Do wersji Into.the.Woods.2014.720p BluRay.x264.YIFY dopasował Dj_Majster
Dawno, dawno temu odległym królestwie
na skraju lasu leżała mała wioska...
Pragnę...
I w tej wiosce...
bardziej niż czekogolwiek...
mieszkała młoda panna...
ponad życie, bardziej niż klejnotów...
beztroski chłopiec
Pragnę...
ponad życie...
i bezdzietny piekarz
Pragnę...
wraz z żoną.
Bardziej niż czegokolwiek... Bardziej niż do księżyca...
- Pragnę... - Król urządza bal
Ponad życie... Pragnę... Pragnę iść na bal
Bardziej niż bogactwa... i na tańce... Pragnę
żeby krowa dała trochę mleka. Bardziej niż czegokolwiek...
- Chciałbym, żebyśmy mieli dziecko. - Pragnę mieć dziecko.
- Chciałabym iść na bal -... żeby krowa dała trochę mleka, albo ser... - Pragnę...
Chcesz iść na bal?
Rodzice biednej dziewczyni zmarli
Ty, Kopciuszek, na bal? Chcesz iść na bal?
Na bal? Królewski bal!
i teraz mieszkała z macochą
Bal!
Która miała dwie własne córki.
Spójrz na swoje paznokcie! Spójrz na swój strój!
- Ludzie się z ciebie śmieją! - Ale...
Nadal chce iść na bal.
I tańczyć przed księciem!
Wszystkie trzy miałe piękne twarze, ale czarne i złe serca.
Chłopak nie miał ojca, a jego matka
Pragnę...
Cóż, była na skraju rozpaczy
Pragnę, by mój syn nie był głupcem.
żeby mój dom nie był ruderą
żeby krowa była pełna mleka
żeby ściany były ze złota
Wiele bym sobie życzyła.
Co, na Boga, robi krowa w domu?
Myślałem, że w domu będzie mu ciepło i da trochę mleka.
To ona! Ile razy muszę ci mówić? Tylko one dają mleko.
Była tam jeszcze mała, głodna dziewczynka...
Która zawsze nosiła czerwoną pelerynę
Chciałabym. To nie dla mnie, to dla mojej babci w lesie.
Bochenek chleba, proszę, żeby zanieść mojej biednej, głodnej babci, w lesie...
Tylko bochenek chleba... proszę.
Kopciuszku, jeśli zbierzesz tę soczewicę i skończysz pracę o czasie
Wtedy możesz iść z nami na bal.
- Chodźcie, dziewczęta! -Tak, matko.
Powodzenia!
Przylećcie ptaszki, spod strzech
z liści, z pól z zamków i stawów...
Bez presji, kolego...
Szybko, ptaszki, spójrzcie w popiół.
Wybierzcie, wydziobcie, szybko, przesiejcie z popiołów
do garnka...
- Trafiony! - Co ty wyprawiasz?
Przestań się wygłupiać!
Posłuchaj mnie uważnie, synu. Zabierzesz Mlecznobiałą na targ.
Matko, nie! On jest najlepszą krową na świecie!
Ona od tygodni nie dała mleka
Nie mamy jedzenia, pieniądy ani wyboru, musimy ją sprzedać.
- Ale Mlecznobiała jest moim najlepszym przyjacielem! - Spójrz na nią!
Ma robaki na wymionach.
Ma muchy w oczach.
Ma na zadzie taki guz jakby miała garb! -Ale...
Nie mamy czasu na namysły
A jej kark się kurczy
I nikt nie trzyma krowy jako przyjaciela!
Czasami zastanawiam co ty masz w głowie.
Do lasu, czas iść
szkoda wychodzic, ale muszę.
Do lasu. Już czas, więc zacznę wędrówkę.
Do lasu i przez drzewa gdzie na mnie czekają, proszę pani.
Do lasu, do domku babci...
Do lasu do domku babci...
Jesteś pewna, że znasz drogę?
Droga jest wolna. Światło jest dobre, nie boję się i nikt nie powinien.
Lasy to tylko drzewa, Drzewa to tylko drewno.
Nieładnie prosić, ale czy macie koszyk?
- Tak, mamy. - Zakładam, że nie zamierzasz zapłacić?
Oh, cicho tam.
-Nie zbaczaj z drogi i nie spóźnij się. -I może zostaw trochę słodyczy dla babci.
O mój B... Ona jest...
Do lasu i w dolinę, droga jest prosta, dobrze ją znam.
Do lasu, i kto może wiedzieć, co czeka mnie w drodze?
Do lasu, zanieść chleb babci, która jest chora, w łóżku.
Kto może wiedzieć, co nas czeka, z tego co wiem, to ona może już nie żyć.
Ale do lasu, do lasu, do lasu!
do domku babci i przed zmrokiem do domu!
Kopciuszku! Chodź tutaj!
Lećcie ptaszki, z powrotem do nieba,
z powrotem pod strzechy i liście na pola i...
Pospiesz się i uczesz mnie, Kopciuszku! Naprawdę ubierzesz TO?
Rozdarło się, Kopciuszku, zrób coś z tym
- Wyglądasz pięknie. - Wiem.
- Mówiła do mnie. - Wcale nie!
Matka mówiła - bądź dobra, ojciec mówił - bądź miła,
Tyle mi poradzili. Więc bądź miła, Kopciuszku, dobra, Kopciuszku, miła
- dobra, dobra, miła... - Ciaśniej!
Co to jest dobrego, w byciu dobrym skoro wszyscy są ślepi
zawsze zostawiając cię w tyle? Nieważne,
Kopciuszku, bądź miły, Kopciuszku, miły-dobry-miły-dobry-miły
Nie tak ciasno! Głupia!
- Kto to może być? - Sprzedaliśmy już cały chleb!
To czarownica z naprzeciwka!
Nie mamy już chleba.
Nie chcę waszego chleba.
- Więc czego chcesz? - Nie chodzi o to czego ja chcę. Czego wy chcecie.
Teraz też nic nie rośnie w tym brzuchu, prawda?
I nigdy nie będzie... Chyba, że zrobicie dokładnie to, co powiem.
Za trzy dni, pojawi się niebieski księżyc.
Tylko wtedy można zdjąć klątwę.
Jaką klątwę?
Tą, którą rzuciłam na ten dom
O czym ty mówisz?
Kiedy byłeś jeszcze niemowlęciem,
twój ojciec przywiózł ciebie i swoją młodą żonę do tej wioski.
Byli wspaniałą parą. Ale kiepskimi sąsiadami.
Widzisz, twoja matka...
Nosiła dziecko, i nabrała niezwykłego apetytu.
Podziwiała mój piękny ogród...
I powiedziała twojemu ojcu, że bardziej niż czegokolwiek w świecie pragnie...
Zieleniny, zieleniny i tylko zieleniny,
Pietruszki, papryki, kapusty i selera. Szparagów
i rzeżuchy i kiełków paproci i sałaty!
On powiedział: "dobrze", ale nie było dobrze, bo
jednej jesiennej nocy złapałam go w moim ogrodzie!
Okradał mnie, pohańbił mnie, wykorzeniał moją brukiew, najeżdżał moją rukolę.
Rozrywał dzwonki, moje najlepsze! Moje ulubione!
Powinnam od razu rzucić na niego czar
zmienić go w kamień
albo psa albo krzesło...
Ale pozwoliłam mu wziąć dzwonki, choć miałam wiele do stracenia.
Powiedziałam: "dobijmy targu, oddasz mi dziecko, które nosi twoja żona,
i będziemy kwita"
- Miałem brata? - Nie.
Ale miałeś siostrę.
Gdzie ona jest?
Ona jest moja
i nigdy jej nie znajdziesz!
To mała cena za to, co jeszcze ukradł mi twój ojciec .
Odebrał mi moją młodość, moją urodę.
Matka ostrzegała, że ukarze mnie klątwą brzydoty jeśli stracę choć jedno.
Stracisz, co?
- Fasolki! - Fasolki?
Specjalne fasolki! I pozwoliłam mu odejść, nie wiedziałem, że ukradł moje fasolki!
Patrzyłam, jak wspina się na mur
a wtedy, bum! Grzmot! Błyskawica!
Ale to już inna historia... Nieważne. W każdym razie,
wielki dzień nadszedł i upomniałam się o swoje
"och, nie zabieraj naszego dziecka" piszczeli
ale zabrałam ją, i ukryłam tam, gdzie nikt jej nie znajdzie.
Twój ojciec zapłakał a matka umarła
ale ponadto... przyznaję, spodobało mi się...
powiedziałam "Sory, to mi nie wystarczy"
i rzuciłam na nich małą klątwę...
Na ciebie też, synu... że wasze drzewo nie będzie się już rozrastać...
- Jak mogłaś mi to zrobić? - A kiedy twoja matka umarła...
ojciec cię porzucił. Twój ojciec nie był ojcem...
dlaczego ty miałbyś być?
Tak mi przykro...
Teraz nie ma zamieszania i nie ma scen ani złodziei.
Powinniście zobaczyć moje nektarynki!
Ale powiem wam to samo co królom i królowym.
Nigdy nie zadzierajcie z moją zieleniną!
Zwłaszcza z fasolą.
Ale dlaczego mam iść do innej wioski?
Bo w naszej wszyscy wiedzą, że ta krowa nie daje mleka.
To oszustwo!
Umrzemy z głodu, Jack. Nie rozumiesz tego?
Słuchaj, masz za nią wziąć nie mniej niż pięć funtów.
- Słuchasz mnie? - Tak.
- Ile masz wziąć? - Nie więcej niż pięć funtów.
- Mniej! Niż pięć. -... Niż pięć!
Do lasu, już czas. Musimy przeżyć, nie obchodzi mnie jak.
Do lasu sprzedać krowę, muszę ruszyć w drogę.
Prosto przez las, nie zwlekaj
dotrzyj na targ
Do lasu, do końca drogi...
do lasu, sprzedać przyjaciela...
Pragniecie zdjąć klątwę?
Przyrządzę eliksir. Idźcie do lasu i przynieście mi.
Raz: krowę, białą jak mleko,
Dwa: pelerynę czerwoną jak krew,
Trzy: włosy, żółte jak kukurydza,
Cztery: pantofel czysty jak złoto.
Przynieście mi to nim północ ywbije
trzeciego dnia, gdy wzejdzie niebieski księżyc,
który pojawia się raz na sto lat Przynieście je...
A gwarantuję, dziecko tak doskonałe, jak tylko dziecko może być.
Idźcie do lasu!
Dziewczęta! Powóz czeka!
CZy teraz mogę iść na bal?
Bal! Kochana, te paznokcie! Kochana, to ubranie!
Soczewica to jedno, ale, kochana,
zbłaźniłabyś nas na balu i przeraziła księcia!
Bal trwa trzy dni. Na pewno mogę pójść choć raz.
Król próbuje znaleźć synowi żonę
nie pomoc kuchenną! Musimy jechać!
W drogę!
Pragnę.
Znalazłam. Trzymaj. Weź to...
- Nie założę tego. - Dlaczego?
Należała do ojca. Słyszałeś, co powiedziała.
To wszystko jego wina. Nie chcę mieć z nim nic wspólnego!
Fasola.
To musi być fasola wiedźmy!
- Weźmiemy ją z nami. - My?
Chwila!
Ty nie idziesz. Tam nie jest bezpiecznie.
Mogę ci pomóc.
Nie. Sam muszę to zrobić.
Klątwa jest na moim domu. Tylko ja mogę zdjąć klątwę z mojego domu.
Nie, nie, klątwa jest na naszym domu.
Musimy zdjąć ją razem, klątwa jest na naszym domu.
Przypomnij mi. Co mam przynieść?
Nie pamiętasz ?!
Krowa biała jak mleko,
peleryna czerwona jak krew,
włosy żółte jak kukurydza, pantofel tak czysty jak złoto.
Krowa biała jak mleko, peleryna czerwona jak krew,
włosy, żółte, jak kukurydza,
pantofel tak czysty jak złoto.
Nadal pragnę iść na bal
ale jak dostanę się na bal?
Wiem... Odwiedzę grób matki, grób pod wierzbą,
i po prostu powiem jej, że chcę iść na królewski bal...
Do lasu, już czas, choć może na próżno
Do lasu... ale i tak musze wyruszyć.
Do lasu, droga jest prosta, i dobrze ją znam, ale kto może wiedzieć...?
Do lasu, by zdjąć klątwę...
do lasu, odwiedzić matkę...
Do lasu sprzedać krowę...
- Aby zdobyć pieniądze... - Aby pójść na bal...
Do lasu do domku babci
droga jest wolna, światło jest dobre.
Nie boję się i nikt nie powinien.
W lesie są tylko drzewa, drzewa to tylko drewno.
Nie ma się czego bać... Jest coś w tamtejszej polanie.
Do lasu, bez zwłoki, ale ostrożnie, by nie zgubić drogi.
Do lasu, kto wie, co może się czaić na drodze?
Do lasu, by zyskać coś wartego wędrówki.
Do lasu, zobaczyć króla... Sprzedać krowę...
Zrobić eliksir... Zobaczyć... sprzedać... dostać...
Przynieść... do zniesienia... na bal... Do lasu!
Do lasu! Do lasu,
I z powrotem, do domu, przed zmrokiem!
Głęboko w lesie,
Kopciuszek zasadziła gałązkę przy grobie matki.
I odwiedzała go tak często, i płakał tak bardzo,
że łzy podlewały gałązkę aż stała się wspaniałym drzewem.
Pragnę...
Czego pragniesz, dziecko?
Czy wiesz, czego pragniesz?
Czy jesteś pewna, że chcesz tego, czego sobie życzysz?
Jeśli wiesz, czego chcesz, wypowiedz życzenie...
Poproś drzewo, a się spełni.
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Dziękuję, mamo.
Na swojej drodze do babci, dziewczynka znalazła się...
W niezwykłej części lasu.
Dzień dobry, młoda damo.
Dzień dobry, panie Wilku.
- Dokąd ci tak śpieszno? - Do mojej babci.
- A co tam masz w koszyczku? - Chleb dla mojej babci...
Coś dobrego, żeby nabrała sił.
A gdzie mieszka twoja babcia?
Ćwierć mili dalej w las
Jej dom jest w środku wielkiego dębu.
Mmmmh... unhh...
Patrzcie na to ciało, różowe i pulchne.
Witaj, dziewczynko...
Miękkie i świeże, nie jakaś gruda. Witaj, dziewczynko...
Jest bardzo soczysta,
pyszna... witaj, dziewczynko
Gdzie sie spieszysz? Przegapisz te wszystkie kwiaty.
Słońce jeszcze długo będzie wysoko, nie spiesz się.
Matka powiedziała prosto do celu, bez opóźnień
bo zabłądzisz.
Zwolnij, dziewczynko,
I cicho - posłuchaj - ptaszki słodko śpiewają
Zupełnie przegapisz ptaszki
idąc tak szybko.
Najpierw babcia, potem panna pulchniutka... Przemiła para.
Doskonale, jedna krucha, jedna miękka... Chwilę, moja droga
Matka powiedziała: "idź, jak możesz, podążaj ścieżką i nie schodź z niej"
Więc tak, dziewczynko... na każdej ścieżce jest tyle do zobaczenia.
Jedna byłaby nudna.
I patrz, co przegapiłaś...
Pomyśl, chrupiące, stare kości, potem na podniebieniu coś świeżego.
Pomyśl o tych pysznościach dwa razy w ciągu jednego dnia...
Nie ma sposobu
by opisać co czujesz
gdy rozmawiasz ze swoim obiadem!
Dla babci.
Matka powiedziała nie schodź ze ścieżki. Ale może małe opóźnienie...
Babci spodoba się świeży bukiet...
- Do widzenia, panie Wilku. - Żegnaj, dziewczynko.
I witaj...
Na co czekasz?! Łap pelerynę!
Przestraszyłaś mnie!
Bierz ją! Bierz! Bierz!
Jak mam ją wziąć?
Podkradasz się do małej i bierzesz ją!
Nie mogę tak po prostu zabrać dziecku peleryny.
Dlaczego ty jej nie weźmiesz!
Takie są zasady! A myślałeś, że dlaczego cię o to prosiłam?
Nie wolno mi dotknąć tych rzeczy!
Przynieś mi to, czego potrzebuję!
Witaj, dziewczynko.
Witam, panie piekarzu.
Zostawiłaś babci jakieś słodycze?
Zjadłam wszystkie słodycze. I pół chleba.
Zauważyłem! A teraz powiedz... skąd masz tą piękną pelerynę?
- Babcia mi ją zrobiła. - Naprawdę?
- Chciałbym mieć taką czerwoną pelerynę. - Głupio byś wyglądał.
Mogę sprawdzić?
- Nie! - Strasznie jej potrzebuję.
- Proszę... - Oddawaj!
Przepraszam. Chciałem się tylko upewnić, że naprawdę kochasz tę pelerynę.
Teraz już możesz iść do babci... i uważaj, mogą tu być wilki.
Wolałbym wilka niż ciebie.
Beznadzieja.
Nigdy nie znajdę czerwonej peleryny albo żółtego pantofla czy złotej krowy
Czy to był złoty pantofel i żółty krowa?
- Co ty tu robisz? - Zapomniałeś szalika.
Nie powinno cię tu być. Las nie jest bezpieczny!
- Chcę pomóc. - Nie! Klątwa jest na moim domu...
Naszym domu... musimy zdjąć ją razem! Zaklęcie jest... tylko
Tylko ja mogę ją zdjąć! Na moim domu...! Zaklęcie jest...
Krowa biała jak... mleko.
Idź.
Witaj, chłopcze.
Witam, proszę pana.
Co robisz z krową w środku lasu?
Zmierzałem na targ...
- Ale chyba zgubiłem drogę. - Po co tam idziesz?
- I co masz zamiar tam robić? - Sprzedać moją krowę, sir.
- Za nie mniej niż pięć funtów. - Pięć funtów!
Skąd weźmiemy pięć funtów?
Musi dawać sporo mleka, skoro jest warta pięć funtów?
Tak, proszę pani.
A jeśli nikt tyle nie zapłaci? Co wtedy zrobisz?
Nie myślałem o tym...
Mamy tylko tyle... Fasolki?
Nie możemy oddać naszej fasoli!
Cóż, jeśli czujesz, że musimy...
- Fasola w zamian za moją krowę? - O synu, to nie jest zwykła fasola.
Ta fasola jest... magiczna.
Magiczna? W jaki sposób?
Powiedz mu!
To jest... to magia, której nie sposób opisać.
Ile ziaren?
- Sześć. - Pięć
Są warte funta każda, co najmniej.
Czy pewnego dnia będę mógł odkupić moją krowę?
-No... możliwe. -Tak!
Tak, to chyba uczciwa zamiana.
1-2-3-4-5
W porządku, mały. Powodzenia tam, miło było robić z tobą interesy.
Pewnego dnia cię odkupię.
Obiecuję!
Weź krowę i idź do domu!
- Chciałam tylko pomóc. - Magiczna fasola!
Dlaczego miałyby być magiczne?
Mamy zdjąć klątwę zostając oszustami?
Nikt nie dałby mu więcej za to stworzenie.
Zrobiliśmy mu przysługę. Przynajmniej będą mieli coś do jedzenia.
- Pięć fasolek?! - Chcesz dziecka czy nie?
-Oczywiście, że chcę. -Mamy jedną szansę.
Nie widzisz tego? Jeśli nam się nie uda...
Nie jestem pewien, czy powinienem być ojcem.
- Dlaczego tak mówisz? - Z powodu mojego ojca.
- Nie jesteś nim. - Nie wiem...
Jeśli nie możesz tego zrobić dla siebie,
to przynajmniej zrobisz to dla mnie?
Dobrze. Zabierz krowę i idź do domu.
Znajdę resztę rzeczy. Sam.
Roszpunko. Roszpunko.
Spuść do mnie swe włosy.
Roszpunka...
stara czarodziejka nazwała dziecko Roszpunka
i ukryła ją w wieży bez drzwi.
Ale nie wiedziała, że śpiewny głos dziewczyny
przyciągnie do niej przystojnego księcia
Roszpunko...
- Czyż nie wyglądasz piękniej, moja droga. - Dziękuję, mamo.
Przyniosłam twoje ulubione.
Jeżyny, świeże z ogrodu.
Gdy dziewczynka podchodziła do dębu babci,
była zaskoczona, że drzwi są otwarte.
Och, jakoś dziwnie się czuję. Może to przez słodycze.
Babuniu? Podejdź, moja droga.
Och, babciu. Wygladasz dziwne.
Jakie masz wielkie uszy!
Żeby lepiej cię słyszeć, moja droga.
I jednym kłapnięciem, wilk pożarł dziewczynkę.
Cóż, to był dzień obrzarstwa dla obojga.
Nie mogę uwierzyć, że to zrobiłem.
Zaczekaj!
Nie pomożesz nam oskórować bestii?
- Nie, dziękuję! - Co z ciebie za myśliwy?
Jestem piekarzem.
Zaczekaj! Nie podziękowałam ci.
Musisz być ostrożniejsza, młoda damo.
Przepraszam
Powinnam być mądrzejsza. Matka powiedziała,
idź prosto, nie zbaczaj ze ścieżki
albo zabłądzisz.
Powinienam posłuchać jej rady...
Ale wydawał się taki miły.
I pokazał mi rzeczy, wiele pięknych rzeczy,
nie wiedziałam, że można je odkryć.
Była poza moją ścieżką, więc nigdy bym się nie odważyła.
Byłam tak ostrożna że się nie przejmowałam.
Ale sprawił, że byłam podekscytowana, podekscytowana i przestraszona.
Gdy powiedział "chodź!" Z tym okropnym uśmieszkiem
skąd mogłam wiedzieć, co jest grane?
Gdy obnażył zęby byłam przestraszona
cóż, podekscytowana i przestraszona.
Ale przyciągnął mnie i połknął
w ciemną, śliską ścieżkę gdzie są sekrety. którcyh nie chciałam znać,
i gdy wszystko co znałam, zdawało się zniknąć na zawsze,
w końcu spotkałam moją babcię.
Więc leżałyśmy w ciemności, aż przyszedłeś i nas wyzwoliłeś
i poprowadziłeś nas do światła, i jesteśmy
znów na początku.
I teraz wiem rzeczy, wiele ważnych rzeczy,
których wcześniej nie wiedziałam.
Nie wierz w pelerynę i kaptur,
nie ochronią cię tak jak powinny.
I zachowaj szczególną ostrożność z obcymi... nawet kwiaty mogą być niebezpieczne.
I choć przerażające jest ekscytujące,
miłe nie zawsze jest dobre.
Panie piekarzu. Uratowałeś nam życie.
Trzymaj.
Jesteś pewna?
Tak. Może babcia uszyje mi nową ze skóry wilka.
Dziękuję, dziękuję!
Teraz wiem, Nie bój się. Babcia ma rację, po prostu bądź przygotowany.
Czyż nie jest miło dużo wiedzieć?
I trochę też nie...
Jak mogłeś to zrobić?
Kto wymienia krowę na fasolki?
Ale są magiczne... ten pan powiedział...
- Zejdź na ziemię! - Mamo... nie!
Ty i twoje bezwartościowe przygody! Nigdy się nie nauczysz, Jack?!
Do łóżka bez kolacji!
Fasolki!!
Pierwszej nocy na balu spełniło się życzenie Kopciuszka
Książę tańczył tylko z nią, dopóki się nie odwrócił a ona się wymknęła.
Muszę znaleźć tę dziewczynę!
- Wszystko w porządku, panienko? - Tak.
- Muszę tylko złapać oddech. - Jakie piękną masz suknię.
Byłaś na balu króla?
Tak.
Ale jesteś szczęściarą. WIęc co robisz w lesie o tej porze?
Tędy!
Proszę. Nie mów im, że tu jestem.
Widziałaś żeby przechodziła tędy piękną młodą dama w balowej sukni?
Nie wydaje mi się, panie.
Jeśli można, panie, chyba widzę ją tam.
Nigdy wcześniej nie okłamałam wysoko urodzonych.
Nigdy jeszcze niczego nie zrobiłam ze szlachtą! - Dziękuję.
Jeśli książę szukałby mnie, na pewno bym się chowała.
Więc, co cię tu... i co z tą krową?
O, mój mąż jest gdzieś w lesie. Ściąga klątwę.
O, tak. Ale powiedz mi, książę, jaki on jest?
- On jest bardzo miłym księciem. - I?
I...
To był bardzo miły bal.
- I? - I... gdy weszłam, zagrały trąbki.
I? A Książę...?
Och, książę... Tak, książę!
- Cóż, jest wysoki. - I tyle?
Tańczyliście? Czy jest uroczy? Mówią, że jest uroczy.
- Tylko tańczyliśmy. - Tak.
- I? - I to miła odmiana.
Nie, książę! Och, książę... Tak, książę.
- Jest uroczy jak na księcia, tak myślę... - Myślisz?
Nie do końca go poznałam.
I to wszystko jest bardzo dziwne.
Ale dlaczego uciekasz?
To nie do końca jest to, czego się spodziewałam.
Wiesz, książeta, zamki, suknie...
Nie mam doświadczenia w tych rzeczach.
Ale jutro wieczorem wrócisz na bal?
Tak. Nie...
Nie wiem... Nie wiesz?
Co bym dała, żeby być na twoim miejscu. W twoich butach.
Pantofelki czyste jak złoto?
Muszę wracać do domu.
Nie, czekaj! Muszę mieć twoje buty!
Mlecznobiała!
Jeden północ minęła!
- Już ?! - Łap tę krowę!
Piekarzu! Panie piekarzu! Szczęście! Tyle szczęścia, proszę pana!
Patrz, co mam! Pięć sztuk złota.
Skąd masz pięć sztuk złota?!
W niebie są olbrzymi!
W niebie są wielcy, straszni olbrzymi!
Gdy jesteś tam, wysoko i patrzysz w dół
na świat który zostawiłeś, rzeczy, które znasz
tylko jedno spojrzenie i wiesz
jak mały jesteś.
Gdy jesteś tam, wysoko, całkiem sam
świat, jakiego nie znasz
gdzie jest tylko niebo, a ziemia to kamyk, i możesz robić, co zechcesz
odkrywać rzeczy, których nie odważyłbym się znać
aż spotykasz wielkiego, strasznego olbrzyma przy drzwiach.
Olbrzym?
Wielka, straszna pani olbrzymka
zamiata podłogi
a daje ci jeść, i mówi, byś odpoczął
i przyciąga cię do swojej gigantycznej piersi
i poznajesz rzeczy, których przedtem nie widziałeś
nie przed niebem.
Gdy już się zaprzyjaźniacie i w ogóle,
i wiesz, że jest wielka ale już nie czujesz się mały
ktoś większy od niej przychodzi
by połknąć cię na obiad.
I serce wypełnia ci klatkę a żołądek zamienia się w kamień
i naprawdę boisz się być sam,
i wtedy tęsknisz za wszystkim, co znasz
świat który zostawiłeś i tym co masz. Koniec zabawy.
Łapiesz, co możesz i uciekasz!
I schodzisz i patrzysz w dół, i świat, który znasz rośnie.
Dom, i matka przy drzwiach.
Dach, dom, i świat, którego nie odkryłeś.
I myślisz o wszystkich rzeczach, jakie widziałeś.
I chciałbyś żyć pomiędzy,
i jesteś z powrotem, tylko inny niż wcześniej,
przed niebem.
W niebie są olbrzymi
Wielcy, straszni, niesamowici
wspaniali olbrzymi w niebie!
Więc, tu są twoje pieniądze, sir! Pięć sztuk złota.
Gdzie jest Mlecznobiała?
Mlecznobiała jest w domu z moją żoną.
Chodźmy je znaleźć!
Czekaj chwilę. Nie jestem pewien, czy chcę ją odprzedać.
Ale powiedziałeś, że mogę ją odkupić.
Chcesz więcej pieniędzy?
- Nie, nie, nie! To nie tak... - Trzymaj. Przyniosę więcej.
Poczekaj. Nie powiedziałem, że... czekaj!
Czekaj! Poczekaj!
Czekaj! Powiedziałem czekaj!
- Co ty tu robisz? - Cóż...
widzę masz czerwoną pelerynę!
Tak. Mam pelerynę. Już tylko dwie rzeczy.
- Trzy. - Mamy pelerynę i krowę.
Masz pelerynę... Co zrobiliłaś z krową?!
- Uciekła. - Co!
Nie dotarłam do domu. Szukałam jej całą noc.
Jak mogłaś?
Równie dobrze mogła uciec od Ciebie!
- Ale nie uciekła! - Ale mogła! - Ale nie uciekła!
- Ale mogła! - Ale nie
Kogo to obchodzi! Krowy nie ma! Znajdźcie ją!
Znajdźcie ją!!!
Właśnie zamierzaliśmy. A na razie, trzymaj.
Nie zbliżaj się z tym do mnie, głupcze!!
Nie mogę tego dotknąć!
Do jutra, do północy przynieście mi rzeczy
albo to dziecko, które tak pragniecie nigdy nie ujrzy światła dziennego!
Nie lubię tej kobiety.
- Przepraszam, że zgubiłam krowę. - Nie powinienem krzyczeć.
Wrócisz do wioski? Wszytko będzie dobrze.
A potem możemy wrócić do naszego życia. Żadnych czarownic
przygłupich chłopców albo wygłodniałych dziewczynek.
Idź już, proszę...
Idź.
Bracie. Zastanawiałem się, gdzie byś poszedłeś.
- Szukałem jej całą noc. - Jej?
Pięknej panny, z którą tańczyłem cały wieczór.
Gdzie poszła?
Zniknęła...
Jak poranna mgła.
Była piękna?
Najpiękniejsza ze wszystkich!
Nie byłbym taki pewny.
Muszę się przyznać, też poznałem piękną pannę.
- Mieszka tu, w lesie. - W lesie?
Tak.
Na szczycie wysokiej wieży, która nie ma drzwi ani schodów.
Gdzie?
Dwie mile stąd na wschód, tuż za omszałym pagórkiem
w różanych krzewach.
A jak udało ci się wejść na górę?
Stanałem pod jej wieżą i powiedziałem: "Roszpunko, Roszpunko, spuść swoje włosy"
A ona opuściła najdłuższy, najpiękniejszy żółty jak kukurydza warkocz
po którym się wspiąłem.
Roszpunka, Roszpunka!
Co to za imię? Żartujesz!
Nigdy nie słyszałem o czymś takim.
Mówię prawdę! Jest tak prawdziwa, jak twoja panna.
Panna uciekająca od księcia? Nikt od nas nie ucieka.
A jednak jedna tak.
Czy narzucałem się jej lub okazałem pogardę?
Dlaczego uciekła od mnie?
Jeśli ją stracę, jak odzyskam serce które mi skradła?
Udręka! Nie do opisania.
Gdy jedyna rzecz, której pragniesz to właśnie ta poza twoim zasięgiem.
Wysoko w wieży, siedzi godzinami czesząc włosy.
Radosna i dobra, często nuci
w lekkim powietrzu "ach-ach-ach-ach-ahahah..."
Udręka! Znacznie bardziej bolesna niż twoja,
gdy wiesz, że mogłaby odejść z tobą gdyby tylko były drzwi.
Udręka! Och, ból którym poucza!
Co jest ciekawsze... lub w połowie tak męczące... jak to, co jest poza zasięgiem?
Czyż nie jestem wrażliwy, mądry, dobrze wychowany, taktowny, namiętny,
uroczy, taki miły jak przystojny? I dziedziczę tron
Jesteś wszystkim, o czym panna może marzyć!
- Więc dlaczego nie...? - Czy ja wiem?
Dziewczyna musi być szalona.
Nic nie wiesz o szaleństwie
aż nie wespniesz się po tych włosach i nie zobaczysz jej z bliska,
i zbliżasz się i słyszysz, "ach-ach-ahah-ah-ah -ah-ah-ah-ah... "
Udręka! Męka! Nieszczęście! Choć dla każdego inne.
Zawsze dziesięć kroków za...
Zawsze dziesięć metrów niżej...
a ona jest poza zasięgiem. Udręka!
Co tnie jak nóż!
Muszę ją mieć za żonę.
Roszpunko, Roszpunko? Spuść swoje włosy.
Czy, to ty mój książę o tej porze?
Tak.
Przepraszam za to.
Gdy żona piekarza uciekała z wieży
druga noc balu zamieniła się w chaos
gdy Kopciuszek znów uciekła od księcia.
- Co ty robisz? - Przepraszam, potrzebuję twojego buta.
Tutaj!
- Kim ona jest? Gdzie poszła? - Nie mam pojęcia, panie.
- Nie udawaj głupiej, kobieto! - Próbowałam ją dla Ciebie zatrzymać...
Sam złapię moją damę, dziękuję.
Nie ma jej, mój panie.
Na co czekasz? Sprawdź, czy możesz ją znaleźć. Idź!
Lasy mogą być niebezpieczne...
Muu... muu...
Przepraszam, czy pozwolicie, że porównam ten kłos z waszymi włosami?
Drań!
Mlecznobiała!
- Myślałem, że wróciłaś do domu! - Och! To ty! I masz krowę!
Tak. Znalazłem krowę. Mamy dwa z czterech.
- Trzy! - Dwa.
Trzy!
Porównaj to do kukurydzy.
- Gdzie je znalazłaś? - Wyciągnęłam od panny w wieży.
Trzy!
I prawie miałam czwartą, ale uciekła.
Mamy jeszcze cały dzień. Na pewno zdążymy znaleźć pantofel.
My?
Mówiszi, że pozwolisz mi zostać z tobą?
Cóż... może potrzeba nas dwojga, żeby mieć to dziecko.
Zmieniłeś. Jesteś śmiały. Jesteś inny w lesie.
Pewniejszy, dzielisz się. Prowadzisz nas przez las.
Gdybyś się widział... Nie jesteś tym samym człowiekiem
bardziej szczery niż do tej pory.
Potrzeba dwojga.
Myślałem, że jedno wystarczy, ale to nie prawda.
Potrzeba nas dwojga,
Przyszłaś, kiedy było trudno... trzeba było ciebie
Trzeba było nas dwojga. Trzeba dbałości,
Trzeba cierpliwości i strachu i zwątpienia, by się zmienić.
Co obiecaliśmy zmienić, kto może powiedzieć, że nie?
-Potrzeba dwojga. -Zmieniłeś się.
Rozkwitasz. Jest coś w lesie.
To nie tylko przetrwanie, rozkwitasz w lesie.
W domu bałam się, że zostaniemy tacy sami na zawsze.
A potem tu
Jesteś pełen pasji, uroczy, rozważny, mądry...
Trzeba jednego, by zacząć
ale potem trzeba dwojga by zacząć.
Trzeba dwojga. To nie jest zabawa,
ale trzeba zrobić, co można zrobić
gdy jest nas dwoje. Jeśli się ośmielę,
to dlatego, że jestem bardziej świadomy nas
jako pary, akceptującej co mamy. A to co?
Zmieniliśmy się. Jesteśmy jak obcy.
Spotykam cię w lesie.
Kto zważa na niebezpieczeństwo.
Wiem, że przejdziemy przez lasy.
A kiedy skończymy, miejmy nadzieję, że zmiany się utrzymają
poza lesem, bez czarownic pantofelków i peleryn
tylko nas swoje, bez kłamstw
bezpieczne w domu z naszą piękną nagrodą,
Tylko my. Potrzeba zaufania.
Potrzeba tylko trochę więcej i skończymy
potrzebujemy czterech, nie mieliśmy żadnego. Mamy trzy.
Potrzebujemy jednego. Potrzeba dwojga.
Zatrzymaj je! Zatrzymaj moje jajo!
O, wspaniale! Mlecznobiała.
- Tak bardzo tęskniłem! - Skąd to masz?
Od kwoki olbrzyma!
Złote jajo! Nigdy wcześniej nie widziałem złotego jaja.
I możesz je mieć. I tamte pięć sztuk złota też.
- Pięć sztuk złota? - A teraz zabiorę moją krowę.
- O..nie, nie chcę jej sprzedać. - Ale wziąłeś te pięć sztuk złota.
- Nie wziąłeś, dałeś mi je. - Powiedziałeś, że mogę odkupić krowę!
Słuchaj, nigdy nie powiedziałem, że będziesz mógł. Powiedziałem, że może.
- Wolisz pieniądze od dziecka?! - Nie, nie, nie - to nie jest tak!
To nie tak, jak to brzmi!
Mlecznobiała!
Mlecznobiała jest martwa!
Druga północ wybiła!
Gdy nastał świt, piekarz i jego żona mieli już tylko jeden dzień
by zdjąć klątwę czarownicy.
A książe Roszpunki, powrócił
do zakazanej wieży.
Zły pomysł!
W porządku?
Taa, tak, ja w porządku.
Czy nie jasno powiedziałam? Dzieci powinny słuchać.
Nie, nie, proszę!
Czego miałaś nie zrobić? Dzieci muszą zobaczyć... -Nie!
I uczyć się.
Dlaczego nie byłaś posłuszna?
Dzieci powinny słuchać.
Co dla ciebie zrobiłam? Czego byś chciała, żebym była, piękna jak książę?
Ach, ale jestem stara. Jestem brzydka. I zawstydzam cię. -Nie!
- Wstydzisz się mnie. - Nie!
Wstydzisz się.
Nie rozumiesz.
Nie jestem już dzieckiem. Pragnę zobaczyć świat.
Nie wiesz co tam jest, w świecie.
Ktoś musi cię chronić przed światem
Zostań ze mną.
Książęta czekają tam, w świecie, to prawda.
Książęta, tak, ale ludzie i wilki też.
Zostań w domu.
Dom to ja.
Kto tam może cię kochać bardziej niż ja?
Co tam jest, czego nie mogę ci dać?
Zostań ze mną.
Zostań ze mną, świat jest ciemny i opętany
zostań dzieckiem, puki możesz nim być.
Ze mną.
Chroniłam cię, ale mnie nie posłuchałaś.
Nie!
Twój książę już nigdy na ciebie nie spojrzy.
Już nigdy na nic nie spojrzy.
Co mu zrobiłaś?
To nie ma znaczenia...
Bo tam, gdzie idziesz, nikt nigdy cię nie zobaczy.
Nie, nie!
Nie!
Cześć, ładna peleryna!
Trzymaj się z dala od mojej peleryny albo potnę Cię na tysiąc kawałków!
Whoa! Nie chcę jej.
Skąd ją masz?
Babcia mi ją zrobiła z wilka, który nas zaatakował.
I dała mi ten piękny nóż, do ochrony.
To popatrz, co ja mam! Złote jajo.
Skąd masz to jajo?
Ukradłem olbrzymom kurę, znoszącą złote jaja.
Nie wierzę ci.
To prawda. Powinnaś zobaczyć zabawkową harfę olbrzyma.
Sama gra najpiękniejsze melodie, nie trzeba jej nawet dotykać.
Jasne. Może zaraz pójdziesz do królestwa
przyniesiesz ją i mi pokażesz?
Mógłbym
- Nie możesz! -Mogę! - Nie możesz, panie Kłamco!
Nie jestem kłamcą! Przyniosę harfę. Zobaczysz!
Jack podjął wyzwanie dziewczynki
i zanim się zorientował, już uciekał przed olbrzymem.
Nie zostało nam dużo czasu! Nawet nie wiem od czego zacząć.
Zacznij od kupienia nowej krowy za pieniędze od chłopca
Jasne. Gdzie kupię krowę?
Idź do najbliższej wioski, tam znajdziesz krowę.
- A co ty zrobisz? - Pójde po pantofelek.
- Żółty pantofel? - Złoty pantofelek!
Tak. Złoty pantofelek, to miałem na myśli. Jak zamierzasz go znaleźć?
Spotkałam dziewczynę ze złotymi butami w poprzednie noce.
Myślisz, że możej je dostać?
Tak, jestem pewna. Spotkamy się tutaj.
Jasne. Dlaczego zawsze się rozddzielamy?
Ponieważ musimy, jeżeli chcemy być razem...
Co się dzieje?
Całe królestwo zatrzęsło się gdy pnącze padło, zabijając olbrzyma
A niezdecydowany Kopciuszek, uciekła od księcia
Znowu
To bardzo mądry książę
To przygotowany książe.
Wiedząc, że tym razem mogę uciec,
nałożył smołę na schody.
I niechcący się złapałam.
Cóż, to znaczy, że mu zależy...
To więcej niż tylko złośliwość.
Lepiej się zatrzymać i ocenić, na czym stoisz
gdy utkniesz na schodach pałacu.
Dobra, czego chcesz? Muszę podjąć decyzję.
Dlaczego się nie zatrzymać i dać złapać? Jeśli się zastanowić, jak on zareaguje?
Ale co jeśli się dowie, kim jestem? Wiem,
że nie jestem, tą której się spodziewa, której chce?
A co jeśli jestem tą, którą wyobrażał sobie książę?
Ale skąd możesz wiedzieć, kim jesteś, gdy nie wiesz, czego chcesz, a ja nie wiem.
Więc co masz wybrać Tam, gdzie jesteś bezpieczna,
niewidoczna, i możesz być sobą, ale wszystko jest nie tak?
Czy tam, gdzie jest dobrze, ale wiesz, że nigdy się nie odnajdziesz?
I którekolwiek wybierzesz, zrób to szybko, bo zaczynasz
przyklejac się do schodów pałacu.
To jest moja pierwsza poważna decyzja, wybór jest nie łatwy.
Gdy przychodzisz na bal, jest ekscytujące i tak dalej... Gdy jesteś tam, myślisz, że jest straszny.
I to zabawne, tak zwodzić, gdy wiesz, że możesz wyjść, ale musisz być ostrożna.
Tak wiele jest na szali, ale stoję tam dość długo,
bo ja wciąż stoję na stopniach, gdzie utknęłam
lepiej pobiegnę do domu i uniknę konfrontacji
w domu nic ich nie obchodzi, tam będzie lepiej
gdzie nie ma wyboru, nie ma nic do stracenia.
Więc wyciągnę moje buty.
Poczekaj, jeśli się zastanowić może rzeczy nie muszą zderzyć...
wiem, co zdecyduję, nie podejmę decyzji.
Zostawię mu wskazówkę, na przykład, but.
I zobaczę, co zrobi. Teraz to on, a nie ty utknie z butem
w błocie, w brei, i dowiedziałam się czegoś
czego nie wiedziałam wcześniej,
przed schodacmi pałacu!
Koniec balu. Wyślij wszystkich do domu.
- A księżniczka? - W jednym bucie nie ucieknie daleko.
- Nie zbliżaj się do mnie. - Stój, proszę! Wysłuchaj mnie!
- Wcześniej rzuciłaś się na mnie. - Nie rzuciłam się na ciebie.
Rzuciłam sięna twój but. Potrzebuję go.
W zamian dam ci magiczną fasolę
Magiczną fasolę?
- Bzdura! - Zaczekaj, proszę. Mam mało czasu!
Potrzebuję tego buta żeby mieć dziecko.
To nie ma sensu!
Czy to, że uciekasz od księcia ma sens?
Muszę iść!
Weź moje buty. Pobiegniesz szybciej.
Trzymaj
Dziekuję
Co masz w ręku?
Nic. Jest moje.
Kłamstwo może kosztować cię życie!
Nie obchodzi mnie, czy stracę życie... odejdź!
Zapłacisz za to!
Nie!
Panie! Udało mi się odzyskać drugi pantofelek.
Proszę, oddaj mi pantofelek, dobry książę, a wszystko dobrze się skończy.
Cofnij się, wieśniaczko!
Rób co mówi, ochmistrzu. Wystarczy nam jeden.
dziękuję
Musimy natychmiast zacząć szukać dziewczyny, na którą pasuje ten pantofelek.
- Dzisiaj? - Jeszcze tej nocy!
W pośpiechu, żona piekarza nie zauważyła
pędu fasoli, pnącego się do nieba
Niech będzie wiadomo, że jego Wysokość Książę Korony
dziś wieczorem odwiedzi każdy dom w tej wiosce.
Wszystkim dziewczętom nakazuje się pozostać w domach
puki nie przybędzie straż królewska.
Wszystkim dziewczetom nakazuje się...
Gdy książę niecierpliwie czekał, macocha wzięła sprawy
i stopę Florindy, w swoje ręce.
-Uważaj, mój palec u nogi...! -Kochanie, wiem...
Musi wejść. A gdy będziesz jego narzeczoną
możesz siedzieć lub jeździć. Nie będziesz musiała chodzić!
Aaaaaaaaa!
Bez jednego palca, Florinda wsiadła na konia księcia,
nieświadoma krwi, kapiącej z pantofelka
Lucinda była następna
-Dlaczego nie pasuje? -Kochanie, nie ruszaj się. Kawałek pięty i wejdzie.
a gdy będziesz jego żoną będziesz miała takie życie,
nie będziesz musiała nigdy chodzić!
Aaaaaa...!
Bez pięty, Lucinda starała się ukryć ból.
Doskonale pasuje, Wasza Wysokość!
Masz inne córki?
Tylko wychudzoną dziewuchę kuchenną,
której stary ojciec zmarł. Ale nie może się pokazać. Jest zbyt brudna.
Wszędzie rozpoznałbym te piękne oczy.
Ty jesteś moją prawdziwą narzeczoną
Pokłońcie się, pokłońcie
Za karę za ich okrucieństwa, ptaki Kopciuszka
spadły na przyrodnie siostry
i oślepiły je.
W tym czasie czarownica wygnała Roszpunkę
na najmroczniejsze bagna w głębi lasu.
Roszpunko?
Ukochany! Tutaj jestem.
Roszpunka?
Roszpunka? Czy to ty? Oślepłem, nie widzę.
Jak mogła ci to zrobić?
- Roszpunko! - Co?
Widzę cię!
Twoje włosy.
Podobają mi się.
Chodź!
Nie mamy czasu... Chodź!
Znalazłam cię! Masz krowę!
Masz pantofelek! Mamy wszystkie cztery!
Widzę krowę. Widzę pantofelek.
Peleryna czerwona jak krew.
I włosy żółte jak kukurydza. Mamy wszystkie cztery.
Chwila! Ta krowa nie wygląda mi na białą jak mleko
oczywiście, że jest.
Musi być!
Ta krowa została pokryta mąką!
Co? Nie znalazłeś prawdziwej białej krowy?
Mieliśmy krowę białą jak mleko. Na prawdę.
- Gdzie ona jest? - Nie żyje.
Pomyśleliśmy, że wolałabyć żywą krowę.
Oczywiście, że wolałbym żywą krowę!
Pokażcie mi tą martwą krowę i przywrócę ją do życia!
Ok. Tędy, tędy.
Jack!
Tu jesteś! Zamartwiałam się o ciebie!
Na naszym podwórku jest martwy olbrzym!
- Jest? - Wiesz, że jest.
-Mógł cię zgnieść! - Ale mamo, patrz.
Najpiękniejsza harfa.
Ukradłeś za dużo.
Mogłeś zginął schodząc z tej rośliny
Przykryliśmy ją liśćmi! To tutaj...
- Co się dzieje - Ona przywróci Mlecznobiałą do życia.
- Może to zrobić? - Jest czarownicą! Może wszystko!
- Wow! - Odsuńcie się!
Mlecznobiała. Wróciłaś! Nie mogę w to uwierzyć!
Już prawie północ!
Cicho! Nakarmcie krowę rzeczami.
- Co? - Słyszałaś mnie!
Dajcie je krowie do zjedzenia!
Napełnij mlekiem.
Ja to zrobię. Tylko mi pozwala się doić.
Dobry chłopak!
Ścisnę, kolego! Dasz radę.
Nie działa!
Złe składniki.
Zapomnijcie o dziecku!
-Zaczekaj! -Nie, nie, nie...
Zrobiliśmy, jak kazałaś. Raz - krowa jest biała jak mleko. Dobrze?
Tak.
Dwa, peleryna na pewno jest czerwona jak krew. -Tak
Trzy, pantofel...
Tak i cztery, porównałem włosy z tą kolbą kukurydzy.
Wzięłam je od panny w wieży i...
Ty co ?!
Co tam robiłaś?
Nic. Przypadkiem przechodziłam...
Dotknęłam, tych włosów! Mówiłam wam! Nie mogę dotknąć składników!
Nie... kukurydza! Kukurydza! Możecie użyć miękkich włosów z kukurydzy...
Tak! Tak!
Wyciągnij je z kłosa i daj krowie. Szybko!
- To działa! - Daje mleko!
Nareszcie!
Szybko poszło
I stało się. Dla wszystkich sprawy przybrały lepszy obrót.
Czarownicy udało się zdjąć klątwy matki.
Kopciuszek w końcu przestała uciekać od swojego księcia.
Jack znów był ze swoją ukochaną krową
a jego matka mogła się ubrać w najlepsze, co można kupić za złote jajo.
Piekarz i jego żona byli dumnymi rodzica okazałego chłopca.
Dzięki za pantofelek.
Uwaga! Wiwat dla nowożeńców, rozpoczynających dzisiaj
ich rozkoszne, długie i szczęśliwe...
I tak w królestwie wypełnionym radością,
ci, którzy zasłużyli by żyć długo i...
Jack? Jack...?
Uwaga! Uwaga!
Żeby nie było paniki. Bez paniki!
Książę pragnie przemówić do poddanych.
Uwaga!
Nie musicie się martwić. To było tylko trzęsienie ziemi
w odległej ćwiartce naszego królestwa.
Nie ma się czego bać.
Osobiście zbadam problem.
A wy wszyscy wracajcie do swoich wiosek
i do waszego życia!
Ale gdy wrócili do lasu,
ścieżki, które znali zniknęły
a ich życie miało przybrać nieoczekiwany obrót.
To na pewno jest droga do domu.
Nic nie jest takie samo.
Cześć, mała.
- Dzień dobry, panie Piekarzu. - Wszystko w porządku?
Co ty tu robisz? Z walizką?
Będę mieszkać z babcią.
Cała nasza wioska się zapadła. Nie mogłam nigdzie znaleźć mojej mamy.
A teraz nie mogę znaleźć domku babci.
Co masz na myśli?
Zeszłam w dolinę, ale niczego nie poznaję.
Nie było żadnej ścieżki. Gdzie ona jest? Gdzie jest babcia?
Cicho, spokojnie. Pomożemy ci babcię bez ścieżki.
-Potrzymaj go na chwilę. -Naprawdę?
Dlaczego on zawsze płaczę kiedy ja go trzymam?
Nie musisz go trzymać jakby był ze szkła.
Nie chce mnie. Chce do mamy!
Nie mogę się nim opiekować cały czas.
Zajmę się nim... jak będzie starszy
Kto to może być?
To ochmistrz i rodzina królewska.
Witajcie!
Co was sprowadza do lasu?
Zamek został zniszczony.
Nie! Ktoś atakuje królestwo.
A co zamierza zrobić rodzina królewska?
Nie mam pojęcia! Nie jestem od polityki. Tylko je prowadze.
Myślę, że powinnismy wrócić do wioski. Weźmiemy dziewczynkę ze sobą.
Możesz pójść z nami. Będzie dobrze.
- To olbrzym! - Gigantyczna kobieta!
Gdzie jest chłopak, który zabił mojego męża?
Nie ma tu żadnego chłopca!
Nie widzieliśmy go.
Zdobędziemy go dla Ciebie, i to zaraz. Nie ruszaj się!
To ty zniszczyłaś nasz dom, nie trzęsienie ziemi.
A kto zniszczył mój dom? Chcę go!
A nie chcesz może niewidomej dziewczyny?
Jak śmiesz? Chce chłopaka!
Jack! Czy ktoś widział mojego Jacka? Znowu uciekł a ja...
Ona też go szuka
Dajcie mi go!
To tylko chłopiec! Nie mieliśmy co jeść, musiał sprzedać swoją ukochaną krowę
W zamian za magiczną fasolę.
Chłopiec - chcę chłopca!
Zostaw mojego syna w spokoju!
Czekam!
Nie złość jej, kobieto, zabijesz nas wszystkich!
Miotasz się po naszym królestwie ze swoimi wielkimi buciorami
niszczysz wszystko na swojej drodze.
Jesteś wielkim tyranem! Ukryję mojego syna i nigdy go nie znajdziesz.
Nigdy, przenigdy...
Cofnij się, kobieto!
Chłopiec ukrywa się w wieży. Tam go znajdziesz.
Tak, to prawda.
Tak. Wieży. Widział go tam!
Jeśli go tam nie ma, wrócę wieczorem i was znajdę!
Wszystkich!
Spójrz!
Co jej zrobiłeś?
Nie chciałem jej skrzywdzić. Myślałem, co będzie lepsze dla wszystkich.
Posłuchajcie. Jeżeli mamy przez to przejść, musimy się trzymać razem.
Niektórzy ludzie nadają się, by walczyć z olbrzyami, a inni nie.
Ja nie jestem w stanie. I tak długo, jak nie mogę pomóc, będę się ukrywać.
Chodźmy! Wszystko się w końcu ułoży.
Nie zawsze.
Nie wiem, gdzie chcą pójść.
Olbrzym już zniszczył całą wioskę.
Jedynie co pozostało z mojego ogrodu to te fasolki.
Co teraz zrobimy?
Nie mamy wyboru.
Znajdźmy chłopca i dajmy jej czego chce.
Ale jeśli to zrobimy, ona zabije Jacka
A jeśli nie, zabije połowę królestwa!
Obiecaj, że dacie jej Jacka. Obiecaj!
Dobrze, obiecuję.
Roszpunko!
Jesteś bezpieczna!
Dzięki Bogu.
Kim jesteś?
Musisz mnie pamiętać
Oczywiście, że mnie nie poznajesz
Matko?
Oto, kim naprawdę jestem, moja droga. Już nie musisz się mnie wstydzić.
Chodź ze mną. Na ziemi jest olbrzymka.
Ukochana. Wszystko w porządku? Dlaczego uciekłaś?
- Bałam się. - Chodź ze mną.
Nie pójdzie z tobą! Idziesz ze mną.
Nie pójdę z tobą!
Więc nie pozostawiasz mi wyboru.
Nie!
O mój Boże!
Ty! Ty mnie oślepiłaś.
I zamknęłaś mnie w wieży.
Żeby cię chronić.
I wygnałaś mnie na wyspę w środku bagna!
Tylko starałam się być dobrą matką!
Roszpunko, nie!
Z nim nigdy nie będziesz bezpieczna.
Zabierz mnie stąd.
Nie rozumiesz? Nie chcę cię więcej widzieć. Nigdy!
Roszpunko, olbrzym!
Bez względu na to, co powiesz
dzieci nie słuchają
bez względu na to, co wiesz,
dzieci nie chcą się uczyć.
Prowadzisz je całą drogę
wciąż nie słuchają.
Dzieci mogą tylko rosnąć
z czegoś co kochasz do czegoś coś tracisz
Jack! Jack!
Jack! Gdzie jesteś?
Jack!
Nigdy go nie znajdziemy
Rozdzielmy się. Zwiększymy nasze szanse.
- Nie. Nie pójdziesz sama. - Nic mi nie będzie.
Co jeśli się zgubimy?
Bedziemy liczyć kroki od tego miejsca
Też pójdę
Nie. Ty... Zostaniesz tu, z dzieckiem.
A my zaraz wrócimy.
Zostawisz z nią naszego syna?
Tak. On śpi.
Tak. Będzie z nią bezpieczny
Nadaję się do opieki nad dzieckiem.
Widzisz?
Ale co, jeśli wróci olbrzymka?
Co jeśli, co jeśli! Pięćset kroków.
Idź! Raz, dwa, trzy
Czekaj!
Trzymaj.
Weź to. Może być zimno.
Dobrze. Raz, dwa, trzy, cztery...
- pięć, sześć... - Jack!
- dziewięć, dziesięć - Jack!
69, 70, 71, 72, 73, 74
Witaj, wasza królewska mość.
Witam.
Witam ponownie. W zasadzie, poznaliśmy się wcześniej.
Tak, oczywiście.
Jesteś tu, by zabić olbrzyma.
Olbrzyma?
Tak. Na pewno słyszałeś, że na naszych ziemiach jest
olbrzym. Nie trzęsienie ziemi...
Oczywiście.
Olbrzym.
Tak, to kobieta olbrzym. Bardzo nietypowe, nie?
Tak myślę. A dlaczego jesteś w lesie sama?
Cóż, przyszłam z moim mężem.
Byliśmy... widzisz... To długa historia.
Pozwolił ci włóczyc się samej po lesie?
Nie, właściwie to był mój wybór.
Jak odważnie!
Odważnie?
Tak
Wszystko może się zdarzyć w lesie
Mogę cię pocałować?
W każdej chwili możemy zostać rozdeptani
Nie pośpieszam cię.
To niedorzeczne, co ja tu robię? Jestem w złej historii.
Poczekaj chwilę, proszę!
Nie możemy tego zrobić! Masz księżniczkę!
No tak, mam.
A ja mam... piekarza
Oczywiście
Masz rację. Głupota.
Głupota może się zdarzyć w lesie
raz jeszcze, proszę... wycisz wahanie
Każda chwila, duża czy mała, jest tylko chwilą.
Chwytaj chwilę, niebo może w każdej chwili spaść
Ale to nie właściwe!
Właściwe czy nie, w lesie to nie ma znaczenia
Tylko uczucia Wykorzystajmy tę chwilę bez wstydu
życie tak często jest nieprzyjemne
jako wieśniaczka chyba to wiesz
Najlepiej wykorzystać daną chwilę
w tej chwili, jak dar
77 78
479 480
481 482 przepraszam, proszę pani.
Widziałaś może chłopca...
Mam mniej więcej... Przepraszam, mogę jakoś pomóc?
Drzewo upadło
Grób matki, zniszczony.
Och. Przykro mi.
Nie powinnam narzekać. Pewnie inni ponieśli w trzęsieniu ziemi gorsze straty
To nie jest trzęsienie ziemi? To olbrzym terroryzuje królestwo!
Cóż, jestem pewna, że gdy książę się dowie, pozbędzie się olbrzyma z naszych ziem
Hah, książę? Założę się, że gdzieś uwodzi jakąś młodą dziewczynę
Co?
Wyglądasz jak księżniczka... tylko brudniejsza
O nie, jesteś księżniczką! Przepraszam. Nie poznałem cię.
Nie, nie. Proszę... wstawaj! Tu nie jestem księżniczką
Przebrałam się. Nie wolno mi opuszczać pałacu bez eskorty.
Jeśli chcesz, możesz iść ze mną
Będziesz bezpieczna w naszym towarzystwie
Dziękuję
Tędy. Moja żona tam jest, mieliśmy pójść 500 kroków
Muszę cię opuścić. Teraz muszę zabić olbrzyma.
Nie zapomnę cię.
Jak odważna byłaś, sama w lesie.
I jak żywy się dzięki tobie poczułem.
Co to było?
Czy to ja? Czy to on?
Czy książę naprawdę mnie pocałował i całował? I całował?
I czy ja też go pocałowałam?
Czy to źle?
Czy oszalałam? Czy to wszystko?
Czy będzie tęsknił? Czy nagle się mną znudził?
Obudź się! Przestań śnić
przestań przechwalać się w lesie
to nie było tylko wrażenie. Co jest w tych lasach?
Wróć do życia, do rozumu, wróć do dziecka
wróć do męża, nikt nie mieszka w lesie.
Są śluby, obowiązki, są potrzeby, są normy
coś można a czegoś nie.
Dlaczego nie można mieć obu? Jest odpowiedź, jeśli jesteś mądry
Mieć dziecko dla ciepła
i piekarza dla chleba
i księcia dla
czegoś tam...
Nigdy! To przez te lasy.
Staw czoła faktom, znajdź chłopca
wróć do grupy, zatrzymaj olbrzyma
po prostu wyjdź z tych lasów.
Czy to był on? Tak, był
Czy to ja? Nie, nie ja
Tylko sztuczka lasu.
Wystarczy chwila, jedna szczególna przemijająca chwila...
CZy zawsze musi być mniej lub bardziej zwyczajnie lub wspaniale?
Zawsze "lub", czemu nigdy "i"?
Po to właśnie są lasy
Dla tych chwil, w lesie
Och, gdyby życie składało się z chwil
choćby tych teraz a później złych!
Ale jeśli życie składałoby się z chwil, skąd wiedzielibyśmy, że jakąś mamy
Najpierw czarownica, później dziecko, potem książę
potem chwila... kto mógłby żyć w lesie?
I dostać to, czego chcesz, choćby na chwilę...
Lasy są niebezpieczne
Niech chwila przeminie. Ale niezapomnij jej, nawet na chwilę.
Wystarczy pamiętać, że miałaś "i" gdy wrócisz do "lub"
spraw by "lub" znaczyło więcej niż przedtem
teraz rozumiem... i czas opuścić las!
72,73
Powinna już wrócić.
Nie zgubiłaby się.
Na pewno wróci.
Nie, muszę iść i jej poszukać...
Patrzcie, kogo znalazłam!
-To boli! -Puść go!
Puszczę, kiedy dam go olbrzymce.
Zatrzymajcie ją! Zostaw go w spokoju!
Trzymaj się z dala od niego.
- Stop! Powiedziałem stop!
Gdzie to znalazłeś?
Przykro mi, proszę pana...
To mojej żony!
Przykro mi. Natknąłem się na nią. Była na dole urwiska...
O czym ty mówisz?
To straszne...
Nie
Nie!
To moja wina.
Nie powinienem puścić jej samej.
Powinna zostać ze mną.
Żal nic nie pomoże
Moja żona nie żyje!
Ogarnij się! Gdy jesteś martwy, jesteś martwy.
Czas oddać chłopca olbrzymce
zanim wszyscy będziemy...
-Nie! -Zostaw go!
To nie jest czas na miękkie serce! Mamy oddać go olbrzymce i zrobię to.
Tak! To jego wina!
To przez ciebie jest tu olbrzym a moja żona nie żyje!
Ale to nie moja wina,
dostałem te fasolki
Ty mnie przekonałeś, żeby sprzedać za nie krowę
A bez fasolek
nie byłoby łodygi i olbrzymów, wcale!
Czekaj... magiczne fasolki za krowę tak starą że musiałeś kłamać, żeby ją sprzedać
Czy fasolki były bezwartościowe?
Czy były przecenione?
O, i kto ci kazał kraść to złoto!
Widzisz, to twoja wina.
Nie!
-Tak, twoja wina -Nie!
- Tak, twoja! - Nie moja!
- To prawda. - Chwila,
Ukradłem złoto, żeby odkupić od ciebie moją krowę!
-Więc to twoja wina! -Tak! -Nie, nie moja!
Miałem te ziarna, ale nasz dom był przeklęty.
Kazała nam zdobyć krowę żeby zdjąć klątwę!
To wina jego ojca. Przez niego klątwa
spadła na dom, tak się zaczęło!
Och, czyli to jego wina!
Tak. To była jego wina.
Tak, to jego wina
- Chyba... - Chwila
ściąłem łodygę, prawda? To jasne.
Ale bez łodygi, i to dziwne
jak drugi olbrzym mógł tu zejść? To po pierwsze. Po drugie?
- Tak! - Jak?
Kto miał inne fasolki?
-Inne fasolki? -Inne fasolki. Schowałeś je do kieszeni
Nie! Tak, schowałem.
To twoja wina...!
Nie, bo dałem ją żonie!
Więc to jej wina...!
Nie!
Więc czyja? Czekaj!
Wymieniła fasolę na but,
więc osobą, która wie, co stało się z fasolą jesteś ty!
Masz na myśli, starą fasolkę, którą twoja żona
Dobry... Nie wiedziałem, wyrzuciłam...
Nie patrzcie tak!
Więc to twoja wina!
Ale...
Widzicie, to jej wina, zupełnie nie moja
Ale co?
Cóż, jeśli byś tam nie wrócił...
Byliśmy w potrzebie
Byłeś chciwy! Potrzebna ci była ta kura?
- Wziąłem ją dla matki...! - Więc to jej wina!
Tak, a po trzecie co z harfą?
Tak, harfa!
-Ona! Podpuściła mnie! -Podpuściłam?
-Powiedziała, że się boję... -Ja? -i podpuściła mnie
- Nie, nie! - Więc to twoja wina!
Chwila!
Jeśli go podpuściłaś...
A ty, gdybyś zostawił harfę, nie bylibyśmy w tarapatach!
Gdybyś nie rzuciła... Gdyby ich nie wychodowała
Gdybyś nie wychodowała fasoli, tak się zaczęło! To twoja wina!
Ty jesteś odpowiedzialna! Ciebie trzeba winić! Twoja wina!
To ostatnia północ
To ostatnie życzenie. To ostatnia północ
wkrótce będzie bum... zgniot!
Trochę skłamał, ukradł trochę złota,
trochę złamałaś obietnicę, prawda? Dostałaś swojego księcia
dostałeś swoją krowę
spełniłeś życzenie, nie ważne jak...
teraz to bez znaczenia. To ostatnia północ
jest bum... bryzg!
Nic tylko niezmierzona północ
wszyscy zgnieceni na płasko!
Nic nie możemy zrobić... To nie do końca prawda.
Zawsze możemy dać jej chłopaka.
Nie? Nie, oczywiście, to, co naprawdę się liczy, to kto jest winy. Kogo możecie winić.
Dobrze, jeśli was to ucieszy, szukanie winnego,
jeśli to wasz cel, wezmę winę na siebie
Ale dajcie mi chłopaka
Nie
Jesteście tacy mili. Nie jesteście dobrzy, ani źli
jesteście po prostu mili.
Ja nie jestem dobra, nie jestem miła
Po prostu mam rację.
Jestem czarownicą. Wy jesteście światem.
Jestem jak szkopuł, jestem tym, w co nikt nie wierzy, jestem czarownicą.
Jesteście kłamcami i złodziejami. Jak jego ojciec
jak jego syn, też taki będzie... Och, po co się męczyć?
Będziecie robić to, co robicie.
To ostatnia północ
Więc żegnajcie, wszyscy
Zmierza ku wam północ
wkrótce zobaczycie, jak spada na was niebo
Chcecie fasoli? Może więcej fasoli?
Fasola zrobi z was bogaczy!
Zasadź je i się wzniosą... Proszę, chcecie jeszcze więcej?
Nasłuchujcie ryku. Olbrzymów w dużych ilościach! No cóż, możecie winić inną czarownicę.
To ostatnia północ
To ostatni wers. Teraz, zanim będzie po północy
Daję wam moje ostatnie przekleństwo. Zostawiam was w spokoju.
Może dbać o ogród, jest twój. Oddzielnie i samotnie,
wszyscy na czworakach.
Dobrze, matko... kiedy?
Znów straciła fasolki! Ukarz mnie jak wtedy
Daj mi pazury i garb, byle z dala
od tego grona i mroku i fatum i łoskotu
Może nie powinien okradać olbrzymów
Może nie powinnam schodzić z drogi...
Może nie powinienam iść na bal...
Tak. Może nie powinniście...
Dokąd idziesz?
Byle dalej stąd
Ale powiedziałeś, że razem znajdziemy wyjście
To nie ma znaczenia, czy jesteśmy razem czy osobno.
Potrzebujemy twojej pomocy.
Nie rozumiesz. We wszystkim polegałem na żonie. To ona pomagała.
Zostawisz swoje dziecko?
Będzie szczęśliwszy w rękach księżniczki...
Ale poczekaj...
Co ty tu robisz?
Synu
Nie chcę z tobą rozmawiać.
To przez ciebie to wszystko się stało. Odejdź!
Przykro mi. Zrobiłem głupią rzecz.
Dlaczego to zrobiłeś?
Dlaczego wziąłeś fasolę wiedźmy?
Były tam i ich chciałem. Nie pomyślałem. Byłem nieuważny...
- samolubny. - Tak.
Ukradłeś je i dałeś złapać, a później
zrobiłeś, co zrobiłeś. Po prostu uciekłeś.
Kiedy twoja matka zmarła, byłem...
Nienawidziłem siebie i uciekałem od poczucia winy
-i wstydu... -i swojego syna.
Tak, mojego syna. I przepraszam za to.
Czego ty chcesz?
Nie widzisz, że robisz ten sam błąd? Że uciekasz?
Bądź lepszy niż ja, synu.
Bądź lepszy...
To jesteś ty i wyskakujesz stąd.
Gdybyśmy mogli jakoś zaskoczyć olbrzyma.
Jest zbyt wysoka, żeby ją zaskoczyć.
Będę za tobą, pójdziesz tędy
Wiedziałam, że się nie poddasz.
Nie zostawiłby dziecka.
Wyglądało, jakby zamierzał
Daj mi mojego syna.
Hej, hej.
Co teraz zrobimy?
Musimy uwolnić królestwo od olbrzyma... razem.
Zaraz wróci, więc plan jest taki
Damy Jacka olbrzymce
CO?
Wykorzystamy cię jako przynętę, żeby zwabić olbrzymkę do dołu ze smołą
Ptaki mogą pomóc! Dobrzy przyjaciele, potrzebujemy waszej pomocy bardziej niż kiedykolwiek.
Co z księciem?
Teraz to bez znaczenia! Ważne jest to, że wiemy jak pokonać olbrzyma.
Tak
Dziękuję, ptaszki
Możesz rozmawiać z ptakami?
Ptaki nam pomogą
Ok, nie mamy dużo czasu
Jestem podekscytowany.
Potrzebujemy broni.
Chciałbym mieć procę
Możemy ją zrobić
Twój ojciec jest bardzo odważny. My też będziemy odważni, prawda?
Wszystko w porządku, panienko?
Olbrzym poszedł w tamtą stronę.
Moja ukochana!
Nie poznałem cię. Co tu robisz?
I to z dzieckiem?
Musisz zaraz wrócić do zamku. Grasuje tu olbrzym
Wiem o tym
Moja miłości, coś nie tak?
Może nie jestem twoją jedyną miłością.
Kocham cię. Naprawdę
Jeśli mnie kochasz, dlaczego zbłądziłeś?
Myślałem, że gdy będę z tobą nie będę chciał nikogo więcej.
Jeśli tak zachowujesz się jako książę, jakim będziesz królem?
Uczono mnie jak być uroczym, a nie szczerym.
Myślę, że powinieneś iść
Tego właśnie pragniesz?
Dom mojego ojca był koszmarem. Twój był jak sen.
Teraz chcę czegoś pomiędzy.
Zawsze będę kochał dziewczynę, która uciekła.
A ja odległego księcia.
Ostrożnie, nie tak szybko.
Nie martw się, jest łatwiej niż na łodydze
Są na drzewie... tam Zrobiliśmy proce z mojej peleryny
Też chciałam wspinać się na drzewo
Cieszę się, że pomożesz mi
Coś nie tak?
Myślę, że mama i babcia byłyby na mnie złe
Dlaczego?
Mówiły, żebym zawsze robiła to, z czego mogą być dumne
a my mamy zamiar kogoś zabić.
Nie kogoś
Olbrzymkę, która zrobiła wiele złego.
Ale olbrzymka też jest osobą.
Nie możemy jej przebaczyć?
Matka ci nie doradzi
Jesteś zdana na siebie. Masz tu tylko mnie
ale, nie jesteś sama.
Nikt nie jest sam, naprawdę. Nikt nie jest sam.
Chciałabym... Wiem.
Poczekaj, aż mama usłyszy, że zabiłem olbrzyma
Jack!
Jack, musisz coś wiedzieć.
- Chodzi o twoją matkę. - Co?
Nie udało się jej.
Olbrzym ją zabił?
Nie, to nie tak.
kłóciła się z olbrzymem, chciała cię chronić
ale ochmistrz ją popchnął... i... upadła.
-Ochmistrz zapłaci za to. -Nie, Jack!
Zabijemy olbrzyma, a później jego.
Nie jesteś taki
To co zrobił było złe. Powinien zostać ukarany.
To nie jest takie proste.
Matka tu nie ma.
Złe rzeczy, właściwe rzeczy...
Kto wie, co by powiedziała?
Kto może wiedzieć, co jest prawdą?
Nic nie jest oczywiste.
Rób coś, walcz...
Zgubiłaś swoją drogę?
Ty zdecydujesz, ale nie jesteś sam/a.
Wierz mi. Nikt nie jest sam.
- Uwierz mi. - Naprawdę...
Ludzie popełniają błędy. Ojcowie, matki,
ludzie popełniają błędy
trzymają się samemu, myślą, że są sami
Szanują swoje błędy. Walczą za swoje błędy
Każdy popełnia... takie lub inne fatalne błędy.
Czarownice mogą mieć rację, olbrzymy mogą być dobre.
Ty zdecydujesz, co jest słuszne, zdecydujesz, co jest dobre.
Tylko pamiętaj
Ktoś jest po twojej stronie.
Naszej stronie
Naszej stronie. Ktoś inny nie jest.
Gdy widzimy naszą stronę...
może zapominamy
że nie jesteśmy sami
nikt nie jest sam
ktoś jest po twojej stronie
nikt nie jest sa...
Chodź, Jack!
Bądź ostrożny.
Idzie!
Gdzie jest chłopiec?
Mamy go
Gdzie?
Chowa się na tym drzewie!
Tu jestem!
Jesteś gotowy?
Gotowy!
Dobre ptaszki!
Nie wygląda na szczęśliwą
Uważaj Jack!
Jack!
- Jack! - Gdzie oni są? -Jack!
Jack? Panie piekarzu?
Jack?
Tutaj!
Jack!
Weź go
Och, uważaj,
W porządku? Uważaj, uważaj
Gdzie on jest?
Nie jest z tobą?
Jack!
Panie piekarzu?
Jack!
Pomóżcie mi.
Jack, jestem tutaj.
Wszystko w porządku?
Nic ci nie jest?
W porządku?
Tak. Tak.
Zrobiliśmy to! Zrobiliśmy to! Chodźcie tutaj.
Teraz wszyscy możemy wrócić do domu.
Jakiego domu?
Nie mam nikogo, kto mógłby się mną zająć.
I nie mamy dokąd pójść
Może zamieszkamy z tobą
Cóż...
Oczywiście. Możecie zostać ze mną.
Ty też możesz
Jeśli chcesz
Chętnie pomogę w domu.
Czasem nawet lubię sprzątać
Tutaj... daj mi go
Już dobrze
Wiem, tęsknisz za mamą
Też za nią tęsknię
Może nie powinienem mieć dzieci...
Nie mów tak
Oczywiście, że powinieneś mieć dzieci.
Ale jak mogę być ojcem skoro ja go miałem ojca, żeby mi pokazał jak?
Uspokój dziecko
Tak, uspokoję dziecko.
Patrz, opowiedz mu historię o tym, jak to się stało
Bądź ojcem i matką, będziesz wiedział, co robić.
Sami.
Czasami ludzie zostawiają cię
w połowie drogi przez las
Nie pozwól, by cię to smuciło
nikt nie odchodzi na zawsze nie jesteś sam
nikt nie jest sam
przytrzymaj go teraz do światła. Niech widzi blask.
Teraz wszystko będzie w porządku
powiedz mu, co wiesz
Dawno, dawno temu... w odległym królestwie...
Leżała mała wioska na skraju lasu... Uważaj, na to co powiesz
A w tej wiosce mieszkała młoda dziewczyna dzieci będą słuchać
Uważaj co robisz, dzieci zobaczą
Beztroski młody chłopak... i bezdzietny piekarz
i będą się uczyć
ze swoją żoną.
Urosną po drodze
Pewnego dnia, piekarz i jego żona byli w piekarni,
gdy czarownica dzieci rozbłysną
Wpadła, wyrzucając drzwi z zawiasów...
Dzieci będą się na ciebie oglądać być wskazał im drogę
dowiedzieć się, jak będzie.
Ostrożnie, nim powiesz "słuchaj mnie"
Dzieci będą słuchać
Ostrożnie wybieraj życzenia
życzenia są jak dzieci. Uważaj, jaką ścieżkę wybiorą...
życzenia się spełniają, ale mają swoją cenę
Uważaj, na czar, który rzucasz, nie tylko na dzieci
Czasem czar będzie trwał dłużej niż przewidywałeś
i obróci się przeciw tobie
Uważaj, którą drogę wybierasz, to czar
Dzieci będą słuchały
TAJEMNICE LASU
tłumaczenie: amilva
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.