Co do cholery robisz?
Pierdol się!
Boże!
- Dzień dobry wszystkim! - Dzień dobry!
- Witajcie w poniedziałek. - Ach, te nieszczęsne poniedziałki.
Występują
Piję trzecią kawę. Czy ktoś z was liczy wypijane kawy?
Kierowcy utkną dzisiaj w rekordowych korkach.
Około 100 pracowników straci zatrudnienie.
Jesteście ostatnio zestresowani? Witam w klubie.
Nawet najdrobniejszy błąd kierowcy, może skończyć się bójką.
Od dwóch lat wstawiam pięć postów dziennie.
Ludzie uważają, że mogą robić wiele różnych rzeczy za kółkiem.
Brak kultury jest najgorszym problemem. Agresja rodzi agresję.
Jesteśmy przepełnieni gniewem,
który powoduje, że tracimy samokontrolę.
O, Boże.
Boże!
Agresywna jazda staje się coraz powszechniejsza,
bo społeczeństwo żyje coraz szybciej.
Notujemy 500% wzrost śmiertelnych wypadków.
Muzyka
Tragiczny przebieg wypadku na autostradzie.
Policja cierpi z powodu braków kadrowych.
Nie chodzi tu o ideologię, lecz o wychowanie i zwykłą kulturę.
To się dzieje pomimo naszych wysiłków, by to powstrzymać.
Wiedziałem, że to się źle skończy.
Prawda o człowieku wychodzi w trudnych sytuacjach.
15 lat byliśmy małżeństwem, mamy 3 dzieci.
Mąż zdradzał mnie od lat.
Badania pokazują wzrost problemów ze zdrowiem psychicznym.
Rosną nierówności społeczne.
Cofamy się.
Zdjęcia
- Zwolniono tysiące funkcjonariuszy... - To ogólnokrajowa epidemia.
Fundusze na zatrudnienie nowych to odległa przyszłość.
Pościg za podejrzanym o zastrzelenie...
- Karetki pogotowia nie przyjadą szybko. - To poważny problem.
Wysoki poziom stresu.
Zwiastun zbliżającego się załamania.
Gdy osiągniemy temperaturę wrzenia, wszystko wybuchnie.
Żyjemy pod presją mediów, Twittera i FB.
Scenariusz
Ataki paniki, napady złości.
Kompletna beznadzieja.
Reżyseria
Ludzie nie rozumieją, jak przeciążone są ich mózgi.
NIEOBLICZALNY
Rozwód: jak pomóc dziecku.
Andy?
Nie śpisz?
Już nie.
Twój wkrótce były mąż złożył kolejny wniosek.
Czego znowu chce?
Mów.
Chce dom.
No jasne.
Piszę już nasz sprzeciw.
Nie nastawiłam budzika.
Mam go złożyć?
Rachel?
Zastanowię się.
No co ty.
Chcę, żeby to się skończyło.
Musisz walczyć.
To nie Richard na niego zarobił, tylko ty.
Muszę kończyć.
Pogadamy w czasie lunchu.
- Dzięki, jesteś najlepszy. - Wiem.
Nie powinnaś być ubrana?
A co? Nie dość elegancka jak na szofera jaśnie pana?
- Masz klienta. - Nie mam.
Mam, ale spoko.
Musimy tylko...
- Znowu się spóźnisz. - Damy radę.
Wiem.
Rozumiem. Nie lubisz tam mieszkać, ale to dom opieki, nie dom starców.
Słyszysz mnie?
Mamo, nie słyszę cię.
Musisz wcisnąć mikrofon.
Strażacy walczyli z pożarem domu w Arbor Hills.
Mamo, wciśnij guzik mikrofonu.
Nie wiem, czy mnie słyszysz. Później cię odwiedzę, dobrze?
Policja poszukuje byłego męża właścicielki domu,
którego widziano, jak uciekał z miejsca przestępstwa szarym pickupem.
Pat Davrose rozmawiała z sąsiadką o podejrzanym,
jego uzależnieniu od środków odurzających i wybuchach agresji.
Miał sądowy zakaz zbliżania się. A teraz ona nie żyje.
Oglądałem.
Za wczesna pora na to.
Ktoś widział moje nożyczki do lasek cukrowych?
A po co ci?
Wiesz, te nożyczki z...
Nieważne.
Co jej jest?
Nic.
Znalazłam pod stertą twoich śmieci.
Jest naukowo udowodnione,
że sterty są najefektywniejszym systemem przechowywania. Czytałem.
To moje kupony.
Wycinałaś je?
Kocham cię.
Rachel, mogłabyś się uczyć odpowiedzialności fiskalnej od Mary.
- Przepraszam, Rachel. - W porządku.
Cudownie, że ty i mój brat tu mieszkacie,
ale jak jesteście tak odpowiedzialni fiskalnie,
to dołóżcie się do czynszu.
Zabroniłaś nam mieszkać u mamy.
Musimy sprzedać jej dom.
Ani mnie, ani was nie stać na opłacanie jej opieki.
Mówiłem ci, że zakładam własny biznes. Niedługo wystartuję.
Daj spokój, Freddie, bądź realistą.
W kwestii?
O co ci chodzi?
Gubiła się na własnym osiedlu.
Szczerze? Ja nadal się tam gubię.
Nawet z telefonem?
Tak. Ulice w Lindwood Springs są jak plątanina spaghetti.
Kyle, łap batona i lecimy.
Już jadłem. Cześć, widzimy się po szkole.
Nara, młody. Daj czadu.
Pa.
- Cześć, Rachel. - Cześć, Rosie.
Nowa fura?
- Minivan. - Pasuje do ciebie.
Pa.
A my kupimy nowe?
Chętnie.
Kupisz mi?
"Przekonujący".
Mamo, wiem.
Nie "przekonywujący".
Przekonujący.
Prze-ko
-nu
-ją-cy.
Przekonujący. Dobrze.
- Spróbujemy dziś autostradą? - Nie.
Nie autostradą.
Możesz sprawdzić korki?
Nie masz już hasła?
Odkąd omal nie spowodowałam wypadku.
Nie masz zabezpieczenia.
- "Niefrasobliwy". - Co?
Następne słowo: "niefrasobliwy".
Niefrasobliwy.
Nie-
fra-so-bli-wy.
Użyj w zdaniu.
Niczym się nie przejmował,
był niefrasobliwy.
Dobrze.
Niby jest pusto.
To źle?
Nie można mu ufać.
- Przykro mi, dzisiaj musimy. - Mamo, nie!
- Nie mam wyboru. - Nie, proszę.
Spóźnimy się.
Tędy będzie szybciej.
Ostatnio też tak mówiłaś.
Zobacz, nie ma korka.
Tata. Mogę z nim porozmawiać?
- Cześć, tato. - Cześć.
Wymyśliliśmy z wujkiem nową strategię w Fortnite. Powiedzieć ci?
Nie teraz.
Później, dobrze?
Masz bilety na mecz?
Co do meczu,
mój harmonogram się skomplikował i muszę jechać w delegację.
- Następnym razem, dobrze? - Tak.
Musisz być wyrozumiały, Kyle. W nowej pracy na początku
wszystko jest nieprzewidywalne.
No właśnie. Ale obiecuję, że zaplanuję ten mecz tak szybko, jak się da.
Chyba lepiej nie planować, raczej postawić na spontaniczną akcję.
Plany bywają trudne do realizacji.
Nie mogę zawieść nowego szefa, od niego zależy mój awans.
I lepiej nie szukaj innych źródeł dochodu.
Chcę być fair, dlatego dzwonię.
Chcę z tobą porozmawiać o...
Musimy kończyć.
Podjeżdżamy pod szkołę.
To się samo nie rozwiąże. Przykro mi, wkrótce zadzwonię.
No to cześć.
Cześć.
Przykro mi.
Za trzy spóźnienia jest kara.
Robię co mogę.
Serio?
Nie wierzę.
Deborah.
Cześć, właśnie miałam dzwonić.
Chciałam się upewnić, widzimy się o 9?
Oczywiście.
Świetnie.
Tylko że utknęłam w strasznym korku, spóźnię się 15-20 minut.
Żartujesz?
Wiesz, chyba coś się rozluźnia.
Dam radę.
Mam już tego dość. Zadzwonię do tego gościa od Lindy.
Poczekaj.
Lubię cię, ale odkąd straciłaś salon... Muszę to powiedzieć: zwalniam cię.
- Weź się w końcu w garść. - Przepraszam.
O Boże.
W porządku, mamo?
Tak.
Moja najlepsza klientka.
Przykro mi.
12 kilometrów.
W niedzielę zajmuje 10 minut, a w dzień powszedni godzinę
i rozwala ci życie. Wiesz czemu?
Za wiele samochodów.
Za wiele samochodów
i za wiele ludzi.
A nie to, że zaspałaś?
Fakt.
Zaspałam, masz rację.
Już dobrze.
No to,
co proponujesz?
Zaraz będzie zjazd i pojedź bokiem.
Dobra.
Musimy się jakoś wydostać.
Od dzisiaj zero autostrad.
I słucham się tylko ciebie.
- Umowa stoi? - Tak.
Zielone, człowieku.
No, jedź.
Jedź!
Ruszaj!
O nie.
No nie.
Jasne.
- Nie otwieraj. - Dzień dobry.
Nie zasłużyłem na subtelne upomnienie?
Zamknij okno.
Nie działa.
Wiesz, co to subtelne upomnienie, młody człowieku?
Nie zwracaj uwagi.
Brzmi tak.
Subtelnie, przyjaźnie,
aby zwrócić uwagę.
Z pewnością taka była intencja mamy.
Nieprawdaż? Miało być subtelne upomnienie?
Nie.
Czemu?
Było zielone, a pan nie ruszał.
Mamo, przestań.
Niektórym się spieszy.
Przyznaję, że trochę słabo kontaktuję.
Miałem ostatnio ciężki okres.
Witam w klubie.
Współczuję.
Współczuję i przepraszam, że pogorszyłem pani samopoczucie.
Przyjmie pani przeprosiny?
Spoko.
Świetnie.
Jeśli zrobi pani to samo, wciśniemy reset.
Mówiłem, że jeśli pani mnie też przeprosi...
Słyszałam.
I?
Nie mam za co przepraszać.
Mamo.
Przeproś.
To dzisiaj powszechny problem.
W takim świecie żyjemy.
Wykształciliśmy fundamentalną niezdolność do przepraszania kogokolwiek,
za cokolwiek.
Nawet nie wiesz, jak wygląda naprawdę zły dzień.
Ale się dowiesz.
Słyszysz, paniusiu? Wkrótce się, kurwa, dowiesz.
Możesz jechać?
Jedź.
Kurde.
Mamo.
Nic ci nie jest?
Nie.
Odbiło mu?
Co on robi?
Przepuszczę ich
i skręcę.
Szybciej.
Napędził nam strachu.
Po prostu palant.
I tyle.
Wszystko będzie dobrze.
Zamknąłem okno.
Co to była za strategia, którą wymyślił wujek Freddie?
To cię wcale nie interesuje.
Interesuje. Chcę się czegoś nauczyć.
Naucz mnie.
Grasz w parze.
Przemykasz się do miejsca, które znasz, na przykład centrum handlowego
Jeden odwraca uwagę wroga, a drugi wyjeżdża z kryjówki wózkiem golfowym
i go rozwala.
Nawet nie wiesz, o czym mówię.
Masz rację,
ale brzmi super.
Serio.
Na długo cię zapuszkują?
Pół godziny.
Wyjdziesz za kaucją o 3:30
i będę nawet miała dla ciebie na pocieszenie
coś pysznego.
Obiecuję.
Nie obiecuj.
Kyle.
Postaraj się nie spóźnić.
Dobrze. Oczywiście.
Rachel.
Dziś rano...
Zwolnili mnie.
Słyszysz mnie?
Co się stało?
Autostrada stała, a moja najlepsza klientka nie mogła czekać i mnie pogoniła.
Lipa.
I jeszcze jakiś psychol nawtykał mi jak odwoziłam Kyle'a do szkoły.
Dużo, jak na jeden poranek.
Przynajmniej gorzej już być nie może.
Przydałaby mi się nie tylko porada prawna, ale i terapia. Zjemy śniadanie?
W Darrow's?
Terapia naleśnikowa, super.
Za 20 minut?
Według zegarka, czy według Rachel?
Ha-ha. Do zobaczenia.
Andy: sesja terapeutyczna w Darrow's
Dziękuję.
Gotówką czy kartą?
5,33.
Dziękuję.
Proszę 5 losów na Powerball.
13, 31.
20.
Kupony.
Reszta.
Dziękuję.
Co dla pana?
- Paczka Ventti gold. - To wszystko?
- Tak. - Gotówką czy kartą?
- Wszystko w porządku? - Tak.
Nie. Jestem pewna, że ten facet w pickupie mnie śledzi.
Znajomy?
Nie.
Mieliśmy krótkie spięcie na skrzyżowaniu, zatrąbiłam na niego i...
Wściekł się.
- Można tak powiedzieć. - Zawiadomić policję?
To zajmie cały dzień i jeszcze go rozjuszy.
Nie wiadomo.
Zadzwonić?
Sama nie wiem.
Wyjdę z tobą.
- Nie musisz. - I tak wychodzę.
Myślisz, że...
Chce tylko postraszyć. Jak zobaczy nas razem
i nie odjedzie, to wsiądziesz,
ja spiszę jego numery. Jak pojedzie za tobą,
powiadomimy gliny.
Dzięki za pomoc.
Wsiadaj, ja spiszę tablice.
711TPX.
71...
1TPX.
Dzięki.
Niech pan wyluzuje i odpuści sobie.
Lepiej nie ruszaj.
Zapamiętałem numery.
Gdzie telefon?
Cholera.
Mój telefon.
Co ci odwaliło?
Pojebało cię?!
Przepraszam.
To jednokierunkowa!
- Pierdol się! - Idź!
"Przepraszam". Naucz się jeździć, debilko!
- Przepraszam. - Pierdol się!
Tu Rachel, zostaw wiadomość.
Sprawdzam, co u ciebie. Daj znać
kiedy będziesz.
Andy?
Tak.
Tom Cooper.
Stary przyjaciel Rachel.
To jest nas dwóch. Poznaliśmy się?
Nie, niedawno się tu przeprowadziłem.
Rachel powiedziała mi o waszym spotkaniu.
Niestety, jak zawsze się spóźnia.
Mam cię przeprosić w jej imieniu.
Nie wiem tylko, na ile to było szczere.
- Kiedy rozmawialiście? - 10 minut temu.
Wszystko dobrze?
Mówiąc prawdę,
wydawała się zestresowana.
Ma powody.
Owszem, rozwód,
salon, matka.
I jeszcze jakiś agresywny facet na drodze.
- Naprawdę? - Tak.
Rok temu, gościu siedział mi na zderzaku przez 16 kilometrów.
Straszne.
Ciągle za mną jeżdżą.
Tak?
Trzeba być czujnym.
Nigdy nie wiadomo, kto obok ciebie jedzie.
Albo z kim się ożeniłeś.
Nie rozumiem.
Mówiłeś, że jest zestresowana rozwodem.
To ty powiedziałeś.
No tak.
Dała mi odsłuchać wiadomości od niego.
Wygląda na to, że facet się stara.
Nigdy w życiu nie miał stałej pracy.
Nie ma większych zbrodni? Pieprzył kogoś na boku?
Po prostu jest podłamany.
Jak człowiek,
z którym jestem umówiony na 11:30.
Ponieważ Rachel nie odbiera, przekaż jej, żeby do mnie zadzwoniła.
Mecenasie.
Jak połączę cię z Rachel,
postawisz mi kawę?
A jak nie odbierze?
To ja ci postawię.
Dobra.
Andy?
Serio?
Rachel.
Andy.
Siedzę tu i czekam na ciebie.
Czyj to telefon? Nie rozumiem.
Jak...
Słyszysz mnie?
Jesteś w Darrow's?
Tak, siedzi ze mną twój znajomy, Tom.
Cooper.
Który, jak widać
ma z tobą lepszy kontakt, niż przyjaciel - darmowy prawnik.
Nie znam żadnego Coopera.
Niedawno tu zamieszkał
i przekazał twoje przeprosiny za spóźnienie. Miły facet z brodą.
Posłuchaj.
To nie jest przyjaciel.
To psychol, który mnie prześladuje.
Przed chwilą przejechał chłopaka na stacji.
Słyszysz mnie?
Musisz powtórzyć, coś przerywa.
Co ty wyrabiasz?
Siedzę z Andym.
Jeśli jest blisko, to poczekam.
Jak jesteś blisko, to poczeka.
Czego chcesz?
Nie chcę, tylko muszę.
Muszę cię nauczyć, jak wygląda naprawdę zły dzień.
- I jak się przeprasza. - Dobrze.
Przepraszam.
Masz, kurwa, naprawdę przeprosić.
To dopiero początek pierwszej lekcji.
- Oddasz mi telefon? - Zostaw go!
Oddaj!
Co się dzieje?
Co jest?
Jesteś na głośnomówiącym.
Andy.
- Wszystko w porządku? - Nie! Słyszysz mnie?
- Słyszysz?! - Tak.
Słyszę.
Kim on jest? To naprawdę twój przyjaciel?
Adwokat od rozwodów?
Co?
Skurwiel, który żyje z rozpierdalania facetów takich jak ja i Richard!
To przyzwoity facet.
Naprawdę?
Mecenas od rozwodów, który nie rozpierdala porządnych facetów?
Trudno mi w to uwierzyć!
Bardzo trudno.
Co to jest? Jakiś żart?
- Śpisz z nim? - O czym ty mówisz?
To przez takich jak on mam kłopoty.
Rozpierdalają cię na wszystkie sposoby: fizycznie, psychicznie i finansowo
i nie ponoszą za to żadnej kary. Bzykasz się z nim?
Jest żonaty.
-W dzisiejszych czasach to nic nie znaczy. - Daj mu spokój.
Co chciałabyś powiedzieć przyjacielowi,
gdyby to była wasza ostatnia rozmowa?
Poczekaj. Co?
Co chciałabyś powiedzieć?
Andy?
Co się dzieje?
Zmarnowałaś szansę.
Bierz telefon! Dzwoń na 911!
Andy?
Jesteś tam?
Już cię nie słyszy.
Co to znaczy?
Chyba wiesz.
Nie wiem. Co mu zrobiłeś?
Co zrobiłeś?!
Znajdź jakiś telewizor.
Zaraz pojawi się mnóstwo filmików.
Daj go do telefonu.
Daj go!
Zrób to!
Nie mogę.
Czemu?
Po pierwsze
nie żyje.
To nieprawda.
Nie.
Posłuchaj.
Przepraszam cię.
Cały czas wyczuwam w twoim głosie tonację "fuck you".
Nie dociera do ciebie, że to może być twoja wina.
Cholera.
Boże.
Mama, dom opieki Shady Falls pok. 102
Dom, 1204 Jackson str.
Odbierzesz?
Jak cię znajdą, nie przeżyjesz.
Samobójstwo z rąk policji mi pasuje.
Czego chcesz?!
Dostałaś wiadomość od dr Miller.
Chce przełożyć twoją piątkową terapię.
Mam nadzieję, że jest dobra, bo będziesz wrakiem.
I wiadomość od dyrektora szkoły Wesley Oaks.
"Rachel, dziękuję za charakteryzację do spektaklu Music Man.
Kyle był świetny w kwartecie."
To twój syn? Tam chodzi do szkoły?
Nie.
Kyle to syn mojej przyjaciółki.
Mój syn nie chodzi do Wesley Oaks.
Właśnie przeglądam zdjęcia w twoim telefonie,
nie bądź idiotką.
- Wara od mojego syna! - To powiedz mi,
kto ma teraz umrzeć?
Podaj nazwisko,
albo zagram w rosyjską ruletkę na twojej liście kontaktów.
Nie mogę.
Richard?
Nie.
- Czyżbyś jeszcze coś do niego czuła? - To ojciec mojego syna.
- Nie proś mnie o to. - Wiesz, co zrobię?
Wyślę Richardowi te ostatnie 2 tysiaki z twojego rachunku bieżącego.
I wszystko co do centa z konta oszczędnościowego.
Nazwisko.
Mam pomysł. Odwiedzę twoją mamusię w domu opieki Shady Falls.
Jak tylko spalę twoją chatę.
Ja.
Wybieram siebie.
To bardzo szlachetnie z twojej strony, ale nie możesz.
Dlaczego?
Bo to jest wbrew moim planom! Daj mi kogoś!
Zdecyduj się, kogo teraz zabijesz?
Mamę? Richarda?
Kyle'a?
Deborah.
Nazwisko?
Haskell.
8277
Walnut Avenue. Czym zawiniła?
Zwolniła mnie.
Oczywiście, ty byłaś bez winy.
Podałam ci imię.
Tak.
Nie skrzywdzisz mi syna,
mamy, ani nie spalisz domu.
Nie teraz.
Muszę zwymiotować.
Tylko nie zgub telefonu.
O kurwa.
911. Co się stało?
Nazywam się Rachel Flynn.
Dużo się stało. Proszę mnie uważnie słuchać.
Policja twierdzi, że sprawca, nie zwracając uwagi
na nagrywające go kamery i telefony przerażonych klientów,
brutalnie napadł i zamordował mężczyznę siedzącego przy stole.
Następnie spokojnie wyszedł z restauracji rozmawiając przez telefon.
Według świadków, odjechał szarym pickupem.
Kotku, czy to nie tam dają te zajebiste żeberka?
...odpowiedzialny za podpalenie domu w Arbor Hills i potrącenie człowieka.
Kotku, zobacz.
Menadżer średniego szczebla zwolniony z pracy tuż przed przejściem na emeryturę.
W porządku?
Nie mógł znaleźć stałej pracy.
Hej, odpowiedz.
Wczoraj zwolniony po miesiącu pracy w nowej firmie.
Kotku?
Podejrzany porusza się szarym Fordem F-250.
Informacje prosimy zgłaszać na specjalny policyjny numer:
1-800-555...
Deborah Haskell?
Tak, o co chodzi?
Ford F-250.
Informacje prosimy zgłaszać na numer:
1-800-555-3478.
Kotku? Nic ci nie jest?
Jesteś bratem Rachel?
A to kto?
Mary.
Żona?
Dziewczyna, narzeczona.
Nie rób jej krzywdy.
To zależy od ciebie, Fred...
Od ciebie i twojej siostry.
Nie rozumiem.
Rachel potraktowała mnie jak kompletnego śmiecia,
który nie ma prawa chodzić po tym świecie. I wiesz, co?
Ma rację.
Każdy wysiłek, który podejmowałem w moim nieistotnym życiu,
był odrzucany, krytykowany,
ignorowany.
Byłem wykorzystywany i opluwany.
I pomyślałem wtedy: pieprzę to.
Widać liczy się tylko przemoc i zemsta.
Tylko to mi zostało.
Słuchaj, mam w kuchni świetne zioło i 10 dolców.
Nie chcę pieniędzy.
Chcę, żeby Rachel zrozumiała
konsekwencje słów i czynów.
Proszę, uwolnij ją.
Dobrze.
Boże!
Widzisz, do czego doprowadziła twoja siostra?!
Zamykamy bramę!
To rodzic. Pani Flynn?
Nie tak się umawialiśmy.
Niespodzianka.
Zadzwoniłam na policję.
No jasne.
Błagam.
Puść ich.
Jesteś w środku czy na zewnątrz?
Błagam.
Puść ich.
Jesteś w środku czy na zewnątrz?
Na zewnątrz!
Wejdź do środka.
Odbierz syna i zadzwoń z samochodu.
Im szybciej i dalej odjedziesz od szkoły, tym lepiej.
Nie zatrzymuj się. Masz 3 minuty, albo twój brat umrze.
Freddie.
Freddie, obudź się.
Napiszesz list do siostry.
Psychologowie twierdzą,
że przypadki agresji drogowej są coraz częstsze i groźniejsze.
Musimy być bogaci, silni, piękni i sławni, by funkcjonować w tej kulturze.
Ci, którzy zostają w tyle, eksplodują jak wulkan.
- Spokojnie. - Proszę go wezwać przez intercom!
Powiadomiliśmy policję.
Mamy procedury. Szkoła jest tymczasowo zamknięta.
Wiem, to przeze mnie.
Spójrz.
Mój młodszy brat.
Ten psychol zaraz go wykończy,
jeśli nie przyprowadzi pani mojego syna w ciągu 2 minut.
Właśnie pisze.
Proszę spojrzeć.
To ten sam facet.
Pani Ayers, proszę przyprowadzić mojego syna.
Natychmiast!
Droga Rachel,
jesteś odpowiedzialna
za śmierć Mary.
No pisz, do cholery.
Ostrożnie.
Pamiętałaś o smakołyku?
Wsiadaj!
Pasy.
Coś się stało?
- Będzie dobrze. - Co się dzieje?
Co jest?
Mamo.
Czemu nic nie mówisz?
Masz Kyle'a?
Tak.
Niech się odezwie.
Kyle, przywitaj się.
- To tata? - Nie.
Powiedz cześć.
Cześć.
Teraz daj mi brata.
Mów.
Rachel.
Nic ci nie jest?
Fred?
Mary nie żyje.
Nie żyje. Zmusił mnie...
Nie zrobiłeś tego.
Nie.
To ty zrobiłaś.
Mamo?
Z kim rozmawiasz?
Proszę,
wypuść go.
Przełącz na głośnomówiący.
Masz dzieci?
Rodzinę?
Twój braciszek siedzi w kałuży benzyny do zapalniczki i własnych sików.
Przełącz na głośnomówiący.
Kyle, słyszysz mnie?
Tak.
To na mnie twoja mama rano zatrąbiła. Pamiętasz?
Tak.
Twój wujek, Freddie napisał list do twojej mamy i chce go przeczytać.
Mama ma wysłuchać go w ciszy i skupieniu.
Każdego słowa.
Dawaj, Fred.
Czytaj.
Droga Rachel,
Jesteś
odpowiedzialna za...
Odpowiedzialna za śmierć Mary!
Czytaj, do cholery!
Zrozumiałem,
że tak naprawdę nic nas
nie łączyło.
Jesteś najbardziej
samolubną i egocentryczną osobą jaką znam.
Wszystko
zawsze
kręciło się wokół ciebie.
Wstyd mi za ciebie.
To przez ciebie
to wszystko się wydarzyło
i nie zobaczę już kolejnego wschodu słońca.
Dobrze.
Przestań!
Mówisz do mnie, czy Freda?
Policja!
Pokaż ręce!
Ręce do góry!
Cofnij się!
6-Adam-3.
Pomóż mi...
- Na kolana! - Pierdol się!
Zrób coś! Pomóż mu!
Pomóż mu!
Mamo.
Nie odbieraj.
- Nie odbieraj. - Może to ten policjant.
Słucham?
To ja.
Co z bratem?
Przykro mi.
Nie żyje. Może pocieszy cię to,
że gliniarz postrzelił mnie w ramię.
- Obyś się wykrwawił na śmierć. - Dzięki za szczerość.
A gdzie przeprosiny?
Wielu
ludziom jestem winna przeprosiny, ale nie tobie.
Porozmawiajmy o Kyle'u.
O tym, jak umrze.
Jak tylko się zbliżysz, żadna siła nie powtrzyma mnie przed zabiciem ciebie.
Słyszysz?
Otwierasz oczy.
Mam szeroko otwarte.
Szeroko otwarte.
To dobrze, bo jeszcze wiele przed nami.
Już po tobie.
Już po tobie, ty pojebie.
Gdzie jedziemy?
Na komisariat.
Mamo.
Tak?
Mogę zadzwonić do taty?
Skarbie, nie mam telefonu.
Ten facet go ukradł.
A tablet?
Chyba też zabrał.
To dobrze.
No bo,
ma twój telefon, a gdybyśmy mieli tablet, wiedziałby gdzie jesteśmy.
Wiedział, gdzie jesteśmy,
używał softphone'a.
Nie sądzisz?
Tak.
Może.
Już szukałam tabletu,
ale może jeszcze się rozejrzyj,
Sprawdź kieszenie.
Dobrze posprawdzaj.
Pod siedzeniami.
- Widzisz go? - Chyba go nie ma.
Czekaj, czuję coś.
- Chyba widzę. - Gdzie?
Pod siedzeniem.
Utknął.
I co?
Był przyklejony.
Boże.
- Wyrzucić przez okno? - Tak.
Nie.
Co?
Apka znajdź mój telefon. Jest na tablecie?
Tak.
Jeśli ma mój telefon, to go zlokalizujemy?
Tak.
Działa?
Lokalizuje.
Widzę go.
Gdzie jest?
Obok nas.
Boże.
Widzisz?
Boże.
Jest przed nami.
W samochodzie Rosie.
Mamo,
tam jest policja.
Widzisz?
To dobrze.
Pomoże nam.
Zapnij pas.
Nie patrz na niego.
Tam był...
Zjazd, wiem.
Musi nas zauważyć.
Proszę pana!
Pomocy!
Proszę pana!
Otwórz okno!
Pomocy!
Facet, którego poszukujecie jest za panem!
Za panem!
Pomóż nam!
Centrala...
O mój Boże!
Widzisz go?
Dogania nas.
Zadzwoń na 911.
911. Co się stało?
Człowiek z wiadomości ściga mnie srebrnym minivanem.
- Gdzie pani jest? - Jadę 95 na południe, minęłam zjazd.
W tej chwili wszystkie jednostki jadą do dużego karambolu.
To on go spowodował!
- Jesteśmy w niebezpieczeństwie. - W tej chwili nie możemy pomóc.
Proszę się nie rozłączać...
Padła bateria.
Cholera.
Masz ładowarkę?
Nie mam.
Znikąd pomocy.
- Pojedźmy na stację. - Nie uciekniemy mu.
Musimy go zgubić. Pojedziemy do babci.
Czemu?
To taka strategia, jak w twojej grze.
Znajome miejsce.
Tam cię bezpiecznie ukryję.
Uruchomimy cichy alarm.
Ktoś, kto nigdy tam nie był, pogubi się.
Tak, jak mówił wujek Freddie, że gubi się w tej plątaninie spaghetti.
Właśnie.
- Myślisz, że się zgubi? - Na jakiś czas.
Możesz przyspieszyć?
Jest za nami.
Dogania nas.
Szybciej.
Trzymaj się.
- W porządku? - Tak.
Widzisz go?
Nie, chyba został z tyłu.
Kyle.
Od teraz trzymamy się naszego planu.
Planu awaryjnego.
Damy radę.
Obiecuję ci, że oboje z tego wyjdziemy. Dobrze?
Tak.
Biegnij.
Spójrz na mnie!
Zawsze będziesz mnie widzieć.
Zawsze będę siedział w twojej głowie.
Zawsze jak pomyślisz o synku i o tym, co mogłaś zrobić,
by go ocalić.
Kyle?
Kyle Flynn.
Policja.
Jesteś bezpieczny, możesz wyjść.
Wyjdź, synu.
Mama jest ranna, nic poważnego.
Poprosiła, żebyśmy cię zabrali.
No chodź.
Wyjdź.
Narobiłem hałasu.
Nie!
Mamo!
Subtelne upomnienie!
Pani Flynn.
Mogę prosić?
Zaraz wrócę.
Wujek Fred żyje.
Tak?
- Wyjdzie z tego. - Możemy go zobaczyć?
Tak.
Mamy zeznanie, jest pani wolna.
Dobry wybór.