23.976
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.
Ze słuchu tłumaczyła: zijok
Do wersji dostosował: Henry McRobert
Przepraszam...
Chodź kochana, przyszykujemy się do spania.
Nie jestem nikim wyjątkowym.
Ot, zwyczajny człowiek ze zwyczajnymi myślami.
Wiodłem zwyczajne życie.
Nie wzniesiono mi pomnika i moje imię wkrótce ulegnie zapomnieniu.
Ale w jednym względzie powiodło mi się, jak nikomu dotąd.
- W porządku, Duke? - W porządku.
Pokochałem kogoś z całego serca, a dla mnie to było zawsze najważniejsze.
- Jak się trzymasz, Harry? - Usiłuję umrzeć, ale mi nie dają.
Cóż, nie można mieć wszystkiego.
- Dziś wielki dzień. - Mówisz tak codziennie, stary diable.
Co za piękny dzień. Wybierzmy się na spacer.
Raczej nie.
Musisz ruszyć się z tego pokoju. No, chodź, kochana.
Świeże powietrze dobrze ci zrobi.
Witam.
Przykro mi, to chyba nie najlepszy dzień.
Witam.
To jest Duke. Przyszedł ci poczytać.
Poczytać?
Nie, chyba nie.
Daj spokój, polubisz go. Jest bardzo zabawny.
No, dobrze. Na czym to skończyliśmy...
Ach tak. To była noc w wesołym miasteczku.
Noah przyszedł ze swoimi przyjaciółmi: Fin'em i Sarah.
- Noah? - Wtedy się spotkali.
6 czerwca 1940 roku.
Allie miała 17 lat.
- Oto nagroda dla niedużego człowieka. - Aleś pan zabawny.
Witaj.
Cześć, jak masz na imię?!
Kim jest ta dziewczyna z Sarah?
To Allie Hamilton. Przyjechała tu z rodziną na wakacje.
Tatuś ma więcej pieniędzy od samego pana Boga.
- Cześć Fin! - Cześć skarbie. Wygrałem ci nagrodę.
Cudownie, dziękuję!
Zatańczysz ze mną?
- Nie. - Czemu nie?
- Bo nie chcę. - Noah, ona jest z nami.
- Allie, przejedziemy się na diabelskim młynie? - Z przyjemnością.
- Noah Calhoun. - Co?
Ten, który podszedł do ciebie.
- Widziałaś, zatrzymał się na 5 cm od mojej twarzy. - Widziałam. To cały Noah.
Dziwne, że w ogóle podszedł. Chyba mu się podobasz.
- Hej, co ty wyprawiasz? - Nie wolno ci tego robić!
Zapłacę jak zejdę, Tommy!
- Jestem Noah Calhoun. - I co z tego?
Naprawdę miło cię poznać.
- Allie, kim jest ten facet? - Nie wiem. Noah Calhoun.
- Naprawdę chciałbym się z tobą umówić. - Nie przesadzasz, przyjacielu?
Noah, nie możesz tam zostać! To jest siedzenie dwuosobowe!
Dobra Tommy, w porządku.
Złaź Noah, zabijesz się!
Noah, skończ z tym!
- A teraz umówisz się ze mną? - Co takiego? Nie!
- Nie? - Nie!
- Nie? - Stary, przecież właśnie ci powiedziała.
- Czemu nie? - Bo po prostu nie chcę.
No, to nie zostawiasz mi wyboru.
- Noah, przestań natychmiast! - Co ty wyrabiasz?!
Zapytam raz jeszcze. Umówisz się ze mną czy nie?
Do diabła, ręka mi się ześlizguje...
- Schodź stamtąd, ty idioto! - Nie, dopóki się nie zgodzi!
- Dalej, umów się z nim! - No, dobrze, umówię się z tobą!
- Ale nie robisz mi łaski? - Nie, chcę się umówić!
- Powiedz to. - Chcę się z tobą umówić!
- Powiedz jeszcze raz. - Chcę się z tobą umówić!!!
Dobrze, już dobrze. Umówimy się.
- Myślisz, że spryciarz z ciebie, co? - To nie było zabawne, Noah, ty idioto!
W porządku. Ja się tym zajmę.
Co robisz?
Proszę, nie rób tego.
Nie rób tego. To nie do wiary...
O, rany...
Teraz nie jesteś już taki butny, co?
- Odpłacę ci się. - Może tak, a może nie.
Czy to nie ta dziewczyna?
- Pamiętasz mnie? - No, jasne. Pan Bielizna, prawda?
Jakże mogłabym zapomnieć.
Chcę ci się wytłumaczyć. Naprawdę bardzo przepraszam.
To było głupie z mojej strony. Ale musiałem być blisko ciebie.
Coś mnie do ciebie przyciągało.
O, rany, co za kłamca. Innym dziewczynom też tak mówisz?
- Nie. - Widziałam cię z kimś, któregoś dnia.
Co robisz dziś wieczór? - Słucham?
- Albo jutro, albo w weekend? - Czemu pytasz?
- Nasza randka. - Jaka randka?
- Ta, na którą się zgodziłaś. - Nie.
- Tak, zgodziłaś się. Obiecałaś, przysięgłaś. - No, to pewnie zmieniłam zdanie.
Wiem, jakiś brudny chłopak podchodzi do ciebie na ulicy... Nie znasz mnie, ale ja siebie znam.
I gdybym ja takiego zobaczył... O, rany, spodobałby mi się.
- Oszalałbym na jego punkcie. - O czym ty mówisz?
No, o tobie.
- Jesteś niezły. - Co?
- Jesteś dobry. - Nie...
- Jesteś świetny. - Nie, źle mnie zrozumiałaś.
Jesteś fantastyczny. Naprawdę. Zrobiłeś na mnie wrażenie.
- Zwykle taki nie jestem, przepraszam. - Ależ jesteś.
Mogę być zabawny, jeśli chcesz. Bystry, irracjonalny...
Odważny, mogę stepować.
Mogę być kimkolwiek zechcesz.
Tylko powiedz, kim chcesz, żebym był i będę taki dla ciebie.
Jesteś głupi...
Taki też mogę być.
To jak, jeden dzień! Co ci szkodzi?
Raczej nie.
Co mogę zrobić, żebyś zmieniła zdanie?
Musisz coś wymyślić...
- Jesteś pewny, że przyjdzie? - Jasne stary. Wszystko ustalone. Chodź.
Noah, co za zbieg okoliczności!
Allie, pamiętasz Noah'a, prawda?
- Cześć. - Cześć.
- Miło znów cię zobaczyć. - Ciebie też.
- Wyglądasz świetnie. - Dzięki.
Naprawdę, naprawdę wspaniale.
Wyglądasz świetnie, ty też wyglądasz świetnie. I jestem pewien, że i ja świetnie wyglądam.
No, to czy już możemy obejrzeć film? Zaraz się zacznie.
Ty przodem.
- Proszę bardzo. - Dziękuję.
No, a wy, co? Wsiadajcie!
- Przejdziesz się ze mną? - Tak.
- Przejdziemy się. - Zakochaliście się, czy jak?
No, jasne, zakochaliście się...
No, to do widzenia.
To było zabawne.
- Nie byłam w kinie od lat. - Naprawdę?
- Ostatni raz, jak byłam dzieckiem. - Co takiego?
No, wiesz, jestem zajęta. Nie mam zbyt wiele czasu.
Jesteś zajęta?
Mam bardzo ścisły plan dnia.
Moje dni są zaplanowane.
Rano wstaję, śniadanie, nauczyciel matematyki, nauczyciel łaciny, lunch...
Lekcje tenisa albo lekcje tańca, czasami obie.
Nauczyciel francuskiego, lekcje fortepianu.
Potem kolacja, po kolacji czas dla rodziny a potem jakaś lektura.
- Brzmi jak droga do sukcesu. - Żebyś wiedział.
Ale w końcu będą studia. Radcliffe, Sarah Lawrence, tak wybraliśmy.
Kim są "my"?
- Słucham? - Właśnie powiedziałaś, "wybraliśmy".
Ach, mama i tato. Zawsze decydujemy razem.
O wszystkim?
Nie, nie o wszystkim. O rzeczach ważnych.
Więc o zupełnie nieważnych możesz decydować samodzielnie?
- Nie bądź arogancki. - Przepraszam.
Chcę tylko się dowiedzieć, co robisz dla zabawy.
Co masz na myśli?
Wymieniłaś rzeczy, które musisz robić, prawda?
A co robisz, bo tego chcesz?
Właśnie ci powiedziałam.
No, nie wiem. Zadziwiasz mnie.
Dlaczego?
- Myślałem, że jesteś raczej... - Raczej jaka?
- Wolna. - Jaka?
Wolna.
- Jestem wolna. - Nie wydajesz się.
Ale jestem.
Chodź, pokażę ci coś.
- Co robisz, Noah? - Po prostu chodź.
- Możesz zostać przejechany. - Widzisz jakieś samochody?
Są noce, kiedy tu leżę i obserwuję zmieniające się światła.
Z zielonego na czerwone... na żółte.
Mogłabyś spróbować, gdybyś chciała.
- Nie. - Czemu nie?
- Bo... sama nie wiem. Możesz się podnieść? - To właśnie twój problem.
Wiesz, jaki? Nie robisz tego, co chcesz.
W porządku.
- Co się stanie, jak nadjedzie samochód? - Zginiemy.
- Słucham?! - Odpręż się. Zaufaj mi, okaż odrobinę zaufania.
Dobrze.
- Maluję. - Co?
Pytałeś, co robię tak dla siebie.
Uwielbiam malować.
Ty?
Cały czas mam w głowie różne obrazy. Ale z pędzlem w ręku, robię się taka wyciszona...
Nic ci nie jest?
Dlaczego się śmiejesz?
To było zabawne...
- Zatańczysz ze mną? - Pewnie.
Teraz?
Tutaj?
- Przecież nie będziemy tańczyć na środku ulicy... - Zatańczymy na ulicy.
- Nie mamy żadnej muzyki. - To ją stworzymy.
- Śpiewasz okropnie. - Wiem.
Ale lubię tę piosenkę.
Południowe lata są obojętne na doświadczenia młodej miłości.
Niezależnie od ostrzeżeń i wątpliwości,
Noah i Allie stanowili przekonujący obraz chłopaka i dziewczyny
rozpoczynających długą podróż bez oglądania się na konsekwencje.
- Zakochali się w sobie, prawda? - Tak.
To dobrze. Lubię takie opowieści. Czytaj dalej.
Po tamtej nocy, Allie i Noah spędzali razem każdą wolną godzinę.
Wkrótce stali się nierozłączni.
To naprawdę miłe...
Cudownie ociekające fragmenty- nonszalancka lista jednego po drugim,
tak jak je przywoływałem, albo o nich myślałem,
Prawdziwe poematy, (to, co nazywamy poematami, to jedynie obrazy)
Poematy zacisza nocnego, i ludzi takich jak ja,
Ten wiersz, chorobliwie nieśmiały i niewidoczny,
zawsze noszę go w sobie, jak i wszyscy ludzie.
Nieźle jak na Whitman'a. Chyba mamy gościa.
- Przepraszam, nie chciałam przeszkadzać. - Nie przepraszaj, tylko wchodź, kochanie.
- Tato, to Allison Hamilton. - Allison, cieszę się, że cię poznałem.
Allie. Miło pana poznać, panie Calhoun.
Panie Calhoun? Że niby jestem stary? Mów mi Frank. Usiądź tam sobie.
To ta Allie. Jest ładna, synu. Ładniejsza, niż opowiadałeś.
- To prawda? - Nie wierz we wszystko, co on mówi.
- Co tutaj masz? - Przyniosłam coś panu.
No, to spójrzmy na to...
Sama to zrobiłaś?
To piękne, zobacz. To cholerny obrazek.
Nawet wiem, gdzie go powieszę. Dziękuję.
To był cudowny wiersz. Co to było?
Whitman. Widzisz, będąc dzieckiem, był paskudnie trzepnięty.
- Tato... - Przecież to prawda.
- Nie wiedziałam. - Jąkałem się.
Być trzepniętym czy się jąkać, co to za różnica.
Nie rozumiałem do diabła nic z tego, co mówił.
Więc dałem mu do poezję do czytania na głos.
- I jąkanie ustało, jak ręką odjął. - To dobry pomysł, ta poezja.
- I ja tak myślę. - Niewiarygodne. Niewiarygodne.
Ja osobiście wolę Tenysona, ale on z jakiś powodów lubi Whitmana.
Co powiesz na śniadanie? Zjadłabyś śniadanie?
- Śniadanie? - Tak.
- Tato, jest dziesiąta wieczór. - No, i co z tego?
- To jak, chcesz śniadanie? - Pewnie.
To był nieprawdopodobny romans.
On był wiejskim chłopakiem. Ona była z dużego miasta.
Miała świat u swoich stóp. On nie miałby tego nigdy.
Noah, chodź!
Spójrz na nie!
- Co robisz? - Czy myślisz, że w innym życiu mogłam być ptakiem?
- Co masz na myśli? - Reinkarnację.
- Nie wiem. - Myślę, że mogłam być.
- Powiedz, że jestem ptakiem. - Nie. Nie rób tego.
- Powiedz, że jestem ptakiem. - Przestań.
Powiedz!
Jesteś ptakiem.
Teraz powiedz, że ty też jesteś ptakiem.
Jak ty jesteś ptakiem, to i ja nim jestem.
Chodź, Allie.
Tak to się robi na wsi.
- Jesteś gotowa? - W porządku.
- Raz... - No, dobrze.
- Dwa... - Dwa...
- Trzy! - Nie, nie mogę!
Wskakuj do wody! Wskakuj!
Przepraszam. Wejdź do wody, skarbie...
- Właź do wody! - Nie mogę.
Do wody!
Raz, dwa... trzy!
Rzadko zgadzali się ze sobą. Właściwie, nie zgadzali się prawie nigdy.
Cały czas walczyli ze sobą. I codziennie prowokowali się nawzajem.
Ale bez względu na różnice, mieli jedną istotną cechę wspólną.
Szaleli za sobą.
- Muszę iść. - Nie!
- Allie... - Tato!
Tato, nie zauważyłam cię.
Wystraszyłeś mnie.
Zaprzyjaźniłaś się z tym chłopcem.
Tak.
Przyprowadź go kiedyś do domu. Chciałbym go poznać.
Dobrze.
- Dobranoc, tato. - Dobranoc.
O, rany...
Teoretycznie jesteśmy milionerami, ale w praktyce, mieszkamy w wynajętym domu.
Tak powiedział mi twój Steven.
Olivia, zabierz proszę ten likier mojemu mężowi. Chyba już nie powinien pić.
Więc, czym się zajmujesz, Noah?
Pracuję na nabrzeżu. Spławiam drewno i barki.
To cudownie, mój drogi.
Jeśli nie masz nic przeciwko, ile z tego wyciągasz?
Ile pieniędzy zarabiam?
40 centów na godzinę.
Tak, to niewiele, ale mam skromne wymagania i większość oszczędzam.
Zabierzmy się za jedzenie.
Więc ty i Allie, spędzacie razem mnóstwo czasu.
Musicie się bardzo lubić.
- To się robi całkiem poważne, prawda? - Tak, proszę pani.
Cóż, lato już prawie za nami. I co dalej?
Charlston jest tylko kilka godzin stąd.
Ale Allie idzie do Sarah Lawrence.
- Nie powiedziała ci? - Nie, nie powiedziała.
- Właśnie dostałam odpowiedź, miałam ci powiedzieć. - Nic nie szkodzi.
A Sarah Lawrence jest w Nowym Jorku.
Nie wiedziałem.
Skończmy te rozmowy przy stole.
Dzieci mają się bawić, a nie być poddawane hiszpańskiej inkwizycji.
- Od tej chwili nic nie powiem. - Znam jeszcze jedna anegdotę o zakonnicy i...
To dziecko wykazuje za dużo ducha, jak na dziewczynę w tych okolicznościach.
- To tylko wakacyjna miłość. - Kłopoty, to jest właściwa nazwa...
Czy to Allie przyszła?
Chcesz gdzieś pojechać?
Dobrze.
Zaczekaj tutaj.
Allie!
Chodź!
Uważaj, stopień.
Stój tam. Nie otwieraj oczu.
Już. Rezydencja na plantacji.
Zbudowana w 1772 roku.
Plotka głosi, że właściciel oświadczył się żonie na tych schodach.
Musisz być ostrożna, mogą być uszkodzone.
- To miejsce jest ogromne. - Tak, ogromna kupa złomu.
Pewnego dnia to kupię i odbuduję.
Potrzeba tylko nowej podłogi.
- I nowych ścian, i dachu... - Tylko tyle?
I hydrauliki, i elektryki.
- Nowych mebli. - Tak, i mebli.
Ale niedaleko jest woda. I stodoła, w której mogę zrobić warsztat.
A co ze mną? Czy ja tu nie mam nic do powiedzenia?
- A chcesz mieć? - Tak, chciałabym.
- To czego chcesz? - Chcę, żeby dom był biały, z niebieskimi okiennicami.
A okna pokoju mają wychodzić na rzekę, żebym mogła tam malować.
- Jeszcze coś? - Tak.
Chcę werandy wokół całego domu...
żebyśmy mogli pić herbatę i oglądać zachód słońca.
Dobrze.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
Dobrze.
- Dokąd idziesz? - Tutaj.
Nawet gamy nie mogłabym zagrać, jak tak robisz.
Kochaj się ze mną...
Noah?
Wiem, że tego chciałam, ale chyba musimy porozmawiać.
- Zabolało cię? - Nie, nie.
Cisną mi się różne myśli i...
Nieważne.
Noah, o czym myślisz, o czym teraz myślisz?
Teraz, w tej sekundzie.
Wiedziałeś, że tak się stanie, jak mnie tutaj wiozłeś?
- Nie. - Nie?
Nie, nie myślałeś o tym?
- Oczywiście, że myślałem. - Naprawdę?
A co myślałeś?
Za dużo mówię. Postaram się przestać.
- W porządku? - Tak.
Tylko nie rozumiem, jak możesz być taki spokojny.
Nie zastanawiasz się ani trochę?
Ja mało nie oszaleję, a dla ciebie wszystko jest w porządku.
Nigdy nie zaprzątasz sobie głowy?
Przepraszam...
Chciałam, żeby było idealnie. Nie mogę przestać mówić...
Kocham cię.
Wiedziałaś?
Ja też cię kocham.
Nie musisz tego robić, jeśli nie chcesz.
Chcę... Naprawdę chcę.
Noah!
Co jest?!
Fin, wynoś się stąd!
Przepraszam, ale rodzice Allie odchodzą od zmysłów.
Postawili na nogi całą policję, żeby jej szukała.
- Nasłaliście na mnie policję?! - Tak, jest druga rano. Zawiadomiliśmy policję.
- Gdzie byłaś? - Panie Hamilton, to wszystko moja wina...
Możesz dać nam chwilę? Chciałbym porozmawiać ze swoją córką.
No, młoda damo...
- Dziękuję bardzo za pomoc. - Kiedy tylko potrzebujesz.
Idźcie do domu, późno już.
To nie jej wina. Straciłem poczucie czasu.
Siadaj.
Ona włóczy się z tym chłopakiem do drugiej nad ranem. To musi się skończyć!
Nie po to wychowywałam ją przez 17 lat, żeby zaprzepaściła wszystko przez wakacyjny romans!
Wyjdzie z tego albo ze złamanym sercem, albo w ciąży!
To miły chłopak... To miły chłopak, ale...
- Ale jaki jest? - To hołota! Hołota! Nie dla ciebie!
Hołota?!
Nie dotykaj mnie!
Wystarczy już. Więcej masz się z nim nie widywać i będzie dobrze.
- Nie, nie będzie dobrze. - Właśnie będzie.
Nie, nie będzie! Nie będziecie mi mówić, kogo mam kochać!
- Kochać? - Tak, tato. Ja go kocham!
Ja go kocham...
On nie jest dla ciebie, skarbie.
- Kocham go! - Masz 17 lat. Nic nie wiesz o miłości.
A ty wiesz? Nie patrzysz na tatę, tak jak ja na Noah'a!
Nie dotykasz go, nie śmiejesz się! Nic nie wiesz o miłości!
Noah?
Idziesz już?
Tak mi przykro. Nie wiem, co powiedzieć. Czuję się upokorzona.
- Wszystko w porządku. - Wcale nie.
- Lepiej już pójdę. - Nie chcę, żebyś odchodził.
- Pożegnaj ode mnie rodziców. - Co ty sobie myślisz, co?
Chodź tu, porozmawiaj ze mną. Porozmawiaj ze mną.
O czym? Przecież wyjeżdżasz!
Ty wyjeżdżasz. Ja tu zostaję.
Ale cieszę się, że wyjeżdżasz.
Będziesz miała mnóstwo do zrobienia. Wszystko przed tobą.
- Nie mów tak... - To prawda!
Ja nie będę miał tego wszystkiego.
To nie jest... Mnie się to nie przydarzy.
To nie jest mi przeznaczone.
- Nie muszę jechać do szkoły. - Właśnie, że musisz!
- Mogę zostać tutaj. - Nie!
- Widzisz, właśnie o tym mówię. - A ty możesz pojechać ze mną.
- Do Nowego Jorku? - Tak!
Co miałbym robić w Nowym Jorku?
Być ze mną...
Tak.
Sam nie wiem...
Nie rozwiążemy tego dzisiaj. Lato się skończy i zobaczymy, co dalej.
- Mówisz, że musimy z tym skończyć? - Mówię, że zobaczymy, jak to się potoczy.
Czy ty ze mną zrywasz?
Nie wiem, jak to miałoby wyglądać...
Rozumiem...
Proszę, nie rób tego.
Wcale tak nie myślisz.
Jak chcesz to zrobić, to idź do diabła. Dlaczego masz czekać do końca wakacji, co?
Dlaczego po prostu nie zrobisz tego natychmiast?
No, już! Dalej!
Zrób to! Zrób to!
Wiesz co? Ja to zrobię! To koniec!
Rozumiesz? Koniec!
- Chodź tutaj. - Nie dotykaj mnie!
Nienawidzę cię! Nienawidzę cię!
- Jadę. - Dlaczego nie odjedziesz?!
Wynoś się! Jedź!
Noah, czekaj. Nie zrywamy, prawda?
Jutro będzie tak, jakby to się nie wydarzyło, prawda?
- Odjechał? - Odjechał.
- Musiała być zdruzgotana. - Była.
- On tylko chciał dla niej dobrze. - Tak.
Ale tak naprawdę, powinien był posłać jej rodziców do diabła.
Tak, masz rację, pewnie powinien był to zrobić.
Następnego dnia, świat Allie uległ całkowitej zmianie.
- Co się dzieje? - Wracamy do domu.
Teraz wyjeżdżamy? Mieliśmy tu zostać jeszcze przez tydzień.
Ubierz się i zjedz coś na śniadanie. Lea spakuje rzeczy.
Z radością panienkę spakuję, panienko Allie.
Masz nie dotykać moich rzeczy. Nigdzie nie jadę!
- Ależ jedziesz. Allie. - Nie, nie jadę!
Allie, pojedziesz. Obojętnie czy chcesz, czy nie.
Nawet gdyby trzeba cię było nieść przez całą drogę. Pojedziesz.
Fin!
Gdzie Noah?
Poszedł gdzieś sam. Co się dzieje?
Wyjeżdżam stąd.
- Wyjeżdżasz? Kiedy? - Natychmiast! Dzisiaj.
Chcę, żebyś powiedział coś Noah'owi, dobrze?
Powiedz mu, że go kocham. I powiedz, że przepraszam go za wszystko, dobrze?
Posłuchaj, znam go, Allie. Nigdy nie widziałem go tak wyprowadzonego z równowagi.
To koniec. Nie pogarszaj tego.
Nie, to nie koniec.
Fin, ostatniej nocy pokłóciliśmy się. Powiedzieliśmy parę rzeczy niepotrzebnie. Ale to nie koniec.
To jest koniec. Zostaw go w spokoju.
Już idę! Mamo, już idę!
On to rozumie. Jest mu ciężko, ale naprawdę rozumie.
Koniec wakacji, pora wracać do domu.
Jak będzie chciał z tobą rozmawiać - napisze. Jeśli nie...
Dobrze.
Czy możesz mu tylko powiedzieć, że go kocham? Możesz to zrobić?
Powiem mu.
Na razie, Fin.
Wakacyjne miłości kończą się z różnych powodów.
Ale jedną cechę mają wspólną.
Są jak spadające gwiazdy, efektowne światło na niebie.
Przebłysk wieczności.
I w mgnieniu oka... znikają.
Noah był zrozpaczony.
Pisał do Allie przepraszając, że był głupi, zrywając z nią.
Pisał, żeby jej powiedzieć, że ciągle ją kocha.
I że chciałby się z nią zobaczyć.
I że gdyby odpisała, pojechałby do niej natychmiast.
Pisał jeden list dziennie, przez cały rok.
365 listów, wszystkie bez odpowiedzi.
Hej, Fred! Znowu nic?
Dzięki!
W końcu po roku milczenia, postanowił rozpocząć nowe życie.
Więc napisał list pożegnalny, spakował manatki i razem z Fin'em ruszył do Atlanty.
Noah!
Noah! Schodź!
Stany Zjednoczone znajdują się
w stanie wojny.
Zgodnie z Konstytucją, walczyć przeciwko zewnętrznemu i wewnętrznemu wrogowi.
Noah i Fin służyli razem, i po 2 latach ścigania Rommla w Afryce Płn.,
zostali przeniesieni do armii Pattona w Europie.
Fin!
Czy zaprzeczam samemu sobie?
Dobrze więc, jestem w sprzeczności z sobą.
Allie studiowała na trzecim roku, kiedy zgłosiła się na ochotnika, jako pomoc pielęgniarska.
Dla niej wszyscy mężczyźni okaleczeni przez wojnę, byli jak Noah.
Czy był ktoś przy nim w dżungli albo w krainie mrozu?
Podniosę cię. Gotowy?
Zdejmiemy teraz nogę.
W porządku?
Siostro. Mogę o coś zapytać?
- Śmiało. - Zauważyłem, że nie nosisz pierścionka.
- Zastanawiam się, czy umówiłabyś się ze mną. - Słucham?
Na randkę?
Zanim odpowiesz: "nie", wiedz, że jestem doskonałym tancerzem.
A moje zamiary są jak najbardziej uczciwe.
No, dobrze, Casanovo.
Najpierw musisz poczuć się lepiej, potem porozmawiamy o randce.
– O, rany, on jest naprawdę... - Co on tu robi?
- Gapi się na ciebie. - Panienko...
Już mi lepiej. Więc jak z tą randką?
Allie była zaskoczona, jak szybko zakochała się w Lon'ie Hammond'zie.
Był przystojny, bystry, zabawny, wyrafinowany i czarujący.
Pochodził także z doskonałej, południowej rodziny i był niewiarygodnie bogaty.
Co się stało? Dokąd idziecie?
Allie, dużo myślałem o tym, dlaczego nie mielibyśmy się pobrać.
I dlaczego nie mielibyśmy się pobrać?
Wiem, co mogłoby cię powstrzymać.
- Twoi rodzice. - Moi rodzice?
Tak, oczywiście. Twoja mama i tato.
Problem w tym, że mnie uwielbiają. Jestem dokładnie taki, jakiego dla ciebie chcą.
Jestem bogaty, jestem z Południa, mam uczciwą pracę, świetnie tańczę, bystry ze mnie gość...
- Więc w czym problem, co? - Chyba właśnie w tym.
Jak za mnie wyjdziesz, słuchaj uważnie.
Jak za mnie wyjdziesz, skończy się twoja życiowa wojna z nimi.
– O, mój Boże. I co teraz zrobimy? - Nie wiem.
Allie, do diabła, uważam, że musisz za mnie wyjść, że potrzebujesz za mnie wyjść.
- Potrzebuję? - Tak, potrzebujesz.
Bo jak to zrobisz, twoi rodzice będą widzieli, jak jesteś nieszczęśliwa, nie mogąc ich rozczarować.
- Chyba przeoczyłeś jeden, nieistotny szczegół. - A to jaki?
Najpierw powinieneś dostać ich zgodę. Może się mylisz w ich uczuciach, co do twojej osoby.
- Raczej nie. - Czemu nie?
Bo już ich pytałem i zgodzili się.
Co takiego?
Jeszcze coś.
Kocham cię. Wyjdziesz za mnie, Allie?
Szaleję za tobą.
Wyjdziesz za mnie? Uczynisz ze mnie najszczęśliwszego człowieka na świecie?
Tak... Tak, tak!
- Ogłoszę to. - Dokąd idziesz?
Mamo!
Orkiestra, przestać grać!
Przepraszam!
Chcę, żeby państwo wiedzieli, że ta młoda dama i ja pobieramy się!
Zgodziła się z całego serca, ale nie potrafiła zrozumieć,
dlaczego w chwili, gdy wypowiedziała "tak", stanęła jej przed oczami twarz Noah'a.
Dobrze cię widzieć! Niech cię obejrzę.
Krwawisz gdzieś? Nie? Wszystko w porządku?
Kocham cię.
Mam ci coś do pokazania.
Chodź.
Co się dzieje? Co to jest?
Masz. Sprzedałem dom.
- Sprzedałeś dom? - Musimy się wynieść do końca miesiąca.
Teraz będziesz go mógł wreszcie kupić.
- Co kupić? - Twój wymarzony dom na plantacji.
- Tato... - Daj spokój, nie chcę o tym słyszeć.
Na resztę dostaniesz pożyczkę.
- Jak to, sprzedałeś dom? - To już się stało.
Do dobry pomysł. Powinieneś to zrobić.
Zaczekaj no. Sprzedałeś dom, to gdzie będziesz mieszkał?
Z tobą, głuptasie, a jak myślisz? Ktoś ci musi pomóc go odbudować.
Noah rzucił okiem na dom. Ale zobaczył tylko jedno.
Allie...
Z miejsca decydował się zrealizować marzenie swojego życia.
Odbudować stary dom od zera.
I tak Noah udał się po aprobatę swoich planów budowlanych.
Wstąpiła w niego wiara...
Zatrzymać autobus!
- Zatrzymaj autobus! - Przykro mi, stary. Nie mogę zatrzymać przed przystankiem.
- Proszę, zatrzymaj się natychmiast! - Nie rozumiesz po angielsku, koleś?
Po tym, jak zobaczył Allie tego dnia, coś w nim pękło.
Wbił sobie do głowy, że jeśli odbuduje dom, do którego przyjechali tamtej nocy,
Allie znajdzie sposób, żeby do niego wrócić.
Jedni nazywają to pracą na rzecz miłości. Drudzy - zupełnie inaczej...
Ale rzeczywiście, Noah z lekka oszalał.
Przepraszam.
Czas na posiłek. Lunch będzie podany w Pokoju Słonecznym.
Melon jest dobry. Spróbowałem kawałek.
Czy oni się jeszcze zobaczyli? Noah i Allie?
Chyba nie chcesz, żebym zdradził zakończenie, zanim jeszcze przeczytam o dobrych chwilach, prawda?
Gdzie to przerwałem?
Kiedy w listopadzie zmarł ojciec Noah'a, dom był wszystkim, co mu pozostało.
W swoim czasie, skończył odbudowę.
Uśmiech!
Uważnie przyjrzał się swojemu dziełu.
Poprawiał front przez 10 dni.
Potem poważnie myślał o podpaleniu go.
A w końcu wystawił dom na sprzedaż.
Jestem przygotowany, na taką cenę.
Miał kilku zainteresowanych kupców,
ale zawsze znajdował powód, aby go im nie sprzedać.
Nie.
Zaczął żądać o wiele za wysokiej ceny.
To mnóstwo pieniędzy, ale zgoda.
- 50 tys. dolarów. - To więcej, niż zażądałem.
Zgadza się, to świetny interes, Noah.
Mężczyźnie, który zaoferował o 5 tys. więcej, niż wynosiła cena, powiedział,
że nikt przy zdrowych zmysłach tak nie robi,
a on nie chciałby, żeby w tym domu mieszkał szaleniec.
Swoje życiowe frustracje, wyładowywał każdego poranka na rzece.
A wieczorem, w porze samotności, pojawiała się Martha.
Martha była wojenną wdową, która mieszkała w pobliskim miasteczku.
- To jedziemy jutro na piknik? - Mam robotę.
- Możemy zjeść nad rzeką, jeśli chcesz. - Może w przyszłym tygodniu.
- Może gdzieś pojedziemy? - Nie.
Tak tylko pytałam.
Czego ty chcesz, Noah?
Co to znaczy, czego ja chcę?
Ode mnie.
Czasami, jak ze mną rozmawiasz, nawet mnie nie widzisz.
Kobieta wie, kiedy mężczyzna patrzy jej w oczy i widzi kogoś innego...
Wiesz, że dałbym ci to wszystko, czego pragniesz?
Prawda?
Ale nie mogę.
Bo tego już nie ma.
Wszystko stracone.
Rozumiesz?
- Czy to nie za dużo? - Żartujesz?! Wyglądasz idealnie!
Wyglądasz wspaniale, skarbie.
Jak Lon zobaczy cię w tej sukni, to oszaleje!
Nie będzie mógł oderwać od ciebie oczu! Ani rąk...
Widziałaś poranną gazetę?
Mówi się, że twój ślub będzie towarzyskim wydarzeniem sezonu.
Sezonu?! To będzie święto, jakiego nie widziano w tym mieście!
- Mamo, gubernator przyjeżdża. - Daj, zobaczę.
O, rany...
Memphis, jak stoimy? 88, świetnie, z 85-ciu.
Ma pan gościa, proszę pana.
Witaj, nie wiedziałem, że przyjdziesz.
Przepraszam. Powinnam była zadzwonić.
O czym ty mówisz? Nie musisz dzwonić.
Panowie, zostawicie nas na chwilę?
Więc, o co chodzi?
Już nie maluję.
Kiedyś malowałam, cały czas. Naprawdę to uwielbiałam.
Nie wiedziałem.
Więc maluj.
Będę. Mam zamiar zacząć.
Świetnie.
Wszystko w porządku?
Muszę wyjechać.
Dobrze...
Muszę załatwić parę spraw. Muszę uporządkować myśli.
- Powinienem się czegoś obawiać? - Nie, chyba nie.
To bardzo... pewna odpowiedź.
- Nic ci nie jest? - Nie.
To dobrze. Jedź. Nie spiesz się. Załatw, co potrzebujesz.
To naturalne, że jesteś zdenerwowana przed ślubem.
Nie mam żadnych obaw.
Kocham cię. Wrócę z Seabrock za parę dni, dobrze?
- Seabrock. - Tak, Seabrock.
Witaj.
Zobaczyłam twoje zdjęcie w gazecie, to z tobą na tle domu...
I przyjechałam zobaczyć, czy u ciebie w porządku.
To znaczy, nie dlatego, że byłam w pobliżu, po prostu...
Więc u ciebie w porządku?
To dobrze...
Głupia ze mnie kobieta. Nie powinnam była przyjeżdżać.
- Chcesz wejść do środka? - Dobrze.
- To zacna opowieść. - Cieszę się, że ci się podoba.
- Chyba słyszałam ją już wcześniej. - Tak.
Może i więcej niż raz?
- Doktor prosi. - Mnie? Teraz?
- Nie. Jego. - Ale on nie skończył mi czytać.
Będę czytał, jak wrócę od lekarza. To nie potrwa długo.
- Dobrze. - Nie odchodź. Zaraz wracam.
Może zagrasz przez chwilę na pianinie? Lubisz to.
Lubię?
- Nie znam żadnych melodii. - Potrafisz czytać nuty.
Bez żartów...
- Kim pan jest? - Jestem nowym lekarzem.
Nie spotkaliśmy się, więc pomyślałem, że pana zbadam.
Widzę, że miał pan dwa zawały w ciągu ostatnich 18-tu miesięcy.
Dwa lekkie. Jeden, to chyba nawet nie był zawał.
- Jakieś powikłania? - Nie. Czuje się świetnie.
Proszę oddychać głęboko.
Jeszcze raz.
Głęboki wdech.
I jeszcze jeden.
Wspaniale, wspaniale. Ciągle bierze pan lekarstwa?
Dwa razy dziennie.
Może pan włożyć koszulę.
- Więc czyta pan pani Hamilton, jak rozumiem. - To jej pozwala pamiętać.
- Pan sądzi, że to nie pomoże. - Tak właśnie sądzę.
Ona pamięta, doktorze. Jak czytam, to pamięta.
Nie zawsze. Ale pamięta.
Demencja jest nieodwracalna.
Po przekroczeniu pewnej granicy, już się nie powraca.
Tak właśnie mi mówią.
- Nie chcę, żeby rozbudzał pan w sobie nadzieję. - Dzięki doktorze, ale wie pan, jak powiadają.
Nauka dociera tylko do pewnego punktu. Potem to robota pana Boga.
Robota pana Boga.
Do diabła. Zapomniałem odwrócić stronę.
Chyba ktoś ją jednak odwrócił.
Nie, właśnie gra z pamięci...
- Nazywa się Lon Hammond Jr. - Hammond, jak bawełna Hammond'ów?
- Jak bawełna Hammond'ów. - Rodzice muszą go uwielbiać.
To naprawdę dobry człowiek, Noah. Polubiłbyś go.
Kochasz go?
Tak. Kocham. Bardzo go kocham.
Więc tak chcesz? Wyjdziesz za Lon'a i zostaniemy przyjaciółmi.
- Tak? - Zgadza się.
Jesteś głodna?
Zostaniesz na kolacji?
Muszę cię ostrzec. Mam słabą głowę.
Jeszcze kilka takich i będziesz mnie stąd wynosił.
Pij powoli, żebym mógł cię jeszcze wykorzystać.
Nie ośmieliłbyś się. Jestem kobietą zamężną.
Jeszcze nie.
Co jest?
Dlaczego tak na mnie patrzysz?
Po prostu wspomnienia...
Ten pokój...
To tu, gdzie...?
To ten pokój?
- Mam dosyć. - Ja też.
O, jakże usypiają mnie twoje palce!
Twój oddech opływa mnie jak chłodzące tchnienie twój puls uspokaja moje uszy;
Jestem jak zanurzony od stóp po czubek głowy;
Zachwycające.
To było prawdziwe.
Ty i ja.
Tak dawno temu. Byliśmy tylko parą dzieciaków.
Ale naprawdę się kochaliśmy, prawda?
Powinnam już pójść.
Do widzenia.
Mogłabyś przyjechać jutro rano? Chciałbym pokazać ci pewne miejsce.
Proszę?
- Przyjadę. - Dobrze.
Wróciła do jego życia, leniwie wsączając się wprost do serca.
Noah rozmyślał całą noc, kontemplując agonię,
która nastąpiłaby, gdyby ponownie ją utracił.
Jakże chciałabym domyśleć się zakończenia.
Dzieci przyszły.
- Dzieci? - Jego dzieci.
- Nie przeszkadza ci to? - Poznam je z przyjemnością.
Chodźcie tu.
Cześć tato.
- Cześć. Jestem Allie. - Jestem Mary Allen.
- Miło cię poznać Mary Allen. - I wzajemnie.
- Witam. Jestem Maggie. - Jak się masz Maggie?
- Cześć, jestem Tiffany. - Jakie śliczne imię.
- A to, kto? - Edmond.
Witaj Edmond'zie.
Wiecie co, chyba pójdę uciąć sobie popołudniową drzemkę.
Chodź kochana, pójdziemy.
- Później ci jeszcze poczytam. - Dobrze. Dziękuję.
Tak się cieszę, że was poznałam.
Do widzenia.
- Wydaje się być dziś dobrej formie. - Jest w dobrej formie.
Mam przeczucie, co dzisiejszego dnia. Może zdarzy się cud.
Wróć do domu, tato.
Mama sobie nas nie przypomina. Ciebie też nie poznaje.
- Nigdy tego nie zrozumie. - Tęsknimy za tobą.
To szaleństwo, żebyś tu mieszkał.
Wszyscy pomożemy ci przy mamie. Będziemy odwiedzać ją na zmianę.
Posłuchajcie...
To moja ukochana. Nie zostawię jej.
To jest teraz mój dom.
Wasza matka to mój dom.
- Halo? - Cześć.
Cześć... Kto mówi?
Tu Lon. A kogo się spodziewałaś?
Nikogo... Po prostu jestem zaskoczona.
Jak mnie znalazłeś?
To jedyny hotel w Seabrock. Zacząłem się niepokoić, jak nie dzwoniłaś.
Gdzie byłaś? Wszystko dobrze?
Czuję się idiotycznie, bo dzwoniłem chyba ze 100 razy.
- Nic mi nie jest. - Chcesz mi coś powiedzieć?
- Nie. - Nie?
Nie.
No, dobrze.
Lon, kocham cię. Zadzwonię jutro.
W porządku.
Noah?
Noah!
Cześć.
Lepiej już chodźmy, ma padać.
- Podoba ci się? - Widowiskowe...
To jest jak sen.
- Chcesz je nakarmić? - Tak.
- Co one tu robią? - Nie wiem.
- Powinny stąd odlecieć. - Nie zostaną tutaj?
Nie.
Wrócą, skąd przyleciały.
Zmieniłeś się.
Co masz na myśli?
To jak wyglądasz, wszystko...
Ty też się zmieniłaś, ale na lepsze.
Tak samo się zachowujesz.
- Tak? - Tak.
I naprawdę to zrobiłeś.
Co?
Wszystko. Dom...
To piękne, co zrobiłeś.
Przecież ci obiecałem.
Wspaniale.
Musimy wracać.
Noah!
Dlaczego nie napisałeś?!
Dlaczego?
Dla mnie to nie był koniec.
Czekałam na ciebie siedem lat. Teraz jest za późno.
Napisałem 365 listów.
Pisałem codziennie przez rok.
- Pisałeś? - Tak!
To nie był koniec.
To ciągle nie jest koniec...
Niewiarygodne...
To za tym tęskniłam przez cały ten czas?
Zróbmy to jeszcze raz.
Noah...
Noah.
Obudź się...
Obudź się.
Chyba próbujesz mnie wykończyć, kobieto.
Potrzebuję odpoczynku.
Potrzebuję jedzenia, żebym odzyskał siły.
No, dobrze. Co chcesz?
Naleśniki...
I bekon...
To właśnie ona, prawda?
Mogę ją poznać?
- Naprawdę, chciałabym... - Nie wiem, czy to dobry pomysł, Martha.
Więc to jest Martha?
Cześć. Jestem Allie.
- Dużo o tobie słyszałam. - Ja o tobie też.
Chcesz wejść?
- Jesteś pewna? - Tak, tak.
Noah właśnie mówił, jaki jest głodny.
Wiesz, mógłbyś nastawić herbatę.
Wejdź.
- Miło było cię poznać, Martha. - Ciebie także.
- Na razie. - Trzymaj się.
Jest wspaniała. Naprawdę.
Cieszę się, że przyszłam, Noah.
Już zapomniałam, jak to jest.
Po raz pierwszy, odkąd straciłam Richard'a, poczułam, że też mam na co czekać.
Spałaś tak smacznie, że nie mogłem cię zbudzić. Zjedz śniadanie. Wkrótce wrócę.|/Idź po strzałkach, znajdziesz niespodziankę.
Lon tutaj jedzie.
Obawiam się, że ojciec powiedział coś o Noah'u i Lon zdecydował się przyjechać.
To świetnie. Po prostu wspaniale.
Ty i ja. Lon i Noah. Jedna wielka, szczęśliwa rodzina.
Opowiedz mi o listach, mamo.
- Czy to prawda? - Tak.
Miesiącami patrzyłaś, jak płaczę w poduszkę. I nigdy nic nie powiedziałaś.
- Jak mogłaś? - Przykro mi.
- Przykro ci? - Tak, jest mi przykro!
Zrujnowałaś mi całe życie!
Zabrałam twoje listy, to było złe.
Ale skończ z dramatyzmem i weź na siebie część odpowiedzialności.
Sama tu przyjechałaś.
Wiedziałaś, co robisz. Wiedziałaś, że tak się stanie.
To miała być tylko wycieczka.
Jesteś niewiarygodna. Niewiarygodna.
Idź, włóż coś na siebie. Przejedziemy się.
Przejedziemy się? Dlaczego miałabym chcieć pojechać z tobą gdziekolwiek?
Bo wiem, że jesteś lepsza niż sądzisz.
I nie chcę, żebyś obudziła się pewnego ranka ze świadomością, że gdybyś wiedziała o wszystkim, mogłabyś podjąć inną decyzję.
Co tu robimy, mamo?
Widzisz tamtego mężczyznę?
Teraz wygląda tak sobie, ale 25 lat temu... O, mój Boże. To był naprawdę ktoś.
Zakochaliśmy się w sobie.
Dziadek był wściekły, jak się dowiedział. Więc zdecydowaliśmy się uciec.
Policja zgarnęła nas, zanim dotarliśmy do następnego miasteczka.
Tak właśnie było.
Czasami, gdy jestem w pobliżu, po prostu go obserwuję.
Staram się wyobrazić sobie, jak inne mogłoby być moje życie.
Musisz wiedzieć, że kocham twojego ojca.
Nie, to jest ważne! Musisz to usłyszeć!
Kocham go. To cudowny człowiek. Jest dla mnie dobry i nie zasługuję na niego.
Kocham go, Allie. Naprawdę.
Wiem.
To bardzo kłopotliwe. Głupia ze mnie kobieta.
To szaleństwo.
Nawet nie wiem, kim on teraz jest...
O, rany...
Allie?
Mam nadzieję, że dokonasz właściwego wyboru.
- Interesujący poranek? - Tak.
Lon jest w mieście.
Tutaj?
Tak, widziałyśmy jego samochód koło hotelu.
Widzę, że dostałaś moje listy.
Wreszcie.
Co zamierzasz zrobić, Allie?
Nie wiem.
Znowu do tego wracamy?
Znowu to samo?!
A co z tymi kilkoma dniami?
- One się wydarzyły, pamiętasz? - Wiem, że się wydarzyły i były cudowne.
Ale były także bardzo nieodpowiedzialne.
- W hotelu czeka na mnie narzeczony! - Wiec kochasz się ze mną, a potem wracasz do męża?!
Taki miałaś plan? To był test?
Ten mężczyzna dał mi pierścionek, a ja dałam mu słowo!
Twoje słowo jest teraz diabła warte, nie uważasz?!
- Nie wiem, muszę z nim porozmawiać! - Tu nie chodzi o dotrzymanie słowa.
I nie chodzi o pójście za głosem serca. Tu chodzi o poczucie bezpieczeństwa.
- A co to ma znaczyć? - Pieniądze!
- O czym ty mówisz?! - On ma mnóstwo pieniędzy!
- Teraz to cię nienawidzę, ty draniu! - Jak odejdziesz, ja cię znienawidzę!
Kto ci powiedział, że tu zostanę?!
- Musiałem chyba źle odczytać twoje intencje! - Na pewno tak!
Jesteś znudzona!
Inaczej nie byłoby cię tutaj!
Arogancki sukinsyn!
Nie możesz po prostu ze mną zostać?!
- Zostać z tobą? Po co? Już się kłócimy! - Zawsze to robimy!
Kłócimy się!
Ty nazywasz mnie aroganckim sukinsynem. A ja ciebie wrzodem na tyłku.
Bo nim jesteś! Prawie przez cały czas!
Nie boję się, że zranię twoje uczucia!
Masz dwusekundowe odskoki i z powrotem jesteś utrapieniem!
- Więc, co? - Więc to nie będzie łatwe.
Będzie naprawdę ciężko.
Będziemy nad tym pracować każdego dnia. Ale będę to robił, bo chcę ciebie.
Chcę ciebie całej, na zawsze, z całego serca.
Możesz coś dla mnie zrobić?
Proszę, wyobraź sobie swoje życie.
Za 30 lat. Za 40 lat. Jak wygląda?
Jeśli jest w nim ten facet, to idź!
Idź! Już raz cię straciłem, dam sobie radę jeszcze raz!
Jeśli tego naprawdę pragniesz.
- Ale nie idź na łatwiznę! - Na jaką łatwiznę?!
Nie ma prostego rozwiązania. Nieważne, co zrobię, i tak kogoś zranię!
Czy możesz przestać myśleć o tym, kto czego chce?
Przestań myśleć, czego ja chcę, czego on chce, czego chcą twoi rodzice!
Czego ty chcesz?
Czego chcesz?
- To nie takie proste! - Czego ty chcesz?!
Czego chcesz, do diabła?!
Muszę jechać.
Najdroższa Allie.
Nie mogłem zasnąć ostatniej nocy, bo wiedziałem, że miedzy nami koniec.
Nie czuje się zgorzkniały, bo wiem, że nasze uczucie było prawdziwe.
I jeśli kiedyś się spotkamy, w nowym życiu,
uśmiechnę się do ciebie z radością, pamiętając jak spędziliśmy lato pod drzewami.
Ucząc się od siebie wzajemnie i wzrastając w miłości.
Najlepsza miłość, jest jak przebudzenie duszy.
Sprawia, że chcemy sięgnąć po więcej.
Rozpala ogień w sercach i przynosi spokój umysłu.
I to mi właśnie dałaś.
I to mam nadzieję dać tobie na zawsze.
Kocham cię. Noah.
To piękne.
- To piękna opowieść. - To prawda.
Nie wiem, ale sprowadza na mnie jakiś smutek.
Wiem, że teraz czujesz się zagubiona. Ale nie martw się.
Nic nie jest utracone na zawsze, albo nie może być utracone,
Ciało, ociężałe, stare, zimne...
żar ocalały z wcześniejszego ognia,
powoli znowu stanie w płomieniach;
- Ty to napisałeś? - Nie. To Walt Whitman.
- Chyba go znałam. - Myślę, że tak.
Wejdziemy do środka?
- Trochę mi chłodno. - Dobrze.
- Kto to wszystko naszykował? - Ja sam. Z niewielką pomocą pielęgniarek.
- Nigdy nie widziałam niczego piękniejszego. - Ja też nie.
Siądziemy?
- Soku z winogron? - Z przyjemnością.
- Ile tabletek. Taki jesteś chory? - Choroba, to dla mnie słowo relatywne.
Teraz myślę o tym, jak o ogólnym procesie końca.
Twoje zdrowie.
Więc, co się stało?
W tej opowieści. Którego wybrała?
W porządku.
Mam trzy wyjścia.
Pierwsze - mogę go zastrzelić.
Drugie - mogę mu dołożyć.
Albo trzecie - mogę cię zostawić w spokoju.
Ale wszystkie są do niczego.
Bo widzisz... Żadna z tych opcji nie zwraca mi ciebie.
A pomimo wszystko... kocham cię.
Ja też cię kocham.
- Nie kłamałem, dając ci pierścionek. - Ja także...
Po prostu, kiedy jestem z Noah'em, czuję się jak jedna osoba.
A kiedy jestem z tobą, jestem jakby kimś innym.
To normalne, że nie zapomina się pierwszej miłości.
Kocham cię, Allie.
Ale chcę cię całej dla siebie.
Nie chce przekonywać swojej narzeczonej, że powinna ze mną zostać.
Nie musisz. Ja już wiem, że powinnam być z tobą.
I żyli długo i szczęśliwie...
Kto? Kto żył szczęśliwie?
Ależ tak...
Oczywiście.
Teraz pamiętam.
To byliśmy my.
- To byliśmy my! - Moja kochana...
Noah. Noah... Kocham cię.
Co się ze mną stało?
Nic. Po prostu odeszłaś na chwilę.
- Ile mamy czasu? - Nie jestem pewien.
Ostatnim razem było nie więcej niż 5 minut.
Przyniosłem naszą starą przyjaciółkę.
- Jak tam dzieci? - Świetnie. Były tu dzisiaj.
Mały Noah. I Tiffany. Tak szybko rosną.
Czas szybko mija.
- Powiesz im, że je kocham? - Oczywiście, że tak.
- I że mi przykro. - Powiem im, kochana.
- Pamiętasz tę opowieść, którą mi czytałeś? - Tak?
Czy myślisz, że mogłabym być nią dziś wieczór?
Może tak być?
Wiesz, może moglibyśmy wsiąść w samochód i pojechać na przejażdżkę.
Moglibyśmy wyjść stąd i gdzieś pojechać. Chcesz?
Raczej nie. Nie dzisiaj, kochanie.
Daj spokój, czemu nie?
Zaczekaj... Dlaczego powiedziałeś do mnie "kochanie"?
Ja ciebie nie znam. Co tu się dzieje?
Czy powinnam wiedzieć, kim jesteś?
- Allie... - Nie. Nie!
- Allie, kocham cię, zostań ze mną... - Nie!!!
- Kim jesteś? - Jestem Noah. Noah, a ty jesteś Allie.
Czego chcesz? Co tutaj robisz?!
- Daj spokój... - Nie podchodź bliżej!
Na pomoc! Pomocy!
- Uspokój się, Allie... - Nie! Nie!
Niech mi ktoś pomoże!
Allie, rozluźnij się, nic ci nie będzie.
Historia naszego życia spisana przez Allison Hamilton Calhoun.
Noah'owi, mojej miłości. Przeczytaj mi ją, a zawsze do ciebie wrócę.
Dzień dobry, panie Calhoun.
Panie Calhoun?
Już dobrze.
Chodź, moja droga. Idziemy.
O, pan Calhoun. Witamy z powrotem.
- Jak się pan czuje? - Świetnie, jak zawsze.
- Dokąd pan idzie? - Na mały spacer. Nie mogę zasnąć.
- Nie wolno panu. To wbrew przepisom. - Tak, wiem.
Nie szedł pan wcale na spacer, prawda?
- Chciał pan zobaczyć się z panią Allie. - Dopiero co wyszedłem ze szpitala. Brakuje mi jej.
Panie Calhoun, przykro mi, ale nie może jej pan dziś zobaczyć.
Musi pan wrócić do swojego pokoju.
Jeśli chodzi o mnie, pójdę na dół po filiżankę kawy.
Nie będzie mnie tu przez chwilę. Więc proszę nie robić nic głupiego.
Witaj.
Noah?
Noah...
Witaj, słonko. Przykro mi, że nie mogłem ci poczytać.
Nie wiedziałam, co zrobić. Bałam się, że nigdy już nie wrócisz.
Zawsze wracam.
Co się stanie, jak już niczego nie będę pamiętać?
Co wtedy zrobisz?
Będę tu. Nigdy cię nie zostawię.
- Muszę cię o coś spytać. - Co takiego?
Czy myślisz...
że nasza miłość może czynić cuda?
Myślę, że tak.
Właśnie przywróciła mi ciebie.
Czy myślisz, że nasza miłość sprawi, że odejdziemy razem?
Myślę, że może sprawić wszystko.
- Kocham cię. - Kocham cię, Allie.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Do zobaczenia...
Ze słuchu tłumaczyła: zijok
Do wersji dostosował: Henry McRobert
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.