www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Jak zwykle źle.
Brak działań Stanów Zjednoczonych w Europie Wschodniej udowadnia,
że agresja Związku Radzieckiego na afgańskiej granicy
nie spotka się z reakcją Stanów Zjednoczonych.
Problem: Związek Radziecki kontynuuje niedawną serię manewrów wojskowych,
przeprowadzając dzisiaj na Morzu Beringa próby bombowe, zaledwie 1500 mil
od południowego wybrzeża Alaski. Prezydent Nixon wygłosił dziś ostrzeżenie do Sowietów.
Stany Zjednoczone nie wszczynają potyczek.
Niech będzie jasnym, że utrzymujemy swoją siłę
w imieniu zachowania pokoju,
dlatego każdy oponent powinien zadać sobie to pytanie:
Czy konsekwencje zaatakowania Ameryki
- nie przewyższą potencjalnych korzyści? - W rezultacie sowieckiej aktywności,
nadzorcza grupa nuklearnych naukowców przestawiła Zegar Zagłady na pięć minut do północy,
zniszczenie w wyniku wojny atomowej.
Pytanie:
W skali od 0 do 10, gdzie zero oznacza niemożliwość, a 10 oznacza całkowitą metafizyczną pewność,
jakie są szanse, że Rosjanie zaatakują Stany Zjednoczone?
- Pat Buchanan. - Zero.
Sowieci nie zaryzykują wojny, gdy mamy po swojej stronie chodzący nuklearny środek odstraszający.
Odnosi się pan, oczywiście, do Doktora Manhattana, ale czy istnienie Doktora Manhattana gwarantuje pokój na świecie?
- Eleanor Clift. - Cóż, nie powstrzymało to Związku Radzieckiego
od nagromadzenia rekordowej ilości broni nuklearnej.
- Nie sądzi pani, że to pozerstwo? - Być może Sowieci przeprowadzili te próby bombowe,
bo czuli zagrożenie ze strony Doktora Manhattana. Oczywiście.
Może cały świat ma takie odczucia.
To było tylko kwestią czasu, jak sądzę.
To tylko żart. To wszystko jest żartem.
Matko, wybacz mi.
Zbierzcie się ludzie, Dokądkolwiek dążycie
I przyznajcie, Że wody wokół was już dawno przekwitły
I zaakceptujcie fakt, Że niedługo przemokniecie do szpiku kości.
Jeśli twój czas Jest wart dla ciebie oszczędzenia
Lepiej zacznij pływać, Bo utoniesz jak kamień
Bo czasy się zmieniają
Chodźcie pisarze i krytycy, Którzy prorokujecie swym piórem
Miejcie oczy szeroko otwarte, Taka okazja się już nie powtórzy
Nie odzywajcie się zbyt prędko, By nie zmarnować tej chwili
Nie zostało powiedziane, Kto zostanie wybrany.
Bo przegrani teraz Później zwyciężą
Bo czasy się zmieniają
Chodźcie senatorzy, kongresmeni, Proszę, zwróćcie uwagę na wezwanie
Nie stójcie w drzwiach, Nie blokujcie przejścia
Bo ten, co skrzywdzony, Będzie tym, co będzie zawadzał
Na zewnątrz walka się wzmaga.
Niedługo zatrzęsą się wasze okna I popękają ściany
Bo czasy się zmieniają
Chodźcie matki i ojcowie Z całego kraju
I nie krytykujcie czegoś, Czego zrozumieć nie potraficie
Wasi synowie i córki Są poza waszą kontrolą
Wasza dawna droga szybko się starzeje.
Proszę, zejdźcie z nowej, Jeśli nie potraficie podać pomocnej dłoni
Bo czasy się zmieniają
Granica została wyznaczona, Klątwa rzucona
Ten, co powolny teraz, Później popędzi
Jak teraźniejsze dziś, Jutro będzie przeszłością
Ten porządek gwałtownie blaknie.
I ten, kto teraz jest pierwszy, Później będzie ostatni
Bo czasy się zmieniają
Byłam bohaterką, do cholery.
...akt, który miał wysłać wiadomość do rządu w Sajgonie,
że przemoc i opresja nie są drogą do osiągnięcia pokoju.
Chodźcie senatorzy, kongresmeni, Proszę, zwróćcie uwagę na wezwanie
Nie stójcie w drzwiach, Nie blokujcie przejścia
Bo ten, co skrzywdzony, Będzie tym, co będzie zawadzał
Na zewnątrz walka się wzmaga.
Niedługo zatrzęsą się wasze okna I popękają ściany
Bo czasy się zmieniają
Chodźcie matki i ojcowie Z całego kraju
I nie krytykujcie czegoś, Czego zrozumieć nie potraficie
Wasi synowie i córki Są poza waszą kontrolą
Wasza dawna droga szybko się starzeje.
Proszę, zejdźcie z nowej, Jeśli nie potraficie podać pomocnej dłoni
Bo czasy się zmieniają
Powodzenia, panie Gorsky.
Zbierzcie się ludzie, Dokądkolwiek dążycie
I przyznajcie, Że wody wokół was już dawno przekwitły
Jeśli twój czas Jest wart dla ciebie oszczędzenia
Lepiej zacznij pływać, Bo utoniesz jak kamień
Bo czasy się zmieniają
KTO STRZEŻE STRAŻNIKÓW?
Edward Blake. 67 lat. 1,88 metra, solidne 100 kilo.
- Facet był zbudowany jak futbolista. - Tak, widziałem ciało.
- Jak na kogoś w jego wieku, był w świetnej kondycji. - Poza tym, że nie żyje?
To szkło walcowane. Musiałbyś wjechać w nie samochodem, by pojawiła się na nim rysa.
Musiał zostać wyrzucony. Sprawdziłeś sypialnię?
Tak. Szuflady pootwierane, przeszukane. Odwrócony materac.
- Pewnie włamanie. - Albo tak upozorowane. Widziałeś to?
Ściska dłoń prezydentowi.
Myślisz, że Blake był tajniakiem? Rząd?
- Tajne operacje? - Myślę,
że ta sprawa przerasta nas obu.
Dziennik Rorschacha, 12 października 1985.
Rano widziałem padlinę psa w alei. Ślady opon na pękniętym brzuchu.
To miasto się mnie boi. Ujrzałem jego prawdziwe oblicze.
Ulice są przedłużeniem ścieków, ścieków pełnych krwi.
A gdy studzienki w końcu pokryją się strupami,
całe robactwo się potopi.
Nagromadzone plugastwo ich seksu i morderstw spieni im się na wysokości pasa,
i wszystkie kurwy i politycy spojrzą w górę i krzykną:
Ocal nas.
A ja szepnę: Nie.
Teraz cały świat stoi na krawędzi, patrząc w dół na krwawe piekło.
Wszyscy ci liberałowie i intelektualiści,
złotouści, nagle żaden z nich nie ma nic do powiedzenia.
Pode mną, to wstrętne miasto.
Krzyczy jak rzeźnia pełna upośledzonych dzieci,
a noc cuchnie cudzołóstwem i wyrzutami sumienia.
Dziś w Nowym Jorku zginął Komediant.
Ktoś wie dlaczego.
Ktoś wie.
Nie, zdecydowanie coś słyszałem.
Pilnuj drzwi.
To musiał być wiatr. Następnym razem...
Wszystko zaczęło się od gangów.
Ludzie wydali się o tym zapomnieć.
Kostiumy piratów, duchów.
Uważali, że to zabawne, przebrać się i zrobić skok.
Oczywiście, gdy ich aresztowaliśmy, to i tak z powrotem wracali na ulicę.
Nikt ich nie wskazywał na okazaniu przez te cholerne maski.
Zebrało się nas kilku gliniarzy i pomyśleliśmy: A co tam, też założymy maski.
Wkrótce zwęszyły to gazety. Pisały o tym
i, rety, staliśmy się narodową sensacją.
Byłem ja, Dolarówka, Człowiek Ćma,
Kapitan Metropolis, Zakapturzony Sędzia,
Jedwabna Zjawa i Komediant.
Nie każ mi o nim zaczynać.
Muszę już być pijany, bo znów ci opowiadam te historie.
Chyba zmierzałeś do sedna.
Chodzi mi o to, że nam nie było łatwo.
To nie było uczciwe, co was spotkało, zaczęliście tam, gdzie my skończyliśmy,
ale Nixon was odepchnął.
Nixon, co za kutas. Ale głosowałem na tego kutasa pięć razy.
Albo on, albo komuchy, prawda?
Rety, już prawie północ. Muszę iść.
Prawdę mówiąc? Jesteś lepszym Nocnym Puchaczem, niż ja kiedykolwiek byłem, Danny.
Hollis, obaj wiemy, że to gówno prawda.
Uważaj na słowa. Ten lewy sierpowy powalił Kapitana Ośkę, pamiętasz?
Z ostatniej chwili. Zamaskowany bohater znany jako Rorschach, zaatakował dziś wczesnym rankiem funkcjonariusza policji.
Rorschach jest na liście 10 najbardziej poszukiwanych przez FBI za naruszenie Ustawy Keene'a,
która sześć lat temu zakazała działalności zamaskowanych bohaterów.
- Zmusili każdego, prócz niego. - Zrezygnuje.
Gdy umrze. Do przyszłego tygodnia?
Nie musisz mnie zabawiać. Może masz jakąś randkę czy coś.
My emeryci musimy trzymać się razem, prawda?
Tęskniłeś za tym?
- Nie. A ty? - Za cholerę.
Do zobaczenia.
- Witaj, Danielu. - Rorschach.
Poczęstowałem się fasolką. Mam nadzieję, że się nie gniewasz.
Skądże.
- Chcesz, bym ci ją podgrzał? - Taka jest w porządku.
Jak się trzymasz?
Z dala od więzienia.
Słyszałem o tobie w wiadomościach.
- Zaatakowałeś gliniarza. - Niewielkie rany.
Nie będzie potrzebował hospitalizacji. Daniel.
Spójrz na to.
- Sos z fasolki? - Z ludzkiej fasolki.
Plakietka należała do Komedianta. Krew też. Nie żyje.
Może to było włamanie. Może zabójca nie znał Komedianta.
Zwykły włamywacz? Zabił Komedianta? Niedorzeczne.
Słyszałem, że od 1977 pracował dla rządu,
obalał marksistowskie republiki w Ameryce Południowej.
- Może to było zabójstwo na tle politycznym. - Możliwe.
A może ktoś zabija zamaskowanych bohaterów.
- Nie uważasz, że to lekka paranoja? - Tak teraz o mnie mówią?
Paranoik?
Komediant narobił sobie sporo wrogów przez te lata, nawet wśród swoich przyjaciół.
Skoro mowa o przyjaciołach, co u Hollisa Masona?
Wydał tę książkę. Napisał w niej złe rzeczy o Komediancie.
Nie podoba mi się to, co insynuujesz, a jeszcze mniej podoba mi się śledzenie mnie.
A może miałem na ciebie oko, w razie gdyby ktoś polował na maski.
- Nigdy nie byłeś taki sentymentalny. - Atak na jednego z nas, to atak na nas wszystkich.
Co według ciebie mamy zrobić?
Zemścić się.
- Strażnicy już nie istnieją. - Powiedział Tricky Dick.
Ja tak powiedziałem.
Nikt nie wie, kim jesteś. Odpuść, spróbuj wieść normalne życie.
To, co ty wiedziesz? Normalne życie?
Gdy idziesz ulicami miasta, które umiera na wściekliznę,
mijając ludzkie karaluchy, które rozmawiają o heroinie i dziecięcej pornografii,
naprawdę czujesz się normalnie?
Ja przynajmniej nie ukrywam się wciąż za maską.
Nie.
Ty ukrywasz się na widoku.
Do zobaczenia, Dan.
- Tunel zaprowadzi cię dwie przecznice na północ. - Wiem, pamiętam.
Często tędy chodziłem, gdy razem działaliśmy.
To były świetne chwile, prawda, Rorschach? Co się z nimi stało?
Zrezygnowałeś.
Dziennik Rorschacha. Pierwsza wizyta tego wieczoru bezowocna.
Czuję się trochę załamany.
Niedługo wybuchnie wojna. Miliony zginą w chorobie i nędzy.
Dlaczego jedna śmierć jest ważniejsza od tak wielu?
Bo istnieje zło i dobro, a zło musi zostać ukarane.
Nawet w obliczu zagłady, nie ustąpię.
Jest tyle powodów do zemsty,
a tak mało czasu.
Kapitanie.
Ridley, widziałeś innych ocalałych?
Nie. Kapitanie, moja stopa zaplątała się w jakieś szczątki.
- Wciąga mnie pod wodę. - Trzymaj się.
Ridley.
Nie.
Więcej krwi, więcej krwi.
Półprzytomny od prawie utonięcia, ujrzałem go.
Czarny Frachtowiec.
Czarne żagle piekielnego okrętu na tle żółtego karaibskiego nieba.
Rozpoznałem smród prochu, ludzkich mózgów
i wojny.
Fale wokół mnie były szkarłatne, spienione, strasznie ciepłe w kilwaterze Frachtowca.
Zdesperowany, poleciłem swą umęczoną duszę Bogu Wszechmogącemu, jego łasce i osądowi.
Jak myślisz, młody? Powinniśmy zbombardować Rosję i zostawić resztę Bogu.
Albo chociaż wysłać tam Doktora Manhattana z wizytą. Rozumiesz, o co mi chodzi?
Nie chcę wyjść na dupka, czy coś, ale oni nas podburzają.
Ale to tylko moja opinia. Jestem sprzedawcą wiadomości, więc jestem poinformowany.
Tak, wiem. New Frontiersman. Jeszcze go nie ma.
Doceniłbym, gdybyś nie czekał tu na niego, bo nie wiem, kiedy go dostarczą.
Przecież mówiłeś, że jesteś poinformowany.
- Kupujesz to? - Nie.
Jezu.
Przyjdź jutro, w porządku?
Panie Veidt, do dziś, jest pan jednym z tylko dwóch Strażników, którzy ujawnili swoją tożsamość światu,
pierwszym był Hollis Mason. Czerpie pan z tego wielkie korzyści,
zamieniając swoje bohaterskie alter ego, Ozymandiasza, w miliardowe przedsiębiorstwo.
Zabawki, pudełka śniadaniowe, inżynieria genetyczna.
- Rozumiem, że w produkcji jest także film. - Nie usłyszałem żadnego pytania, panie Roth.
- Proszę wybaczyć. Czy uważa pan... - Że dla innych Strażników to sprzedawanie ich walki? Uczciwe pytanie.
Tak, przeszło mi to przez myśl, że dawni towarzysze mogą tak to odbierać,
jak pan jest świadomy tego, że stronniczy żurnalizm sprzedaje najwięcej nakładów.
Gałąź handlowa Veidt Industries funduje naszą pracę z Doktorem Manhattanem.
Niedawno powiększyliśmy nasz ośrodek badawczy na Antarktydzie, w nadziei na stworzenie taniego,
odnawialnego źródła energii, które mogłoby wyeliminować światowe zapotrzebowanie na paliwa kopalne.
Nie trzeba być politologiem, by widzieć, że nasza zimna wojna z Rosjanami nie jest ideologiczna,
jest oparta na strachu. Strachu, że nie ma się wystarczająco.
Ale gdybyśmy stworzyli nieskończone źródła,
wojna stałaby się zbyteczna.
Mam nadzieję, że inni Strażnicy to rozumieją,
gdziekolwiek są.
Dziękuję za pański czas.
- Świetnie wyglądasz, Adrianie. - Dan.
Sporo czasu minęło.
Rorschach myśli, że ktoś poluje na Strażników?
- Myślisz, że to możliwe? - Statystycznie, jedno morderstwo nie świadczy o tendencji.
Rorschach to socjopata, Dan. Jak i Komediant.
Był praktycznie nazistą. Wiesz o tym lepiej, niż ktokolwiek.
- Nie jestem tu, bo mi go brakuje. - Według Rorschacha, tylko my znamy swoje tożsamości.
W zasadzie, twoją zna cały świat. Dlatego ciebie pierwszego ostrzegam.
Dziękuję, Dan.
Ale obawiam się, że powinniśmy martwić się o coś innego,
niż Rorschacha zabójca masek.
Gdyby Rosjanie odpalili swoje atomówki, to czy Jon naprawdę mógłby je zatrzymać?
Sowieci nagromadzili 51 tysięcy głowic.
Nawet gdyby Jon zatrzymał 99% z nich,
ten 1%, który by się przedostał, nadal mógłby zniszczyć wszelkie życie na Ziemi.
Nawet Doktor Manhattan nie może być we wszystkich miejscach jednocześnie.
Dziennik Rorschacha, 13 października 1985.
20:30.
Spotkanie z Dreibergiem pozostawiło niemiły posmak.
Zwiotczały nieudacznik, który skomle w swojej piwnicy.
Dlaczego tak niewielu z nas pozostało aktywnymi,
zdrowymi i bez zaburzeń osobowości?
Pierwszy Nocny Puchacz prowadzi warsztat samochodowy.
Pierwsza Jedwabna Zjawa to wzdęta, starzejąca się dziwka, umierająca w kalifornijskim ośrodku wypoczynkowym.
Peleryna Dolarówki zaklinowała się w drzwiach obrotowych, w których go zastrzelono.
Sylwetka, zamordowana, ofiara swojego obscenicznego stylu życia.
Człowiek Ćma przebywa w psychiatryku w Maine.
Nawet Adrian Veidt, prawdopodobny homoseksualista.
Muszę to zbadać.
Tylko dwa nazwiska pozostały na mojej liście.
Oboje dzielą prywatne kwatery w Wojskowym Centrum Badawczym Rockefellera.
Muszę ich odwiedzić.
Muszę powiedzieć niezniszczalnemu człowiekowi, że ktoś planuje go zabić.
- Dobry wieczór, Rorschach. - Doktorze Manhattan, wiesz, czemu tu jestem.
Tak.
- Ale odejdziesz stąd zawiedziony. - Rorschach.
- Nie powinieneś tu być. Jesteś ścigany. - Ciebie też miło widzieć, Jedwabna Zjawo.
Od kilku lat używam swojego prawdziwego imienia. Spróbuj.
- Jak sobie życzysz, Laurie. - Co tutaj robisz?
Komediant nie żyje. Rorschach chce, bym wejrzał w swoją przyszłość,
- by zobaczyć, czy mordercę kiedykolwiek publicznie zidentyfikowano. - Już ostrzegłem Dreiberga. Teraz przyszedłem ostrzec was.
Nawet gdybym chciał pomóc, moja przyszłość jest zablokowana
- przez tymczasowe zakłócenia. Nie widzę jej wyraźnie. - Zakłócenia?
- Przez co są spowodowane? - Z całym prawdopodobieństwem, przez nuklearną zagładę.
Jeśli Stany Zjednoczone i Związek Radziecki wypowiedzą sobie wojnę,
powstała fala uderzeniowa spowoduje nagły rozpad tachionów,
cząsteczek, które podróżują wstecz przez to, co wy postrzegacie jako czas,
dlatego moje teraźniejsze wizje są zakłócone.
- Muszę wracać do pracy. - Chwila.
A jeśli dlatego ktoś chce nas usunąć z drogi? Żebyśmy nie mogli tego powstrzymać?
- Żegnaj, Rorschach. - Sporo wysiłku kosztowało mnie spotkanie z tobą.
Nie wyjdę,
póki nie powiem wszystkiego.
Ostatnio niewiele mi mówisz, Jon.
Nie chciałem cię przedwcześnie martwić.
Jeśli razem z Adrianem uda nam się rozwiązać kryzys energetyczny, wojny da się uniknąć.
Zawsze mówiłeś, że czas jest równoległy. Jeśli to prawda, to jak chcesz zmienić przyszłość?
Gdybyś tylko mogła postrzegać czas, jak ja go postrzegam.
Pozwól, że ci pokażę.
Magia, marzenia. Oto, co miałam dawniej. Byłam bohaterką, do cholery.
Nie moja wina, że się starzejesz. Na co narzekasz? Wykarmiam ciebie i twoje dziecko.
- Może zadzwoń do Eddiego. Może zapewni ci lepsze życie. - To był błąd.
- Jednorazowy. - Chciał cię zgwałcić...
Twój umysł wędruje w mroczne strony, a ty się dziwisz, że najgorsze trzymam z dala od ciebie.
- Pozdrów ode mnie Dana. - Co?
Chcesz mnie zapytać, czy nie poszlibyśmy na kolację,
jak za dawnych czasów,
ale nie zapytasz. Wiesz, że nie mogę iść.
Więc zadzwonisz do Dana, co jest całkiem naturalne.
Zasługujesz na pociechę od starego przyjaciela.
Stolik Dana Dreiberga?
Pamiętasz tego wariata? Jak on siebie nazywał?
Kapitan Rzeź. Udawał, że jest super-przestępcą, by za każdym razem mógł obrywać.
Tak, próbował tego ze mną. A ja po prostu odszedłem. On zaczął iść za mną wzdłuż ulicy w biały dzień
i krzyczał: Ukarz mnie.
Odpowiedziałem: Nie, spadaj.
Boże, co się z nim stało?
Spróbował tego na Rorschachu, a Rorschach zrzucił go do szybu windy.
- Mój Boże. To nawet nie jest śmieszne. - Odrobinę.
Miło cię znów zobaczyć.
- Ciebie też, Laurie. - Dlaczego to robiliśmy, Dan? Tak się przebieraliśmy?
- Bo nikt inny by tego nie zrobił. - Tak, ale pamiętasz mój kostium?
Ten ciasny lateks? Był okropny.
- Okropny. - Ale nie chciałam zawieść matki.
Chciała, by jej dziewczynka była taka, jak ona i walczyła z bandytami.
Myślę, że Ustawa Keene'a to najlepsza rzecz, jaka nas spotkała.
Cóż, dłużej pożyjemy.
Co?
Jon uważa, chyba że coś z tym zrobi,
że wybuchnie wojna atomowa. Niedługo.
Nie wiem, co o tym myśleć. Cała ta jego mechanika kwantowa i równoległe rzeczywistości.
Nigdy nie wiem, na który wszechświat w danej chwili patrzy.
Coraz bardziej się ode mnie oddala.
Od wszystkich. Nawet nie wiem, czy mu nadal na mnie zależy,
czy tylko udaje.
Jeśli udaje, to znaczy, że zależy.
Poczekaj, otworzę drzwi.
- Dzięki, Dan. - Wsiadłaś?
Zawsze zabierasz rządową eskortę na kolację?
Upewniają się, że nie robię niczego, co wkurzyłoby najsilniejszą broń tego kraju.
Przepraszam. Zaprosiłam cię na kolację, żeby pogadać i się pośmiać,
- ale ostatnio nie ma powodów do śmiechu. - Czego się spodziewałaś?
Komediant nie żyje.
Witaj, ciemności, Moja stara przyjaciółko
Przyszedłem znów z tobą porozmawiać
Bo jakaś wizja Zakradająca się z cicha
Zostawiła swe ziarno, Gdy spałem
I ta wizja, Która została zasiana w moim umyśle
Wciąż jest żywa
W dźwięku ciszy
W niespokojnych snach Szedłem sam
Wąskimi brukowanymi uliczkami
W blasku ulicznej lampy
Podniosłem swój kołnierz Przed zimnem i wilgocią
Kiedy moje oczy Przeszył blask neonowego światła
Które rozpruło noc
I dotknęło dźwięku ciszy
I w nagim świetle zobaczyłem
Dziesięć tysięcy ludzi, Może więcej
Ludzi rozmawiających, lecz nie mówiących
Ludzi słyszących, lecz nie słuchających
Ludzi piszących piosenki, Których nikt nigdy nie zaśpiewa
Laurie? To ty?
Myślałam, że już przyzwyczaiłaś się do takiego podróżowania.
Nie przyzwyczaiłam. Nienawidzę, gdy Jon mnie teleportuje.
Lepsze to, niż klasa turystyczna.
- Margarita? - Matko, jest czternasta.
Pamiętasz tego gościa, który do mnie pisze?
Przysłał mi pewną pamiątkę. Biblia z Tijuany.
To mały 8-stronicowy komiks porno, który był wydawany w latach 30-tych i 40-tych.
- Przysłał ci to? - Tak, to jest cenne jak antyki.
- Matko, to jest ohydne. - Mi to schlebia.
Dlaczego zawsze, gdy jesteś zła, nazywasz mnie matką?
Wiem, dlaczego tu jesteś. Potrafię czytać.
Widziałam to w gazecie.
Dziś jest pogrzeb Eddiego Blake'a.
Chyba w końcu znalazł swoją puentę.
- Biedny Eddie. - Biedny Eddie? Po tym, co ci zrobił?
Laurie, jesteś jeszcze młoda. Nic nie wiesz.
Rzeczy się zmieniają. To, co się wydarzyło, wydarzyło się 40 lat temu.
Mam 67 lat.
Każdego dnia, przyszłość wygląda coraz bardziej mroczno.
Ale przeszłość,
nawet jej najbrudniejsze części
stają się jaśniejsze.
Mam gwiazdki przed oczami.
- Może je dla ciebie pozbieram? - Przestań, Eddie.
- Dziękuję, Weegee. - To ja dziękuję, panie Puchacz.
Jutro, piętnasta, moje studio.
Małe miejsce na 21-szej Ulicy.
Prawdziwa sesja zdjęciowa. Ciekawe, jak wyszła moja fryzura.
Idź. Przyjdę za chwilkę.
Eddie.
Co ty tutaj robisz? Wiedziałeś, że idę się przebrać.
Pewnie, że wiedziałem.
Dalej, kotku. Wiem, czego ci potrzeba.
Musisz mieć powód, by się tak ubierać.
Nie, Eddie.
- Nie, czyli tak. - Nie, czyli nie.
- Jasne? - Chodź, skarbie.
Eddie.
Ty draniu.
- Lubisz to? To cię podnieca? - Co?
Zawsze jest ciężko, złotko.
Dotyczy to tak samo sprawiedliwych, jak i niesprawiedliwych.
Komediant miał w sobie coś z obu.
Zawsze myślał, że będzie się śmiał jako ostatni.
Ty znasz, Panie, sekrety naszych serc.
Nie zamykaj swych miłościwych uszu na nasze modlitwy,
ale oszczędź nas, Panie przenajświętszy, Boże wszechmogący,
święty i litościwy zbawco.
Najzacniejszy wieczny sędzio. Nie doświadczaj nas cierpieniami...
Fajerwerki. Wolne żarty.
Można by pomyśleć, że ten cholerny kraj ma już dość fajerwerków.
Wiesz, gdybyśmy przegrali tu w Wietnamie, to chyba byśmy oszaleli.
Wiesz, jako kraj.
Ale nie przegraliśmy, dzięki tobie.
- Brzmisz gorzko. - Ja? Gorzko?
Kurwa, nie. Uważam, że to przezabawne.
- Jezu Chryste. - Panie Eddie?
- Tego mi, kurwa, jeszcze trzeba. - Wojna się skończyła.
Musimy porozmawiać o tym dziecku.
Nie mamy o czym rozmawiać. Wyjeżdżam.
Zapomnę o tobie i o twoim paskudnym, przepoconym, zasranym kraiku.
- Wypierdalaj stąd. - Nie.
- Wypierdalaj. - Zapamiętasz to sobie.
Zapamiętasz mnie i mój kraj
na zawsze.
Moja twarz.
Blake, nie.
Blake.
Była w ciąży,
- a ty ją zastrzeliłeś. - Zgadza się.
Ale wiesz co? Obserwowałeś mnie. Mogłeś zamienić pistolet w parę,
kule w rtęć, butelkę w cholerne płatki śniegu, ale tego nie zrobiłeś, prawda?
Nie obchodzą cię ludzkie istoty.
Oddalasz się od nas, doktorku.
Boże miej nas w swojej opiece.
Sanitariusz.
Rozkwitł i został ścięty, jak kwiat.
W środku życia, jesteśmy bliżsi śmierci.
U kogo mamy szukać ratunku, jak nie u ciebie, Panie?
Witajcie. Niedługo zaczniemy.
Czekamy na jeszcze jedną osobę.
Mówiłem, że nie tylko ty będziesz wystrojona.
Witam, Doktorze. Teraz możemy zacząć.
Dziękuję za przyjście. Zapoznajcie się z tą mapą poważnych przestępstw.
- To wszystko jest bzdurą. - Jak na kogoś, kto zwie się Komediantem,
- nigdy nie wiem, kiedy żartujesz. - Strażnicy. Oto prawdziwy żart.
To nie wypaliło 15 lat temu, nie wypali i teraz, tylko dlatego, że chcecie się bawić w kowboi i Indian.
Może powinniśmy zabronić picia na spotkaniach.
Rorschach i ja mamy postęp w sprawie problemu z gangiem, bo pracujemy razem.
Tak duża grupa będzie wyglądać na próbę zdobycia sławy. A ja nie chcę, by o mnie pisano.
Możemy zrobić o wiele więcej. Możemy ocalić ten świat
z odpowiednim przywództwem.
I to miałbyś być ty, prawda, Ozzy? Cholera, jesteś najmądrzejszy na tej planecie.
- Nie potrzeba geniusza, by widzieć, że świat ma problemy. - Ale potrzeba pokoju idiotów, którzy myślą, że tylko ty sobie z nimi poradzisz.
Wy, usłyszeliście, że Moloch wrócił do miasta i już zaczynacie się szykować do akcji.
- Myślicie, że złapanie go ma jakieś znaczenie? - Sprawiedliwość ma znaczenie.
Sprawiedliwość.
Sprawiedliwość dopadnie nas wszystkich. Nieważne, co, kurwa, zrobimy.
Ludzkość próbuje wybić się wzajemnie od zarania dziejów.
Teraz mamy w końcu możliwość, by dokończyć dzieła.
Nic już nie będzie miało znaczenia, gdy zaczną latać atomówki. Będziemy pyłem.
Ale nasz Ozymandiasz
będzie najmądrzejszym człowiekiem na pogorzelisku.
Wszechmogący Bóg wezwał do siebie duszę naszego zmarłego brata,
którego ciało składamy do tej ziemi.
Z prochu powstałeś, w proch się obrócisz...
Uwaga, obywatele. Staramy się zachować porządek.
Musimy oczyścić ulice, dopóki trwa strajk policji.
Proszę, nie ma powodów do przemocy.
Chcemy zachować porządek na ulicach, dopóki trwa strajk policji.
Wracajcie do swoich nor, zanim coś wam się stanie. Mam gumowe pociski.
- Mamy swoje prawa. A wy go nie stanowicie. - Chcemy prawdziwych gliniarzy. Nie strażników.
Mój syn jest funkcjonariuszem, pieprzone pedały.
Cholera. Dobra. Tak chcecie to załatwić?
- Nie ma powodów do przemocy. - Pierdol się.
Pierdol się.
Robi się paskudnie.
Cholera, uwielbiam pracować na amerykańskiej ziemi, Dan.
- Nie bawiłem się tak od czasów Woodwarda i Bernsteina. - Jak długo będziemy to ciągnąć?
Kongres przepycha jakąś ustawę, która zabroni nosić maski.
Nasze dni są policzone. Do tego czasu, jest tak, jak zawsze mówiłeś,
- jesteśmy jedyną ochroną społeczeństwa. - Przed czym?
Żartujesz? Przed nim samym.
- Sukinsyn. - Nie, Komediancie.
Zabieraj te śmierdzące łapy.
Co się z nami stało, do diabła?
Co się stało z amerykańskim snem?
Spełnił się.
Patrzysz na niego.
ZA TOBĄ
Edgar William Jacobi. Znany także jako Edgar William Vaugh.
Znany także jako Moloch.
O czym ty mówisz?
Jestem emerytowanym biznesmenem.
- Skłam raz jeszcze, Moloch, a połamię ci drugi palec. - Odsiedziałem swoje.
Nie jestem już Molochem.
- Czego chcesz ode mnie? - Słyszałem, że byłeś na pogrzebie Blake'a. Dlaczego?
Poczułem, że powinienem
złożyć swoje wyrazy szacunku Komediantowi.
- Skąd wiedziałeś, że był Komediantem? - Włamał się tutaj.
Tydzień temu. Był bez maski.
- Był pijany. - Wrogowie. Przez dekady. Czemu miałby cię odwiedzać?
Nie wiem. Obudziłem się w swojej sypialni i go zobaczyłem.
Był zmartwiony. Płakał.
- Płakał? Komediant? - Bełkotał bez sensu.
Lałem w gacie.
- Myślałem, że mnie zabije. - Co powiedział?
To żart. Wszystko jest pieprzonym żartem.
Myślałem, że wiem, jak to jest.
Myślałem, że wiem, jaki jest świat.
Robiłem złe rzeczy.
Robiłem złe rzeczy kobietom. Strzelałem do dzieci.
W Wietnamie.
Ale to była pieprzona wojna.
Nigdy nie robiłem takich rzeczy.
Boże, teraz siedzę tutaj,
wylewam swe żale jednemu z moich największych wrogów.
Ale prawda jest taka,
że jesteś osobą, której najbliżej mi do przyjaciela. O czym to, kurwa, świadczy?
Cholera.
I twoje nazwisko, twoje nazwisko było na liście,
razem z Janey, jakkolwiek brzmi jej nazwisko.
Była dziewczyna Manhattana.
Matko, wybacz mi.
A potem wyszedł. Przysięgam,
nie mam pojęcia, o czym on mówił.
Zabawna historia. Bardzo nieprawdopodobna.
Raczej prawdziwa.
To wszystko? Jestem czysty?
Ty? Czysty?
Amigdalina. Sztuczne lekarstwo z pestek moreli.
- Jest nielegalne. - Daj spokój.
Proszę, nie zabieraj mi tego.
Próbuję wszystkiego.
- Mam raka. - Jaki rodzaj raka?
A znasz raka, od którego się zdrowieje?
Bo ja takiego nie mam.
Dziennik Rorschacha. 16 października.
Chcesz je? Obciągnę ci za 50 dolców.
Myślałem nad opowieścią Molocha. To mogły być kłamstwa.
Zemsta planowana przez lata podczas jego odsiadki.
Pierdol się. W tydzień zarabiam więcej, niż ty w rok, pierdolony pedale.
Ale jeśli to była prawda, to co mogło tak przerazić Komedianta, by płakał przed Molochem?
Co takiego ujrzał?
I ta lista, o której wspomniał.
Edward Blake. Komediant.
Urodzony w 1918. Pochowany w deszczu.
Zamordowany. Czy to się z nami dzieje?
Brak czasu dla przyjaciół? Tylko nasi wrogowie składają nam róże.
Życie pełne przemocy, zakończone aktem przemocy.
Blake rozumiał. Ludzie są z natury brutalni.
Nieważne, jak bardzo chcesz to ukryć, jak chcesz to zamaskować,
Blake ujrzał prawdziwe oblicze społeczeństwa.
Postanowił stać się tego parodią. Żartem.
Słyszałem kiedyś żart.
Mężczyzna idzie do lekarza, mówi, że ma depresję.
Życie wydaje się ciężkie i okrutne.
Mówi, że czuje się samotny w tym niebezpiecznym świecie.
Lekarz mówi, że terapia jest prosta.
W mieście jest wielki klaun Pagliacci. Proszę iść na jego występ.
To powinno panu pomóc. Mężczyzna wybucha płaczem.
Ale panie doktorze, mówi, to ja jestem Pagliacci.
Dobry żart. Wszyscy się śmieją.
Grają werble.
Opada kurtyna.
- Bernie, dostanę magazyn Time? - Jasne.
- Ile sobie za niego życzysz? - Jak dla ciebie, dwa dolce.
Dwa dolce. Podrożało? Proszę.
- Dzięki. - Podobała mi się twoja książka.
Dzięki, Bernie. Doceniam to.
Gdy się ocknąłem, znalazłem się na ponurej plaży,
razem z moimi ludźmi. Ze szczątkami moich ludzi.
Tylko tyle mogłem dla niej zrobić,
chociaż przeniosła mnie przez krwawe morza.
Jej wilgotny uścisk uchronił mnie przed utonięciem w otchłani.
Ta namiastka pocieszenia była wszystkim, co mogłem jej zaoferować.
Przede mną leżał jeden z moich marynarzy. Ptaki wyjadały jego myśli i wspomnienia.
Wynocha.
W piekle, przynajmniej mewy są zadowolone.
Sam błagałem, by wydziobały mi oczy,
by oszczędzić mi przyszłych koszmarów.
- O której masz ten wywiad? - Nie martw się.
Mamy mnóstwo czasu.
Twój palec, jakbym lizała baterię.
Boże, Jon, przestań. Co ty robisz?
Proszę, nie złość się. Zawsze myślałem, że ci się to podoba.
Nie.
Nie wiem.
Nie chcę tak.
Nie wiem już, co cię pobudza.
Wiem, że starałeś się...
- Pracujesz tutaj, gdy jesteśmy w łóżku? - Moja praca z Adrianem wkracza w decydującą fazę.
- Nie sądziłem, że to konieczne, by... - By co? By powiedzieć, który z litości mnie rżnie?
Moja uwaga była całkowicie skupiona na tobie.
Jeśli uważasz, że z moim nastawieniem jest problem, to jestem gotowy to przedyskutować.
Wiesz, jak wszystko na tym świecie do siebie pasuje z wyjątkiem ludzi.
Czym ja dla ciebie jestem? Kolejną zagadką do rozwiązania?
Niech twoi ludzie się odsuną. Teleportuję reaktor do Karnaku.
Ty jesteś ostatnim ogniwem, które łączy mnie z tym światem.
Jest wasz.
Nie martw się, Jon. Wróci.
Nie wróci.
Różnie go nazywano, bohaterem, bronią,
podporą naszego bezpieczeństwa narodowego, środkiem odstraszającym na wojnę atomową
oraz pogromcą światów. Dzisiaj wieczorem,
Doktor Manhattan odpowie na moje i państwa pytania
w tym wyjątkowym, wolnym od reklam wywiadzie, sponsorowanym przez Veidt Enterprises.
- Kto tam? - Laurie.
Przepraszam cię. Zamontowałem nowy zamek.
- Nie wiedziałam, dokąd pójść. - W porządku. Wejdź.
- Co się stało? - Odeszłam od Jona.
Boże.
- Przykro mi. - Nie wiem, czemu tu jestem. Po prostu...
Nie znam nikogo innego.
Nie znam nikogo, prócz cholernych superbohaterów.
Już dobrze. Pewnie się tylko posprzeczaliście.
Nie, Dan. Nie wiesz, jak to jest z nim żyć.
Sposób, w jaki patrzy na rzeczy, jakby nie pamiętał, czym są.
Jakby ten świat, ten prawdziwy świat, był dla niego spacerem przez mgłę.
A ludzie są tylko cieniami.
Cieniami we mgle.
Boże, jak to wszystko się tak poplątało?
Przepraszam, Dan.
Drugi raz psuję ci wieczór.
Daj spokój. Cieszę się, że wpadłaś.
Właśnie szedłem do Hollisa na naszą cotygodniową sesję piwną.
Jesteś na niej mile widziana.
W zasadzie, to nalegam.
Wspaniale. Zjawia się Doktor Manhattan i nikt mi nic nie mówi.
Nie mamy czasu na makijaż. Ten niebieski jest zbyt jasny do telewizji.
Wystarczająco ciemny?
Wystarczająco.
Ciężar świata spoczywa na jego barkach, ale czy on się poddaje? Nie.
Sprzedawcy wiadomości zawsze sobie radzą. Oni... Boże, znowu idzie ten bezdomny.
Już ci mówiłem, numer z tego miesiąca jeszcze nie przyszedł.
Czemu interesują cię te prawicowe szmaty? Te dranie mają wszystko gdzieś.
Czekaj. Przywieźli.
- Seymour. - Bernie, co słychać?
W porządku. Widzisz tamtego gościa? Męczy mnie o gazetę cały tydzień.
Może powinniśmy wziąć taksówkę. To zła okolica.
Cóż, ja jestem w złym nastroju.
Oto lista zakazanych przez Pentagon tematów.
Afganistan na pewno wypłynie, proszę rozegrać to spokojnie, nie dać się zapędzić w kozi róg.
Słynny fizyk atomowy, który przez straszny wypadek
został obdarzony niezwykłymi mocami, potrafi kontrolować materię własną wolą.
Dziś, świat zna go jako Doktora Mahnattana.
Witamy.
Dziękuję.
Panno Black, proszę zadać pierwsze pytanie.
Doktorze Manhattan, jak pan wie, Zegar Zagłady, to symboliczny zegar,
odmierzający prawdopodobieństwo wyginięcia ludzkiego gatunku,
gdzie północ reprezentuje zagrożenie wojną atomową.
W tej chwili wskazuje cztery minuty do północy.
- Zgodzi się pan, że jesteśmy tak blisko unicestwienia? - Mój ojciec był zegarmistrzem.
Porzucił tę profesję, gdy Einstein odkrył, że czas jest względny.
Mogę zgodzić się z tym, że ten symboliczny zegar jest tak samo odżywczy dla intelektu,
jak fotografia tlenu dla tonącego człowieka.
- Więc mówi pan, że nie ma zagrożenia. - Nawet w świecie bez broni nuklearnej, wciąż będzie istnieć zagrożenie.
Czy powiedziałby pan, tak jak twierdzi większość,
że jest pan bogiem, bo widzi przeszłość i przyszłość równolegle?
Widzę tylko swoją przeszłość i swoją przyszłość.
- Nie jestem wszechwiedzący. - Doug Roth, twoje pytanie?
Skoro mowa o pańskiej przeszłości, Doktorze Manhattan, pamięta pan człowieka imieniem Wally Weaver?
Tak. Byliśmy fizykami w centrum badawczym Gila Flats.
- Zmarł na raka. - Był dobrym człowiekiem.
A Edgar Jacobi, znany także jako super-przestępca Moloch?
Starliście się razem w latach 60-tych, bitwy, konflikty.
Wie pan, że również ma raka?
- Nie wiedziałem. - A generał Anthony Randolph?
Szkolił pana, gdy zaczynał pan pracę dla rządu.
- Rak. - Sugeruje pan, że ja byłem jego przyczyną.
Z mojego punktu widzenia, wydaje się to oczywiste.
Nawet jeśli, jest to nieistotne. Żywe ludzkie ciało i martwe,
mają tą samą liczbę cząsteczek.
Strukturalnie, nie ma żadnej różnicy.
Proszę się uspokoić.
A co z Janey Slater? Myśli pan, że jej to robi różnicę?
- Janey? - Pańska była dziewczyna?
Też była fizykiem. Spotykaliście się przez 11 lat.
- Doug, jedno pytanie na raz. - Także ma raka. Lekarze dają jej pół roku.
Prawda, panno Slater?
Byłeś całym moim światem, Jon. Całym moim życiem.
- Pamiętasz, ile razy mówiłeś, że mnie kochasz? - Janey, nikt mi nie powiedział.
Zostałam z tobą po tym wypadku. Poświęciłam ci wszystko.
- Tak mi się odpłacasz? - Janey, nie powiedziano mi. Nie wiedziałem.
Idź do diabła, Jon.
Janey, czekaj.
Koniec wywiadu. Wyłączaj te kamery.
Cofnąć się. Potrzebuję tu wsparcia.
- Zostawcie go. - Proszę,
niech wszyscy stąd odejdą
- i zostawią mnie w spokoju. - Skomentuje to pan?
Powiedziałem, zostawcie mnie w spokoju.
Jezu.
Chcieli na nas napaść.
Chodźmy.
Cała się trzęsę.
Wiesz co? Jestem wykończona.
- Mam już dosyć jak na dziś. - Na pewno nie pójdziesz ze mną do Hollisa
strząsnąć tę adrenalinę?
Chyba mam dość bycia bohaterką na dzisiejszą noc.
- Rozmowa z tobą mi pomogła. - Do usług.
Trzymaj się, Dan. Świat jest okrutny.
Do zobaczenia.
Myślałem o swojej rodzinie, o żonie, o córkach.
Bezbronne i niczego nie podejrzewające. Wyczekują mojego powrotu,
by jedynie spotkać spadające na nie potępienie.
Tutaj.
Ridley.
Żagiel. Ridley przyniósł mi żagiel.
Może tak uda mi się wrócić do Davidstown.
Wszystko, co kochałem, wszystko, dla czego żyłem,
zależało od mojego powrotu do domu przed tym strasznym Frachtowcem.
Poranne słońce zastało mnie zakłopotanego.
Wzdłuż brzegu leżeli moi marynarze wzdęci od gazów.
Wzdrygałem się na myśl o moim zamiarze, próbując odepchnąć od siebie ten obrzydliwy kaprys.
Nawet martwi, zdawali się wypełniać swoje obowiązki,
czyniąc naszą tratwę bardziej pławną.
A ja spełnię swój obowiązek wobec nich, sprowadzając ich do domu.
Brutalnie wyszarpując ich z wiecznego spoczynku,
układając ich w łożu, które przygotowałem, miałem nadzieję, że moja żona i córki będą chowane delikatniejszymi rękoma,
gdy nadejdzie ich kolej.
Razem wrócimy do domu, przyjacielu.
Zaczekałem na przypływ. Gdy się zaokrętowałem, ruszyłem na wschód.
Na wschód, przez nocne morza. Na wschód, niesiony ciałami zamordowanych ludzi.
Nadzieja potrafi być koszmarem.
Ze świtem przyleciały mewy szukające pożywienia.
Ridley.
Wynocha.
Przypomniało mi się, że ja sam nic nie jadłem.
Wiem, że to mało apetyczne, ale tylko to mamy.
Zniknął.
- Kto? - Doktor Manhattan.
- Co ty mówisz? - Doktor Manhattan zniknął. Zostawił nas.
Co? Gdzie zniknął?
- Spóźniłeś się. - Wiem, wiem.
- Nie uwierzysz, co się stało. - Doktor Manhattan wpadł w szał w telewizji.
Co?
- Byłem z Laurie. Ona o niczym nie wiem. - Niedługo się dowie.
- Cały świat się dowie. - Powiedziałem, zostawcie mnie w spokoju.
Patrzę na gwiazdy.
Są tak daleko, ich światło potrzebuje tak dużo czasu, by do nas dotrzeć,
a jedyne, co w widzimy, to ich stare fotografie.
Jest lipiec 1959, jestem zakochany.
- Wspaniale. Możecie odebrać je jutro. - Dobrze.
- 75 centów. - Dobrze, dziękujemy.
Rety, Jon, mógł nas uprzedzić. Na pewno zrobiłam jakąś minę.
Nie, nie. Jestem pewny, że wyszłaś ślicznie.
Nazywa się Janey Slater.
Jest fizykiem, jak ja.
Mam 30 lat.
Przedstawił nas sobie mój dobry przyjaciel ze studiów, Wally Weaver.
Jest 12 lutego 1981.
Wally umiera na raka, którego jak teraz twierdzą byłem przyczyną.
Tej nocy, Janey i ja po raz pierwszy się kochamy.
Za miesiąc przydarzy mi się wypadek.
Dogonię was, chyba zostawiłem tam zegarek.
Zaczekajmy.
Przekraczam drzwi komory pola wewnętrznego. Znajduję zegarek.
Gdy podchodzę do drzwi, Wally blednie.
Program jest włączony. Nie można wyłączyć zamka czasowego.
Jestem przerażony.
Przepraszam, Jon,
ale nie mogę...
Janey, nie zostawiaj mnie. Nie zostawiaj.
Jest 15 maja 1959, gdy zostaję przedstawiony Janey.
Kupuje mi piwo, pierwszy razy kobieta dla mnie to robi.
Gdy podaje mi chłodny, zroszony kufel,
nasze palce się dotykają.
Dobrze, Jon.
Teraz pozostaje kwestia zamontowania części w odpowiedniej kolejności.
Odczuwam strach po raz ostatni.
Odbywa się symboliczny pogrzeb. Nie ma czego chować.
Janey oprawia zdjęcie.
To jedyne moje zdjęcie, które ktoś posiada.
Przy ogrodzeniu zauważono układ krwionośny.
Kilka dni później, częściowo umięśniony szkielet stoi na korytarzu
i krzyczy chwilę przed zniknięciem.
Boże. Jon?
To ty?
Cały świat żyje porannymi wieściami,
prawdopodobnie najważniejsze wydarzenie współczesnej historii.
Powtarzamy, Superman istnieje i jest Amerykaninem.
Nazywają mnie Doktorem Manhattanem.
Mówili, że wybrano takie imię, żeby wywołało złowrogie skojarzenia u wrogów Ameryki.
Ludzie od marketingu mówią, że potrzebne mi logo.
Jeśli miałbym symbol,
to musiałbym go szanować.
Kreują mnie na coś krzykliwego,
coś zabójczego.
W styczniu 1971, prezydent Nixon prosi mnie o interwencję w Wietnamie,
o co jego poprzednicy nigdy by nie poprosili.
Tydzień później wojna się kończy.
Niektóre siły Wietkongu chcą mi się poddać osobiście.
Hollis Mason, emerytowany zamaskowany bohater, wydaje książkę.
Nazywa moje przybycie brzaskiem superbohaterów.
Nie jestem pewny, czy wiem, co to znaczy.
Zostałem wtedy źle zacytowany.
Nigdy nie powiedziałem, że Superman istnieje i jest Amerykaninem.
Powiedziałem: Bóg istnieje i jest Amerykaninem.
Jeśli zaczynacie odczuwać intensywny, miażdżący religijny strach przed tą ideą,
nie czujcie się zaniepokojeni.
To oznacza tylko tyle, że nadal jesteście przy zdrowych zmysłach.
Jest Boże Narodzenie, 1963.
Janey mówi mi, że się boi i martwi.
Mówi, że jestem teraz jak bóg.
Mówię, że według mnie Boga nie ma.
A nawet jeśli jest, to nie jestem taki, jak on.
Mówię, że nadal jej pragnę,
że zawsze będę.
Gdy ją okłamuję jest 4 września 1970.
Jestem w pomieszczeniu z przebranymi ludźmi.
Bardzo młoda dziewczyna spogląda na mnie i się uśmiecha.
Jest piękna.
Po długim pocałunku, składa mały, łagodniejszy, na moich ustach,
jak podpis.
Janey oskarża mnie o uganianie się za małolatami.
Wybucha gniewnym płaczem i pyta, czy to przez to, że się starzeje.
To prawda.
Starzeje się coraz bardziej zauważalnie każdego dnia.
Podczas gdy ja stoję w miejscu.
Wolę tutejszy spokój.
Jestem zmęczony Ziemią. Tymi ludźmi.
Jestem zmęczony byciem wplątanym w ich krąg życia.
Twierdzą, że ciężką pracą są w stanie stworzyć niebo,
ale ich niebo zaludnione jest koszmarami.
Być może świat nie jest stworzony.
Może nic nie jest stworzone. Jak zegar bez rzemieślnika.
Jest za późno.
Zawsze było, zawsze będzie
za późno.
- Nie ma pani pojęcia, gdzie on jest. - Skąd mam to wiedzieć?
- Pewnie po drugiej stronie świata bada molekuły czy coś. - Przeskanowaliśmy całą planetę.
- Nigdzie nie ma śladu jego energii. - Naprawdę?
Panno Jupiter, czy pokłóciła się pani dziś z Doktorem Manhattanem?
- Nie twój pieprzony interes. - Mój, jest pani na rządowej liście płac i nie wykonuje swych zadań.
Bliżej słowa "dziwka" się pan nie zbliży, agencie Forbes.
Papierosa? Proszę wybaczyć, panno Jupiter.
Wie pan, jak ważny jest Doktor Manhattan dla naszego bezpieczeństwa narodowego.
- Może sobie pani wyobrazić nasze zmartwienie. - Wyobrażam sobie.
Nic już nie będzie miało znaczenia, gdy zaczną latać atomówki. Będziemy pyłem.
Ale nasz Ozymandiasz
będzie najmądrzejszym człowiekiem na pogorzelisku.
Laurel? Laurel Jane?
- Jesteś córką Sally Jupiter. - A ty Komediantem, prawda?
- Byłeś tam naprawdę niezły. - Wiesz, twoja mama
była prawdziwą pięknością.
Masz jej oczy. Nawet ten sam zabawny mały pieprzyk.
- Zabieraj od niej swoje łapy. - Cześć, laleczko. Dawno się nie widzieliśmy.
Nie według mojego kalendarza, Eddie. Do samochodu.
- Czy są jakieś otchłanie, w które nie wskoczysz? - Jezu Chryste, Sally.
Facet nie może pogadać ze swoją...
Wiesz, z córką swojej dawnej przyjaciółki? Za kogo ty mnie masz, do cholery?
Znaleźliśmy go.
- Znaleźliśmy go. - Gdzie jest?
Na Marsie.
Panie prezydencie, Sowieci przesunęli swoje czołgi tuż za granicę z Afganistanem.
Sprawdzają nas, czy nie sfabrykowaliśmy zniknięcia Doktora Manhattana,
by wymusić na nich ruch.
Jeśli zorientują się, że to nie jest żart, to pewnie zaczną od nalotów.
Jeśli tak się stanie, będą mieli Afganistan pod kontrolą w ciągu kilku dni.
Nadzorcza grupa naukowców nuklearnych przesunęła Zegar Zagłady
- na dwie minuty do północy. - Zabierzcie to gówno z ekranu.
Kim są te dupki, by mówić, kiedy nadejdzie zagłada?
Ja mówię, kiedy nadejdzie.
W porządku.
- Co z resztą krajów Układu Warszawskiego? - Czechosłowacja, Polska i NRD zmobilizowały swoje wojska.
Ale nie wykonują żadnego ruchu. Czekają na rozwój wydarzeń.
Pozwalają Rosjanom objąć prowadzenie.
Śmiałe posunięcia, Henry. Tego teraz potrzebujemy.
- Skurwiele nie mogą myśleć, że jesteśmy słabi. - Tak.
Muszą się obawiać szalonego Richarda Nixona.
Jak szybko możemy być gotowi na atak uprzedzający?
Dwa dni. Mamy 54% szans na zniszczenie całego ZSRR,
zanim zdołają wystrzelić swoje rakiety.
- Jakie straty możemy ponieść? - Biorąc pod uwagę to, ile sowieckich głowic zniszczymy,
- stracimy całe Wschodnie Wybrzeże. - Ostatnie tchnienie
harwardzkiego establishmentu.
Zobaczymy, co wymyślą na swoje rozszczepienie.
Z przewidywanymi prądami wietrznymi, opad radioaktywny przeniesie się na południe.
Meksyk ucierpi najbardziej. Większość farm może pozostać nietknięta.
Całkiem nieźle, biorąc wszystko pod uwagę.
Panie prezydencie, jaka jest pańska decyzja?
Ogłoście DEFCON 2. Zacząć tankować bombowce.
Doktor Manhattan ma dwa dni.
Potem, ludzkość spocznie w rękach wyższej władzy, niż moja.
Miejmy nadzieję, że jest po naszej stronie.
Musi być sposób, by do niego dotrzeć. Transmisja radiowa, prom kosmiczny.
Przepraszam. Muszę skorzystać z toalety.
Nic nie rozumiecie? Tylko Jon może sprowadzić siebie z powrotem.
Jeśli będzie chciał mnie znaleźć, znajdzie. Wystarczająco długo byłam więźniem swojego życia.
Bez Doktora Manhattana zmuszającego Rosjan do pokoju, panie Veidt,
ludzie będą się opierać na dobrej, staroświeckiej energii.
Pan to rozumie. Świat nie może zrezygnować z ropy i energii atomowej jak z zimnego indyka.
- Zdemontuje pan naszą całą ekonomię w ciągu nocy. - Masz rację, Lee. I dlaczego darmowa energia?
Darmowy to inna nazwa socjalizmu.
Możemy wszcząć publiczne dochodzenie w sprawie pańskich powiązań z komunistami, które mógłby pan mieć.
Panie Iacocca, panowie,
szanuję wasze stanowisko i to, co osiągnęliście, jako wielcy przemysłowcy.
Chcecie znać moją przeszłość?
Dobrze.
Publicznie wiadomo, że moi rodzice zmarli, gdy miałem 17 lat,
zostawiając mnie samego.
Można chyba powiedzieć, że zawsze byłem sam.
Mówią, że jestem najmądrzejszym człowiekiem na świecie, ale prawdę mówiąc, często czułem się głupio,
nie mogąc się z nikim porównać.
Cóż, z nikim żywym.
Jedyna osoba, z którą czuję więź, zmarła 300 lat przed narodzinami Chrystusa.
Aleksander Macedoński, znany wam jako Aleksander Wielki.
Jego wizja zjednoczonego świata była...
Była bezprecedensowa. Chciałem...
Musiałem dorównać jego osiągnięciom, więc wprowadziłem starożytne nauki do dzisiejszego świata.
I tak rozpoczęła się moja droga podboju.
Nie podboju ludzkości,
ale zła, które ją dręczy.
Paliwa kopalne, ropa, energia atomowa
- są jak narkotyki, a wy panowie je rozprowadzacie. - Proszę posłuchać.
Nie.
Wy posłuchajcie.
Świat przetrwa i zasługuje na więcej, niż jesteście w stanie zapewnić.
Więc skończmy z tymi bzdurami.
Jestem wart więcej, niż wasze firmy razem wzięte. Mógłbym was kupić i sprzedać trzy razy,
co powinno wpłynąć na waszą decyzję o upublicznieniu naszego nieporozumienia.
Chyba znają panowie drogę do wyjścia.
Panowie.
Ludzie od zabawek chcą porozmawiać o nowych łotrach z linii Ozymandiasza.
- Zdaje się, że starzy już nie żyją. - Panie Veidt?
- Chyba mam kilka pomysłów. - Panie Veidt. Chyba źle do tego podeszliśmy.
Ma kapsułkę z trucizną. Nie przegryzaj, sukinsynu. Kto cię przysłał?
Chcę nazwisko. Mów.
- Kapsułka z trucizną. - Cyjanek potasu.
Facet był martwy, zanim upadł na ziemię.
- Czyli Rorschach miał rację. - To nie był samotny świr.
To organizacja, dobrze finansowana, dobrze wyposażona.
Ale kto teraz chciałby nas zabijać?
Nie wiem, ale nie jest tu bezpiecznie.
- Żadnych wieści od Jona? - Nie.
Słuchaj, może zatrzymasz się u mnie?
Nie. Miło z twojej strony, ale nie chcę się narzucać.
Nie. Myśl o tym, jak o wyświadczaniu mi przysługi.
Nie musiałbym się martwić o to, gdzie się podziewasz.
Dziennik Rorschacha, 21 października 1985.
Na rogu 43-ciej i 7-mej, widziałem Dreiberga i Jupiter wychodzących z restauracji.
Nie rozpoznali mnie bez maski.
Romans? Złamała serce Manhattanowi, by sprowokować jego odejście i zrobić miejsce dla Dreiberga?
Czy Manhattan w ogóle ma serce, które można by złamać?
Alejka była zimna, opuszczona.
Moje rzeczy były tam, gdzie je zostawiłem, czekały na mnie.
Mój płaszcz, moje buty, moje niesplamione rękawice.
Moja twarz.
Zakładając je, zrzucam swoje przebranie,
staję się sobą. Wolny od strachu i słabości,
lub pożądania.
W dole alejki słyszę kobiecy krzyk.
Pierwszy bełkoczący odgłos wieczornego chóru miasta.
Próba gwałtu. Napaść.
Oba.
Mężczyzna się odwraca, a w jego oczach widzę nagrodę.
Czasami noc jest dla mnie hojna.
Niedoszłym zabójcą Veidta był lokalny rzezimieszek nazwiskiem Roy Chess.
W jego mieszkaniu znalazłem wskazówki.
Wygląda na to, że pracował w Pyramid Transnational.
Widziałem już to logo, u Molocha.
Ktoś chciał dziś zastrzelić najmądrzejszego człowieka na świecie, Moloch.
Facet pracował dla Pyramid Transnational. Chyba oferują coś więcej, niż dostarczanie przesyłek.
Gdy byłem tu ostatnim razem, widziałem czek z wypłatą wypisanym przez tą samą firmę.
Zgaduję, że to przykrywka dla tego, kto chce nas zabić.
Koniec z kłamstwami, Moloch. Kto rządzi Pyramid?
Rorschach. Tu policja. Wiemy, że tam jesteś.
Nie.
Jeśli jest tam ktoś z tobą, puść ich wolno.
Wystawiony. Wszedłem prosto w zasadzkę. Głupi, głupi, głupi.
- Nigdy się nie poddam. - Dobra. Mam nadzieję, że jesteś gotowy, bohaterze.
Kiedy tylko chcecie.
- Chryste, ale cuchnie. - Zdejmijcie maskę.
Moja twarz. Oddajcie moją twarz.
Zamaskowany bohater, Rorschach, został schwytany i zidentyfikowany jako Walter Kovacs,
35-letni biały mężczyzna. Mało wiadomo o Kovacsie,
ale został oskarżony o morderstwo Edgara Jacobi, którego znaleziono zastrzelonego w jego domu na Bronksie.
Rorschach. Zerżnę cię tak, jak zerżnąłem twoją matkę.
Wiedziałem, że to czubek.
Ale Rorschach? Zazwyczaj mam intuicję do takich spraw.
- Myślałem, że jest wyższy. - Sam widzisz, nigdy nic nie wiadomo.
- Podaj mi Gazette. - Widziałeś? Był moim klientem.
- Ciągle tutaj przychodził. - Powaga?
Kimkolwiek jesteśmy, gdziekolwiek mieszkamy,
zależymy od kaprysu morderców.
Ledwo rozpoznawałem swojego starego przyjaciela Ridley'a.
Nie byłem w stanie mu powiedzieć, że był strasznym odbiciem dawnego siebie.
Muszę zabrać go do domu, zanim... Zanim będzie gorzej.
Zanim się podda.
Słyszałem, że pijąc mniej niż pintę dziennie, można przeżyć dzięki słonej wodzie.
Kapitanie? Co pan robi, kapitanie?
Płynę do Davidstown. Oto, co robię.
Muszę wszystkich ostrzec.
Myśli pan, że dopłynie pan do Davidstown przed Czarnym Frachtowcem?
Izolacja sprawiła, że oszalałeś, kapitanie. Oszalałeś.
- Ale musimy spróbować. - Jesteś głupi. Tylko ty przeżyłeś atak Frachtowca.
Fortuna się do ciebie uśmiechnęła, a ty naplułeś jej w twarz.
Zawróć swoją nędzną tratwę i odpłyń, odpłyń najdalej, jak potrafisz.
Nie, moja rodzina. Muszę ją chronić.
Czarny Frachtowiec już tam jest. Twoja żona nie żyje. Twoje dzieci nie żyją.
- Zamknij się. - Zawiodłeś swoją rodzinę tak, jak zawiodłeś załogę.
Skończysz tak, jak oni. Oddasz swe życie na próżno.
Oddam życie z godnością.
Nawet jeśli zawiodę próbując, znajdę pociechę w tym, że spotkam się ze swoją rodziną w niebie.
W niebie? Nie ma nieba, kapitanie.
Proszę mi uwierzyć. Wiedziałbym, gdyby istniało.
Walter Kovacs. Tak się nazywasz? Walter?
Pozwól, że wyjaśnię ci twoją sytuację, Walterze.
Będziesz ze mną współpracował, a może uda mi się przekonać ich, że potrzebujesz opieki medycznej.
W szpitalu. Wierzę, że to będzie dla ciebie lepsze.
Ale władze chcą cię umieścić w zwykłym więzieniu.
Więzienie to więzienie.
Ale różnica jest taka, że tam zostaniesz zjedzony żywcem.
Jesteś odpowiedzialny za wpakowanie większości z nich za kratki, Walterze.
Powiedz mi, co tu widzisz.
Ładnego motylka.
A tutaj? Co widzisz?
Mamo, czy on ci robi krzywdę?
- Masz tu pieprzonego dzieciaka. Mam własne w domu. - Ty bękarcie.
Powinnam była poddać się aborcji.
Ładne kwiatki.
Słyszałem, że jego matka jest dziwką.
Złapałeś od niej jakąś chorobę?
Synu kurwy. Słuchaj mnie, niedorozwoju.
Myślisz, że obciągnie mi za dolara?
Chmury.
- Opowiedz mi o Rorschachu. Dobrze, Walterze? - Ciągle nazywasz mnie Walter.
- Nie lubię cię. - Nie lubisz mnie.
- W porządku, dlaczego? - Jesteś gruby.
Bogaty. Z wrażliwością liberała.
To, co nazywasz współczuciem, chęć chronienia i zrozumienia winnych.
To gnijące społeczeństwo, które nazywa to resocjalizacją.
- To żaden kompromis. - Czy kompromisem jest chęć polepszenia twojej sytuacji?
Są tu inni ludzie z gorszym zachowaniem, niż moje, doktorze.
Ale oczywiście nie są sławni, prawda?
Chce pan usłyszeć o Rorschachu?
Opowiem panu o nim.
Kiedy ktoś ujrzy mroczne podbrzusze społeczeństwa, nigdy już nie odwróci się do niego plecami.
Nigdy nie uda, tak jak wy, że nie istnieje,
obojętnie, kto mu każde odwrócić wzrok.
Nie robimy tego,
bo nam wolno. Robimy to, bo musimy.
Robimy to, bo jesteśmy zmuszeni.
Badałem sprawę porwania.
Blaire Roche. Sześcioletnia dziewczynka.
Byłem wtedy młody. Zbyt pobłażliwy dla kryminalistów.
Pozwalałem im żyć.
Połamałem mężczyźnie rękę, by dostać informację. Zawiodła mnie do miejsca przetrzymywania zaginionej.
Wiedziałem, że dziewczynka tam była, ale przeszukując mieszkanie nic nie zauważyłem.
W końcu ją znalazłem.
Fred.
Barney.
Kto zaszczeka dla tatusia?
Było ciemno, gdy wrócił morderca.
Ciemno jak w grobie.
Boże. Kto tam jest? Kto?
Kto tam jest?
Co jest, kurwa? Kim ty, kurwa, jesteś?
Czego ty, kurwa, chcesz? Zabiłeś moje psy.
Myślisz, że mam coś wspólnego z tą dziewczynką? Znalazłem to.
Jakie masz dowody? To nic nie oznacza.
Dobra. Przyznaję się.
Porwałem ją. Zabiłem ją.
Aresztuj mnie.
No co? Aresztuj mnie. Zrobiłem to. Przecież powiedziałem.
Chryste. Słuchaj, mam problemy. Kurwa, zamknij mnie. Potrzebuję pomocy.
Nie, nie rób tego. Zamknij mnie.
Nie.
Aresztuje się ludzi.
Psy się usypia.
Siła uderzeń zwichnęła mi rękę.
Ciepła krew obryzgała mi twarz.
Cokolwiek pozostało z Waltera Kovacsa, zginęło tamtej nocy razem z tą dziewczynką.
Od tej pory był tylko Rorschach.
Widzi pan, doktorze, Bóg nie zabił tej dziewczynki.
Los jej nie zarżnął, a przeznaczenie nie nakarmiło nią psów.
Jeśli Bóg widział, co robiliśmy tamtej nocy, to chyba mu to nie przeszkadzało.
Od tamtej chwili wiedziałem,
to nie Bóg tworzy ten świat.
Tylko my.
Ja mu nie pomogę.
Cześć, Rorschach.
- Jesteś sławny, prawda? - Rorschach, słyszałem, że twoja matka była dziwką.
Wiesz co? Ja też jestem całkiem sławny.
Co nie?
Może dam ci autograf. Co ty na to, wielkoludzie?
Żaden z was tego nie rozumie. To nie ja jestem zamknięty z wami.
To wy jesteście zamknięci ze mną.
Laurie.
- Czekaj. - Kurwa.
Już gaszę.
- Przepraszam. Myszkowałam i musiałam wcisnąć zły guzik. - Coś ci się stało?
Nie. Nic mi nie jest. Głupio się czuję.
Nie martw się. Coś podobnego już się zdarzyło.
Komediant zrobił to samo w 1977. Archie to przetrwał.
Archie?
Zdrobnienie od Archimedesa, sowy Merlina.
- Głupia nazwa. - Jak cię było stać na te wszystkie rzeczy?
Mój tata zajmował się bankowością dla firm
i zostawił mi po śmierci dużo pieniędzy,
co zawsze mnie dziwiło. On był...
Myślę, że był zawiedziony, bo wybrałem walkę z przestępczością, zamiast pójść w jego ślady.
Chyba bardziej interesowały mnie ptaki, samoloty i mitologia.
Poza tym, inni też się tym zajmowali, więc nie czułbym się idiotycznie.
- Jak Hollis. - Tak.
Był moim bohaterem.
Pamiętam, jak go poznałem,
poczułem pewną więź, wiesz?
Z czymś, co ma znaczenie.
Fajnie mieć ukrytą tożsamość.
Sekretne miejsce, o którym nikt nie wie.
Możesz tu przyjść posiedzieć i nikt nie będzie ci przeszkadzał.
Nikt cię nie pilnuje.
Chcesz je założyć?
Proszę bardzo.
Są odjazdowe.
Wzmacniają zakres widmowy. Obraz termograficzny.
Jeszcze lepiej działają w ciemności.
Widzisz mnie, prawda?
Wszystko widzę.
Pamiętam, że nieważne, jak ciemno było,
gdy tylko patrzałem przez te gogle, wszystko było wyraźne jak za dnia.
Jon pewnie w taki sposób widzi świat.
Powinniśmy się zbierać. Jedzenie nam wystygnie.
Odłóż je, gdy skończysz.
Radziecki ambasador przy ONZ nie udzielił komentarza, zapytany, czy zniknięcie Doktora Manhattana
przyśpieszyło sowiecką agresję na Afganistan.
Jon widzi wiele rzeczy,
ale nie zauważa mnie.
Wybacz.
Chodź tu.
- Co się stało? - Gdybyś mogła się przesunąć...
Właśnie tak.
Dan, o co chodzi?
Przepraszam.
Potrzebuję chwili.
Cholera.
W porządku.
Chyba za bardzo się pośpieszyliśmy.
Mamy mnóstwo czasu.
Nie będziemy się śpieszyć.
Kopę lat, Rorschach.
Wielka Postać. Mały świat.
Dobre. Ale tu naprawdę jest mały świat.
A ja już w nim siedzę... Jak długo, Lloyd?
- Prawie 15 lat, panie Postać. - Zgadza się.
Piętnaście lat, odkąd ty i twój sowiasty kumpel mnie tu wsadziliście.
A więc, Rorschach, koleś, którego oparzyłeś umiera.
Może zejść w każdej chwili. A według moich obliczeń,
jest tu ponad 50 ludzi, których tu wpakowałeś.
Gadałem z każdym z nich, umierają z pragnienia, by cię dorwać.
To miejsce eksploduje.
Potem będziesz powoli umierał.
- Wysoko mierzysz. - Wyrwę temu gościowi nową dziurę.
Spokojnie, Lawrence. Już niedługo.
Wiedzcie jedno, moi przyjaciele. Hades jest mokry.
Hades to samotność.
I w tamtej chwili się poznaliśmy.
Przepraszam cię, przyjacielu.
Moja tratwa zmieniała się w coraz większą groteskę,
odzwierciedlając moją własną przemianę.
Dryfując, moje najmroczniejsze wyobrażenia wzbierały,
ściekają z umysłu do serca jak czarny atrament, niemożliwy do usunięcia.
Okręt na pewno dotarł już do Davidstown.
Wyobrażałem sobie ciche ulice opanowane przez potwory z Czarnego Frachtowca.
Moja żona, moje dzieci, najpewniej już nie żyły.
Moja załoga, martwa. Besta, na której płynąłem, martwa.
Więcej krwi, więcej krwi.
- Ojcze? - Nie może być. Boże, to niemożliwe.
- Ojcze, pomóż nam. Proszę. - Czekajcie.
- Już płynę. - Pośpiesz się, ukochany.
Czekajcie. Każdy, ale nie one. Każdy.
Połknąłem za dużo morskiej wody. Połknąłem za dużo koszmarów.
Bóg mnie przeklął. Bóg przeklął nas wszystkich.
Zaprawdę, życie jest piekłem, a szorstka ręka śmierci jest jedynym wybawieniem.
Nie zniosę tego więcej. Desperacko chcę dołączyć do mojej rodziny.
Stary, co tam czytasz?
- Nic. - Nic?
- Zostawcie tego dzieciaka w spokoju. - Zamknij się, staruszku.
Czytasz komiks? Jesteś niedorozwojem?
Gdzie idziesz, mały?
Dan?
Wszystko w porządku?
Mam już dość życia w strachu.
Strachu przed wojną,
strachu przed zabójcą zamaskowanych bohaterów.
Strachu przed tym cholernym kostiumem.
- I tego, jak bardzo go potrzebuję. - Ja też.
Do diabła z tym. Zabierzmy Archiego na przejażdżkę.
- Żartujesz? - Ja także byłam zamaskowaną mścicielką, pamiętasz?
Przywykłam do wychodzenia o trzeciej nad ranem i robienia czegoś głupiego.
Gwałtowny pożar. Uwaga, wszystkie jednostki. Pożar kamienicy na rogu Piątej i Grand.
Lecimy.
- Widzę. - Trzymaj się.
- Dan, tam są dzieci. - Zostańcie na miejscach i zachowajcie spokój.
- Wyciągniemy was stamtąd. - Dach nie wytrzymuje. Wysadź mnie na nim.
Podlecę bliżej.
Chodźcie.
Pośpieszcie się.
Mamo, ten pan w rakiecie
- to Jezus? - Nie, skarbie.
To wszyscy?
Nie wierzę, że to zrobiliśmy.
- Pewnie zamkną nas z Rorschachem. - Co z tego? Jutro może wybuchnąć III wojna światowa.
Prawda?
Tak.
Nie żyje, Rorschach. Podczas gdy wszyscy są rozproszeni,
pomyśleliśmy, że damy ci mały prezent. Coś z warsztatu.
Szefie, zauważyłeś? Już nie gada o małym świecie, ani że wysoko mierzysz.
Wie, że jak tylko przetniemy ten zamek, to on będzie następny.
- Gruba przesada. - Jesteś martwy, Rorschach.
Mamy więzienie pełne morderców, a co ty masz?
Twoje ręce. Przyjemność po mojej stronie.
- Nie sięgnę zamka. Ciąć kraty? - Zamieszki długo nie potrwają.
A ja czekałem na to 15 lat.
Przykro mi, Lawrence, ale stoisz na drodze do mojej zemsty.
Nic osobistego, wielkoludzie.
Szefie. Zaczekaj.
- Teraz dowiesz się, jaki jest wynik. - Jeden do zera.
Chodź po mnie.
Tak sobie myślałem.
Czuję, że mamy zobowiązania wobec naszego bractwa.
- Powinniśmy uwolnić Rorschacha. - Co?
Ktoś go wrobił.
Ta sprawa z Jonem i rakiem nie ma sensu. Ty nie zachorowałaś.
Ale włamywanie się do więzienia o zaostrzonym rygorze to coś innego, niż gaszenie pożaru.
Masz rację.
Będzie lepsza zabawa.
Szybciej, Lloyd. Chcę poczuć zapach smażonego sukinsyna.
Tak.
Nie.
Nigdy wcześniej nie usuwałem gówna przy pomocy toalety. A to takie oczywiste.
Dwa do zera. Twój ruch.
Skąd wiemy, że wciąż żyje?
Żyje.
Gdzie moja twarz?
Nie zabijaj mnie.
Twoja kolej, doktorku. Powiedz, co widzisz?
Nie ruszaj się.
Rorschach.
Danielu. Panno Jupiter.
Wybaczcie. Muszę skorzystać z toalety.
Na miłość boską.
Miło widzieć cię w kostiumie, Danielu. Powinienem wiedzieć, że wystarczyłaby para ładnych nóg, by cię zmotywować.
- Jesteś dupkiem, Rorschach. - Daruj sobie.
Wybrałaś odpowiednią chwilę na niewierność Jonowi.
- Znudził ci się patriotyzm, czy ktoś cię do tego namówił? - Nie masz pojęcia, o czym gadasz.
Przestaniecie? Możecie się kłócić później.
Uciszcie się, bo ściągniecie na nas ogień.
Stać. Stać, bo będziemy strzelać.
Wszystko w porządku?
Tak, tylko jest ciężko, wiesz?
Wojna, włamanie do więzienia.
Nie martw się tym. Wszystko będzie dobrze.
- Witaj, Laurie. - Jon.
- W telewizji mówili, że jesteś na Marsie. - Jestem na Marsie.
- Odbędziemy tam rozmowę. - O czym ty mówisz?
Będziesz starała się mnie przekonać, bym ocalił świat.
- Laurie, nie. - Dan, zaufaj mi. Muszę iść.
Piękne, prawda?
Wybacz. Czasami zapominam o takich rzeczach.
To się już nie powtórzy.
Dobrze wiedzieć.
Mój Boże. Jestem na Marsie.
- Niezły tyłek. - Dupek.
Zobaczmy, czy jest ten kretyn od komiksów.
Słyszeliście? Jakaś super-sowa wyciągnęła Rorschacha z więzienia.
Rorschach? Ten głupiec posadził mojego kuzyna na wózku inwalidzkim.
Chodzi ci o Nocnego Puchacza. To był partner Rorschacha.
- Może też miał coś wspólnego z twoim kuzynem. - Czy on czasem nie napisał książki?
Wiecie, on mieszka nad warsztatem niedaleko stąd.
Poważnie?
- Sally? - Hollis?
Hollis Mason. Jezu.
Przez te wszystkie lata miałeś mój numer i czekałeś na jesień naszego życia, by zadzwonić?
- To chyba wyjątkowa okazja, Sal. - Jaka?
W telewizji mówią, że zeszłej nocy paliła się kamienica.
Uwięzionych ludzi uratował statek powietrzny,
a jego pilot był przebrany za sowę.
- I miał ze sobą seksowną pomocniczkę. - Laurie?
Moja córka, Laurie?
Nie mogłam nakłonić jej do ponownego założenia kostiumu.
Może mi w końcu podziękuje za to, że dzięki mnie zaczęła go nosić.
Wiesz, Sal, sądząc po twoim głosie,
- brzmisz młodziej, niż zazwyczaj. - Dziękuję ci, Hollis.
Ale to pewnie zgrzybiałość.
Miło się rozmawiało, Sal,
ale ktoś puka.
Nie roztkliwiaj się za bardzo, myśląc o starych dziejach.
- Trzymaj się, Hollis. - Ty też.
Szukamy pana Puchacza.
- Chwileczkę. - Panie Puchacz, jest pan tam?
Cukierek albo psikus.
Trzeba było zostać na emeryturze, Puchaczu.
Nienawidzę tego. Kulenie się w jaskini, krycie się przed władzami.
Ścigają nas gliny. Głupio by było wystawiać się bez planu, chyba że chcesz wrócić do więzienia.
Jak wygląda ten plan?
Jak tylko ustalimy wzór,
- włamiemy się do Pyramid, zobaczymy, co znajdziemy. - Zrobiłem to. Ślepy zaułek.
Myślę, że to firma przykrywka dla kogoś, kto za tym stoi, ale nie potrafię tego udowodnić.
Musimy skontaktować się z podziemiem, przycisnąć kilku ludzi.
- Pewnie, wybierzmy numery z książki telefonicznej. - Zapomniałeś, jak działamy, Danielu?
Stałeś się za miękki. Zbyt ufny. Zwłaszcza wobec kobiet.
Słuchaj, mam już tego dosyć. Boże, za kogo ty się uważasz, Rorschach?
Żerujesz na ludziach i ich znieważasz, a nikt nic ci nie robi, bo mają cię za świra.
Przepraszam.
Nie powinienem był tego mówić.
Danielu,
jesteś dobrym przyjacielem.
Wiem, że czasami ciężko ze mną wytrzymać.
Zapomnij. Jest w porządku.
Zróbmy to po twojemu.
- Boże. - Pyramid Transnational.
Słyszał ktoś o tym?
Wy dranie. Stawiam wam kolejkę, a wy mnie sprzedajecie?
Cofnij się, albo wepchnę ci tę szklankę w twoją paskudną twarz.
Zachowajcie spokój. Chcemy to szybko załatwić.
Roy Chess. Na liście płac Pyramid. Chciał zabić Adriana Veidta.
- Nie żyje. Znałeś go? - Nie.
Tak. Zatrudniłem go. Znałem go z więzienia.
- Jesteś skazańcem. - Byłem. Jestem czysty odkąd wyszedłem.
Ledwo co znałem tego Chessa, ale kazano mi go zatrudnić.
- Kto ci kazał? - Mój kontakt, panna Slater.
- Janey Slater też pracuje w Pyramid? - Tak, była bardzo miła.
Mówiła, że zatrudnianie byłych więźniów do program firmy. Dawanie drugiej szansy. Proszę, puść mnie. Mówię prawdę.
Janey Slater, była dziewczyna Manhattana.
- Ludzie Adriana pomogą nam się dowiedzieć, kto stoi za Pyramid. - Podążaj za pieniądzem.
Były członek Minuteman, Hollis Mason, został znaleziony martwy
w swoim mieszkaniu mniej niż godzinę temu.
Świadkowie twierdzą, że widzieli członków lokalnego gangu Knot-Tops,
którzy opuszczali teren w pobliżu miejsca przestępstwa w okolicach czasu zgonu.
- Kto to zrobił? - Wiedziałem, że będziesz mnie posądzał.
- Gdzie moje prawa? To, że się tak ubieram... - Mów, kto to zrobił.
Dużo ludzi się tak ubiera.
Kto zabił Hollisa Masona?
Powiedz swoim kumplom, że są martwi. Załatwię całą tą śmierdzącą okolicę.
Skręcę ci kark.
Danielu, nie przy cywilach.
Cholera. Cholera, Hollis.
To tutaj przeprowadzimy naszą rozmowę.
Powiesz mi, że sypiasz z Dreibergiem.
- Wiesz o mnie i o Danie? - Jeszcze nie.
Ale za kilka chwil mi o tym powiesz.
Skoro znasz już przyszłość, to czemu byłeś zaskoczony, gdy cię opuściłam?
Albo gdy zaatakował cię ten dziennikarz? Po co się kłócić, skoro wiesz, jak to się zakończy?
Nie mam wyboru.
Wszystko jest z góry ustalone.
Nawet moje reakcje.
A ty się po prostu temu poddajesz.
Najpotężniejsza istota we wszechświecie jest tylko marionetką.
Wszyscy jesteśmy marionetkami, Laurie.
Ja jestem taką, która widzi sznurki.
- A jeśli się mylisz? - Czemu mój sposób postrzegania czasu tak cię niepokoi?
Bo to nieludzkie. Bo sprawia, że wariuję.
Zawsze mówiłeś, że chcesz mojego dobra. Cóż, nie udaje ci się.
Nie chcę się kłócić.
Przepraszam, że spałam z Danem.
Spałaś z Danem?
Przecież mówiłeś, że już o tym wiesz.
Często mówiłem,
że jesteś ostatnim ogniwem, które łączy mnie z ludzkością.
Czemu miałbym ocalić świat, z którym nic mnie nie łączy?
Więc zrób to dla mnie.
- Jeśli naprawdę ci zależy. - Gdy mnie opuściłaś, ja opuściłem Ziemię.
Czy to nie oznacza, że mi zależy?
Mój czerwony świat, ten tutaj,
znaczy dla mnie więcej, niż twój niebieski.
Pokażę ci.
Bombowce są zatankowane i gotowe.
Już czas, panowie.
Przechodzimy na DEFCON 1.
Nie ma go w apartamencie. Nie ma go w biurze.
Jakie nocne dziwne poczynania zajmują tego człowieka o tak późnej porze?
Danielu?
- Jesteś ze mną? - Tak.
To co ty robisz?
- Sprawdzę plan podróży Adriana. - Może ma to zapisane w pliku.
- Coś tu nie gra. - Zgadzam się. Janey Slater, Moloch,
Roy Chess, wszyscy pracowali dla Pyramid.
Moloch mówił, że Komediant wspomniał o liście z jego nazwiskiem i Slater.
Ktokolwiek rządzi Pyramid, mógł zarazić tych ludzi rakiem.
Wrabiając w to Manhattana.
To zabawne. Starożytni faraonowie wypatrywali końca świata.
Wierzyli, że zwłoki powstaną, odbierając serca ze złotych słoi.
- Teraz pewnie w napięciu wstrzymują oddech. - Faraonowie?
Mam profil psychologiczny Mahnattana. Zobaczmy, co mówią korporacyjni psychologowie.
Obiekt nieustająco wycofuje się emocjonalnie.
Jeśli pozostające więzi zostaną rozerwane,
to przewidujemy całkowite zatracenie człowieczeństwa.
Wszedłem.
CAŁKOWITY DOCHÓD: 115,49 MILIONA
Wliczają w to składki na rzecz korporacyjnej działalności od firmy macierzystej Veidt International.
Nie.
Gratulacje, panie Veidt. Reaktor energii Doktora Manhattana został uruchomiony.
Pańskie wsparcie i pański entuzjazm
doprowadziły do tego triumfu. W imieniu zespołu badawczego,
składamy panu wyrazy szacunku.
Co w życiu nie zasługuje na celebrowanie?
Oto nowy Karnak.
Reprezentuje on kulminację marzeń starszych niż 2000 lat,
marzeń spełnionych dzięki waszej niekwestionowanej pomocy.
I z tego powodu mi wstyd,
wstyd, że teraz musicie odebrać tak nieadekwatną nagrodę.
Za faraonów,
którzy swoje największe sekrety powierzali swoim sługom,
grzebanym żywcem w piaskowych komnatach.
Spokojnych snów, panowie.
Nasz nowy, pełen pokoju świat, będzie zobowiązany wobec waszego wielkiego poświęcenia.
Bubastis.
Dziennik Rorschacha. Ostatni wpis.
Za wszystkim stoi Veidt. Dlaczego?
Jaka będzie jego ostateczne zagrywka? Nie wyobrażam sobie groźniejszego przeciwnika.
Zwykł żartować, że jest na tyle szybki, by złapać pocisk.
Mógłby zabić nas obu w śniegu.
Bo tam właśnie lecimy, na Antarktydę.
Czy będę żywy, czy martwy, gdy to przeczytacie, mam nadzieję, że świat przetrwa, by ten dziennik do was trafił.
Wiodłem życie wolne od kompromisów,
odsuwałem się w cień bez narzekania ani żalu.
Rorschach, pierwszy listopada.
Boże, dopomóż.
- Chyba za wcześnie, jak na ciebie, co? - Tak. Chcę skończyć czytać przed szkołą.
Słuchaj, zatrzymaj to sobie.
Jest twój. Życie jest za krótkie, prawda?
Dzięki.
Dlaczego śmierć mnie ominęła?
Davidstown?
Davidstown.
Byłem od niego kilka mil. Do tego czasu miasto było już zajęte.
Te potwory myślą, że nie muszą się mnie obawiać.
Ale wróciłem do domu. I zemsta będzie moja.
To nie zbój z Czarnego Frachtowca.
Rozpoznałem tego człowieka jako lichwiarza z Davidstown.
Davidstown zostało zapewne podbite, więc dlaczego ten łajdak
i ta ulicznica mogą swobodnie spotykać się na nocnej schadzce? Kolaboruje?
Zdradził moich ludzi? Moją rodzinę?
Moje serce stało się zimne. Czy moją żonę pocieszano przed jej śmiercią,
podczas gdy ten kolaborator i jego piraccy panowie drwili?
Moja decyzja była szybka, ale prosta.
Jego głowa pękła, niczym rozsadzona nagromadzoną w niej winą.
Dziwka korsarza nie zasługuje na litość.
Przyjechały tu dwie postaci. Dwie muszą wrócić.
Piracki wartownik. Kłusowałem nieśpiesznie, by nie zwracać na siebie uwagi.
Przemoc nie zatrzymała się na dobrych mieszkańcach Davidstown,
ale wgryzła się głęboko zakażając moją ukochaną ojczyznę.
Moje Davidstown nie było takie, jakim je zapamiętałem.
Było dotknięte klątwą Czarnego Frachtowca.
Niedługo wkroczę między złych ludzi,
rzeźników, którzy mieszkają teraz w moim domu, i sprawię, że będą się mnie bali.
Gdy wróciłem do domu, ulice zdawały się być podejrzanie ciche.
Wszedłem do mojego dawnego domu bezszelestnie.
Ostrożnie, by nie zbudzić pirackich rzeźników z ich rozpustnej drzemki.
Nieświadomi, że śmierć jest pośród nich, poczują jej mroczny uścisk, nie wiedząc nawet dlaczego.
Jeden jednak nie spał. Szaleniec.
Aby nie podniósł alarmu, skoczyłem na niego, gdy wszedł do spowitego mrokiem pokoju.
Nie przyszedł żaden pirat, ale coś znacznie gorszego.
Ojcze?
Spojrzałem na znajome twarze, oszczędzone od tego koszmaru.
Ze spuchniętych i zakrwawionych ust padło moje imię.
Ukochany, dlaczego?
Wtedy nadeszło zrozumienie tak przytłaczające, że nie zostawiło miejsca na zdrowy rozsądek.
Więc uciekłem.
Ty.
Wiedza o moim przekleństwie ścigała mnie, krzycząc, celebrując swe okropne zwycięstwo.
Moje wnioski były bezbłędne. Czarny Frachtowiec płynął do Davidstown. Powinien już tu być.
Nie możesz mi powiedzieć, jak to się skończy i oszczędzić nam fatygi?
- Kończy się twoimi łzami. - Łzami?
- Czyli nie wrócisz na Ziemię? - Kiedyś wrócę.
Ulice zapełnione są śmiercią.
Jon, proszę.
Musisz to powstrzymać. Wszyscy zginą.
A wszechświat nawet tego nie zauważy.
Według mnie, istnienie życia
jest bardzo przereklamowanym zjawiskiem.
Rozejrzyj się.
Mars radzi sobie doskonale bez najmniejszego mikroorganizmu.
To stale zmieniająca się mapa topograficzna,
płynąca i zmieniająca się na przestrzeni dziesiątek tysięcy lat.
Więc powiedz mi, jakby to miało zostać ulepszone przez rurociąg naftowy?
Przez centrum handlowe?
Czyli to za dużo prosić o cud?
- Cuda, z definicji, nic nie oznaczają. - Boże, Jon.
- Zdarza się tylko to, co może się zdarzyć. - Przestań pieprzyć.
- Ląduj. Natychmiast. - Jak sobie życzysz.
Wiesz co? Możesz mnie odesłać na Ziemię, bym usmażyła się z Danem, moją mamą
i innymi bezwartościowymi ludźmi. Wiedz, że się myliłeś.
Mówiłeś, że to się skończy moim łzami, patrz, nic.
- Może we wszystkim się myliłeś. - Masz pretensje, że odrzucam postrzeganie życia w jego kategoriach,
ale sama ciągle odrzucasz zobaczenie spraw z mojej perspektywy.
- Nie dopuszczasz do siebie tego, czego się boisz. - Niczego się nie boję.
Chcesz, bym zobaczyła to z twojej perspektywy? Śmiało, pokaż mi. Zrób to, co zawsze robisz.
Magia, marzenia. Oto, co miałam dawniej. Byłam bohaterką, do cholery.
Nie moja wina, że się starzejesz. Na co narzekasz? Wykarmiam ciebie i twoje dziecko.
Może zadzwoń do Eddiego. Może zapewni ci lepsze życie.
...nawet jej najbrudniejsze części
- stają się jaśniejsze. - Wiesz, twoja mama była prawdziwą pięknością.
- Masz jej oczy. Masz nawet... - Zabieraj od niej swoje łapska.
- Cześć, laleczko. Dawno się nie widzieliśmy. - Nie według mojego kalendarza, Eddie.
Do samochodu.
- Czy są jakieś otchłanie, w które nie wskoczysz? - Jezu Chryste, Sally.
Facet nie może pogadać ze swoją...
Wiesz, z córką swojej dawnej przyjaciółki?
Jedź.
To był błąd. Jednorazowy.
Facet próbował cię zgwałcić, a po latach pozwalasz mu dokończyć dzieła?
- Byłaś pijana czy tylko samotna? - Czy ja się kiedykolwiek tego wyzbędę?
Laurie.
Nie.
- Nie, tylko nie on. - Komediant
był twoim ojcem.
Moje życie to jeden wielki żart.
Ja tak nie uważam.
Wybacz, że nie rozumiem twojego poczucia humoru.
Uśmiechniesz się,
jeśli przyznam, że się myliłem?
Odnośnie czego?
Cudów.
Zdarzenia z tak astronomicznymi przeciwnościami,
jak zmiana powietrza w złoto.
Byłem świadkiem takich wydarzeń, a jednak nie zauważałem tego
w ludzkich związkach,
gdzie miliony milionów komórek konkurują w tworzeniu życia,
z pokolenia na pokolenie,
aż w końcu, twoja matka pokochała mężczyznę,
Edwarda Blake'a, Komedianta, mężczyznę, którego miała prawo nienawidzić,
i z tej sprzeczności, z tych przeciwności nie do opisania,
powstałaś ty.
Tylko ty.
Powstałaś. Wydestylowanie tak specyficznej formy
z całego tego chaosu,
jest jak przemiana powietrza w złoto.
Cud.
Czyli myliłem się.
A teraz wytrzyj oczy i wracajmy do domu.
Musi być stąd jakieś wyjście
Powiedział błazen do złodzieja
Obrałem kurs na tą dziwną budowlę. Emisja ciepła ponad normę.
- Veidt. - Nie podobają mi się te szarpnięcia Archiego.
Biznesmeni spijają moje wino
Rolnik orze moją ziemię
- Silniki. - Są oblodzone. Trzymaj się czegoś.
Danielu, podchodzisz za nisko.
Nie chcę ci przeszkadzać w prowadzeniu, ale może lepiej wzbij się ostro, by...
Wiem. Staram się. Staram się go podnieść, do cholery.
Przekieruję ciepło z miotacza ognia, by przyśpieszyć odmrażanie,
ale to trochę potrwa, a my nie mamy czasu.
- Potrzebujesz czegoś cieplejszego. - Jest dobrze.
Ze szczytu wieży strażniczej
Książę obserwował teren
Podczas gdy kobiety przychodziły i odchodziły
Razem z bosymi sługami
Na zewnątrz w chłodnej oddali
Co jest, malutka?
Zbliżało się dwóch jeźdźców
A wiatr zaczynał wyć
Adrian jest pacyfistą. Wegetarianinem, na litość boską.
- Nigdy w życiu nikogo nie zabił. - Hitler był wegetarianinem.
Jeśli się łamiesz, zostaw go mnie. Nigdy nie otrzymamy drugiej szansy.
- Panowie. Witam. - Adrianie, wiemy o wszystkim.
- Więc o czym tu dyskutować, Dan? - O wszystkim.
- Zabiłeś Komedianta. - Niech spoczywa w pokoju.
Blake pierwszy na to wpadł. Nixon miał na nas oko,
upewniał się, że nie wywrócimy łodzi. Blake dowiedział się, co robię w Karnaku
i gdy odwiedził biednego Molocha, był kompletnie załamany.
Nawet ja nie przewidziałem, że zmieni się on na lepsze.
Musiałem go zabić. Potem zneutralizowałem Jona. Niełatwe zadanie.
Wydałem dwa miliardy dolarów na badanie tachionów, które blokują wizje przyszłości Jona.
Użyłeś jego profilu psychologicznego, by nim manipulować. Zmusiłeś go do opuszczenia planety.
Znałem Jona wystarczająco długo, by wiedzieć, że posiada emocje.
Subtelne drgania jego twarzy mogłyby być niezauważalne dla laika,
ale dla mnie mógłby równie dobrze płakać. Musiałem tylko zacząć działać.
Nagły przypływ emocji, który poczuł Jon, gdy zaczął wierzyć, że zarażał rakiem swoich ukochanych,
- był dobrą wymówką, dzięki której mógł opuścić Ziemię. - Twój gówniany zabójca.
- Opłaciłeś go, by nas zmylić. - Pan Chess oddał życie wyższej sprawie, Dan.
Włożyłem mu kapsułkę z cyjankiem do ust,
pozostawiając tylko jeden problem.
Ciebie i twoją teorię zabójcy masek.
Za którą podążałeś z wytrwałością prawdziwego socjopaty. Dałem cynk policji.
- Gdy byłeś w więzieniu, mogłem poczynić następny krok. - Przepraszam, że cię zawiodłem.
- Mieliśmy sprawić, by świat był lepszym miejscem. - Dan, dokładnie to robię.
Wojna atomowa? Zagłada ludzkości?
Moi moralni strażnicy dali mi pozwolenie na niezbędną ofiarę.
Kilka kluczowych regionów na całym świecie,
Nowy Jork, Los Angeles, Moskwa, Hongkong,
znikną w jednej chwili. 15 milionów ludzi zostanie zabitych
przez samego Doktora Manhattana.
- Kara dla świata za flirtowanie z III wojną światową. - Jon nie zrobiłby czegoś takiego.
Nikt poza ty pomieszczeniem nie musi o tym wiedzieć.
Przełom energetyczny, nad którym pracowałem, właśnie zaczął owocować.
Przez te wszystkie lata, Jon pomagał mi skopiować swoją moc,
nie wiedząc, jak zamierzam ją wykorzystać. Bo widzicie,
Komediant miał rację.
Dzika natura człowieka nieuchronnie prowadzi do globalnej zagłady.
Więc aby ocalić tę planetę,
musiałem ją oszukać największym dowcipem w historii ludzkości.
- Zabijając miliony. - By uratować miliardy.
- Zbrodnia konieczna. - Wiesz, że nie możemy ci na to pozwolić.
Na co, Rorschach? Nie jestem łotrem z komiksów.
Naprawdę myśleliście, że wyjawię wam mój plan, gdyby istniał choć cień szansy, że moglibyście mi przeszkodzić?
Zrobiłem to 35 minut temu.
W końcu, doszedłem do ponurego czarnego oceanu rozciągającego się bezmiernie przede mną.
Jak mogłem się znaleźć w tak przerażającym położeniu dzięki miłości,
tylko miłości, za którą podążałem?
Lichwiarz dryfował u moich stóp.
Szlachetne intencje doprowadziły mnie do okrucieństwa. Sprawiedliwy gniew, który stworzył mój błyskotliwy,
straszny plan był tylko złudzeniem.
Gdzie popełniłem błąd? Planując dalszą ucieczkę,
uniosłem swoją głowę i go zobaczyłem.
Okręt wydawał się czekać, nie unosząc się do ataku.
Stopniowo zacząłem rozumieć, do czego doprowadziły mnie niewinne zamiary,
zapędzając mnie na głębiny.
Okropna prawda wynurzyła się nieunikniona przede mną, gdy płynąłem do zakotwiczonego Frachtowca.
Jego ciemny i potargany maszt przesłonił mi oczy.
Wszystkie moje dobre zamiary sprowadziły się do tego.
Świat, który chciałem ocalić, został stracony na zawsze.
Opuszczono linę. Zachłystując się, złapałem ją.
Z pokładu nade mną, rozległy się wiwaty, obrzydliwe i czarne,
ich smród znieważał niebiosa.
Nie było planu zaatakowania Davidstown.
Przybyli i czekali, by odebrać jedyną nagrodę, która była dla nich cenna.
Upomnieć się o jedyną duszę, której naprawdę pragnęli.
Byłem koszmarem.
Pośród koszmarów muszę żyć.
- To gówno nie ma sensu. - Nie musisz mówić.
Przepraszam, ale możesz to sobie zatrzymać. Zmarnowałem tylko czas.
Wiesz, tyle razy tutaj przychodziłeś, a ja nawet nie znam twojego imienia.
- Bernard. - Bernard? Bez jaj.
- Też się tak nazywam. - To nic takiego.
Wielu ludzi ma tak na imię.
Jezu Chryste, Henry.
Gdzie nasze systemy wczesnego ostrzegania?
To nie Sowieci.
Wywiad mówi, że ta energia została wygenerowana przez
Doktora Manhattana.
Jon.
Zakłócenia. Katastrofalne zakłócenia.
Nie wierzę, że do tego doszło.
To nie jest sprawka głowic nuklearnych.
Tylko moja.
Ja to zrobiłem.
- Jak to? - Nie bezpośrednio.
Zostało to tak upozorowane.
Adrian.
O wilku mowa.
- Wiem. - Trzeba go powstrzymać. Zabił Blake'a, zabił miliony.
Zaczekajcie.
Adrianie, przestań.
Tachiony były sprytnym posunięciem,
ale mimo że nie wiem, gdzie jesteś, nadal mogę zamienić ściany w szkło.
Powinienem ci podziękować.
Prawie zapomniałem, jak ekscytująca jest niewiedza,
jak przyjemna jest niepewność.
Wybacz, maleńka.
Jam jest Ozymandiasz, Król królów: Patrzcie na me dzieło, Wy potężni i zrozpaczeni
Jesteś dupkiem.
- Veidt, draniu. Jeśli jej coś zrobiłeś... - Dan.
Dorośnij. Mój nowy świat wymaga mniej oczywistego heroizmu.
Twój harcerzykowaty heroizm jest zbędny.
Co dzięki niemu osiągnąłeś?
Nie zdołałeś zapobiec ocaleniu Ziemi,
- oto twój jedyny triumf. - Rozczarowałeś mnie, Adrianie.
Bardzo mnie rozczarowałeś.
Odbudowa samego siebie to pierwsze, czego się nauczyłem.
Nie zabiło to Ostermana.
Naprawdę myślałeś, że zabije mnie?
Przechadzałem się po powierzchni Słońca.
Byłem świadkiem zdarzeń tak małych i tak szybkich,
że ciężko powiedzieć, że miały miejsce, ale ty, Adrianie, jesteś tylko człowiekiem.
Najmądrzejszy człowiek świata stanowi dla mnie takie zagrożenie,
jak najmądrzejszy termit.
Co to? Kolejna ostateczna broń?
Można tak to nazwać.
Miliony żyć przestały nagle istnieć
przez akt zła dokonany przez samego Doktora Manhattana.
Od czasu ataku, jestem w stałym kontakcie
z premierem ZSRR.
Odkładając na bok nasze dawne różnice, zobowiązaliśmy się zjednoczyć
przeciwko wspólnemu wrogowi.
Wraz z resztą świata, przetrwamy.
Tego dnia nie możemy zapomnieć.
Będziemy przeć do przodu, chroniąc ludzką rasę
i wszystko, co dobre i sprawiedliwe na tym świecie.
Dziękuję. Niech Bóg nas błogosławi.
Widzisz?
Dwie superpotęgi wycofują się z wojny.
Ocaliłem Ziemię przed piekłem. Obaj ocaliliśmy.
To tak samo twoje zwycięstwo, jak i moje.
Teraz możemy wrócić do tego, co mieliśmy robić.
Mieliśmy wprowadzać sprawiedliwość.
- Wszyscy dowiedzą się, co zrobiłeś. - Naprawdę?
Wystawiając mnie, poświęcisz pokój, dla którego tak wielu dziś zginęło.
- Pokój oparty na kłamstwie. - Ale pokój, mimo wszystko.
Ma rację. Wystawiając Adriana, narazimy świat na ponowną nuklearną zagładę.
- Nie możemy tego zrobić. - Na Marsie
pokazałaś mi, jak wiele znaczy życie. Jeśli chcemy je zachować tutaj,
musimy siedzieć cicho.
Sami zachowujcie swoje tajemnice.
Nawet o tym nie myśl.
Rorschach.
- Czekaj. - Żadnych kompromisów.
Nawet w obliczu zagłady.
To nas zawsze różniło, Danielu.
Odczuwałem każdą śmierć,
widziałem każdą niewinną twarz, którą zamordowałem, by ocalić ludzkość.
- Rozumiesz to, prawda? - Nie popieram,
ani nie potępiam,
rozumiem.
Z drogi. Ludzie muszą się o tym dowiedzieć.
Wiesz, że nie mogę ci na to pozwolić.
Nagle odkryłeś, czym jest człowieczeństwo?
Wygodnie.
Gdyby zależało ci od początku, nigdy by się to nie wydarzyło.
Potrafię zmienić prawie wszystko,
ale nie potrafię zmienić ludzkiej natury.
Oczywiście musisz chronić nową utopię Veidta.
Czym jest jeszcze jeden trup u jej fundamentów?
Na co czekasz?
Zrób to.
Opuszczam tę galaktykę dla jakiejś mniej skomplikowanej.
- Myślałam, że znów ci zależy na życiu. - To prawda.
Może jakieś stworzę.
Żegnaj, Laurie.
Dawaj.
Dan, świat zjednoczony i żyjący w pokoju.
- To wymagało ofiary. - Nie. Nie wyidealizowałeś ludzkości, zdeformowałeś ją.
Okaleczyłeś. Oto twoja spuścizna.
Oto prawdziwy dowcip.
Powtarzamy, z państwa odbiornikami jest wszystko w porządku.
Za chwilę weźmiecie udział w wielkiej przygodzie.
Doświadczycie strachu i tajemniczości, które sięgają z waszych myśli
do zewnętrznych granic.
- Na pewno nie chcesz drinka? - Nie.
Zdrówko.
Muszę zrzucić z siebie pewien ciężar.
Wiem, że Eddie Blake był moim ojcem.
Laurel.
Co musisz sobie o mnie myśleć.
Przepraszam, że nigdy ci nie powiedziałam. Powinnam była,
ale nie wiem, czułam wstyd. Czułam się głupio.
To bez znaczenia.
Życie zabiera ludzi w dziwne miejsca, robią dziwne rzeczy,
czasami nie mogą o tym mówić.
Wiem, jak to jest.
Ale chcę, byś wiedziała, że nigdy nie wyrządziłaś mi krzywdy.
Pytałaś mnie, czemu nie jestem na niego zła.
Bo dał mi ciebie.
Dzięki, mamo.
Kocham cię.
- Witam, panno Jupiter. - Sally, proszę.
Przepraszam. Muszę się odświeżyć. Zaraz wracam.
- Więc, jak leci tutaj? - Dobrze. A jak tam?
Dobrze. Chyba wszystko działa.
Wszystkie systemy Archiego są zaktualizowane. Na razie skończyłem majsterkowanie,
- więc zostaje tylko się nim przelecieć. - To brzmi jak randka.
Będzie dobrze?
Jeśli ludzie będą myśleli, że Jon nas pilnuje, to będzie dobrze.
W końcu.
Wiem, co Jon by powiedział. Nic się nie kończy.
Nic nigdy się nie kończy.
Seymour, nie mamy o czym pisać.
Wszyscy w kraju, na całym świecie, trzymają się za ręce
i śpiewają pieśni o pokoju i miłości.
To jak życie w globalnej komunie hipisowskiej.
Ronald Reagan powiedział, że będzie startował w wyborach w 1988. Możemy o tym napisać.
Seymour, my nie uszlachetniamy absurdów.
To wciąż Ameryka, do cholery. Kto chciałby kowboja w Białym Domu?
Dobra. Mogę znaleźć coś w listach od nawiedzonych.
Od nawiedzonych. Nieważne. Przejmij inicjatywę.
Pisz o czym chcesz. Zostawiam wszystko tobie.
Dziennik Rorschacha, 12 października 1985.
Dziś w Nowym Jorku zginął Komediant.
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.