www.titlovi.com
Беше во бесознание. Но ве побара по име.
Покажи му.
Не носеше ништо освен ова...
...и ова.
Дали си овде да ме убиеш?
Знам што е ова.
Веќе сум го видел.
Пред многу, многу години.
Му припаѓаше на еден човек кој го запознав во напола запомнет сон.
Човек опседнат со некои радикални сфаќања.
Кој е најотпорниот паразит?
Бактерија? Вирус?
Црв?
Она што г-нот Коб сака да го каже е... -Идеја.
Отпорна, многу заразна.
Кога идејата ќе го зароби мозокот, скоро е невозможно да се избрише.
Идејата која е целосно оформена и сфатена, таа останува,
некаде внатре. -За некој како вас да ја украде?
Да, а во сонот свесните одбрани ви се намалени,
и ви ги прави мислите полесни за крадење.
Тоа се нарекува извлекување.
Покрај тоа, ние можеме да ја истренираме вашата подсвест
да се одбрани дури и од највештиот извлекувач.
Како можам да го сторам тоа? -Бидејќи ЈАС сум највештиот извлекувач.
Знам како да го пребарам вашиот ум и да ги пронајдам вашите тајни. Ги знам триковите.
И можам да ги научам така што дури и кога спиете, вашата одбрана нема да попушти.
Видете... Ако ја сакате мојата помош,
ќе морате да бидете целосно отворени со мене.
Морам да ги знам вашите мисли подобро од вашата жена, терапевт, било кој.
Ако ова е сон и вие имате сеф полн со тајни, морам да знам што има во сефот.
За да успее сево ова, морате во целост да ме пуштите внатре.
Уживајте во вечерата, г-да. Ќе размислам за вашиот предлог.
Знае.
Што се случува таму горе?
Саито знае. Си поигрува со нас.
Не е важно. Можам да го извлечам тоа, верувај ми.
Информацијата е во сефот. Го погледна штом ги спомнав тајните.
Што прави таа овде?
Врати се во собата. Добро? Јас ќе го средам ова.
ОК, подобро да е така. Овде сме да работиме.
Ако скокнам...
...дали ќе преживеам?
Можеби со добро нуркање. Мал, што правиш овде?
Мислев дека можеби ти недостигам.
Не е дека ми недостигаш... Ама не можам повеќе да ти верувам.
Па, што?
Личи на вкусот на Артур.
Всушност, субјектот сака постмодерни британски сликари.
Те молам, седни.
Кажи ми...
Им недостигам ли на децата?
Не можеш ни да си замислиш.
Што правиш? -Одам на воздух.
Остани каде што си, Мал.
По ѓаволите!
Сврти се!
Пиштолот, Дом.
Те молам.
А сега, ковертот, г-дине Коб.
Таа ли ви кажа, или знаевте цело време?
Дека дојдовте да ме ограбите или дека всушност спиеме?
Сакам да го знам името на вашиот работодавач.
Нема корист да му се закануваш во сон, зар не, Мал?
Зависи од тоа на кој начин се закануваш.
Убивањето само ќе го разбуди.
Ама болката...
Болката е во умот.
А судејќи по декорациите, во твојот ум сме, нели, Артур?
Што правиш? Прерано е! -Знам. Но сонот се нарушува.
Се обидувам да го држам Саито што е можно подолго.
Речиси сме готови.
Сопрете го!
ДОВЕРЛИВО
Ова нема да успее. Разбуди го.
Нема да се разбуди!
Затреси го! -Што? -Занишај го.
Се онесвести!
Дојдовте спремни, а?
Дури ни водачот на моето обезбедување не знае за станов.
Како го пронајдовте?
Тешко е за човек на вашата позиција да скрие вакво љубовно гнездо.
Особено кога е вклучена мажена жена. -Таа не би. -Епа, еве не.
Постои дилема. -Се приближуваат.
Го имате она по кое дојдовте. -Не е вистина.
Го изоставивте клучниот дел од информацијата, зар не?
Криевте нешто бидејќи знаевте што намерававме.
Прашањето е зошто воопшто не пуштивте. -Аудиција.
Аудиција за што? -Не е важно. Не поминавте.
Ја извлековме секоја информација која ја имавте таму.
Измамата беше очигледна.
Па, оставете ме на мира.
Се чини дека не разбирате, г-не Саито. Корпорацијата која не најми,
нема да прифати неуспех. Нема да издржиме два дена.
Коб...
По се изгледа, ќе морам да го сторам ова малку поедноставно.
Кажете ни што знаете! Кажете ни, веднаш!
Отсекогаш го мразев овој тепих.
Останата миризба, толку остар вез.
И во целост направен од волна.
Сега...
...лежам на полиестер.
Што значи...
...дека не лежам на мојот тепих, во мојот стан.
Ја докажавте својата репутација, г-не Коб.
Сеуште сонувам.
Како помина? -Не е добро.
Сон внатре во сонот, а?
Воодушевен сум.
Ама во мојот сон играте по мои правила.
Да. Но, видете, г-не Саито... -Не сме во вашиот сон. -Во мојот сме.
Серко! Како го заеба тепихот?! -Не сум јас крив. -Ти си архитектот!
Не знаев дека ќе го трие образот по него! -Доста!
Ти... Што беше она?
Држев се под контрола. -Како е кога не е под контрола?
Немаме време за ова.
Слегувам во Кјото.
Сигурно нема да го прегледува секое купе. -Не сакам возови. Слушајте...
Секој се грижи за себе.
Ало?
Здраво, татичко. -Здраво, тато.
Еј, дечки. Како сте?
Добро. -ОК, претпоставувам.
ОК?!
Кој тоа вели ОК? Ти ли си, Џејмс?
Да.
Кога ќе се вратиш дома, тато?
Не можам, душо. Не можам.
Не уште некое време, се сеќаваш?
Зошто?
Ви реков веќе. Ме нема бидејќи работам. Така?
Баба вели дека никогаш нема да се вратиш.
Филипа, ти ли си тоа? Дај ми ја баба на телефон, може ли?
Одмавнува со главата.
Да се надеваме дека се лаже во врска со тоа.
Татичко?
Да, Џејмс?
Дали мама е со тебе?
Џејмс, разговаравме за ова.
Мама повеќе не е овде.
Каде е?
Деца, доста е. Поздравете се.
Слушајте... Ќе пратам подароци по дедо, во ред?
А вие бидете добри...
Превозот ни е на кровот. -Добро.
Добро ли си? -Да, сум. Зошто?
Оној сонот... Мал се појави. -Жалам поради твојата нога.
Нема да се повтори. -Станува полошо, зар не?
Ќе добиеш само едно извинување, Артур.
Каде е Неш? -Не се појави. Ќе почекаш? -Не.
Требаше да ги предадеме плановите на Саито
за експанзијата на Кобел Инженеринг пред 2 часа.
Сега знаат дека не сме успеале. Време е да исчезнеме.
Каде ќе одиш? -Буенос Аирес.
Ќе се притаам таму, можеби ќе свршам некоја работа.
Ти? -Соединетите Држави. -Поздрави ги од мене.
Ве предаде. Дојде да моли за својот живот.
Значи, ви го нудам задоволството.
Тоа не е начинот на кој се справувам со нештата.
Што ќе му сторите? -Ништо.
Ама не можам да зборувам во име на Кобел Инженеринг.
Што сакате од нас?
Зачеток.
Можно ли е? -Секако дека не.
Ако можете да украдете идеја од нечиј ум, зошто да не би можеле да ја засадите?
Ќе ви всадам идеја. Ви велам: "Немојте да размислувате за слонови".
За што размислувате? -Слонови.
Така, но тоа не е ваша идеја бидејќи знаете дека јас сум ви ја дал.
Умот на субјектот секогаш го пронаоѓа изворот на идејата.
Вистинската инспирација е невозможно да се лажира.
Тоа не е вистина.
Може ли да го сторите тоа? -Ми нудите избор?
Бидејќи и сам можам да се справам со Кобел.
Тогаш имате избор. -Тогаш одбирам на заминам, г-не.
Кажете му на екипажот каде сакате да отидете.
Г-дине Коб?
Дали би сакале да отидете дома?
Во Америка?
Кај своите деца?
Не можете тоа да го исправите. Никој не може!
Токму како зачетокот. -Коб, ајде.
Колку е комплексна идејата? -Доволно едноставна.
Ниедна идеја не е едноставна кога мораш да ја всадиш во нечиј ум.
Мојот главен конкурент е болен старец.
Неговиот син наскоро ќе ја наследи целата корпорација.
Сакам тој да одлучи да го подели татковото царство.
Коб, треба да заминеме од ова. -Почекај.
Ако го направам ова... Ако би можел тоа да го сторам...
...потребна ми е гаранција.
Како да знам дека ќе го исполните ветеното? -Не знаете.
Ама можам. Па...
Сакаш ли да скокнеш од верата,
или да станеш старец исполнет со жалење,
кој чека да умре осамен.
Соберете го својот тим, г-не Коб. И помудро бирајте ги луѓето.
Знам колку сакаш да одиш дома.
Ова не може да се изведе. -Може.
Само мораме да отидеме доволно длабоко. -Не го знаеш тоа!
Сум го сторил порано.
На кого си го сторил тоа?
Зошто одиме во Париз?
Ќе ни биде потребен нов архитект.
Никогаш не си го сакал својот оддел, зар не?
Нема место за размислување во она складиште за метли.
Дали е сигурно да бидеш овде?
Екстрадицијата помеѓу Франција и САД е бирократска ноќна мора, го знаеш тоа.
Мислам дека би пронашле начин во твојот случај.
Види... Ги донесов овие за тебе да...
...им ги дадеш на децата кога ќе имаш можност.
Ќе треба повеќе од плишани играчки,
да ги убедиш тие деца дека сеуште имаат татко.
Јас само го работам она што го знам. Она што ти ме научи.
Никогаш не сум те научил да бидеш крадец. -Не.
Ме научи да управувам со човечките умови. Но после она што се случи,
постоеја многу легални начини да ја искористам таа вештина.
Што правиш овде, Дом?
Мислам дека го пронајдов патот до дома.
Тоа е работа за некои многу, многу моќни луѓе.
Луѓе кои верувам дека ќе ги средат моите оптужби трајно.
Но ми треба твојата помош. -Дојде да корумпираш еден од моите најбистри
и најдобри. -Не знаеш што нудам. Мораат да одлучат самите за себе.
Пари? -Не само пари. Се сеќаваш?
Тоа е можност да изградиш катедрали и цели градови. Нешта кои не постоеле.
Нешта кои не можеле да постојат во реалниот свет.
Значи, сакаш на некој друг да му дозволам
да те следи во твојата фантазија? -Нема да влезат во сонот, само...
Само ќе ги дизајнираат нивоата и ќе ги научам за соништата. Тоа е се.
Дизајнирај ги самиот.
Мал нема да ми дозволи.
Врати се во реалноста, Дом.
Те молам. -Реалноста?
Тие деца, твоите внуци, чекаат да им се врати таткото дома.
Тоа е нивната реалност.
А со оваа работа, со оваа последна работа, така ќе го остварам тоа.
Не би стоел овде да знаев за било кој друг начин.
Потребен ми е архитект кој е добар како што јас бев.
Имам некој подобар.
Аријадне...
Сакам да се запознаеш со г-дин Коб. -Мило ми е.
Ако имаш некоја минутка, г-дин Коб има бизнис понуда за тебе.
Стажирање? -Не баш.
Имам тест за тебе. -Нема ништо да ми кажете за ова претходно?
Пред да ја опишам работата морам да знам дали можеш да ја сработиш. -Зошто?
Не е баш сосема легално.
Имаш 2 минути да направиш лавиринт
за кој е потребно повеќе од минута за решавање.
Застани.
Повторно.
Застани.
Мораш подобро од тоа.
Тоа е веќе подобро.
Велат дека користиме само делче од целиот потенцијал на мозокот. Тоа е кога сме будни.
Кога спиеме умот може да ни направи речиси се. -Како?
Замисли дека дизајнираш зграда. Свесно го креираш секој аспект.
Но понекогаш се чини дека само од себе се креира, ако знаеш што мислам. -Да.
Како да откривам... -Искрена инспирација, така?
Кога сонуваме, нашиот ум константно го прави ова.
Го креираме и го перцепираме нашиот свет симултано.
Умот тоа добро ни го прави што не знаеме ни дека се случува.
Тоа ни дозволува да влеземе на сред тој процес. -Како?
Превземајќи го креативниот дел. Е за тука си ми потребна ти.
Ти го креираш светот на сонот. Ние го воведуваме субјектот во тој сон.
И тој го исполнува со својата подсвест.
Како можам да соберам доволно детали за да мислат дека тоа е реалност?
Соништата изгледаат реални кога сме во нив, така?
Дури тогаш кога ќе се разбудиме, сфаќаме дека е нешто чудно.
Да те прашам. Не се сеќаваш баш на почетокот на сонот, зар не?
Секогаш завршуваш на сред она што се случува. -Веројатно, да.
Па, како завршивме овде? -Дојдовме од...
Размисли, Аријадне. Како дојде овде?
Каде си сега?
Сонуваме? -Всушност, на сред работилница си сега, спиеш.
Ова ти е првата лекција за споделување на сонувањето.
Остани смирена.
Ако тоа е само сон, зошто ги...
Затоа што никогаш не е само сонот, зар не?
Лицето полно со стакла проклето боли.
Кога си во него, чувството е реално. -Затоа војската развила делено сонување.
Програма за тренинг на војниците да пукаат, да се бодат и да се дават едни со други.
Потоа се будат.
Како архитектите се вклучени во тоа?
Некој мораше да ги дизајнира соништата, така?
Дај ни уште пет минути. -Пет минути?!
Зборувавме најмалку саат време!
Во сонот умот ти функционира многу побрзо, поради тоа
времето изгледа побавно. -5 минути во реалниот свет е еден час во сон.
Да видиме што можеш да смислиш за 5 минути.
Го имаш основниот распоред.
Книжарница, кафулето... Речиси се е тука истотака.
Кои се овие луѓе? -Проекции на мојата подсвест. -Твојата?
Да. Запомни, ти си сонувачот. Ти си го изградила овој свет.
Јас сум субјектот, мојот ум го населува.
Буквално можеш да зборуваш со мојата подсвест. Тоа е
еден од начините на извлекување на информации од субјектот.
Што уште можеш да направиш?
Креирање на нешто сигурно, како...
Како сеф или затвор кои што умот автоматски ги полни
со информации кои сака да ги заштити.
Сфаќаш? -А ти се уфрлаш и ги крадеш? -Па...
Мислев дека просторот на сонот ќе биде во врска со перцепирањето, но
повеќе е во врска со чувствата.
Моето прашање е: Што се случува кога ќе почнеш
да се плеткаш во физичките закони?
Јако, зар не?
Да, така е.
Зошто сите гледаат во мене?
Затоа што мојата подсвест чувствува дека некој друг го креира овој свет.
Што повеќе ги менуваш нештата, толку побрзо се мешаат проекциите.
Мешаат? -Го чувствуваат туѓото тело на сонувачот.
Напаѓаат како што леукоцитите се борат со заразата. -Ќе не нападнат ли? -Не.
Само тебе.
Ова е одлично, но ти велам, ако продолжиш да менуваш вака...
Ќе и кажеш на својата подсвест да олади малку? -Тоа ми е подсвеста.
Се сеќаваш? Не можам да ја контролирам.
Многу импресивно.
Го познавам овој мост!
Местово е реално, зар не? -Да, одовде поминувам секој ден до колеџот.
Никогаш не рекреирај места од спомените! Секогаш замислувај нови места!
Мораш да почнеш од она што го знаеш, така? -Само користи детали!
Улична светилка, говорница, никогаш целосни области! -Зошто да не?
Затоа што градењето сон од памтења е најлесниот начин за губење на поимот
што е реалност, а што сон. -Тоа ти се случило тебе?
Слушај ме! Ова нема врска со мене, разбираш?
Затоа ти требам јас да ти изградам соништа?
Тргни се од неа! Оттргни се!
Мал! -Пуштете ме! -Мал! -Разбуди ме! -Мал! -Разбуди ме!
Еј, погледни ме. Добро си. Добро си.
Зошто не се разбудив?
Затоа што остана време на саатот.
Не можеш да се разбудиш внатре во сонот освен ако не умреш.
Ќе и треба тотем. -Што?!
Тотем. Тоа е... -Баш имаш некаква подсвест, Коб!
Шармантна е. -Гледам, си ја запознала г-ѓа Коб.
Таа е жена му? -Да. Значи, тотем...
Ти треба мал објект, по можност тежок.
Нешто што постојано ќе го имаш со себе, за кое
никој друг не знае. -Монета? -Не, мора да биде единствено.
Ова е исполнета коцка.
Не смеам да ти дозволам да ја допреш. Би ја изгубила целта.
Само јас го знам балансот и тежината на оваа коцка.
Така да кога ќе погледнеш во својот тотем,
ќе знаеш без сомнение дека не си во нечиј сон.
Не знам дали не можеш да видиш што се случува, или не сакаш,
ама Коб има сериозни проблеми кои сака да ги закопа таму долу.
И јас нема туку така да го отворам својот ум на некој таков.
Ќе се врати.
Никогаш немам видено некој толку брзо да сфати се.
Реалноста нема да и биде доволна. Кога ќе се врати...
Кога ќе се врати кажи и нека прави лавиринти.
Каде ќе бидеш ти? -Одам да го посетам Имс. -Имс?
Тој е во Момбаса. Кобалтовиот двор.
Потребен ризик. -Има доста добри крадци. -Не ни треба само крадец.
Ни треба кривосоздавач.
Триј ги колку сакаш, нема да се размножат.
Никогаш не знаеш. -Одиме на пијалак.
Ти частиш.
Спелувањето не ти се подобрило. -Одеби! -Каков ти е ракописот?
Читлив. -Добро. -Фала ви многу.
Зачеток. Пред да ми кажеш дека е невозможно...
Не, сосема е возможно. Само е проклето тешко.
Заинтересиран. Артур постојано вели дека не може. -Ах, Артур.
Сеуште работиш со него? -Добар е во тоа што го работи, така?
Ох, тој е најдобриот. Но, му недостига фантазија.
Не како тебе. -Слушај, за зачеток потребна ти е фантазија.
Да те прашам нешто.
Си го правел ли тоа порано? -Се обидовме.
Ја всадивме идејата, но не се прими. -Не сте ја всадиле доволно длабоко?
Не е во прашање само длабочината.
Потребна ти е наједноставната верзија на идејата за таа природно да се развива
во умот на субјектот. Многу е деликатно.
Па, која е таа идеја што мораш да ја всадиш?
Мораме да го натераме наследникот на голема корпорација да го подели татковото царство.
Тука имаш разни политички мотиви, антимонополистичка желба, итн.
Со сето тоа...
...препуштен си на милоста на предрасудите на субјектот.
Се што треба да сториш е да започнеш од апсолутните основи. -А тие се кои?
Односите со таткото.
Имаш хемичар? -Сеуште не. -Добро, овде е еден човек.
Јусуф. Тој прави свои верзии на соединенија.
Кога ќе ме однесеш таму? -Кога ќе се ослободиш од придружбата.
Човекот на шанкот. -Кобел Инженеринг.
Потерница на мене? Ме бараат мртов или жив? -Не знам.
Ќе видиме дали ќе почне да пука.
Направи збрка. Да се најдеме доле во барот за...
Пола час? -Овде? -Последното место на кое ќе помислат.
Добро.
Фреди! Фреди Симонс. Боже, тоа си ти, нели?
Не, не си.
Сега не сонуваш, а?
Сте за превоз, г-не Коб?
Што правите во Момбаса? -Ги штитам своите инвестиции.
Значи вака се ослободуваш од придружбата? -Различна придружба.
Коб рече дека ќе се вратиш.
Се обидував да не се враќам, но... -Но, нема ништо слично на тоа.
Тоа е само...
Чисто креирање.
Ќе погледнеме ли некои парадоксални архитектури?
Мораш да совладаш неколку трикови ако сакаш да изградиш три комплетни сонови.
Извинете.
Какви трикови?
Во сонот можеш да ја измамиш архитектурата до невозможни облици.
Тоа ти дозволува креирање на затворени линии, како Пенросовите степеници.
Бесконечни скали.
Гледаш?
Парадокс.
Па, затворената линија ќе ти помогне да ги маскираш
границите на сонот кој го креираш.
Колку големи мораат да бидат тие нивоа?
Од кат на зграда до цели градови.
Но мораат да бидат доволно комплицирани да можеме да се скриеме од проекцијата.
Лавиринт. -Точно. Лавиринт.
Колку лавиринтот е подобар...
-Толку повеќе имаме време пред да не фатат проекциите.
Токму така.
Твојата подсвест изгледа пријатна. -Чекај, ќе стане гадно.
Никој не сака некој да му чепка по умот.
Коб повеќе не може да гради, зар не?
Не знам дали може, ама нема.
Мисли дека е посигурно ако не ги знае плановите. -Зошто? -Не сака да ми каже.
Мислам дека е поради Мал. -Бившата жена? -Не му е бивша.
Сеуште се заедно. -Не...
Таа е мртва.
Тоа што го виде е нејзината проекција.
Каква беше кога беше жива? -Беше убава.
Барате хемичар? -Да.
Да направи соединение за работа? -И да оди на терен со нас.
Ретко одам на терен, г-дине Коб.
Ни требате да направите соединение прилагодено на нашите потреби.
А тие се? -Голема длабочина. -Сон внатре во сонот.
Две нивоа?
Три. -Не е возможно.
Толку соништа внатре во соновите е премногу нестабилно. -Можно е.
Само морате да го имате седативот. -Не, моќен седатив.
Тим од колку членови? -Пет. -Шест.
Единствениот начин да знам дека работата е завршена,
е ако дојдам со вас. -Нема место за туристи на ваква работа, г-не Саито.
Овој пат изгледа дека има.
Овој седатив мислам дека е добар за почеток.
Го користам секој ден. -За што? -Ќе ви покажам.
Можеби нема да сакате да видите.
После вас.
10-12... -Доаѓаат секој ден, да споделат сон.
Гледате? Многу стабилно.
Колку долго сонуваат? -3-4 часа секој ден.
За време на соништата? Со оваа комбинација?
40 часа, секој ден. -Како ли го прават тоа? -Кажете му, г-не Коб.
После некое време, единствено така можеш и да сонуваш.
Вам ви беше така, г-не Коб? -Доаѓаат секој ден овде за да спијат? -Не.
Доаѓаат за да се разбудат.
Сонот стана нивна реалност.
Кој сте вие да го кажете спротивното?
Да видиме што можеш.
Знаеш како да ме пронајдеш.
Знаеш што мораш да направиш.
Остро, зар не?
Добро ли сте, г-дине Коб?
Да, да.
Се е во ред.
Роберт Фишер.
Наследникот на енергетскиот конгломерат на Фишер Морис.
Што имате против овој г-дин Фишер? -Не е ваша работа.
Г-дине Саито, ова не е типична корпорациска шпионажа.
Барате зачеток од мене. Се надевам дека ја сфаќате тежината на тоа барање.
Семето кое ќе го засадиме во умот на овој човек ќе израсне во идеја.
Оваа идеја ќе го дефинира.
Можеби ќе дојде до промена...
Можеби ќе промени се во врска со него.
Ние сме последната фирма која стои помеѓу нив и целосната доминација на енергијата.
Не можеме веќе да се натпреваруваме.
Наскоро со енергијата ќе го управуваат пола свет.
Всушност, ќе станат нова велесила!
На светот му треба Роберт Фишер да го промени мислењето.
Тука ние влегуваме. Каков е односот на Фишер со таткото?
Кружат гласини дека односот е прилично комплициран.
Не можеме да работиме само на гласини, зар не?
Можете ли да ми дадете пристап до овој човек?
Браунинг. Десната рака на Фишер постариот.
Кумот на Фишер помладиот. -Мислам дека ќе биде можно.
Ако ги набавите вистинските препораки. -Препораки?
Тоа е нешто што мене ми е спацијалност, г-не Саито.
Не намирисувам договор овде. Одведете ме доле. -Г-не Браунинг.
Политиката на Морис Фишер е секогаш да се избегнува договорот.
Па... Може ли да ја споделиме твојата грижа директно со Морис?
Нема потреба. -Не, не, не. Мислам дека би требало.
Како му е?
Не сакам да му додевам беспотребно, ама...
Тоа мора да му е драг спомен. -Јас му го ставив ова до креветот.
Не ја ни забележал. -Роберт...
Мораме да разговараме за адвокатот. Знам дека ова е тешко... -Не сега.
Но е од исклучителна важност да почнеме...
Мршојадците кружат. Колку Фишер станува поболен,
толку помоќен станува Питер Браунинг.
Ја имав можноста да го набљудувам Браунинг.
Да го проучам физичкиот изглед, манирите, и така натаму.
Во првото ниво од сонот можам да го представувам Браунинг.
И да го сугерирам концептот во свесниот ум на Фишер.
Како ќе одиме низ нивото на неговата проекција, би требало да го врати тоа.
Така да сам на себе да си ја даде идејата. -Токму така.
Единствено само така ќе се прими. Мора сам да ја предизвика. -Имс.
Импресиониран сум.
Твоето одобрување е секогаш ценето, Артур. Благодарам.
Одиш на спиење сам? -Не, само експериментирав.
Не знаев дека има некој овде. -Работев на својот тотем.
Дај, да го погледнам.
Значи, учиш? -Одлично решение за следење на реалноста.
Твоја идеја беше? -Не.
Идеја на Мал, всушност. Овој...
Овој беше нејзин. Заврти го во сон и никогаш нема да падне.
Само се врти и врти.
Артур ми рече дека починала.
Како напредуваат лавиринтите?
Секое ниво е поврзано со делот на подсвеста на субјектот на која целиме.
Направив пониско ниво на болниците, за Фишер да го доведе својот татко.
Имам прашање во врска со овој распоред. -Не, не, не...
Не ми покажувај ништо одредено, само сонувачот треба да го знае распоредот.
Зошто тоа е толку важно? -Ако некој од нас ги внесе своите проекции,
не сакаме да ги знаат деталите на лавиринтот.
Сакаш да кажеш, ако ја внесеш Мал?
Не можеш да ја држиш подалеку, зар не? -Така.
Не можеш да градиш бидејќи ако ти го знаеш лавиринтот,
тогаш и таа го знае.
Тоа би ја саботирала целата операција.
Коб, знаат ли другите? -Не, не знаат. -Мораш да ги предупредиш,
ако стане полошо. -Никој не рече дека ќе стане полошо.
Морам да дојдам дома. Само тоа ми е важно во моментов.
Зошто не можеш да одиш дома?
Затоа што мислат дека јас сум ја убил.
Фала. -За што?
Што не праша дали сум ја убил.
Затоа мораме длабоко да ја всадиме во неговата подсвест.
Подсвеста е мотивирана од емоцијата, така?
Од таа причина мораме да пронајдеме начин
да го спроведеме ова во емоционален концепт.
Како да спроведеме бизнис стратегија во емоција? -Тоа ќе го откриеме, така?
Односот на Роберт со таткото е во најмала рака стресен.
Тоа можеби и не е лошо. Може да биде:
"Ќе ја растурам компанијата", само за да му напасти на стариот.
Не, затоа што мислам дека позитивната емоција ја победува негативната секогаш.
Сите сакаме помирување. Катарзи.
Роберт Фишер мора да има позитивна реакција на сето ова.
Обиди се со ова.
"Татко ми прифаќа дека сакам сам да креирам,
а не да одам по неговите стапки".
Би можело да успее. -"Можело"?
Ни треба нешто подобро од "можело". -Ти благодарам за твојот допринес, Артур.
Прости ми што сакам малку определување.
Определување? -Зачетокот нема врска со определувањето.
Кога ќе му влеземе во умот мораме да работиме со она што го имаме.
На горното ниво ќе го отвориме неговиот однос со таткото.
На пример: "Нема да одам по стапките на татко ми".
Па на следното ќе го нахраниме со: "Ќе креирам нешто за себе".
Потоа, додека да дојдеме до последното, ќе го извлечеме главното оружје.
"Мојот татко не сака јас да бидам како него". -Точно.
На 3-то ниво соништата ќе се нарушат при најмалата интерференција.
Седатив, за спиење.
За да овозможи три нивоа на сон ќе морам да го комбинирам
со екстремно моќен седатив.
Добра ноќ.
Соединението што ќе го користиме создава многу брза хемиска реакција
и ги забрзува функциите на мозокот.
Тоа ни дава повеќе време на секое ниво.
Мозочната функција во сонот ќе биде 20 пати поголема од нормалната.
Кога ќе влеземе во сон внатре во сонот, ефектот се засилува.
Три соништа, десет пати... -Извинете... Математиката не ми е силна страна.
Колку време е тоа?
Недела на првото ниво, шест месеци на другото.
На третото ниво... -Десет години.
Кој би сакал да остане заробен во сон десет години?
Зависи од сонот. -Кога ќе ја всадиме идејата, како ќе излеземе?
Се надевам дека имаш нешто попаметно на ум освен да ме застрелаш во глава.
Удар. -Што е удар?
Ова, Аријадне, би било удар.
Тоа чувство на паѓање те буди. Те буди од сонот.
Дали ќе го осетиме ударот при олку седативи?
Тоа е паметниот дел. -Направив седатив да не делува на чувството за рамнотежа.
Така, колку и да е длабок сонот,
спијачот сеуште го чувствува паѓањето.
Или потпирањето.
Трикот е во синхронизирање на ударот да продре во сите три нивоа.
Можеме да користиме музичко одбројување за синхронизација на различни удари.
Нема никакви закажани операции, закажано на забар, ништо.
Зарем не требаше да оди на операција на коленото? -Ништо.
Да го успиеме ни требаат... Најмалку десет часа.
Сиднеј до Лос Анџелес. Еден од најдолгите летови на светот.
Патува на секои две недели.
Сигурно лета со приватен авион.
Не, ако има неочекувани поправки.
Но мора да биде 747. -Зошто? -Бидејќи во него пилотската кабина е на врвот.
Првата класа е во носот на авионот. Никој нема да поминува.
Ама морате да ја купите целата класа.
И стјуардесите од првата класа. -Ја купив авиокомпанијата.
Ми се чинеше уредно.
Изгледа дека ги имаме нашите десет часа.
Аријадне... одлично сработено.
Знаеш како да ме пронајдеш.
Знаеш што мораш да сториш.
Се сеќаваш кога ме праша да се омажам за тебе?
Секако дека се сеќавам.
Рече дека си сонувал.
Остаревме заедно.
Сега можеме.
Не би смеела да бидеш овде.
Само сакав да видам какви тестови изведуваш секоја ноќ.
Ова нема врска со тебе. -Има врска со мене. Бараше да делиме соништа.
Не овие.
Овие се мои соништа.
Зошто си го правиш ова?
Единствено само така можам сеуште да сонувам.
Зошто ти е толку важно да сонуваш?
Во соништата сме сеуште заедно.
Ова не се само соништа. Ова се спомени.
Рече никогаш да не ги користиме спомените.
Знам дека реков. -Се обидуваш да ја одржиш во живот.
Не можеш да ја заборавиш.
Не сфаќаш. Жалам за овие моменти, спомени кои морам да ги променам.
Што има доле по кое жалиш?
Слушај, има едно нешто што мора да го сфатиш во врска со мене.
Ова е твојата куќа?
Моја и на Мал, да.
Каде е таа?
Ја нема повеќе.
Она е мојот син, Џејмс. Копа нешто. Можеби црви.
Тоа е Филипа.
Мислев да ги викнам, да се свртат и насмевнат, да ги видам тие...
...тие нивни преубави лица, но...
Предоцна е.
Сега или никогаш, Коб.
Почнав да паничам. Сфатив дека ќе зажалам за овој момент.
Морам да им ги видам лицата за последен пат.
Филипа! Влезете!
Но моментот помина.
Што и да сторам, не можам да го променам овој момент.
Тргнувам да ги повикам...
...а тие бегаат.
Никогаш повеќе нема да им ги видам лицата. Морам да се вратам дома.
Во реалниот свет.
Што правиш овде?
Се викам... -Знам која си. Што правиш овде?
Само се обидувам да разберам. -Како би разбрала?
Знаеш ли како е да бидеш љубовница?
Да бидеш пола целина?
Не?
Ќе ти раскажам една загатка.
Чекаш воз.
Воз кој ќе те однесе далеку.
Знаеш каде се надеваш дека возот ќе те однесе.
Ама, не си сигурна. Но, не е важно.
Како можеш да не се грижиш каде возот ќе те однесе?
Бидејќи ќе бидеме заедно.
Како можеше да ја доведеш овде, Дом? -Какво е ова место?
Ова е хотелот во кој ја поминавме годишнината. -Што се случило овде?
Вети! Вети!
Мораш да останеш овде, засега! -Рече дека ќе бидеме заедно!
Рече дека ќе остареме заедно! -Ќе се вратам по тебе.
Ветувам!
Мислиш дека можеш само да изградиш затвор
од помнења во кој ќе ја затвориш?
Навистина ли мислиш дека тоа ќе ја задржи?
Време е!
Морис Фишер само што умрел во Сиднеј.
Кога е погребот? -Четврток. Во Лос Анџелес.
Роберт ќе тргне со телото не подоцна од вторник.
Коб, одам со вас. -Не овој пат.
На тимот му треба некој кој разбира со што се бориш.
А тоа не мора да бидам јас. Но тогаш ќе мора да му го покажеш на Артур,
она што го видов.
Земете ни уште едно место во авионот.
Ако се качам на авионов, а вие не го испочитувате нашиот договор,
кога ќе слетаме ќе одам во затвор до крајот на животот.
Завршете ја работата во летот,
и ќе направам еден повик од авионот,
и нема да имате проблем да минете низ имиграционото.
Извинете. -О, да, се извинувам.
Извинете, мислам дека ова е ваше. Мора да ви испаднало.
Што ќе се напиете? -Вода, ве молам. -Вие? -Исто.
Благодарам. -Не можев а да не забележам, ама
да не сте случајно во род со Морис Фишер?
Да, тој е... Ми беше татко.
Беше многу инспиративна личност. Жалам за вашата загуба.
Повелете. -Благодарам.
За вашиот татко.
Нека почива во мир.
Не можеше да мочаш пред ова? -Извинете.
Премногу бесплатен шампањ во авионот, Јусуф? -Многу смешно.
Сигурно ќе му треба такси по ова време.
Серко! Еј, човеку, зошто... -Замини!
Такси! Благодарам.
Што правите? -Извинете, мислев дека е слободно. -Епа, не е.
Можеби можеме да го поделиме. -Можеби не. Може ли да сопрете и да...
Одлично.
Ајде!
Внатре има 500 долари. Паричникот вреди повеќе.
Можете да ме оставите на следниот семафор. -Се плашам...
Покриј го!
Што се случува?
Ова го нема во нацртите.
Коб? Коб?
Имс!
Добри ли сте? -Да, јас сум добро, добро сум.
Фишер е добро. Само ако не му се лоши од возењето. -Саито?
Однесете го Фишер во задната соба, веднаш!
Во задната соба! Мрднете!
Погоден е? Умира ли? -Не знам. -Исусе Христе!
Каде беше ти? Што ти се случи? -Не блокираше товарен воз.
Зошто ја стави пругата на сред раскрсница во центарот? -Не ја ставив.
Откаде ли дојде? -А да те прашам нешто јас? Зошто не нападнаа, а?
Тоа не беа нормални проекции! Тренирани се! -Во право си.
Како можат да бидат тренирани? -Извлекувачот ја научил подсвеста
на Фишер да се брани сама, па затоа подсвеста му се милитализира.
Тоа требаше да биде во извештаите. Жал ми е... -А зошто не е?
Смири се. -Не ми вели да се смирам! Ова беше твоја работа! Твоја одговорност!
Требаше темелно да го провериш минатото на Фишер!
Не сме спремни за вакво насилство! -Сме се справале со вакви обезбедувања и порано!
Ќе бидеме повнимателни и ќе биде добро! -Ова не беше дел од планот! Тој умира!
Извинете! -Немој... Не го прави тоа! -Во агонија е, го будам.
Нема да го разбуди. -Како тоа мислиш? -Нема. -Ако умреме во сон, се будиме.
Не од овој. Седативот е премногу силен.
Добро, тогаш што ќе се случи кога ќе умреме?
Ќе паднеме во лимб? -Сериозен си? -Лимб?
Неизграден простор на сонот. -Што има доле?
Само сурова бесконечна подсвест. Ништо нема доле.
Освен она што можеби останало од некој со кој го делиме сонот,
а кој бил заробен таму порано, што во нашиот слушај
си само ти. -Колку долго можеме да бидеме заробени таму?
Не треба ни да помислиме на бегство, додека седативот... -Колку долго?
Децении, можеби бесконечно! Незнам, прашај го него. Тој бил таму.
Да го однесеме горе. -Одлично.
Фала.
Значи, сега сме заробени во умот на Фишер и се бориме со неговата приватна армија,
и ако загинеме,
ќе бидеме изгубени во лимбот се додека мозокот не ни стане кајгана.
Донесете прва помош.
Знаеше за овие ризици и не ни кажа? -Мислев дека нема да се случат.
Не знаев дека ќе се справаме со многу пукање. -Немаше право.
Единствено само вака можеме да влеземе во трите нивоа. -А ти?
Знаеше за ова и молчеше? -Му верував! -Му веруваше? Што, ти ветил пола?
Не. Целото.
Рече дека веќе сте го сториле тоа. -Сме го сториле? Што? Со Мал?
Бидејќи тоа излезе многу добро! -Нема никаква врска со тоа.
Правев што морав за да се вратам кај своите деца. -Не донесе во воена зона,
без излез? -Има излез. Да продолжиме со работата, и да ја завршиме што побрзо.
Ќе излеземе користејќи удари исто како и претходно. -Заборави.
Ако одиме подлабоко се зголемува ризикот. Ова ќе го пропуштам, дечки.
Обезбедувањето на Фишер моментално не опколува.
10 часа лет е една недела на ова ниво.
Тоа значи дека секој од нас ќе биде убиен. Тоа ви го гарантирам.
Немаме друг избор освен да продолжиме и да го сработиме ова што побрзо.
Кон доле е единствениот пат кон напред.
Подгответе се. Ти, дојди. Да го протресеме.
Осигуран сум против киднапирања на 10 милиони.
Ова би требало да биде едноставно. -Замолчи! Нема да биде.
Канцеларијата на татко ти има сеф под полиците за книги. Ни треба комбинацијата.
Не знам за никаков сеф. -Тоа не значи дека не ја знаеш комбинацијата.
Кажи ни која е.
Не знам.
Добар извор ни кажа дека ја знаеш. -Да, кој извор?
Ова вреди 500 долари. -Што има внатре?
Пари, картички, личната карта и ова.
Корисно?
Можеби.
Настапуваш. Имаш саат време -Саат?
Требаше да имам цела ноќ за ова. -Саито не требаше да биде погоден во градите.
Имаш еден час да дознаеш нешто корисно. Те молам.
Што е тоа?
Добриот извор.
Само нека престанат.
Комбинацијата. -Не ја знам.
Зошто Браунинг вели дека ја знаеш? -Не знам.
Пуштете ме да зборувам со него и ќе откријам.
Еден час! Почнете да зборувате!
Во ред си? Добро си?
Копилињата ме тепаат веќе два дена!
Имаат некој со пристап до канцеларијата на татко ти и се обидуваат да го отворат сефот.
Мислеа дека јас ја знам шифрата, ама не ја знам! -Не ја знам ни јас.
Што?! Морис ми рече дека кога ќе почине
само ти ќе можеш да го отвориш. -Не. Никогаш не ми дал никаква шифра.
Можеби ти дал. Можеби не си знаел дека тоа е шифрата.
Што тогаш? -Не знам. Некоја значајна комбинација на броеви втемелени
на твоите искуства со Морис.
Немавме баш многу значајни искуства заедно.
Можеби после смртта на мајка ти.
Откако мајка ми умре, знаеш што ми рече?
"Роберт, навистина нема ништо што да се каже".
Го скршиле емоциите. -Имав 11 години.
Како му е? -Во големи болки е.
Кога ќе се спуштиме на пониско ниво, болката ќе биде помалку интензивна.
А ако умре?
Најлошото сценарио? Кога ќе се разбуди,
умот ќе му биде целосно празен. -Коб...
Сеедно ќе го испочитувам договорот. -Го ценам тоа, Саито.
Но кога ќе се разбудиш нема ни да се сеќаваш дека сме имале договор.
Лимбото ќе ти стане реалност. Толку долго ќе бидеш загубен доле што
ќе станеш старец. -Исполнет со жалење.
Што? Ќе мораш да умреш сам? -Не.
Ќе се вратам.
Повторно ќе бидеме млади заедно.
Дишете. -Овие луѓе ќе не убијат ако не им ја дадеме
шифрата. -Сакаат само откуп. -Ги чув!
Ќе не заклучат во комбено и ќе не фрлат во реката!
Во ред, што има во сефот?
Нешто за тебе.
Морис отсекогаш велеше дека тоа е најдрагоцениот подарок за тебе.
Завет. -Заветот на Морис е кај адвокатот. -Алтернативата е.
Ова ќе ја поништи другата ако тоа го сакаш.
Подели ги главните гранки на Фишер Кор. и стави крај на целото царство.
Да го уништам моето цело наследство.
Зошто би предложил такво нешто?
Едноставно не знам.
Те сакаше, Роберт. На својот начин.
На крајот...
...ме повика до својата смртна постела.
Едвај можеше да зборува.
Но успеа да ми го каже последното нешто.
Ме привлече кон себе.
И разбрав само...
...еден збор.
"Разочаран".
Кога си бил во лимб?
Можеби го убеди остатокот од тимот да продолжи со работа,
ама тие не ја знаат вистината. -Вистината?
Каква вистина? -Вистината дека секоја минута
можеш да го донесеш товарниот воз низ ѕидот.
Вистината дека Мал дивее низ твојата подсвест.
Вистината дека што подлабоко влегуваме во Фишер,
истотака влегуваме подлабоко во тебе.
Не сум сигурна дека ќе ни се допадне она што ќе го пронајдеме.
Работевме заедно.
Го истражувавме концептот на сон внатре во сонот. Јас сакав повеќе.
Сакав да одам подлабоко и подлабоко. Сакав да одам...
...понатаму.
Едноставно не го сфаќав концептот дека часовите
можат да се претворат во години доле.
Дека можеме да останеме заробени така што кога...
Кога ќе завршиме на крајбрежјето на сопствените подсвести...
...ќе го загубиме чувството за тоа што е реално.
Креиравме, изградивме свет за себе.
Работевме со години.
Изградивме сопствен свет.
Колку долго сте биле заробени таму?
Нешто околу 50 години.
Исусе.
Како го поднесовте тоа? -Не беше лошо. Напочетокот се чувствуваме како богови.
Preuzeto sa www.titlovi.com