w Nowym Jorku jest najwięcej sztuki.
Ten projekt ma na mnie pozytywny wpływ.
Obudziłam się dziś z suchą poduszką.
I zobacz, jaką mam lekką torbę.
Ja też dojrzewam. Nie nazwałem cię dziś zbieraczką.
Typowy facet.
Dumny z czegoś, co nie jest osiągnięciem.
Miło było pogadać. Idę po kawę.
Chcesz coś?
Odstawiłam kawę. Tyko woda lub alkohol.
Jestem na paleo.
- Chyba nie o to w tym chodzi. - Właśnie o to.
- Dobra. Idę. - OK.
- Dzień dobry. - Witam.
Ja po 72-calowy telewizor.
Jesteście ostatnią księgarnią na świecie, co?
Należała do mojego dziadka.
Aha. Prawie powiedziałem coś,
co źle by zabrzmiało. Dziękuję.
- Miłego dnia. - Dzięki.
- Jeszcze etui. - Zaniosę. Znam go.
Przepraszam.
Z drogi, na Boga!
Ma pan chwilę, by pomówić o planowaniu rodziny?
Ma pani chwilę, by pomówić o planowaniu rodziny?
- Tak. - Dziękuję.
Muszę biec.
Ma pan chwilę?
Nie obchodzą pana prawa reprodukcyjne?
Pierwsze wydanie.
- Niemożliwe. - Tak.
Lucy!
Max!
Cześć! Rany.
Co za przypadek.
Cześć.
- Francuski. - Wybacz.
Myślami wciąż jestem w Paryżu.
- Jasne. - To Amelia.
Widziałaś ją na otwarciu...
Nic ci się nie stało? Jestem lekarzem.
Skąd. Wszystko gra.
Ostatnim razem... No wiesz.
Tak. Boże.
Noc pełna wrażeń.
Po prostu dobrze się bawiłam.
Jestem przed trzydziestką.
Prawie nie muszę myć twarzy.
Czasem nakładam krem, ale to już SPA.
Ale zaraz będzie po kolagenie. Mam 26 lat.
Lucy! Cześć.
Tu jesteś.
Kawa z mlekiem.
- Ja... - Jej asystent, Nick.
- Cześć. Max. - Cześć.
Wie, jak traktować pracowników.
- Pracowników? - Nie mówiła?
Otworzyła własną galerię.
Na razie niszową, ale...
będzie o niej głośno. Bardzo.
To...
niebywałe.
Gdzie? Chętnie wpadnę.
A my cię zapraszamy,
ale musimy lecieć na spotkanie z...
- Z Larrym. - Właśnie!
Gagosianem?
- Tak. - Tak.
Jest jak... Jak go opisałaś?
Jak postmodernistyczny pluszak.
- Uroczy facet. - Właśnie.
Rozumiecie?
- Tak. - Nie znam go.
- Lećmy. - Nie lubi spóźnialskich.
- Czas na nas. - No tak.
- Miło było. - Na razie.
Gagosian? Nieźle.
Niech mnie.
Już o mnie zapomniał.
Czemu nie było mu tak trudno, jak mi?
- Jestem aż tak przeciętna? - Żartujesz? Wzdycha do ciebie.
Sam tak powiedział. Jesteś niewiadomą, zabawą, iskrą.
- Tak myślisz? - On tak myśli.
- Tak. - Jasne.
- Chodźmy. - OK.
Myślisz, że Max zamieszkał z panią doktor?
Nie. Ceni sobie przestrzeń osobistą.
Pewnie ma milion kremów do twarzy.
A jeśli mu się to podoba?
Gdzie jesteśmy?
To trzecia próba zabójstwa?
Załatwmy to po prostu. Ukróć moje cierpienie.
Do dzieła, Yan.
- Co? - Nigdy mi się to nie znudzi.
- Yan. - Jak idzie z hotelem?
Świetnie.
Nie słuchaj jej. Jest optymistką.
Pewnie. Lepiej być marudnym cynikiem.
Przyniesiesz mój neon?
Robi neony?
Tak. Na przykład twój znak
„Nie zbliżać się”.
Patrzcie. Będzie świetnie wyglądał w holu.
To po łacinie „w środek spraw”. Tym jest mój hotel.
Historie ludzi będą się tam przecinać z naszą.
Chloe będzie ich przystankiem w podróży.
Widzisz? Mam uczucia.
Pamiętasz, jak wjechałam autem w autobus?
Nie jestem już taka.
Ogarnęłam się.
Obiecuję.
- Z kim rozmawiałaś? - Z nikim.
Ale się wystroiliście. Dokąd idziecie?
Do banku.
Dziś to spotkanie. Jestem przerażony.
Wszystko się rozstrzygnie.
- Jakby co, zagram rasistowską kartę. - Na pewno da efekt.
- Dzięki. - Myśl pozytywnie.
Galeria przynosi duży przychód.
Jestem ostrożnie optymistyczny w bardzo negatywny sposób.
- Ja straciłem nadzieję. - Czas na nas.
Chwila. Usiądźcie.
- Posłuchajcie. - Musimy...
To zajmie tylko chwilę i dobrze wam zrobi.
Muszę wam coś pokazać.
„Poznałem Dwayne'a w sylwestra.
Ukradliśmy butelkę szampana
i mieliśmy go wypić w przyszłym roku.
Ale Dwayne zachorował i ten rok nigdy nie nadszedł.
Zacząłem pić w samotności,
ale tej butelki nie mogę otworzyć”.
Nie!
- Płaczesz, Nick? - Nie.
Niby czemu?
Nic dziwnego. Dwayne nie żyje.
Mieli wypić szampana razem, a on zniknął.
Nie wystawił go, tylko umarł. Czemu to zrobiłaś?
Mieliśmy iść wyżebrać pieniądze.
Nie wiem. Lubię płakać.
- Fakt. Jest w tym dobra. - Dzięki.
Ostatnio odtwarzaliśmy sceny z Pamiętnika.
- Pisałem codziennie. - Codziennie?
- Codziennie! - Wciąż myślałam...
Podziwiam waszą więź, ale musimy iść, bo się spóźnimy.
Jasne.
- Rączki. - Idziemy, Marcos.
- Dacie radę. Powodzenia. - Idę.
Kwiecień 2006 roku. Bar micwa Maxwella Desmonda.
Pokazałam mu moje najlepsze ruchy.
Tylko się zgrywał.
Jenny Gluck zrobiła mu dobrze przez spodnie
tej samej nocy.
Ta jarmułka przypomina mi, że mężczyźni potrafią ranić.
GALERIA ZŁAMANYCH SERC FANI
ODDAŁAM ROLKI I NABRAŁAM ROZPĘDU
ZOSTAWIŁ MNIE PRZED OŁTARZEM, A JA ZOSTAWIŁAM SWÓJ CIĘŻAR.
„Nie jesteś zbieraczką”.
Dzięki. Miło mi to słyszeć.
„Masz ładne włosy”. Ty też.
„Dziękuję...”.
Cześć. Chcesz coś oddać?
- Jest Nick? - Nie.
Tylko ja. My.
Super.
Przekazać mu coś?
Nie.
Dobra.
Do zobaczenia.
„Co za suka”.
Nie mów tak. Idź sobie.
Nie.
Przemyśl swoje zachowanie.
Faktycznie słodkie, ale wariatki. Teraz Ben.
„I Wanna Know What Love Is”.
Dzięki, że przyszliście na... Jeff.
Na moje urodziny.
To dla nas wszystkich ważny dzień.
Gdy myślałam o ostatnich 27 latach życia,
zaczęłam myśleć też o śmierci.
- Co jest? - Wzrok do góry.
Na pogrzebie chcę zostać wypchana,
żeby goście mogli robić mi zdjęcia w fotobudce.
Będzie wino, różne nakrycia głowy i akcesoria.
- Co o tym myślicie? - Doskonale!
- Sto lat, Amando! - Sto lat.
- Co słychać? - Cześć.
- Odebrałem twój trupi tort. - Wielkie dzięki.
Mimo że jestem nieznajomym.
To moja żona Randy i moje dziecko.
Opowiedz nam o ciąży.
Na razie jest okropnie.
Było fajnie, jak je robiliśmy.
Już się zamykam.
Chcę cię zamordować!
Kocham cię!
Tak cię kocham, że zepchnęłabym cię ze schodów.
Boisz się czasem o Jeffa?
Już po nim, ale nie można zeznawać
przeciwko przyjaciółkom. Jakby co, więc nic nie wiem.
- Czaję. - Pokażę ci coś.
- Jesteśmy w New York Magazine! - Co takiego?
- Wiem! - Cholera.
- Świetne wieści. - Niech tylko Max to zobaczy.
- Jestem już na etapie złości. - Słucham?
Pięć etapów żałoby. Jestem zła na Maxa i chcę zemsty.
I nie mówię o wylaniu lubrykantu na jego garnitury.
Zrobiłaś coś takiego?
Zorganizujemy bal na otwarcie galerii.
W stylu Gatsby'ego. Zaprosimy influencerów.
Chciałbym się zgodzić, ale bank się nie odezwał.
Kiepsko to wygląda. Martwię się.
- Ale jeśli dostanę pożyczkę... - Zrobimy to?
Tak.
- Tak! - Nie wiem kiedy.
A teraz Lucy i Nick zaśpiewają „Don't Go Breaking My Heart”.
Nie umiem śpiewać.
Nie rozmawialiśmy o tym, ale mam szokujący głos.
Tu liczy się zaangażowanie. Wszyscy to wiedzą.
Zrobię z siebie głupka.
Nie ma nic przyjemniejszego. Wiem coś o tym.
- Są z nami Lucy i Nick? - Idziemy.
Jestem zupełnie trzeźwy.
- Przygotowałam się. - Shoty idą.
- My nie... - Świetnie. Dziękujemy.
- Jaką jeszcze masz wymówkę? - Żadną.
- Damy radę - Znikam stąd.
Lubię tę piosenkę.
Niech mnie.
Kocham cię!
- Trzymam rytm? - Jest git.
Brawa dla Nicka!
Pamiętacie, że to moje urodziny?
- Będzie ci smutno, gdy umrę? - Boję się żyć bez ciebie.
Chyba że dzieci wypełnią tę pustkę.
Ale będę tęsknić.
- Nie możesz wziąć ślubu przez rok. - Nie wezmę. Po co?
- Którą moją koleżankę byś wybrał? - Amandę.
Żartuję. Nie myślałem o tym.
- Dobry wybór. - No nie?
Zgadzam się.
- Znów rozmawiacie o śmierci? - To nasza gra wstępna.
Zrób to teraz.
Tak.
Jesteś słodka Gdy robisz bip, bip, bip
- To nie żart. - Nie chodzi o ciężarówkę.
- Nie porównuj mnie do ciężarówki. - Skąd.
To był dźwięk cofania.
- Zadam ci pytanie. - Dawaj.
- Spędzasz z nią każdy dzień. - Tak.
Nie byłeś tak szczęśliwy, odkąd... Nie chcę o niej wspominać.
Nie rozmawiajmy o tym.
Jesteś białym, heteroseksualnym Amerykaninem.
Jeśli chodzi o to, że nie chcesz się zakochać...
- Proszę. - Wygadaj się.
- Daj spokój. - Nie.
Toczymy rozmowę, której nie chcesz.
Żegnam się.
Dziewczyny...
Robię się za chuda. Marnieję w oczach.
Musimy iść na taco.
Chcę zjeść taco i zasnąć w taco.
- Chcę jechać taco. - Chodźmy.
Gdzie Nick?
Odwiózł Marcosa i Randy.
Czemu ciągle o nim gadasz? Wsadź mu do waginy swojego penisa.
- Mojego penisa do jego waginy? - Tak.
- Ale najpierw taco. - OK.
- Penis, penis. - Dobra.
- Najpierw taco. - Taco, taco.
Gdzie Jeff?
Czeka na mnie w łóżku w masce.
Rany...
- Podoba wam się to. - To przesada.
No dobra.
Pamiętasz mnie?
Cześć, Max.
- Co tu robisz? - Chcę pogadać.
No dobra.
Mów.
Nie wiem, jak zacząć.
Chyba...
Może: „Przepraszam za najgorsze zerwanie w historii”?
Albo: „Przepraszam, że wykorzystałem cię dla kariery
jak w Pracującej dziewczynie”?
Albo: „Przepraszam, że traktowałem cię jak podpaskę
w najgorsze dni okresu”?
Drugiego dnia krew dosłownie tryska.
- Słyszałem. - Tak postąpiłeś.
I nawet nie zawinąłeś jej
w papier toaletowy przed wyrzuceniem.
- Wybacz. - Powinni cię zamknąć.
- Rzucimy na ciebie urok. - Jesteśmy wiedźmami.
Wystarczy.
Gdzie masz skarpetki?
- Dobre pytanie. - Zrobiło się dziwnie.
- Fajne koleżanki. - Tak.
Miały trochę racji.
Bardzo przepraszam.
Nie mogę bez ciebie żyć.
- A Amelia? - Amelia.
Daj spokój. Zerwaliśmy.
Ciągle o tobie myślałem.
Czytałem o tobie w gazecie.
Myliłem się co do ciebie.
Chcę z tobą być.
No nie wiem.
Cześć.
- Cześć. - Co on tu robi?
Czemu twój asystent tak do mnie mówi?
Nie jestem jej asystentem.
Czemu przyniosłeś jej tort?
- Bo mogę. - Panowie.
Spokojnie.
Chciałem to tylko zostawić.
Spersonalizowany jednowarstwowy tort.
- Przyniosłeś tort Amandy? - Tak.
Marcos za niego zapłacił.
Lubi cię, więc uznałem...
Marcos mnie lubi.
Jasne.
Tak.
Przerwałeś nam w czymś.
Pójdę już.
Hej.
Chodźmy na drinka.
Dobrze to znasz. Harvard stała w kącie i się kuliła.
- Boże. - Czyste szaleństwo.
- Tęsknię za Woolf Gallery. - Tak?
Oczywiście. To była moja praca marzeń.
Właścicielka wyprzedza swoją epokę,
daje przestrzeń i głos artystom, na których inni nie zwracają uwagi.
Nie wiedziałem, że tak to widzisz.
Nie pytałeś.
Nigdy o mnie nie pytałeś.
- Zboczyłem z trasy... - Tak to nazywamy?
Twój GPS się zepsuł, gdy mnie zdradziłeś?
To był błąd.
Daj mi kolejną szansę.
Mówisz poważnie?
Zamknij oczy.
- Zgoda. - Wystaw dłonie.
- Otwórz. - Chwila.
Skąd go masz?
Wziąłem.
To nie koniec naszej historii.
Włamałeś się do galerii?
Musimy popracować nad zabezpieczeniami.
Chodź ze mną na kolację.
Mam zajęte wieczory.
Tak sądziłem. Może więc śniadanie?
Nie lubię wcześnie wstawać.
Jest jeszcze posiłek pomiędzy.
- Jak się nazywa? - Dobra. Lunch.
Ale bez alkoholu, poza różowym winem. To zabarwiona woda.
Mam vintage'owe rakiety. Będą tu pasować.
Wszystko gra?
Nie dostałem pożyczki.
To koniec.
Tak mi przykro.
Straszna lipa.
Wymyślimy coś.
- To tylko potknięcie. - Wcale nie.
To prawdziwe życie.
Nie wszyscy żyją w krainie magicznego myślenia.
Nie wystarczy, że będę czegoś bardzo chciał.
Życie tak nie działa.
Tak mnie widzisz?
Jeśli Chloe się zamknie, to galeria też. Jesteśmy w tym razem.
Wcale nie.
Nie pozwolę się dłużej rozpraszać.
Zabieraj swoje rzeczy i znikaj.
Więc to koniec?
Tak.
Dobrze.
Możesz mnie odtrącić, ale zobowiązałam się
wobec każdej osoby, która tu była.
Nie poddam się.
Ty też nie powinieneś.
GALERIA ZŁAMANYCH SERC
Na spotkaniu udowodnię,
że Galeria Złamanych Serc to nowa forma sztuki.
Mamy 50 000 obserwatorów na Twitterze.
Każdy ma przeżycia. Miał pan złamane serce?
Halo?
Rozłączył się.
To ostatnia.
Obdzwoniłam wszystkie galerie w okolicy.
Nie wszystkie.
No tak.
Eva na pewno tęskni za moimi wybrykami.
Ale miała ubaw.
Spróbuj.
Nie. Dała mi drugą szansę. Trzeciej nie dostanę.
A gdyby pewien przystojniak
z ładnym tyłkiem szepnął o tobie dobre słowo,
a ty musiałabyś tylko zadzwonić?
- Serio? - Może.
Element niepewności.
Jesteś nieobliczalna, nieodpowiedzialna i trudna.
Przez taką młodzież jak ty nie chcę mieć dzieci.
Gdy ostatnio cię widziałam, czułam się, jakby Brad Pitt mówił o architekturze.
- To nie miało końca. - Tak.
Trwało i trwało.
Co za męka.
Proszę dać mi szansę.
Galeria Złamanych Serc zmieniła moje życie.
Inaczej byś się tu nie płaszczyła.
To mocne słowo.
Tak wygląda płaszczenie się.
Nauczyłam się w życiu kilku rzeczy.
Nie oglądaj siebie nago przy świetlówkach.
Czek bez pokrycia można wystawić tylko raz. Potem cię kojarzą.
I gdy widzisz talent, korzystaj.
Chętnie zaprezentuję Galerię Złamanych Serc
na wystawie za tydzień.
Obok mojej kolekcji.
Co?
Czy ja wzięłam kwas?
Nie. To ogromna okazja.
Nie martw się. Będę przy tobie.
Nie trzeba. Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Nie wiem, co powiedzieć.
Co byś powiedziała, gdyby Michael Fassbender zaprosił cię nagą do siebie?
Mam jeden warunek.
Ciężko na to pracowałam.
To spełnienie moich marzeń.
Chcę jako pierwszy powiedzieć ci „gratuluję” i „nie ma za co”.
Uczcijmy to.
- Przepraszam za spóźnienie. - Mam to gdzieś.
- Naucz mnie, jak z kimś zerwać. - Co?
Pokaż mi, jak dać kosza.
Nie mówimy tak. To brzmi okrutnie. Dlaczego?
Muszę dać Maxowi odejść. Raz na zawsze.
Dobrze.
Ucz mnie. Chłonę twoje słowa.
Większość historii jest o zdradzie.
A nasza jest o nadziei.
Nadziei na to, że to, co nas łączyło, doprowadzi cię do domu.
Tak.
- Zbliż się. - Dobra.
Dziękuję...
że byłaś moim domem.
- Boże. - Wiem.
- Boże! - Wiem!
Ale na bank tego nie zrobię.
Czas na kolację?
Co się stało z Amelią?
Przecież wiesz. To już skończone.
Bądź ze mną szczery.
Myślałem, że się z nią ożenię.
Ale nie była gotowa.
Wyjechała do Paryża.
I wróciła, gdy poczuła, że możesz być szczęśliwy.
Zawsze tak jest.
Ranisz mnie, bo ona raniła ciebie.
- Nie chciałem tego. - Oczywiście.
Jesteś bohaterem w swojej historii, a złoczyńcą w mojej.
Nie jesteśmy sobie przeznaczeni.
Pójdę już.
Paryż jest niesamowity.
Zatrzymaliśmy się w La Bristol. Szykowne miejsce.
Moim zdaniem przereklamowane.
Przygotowałem dla nas kąpiel.
Nienawidzę kąpieli. Sprzyjają nadmiernemu myśleniu.
Wyszła po ciasto... na pięć godzin.
Poprosiłam Oliviera o papierosa.
Siedziałem w wannie, cały pomarszczony.
Zrozumiałam, że muszę zamieszkać w Paryżu.
To woda z tej kąpieli.
Dobry Boże, był cudowny.
Trochę wypiłem.
Sprawiłam, że zbieractwo stało się modne.
Byłabyś dumna. Triumf graciarzy.
Z kim rozmawiasz?
Z nikim.
Często wykonujesz potajemne telefony
i się komuś nagrywasz.
Chcesz pogadać o rachunku za telefon czy przeprosić?
Przepraszam.
Opcja B. Doskonały wybór.
Chciałem ci powiedzieć jako pierwszej.
Pojawił się prywatny wierzyciel. Dostałem pożyczkę.
- Co? - Udało się.
To wspaniale! Nie tylko ty masz dobre wieści.
Eva Woolf chce wystawić u siebie
Galerię Złamanych Serc.
Niemożliwe.
Mimo że jesteś potworem,
skoro hotel uratowany,
chcę, by wystawa została w Chloe.
Gratuluję, Lucy.
Zasłużyłaś na to.
Nigdy żaden facet nie cieszył się z mojego sukcesu.
Dziwne uczucie, ale dobre.
Chwila. Zdążymy wszystko zorganizować?
Całe życie się na to przygotowywałam.
Anastasia, Irina, Valeria, Yulia.
Muszę poprawić stosunki z Rosjankami, bo Putin każe mnie otruć.
Zrobiliśmy to.
Tak.
Tworzymy zgrany zespół. Potwór i człowiek.
Co proszę?
Ludzie potrzebują potworów, by stwarzały problemy,
a potwory ludzi, by je naprawiali.
To proste.
Czy myślisz, że w życiu można czuć się spełnionym?
Czy to tylko iluzja
i w każdej chwili możesz stracić swój sukces,
bo nigdy nie był twój?
Każdy się tak czuje.
Nikt nie ostrzegał, że dorośli czują się jak oszuści.
Wiesz, o czym mówię?
Kto dał mi kartę kredytową?
I jak wypisać się z siłowni?
Co w zasadzie robi kongres?
Wiesz, co robi kongres, prawda?
Tak.
Masz plany na jutro?
A co?
Pamiętasz te moje potajemne telefony?
Chcę ci kogoś przedstawić.
Zgoda.
Dzień dobry. Przyniosłam losy na loterię.
Mam dobre przeczucia.
Jakby co, dzielimy się na pół.
Mamy świadka.
Dzień dobry, Joe.
Przyniosłam pikantne przekąski. Tylko mnie znowu nie wsyp.
Mój ziomek.
Cześć, Cheryl.
Cześć.
Co to za ciacho?
Nick, to Cheryl.
Miło poznać.
Chyba nie jest twoją dziewczyną?
Nie. Jestem wolny jak ptak.
Napijesz się? Ja stawiam.
Pewnie. Gdzieś na świecie jest już 17.00.
- Mogę usiąść? - Rozgość się.
No proszę.
Chcesz pograć w planszówkę?
Monopoly.
Moja ulubiona gra.
Moja też.
Co wieczór grałam w nią z moją córką...
Lucy.
Nie wiedziałem...
Byłabym wdzięczna, gdybyś nie flirtował z moją mamą.
Jestem za młoda, by być jej mamą.
Spójrz na to ciało. Jędrne jak u mormońskiej nastolatki.
- Mamo! - Co?
Zazdrosna?
Pewna mądra kobieta mawiała, że zazdrość jest niestosowna.
Naprawdę?
To byłaś ty.
Uwielbiam pianistów.
- To twój chłopak? - Nie.
- Nie możesz za niego wyjść. - W życiu.
Ja to zrobię.
- Czyżby? - Tak.
No to będę druhną.
Zgoda.
Uwielbiam tę piosenkę.
Słuchałyśmy jej, gdy gotowałam.
Nie nazwałabym tego gotowaniem.
Zatańczmy.
Dziękuję.
Dziękuję, że mnie tam zabrałaś.
Dziękuję, że poszedłeś.
Zwykle jest ciężko,
ale dziś było bardzo miło.
Chcesz się ze mną napić?
Tak.
Nie tutaj.
Idziemy do baru?
Chodź ze mną.
Dobrze.
Nigdy tu nie byłam.
Coś ci pokażę.
Masz tajne przejście?
Chodź za mną.
Uwaga na głowę.
Co to? Narnia dla hipsterów?
Sam zrobiłeś ten ukryty, nastrojowy bar?
Mam wiele ukrytych talentów.
Na przykład granie na pianinie?
Zapomniałeś o tym wspomnieć.
Który wolisz?
Za skończenie tego, co zaczęliśmy.
Za to, co zaczęliśmy.
No cóż...
A więc...
Widziałam cię nago.
Na tym polega seks.
Racja.
Ale my...
jesteśmy przyjaciółmi.
A może kimś więcej?
Jak to sprawdzić?
Leżę tu
i się nad tym głowię.
Wymyśliłem jeden sposób.
Jaki?
Zróbmy to jeszcze raz.
Zgadzam się.
GALERIA ZŁAMANYCH SERC
Spotkajmy się jutro o 10.00 w sklepie z neonami.
Mam niespodziankę.
Niespodziankę?
Potwór się zjawi.
Skoro teraz ty i Nick...
Tak wyobrażasz sobie heteroseksualny seks?
Sama myśl o tym mnie stresuje, ale skoro już to robicie,
co od niego wzięłaś?
Koło ratunkowe, bo go uratowała.
Jesteśmy partnerami. Pomagamy sobie.
- I odwiedzacie swoje mamy. - To poważna sprawa.
Moja mama go podrywała.
Cheryl to legenda.
- Właśnie. - Dawaj, Cheryl.
Lucy.
- Ile się należy? - Ja stawiam.
Tak mogę się odwdzięczyć.
Twoja galeria bardzo mi pomogła.
Po śmierci Dwayne'a byłem zagubiony.
W jednej chwili śmialiśmy się i kradliśmy szampana,
a w drugiej...
Zachowałem po nim wszystko.
Nie umiałem zmierzyć się z rzeczywistością.
Bardzo mi pomogłaś.
- Dziękuję. - Ja dziękuję.
- Widzimy się na otwarciu? - Zdecydowanie.
Przyprowadzę kogoś.
Super.
Nasza Oprah – leczy ludzi.
Amanda chce powiedzieć, że jesteś inspirująca.
- Powinnaś wygłosić TED Talk. - Jest jak Dolly Parton.
Przeżyliśmy razem osiem pięknych lat.
Dużo pracował,
ale to w nim kochałam.
Jego pasję, intelekt.
Takim chcę go pamiętać.
Jest piękny, prawda?
Nick?
Jeśli ma się udać...
Lucy.
Cześć.
Ja...
To moja...
Jestem Chloe.
Zaczekaj, Lucy.
Chloe? Jak Chloe Hotel?
- Mówiłeś, że to po babci. - Sama tak uznałaś.
Jak zawsze.
Nie poprawiłeś mnie.
- Jest dla niej? - Nie.
- Jesteś z nią? - Daj mi chwilę,
- a ci wyjaśnię. - Niby co?
Wykpiłeś mnie, bo zachowałam krawat Maxa, a ty zbudowałeś dla niej hotel?
To nie fair. Założyłaś dla niego galerię.
Nie zaczynaj.
Od początku wiedziałeś, jaka jestem.
Przedstawiłam cię mamie.
A ty mnie okłamałeś? Czuję się, jakbyś był kimś obcym.
Chciałem ci powiedzieć, ale nie potrafiłem.
Ja nie umiem się tak łatwo otworzyć.
Nikt nie umie.
Najlepsze w byciu samolubnym jest to, że jesteś sam.
To chyba zły moment. Pójdę już.
Zostań. To twoje imię jest na drzwiach.
Ja pójdę.
Wsunęła to pod drzwi, gdy pracowałem do późna.
Znalazłem to dopiero dwa lata po zerwaniu.
- Tonyi już nie ma. - Nic dziwnego.
Musiałam ją rzucić. Jak w „Bye Bye Bye”.
- Cześć! - Nie...
Jest Lucy?
Na dachu? Super, dzięki.
Jakby zepchnęła cię z dachu piękna kobieta
w boskim niebieskim kombinezonie,
to umarłbyś na miejscu.
A twoje bezwładne ciało leżałoby na chodniku.
- A ta druga... - Też piękna.
- Piękna. - Modelka i kura domowa.
Modelka w fioletowej bluzce.
Przejechałaby po tobie monster truckiem.
Wielokrotnie.
Właśnie. Byłbyś nie do rozpoznania.
Powiedziałybyśmy, że to wypadek. Mamy dwa alibi i Jeffa.
Na studiach nauczyłam się, że to wystarczy.
Sprawa nie do przegrania.
Super.
Na razie. Miło było...
Jeff. Super.
Chciałem ci powiedzieć, że...
Co?
Bal Złamanych Serc to twoja noc. Wiedz, że...
nie pojawię się w hotelu.
W Chloe Hotel?
Tylko ją oprowadzałem.
Nazwałem go dawno temu i nie mogłem już
tego zmienić.
Przepraszam.
W porządku.
Zakochiwało się we mnie wielu artystów.
Nie zauważyłam pani, ale wiem o wszystkich pani kochankach.
Dziwnie coś takiego usłyszeć.
Mam coś na twoją wystawę.
Wyszłam za faceta, który był zazdrosny o wszystko.
Gdy zachwycałam się książką, miejscem,
kwiatem, człowiekiem...
był zazdrosny.
Jest puste.
Zostawiłam go. Sprzedałam pierścionek.
Otworzyłam Woolf Gallery
i przysięgłam, że będę reprezentować artystów, którzy mnie zachwycają.
Nie patrzyłam w tył.
Żałuje pani ślubu?
Ani trochę.
Nie byłabym sobą, gdybyśmy nie byli razem.
I gdybym nie odpuściła.
Nie da się uniknąć bólu.
Liczy się to, co z nim zrobisz.
- Cześć. - Co tam?
Co robisz?
- Dziękuję. - To coś nowego.
Dziwne.
Nie wiem, co tu robię.
Nikt ze mną nigdy nie zerwał.
Nie wiem, o co chodzi,
ale ten pokój wydaje się mniej...
Zagracony?
Nie wygląda, jakby pomieszkiwała tu bezdomna.
Was też powinnam wyrzucić.
Jak perfekcyjna pani domu.
- Nick dziś będzie? - Koleżanka pyta.
Nie wiem i mam to gdzieś. To moja noc.
- Później. - Teraz.
- Później nie płacisz. - Płacę.
- Tyle mi wisisz... - O co tu chodzi?
- Co to za sekrety? - Żadne.
Nadine?
Założyłyśmy się, że się zejdziecie.
Byłam na nie. I wygrałam, jak zawsze.
- Co? - Zawsze się zakładamy.
Myślisz, że skąd mam kasę?
- O jakiej kwocie w sumie mowa? - Jakieś...
- Drobne. - Prawie nic.
Mówcie. Ale już.
798 dolarów i 34 centy.
Akurat teraz się odezwałeś? Bierzemy rozwód.
Nie mamy ślubu.
To poproś mnie o rękę, żebyśmy mogli się rozwieźć!
- Wyjdziesz za mnie? - Wynocha!
Dlatego oposy to najfajniejsze zwierzęta na świecie.
Ale skoro mowa o oposach, trzeba wspomnieć o surykatkach.
Stają na tylnych łapkach i się rozglądają.
Biegają na czterech łapach. Karmi się je owadami.
Biegają po pustyni.
Nie bierz suszonego mięsa. Leży przy chemii.
- Więc nie idziesz? - Sam nie wiem.
Źle się czuję i martwię się otwarciem hotelu.
Chyba coś mnie bierze.
Sprawdzisz mi czoło?
- Gorące? - Normalne.
Tak sądziłem.
Chodźmy. Założyłam szpilki.
Będziecie świetnymi rodzicami.
Mam go dość. Musisz wyjaśnić mu, co się dzieje.
To dureń. Spójrz na niego.
A ty to taki rozwinięty?
- Wszyscy faceci to durnie. - Nie wolno tak mówić.
Zniszczyliście planetę, toczyliście wojny, wybiliście pszczoły.
Jeśli dostrzeżesz, jak wygląda świat,
zapłaczesz się na śmierć.
Nie miałem z tym związku, ale OK.
On jest dużo głupszy ode mnie.
Wiesz, że cię słyszę?
Wskazałem cię palcem.
Nie jesteś chory. Powiedz mu, co się dzieje.
- Nie. - Czekam na zewnątrz.
- Wracaj. - Obyśmy się nie spóźnili!
Dobra.
- Nie jesteś chory. - Źle się czuję.
- Masz złamane serce. - Wcale nie.
- Tak. - Nie.
- Skąd wzięły się te pieniądze? - Nie wiem. Co?
- Pożyczka, która cię uratowała. - Tak?
- Hotel nazwany po innej kobiecie? - Co z nim?
Pamiętasz tajemniczego prywatnego wierzyciela?
Lucy przekonała Evę Woolf, by ci pomogła.
Uratowała cię. Jest twoim księciem z bajki,
a ty jesteś najgłupszą księżniczką.
Wcale nie. Weź to.
Nie mówiłem dosłownie. Nie obrażaj się.
Mam za to zapłacić?
Nie do wiary, że to twoje wariactwo.
Moje wariactwo jest piękne.
Wariacko piękne.
W drużynie siła i... Nieważne. Gdzie Jeff?
Nienawidzę go i kocham. Co ty mi robisz?
I jak?
- Moje ciało tego nie dorzuca. - Nie?
To już przesada.
BYŁA MOIM MECHANIKIEM PRZEZ 26 LAT
BYŁ FANEM DEATH METALU
OD JJ-A, KRÓLA PAGERÓW
INSTRUKTOR NURKOWANIA
WIADOMOŚCI DO BYŁYCH
ZOSTAW SWÓJ BAGAŻ
ZŁAMANE SERCE? WYŻYJ SIĘ
TALERZE POŁAMANE PODCZAS KŁÓTNI
ROZMAWIALIŚMY PRZEZ TELEFON
Dobry wieczór, zbieracze i fani sztuki.
Witajcie w Galerii Złamanych Serc.
Tak!
Nie ma tu obrazów wartych tysiące dolarów
ani cennych rzeźb.
Mamy... śmieci. Mnóstwo śmieci.
Ale to są rzeczy, które zachowaliśmy,
pamiątki opowiadające o naszym życiu.
Nawet jeśli to nadgryzione ciastko.
- Ja po zamówienie. - Anulowałeś je.
- Możesz je wznowić? - Tak.
Zaczęłam zbierać rzeczy,
bo dawno temu kogoś straciłam.
Jej ciało wciąż tu jest, ale pamięć zniknęła.
Pod wieloma względami ona też zniknęła.
Moja mama jako pierwsza złamała mi serce.
Bałam się, że stanę się jak ona. Zapomnę i zostanę zapomniana.
Więc zbierałam rzeczy, które trzymały mnie w przeszłości.
Złamane serce to uczucie pełne samotności i izolacji.
Ale każdemu się to przytrafia.
Bez wyjątków.
Bez złamanego serca nie stworzyłabym tego miejsca.
Koniec końców coś, co mnie złamało,
uczyniło mnie pełną.
Lucy! Przepraszam.
Przepraszam.
OK.
Lucy.
Pragnę zwrócić uwagę na instalacje...
Lucy!
Zrobiło się niezręcznie.
Nick! Co robisz?
A na co to wygląda? Wielki gest.
To kiepski moment.
Zaczekaj w ciszy, aż skończę.
Nie mogę.
Mapa była moja.
- Co? - Mapa.
Dołożyłem mapę. Wiem, że mówiłem...
Próbowałem cię zmylić.
Poznałem Chloe, gdy pracowałem w hotelu. Była...
Zakochałem się.
Zostawiła mnie dla mojego szefa.
Byłem załamany.
Obiecałem sobie, że nigdy już się tak nie poczuję.
Ale poznałem ciebie.
Przypiąłem mapę, bo chciałem cię znów zobaczyć.
Mogłeś zaprosić mnie na kolację.
- Fakt. - Następnym razem.
Prawdopodobnie.
Ale miłość skłania do szalonych, głupich i irracjonalnych czynów.
I właśnie do tego zmierzam. Kocham cię.
Jeszcze raz.
Kocham cię, Lucy.
Słyszałam. Wrócę teraz do przemowy.
Może...
- Zostań. - Bo będzie trochę niezręcznie.
Boże.
Niech mu powie, że go kocha.
- Odpowiedz mu. - Powiedz, że go kochasz.
To było urocze, ale nie znacie kontekstu.
- Powiedz, że kochasz. - Powiedz, że kochasz!
- Skandujemy? - Powiedz, że go kochasz!
- No dobra.
Powiedz, że go kochasz!
Dość! Cisza!
Przepraszam.
Cześć.
Jestem jak głaz. Nic nie czuję.
HOTEL ZŁAMANYCH SERC
Zmieniłem nazwę.
To nic takiego.
Robię to, żeby mnie nie znienawidzili.
Tylko od ciebie nic nie zabrałam.
Dlaczego?
Bo też cię kocham.
Spokojnie.
No dobra. Cześć.
To nasza pierwsza butelka whiskey.
Tym długopisem Lucy sprofanowała mój hotel.
A to klucz do pokoju, w którym się zbliżyliśmy...
Co robisz?
To, co inni.
Wybaczcie. Brak jej manier.
To urocze, ale nie przyda ci się,
bo nigdy nie zerwiemy.
Nawet jak zaatakują zombie.
Wybaczcie, to straszny zbieracz.
To obraźliwy termin.
Dobrze cię wyszkoliłam.
Tłumaczenie napisów: Kinga Stańdo