Simply ReleaseS Toppers Simply The Best
Proudly Presents: There Be Dragons
Vertaald door Simply ReleaseS Toppers - TackleR - Controle: Depositair
Alle oorlogen beginnen lang voordat het eerste schot is afgevuurd...
en gaan nog door als de laatste kogel zijn werk heeft gedaan.
In de tijd dat Fascisme en Communisme zich door Europa verspreidden...
steunden de Spanjaarden een linkse regering.
Het leger heeft het Spaanse Koloniale Leger van Marokko ingeschakeld.
Na jaren van sociale en politieke onrust, in de zomer van 1936...
Dit is een aankondiging van uw regering. Een militaire opstand heeft plaats gevonden.
Een aantal rechtse generaals begonnen een opstand.
Wat een snelle coup had moeten zijn werd een lange en bittere burgeroorlog.
Families uiteen, broers doden broers.
Je moest zweren op de Bijbel...
of er op spugen.
Iedereen zat met dezelfde vraag: aan welke kant sta je?
Aan welke kant sta je?
Deze film is geïnspireerd door echte gebeurtenissen
Ik was een oorlogs baby.
Maar gelukkig hoefde ik niet te vechten...
in één van de 765 oorlogen die er tijdens mijn leven waren.
Mijn vader was niet zo gelukkig.
Toen hij jong, was moest iedereen in Spanje, een kant kiezen en de wapens opnemen.
Het beslissen duurde misschien een seconde, maar de consequenties bleven zijn hele leven.
Hij sprak nooit over de oorlog...
tot ik werd gevraagd een boek te schrijven, over een dode priester, Josemaria Escrivá.
Toen begon hij te praten en te praten.
Daarom ging ik op zoek naar een heilige, maar vond in plaats daarvan mijn vader.
Ik denk dat het Oscar Wilde was, die schreef: 'Iedere heilige heeft een verleden...
en iedere zondaar een toekomst'.
Josemaria? - Het is de Vader, snel, haal de dokter.
In juni 1976, was de non, op sterven na dood...
de diagnose: meervoudige tumor van vetcellen, die pijn veroorzaakten...
met een massa ter grootte van een sinaasappel op de linker schouder.
Plotseling en blijvend genezen...
nadat de dienaar van God, Josemaria Escrivá...
opgeroepen werd.
Dit is rechter Manolo Torres, laat een bericht achter.
Papa, ik ben het Robert.
Je zoon, ik ben in Rome.
Ik schrijf een boek over Josemaria Escrivä.
Ik kom naar Madrid, papa en...
ik wil er met jou over praten, ben je daar?
Alsjeblieft, papa, neem de telefoon op.
Oké, ik bel je als ik aangekomen ben.
Waarom die interesse in Escrivá?
De heisa in de pers over die mogelijke heilig verklaring sprak mijn uitgever aan.
En vreemd genoeg kwam hij uit dezelfde stad als mijn vader.
Ja, natuurlijk. Hoe is het met de rechter, Roberto?
Om eerlijk te zijn, hebben we elkaar al zo'n 8 jaar niet gesproken.
Ik ben permanent naar Londen verhuisd en sinds die tijd...
hij is niet vergevingsgezind, mijn vader. - Acht jaar, hé?
Kinderen? - Nee.
Ik zie mezelf niet echt als vader. - Je vader is een product van zware tijden.
Probeer hem te begrijpen. - Dat doe ik, Monseigneur.
God zegenen je met je missie.
En doe mijn groeten aan... - Aan Leila.
Leila.
Tot ziens. - Tot ziens.
Weet je het zeker? - Ja.
Dat is Josemaria Escrivá in het midden.
En dat ben ik aan de rechterkant, aan de linkerkant, jouw vader.
Hier is er nog één, op het seminarie.
Hallo. - Papa, ik ben in Madrid.
Dat is lang geleden.
Luister, ik ben in de buurt van jouw appartement, ik wil bij je langskomen.
Waarom zou je een boek over hem willen schrijven?
Daar wilde ik het met jou over hebben. - Laat het rusten, Roberto.
Ik kwam er achter dat je met hem op het seminarie zat...
en je hebt me nooit verteld dat je priester wilde worden.
Denk je niet dat dat vreemd is? - Ja, dat dacht ik ook.
Daarom ben ik na een jaar weg gegaan, Roberto. - Waarom, vanwege de burgeroorlog?
Hallo, London University. - Dr Leila Azoulay, alstublieft.
Welke afdeling? - Wiskundige Fysica.
Een goede timing, ik wilde je net bellen.
Hoe is het in Spanje? - Ik hou van Spanje.
Hoe is het met je vader? - Ik hou van Spanje.
Vertel eens.
Hij wil niet dat ik dat verhaal over Josemaria, Escrivá doe.
Jullie hebben elkaar in ieder geval gesproken. Dat is al een vooruitgang, niet?
Hij weet iets over Josemaria, verdomme.
Ik weet dat het zo is, waarom vertelt hij het mij niet gewoon?
Het kost me vast het hele weekeinde.
Wil je dat ik naar je toe kom?
Wapen.
Nee. Verdomme.
Ik was negen toen ik Josemaria, voor het eerst tegen kwam.
Heel lang geleden.
Roberto, je hebt me vaak gezegd dat ik een slechte vader ben.
Wat ik je nooit gezegd heb, is dat ik het met je eens ben.
Er is zo veel dat ik je nog moet vertellen.
Dus als je over het verleden wilt horen, zal ik het je vertellen.
Maar ik waarschuw, je maakt draken wakker.
Gaat het wel, Manolo? Je had me te pakken.
Josemaria. - Ik vreselijk, net als andere kinderen.
Ik zal je krijgen. - Josemaria was ook geen heilige.
Op een dag vermoordde hij me bijna.
Je rijdt goed, jongen, kom op.
Het voelt als een stier, Manolo.
Stop.
Manolo, gaat het? - Ben je gek geworden?
Josemaria, ik zeg het tegen je vader. Hij zou je moeten straffen.
Ik haat dit vergeten hoekje.
Ik denk er aan om te verkopen en terug naar Madrid te gaan, dat beloof ik.
Mag ik nog eens rijden, papa? - Nee Manolo, het is genoeg.
Hier is de eerste, zie je?
Er zijn vele draken die je zult moeten confronteren.
Ze maakt me bang. - Niet bang zijn, Manolo.
Hoeveel draken zijn er, Abileyza? - Veel, Josemaria.
Maar wat belangrijk is, is hoe je ze tegemoet treedt, zoals je zult zien.
De oppas van Josemaria, sprak over draken, alsof ze echt bestonden.
Er ging een kwart eeuw voorbij, voor ik me realiseerde dat ze gelijk had.
Maar er gebeurden dingen in het leven van Josemaria...
die zorgden dat hij dat eerder begreep dan ik.
Waarom?
Nee.
Mijn baby. Waarom?
Josemaria, verloor drie zussen.
Ik verloor een pasgeboren broertje. Toen, was de dood een deel van het leven.
Mama, haat u God nu?
Nee, schat.
Ik houd heel veel van hem.
Haat je hem als hij mij wegneemt?
Kom hier.
Het spijt me van je zus.
De vader van Josemaria, was eigenaar van een chocolade fabriek.
De manager was een vreemde, oude vent, Honorio.
We weten dat we alles hier lekker vinden. We weten dat wat wij willen zich hier bevindt.
Maar wat is er precies hier?
Leg dit maar op je tong...
voor vijf seconden.
Nu kauwen, drie keer.
Manolo, wat proef je? - Amandelen.
Amandelen?
Kaneel. - Kaneel?
Niet spotten. Ja, kaneel.
Goed, weg jullie. Josemaria, jij blijft hier.
Ik bespotte Manolo, voor wat hij niet kan ervaren...
niet omdat hij het niet kon ervaren.
Kijk eens hier naar, lelijk, niet?
Gewoon een arm klein boontje.
Maar met geduld...
kunde, hard werken en liefde...
komen de Goddelijke smaken van binnen uit los.
Daar, begrijp je de boodschap?
Niet iedereen heeft oog voor het Goddelijke, dat weet je.
En waarom is dat, vraag ik me af?
Manolo, wacht op mij. Stop, Manolo.
Mijn favoriete ding in die dagen...
was het stelen de chocolade van de vader van Josemaria.
Maar toen ging zijn vader failliet en raakte de chocolade fabriek kwijt.
En ik mocht niet meer met Josemaria spelen.
Mij vader dacht dat arm zijn besmettelijk was. - Eén
Hij zei dat Josemaria, niet zoals wij was.
En mijn vader had overredingskracht. - Drie.
Mijn vader had meer geld, meer auto's, meer huizen.
Maar Josemaria had meer vader.
Een begin van jaloersheid, begon in mij te groeien.
In het hart van een kind, worden vele ideeën geplant.
En je weet nooit, wat zal gaan groeien.
Ik weet zeker dat hij ons niet zag.
Rond die tijd veranderde Josemaria.
Ik zal je het verhaal vertellen, zoals hij het mij vertelde.
Op een koude winternacht...
zag Josemaria voetafdrukken in de sneeuw rond zijn huis.
Hij volgde ze, en toen zag hij iemand.
En hij voelde toen dat God hem riep.
Het was in die dagen niet gebruikelijk...
dat een jonge man priester wilde worden.
Of je het leuk vond of niet, de meeste jonge mannen leefden celibatair.
Als priester, werd je er tenminste voor betaald.
Het priesterschap was een carrière optie.
Maar voor Josemaria, was het een heilige roeping.
Logroño, Spanje 1918
Je bent onverbeterlijk.
Weet je wat je op je neemt, zoon? - Ja, papa.
Niemand om lief te hebben, liefde tussen mensen, bedoel ik.
Geen eigen familie.
Geen zoons. - Ik weet het, papa.
En, is dit wel de beste tijd om priester te worden?
Waarschijnlijk niet.
Verkoopt je vader nog steeds onderbroeken, Josemaria?
Achterbakse lul. - Carrière man.
Gevecht. - Jij ijdel klein varken.
Gevecht.
Wat leer je hier van?
Mijn woede te controleren. - Goed zo.
Torres, hoe noemde jij seminarist Escrivá?
Een ijdel klein varken. - En jij, hoe noemde jij Torres?
Een achterbakse lul, van een carrière man.
Sorry Monseigneur, ik kan zijn soort niet uitstaan.
Een achterbakse carrière man. Dat beschrijft hem wel, niet?
Wat, zijn vader is rijk dus hij denkt, dat hij zich daarom mag misdragen?
Dat is niet de beschrijving die ik in gedachten had, Escrivá.
Is niet iemand anders zijn Vader en de jouwe?
Onthoud, het niet vergeven...
is het enige ding, heeft onze Heer duidelijk gemaakt...
dat niet vergeven zal worden.
Dus...
denk je dat die twee heethoofden, een hypocriet en een loser...
goede priesters zullen worden?
Ik denk dat het mogelijk is. Dat denk ik echt.
Nou, hij had het fout, wat mij betreft.
Nee, ga weg.
Jouw taak is dat tuig weg te jagen...
en mijn fabriek weer laten werken. - Wat kunnen we doen?
Dat is jullie taak, tuig.
Ga. - Maar ze willen hun familie voeden, papa.
Wat? - De arbeiders.
Tuig.
Manolo, als de tijd daar is, heeft een man maar één plicht...
en dat is de winnende kant kiezen.
Ga.
Hallo. - Hallo.
Goed je te zien. - Jou ook.
Mooie auto.
Waar heb je dit allemaal vandaan?
Dat zijn mijn vaders archieven uit de 50er jaren.
Ik heb er nog meer in het hotel.
Heeft hij je die echt toegestuurd? - Ja.
Je boekt vooruitgang. Wat is de reden van die verandering?
Ik weet het niet, ik ben bijna bang om daar achter te komen.
'Foundation for the Sick'. God, wat een andere wereld.
Josemaria, schreef me één keer per jaar tot aan zijn overlijden.
Ik heb nooit terug geschreven, maar hij bleef toch schrijven.
In zijn brieven, vertelde hij over de veranderingen in zijn leven.
Honorio. - Josemaria.
Moet je jou nu zien. - Geef me je hand.
Hoe is het met mijn oude werkgever?
Papa, is een paar jaar geleden gestorven, Honorio.
Ik heb mijn eerste mis aan hem opgedragen.
Herinner je je...
de chocolade boon nog? - Natuurlijk.
Dat was een goede les.
Het spijt me, dat werkt niet. - Waarom niet?
Omdat, ik Joods ben.
De liefde van mijn leven is Joods.
Ik heb er wel eens over gedacht, van geloof te veranderen...
maar ik kon mijn vader niet onteren.
Je ouders eren is het grootste goed van allemaal en belangrijk voor God.
Maar Jezus Christus... - Dan zal hij me niet de rug toekeren...
als ik voor hem sta, niet?
Wat ik zeker weet is dat hij heel veel van je houdt.
Dank je.
Ik was bang, hier alleen te moet sterven.
Alstublieft, bid met mij, Vader.
En u zult van de Heer uw God houden met heel uw hart...
en met uw hele geest en met uw hele ziel.
Onze Vader die in de Hemel zijt...
geheiligd is Uw naam...
Uw koninkrijk kome, Uw wil geschiede, op aarde...
zoals ook in de Hemel.
Goedenavond, Vader.
God, open mijn ogen, ik ben zo'n blinde ezel.
Ik voel al zolang dat u me stuurt, maar waar heen?
Hebt U een doel met Uw ezel, Heer? Maar ben ik te verblind om het te zien?
Uw was daar vanavond, Heer. Ik voelde u.
Alstublieft, kom nu bij me.
Laat het me alstublieft zien.
Kijk dit eens, gewoon een arm, klein, ordinair boontje.
Geduld, kunde, hard werken en liefde...
kunnen de smaak losmaken die binnenin verborgen zit.
Begrijp je die les?
Ja, ik begrijp het.
Alles en iedereen.
Alles en iedereen, voor uw glorie.
Je armen open voor iedereen.
Eén voor één.
Dank U, Heer.
Dus deze groep van heetgebakerde jonge mannen zijn voorbereid...
om zichzelf volledig voor God op te offeren...
met Apostolisch werk, inclusief het Celibaat?
Ja, mijnheer pastoor.
Dat was de keuze die ik ze gaf en die hebben ze geaccepteerd.
Echt? - Ja.
Hoeveel zijn het er?
Drie. - Drie.
Mijn zorg is dat deze roeping, een waanvoorstelling kan zijn.
En worden er vrouwen bij betrokken? - Ja, Uwe Excellentie.
Ze zullen apart wonen, maar ons werk zal hen er ook bij betrekken...
en zal ook open staan voor getrouwde mensen.
Wonend, in hetzelfde instituut? Het is geen instituut of beweging.
Het is een familie van individuen.
En nee, getrouwde stellen zullen thuis wonen.
Het lijkt allemaal nogal...
Protestant...
Dat God te vinden is in de ijdelheid van het dagelijkse leven.
Buiten heilige ordes. Geen geloften?
Geen habijten.
Jezus, spendeerde het grootste deel van zijn leven in een werkplaats...
in Nazareth.
Gods wereld is zo vol van...
Gods wereld is zo vol van goedheid.
Als we het met liefde doen, kan iedere dag hem glorie geven.
Kleine maar regelmatige daden van liefde, tussen man en vrouw...
tussen vrienden, tussen vreemden...
die allemaal de pracht van zijn creatie laten zien.
En je wilt een nieuwe woongelegenheid in Valencia openen, niet?
Ja, en op een dag, één in New York, Parijs...
Londen en Tokyo. - Tokyo is ver weg.
En...
nog niet echt geld er voor, van enige substantie.
Ik kan dat niet verzorgen. Nee, daar kwam ik niet om vragen.
Ik vraag alleen om toestemming, voor mij en voor het werk.
En die krijg je. Vader Escrivá...
ik bied je een baan aan, als secretaris. Dat zal ooit tot een carrière leiden...
die je de invloed zal geven die je nodig hebt...
om die droom van jou te realiseren.
Wat vind je daar van?
Ik zei nee, dank u. Santi.
Het wordt niet gemakkelijk, dat weet ik.
Maar ik zal altijd zorgen dat jullie een dak boven je hoofd en eten op tafel hebben.
Nee, wat?
Josemaria. - Eigenlijk, heb ik een idee.
Geld groeit niet aan een boom.
Crescit, goed. Oké, Augustin.
Pecunia. - Ik kan het niet doen, mijnheer.
Ja, dat kun je wel.
Jij zult het leren en ik zal leren het uit te dragen.
Nee, verdomme. - Bljf hier.
Het spijt me, Vader. Sorry, maar ik kan het niet, die geur.
Hoe is jouw Latijn? - Ga maar.
Nee. - Schiet op, ga maar.
Ga maar.
Vakbond's tuig. Rijd er tussen door.
Niet doen, gespuis.
Hoe kunnen jullie dit doen? Je weet dat mijn vader ziek is.
Dan is God, rechtvaardig.
Verdomde vakbonden, ik heb altijd gezegd dat ze zijn dood zouden worden.
Het is een beroerte, de dokter is net weg. - Nee.
Papa.
- Hij kan niet praten.
Wat heeft de dokter gezegd?
Dat het de wil van God is. - Ga weg.
Manolo, alsjeblieft. - Wegwezen.
Er uit.
Papa, papa?
Papa?
Goedemiddag, broeder.
Broeder? - Josemaria.
Ik weet wie je bent, Josemaria.
Ik heb het slechte nieuws gehoord, Manolo. Ik heb je in mijn gebeden herdacht.
Dank je, maar ik heb jouw soort sympathie niet nodig.
Hoe oprecht die ook mag zijn.
Manolo, wat voor moeilijkheden je ook ervaart.
Moeilijkheden? - Wat voor twijfel je ook mag hebben.
Twijfel, moeilijkheden.
Josemaria, ik ben het seminarie binnen gestruikeld uit eerbied voor mijn moeder.
Ik ben weg gegaan omdat ik geen priester materiaal was...
zoals je weet.
Misschien niet, maar dat betekent niet dat je geen kandidaat heilige bent.
Weet je...
mijn terugkerende nachtmerrie is dat ik verantwoordelijk was voor jouw vertrek.
Nee, Josemaria.
In tegenstelling tot jou, verkoos ik in de echte wereld te leven.
Maar ik waardeer je medeleven. - Het is geen medeleven, Manolo.
Het is liefde.
Onze Heer zei heb lief en liefde is wat hij bedoelde.
Dat is wat we aan elkaar verplicht zijn, niet?
Josemaria, de waarheid is...
dat we alleen geboren worden en alleen sterven.
Alles wat er tussen ligt is een strijd die ik wil winnen.
De rest, is eerlijk gezegd, sentimenteel geneuzel.
Ik zal je alleen laten. Kom eens langs.
Ik kom, dat beloof ik.
Josemaria, je geeft ook niet op, hé?
Misschien helpt het je, een betekenis voor je lijden te vinden, Manolo.
Lijden heeft geen betekenis, het is zinloos.
Als je me het tegendeel kunt laten zien, dan kus ik je kont.
Dat beloof ik je.
Ik weet wat het is om boos op het leven te zijn.
Pas op met waar dat je naar toe leidt, Manolo.
Schapen.
Rond de tijd dat Josemaria, door God geroepen werd...
werd ik gebeld door een vriend van vader. Torres.
Goedemorgen. - Goedemorgen.
Nou? - Een spion?
Ja, jij. - Maar ik had meer verwacht.
Met de Koning weg, is Spanje zijn centrum van zwaartekracht kwijt.
En dat gaan we nu herstellen, met geweld indien nodig.
En andere middelen.
Maar de regering is gekozen, hij is populair. - Die tijd is voorbij.
De regering is een rot stuk vlees.
Tik er op en je ziet de maden verschijnen. - Maden?
Socialisten, die een Socialistische staat willen.
Stalinisten die een Stalinistische staat willen.
Anarchisten die geen staat willen.
Manolo, we willen een nieuw Spanje creëren.
Een verenigd Spanje, gewassen in bloed indien noodzakelijk.
Herboren, sterk zoals het ooit was...
geordend, krachtig. - En bewonderd.
Jawel, dat klopt. We zijn het toch allemaal eens?
Ze noemden ons fascisten. We noemden hen communisten.
Eigenlijk, was de wereld ingewikkelder dan dat.
Maar velen gaven er de voorkeur aan om het zo simpel te zien.
Drie jaar later, waren er een half miljoen mensen dood...
de meeste van hen burgers.
Maar zelfs in zulke tijden...
zijn er mensen die zich alleen interesseren voor hoeden en schoenen.
Ik dacht dat jij nieuwe schoenen ging kopen.
Ja, dat is zo, maar er kwam iets tussendoor.
En dat was? - Nee, ik ontmoette een oude dame...
die een hoed nodig had. - En een ontbijt?
Ja, en lunch. - Dank je.
Ga zitten alsjeblieft, Pedro, Isidoro.
Nou. - Dus?
Die groep die je van huis houdt, hoe heet die?
We hebben geen naam, mama. We noemen het gewoon, Gods werk.
In het Latijns zou het beter klinken.
Opus Dei.
Uw ezel mag gebrek aan geld hebben...
maar het werk heeft een naam gekregen.
Wat nu?
We gaan.
Het is goed.
Een communistische aanval kostte mijn vader het leven.
Nu was het mijn beurt om terug te slaan.
Uit de auto. Kom hier, tuig.
Doe de kap over zijn hoofd. - Nee.
We zullen je laten zien, hoe rechtvaardig God is.
In de auto van de baas.
Laten we gaan.
Waar is je wapen? - Dit is geen spelletje.
Hij heeft je vader vermoord.
Verdomme, die klootzak schijt in zijn broek. - Doe het.
Doe het, verdomme.
Pedro.
Je bent gestoord. - Nee, dat ben ik niet.
Je bent gestoord. Hij zal het hele idee haten.
Laten we het hem vragen. - Het mij vragen?
Dit, we hangen hem door heel Madrid op. - Kijk.
Ik niet, Vader, ik niet.
Een kruistocht? - Ja, Vader.
Het kruis gebruiken om haat te zaaien en woede, is dat Christelijk?
Misschien niet.
Maar Vader, de regering valt de kerk openlijk aan.
Nee, dat is niet zo. Ze proberen Spanje te moderniseren.
Kom nou, Pedro, als we niets doen zijn we een stel lafaards.
Of nog erger, verraders. - Verraders.
Verraders? - Ja Paco, verraders.
Dat is wat de mensen zeggen.
Toekijken terwijl de kerk aangevallen wordt. Ben je dan een goede Katholiek?
Is het begrijpelijk dat je de kerk beschermt? - Ja, vader.
Is het begrijpelijk dat men sociaal recht wil? - Ja, natuurlijk.
Goed, dus de vraag is, hoe we beide kunnen realiseren?
Door de hongerige te voeden. En de lunch is klaar, dus ga zitten nu.
Dus we laten de zaak vallen? - Nee.
Luister, ik ga je niet vertellen wat je moet denken.
God gaf jullie allemaal hersens, verstand en een geweten.
Waarom? Zodat je zelf tot een conclusie kunt komen...
en er zelf verantwoordelijkheid voor kunt nemen.
Maar voordat je snel handelt...
voordat je probeert de wereld te veranderen...
denk er aan, jezelf eerst te veranderen.
We bouwen aan iets essentieels samen.
Nu, zeker nu, moeten wij vrede en geluk zaaien.
En de lunch, mama.
Vader, ze zijn begonnen met het vermoorden van priesters.
Wat? - Het staat in de krant.
Mijn God, waar?
Hier in Madrid. - Laat me dat eens zien.
Dus wat gaan we nu doen, Vader? - Precies wat ik net zei, Juan.
Alsjeblieft.
Heer, zegen ons en deze gaven, die wij door uw mildheid mogen ontvangen...
door Christus onze Heer.
Amen. - Amen.
Wat is dit hier? - Ik vond een kakkerlak.
Pas op wat je doet. - Zullen we hem plat trappen?
Ja, laten we hem plat trappen.
Priester. - Wat is dit hier?
Een priestertje? - Kijk dat eens.
Het spijt me. - Wat draagt hij?
En wat hebben we hier?
Kom, laat zien. - Nee, alsjeblieft.
Geef me het pakje of ik steek je hiermee. - Steek die parasiet neer.
Ik ben geen parasiet.
Ik moet werken voor mijn geld, net als jullie allemaal.
Voor je geld werken? Weet je wel wat werken is?
Zo is het genoeg.
Alsjeblieft, neem de volgende. - Rustig maar.
Rustig maar, oude man. - Alsjeblieft.
Tot later, priester. - Ik sta aan jullie kant.
Fascist. - Kom.
We krijgen je de volgende keer wel. - Ja.
Ze hebben iets tegen de vijanden van hun klasse.
Dat kan ik ze niet kwalijk nemen. - Nee, ik weet het.
Allemaal een onderdeel van het realiseren, van een beschaafder Spanje.
Precies. - En hoe bereik je dat met onbeschaafd gedrag?
Je kunt geen omelet maken zonder eieren te breken.
Nee, het leven is geen omelet. En mensen zijn geen eieren.
Oké, als ik jou was...
zou ik stoppen met in dat pak van je rond te lopen.
Ik kan je niet nog eens beschermen. - Ik draag dit niet voor bescherming.
Je hebt lef voor een burgerlijk mannetje.
Eén, twee, één, twee.
Dank u, Vader. - Eén, twee, halt.
Vanuit hun paleizen, zeiden de Bisschoppen: 'De zachtmoedige zullen de aarde erven'.
Klaar? Richten, vuur.
Maar de zachtmoedige, waren het wachten moe.
Ze vielen de Bisschoppen en hun paleizen aan.
Hij had geluk dat het maar een steentje was.
Hallo? Juan, Paco?
Gefeliciteerd.
Ik ben niet jarig. - Kom.
Josemaria, als je broeder ben ik gekozen...
om je te vragen om ons tweede jaar samen te vieren...
door je schoenen uit te doen. - Ja, Vader.
Doe ze uit. - Doe je schoenen uit.
Schoenen uit, kom Vader.
Ja. - Ja.
De schoenen, doe ze uit.
Zie hier, een gewone schoen. Maar is het wat het lijkt?
Ja.
Nee, het is eigenlijk een gat.
Een gat, vermomd als schoen.
En een gat omringd door leer.
Maar ook een ode aan 20 kilometer per dag...
zeven dagen per week, in regen en zonneschijn.
Ja. - Dank u.
En uit medelijden met deze onschuldige schoen...
hebben we geld bijeen gelegd voor...
Wat een mooie schoenen. - Trek ze eens aan.
Duiken, Santiago, ga liggen.
Santi, God. - Ga liggen.
Dit is een mededeling van uw regering.
Er heeft een militaire opstand plaats gevonden.
Het leger heeft het Spaanse Koloniale Leger van Marokko ingeschakeld.
Alle capabele Spanjaarden die van hun land houden...
Het is opvallend gemakkelijk om met een oorlog mee te doen.
Ik heb ben bij een communistische brigade binnen gedrongen.
Tot dan, hield ik er van, een spion te zijn.
Er gaat iets van uit, zo'n gemeenschappelijk doel...
zelfs als dat niet het jouwe is.
Ik kan je de verrukking niet beschrijven, dat bij zijn menigte horen, je geeft...
zelfs wanneer het de vijand is. Er is geen beter gevoel.
Nou, buiten één.
Heb je jouw tong ingeslikt, kameraad?
Zoveel jonge mensen. Wat weten jullie, van lijden en de dood?
Hoe ze je bespotten, is het dat waard?
Ze vragen keer op keer, is het het waard?
En wat voedt jullie harten met het antwoord? Ja.
Haat tegen de onderdrukking of tirannie? - Ja.
Haat tegen hen die ons als beesten behandelen?
Onze hoop ontnemen en onze levens stil leggen? Ja.
Maar er is meer.
Het zal het geloof zijn...
geloof, dat er een nieuwe wereld geboren wordt uit het bloed van de oude.
En kameraadschap, mijn broeders en zusters.
En durf, durf om uit onze kooien te breken...
en ons zelf bevrijden om edelmoedig te leven, als een arend die boven een bergtop zweeft.
Of sterven tijdens de poging.
Bedankt.
Naam en land? - Regis, Frankrijk.
Naam en land? - Jan, Zuid-Afrika.
Naam en land? - Petofi Ildiko, Hongarije, Sir.
Boeren, fabrieksarbeiders en mensen zoals ik, ontsnapte veroordeelden.
We zijn wie we zijn, maar we zijn allemaal gelijk.
Nog steeds vechtend om vrij te zijn, wat we allemaal willen.
Ildoko Petofi. - Ja, Sir.
Oriol. - Ja, Oriol.
Ja, Oriol.
Jaloers? - Nee.
Wat is je naam? - Manolo.
Leve de Republiek. Hoera.
De Strijd om Madrid November, 1936
Vooruit.
Kom op, vooruit. Kom op.
Kom op, kom op.
Dekking, in beweging.
Vuur.
Ildiko.
Stop, ga terug, keer je naar ze toe.
Dank die klootzakken voor het testen van je moed.
Vooruit, Vooruit.
Torres. Houd een oogje op haar.
Naar voren.
God, ik ben zo'n lafaard. - Ik ook.
Ik heb hier geen goed gevoel bij. - Lees de kranten...
ze houden daar niet echt van priesters, Vader.
Noem me dan geen Vader, als ik zo gekleed ga, spreek me aan met Mariano.
Dat is Vargas. Kom Vader, ik bedoel Mariano.
Kom, de auto is er.
Vader, ze zullen veilig zijn, maak je geen zorgen.
Vader, kom.
Ik zorg voor ze, dat beloof ik. Kom Vader, kom.
Kom.
Stop. Deze kant op, pak dat vette varken.
Vader. - Nee.
Kom. Jij smerige priester.
Als je wilt, ga je gang, bid. - Nee.
Kom, kom.
Kom mee.
Duiken.
Ga liggen.
Zwijn. - Het is geen zwijn, Juan.
Mannen zoals wij. - Mannen?
Pedro, wat heeft Vader Lazaro, ze ooit anders gegeven dan liefde?
Hoe konden ze doen, wat ze gedaan hebben?
Omdat ze ons zien als een deel van een systeem...
dat ze pijn en uitzichtloosheid geeft. - We moeten bidden.
Eerst voor Vader Lazaro... en dan voor zijn moordenaars.
Maar het zijn moordenaars en ze hadden er plezier in.
Wat wil jij met die zwijnen doen?
Echt nu, wat zou je met hen doen als je de mogelijkheid had?
Oprecht, en zou jij er geen plezier aan beleven?
En toch zijn wij geen zwijnen, niet? - Maar dat is niet hetzelfde, Vader.
Geen enkel mens, niemand van ons is vrij van menselijke zwakheden.
Niemand. Ons geloof is onze gave...
en God heeft ons geroepen om dat in liefde uit te dragen, hier op aarde.
Ongebreidelde liefde, voor elk kind van God, zonder uitzondering.
Het maakt niet uit, welke kant of onder welke omstandigheden.
Zelfs als ze fout zijn? - Ja, Juan.
Zelfs als ze fout zijn.
Begrijp je?
Vergeef ons, onze schuld.
Vergeef me Heer, voor mijn woede.
Voor de woede van anderen.
Voor haat... en voor hen die moorden.
Help me de kracht te vinden.
Leve de Republiek. - Hoera.
Neem hier een foto van. - Natuurlijk.
Dank u Captain, laten we gaan. - Hij zet mij in het boek.
Het is beter om in een liedje te staan.
Ik las honderden boeken in de gevangenis en de enige goede was: 'Crime and Punishment'.
Ik heb niet veel boeken gelezen.
Hoe weet je dan wat het leven te bieden heeft?
Ik droom. - Dat doe ik ook.
Weg met de tirannen. Weg met de bourgeoisie.
Leve de Republiek. Hoera.
Leve de anarchie. Hoera.
Als we overnachten, wil ik naar je toe komen. - Nee Manolo, dat heb ik je al gezegd.
Waarom niet? - Waarom doe je dit met jezelf?
Je geeft jezelf aan Oriol. - Dat is mijn keuze.
En aan anderen, dat weet ik.
Omdat ze elk moment dood kunnen gaan. Het is mijn keuze dat ik ze troost wil geven.
Waarom wijs je mij dan af? - Omdat jaloersheid lelijk is.
Ildiko, luister. - Ik zag het in je gezicht...
toen we elkaar voor het eerst ontmoetten, tijdens de toespraak van Oriol.
Je zou liever hem zijn dan jezelf.
Kom allemaal, kom wakker worden. - Ik heb onder de blote hemel geslapen.
Hier, God zegenen je.
Dank je, Isidoro, dat was heel dapper van je.
We vieren de mis om 13.00 uur en ik neem de biecht af om 15.00 uur.
Het spijt me Vader, maar... - Maak je geen zorgen.
Ik weet de perfecte plek.
Ik ontsla je van je zonden...
in de naam van de Vader, de zoon en de Heilige Geest.
Dank u, Vader.
Zegen me Vader, want ik heb gezondigd. Mijn laatste biecht was 5 maanden geleden.
En ik beloof dat...
Vader. - Papieren.
Zijn we aan het genieten van de dierentuin? - Ja, het is heel leerzaam.
En waar is je vrouw terwijl je les krijgt?
Thuis, de was aan het doen?
Mijn moeders idee. Het is niet de eerste keer dat het me redt.
Vader, heeft u een schuilplaats nodig?
Ja, weet je een plek? Ik heb maar een eenpersoons kamer...
en ik heb bijna geen ruimte, maar als... - Je bent geweldig.
Ik ben een priester, maar ook een man.
Dus ik dank je voor je moed, maar nee.
Oriol, wat is er?
Als er iets met mij gebeurt...
wacht ik op je aan de andere kant.
Zeg dat niet. - Er is oorlog, Ildiko, ik weet het niet.
We hebben de fascisten twee jaar tegen gehouden.
Maar de Duitsers geven ze vliegtuigen...
en onze leiders in Madrid ruziën en geven ons niets.
Laten we dromen, terwijl we dat nog kunnen.
We hebben een draagbaar nodig. Daar komen ze weer.
Help.
Munitie.
Die klootzakken weten precies waar ze ons kunnen vinden.
Knijpen. - Laat mij dat maar doen.
Nee, laat maar, kom, we gaan.
Dit is niet goed, we zijn schietschijven.
Die verdomde communisten in Madrid, laten ons aan ons lot over.
We worden opgeofferd.
Daar kan ik iets aan doen.
En wat is dat? - Een veilige doortocht.
Het is een pas.
Het geeft iedereen een veilige doortocht naar de kant van de vijand.
Laten we gaan.
Doe de poort open. - Ik kom.
De militie, de militie is er.
Kom met me mee, deze kant op.
Jorge, naar buiten.
Wat is er aan de hand, verdomme? - We moeten de priester verbergen.
Priester? - De militie is er, ze zullen hem vermoorden.
Opgeruimd staat netjes. - Is dat liefde?
Kom, vooruit. Alsjeblieft, ga snel.
Priester, wat als ik je aangeef?
Dan ontmoet ik mijn Schepper eerder dan ik gedacht had.
Als ze jou hier vinden, ik ook.
Ja, je hebt gelijk, Isidoro, blijf hier. - Nee, vader, alsjeblieft.
Ik geef mezelf aan. - Nee.
Pak je papieren. - Nu, ze komen er aan.
Wegwezen, nu.
Je papieren. - In mijn jas.
Pak ze dan, Ana.
Kijk daar binnen is.
Miguel.
Waar is de sleutel?
Waar is de sleutel, Sir?
Captain Sir, vergeef me, Sir.
Maak je geen zorgen, je doet alleen je plicht.
Ze zijn weg. Je kunt hier beter blijven tot het donker is.
En dan snel uit Madrid verdwijnen of je moet een doodswens hebben.
Dank je. Dank je.
Ze zouden me in een gekkenhuis moeten stoppen.
Ik heb een dwangbuis als je denkt dat hij gevaarlijk wordt.
Geen zorgen, het komt wel goed.
Nee, er is daar militie, een versperring, alstublieft, linksaf.
God is een primitief concept dat we tijdens de verlichting ontgroeid zijn.
Wie durft er tegen mij te vechten? Wie, wie durft er tegen mij te vechten?
Wie? Wie durft er tegen mij te vechten?
Klootzakken, jullie genieten hier van.
Iemand verraadt ons en ik zweer...
dat als we uitvinden wie het is, er geen genade zal zijn.
We moeten het vanavond doen.
Hij hoort je niet, hé?
Al die pijn en God, houdt zich stil.
Hij is een monster.
Ik hou van hem.
Ook al is hij een monster?
Vrouwen kunnen ook van monsters houden.
Isidoro, we moeten de plannen veranderen.
We zijn hier om het gebouw te doorzoeken.
Nadat ik verkracht ben, stopte ik met naar de kerk te gaan.
Ik kon niet begrijpen dat God, zoiets toe kon laten.
Ik heb geaccepteerd dat God, verschrikkelijk kan zijn.
Dus nu ga ik weer naar de kerk en gaan mijn gebeden dieper dan voorheen.
Ik confronteer hem met liefde, begrijp je?
Ik vind je leuk.
Je kijkt me in de ogen.
Je hebt geen medelijden met mij. - Nee.
Nee, je bent uitzonderlijk dapper. - Niet echt.
Ik slaap nog altijd met het licht aan en met een stoel onder de deurkruk.
Ik denk dat je nog bergen te beklimmen hebt.
En ik denk dat het pijnlijk zal zijn.
Maar dat zal des te beter voelen als je het achter de rug hebt.
Vader, we moeten gaan.
Waarheen, deze keer? - Over de Pyreneeën.
Nee, hier zijn we veilig. - Nee, ik ga terug de stad in.
Ik heb God beloofd dat zijn kudde hier, nooit verlaten zou worden.
Ik ga niet naar Andorra. - Nee.
Nee, het is zelfmoord als je blijft en dat weet je.
En als je sterft, dan zijn ze verlaten. En Carmen en je moeder en Santiago.
Vader. - Nee.
Ja, We moeten weg. - Ja, alsjeblieft.
Over de bergen? - Ja.
Vader?
Commandant, het is veld drie, Sir. Hij zegt dat dit zijn laatste bericht is.
Sir, we zijn onze mol kwijt.
Je demonen verslaan is nooit gemakkelijk.
Soms is het beter iemand anders dat te laten doen.
Sta op, laat haar op staan.
Kijk dit eens, kijk dit.
Het is een radio. Kom, jij vuile verrader.
Ze hebben de verrader gevonden.
Weet je het zeker, wie zag haar, wie?
Iedereen, zij daar. - Stop.
Laten we stemmen, wie wil haar doden?
Wat verder nog? - Ik zal het wel doen.
Wat? - Ik zal het doen.
Hoe kon je dit doen? - Ik heb het niet gedaan, Oriol.
Vijf mannen zeggen dat ze je zagen. - En die liegen.
Maar je bent met de radio gevonden. - Die is neergezet, is dat niet duidelijk?
Nee, jij bent een Hongaarse.
En er vechten ook Hongaren aan de kant van de fascisten.
Die wilden jou zelf doden.
Maar ik zei dat ik het wilde doen.
Toen ik 18 jaar was, vermoordde ik een politieke baas...
en daar was ik trots op.
Maar nu...
wat ik moet doen, maakt dat ik me ziek voel.
Ik hield van je, Ildiko.
Maar je kussen kwamen van de lippen van een Judas.
Nee, alsjeblieft. - Hoeveel mensen zijn gestorven, door jou?
Hoeveel? - Alsjeblieft.
Omdat ik je vertrouwde.
Ildiko.
Hallo? Ja.
Bedankt.
Het is papa, hij is naar het ziekenhuis gebracht.
Wat moeten we nu doen?
Haal de mannen hier weg. - Hoe?
Zeg ze dat er een verrader was. Hij was schuldig, hij heeft zelfmoord gepleegd.
Dat zullen ze niet geloven. - Dat zullen ze wel.
Nee, je hebt het zelf gezien. Ze vertrouwen je, ga.
Kom op.
Kom, laat die vrachtwagens rijden.
Inladen, niets achterlaten, vooruit.
Wie had er ooit gedacht dat iemand als jij...
iemand zoals jij, hem zou kunnen vernietigen?
Iemand zoals jij.
Dit is van jou.
Waar ga je heen?
Je zou naar Madrid terug moeten gaan, dat kan ik regelen.
Dat is het beste voor de baby.
Waar ga je heen? - Laat haar, ik vond dit op zijn lichaam.
Het is een veilige doortocht, een pas van de vijand.
Hij heeft gelijk, laat haar gaan.
Laat haar gaan. - Geef haar het wapen.
Manolo, en wij?
En wij? - Jullie hebben passen, gebruik ze.
Hij is stervende, Robbie.
Jullie moeten je over die onenigheid heen zetten, voor ons allebei.
Voor ons? Hij is degene die het contact met mij verbrak.
Hij is degene die zei dat hij nooit wilde...
Robbie, waarom denk je dat ik gekomen ben? - Omdat je eigenwijs bent.
Omdat ik je nodig had. - Ja, omdat ik voelde dat dit zou gebeuren.
Dat je vader zou, dat dit een crisis was.
Nee, ik hou niet van mijn vader.
Ik haat hem, hij is een koude, afstandelijke...
moralistische zak. - Ik begrijp het, Robbie.
Jij haat je vader.
Daarom wil je er geen een zijn, is het niet?
Is dat niet zo?
De Pyreneeën November, 1937
Al die pijn en God houdt zich stil.
Haat je God nu ook?
Ik begreep niet hoe God, zoiets toe kon laten.
Alstublieft, blijf bij mij nu.
Laat het me zien, alsjeblieft.
Hij hoort je niet, toch?
U moet eten, Vader.
U moet uw kracht terug krijgen. - Ik had nooit weg moeten gaan.
Ik heb mensen verlaten die op mij vertrouwen.
We hebben allemaal ingestemd dat u in veiligheid gebracht moest worden...
zelf als we u iedere stap van de weg moesten dragen.
Nee.
Ik ben niet waardig, is het niet?
Dat is waarom U stil blijft.
Anders dan jij heb ik gekozen om in de echte wereld te leven.
Mama, haat u God nu? - Nee, schat...
ik hou heel veel van hem.
Ik confronteer hem met liefde.
Goedemorgen, Vader. - Goedemorgen.
Wat, moeten we niet verder klimmen?
Laten we gaan, jongens.
Hoe is het met je boek? - Dat vordert.
Bedankt voor de banden. - Die zullen niet alles onthullen.
Dat had ik ook niet verwacht.
Ik heb eens de kans gehad hem te doden.
Josemaria.
Ik wist niet meer aan welke kant ik stond.
Ze stuurden me naar de Pyreneeën, voor grens patrouille.
Hij wilde oversteken, vluchtelingen waren loslopend wild.
Ze houden een mis.
Een perfect doel.
Nee, niet nu.
Aan welke kant sta je? - Ik zei, niet nu.
We bidden dat het pad naar goedheid gevonden mag worden...
tussen al dit lijden, verwarring en geweld.
Jezus. - We bidden ook dat de vrijheid...
waarmee we voor haat kozen, nu gebruikt wordt voor vergeving...
dat liefde onze harten kan doorboren...
één op één zodat iedereen vrede heeft. - Papa?
Lees het.
Kijk wat er gebeurd is.
Ik heb eten, neem het maar.
Waarom verspil je je leven? Hij is dood.
Hij wacht op mij aan de andere kant.
Als een kogel, er een einde aan maakt, dan zal hij er zijn.
Dat is wat hij me zei.
Ik geloof hem.
Roberto, heb je Cervantes gelezen?
Hij zegt dat onze grootste vijanden in ons zelf zitten.
Ja, nog één, mijn schat. Hij is er uit, nu doorknippen.
Daar, zo.
Hier is hij, een prachtig kind. Hij is prachtig.
Een prachtig klein jongetje.
Ze wilde je niet aanraken. Door hem wilde ze alleen maar sterven.
Ze wist dat dat niet zou gebeuren als ze jou vasthield.
Dus liet ze je daar en kwam nooit meer terug.
Geef je over, jullie moeten je overgeven.
Geef het op.
Leg je wapens neer en kom naar buiten.
Jullie vechten voor een verloren zaak.
Dit is de laatste kans om je leven te redden.
Ik geef je 30 seconden...
om je wapens neer te leggen met je handen omhoog, boven je hoofd.
Anders zal je sterven.
Ik herhaal: Dit is je laatste kans.
Kom, kleine hond, geef me je een pistool.
Kom, geef op.
Het was de enige keer...
dat ik haar kon geven wat ze wilde.
Dus nu weet je alles.
Ik ging terug voor jou.
Na de oorlog, naar die boerderij.
Waarom?
Wat voor leven zou een klein kind daar kunnen hebben?
In die tijd, denk ik niet dat je boeken geschreven zou hebben.
Ik dacht dat met haar dood, ik van haar bevrijd zou zijn...
van die pijn.
Maar dat werkte niet, want...
toen ik in jouw ogen keek...
zag ik, de hare.
Wat wil je dat ik doe?
Ik bedoel...
gewoon, wat wil je dat ik...
zou doen?
Bid voor mij.
En vergeef me op een dag, mijn zoon.
Ik ben niet jouw zoon.
Robbie, je moeder.
Hij vroeg me voor hem te bidden. Kun je dat geloven?
Doe je dat? - Echt niet.
Niet voor hem.
Hij is stervende, Rob.
En al die tijd heb ik gedacht dat ze bij een vliegtuigongeluk omgekomen was.
Mijn hele jeugd...
biddend voor een teken van genegenheid.
Maar daar heeft hij je nu van bevrijd, niet?
Dit is allemaal boven gekomen vanwege een verdomd boek.
Niet een verdomd boek, een kans. - Wat?
Een kans om te helen wat gebroken is.
Je bent hier niet bij toeval, Rob. Zie je dat niet?
Dat is niet erg wetenschappelijk, niet Lil? - Robbie.
Er zijn verschillende manieren om het universum te meten.
En in het jouwe is toeval niet blind, hé?
Nee.
Josemaria?
Mijn vriend.
Je bent gekomen, zoals beloofd.
Bid voor mij..
Josemaria. - Is er iemand bij hem?
Je gaf me een rozenkrans.
Ik heb hem nog steeds.
Ik heb hem nooit gebruikt...
maar ik heb hem nog.
Zal ik vergeving kunnen krijgen?
Papa?
Robert, zoveel verkeerde afslagen in mijn leven.
Dat is nu over, papa.
Behalve...
zijn kont kussen, niet?
Wat?
De zijne.
Als je vergeeft, dan bevrijd je iemand, jezelf.
Ik denk dat mijn vader wilde dat ik hem vergaf voor mijzelf.
En ik probeer het.
Een leven, Dona Dolores...
kan niet als op zichzelf staand beschouwd worden.
Het is als...
het is als een draadje in dat borduurwerk van jou...
gewikkeld om andere draadjes, samen gebracht op een plaats en een tijd.
Moeilijk om het patroon te zien totdat het af is.
Als het ooit af komt.
Gaat het?
Kijk Vader, Andorra. - Als we daar zijn, zijn we veilig
Godzijdank.
Wachtend op uw orders. Sir, nu?
Dan doe ik het zonder order.
Duiken, pas op. Vader, houdt u gedekt.
Kom. - Kom Vader, Rennen.
Naar de grens, snel. - Vooruit, we zijn er bijna.
Vrijheid. - We hebben het gered.
Vader?
Josemaria, wijdde de rest van zijn leven, aan de ontwikkeling van Opus Dei, Gods werk.
Op 6 oktober 2002, kwamen er 500.000 mensen, naar het St. Pietersplein in Rome...
Waar paus Johannes Paulus II, hem heilig verklaarde, en getuige van het Christendom.
Van Manolo Torres zegt men dat hij nog steeds binnen in ons worstelt...
die onbekende plaats, waar...
er draken zijn.
Vertaald door Simply Releases Toppers - TackleR -