Choć każdy z krajów świata,
chciałby dyskutować ten fakt,
my Francuzi znamy prawdę.
Najlepsze jedzenie jest we Francji.
A najlepsze jedzenie we Francji robi się w Paryżu.
Zaś najlepsze jedzenie w Paryżu jest serwowane,
przez szefa kuchni Augusta Gusteau.
Jego restauracja to smak Paryża.
Zarezerwowana na pięć miesięcy do przodu.
Znajduje się na szczycie najważniejszych przewodników kulinarnych
a konkurencja zielenieje z zazdrości.
To najmłodszy szef kuchni, który uzyskał poziom pięciu gwiazdek.
Jego książka "Każdy może gotować",
wspięła się na szczyty bestsellerów od pierwszego wydania.
Jednak nie wszyscy akceptują jego sukces.
Anton Ego – krytyk kulinarny.
Zabawny tytuł. "Każdy może gotować"
Bardziej zabawne jest to, że Gusteau wydaje się w to wierzyć.
Ja jednak traktuję gotowanie bardzo poważnie
i wiem, że nie każdy może to robić.
R A T A T O U I L L E
A to jestem ja.
Wydaje mi się, że powinienem odrobinę przemyśleć swoje życie.
Jaki jest mój problem?
Po pierwsze...
...jestem szczurem.
Co oznacza, że życie jest ciężkie.
Po drugie...
...mam wysoko rozwinięty zmysł smaku i węchu.
Mąka, jajka, cukier, wanilia.
O, i odrobina soku z cytryny.
Możesz to wszystko wywąchać?
Masz dar!
To jest mój brat Emile. Łatwo na nim zrobić wrażenie.
No i co z tego, to tylko zapach...
A to mój tata. Na nim nigdy nie można zrobić wrażenia.
Jest również liderem naszego stada.
Więc, co złego jest w dobrze rozwiniętych zmysłach?
Hola, hola. Nie jedz tego!
Co się tu dzieje?
Okazało się, że ten śmieszny zapach to trutka na szczury.
Nagle, tata przestał myśleć, że mój talent jest bezużyteczny.
Ze swoim darem czułem się całkiem dobrze.
Dopóki tata nie dał mi pracy.
Czyste.
To prawda. Zostałem wykrywaczem trucizny.
Niesamowicie czyste.
Czystowate.
Co znaczy... czyste.
No wiesz, czystowate jest bliskie czys...
Mniejsza z tym. Spadaj.
Cóż, mój tata był ze mnie dumny.
Nie czujesz się lepiej, Remy? Pomagasz w szlachetnej sprawie!
Szlachetnej? Jesteśmy złodziejami, tato.
I spójrzmy prawdzie w oczy, to co kradniemy to...
...śmieci!
Jaka kradzież, jeśli tego nikt nie chce?
Jeśli nikt tego nie chce, to czemu kradniemy?
Powiedzmy, że mamy różne punkty widzenia.
Tyle wiedziałem:
Skoro jesteś tym co jesz, to chciałem jeść tylko dobre żarcie.
- Ale dla mojego ojca... - Żarcie to paliwo!
Jak zaczniesz kaprysić co wrzucić na ruszta, to twój silnik zdechnie.
A teraz przymknij dziób i jedz swoje śmieci.
Skoro mamy być złodziejami, to czemu by nie ukraść...
...dobrego żarcia z kuchni, gdzie nic nie jest zatrute?
Po pierwsze: nie jesteśmy złodziejami.
Po drugie: trzymaj się z dala od kuchni i od ludzi.
To niebezpieczne.
Wiem, że powinienem nienawidzić ludzi, ale...
...jest w nich to coś.
Oni nie tylko egzystują. Odkrywają, tworzą.
Popatrzcie tylko, co robią z jedzeniem.
Jak mógłbym to opisać?
Dobre jedzenie jest jak muzyka, którą da się posmakować...
...kolor, który możesz wąchać.
Sama doskonałość wokół ciebie.
Musisz tylko pamiętać, by stanąć i delektować się!
Gusteau miał rację.
Zadziwiające.
Każda rzecz była zupełnie wyjątkowa.
Ale wystarczyło zmieszać je razem,
i już powstawało coś nowego.
Więc teraz miałem sekretne życie.
Jedynie Emile o tym wiedział.
Emile, Emile... Mam grzyba!
Chodź, jesteś dobry w chomikowaniu żarcia.
Pomóż mi znaleźć schowek na to.
On mnie nie rozumie, ale mogę być sobą przy nim.
Dlaczego tak chodzisz?
Nie chcę ciągle czyścić swoich łapek.
Czy pomyślałeś kiedyś, że tymi samymi łapkami chodzimy...
...a potem chwytamy jedzenie.
Myślałeś o tym, co wkładamy do naszych ust?
Cały czas.
Kiedy jem, nie chcę czuć posmaku tego, po czym chodzę.
Rób tak dalej, ale kiedy tata się dowie,
nie będzie zachwycony.
Co tam masz?
O kurcze, znalazłeś ser?
Nie jakiś tam ser. Toż to Tomme de Chevre du pays.
Przypasuje do mojego grzyba.
I...
...rozmaryn,
może, może z... kilkoma łodygami szczypiorku.
Więc daj to wszystko razem i ...
Nie będziemy tego jeść jak śmieci.
To jest wyjątkowe.
Ale mamy być z powrotem w domu przed zachodem słońca. Wiesz, że tata będzie...
Emile!
Mamy tutaj niewykorzystane możliwości!
Musimy to upiec.
Tylko pytanie jak to upieczemy...
Tak!
Ten dym doda niezłego aromatu. Powoli, lekko...
Burza się zbliża.
Hej, Remy, nie sądzisz, że nie powinniśmy być tak...
Musisz tego skosztować!
Jest...jest jakby lekko... przypalone, roztopione...
Smakuje nie całkiem jakby było wędzone. Ma pewien taki...bliżej nieokreślony...
Coś w rodzaju smaku "ba-boom". Nie sądzisz?
Jak byś go nazwał?
Pieruński?
Tak, pieruński! Musimy to powtórzyć.
Kiedy nadejdzie następna burza wdrapiemy się na dach,
i... odrobina szafranu, tak. Odrobina szafranu, to będzie to!
Szafran.
Dlaczego mam wrażenie, że...
- jest w kuchni? - Jest w kuchni!
Szafran, szafran.
Nie podoba mi się to! Ona się może obudzić!
Byłem tu miliony razy. Włącza kanał kulinarny i bum...
...nigdy się nie budzi
- Byłeś tu milion razy? - Mówię ci, szafran to będzie to.
Gusteau go uwielbia.
W porzą... A kim jest Gusteau?
To największy szef kuchni! Napisał tę książkę!
- Chwilunia, ty czytasz? - Nie do przesady.
O stary...A tata wie?
Mógłbym zapełnić książkę, tuzin książek rzeczami...
...o których tata nie wie.
Dlatego to jest sekret. Nasz sekret.
Nie lubię sekretów.
Całe to gotowanie, czytanie, oglądanie TV...
...kiedy czytamy i gotujemy.
Odczuwam to, jakbyś wciągał mnie w jakieś przestępstwo.
I ja ci na to pozwalam.
Ale dlaczego pozwalam?
Gdzie są te dzieciaki?
Płynny szafran, włoski! Gusteau mówi, że jest idealny.
Dobrze, że staruszka jest maniaczką jedzenia!
Ależ to Gusteau! Emile, popatrz!
Musisz mieć wyobraźnię. Mieć silną wolę,
...próbować rzeczy, które mogą nie wyjść.
Musisz łamać zasady niezależnie od tego,
...co mówią ludzie, czy skąd pochodzisz.
Ograniczeniem jest tylko twoja dusza.
Ale to co mówię jest prawdą. Każdy może gotować.
Ale tylko nieliczni mogą być mistrzami.
Czysta poezja.
Ale to był koniec.
Restauracja Gusteau utraciła jedną z gwiazdek,
...po ostrej opinii krytyka Antona Ego.
To był wielki cios dla Gusteau.
Ze złamanym sercem umarł niedługo potem,
...co zgodnie z tradycją zabrało kolejną gwiazdkę.
Gusteau nie żyje?
W nogi!
Nie prowadź jej do gniazda!
Remy, pomocy!
Nie idź do światła, bujaj się do mnie.
Złapię cię.
Emile, rozbujaj się!
Ewakucja! Kto żyw, do łodzi!
Książka.
Ruchy.
Chodźcie...!. Ruszać się...!
Wnieś pomost! Rusz to, rusz to!
Facet! Śpiesz się!
Odepchnij się. Naprzód.
- Weź dziecko. - Podaj mi łapę.
Zaczekajcie!
Wszyscy są? Nikogo nie brakuje?
- Gdzie jest Remy? - Jestem. Już płynę.
Już płynę!
Trzymaj się, synu. Dajcie coś, by się uchwycił.
Dalej, chłopcze. Wiosłuj!
Spręż się, sięgnij po to.
Dasz radę.
- Remy! - Tato!
Dalej Remy, dasz sobie radę.
- Chłopcy, zaczekajcie! - Remy, wiosłuj szybciej!
Nie odpływajcie. Zaczekajcie na mnie.
Tato?
Którędy?
Czekałem....
na dźwięk,
głos,
znak,
cokolwiek.
Jeżeli jesteś głodny, idź na górę i się rozejrzyj.
Dlaczego jesteś sam?
Właśnie straciłem rodzinę.
Wszystkich przyjaciół. Prawdopodobnie na zawsze.
Skąd wiesz?
Cóż, ja...
Jesteś ilustracją. Dlaczego do ciebie mówię?
Bo straciłeś rodzinę...
...i wszystkich przyjaciół. Jesteś samotny!
Tak...ale ty jesteś martwy!
To nie jest problem, kiedy duch jest żywy!
Jeżeli skoncentrujesz się tylko na tym co było,
nigdy nie zobaczysz tego, co leży przed tobą.
A teraz idź do góry i się rozejrzyj.
- Co ty robisz? - Jestem głodny.
Nie wiem, gdzie jestem, albo kiedy znowu znajdę jedzenie...
Remy, jesteś lepszy niż to!
Jesteś kucharzem. Kucharz tworzy, złodziej bierze!
Nie jesteś złodziejem.
Ale jestem głodny.
Jedzenie przyjdzie.
Zawsze przychodzi do tych, którzy kochają gotować.
- Myślisz, że żartuję? - Nie odważysz się.
Pies!
Paryż?
Cały ten czas byłem pod Paryżem?
Jest piękny.
Jest najpiękniejszy.
Gusteau's? Twoja restauracja?
Zaprowadziłeś mnie do niej?
Wydaje mi się, że tak! Jest tutaj! Zaprowadziłem cię!
Muszę to zobaczyć.
- Gotowane dla siódemki. - Zaraz będzie.
Szczupak na parze, raz! Robi się!
Potrzebuję więcej misek do zupy!
Potrzebuję dwa baranie udźce. Więcej porów.
Dwa łososie, trzy przybrania, trzy filety.
Zamówienie na przybrania, przyjęte.
Dwa zamówienia gotowe. Smażony łosoś.
Trzy filety, robi się. Potrzebuję blachy.
Siódemka wolna. Trzy przybrania gotowe.
Nie bałagań mi tu!
Czołem, szefie Skinner. Jak leci?
- Dzień dobry, szefie. - Witaj, szefie.
- Dobry wieczór, szefie. - Zamawiam dwa filety.
Spójrz szefie, kto tu jest!
Alfredo Linguini. Dzieciak Renaty.
- Witam. - Jak on urósł.
Kim jest Renata?
To dawna miłość Gusteau.
- A tak... jak się masz... - Linguini.
Rzeczywiście.
Miło, że wpadłeś.
- Jak tam u.... - Mojej matki?
- ...Renaty. - Tak, Renaty.
- Jak się miewa? - Dobrze, to znaczy...
Cóż, polepszyło się jej.
Zmarła.
- Tak mi przykro. - Niepotrzebnie.
Wierzyła w niebo, więc jest szczęśliwa.
Wierzysz w życie pozagrobowe...
Co to?
Zostawiła to dla ciebie. Chyba chciała mi pomóc.
Wiesz...w dostaniu pracy.
- Tutaj. - Ależ, oczywiście!
Gusteau nie zawahałby się. Syn Renaty najbardziej...
Tak, więc... zachowamy to i jak będzie coś odpowiedniego...
- Już go zatrudniłem. - Co takiego.
Jak śmiesz przyjmować kogoś bez mojego...
Potrzebujemy kogoś na zmywak.
A, pomywacz. Cóż...
W sam raz dla ciebie.
Trzymaj.
Nie mogę uwierzyć.
Prawdziwa wyśmienita restauracyjna kuchnia, na którą mogę patrzeć.
Czytałeś książkę. Sprawdzimy ile z niej wiesz.
Który z nich jest szefem?
- Tamten facet - Bardzo dobrze.
Kto jest następny w hierarchii?
Sous chef. To ten.
Jest odpowiedzialny za kuchnię,
kiedy szefa nie ma w pobliżu.
Sosiarz - odpowiedzialny za sosy. Bardzo ważny.
Chef de partie, pomocnik. Bardzo ważni.
Kuchcik, pomocnik kuchcika, oni gotują. Bardzo ważni.
Jesteś mądrym szczurem. A teraz, kto to jest?
On? Nikt ważny.
Mylisz się Jest częścią kuchni.
Jest sprzątaczem. Zmywa naczynia i myje podłogi.
- Nie jest kucharzem. - Ależ gotuje.
- Nie. - Skąd wiesz...
Jak zawsze mówiłem, każdy może gotować.
Tak, to że każdy może nie znaczy, że każdy powinien.
Cóż... to go nie powstrzymuje.
/Widzisz?
Co on robi?
Nie...
To straszne.
On psuje zupę i nikt tego nie widzi?
- To twoja restauracja, zrób coś. - Co ja mogę?
Jestem wytworem twojej wyobraźni.
On psuje zupę. Trzeba komuś powiedzieć!
Piątka wchodzi. Natychmiast!
Na co czekasz?
Jeżeli to ma być stałe zjawisko, to cię...
Napraw zupę, to twoja szansa.
Zupa!
Gdzie ta zupa?
Złaźcie z drogi!
Ruszaj się, zmywaku!
Gotowałeś?
Jak śmiesz gotować w mojej kuchni!
Skąd u ciebie ten tupet,
by próbować robić coś tak kosmicznie idiotycznego?
Powinienem cię wypatroszyć i poćwiartować!
I zrobię to! Prawo jest po mojej stronie.
Larousse, wypatrosz i poćwiartuj tego gnoja.
Potem wsadź go do prasy, by wycisnąć tłuszcz z jego głowy.
Co za głupoty wygadujesz?
Ale zupa!
Zupa? Zatrzymać tę zupę!
Kelner!
Linguini!
Jesteś zwolniony!
Z-W-O-L-N-I-O-N-Y
Chciała się widzieć z szefem kuchni.
Co powiedział klient?
To nie był klient! To był krytyk.
- Ego? - Solene LeClaire.
LeClaire?
- Co powiedziała? - Pochwaliła zupę.
- Zaczekaj! - Jak to?
To przez ciebie jestem w tym bagnie.
Cicho, rozmawiają o twojej zupie.
W co ty pogrywasz?
Wciąż jestem zwolniony?
Nie możesz go zwolnić!
Co?
LeClaire smakowało, tak? Pochwaliła cię.
Jeżeli napisze pochlebną recenzję i odkryje,
że zwolniłeś odpowiedzialnego za to kucharza...
- Zmywaka, a nie kucharza. - Zrobił coś, co ona lubi.
Jak możemy reprezentować Gusteau, skoro nie dajemy szansy temu,
w co on najszczerzej wierzył?
I w co on takiego wierzył, Mademoiselle Tatou?
Każdy może gotować.
Być może byłem troszkę zbyt ostry dla naszego nowego zmywaka.
Było to mocno ryzykowne i powinniśmy to nagrodzić
tak jak chciałby Gusteau.
Jeżeli chce pływać po niebezpiecznych wodach,
kim jesteśmy by mu zabronić?
Czy przypadkiem nie miałeś uciekać?
Tak!
A skoro ty broniłaś jego rozwojowej kulinarnej kariery,
to będziesz za niego odpowiedzialna.
Ktoś chce coś jeszcze?
Więc wracać do garów!
Albo jesteś szczęśliwy, albo bardzo nieszczęśliwy.
Zrobisz tę zupę jeszcze raz,
ale tym razem, będę miał cię na oku. Zwrócę bardzo dużą uwagę.
Być może jesteś kucharzem, lecz wiesz co ja myślę?
Myślę, że jesteś małym, śmierdzącym, zapchlonym...
S z c z u r!
- Daj mi to! - Złap go, Linguini!
Co z nim zrobić?
- Zabij to! - Teraz?
Coś ty, w kuchni? Oszalałeś?
Wiesz co by się stało,
gdyby się ktoś dowiedział, że mamy szczura w kuchni?
Zamknęliby nas.
Nasza reputacja ległaby w gruzach. Zniknęłyby wszystkie gwiazdki.
Wywieź go daleko stąd. Zabij go, pozbądź się go, idź!
Jejciu!
Nie patrz na mnie w taki sposób.
Nie jesteś jedynym w pułapce. Oni oczekują, że ponownie będę to gotował.
Chodzi mi o to, że nie jestem ambitny,
nie próbowałem gotować, nie chciałem tylko wpaść w kłopoty.
Ty maczałeś łapy w przyprawach.
Co tam wrzuciłeś? Oregano?
Nie? Rozmaryn?
To przyprawa, prawda?
Nie wrzucałeś tam rozmarynu?
To co tam pluskało i pływało i...
Potrzebuję tej roboty, z tylu już mnie wywalili.
Nie znam się na gotowaniu,
a teraz siedzę i gadam ze szczurem, tak jakbyś...
Przywidziało mi się?
Potakiwałeś?
Rozumiesz po ludzku?
Więc nie jestem szalony!
Czekaj chwilę.
Nie umiem gotować, prawda?
Ale ty...! Ty potrafisz.
Prawda?
Jesteś szczurem, na litość boską! Cokolwiek zrobiłeś, oni to pokochali.
To może zadziałać! Smakowała im ta zupa.
Smakowała im zupa.
Myślisz, że ugotujesz drugi raz taką samą?
Teraz cię wypuszczę.
Ale razem w tym siedzimy, prawda?
No właź!
Przeklęty, stary rupieć!
To jest moje mieszkanie.
Niewiele tego, ale wiesz...
...niewiele tego.
Mogło być gorzej.
Jest nawet światło i kanapa przed telewizorem, więc...
Co moje to i twoje.
Jesteś...
- To ten sen? - Najlepszy ze snów.
Ten, którym możemy się dzielić.
Ale czemu tutaj?
Dlaczego teraz?
Dlaczego nie?
/Dlaczego nie teraz?/
Gdzie znajdziesz lepsze miejsce aby śnić niż w Paryżu?
Dzień dobry, mały szefie.
Słońce już wysoko.
Och nie.
Idioto, wiedziałeś, że tak będzie.
Wpuściłeś szczura do mieszkania,
powiedziałeś, "co moje to twoje".
I jaja zniknęły.
Idiota ze mnie. Ukradł żarcie i uciekł.
Czego się spodziewałem? Nie mogłem zaufać szczurowi.
Cześć, czy to dla mnie?
Dobre, co tam wsadziłeś?
Gdzie to znalazłeś?
Posłuchaj...
Jest przepyszne, ale nie kradnij! Kupię trochę przypraw, dobra?
No nie. Spóźnimy się już pierwszego dnia!
Chodź, mały szefie.
Podobnie jak wielu innych krytyków,
nie odwiedzałam restauracji Gusteau po śmierci założyciela,
a jednak wczoraj doświadczyłam czegoś pieprznego, delikatnego i rewelacyjnego.
- Solene LeClaire? - Tak!
Na przekór innym, Gusteau ponownie zyskał naszą uwagę.
Poniewczasie, ale jednak zasłużył.
No więc...
Wiesz?
Wiem, że to głupie, ale żaden z nas nie może tego zrobić sam,
więc musimy zrobić to razem, racja?
Jesteś ze mną?
No to do dzieła.
Ja....
Witamy w piekle.
A teraz...zrób tę zupę jeszcze raz.
Masz tyle czasu ile chcesz, nawet cały tydzień, jeżeli musisz...
Zupa...
To nie będzie działać, mały szefie.
Wszystko stracę, jeżeli dalej będziemy tak postępować.
Musimy wymyślić coś lepszego.
Coś, co nie powoduje gryzienia, drapania i łaskotania
i latania po całym ciele.
Zero gryzienia.
Zero czmychania.
Zero czmychania i pomykania.
Rozumiesz mały szefie?
Mały szefie?
Jesteś głodny.
Więc jest tak:
Ty umiesz gotować, a ja wiem, jak się zachowywać...
...po ludzku.
Zatem musimy wymyślić system, żebym wykonywał twoje polecenia,
ale żeby nikt się nie zorientował, że jestem sterowany
przez małego, futrzastego.
Jestem szalony, po trzykroć szalony.
Rozmawiam w lodówce do szczura na temat gotowania.
Nigdy się z tego nie wyplączę.
Linguini?
Musimy się jakoś komunikować.
Nie mogę ciągle sprawdzać czy robię dobrze czy źle...
Szczur! Widziałem go.
- Szczur? - Tak szczur! Tuż obok ciebie.
Co ty tu robisz?
Zapoznaję się z warzywkami. Wiesz, warzywka i takie tam...
Wynocha!
Z warzywami możesz się zaprzyjaźnić szybciej niż myślisz.
Było blisko.
Nic ci nie jest?
Jak tyś to zrobił?
To jest dziwnie odruchowe.
Jedno spojrzenie i wiedziałem, że mieliśmy ten sam szalony pomysł.
Gdzie mnie zabierasz?
Chwila!
Czekaj, przykro mi.
Porto wytrawne.
To będzie to.
Gratuluję, byłeś w stanie powtórzyć swój przypadkowy sukces.
Ale trzeba czegoś więcej niż zupy,
jeżeli chcesz przetrwać w mojej kuchni, chłopcze.
Collete będzie odpowiedzialna za nauczenie ciebie
wszystkiego związanego z profesją.
Posłuchaj... Chcę, żebyś wiedziała,
jak zaszczycony się czuję mogąc studiować u...
To ty posłuchaj! Chcę abyś dokładnie wiedział,
z kim masz do czynienia. Ile widzisz tu kobiet?
No, ja...
Tylko mnie. Jak myślisz, dlaczego?
Ponieważ kuchnie posiadają przestarzałą organizację,
i są rządzone przez głupich, starych facetów.
Co oczywiście uczyniło ten świat niedostępnym dla kobiet.
- Więc dlaczego tak się dzieje? - Ponieważ ty...
Ponieważ haruję jak dziki wół,
i żaden zmywak nie będzie mi tu psuł szansy na sukces.
Rozumiesz?
Proste w gotowaniu, łatwe do jedzenia!
Gusteau wprowadza kuchnię chińską.
Ta-nio-chę.
- Doskonała robota ,François. - Wyśmienita, nieprawdaż?
Chcę, abyś popracował trochę nad moim nowym projektem:
’Kręcone przystawki’.
Jak rolady, tylko mniejsze.
Na jednego gryza.
A co w nim będzie?
Tanie kiełbaski w rzadkim cieście i głęboko usmażone.
No wiesz... Takie amerykańskie.
A potem pomyślimy nad zmianą twarzy firmy.
Albo zrobimy to na starej twarzy.
Tak jest, ale proszę z godnością.
Daj mi tu prawnika.
Jak stwierdza ten dokument, restauracja ma przejść na potomków Gusteau.
Chyba, że w ciągu dwóch lat, żaden się nie pojawi.
wtedy restauracja przejdzie w ręce aktualnego szefa kuchni,
- czyli ciebie. - Wiem, co jest w testamencie.
Jedyne co mnie obchodzi, to ten list.
Ten chłopiec wszystko zmienia?
- Nie ma wielkiego podobieństwa. - Nie ma żadnego.
To nie jest syn Gusteau, bo on nie miał dzieci.
I co teraz z umową?
Czas prawie się skończył i mam wszystko stracić?
Nagle pojawia się tu chłopiec
z listem od niedawno zmarłej matki, twierdzącej,
że Gusteau jest jego ojcem.
- To podejrzane. - To toczek Gusteau?
- Tak, tak - Mogę?
Oczywiście.
Napisała, że chłopiec nic nie wie.
Twierdzi, że nigdy mu nie powiedziała. Albo Gusteau prosił, żeby nie mówił?
Czego ona chce od ciebie?
Pracy dla chłopca.
- Tylko pracy? - No więc...Tak.
Więc póki tutaj pracuje miej na niego oko,
a ja w międzyczasie sprawdzę ile z tego jest prawdziwe.
I potrzebuję kilku próbek DNA od chłopca - włosów, śliny.
Zważ na moje słowa, wszystko to jest wysoce podejrzane.
On coś wie.
Wyluzuj, to zmywak. Widzę, że sobie z nim radzisz.
- Co ty wyprawiasz? - Kroję warzywa.
- Kroję warzywa? - Nie!
Marnujesz energię i czas.
Myślisz, że gotowanie to lekka praca?
Tak jak u mamy w kuchni?
U mamy zamówienia nie pojawiały się w ekspresowym tempie.
Tu każde danie jest inne, są różne czasy ich gotowania
ale muszą dotrzeć do klienta w tym samym czasie, gorące i smaczne.
Każda sekunda się liczy i nie możesz się lenić.
Co to jest?
Utrzymuj w czystości stanowisko pracy!
Kiedy nadejdzie pora posiłku, co się zdarzy?
Brudne naczynia będą przeszkadzały. Zlecenia się zgromadzą. Katastrofa,
więc zapamiętaj sobie: utrzymujesz czystość,
albo cię zabiję!
Twoje rękawy wyglądają ja obrzygane.
Trzymaj je blisko ciała. W ten sposób. Widzisz?
Zawsze wracaj do tej pozycji. Kucharze poruszają się szybko.
Ostre narzędzia, gorący metal są ich wrogiem.
Podwiń, a nie ulegniesz wypadkowi i mankiety będą czyste.
Więc zapamiętaj. Każdy szef kuchni ma czyste mankiety.
Znam charakter stylu Gusteau.
W każdym jego daniu było coś nieprzewidzianego.
Zademonstruję ci to. Pamiętam każdy jego przepis.
Zawsze zrób coś nieoczekiwanego.
Nie. Stosuj się do przepisu.
- Ale przed chwilą powiedziałaś... - To jego praca była nieprzewidywalna.
Naszą pracą jest trzymanie się przepisu.
Jak sprawdzisz czy chleb się nadaje?
Nie po zapachu, nie po kształcie,
a po dźwięku skórki. Posłuchaj...
Symfonia chrupkości. Tylko dobry chleb wydaje taki dźwięk.
Są tylko dwa sposoby na świeże warzywa.
Mieć najlepszy zbiór, samemu je hodując,
albo podpłacić sprzedawcę.
Najlepsze restauracje na tym bazują.
Ludzie uważają, że najlepsza kuchnia jest nadęta.
Więc szef też musi być nadęty. Ale nie do końca.
Lalo, uciekł z domu mając 12 lat. Zatrudnił się w cyrku, jako akrobata.
Gdy go wylali, zaczął romansować z córka żonglera.
Horst w przeszłości popełnił zbrodnię.
- Jaką? - Nie wiem.
Co go zapytam to zmienia wersję.
Defraudacja w dużej korporacji.
Obrabowałem drugi co do wielkości bank Francji,
używając długopisu.
Stworzyłem dziurę ozonową nad Avignonem.
Zabiłem człowieka. Tym oto kciukiem.
Nigdy nie graj w karty z Pompidou.
Wylali go z Las Vegas i Monte Carlo.
Larus przemycał broń dla ruchu oporu.
Dla którego?
Nie chce powiedzieć. Pewnie przegrali.
Jak widzisz jesteśmy artystami, piratami.
Jesteśmy więcej niż tylko kucharzami.
- Jesteśmy? - Tak.
Jesteś teraz jednym z nas.
Jesteśmy.
Przy okazji, dzięki za wszystkie rady dotyczące gotowania.
- Dzięki też... - Za co?
Za podziękowanie.
To szczur.
Upuściłem klucze.
Zdecydowali się państwo coś zamówić?
Wasza zupa jest doskonała, ale...
Zamawiamy ją za każdym razem.
- Co jeszcze macie? - Mamy doskonałe wątróbki.
Zostawmy wątróbki. Już nam spowszedniały.
Co nowego poleca szef?
- Żądają czegoś nowego! - Nowego?
- Co mam powiedzieć? - A co powiedziałeś?
- Że zapytam. - Co za głupoty wygadujesz?
- Goście chcą coś nowego. - Co powiedzieć?
- A co idioto powiedziałeś? - Że zapytam szefa.
To proste.
Weźcie jeden z przepisów Gusteau, którego nie robiliśmy od dawna i...
Oni znają to wszystko.
Smakuje im zupa Linguiniego.
Proszą o jego zupę?
Gościom smakuje jego zupa. Co panu szkodzi?
Można mu pozwolić.
Dobrze więc. Skoro chcą coś od szefa Linguiniego,
to powiedz im, że szef Linguini coś przygotuje...
specjalnie dla nich. Coś kompletnie z poza menu.
I nie zapomnij porządnie zestresować Jego wysokość.
Zrobi się.
Nadeszła szansa, byś nie marnował swojego talentu.
Przygotujesz coś znanego:
słodki chlebek a'la Gusteau. Collete cię poprowadzi.
Tak szefie.
A teraz do pracy. Pospieszcie się, goście są głodni.
Jesteś pewny?
Ostatnim razem, to była katastrofa. Nawet Gusteau tak powiedział.
Po prostu daj szefowi to, czego potrzebuje.
Chleb a la Gusteau:
Grasica cielęca, gotowana w morskiej wodzie z wodorostami,
z mackami mątwy, dziką różą, jajami małży i suszonymi białymi grzybami?
Oraz anchois sos z lukrecją?
Nie jestem pewna tej recepty, ale to Gusteau, więc...
Lalo!
Mamy jakieś cielęce żołądki?
Pewnie, że mamy!
Cielęce żołądki?
Zaraz wracam.
Hej, natrafiłem na to!
Nie przejmuj się mną.
Wpadłem tylko to pożyczyć.
Zaraz wracam.
Dziękuję.
Przepraszam, ale widocznie tego potrzebuję.
Wybiorę coś z tego.
Nabrałem trochę tych przypraw.
Co ty wyprawiasz? To miało być a la Gusteau.
To jest ta receptura.
On mówił o tłuszczu, nie o oliwie!
Improwizowałeś?
Nie ma czasu na eksperymenty. Goście czekają.
Masz rację. Powinienem ciebie słuchać.
- Przestań. - Ale co?
Zbzikowałeś? Przestań, cokolwiek robisz?
Gdzie jest specjalne zamówienie?
Się robi.
Myślałam, że razem w tym siedzimy.
- Bo siedzimy. - Co ty robisz?
Trudno to wytłumaczyć.
- Collete? - Już idę.
Zapomniałam sosu z lukrecji i sardeli.
Nawet się nie waż!
Ja nie, ja nie... ja...
Przepraszam.
Czy potrawa Linguiniego jest już gotowa?
Tak, jest tak zła, jak ją pamiętam.
- Właśnie podano ją - Kosztowałeś ją?
Oczywiście! Chłopak ją zmienił!
Co takiego? Jak to zmienił?
Jakoś udało mu się zmienić!
Niesłychane.
Bardzo im smakuje!
Linguini, mam następnych siedem zamówień.
To...wspaniale.
Zamówienie specjalne.
Specjalne...!
Zdrowie!
- Gratulacje, Panie Linguini. - Gratulacje, dla mnie?
Pij teraz. Jest radocha.
Przerwa, mały szefie. Zaczerpnij powietrza.
Naprawdę to dzisiaj zrobiliśmy.
Mam twój toczek.
A teraz na poważnie.
Mam ochotę na małą pogawędkę z tobą w moim biurze.
- Mam kłopoty? - Kłopoty? Skądże.
Trochę wina, przyjacielska rozmowa, tak po prostu...
Więc już nie przychodzi po rady do ciebie, co Collete?
Teraz ma tego, kogo mu potrzeba.
Wznieśmy toast za twój sukces, co Linguini?
Bardzo dobrze.
Ja tylko starałem się być miły. Prawie wcale nie piję.
Oczywiście, że nie.
Upadłbym na głowę, gdybym to wypił.
Ale musiałbyś być idiotą, by nie wypić tego.
Château Latour rocznik 61.
A ty, nie jesteś idiotą, panie Linguini.
Wypijmy za twoją nie-głupotę.
- Remy! - Emile?
Nie mogę w to uwierzyć. Ty żyjesz.
Myślałem, że cię nie zobaczę, że nie przeżyłeś skoku z wodospadu.
Co...ty jesz.?
Tak naprawdę to nie wiem.
Myślę, że to było... opakowanie z czegoś.
Co? Nie...
Jesteś teraz w Paryżu, chłopie. W moim mieście!
Żaden mój brat nie będzie w nim jadł odpadków.
Remy, kradniesz?
Powiedziałeś, że można ci ufać.
I można. To dla mojego brata.
Ale chłopak może stracić pracę.
Nic się nie stanie. Mam wszystko pod kontrolą.
- Więcej wina? - Nie powinienem, ale dobrze.
Więc, gdzie się uczyłeś?
Uczyłeś... Dobre sobie.
Chyba nie chcesz, abym uwierzył, że to twój pierwszy raz.
- Nie jest. - Wiedziałem!
To jest mój...
Piąty raz!
W poniedziałek był pierwszy raz.
Ale wynosiłem śmieci dużo dłużej niż to...
Tak, tak. Doleję ci wina.
Opowiedz mi o swoich zainteresowaniach,
na przykład o zwierzętach.
Co? O zwierzętach?
- Jakich zwie... - Obojętne.
Psach, kotach, królikach, świnkach morskich,...
... o szczurach.
Przyniosłem ci coś do...
Co to, to nie!
Natychmiast to wypluj.
Dam ci coś pysznego. Zamknij oczy.
A teraz, weź to i... Nie, nie, nie!
- Miałeś tego nie połykać! - Za późno.
Masz i żuj to powoli. Myśl tylko o smaku.
- Widzisz. - Nie bardzo.
Ten słodki smak, nieco solony, czujesz to?
Nie czuję nic z tych rzeczy.
Zamknij oczy, i spróbuj tego!
Zupełnie coś innego. Chrupiące, skończ gryźć.
Dobra.
Teraz spróbuj je razem.
Chyba coś w tym czuję, ale temu zaprzeczałem.
- Teraz mi smakuje. - Widzisz.
- Coś poczułem. - To jest to.
A teraz próbuj kombinacji, i odkrywaj ciesz się nimi.
Większość nie ma nazwy.
- Wydaje mi się... - Co takiego?
...że znowu się zgubiłem.
Ale to było interesujące. Najbardziej interesujące śmieci.
Rety, co my tu robimy!
Tato nie wie, że ty żyjesz. W kolonii wszyscy będą wzruszeni.
- Tak, ale... - No co?
Rzecz w tym, ja tak jakby muszę...
Co przedkładasz nad rodzinę? Co takiego jest ważniejsze?
Cóż...
Nie zaszkodziłoby złożyć wizyty.
- Miałeś kiedyś szczura? - Nie...
Pracowałeś z nimi w laboratorium?
Może je dokarmiałeś w jakiś sposób?
Nie, nie, jeszcze raz nie!
Wiesz coś o szczurach! Jestem tego pewien!
Wiem, że żaboja... dojadoja... ratatara...
A dlaczego to tak nazywają?
- Jak? - Ratatouille.
No bo ta nazwa nie jest smaczna. Dlaczego to tak nazywają?
Jeżeli masz nazywać jedzenie, powinieneś nadać mu przepyszną nazwę.
Ratatouille tak nie brzmi.
Brzmi jak rat [szczur] i patootie [pupcia]
Szczurza pupcia nie brzmi zachwycająco.
Niestety, skończyło nam się wino.
Mój syn szczęśliwie powrócił!
Staraliśmy się znaleźć zastępstwo za ciebie, ale to była katastrofa.
Nic nie było zatrute, dzięki Bogu,
ale nie było to łatwe.
Dla ciebie byłaby łatwizna.
Wiem, przepraszam tato!
Najważniejsze, że jesteś w swoim w domu.
- Co do tego.... - Schudłeś! Dlaczego?
Nie znalazłeś śmieci, czy po prostu zapach cię mdlił?
Ciężko było samemu tam w wielkim świecie?
Nie jestem dzieckiem...
Co u ciebie słychać?
...i umiem sam o siebie zadbać.
Mam mieszkanie niedaleko, więc będę w stanie was odwiedzać.
Nic tak nie przytłacza jak szara rzeczywis...
- Odwiedzać? - Często wpadnę, obiecuję!
- Nie zostajesz? - Nie.
To nic wielkiego tato. To jest...
Chyba nie myślałeś, że zostanę na zawsze.
- Ptaki muszą opuścić gniazdo. - Nie jesteśmy ptakami!
Jesteśmy szczurami!
Nie opuszczamy gniazd. Powiększamy je!
- Może jestem szczurem innego rodzaju. - Może wcale nim nie jesteś.
- Może nie byłoby to takie złe. - Może wystarczy tego na dzisiaj.
Szczury...Skupiamy się tylko na podkradaniu.
Mam tego dosyć.
Chcę działać, dać coś temu światu.
Mówisz jak człowiek.
Który nie jest tak zły, jak mówiłeś.
Ach tak... Skąd ta pewność?
Ale draka.
Miałem możliwość im się...
...przyglądać.
Z bardzo bliska. W pewnym sensie.
- Tak? A jak blisko? - Wystarczająco.
I wiesz... Nie są tacy źli, jak mówiłeś.
Chodź ze mną. Coś ci pokażę.
Wiecie...ja tu zostanę.
Zanim zamkniesz, upewnij się, że wszystkie podłogi są czyste.
Chcesz bym został i to wszystko posprzątał?
Czy to jakiś problem?
- Nie. - Dobry chłopiec.
Do jutra!
Jesteśmy na miejscu.
Przypatrz się dokładnie.
Tak się dzieje, gdy szczur czuje się odrobinę zbyt wygodnie wśród ludzi.
Świat, w którym żyjemy, należy do wroga.
TRUTKA NA SZCZURY
Musimy żyć ostrożnie.
Jesteśmy jedynymi w swoim rodzaju,
ale wszystko jest ustawione.
Mamy tylko siebie.
Nie.
Co?
Nie!
Ja w to nie wierzę, Mówisz mi, że przyszłość...
może być... jeszcze gorsza?
To droga, którą kroczy świat, nie możesz zmienić natury.
Natura to zmiany.
Żyjemy pod jej wpływem.
Zaczyna się, gdy podejmujemy decyzje.
Dokąd idziesz?
Przed siebie. Szukać szczęścia.
Przystopuj.
Dzień dobry.
Więc... szef kuchni...
Zaprosił cię na drinka?
Dobrze mówię?
I co powiedział?
Co?
Nie możesz mi powiedzić?
Wybacz, że chciałam się dowiedzieć o waszych tajemniczych rozmowach.
Teraz rozumiem.
Nauczyłeś się ode mnie kilku kulinarnych sztuczek
i teraz masz mnie gdzieś.
Obudź się.
Myślałam, że jesteś inny.
Myślałam, że myślałeś, że ja jestem inna.
Nie musiałam ci pomagać!
Jeżeli byłabym egoistką to pozwoliłabym ci utonąć.
Ale...
...chciałam, aby ci się udało.
Polubiłam cię.
Mój błąd.
Collete...Zaczekaj!
To koniec mały szefie. Nie mogę więcej tego robić.
Zaczekaj, nie odjeżdżaj! Zaczekaj chwilę.
Nie mam gadanego, w gotowaniu też nie jestem dobry.
Przynajmniej nie bez twojej pomocy.
Nienawidzę fałszywej skromności.
To tylko inny sposób kłamania.
- Posiadasz talent. - To nie ja go mam!
Naprawdę, to nie ja.
Kiedy dodałem tam trochę kawioru,
zamiast trzymać się przepisu jak mówiłaś.
To też nie byłem ja.
Co masz na myśli?
To, że sam bym na to nie wpadł.
To, że za twoją radą zastosowałbym się do przepisu.
Poszedłbym za twoją radą na koniec świata,
ponieważ kocham...
- ...twoje rady - Ale?
- Ale ja mam... - Nie rób tego.
Mam sekret.
Jest trochę denerwujący.
- Mam sz.. - Co takiego?
Mam szcz...
- Masz szczypawkę? - Ależ nie!
Mam takiego małego, małego...
...szefa, który mówi, co mam robić.
- Małego... szefa - Zgadza się.
Jest...
Jest tutaj.
W twojej głowie?
Dlaczego tak trudno mi z tobą rozmawiać?
Dobra, kawa na ławę.
Inspirujesz mnie.
Zamierzam zaryzykować wszystko.
Wiem, że wyjdę na największego debila we wszechświecie,
jakiego spotkałaś.
Chcesz wiedzieć, dlaczego tak szybko się uczę?
Wiesz, czemu jestem takim dobrym kucharzem?
Nie śmiej się. Zamierzam ci pokazać.
Nie, nie!
- O co chodzi, Ambrister? - Chodzi o Gusteau.
- Nareszcie zamykają interes. - Nie...
- Mają kłopoty finansowe? - Nie. Są...
Ogłosili nową linię potraw z mikrofalówki?
No co? Wyduś z siebie to wreszcie.
Powrócił... jest popularny!
- Nie pisałem o Gusteau od lat. - Skądże.
Moja ostatnia recenzja przeklęła ich dla turystytki.
Tak.
Powiedziałem: Gusteau ostatecznie znalazł pełnoprawne miejsce w historii,
pospołu z równie sławnym szefem kuchni, Monsieur Boyardee.
Touché...
Tak to zostawiłem, to były moje ostatnie słowa.
- Te "ostatnie słowa". - Tak.
Więc powiedz mi Ambrister... Jak mogła znowu stać się popularna?
Nie, nie, nie...
DNA pasuje, historia sprawdzona. Wszystko się łączy, to syn Gusteau.
Ale to po prostu nie mogło się zdarzyć.
To wszystko było ustawione. Chłopak wie!
Widzisz go tam - rżnie głupa.
Bawi się moim umysłem jak kot myszką.
- Jak.. czymś tam? - Struną?
Tak, zgrywa idiotę.
Torturuje mnie szczurami.
- Szczurami? - Tak, współpracuje z nimi,
Zadaje się z nimi. I chce żebym myślał, że to jest ważne.
- Szczury? - Dokładnie!
Szczury są ważne?
Oczywiście, że nie! Tylko chce, abym ja tak myślał!
Widzę wszystkie jego podstępy. Razem z chłopcem, w pierwszą noc pojawił się szczur.
Rozkazałem mu zabić go,
a teraz chce, bym go wszędzie widział!
O, jest tutaj.
Nie, tutaj jest.
Przywidziało mi się, zwariowałem? Jest ten szczur-widmo, czy nie?
Nie dam się nabrać na jego małą grę w...
Powinienem się martwić?
O ciebie?
Nie mogę go zwolnić, przyciągnął uwagę.
Jeśli to zrobię, będą pytać "dlaczego"?
To ostatnia rzecz, jakiej bym chciał.
Co w tym złego? Dobrze jest mieć prasę,
i aby Gusteau pojawiał się w nagłówkach.
Nie jego twarz! Gusteau już ją ma.
Jest dobroduszna, miła, znajoma. I sprzedająca burritos!
Miliony, miliony burritos!
Termin mija za trzy dni. Potem możesz go zwolnić.
Nieważne jak był wartościowy. I tak nikt się nie dowie.
Obawiałem się o próbkę włosów, którą mi dałeś.
Musiałem odesłać ją do laboratorium.
Dlaczego?
Bo za pierwszym razem zidentyfikowali ją jako włosy gryzonia.
- To nie! - Dlaczego.
Spróbuj to! Jest lepsze.
Dobrze, ponieważ ty...
Szczur!
Obrzydliwe małe stworzenia.
Przypomniało mi się, jakie to wszystko było kruche.
Jak świat na mój widok, okazał nienawiść.
I to nie stawało się lepsze.
Remy.
Mały braciszek.
Baliśmy się, że już u nas się nie pojawisz.
Witaj Remy, co porabiasz?
Powiedziałeś im?
Przecież mówiłem, żebyś tego nie robił.
Znasz tych gości.
To moi przyjaciele, nie mogłem im ściemniać.
- Dobra, przepraszam. - Nie przepraszaj mnie.
- Im to powiedz. - Jakiś problem?
Nie ma żadnego. Poczekajcie tutaj.
Zamknięte?
Remy, co ty tu robisz?
Dobra, dobra. Emile pojawił się tu...
Mówiłem mu, żeby nie mówił.
Powiedziałem jemu, a on wypaplał do...
To katastrofa.
Tak czy siak: są tutaj, głodni,
a chłodnia jest zamknięta i potrzebuję klucza.
- Chcą, abyś ukradł jedzenie? - Tak, nie, to nie..
To jest skomplikowane. To rodzina.
- Oni nie maja twoich ideałów. - Ideałów?
Gdyby szef Fancy Panty miał jakieś, to stałby tu i sprzedawał barbecue?
- Albo buritto z mikrofalówki? - Albo, Tooth, kurze udka?
Francuskie, jak zalewajka.
Coming Soon!
- Wymyślamy nowe sposoby sprzedaży. - Chcecie skosztować potrawki?
Nie panuję nad wykorzystywaniem mojego image. Jestem martwy.
Przymknijcie się!
Muszę pomyśleć.
Jeżeli nie uda mi się utrzymać spokoju...
w całym klanie, już po mnie. Z ich pustymi brzuchami...
Tu jest klucz!
To twój testament!
To interesujące.
Będzie ci przeszkadzać, jeżeli...?
Wcale nie.
Linguini?
Dlaczego Linguini jest w teczce z twoim testamentem?
To kiedyś było moje biuro.
Drogi panie Skinner, nazywam się Raveta Linguini. Przed kilku laty...
...otworzyć dwa lata po mojej śmierci.
pozostawiam w spadku żyjącym potomkom
Poświadczam z całą stanowczością
...powierzam Alfreda
...jeżeli nie pojawi się żaden spadkobierca w dwa lata od mojej śmierci
Alfredo jest synem Gusteau
- To twój syn? - Mam syna?
- Jak mogłeś tego nie wiedzieć? - Jestem wymysłem twojej wyobraźni.
Ty nie wiesz, a ja mam wiedzieć?
Twój syn to prawowity dziedzic tej restauracji.
No nie, szczur!
- Przepraszam szefie. - Ukradł moje dokumenty!
- On ucieka. - Ależ, szefie...!
Ty!
Wynoś się z mojego gabinetu!
To nie twój gabinet. Jest jego.
- Za restaurację! - Do dna, Linguini.
Syn Gusteau, obiecujący szef kuchni, przejmuje restaurację ojca.
Linguini kończy z mrożonkami.
Nowy właściciel, Nowy Gusteau.
Gusteau wschodzącą gwiazdą.
- Szefie kuchni... - Panie Linguini...
Twój awans był błyskawiczny, mimo, że nie masz praktyki.
- Jaki jest sekret twojego geniuszu? - Sekret? Chcecie prawdy?
Jestem synem Gusteau! Myślę, że mam to we krwi!
Ale jeszcze do niedawna nie byłeś tego świadom.
Nie.
I to w rezultacie doprowadziło do przejęcia tej restauracji przez ciebie.
Jak się dowiedziałeś?
Cóż...jakaś moja część to wiedziała.
Ta, odziedziczona po Gusteau.
Skąd czerpiesz inspirację?
Inspiracja ma wiele imion.
Moja nazywa się Collete.
Co takiego?
Coś utknęło mi w zębie.
- Sanepid... - Uprzejmie donoszę...
...o pladze szczurów.
Opanowała moją rest...
- Restaurację Gusteau. - Gusteau, tak?
Sprawdzę w kajecie. Możliwy termin jest...
- ...za trzy miesiące. - Musi być natychmiast!
Dostałem Pańską informację.
Jeśli ktoś odwoła, to pana przesunę.
Ale ten szczur... Ja muszę...
On ukradł mój dokument.
- Pora już otwierać. - Powinien skończyć godzinę temu.
Witaj ukochana, dołącz do nas.
Właśnie mówiliśmy o mojej inspiracji.
Zapewne o twoim małym szefie.
Skądże, najdroższa, myślałem o tobie.
- To on - Ego.
To Anton Ego.
Krytyk Ego.
Pan zapewne nazywa się Linguini.
Witam.
Przepraszam, że przerywam przedwczesne świętowanie.
Ale doszedłem do wniosku, że będzie fair, dać ci szansę,
skoro jesteś nowy w tej grze.
- Grze? - Tak.
I na dodatek, grałeś bez przeciwnika,
co, jak się domyślasz, jest wbrew zasadom.
Jesteś Anton Ego.
Za wolno myślisz, żeby zrobić karierę.
A ty jesteś za chudy, jak na lubiącego jedzenie.
Ja nie lubię jedzenia, ja je kocham!
A jeśli go nie kocham, to nie przełykam.
Powrócę jutro wieczorem z dużymi oczekiwaniami.
Módl się, abyś mnie nie zawiódł.
Nie chcemy być niegrzeczni, ale jesteśmy we Francji,
i jest pora obiadu.
Powiedziała, że to czas obiadu i jesteśmy Francuzami.
Co tak na mnie patrzysz?
Rozpraszałeś mnie przed prasą.
Jak miałem się skoncentrować, gdy wyrywałeś mi włosy z głowy?
A twoja opinia, nie jest jedyną, która się tu liczy.
Collete też zna się na gotowaniu.
Dobra, to koniec!
Weź sobie wolne, szefie!
Nie jestem marionetką,
a ty nie jesteś lalkarzem do kierowania mną.
To szczur jest kucharzem.
Muszę mieć jasny umysł.
Ego wraca, a ja muszę się skupić.
Ty głupcze... Ty idio...
Kurcze, wcześniej tego nie widziałem.
Tak to jest, jak się bywa pluszowym króliczkiem, czy coś.
Przykro mi, Remy. Znam takich facetów. Ograniczyłeś...
Nie przejmuj się, w porządku.
Byłem egoistą. Jesteście głodni?
Nie nabierasz?
Dobra, ja stawiam.
Przyjdziemy tu po zamknięciu.
Powiedzcie też tacie, by przyprowadził całą rodzinę.
Mały szefie?
Wspaniale synu. To moja praca.
Jednak mówiłeś prawdę.
Mały szefie?
Witaj mały szefie.
Myślałem, że wróciłeś do apartamentu.
A kiedy nie zastałem ciebie, sam nie wiem...
Nie było właściwe zostawić wszystkiego, tak jak to zrobiliśmy, więc...
Posłuchaj...
Nie chciałem z tobą walczyć. Byłem pod dużą presją.
Bo wszystko się zmieniło w krótkim czasie.
Stałem się nagle Gusteau i musiałem nim być. No wiesz...
Ludzie zawiedliby się.
To niesamowite.
A nigdy nikt się na mnie nie zawiódł,
bo nikt nie oczekiwał ode mnie niczego wartościowego.
I jeżeli teraz czegoś ode mnie oczekują,...
...to tylko dzięki tobie.
Nie byłem sprawiedliwy.
Nigdy mnie nie zawiodłeś i nie powinienem nigdy zapomnieć,...
...że jesteś dobrym przyjacielem.
Najbardziej honorowym, którego mógłbym poprosić...
Co to jest?
O co biega?
Kradniesz jedzenie? Jak możesz?
Myślałem, że jesteś moim przyjacielem, zaufałem ci.
Wynoś się, razem ze swoimi szczurzymi kolegami.
I nie wracaj, bo potraktuję cię tak,
jak restauracje powinny traktować szkodniki.
Masz rację tato. Łudziłem się.
Jesteśmy, kim jesteśmy. A jesteśmy szczurami.
On niedługo wyjdzie i ja wiem, jak się tam dostać.
Pokażę wam.
- Nie idziesz? - Straciłem apetyt.
Wybrał pan już coś na dzisiejszy wieczór?
Chcę twojego serca, pieczonego w sosie własnym.
Wejść.
Dziś jest wielki dzień! Powinieneś im coś powiedzieć.
Ale co?
Jesteś szefem. Zainspiruj ich.
Uwaga...
Proszę wszystkich o uwagę!
Dzisiaj jest wielka noc. Apetyt przychodzi i ma wielkie ego.
Znaczy EGO. On przychodzi, ten krytyk.
I ma zamiar zamówić coś...
...coś z naszego menu.
I musimy to ugotować.
Chyba, że zamówi coś na zimno.
Naprawdę nie możesz go zostawić.
Nie powinieneś przychodzić w czasie pracy restauracji.
- To niebezpieczne - Jestem głodny.
I nie potrzebuję stamtąd jedzenia, aby być szczęśliwym.
Kluczem jest to, by nie być zbyt wybrednym.
- Popatrz. - Zaczekaj!
- O nie! Co robimy? - Pójdę po ojca.
Może i jesteś wielkim szefem, ale jesteś ciągle tylko szczurem.
Pewnie, że odebrał gwiazdkę tej restauracji, gdy był tu ostatnio.
Pewnie, że zabił Gust... tatę.
To bardzo złe przemówienie.
- Ale powiem wam jedną rzecz! - Są zamówienia!
Ego jest po prostu kolejnym klientem.
Zabierać się za gary!
Tak, właśnie...
Tak trzymać.
Zatem zawrzyjmy umowę.
Stworzysz dla mnie, nową linię produkcyjną dań z mrożonek,
a ja w zamian za to...
...nie zabiję cię!
Do zobaczenia, szczurku!
Więc wybrał pan już coś do jedzenia?
Wydaje mi się, że tak.
Po tych wszystkich przecenionych opiniach
na temat waszego nowego kucharza,
wiesz, czego pragnę?
Odrobinę wizji. Tak, właśnie.
Doskonałej, wyważonej w sezonie wizji,
i sugeruję wino zanim ją zobaczę.
- Co pan chciał? - Wizję: świeżą i smaczną.
Jestem trochę...
Więc trudno...
Skoro nie macie pomysłu na wizję,
podobnie jak reszta ludzi w tym cholernym mieście,
zaproponuję umowę.
Wy zaofiarujecie jedzenie, ja zaoferuję wizję.
Co doskonale będzie współgrać z Chateau Blanc rocznik 1947.
Obawiam się, że... pański obiad właściwie?
Powiedz kucharzowi, Linguiniemu,
że zjem wszystko, co tylko odważy mi się podać.
Powiedz mu, by mnie zaskoczył swoim najlepszym daniem.
Zamawiam to samo, cokolwiek tamten zamówił.
A więc, poddajemy się.
- Czemu tak mówisz? - Jesteśmy w klatce, w bagażniku.
Czekając na przyszłość mrożonek.
To ja jestem w klatce. To ja się poddaję.
Ty jesteś wolny.
Jestem tylko tak wolny, jak twoja wyobraźnia mi pozwala,
tak jak wolny jesteś ty!
Proszę, mam dosyć udawania.
Udawałem szczura dla mojego ojca.
Udawałem człowieka dla Linguini.
Udawałem, że istniejesz, abym miał z kim pogadać.
Mówisz mi tylko rzeczy, które znam.
Wiem kim jestem.
Dlaczego ty mi to mówisz?
Dlaczego muszę udawać?
Ale nie udawałeś. Nigdy.
Nie.
W ten drugi koniec.
Tato!
- Cześć mały bracie! - Emile!
Kocham was chłopaki!
- Gdzie idziesz? - Do restauracji.
- Nie poradzą sobie beze mnie! - Co cię to obchodzi?
Ponieważ jestem kucharzem.
To jest twój przepis.
Nie znasz własnego przepisu?
Nie zapisałem go. Sam do mnie przyszedł.
Więc niech znowuż przyjdzie, bo zaraz cię tu...
- Gdzie moje zamówienie? - Nie możemy podać czegoś innego?
- Czego ja nie wynalazłem? - To jest obrzydliwe.
Zaproponujcie coś innego. Mówcie, że się skończyło.
Dopiero dodaliśmy do menu.
Mam pomysł. Podajmy im to, co zamówili!
Zrobimy. Tylko powiedz co?
- Nie wiem, co zrobiłem. - Powiedz to gościom.
Więc powiedz, powiedz, że...
Remy nie bądź głupi! Zatrzymaj się.
Nie mówimy o nim.
Mówimy o tym, co powinniśmy zrobić...
Szczury!
Nie ważcie się!
Dzięki za powrót, mały szefie.
Wiem, że to brzmi jak obłęd,
ale prawda czasami brzmi jak szaleństwo.
Co nie znaczy, że nie jest prawdziwa.
A prawda...
Prawda jest taka, że wcale nie mam talentu.
Ale ten szczur... To on stoi za przepisami.
On jest kucharzem. Tym prawdziwym.
Ukrywał się pod moim toczkiem.
Kontrolował moje ruchy.
Jest powodem, że mogę ugotować jedzenie, które wszystkich zachwyca.
Potwierdzeniem jest Ego, tam za tymi drzwiami.
Wasze uznanie dla mnie należy się jego talentowi.
Wiem, że trudno w to uwierzyć, ale uwierzyliście, że potrafię gotować.
To działa. Jest szalone, ale działa.
Możemy być najlepszą restauracją w Paryżu,
a ten szczur, ten genialny mały szef,
może nas tam zaprowadzić.
Co wy na to? Jesteście ze mną?
Każdy może GOTOWAĆ.
Tato!
Tato, nie wiem co powiedzieć.
Myliłem się odnośnie twojego kolegi.
I w stosunku do ciebie.
Nie chcę, abyś myślał, że przedłożyłem to ponad rodzinę.
Nie mogę wybierać z dwóch połówek siebie.
Nie mówię o gotowaniu.
Mówię o odwadze.
Czy to naprawdę takie ważne dla ciebie?
Nie jesteśmy kucharzami, ale jesteśmy rodziną.
Powiedz, co trzeba zrobić, a my to wykonamy.
- Zatrzymać inspektora! - Za mną chłopaki. Naprzód!
Reszta zostaje pomagać.
OBOWIĄZUJE MYCIE RĄK
Grupa 3, idzie na stanowisko ryb!
Grupa 4, na pieczyste!
Grupa 5, grill!
Grupa 6, sosy!
Jazda na stanowiska! Ruchy...!
Każdy z was może chodzić na dwóch łapkach.
Potrzebujemy kogoś, do obsługi stolików.
Przepraszam, że pan czekał, ale dzisiaj mamy sporo pracy.
Możecie mieć tyle czasu ile wam potrzeba.
Upewnijcie się, że ten stek jest rozmrożony.
Pracujcie nad tym. Szybsze ruchy!
Tylko bez przesady. Mniej soli, więcej masła.
Użyj tylko sera mimolette.
Ruchy! Stoicie jak do zdjęcia.
Nie za dużo sosu winegret.
Nie przestawajcie mieszać. Śmigać, szybciej.
Delikatnie rozcierajcie przegrzebki.
Próbki sosów w dół, teraz.
Dobre. Za dużo soli. Dobre.
Nie zagotuj bulionu, to wzmocni bażanta. Emile!
Przepraszam.
Zaczekaj, Collete!
Colette...wróciłaś!
Ja...
Nie tłumacz się, jeżeli nie chcesz bym zmieniła zdanie.
Tylko powiedz, co ten szczur chce, abym ugotowała.
Ratatouille? To danie wiejskie.
Jesteś pewny, że chcesz podać to Ego?
No co? Przecież robię Ratatouille.
Więc jak ty byś to przygotował?
Ratatouille? Raczysz żartować.
Nie, to nie może być.
Kto ugotował to Ratatouille?
Domagam się odpowiedzi.
Nie pamiętam, kiedy ostatni raz prosiłem kelnera,
by zawołał szefa kuchni, abym mu pogratulował.
I teraz jestem w tej nadzwyczajnej sytuacji,
kiedy moim kelnerem jest szef kuchni.
Dziękuję, ale dzisiaj jestem wyłącznie kelnerem.
Więc komu mam podziękować za posiłek?
Przepraszam na minutkę?
To pani jest szefem? Jeżeli chce pan spotkać szefa,
musi pan poczekać, aż pozostali goście wyjdą.
Więc niech tak będzie.
Na początku Ego myślał, że to żart,
ale wraz z wyjaśnieniami Linguiniego, uśmiech na jego twarzy znikał.
Nie wykorzystał szansy, by zadać jakiekolwiek pytanie.
A kiedy historia dobiegła końca,
Ego wstał, podziękował za posiłek,
i wyszedł bez słowa.
Kolejnego dnia pojawiła się recenzja.
W wielu przypadkach praca krytyka jest prosta.
Ryzykujemy bardzo niewiele.
Zadowalamy się naszą pozycją wobec tych, których praca podlega naszemu osądowi.
Napędzamy się negatywną krytyką, która w naszym mniemaniu jest słuszna.
Ale gorzka prawda jest taka, że my krytycy, oprócz innych rzeczy,
musimy wiedzieć, że każda część tandety, prawdopodobnie ma większe znaczenie niż nasza krytyka.
Nieczęsto się zdarza, że krytyk coś naprawdę ryzykuje, chyba, że w odkrywaniu i obronie tego, co nowatorskie.
Świat jest często nieżyczliwy dla nowych talentów, nowej twórczości, a to, co nowe, potrzebuje przyjaciół.
Ostatniej nocy przeżyłem coś nowego.
Nadzwyczajne danie z wyjątkowo niespodziewanym sosem.
Mówienie, że twórca posiłku pomógł mi stworzyć osąd na temat pojęcia "dobrej kuchni",
jest rażącym niedomówieniem.
To poruszyło mnie do głębi. W przeszłości, i nie ukrywam tego, nisko ceniłem motto restauracji Gusteau:
"Każdy może gotować"
Ale dopiero teraz zdaję sobie sprawę i rozumiem w pełni, co miał na myśli.
Nie każdy może zostać wielkim artystą.
Ale wielki artysta może wywodzić się praktycznie z każdego środowiska.
Trudno sobie wyobrazić...
bardziej skromne pochodzenie obecnego geniusza patelni w restauracji Gusteau,
który, w mojej opinii, jest nikim innym, jak tylko najlepszym szefem kuchni we Francji.
Za niedługo, pojawię się znowu u Gusteau, głodny kolejnego dania.
To była wielka noc. Najszczęśliwsza w moim życiu.
Jedyną rzeczą przewidywalną w życiu, jest jego nieprzewidywalność.
Wypuściliśmy inspektora sanitarnego, no i oczywiście nas podkablował.
Nie liczyło się jedzenie.
Jeden szczur w kuchni wystarczy, by zamknąć restaurację.
A Ego stracił pracę i swoją wiarygodność.
Ale nie czujcie się źle z jego powodu.
Radzi sobie doskonale, jako mały inwestor.
- Wygląda na naprawdę szczęśliwego. - Skąd wiesz?
Muszę iść. Jestem rozchwytywany.
Wiesz, jak on lubi.
Dzięki, mały szefie.
Czy mogę zaproponować panu deser dzisiejszego wieczora?
- Czy nie proponujesz zawsze? - Który by pan chciał?
Zaskocz mnie!
Historia jest lepsza, gdy ja ją opowiadam.
Chodź do nas i przynieś coś głodomorom do zjedzenia.