www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
HOBBIT
Tłumaczenie: pepe76
Ostrzegałem was. Czy nie mówiłem, co przyniesie umowa z krasnoludami?
I stało się. Zbudzili smoka!
Sprowadzili na nas apokalipsę!
Dalej!
Szybciej!
Staram się stąd ewakuować.
Ostrożnie z tym. Zostawcie księgi!
Panie, nie powinniśmy ratować miasta?
Miasto jest stracone, ratujcie złoto.
Chodźcie!
- Nie mamy czasu. Musimy uciekać. - Podnieś go.
Chodź, bracie.
Nic mi nie jest, mogę chodzić.
Nigdzie nie idziemy.
- Nie bez naszego ojca. - Jeśli zostaniecie, twoje siostry zginą.
Tego chciałby twój ojciec?
Otwierajcie!
Słyszycie?
Podaj mi rękę.
- Musimy iść! - Szybciej!
- Pośpieszcie się. - Kili, chodź!
Dalej! Dalej!
Szybciej! Szybciej!
Gdybyśmy mogli zabrać tych nieszczęśników,
- ale nie są tego warci. - Zgadzam się z tym.
Uwaga!
Dalej, z drogi!
Szybciej!
Moje złoto! Moje złoto!
Jesteśmy przeciążeni.
Musimy coś wyrzucić.
Masz rację, Alfridzie.
Szybciej, szybciej!
Biedacy.
Tato.
Tato!
Trafił go!
- Trafił smoka! - Nie.
Trafił go, widziałem.
Jego strzały nie przebiją smoczej łuski.
Obawiam się, że nic jej nie przebije.
Co ty wyprawiasz? Dokąd idziesz? Bain!
Zostawcie go.
Nie możemy zawrócić.
Bain!
Tato!
Bain, co ty robisz?
- Czemu nie uciekłeś? - Przyszedłem ci pomóc.
Nie! Nic go nie powstrzyma.
To może.
Bain, wracaj.
Musisz stąd uciekać!
Tato!
- Bain! - Tato!
Poczekajcie, stójcie!
Kim jesteś, że ośmielasz się stawać przeciwko mnie?
To żałosne.
Co zamierzasz teraz zrobić,
łuczniku?
Zostałeś sam.
Nikt ci nie pomoże.
Teraz mamy szansę! Szybciej!
Płyńcie na otwarte wody!
To twój syn?
Nie ocalisz go przed ogniem.
Twój syn spłonie!
Nie ruszaj się, synu.
Nie ruszaj się.
Powiedź mi,
nędzniku,
jak zamierzasz mnie pokonać?
Nie zostało ci już nic,
poza śmiercią.
Bain, spójrz na mnie.
Spójrz na mnie.
Odrobinę w lewo.
Dobrze.
Bain, trzymaj się!
Co to było?
- Co się stało? - Spadł. Sam widziałem.
Nie żyje.
Smaug nie żyje.
Na moją brodę, chyba ma rację.
Spójrzcie.
Kruki z Ereboru wracają do Góry.
Tak.
Wieść się rozniesie.
Niedługo, każdy w Śródziemiu będzie już wiedział,
że Smok nie żyje.
BITWA PIĘCIU ARMII
Nie jesteś sam, Mithrandirze.
Niech mi ktoś pomoże!
Pomocy!
- Pomocy! - Tutaj.
Tato!
Czemu ja?
Tauriel.
Kili, chodź.
Odpływamy.
To twoi ludzie, musisz iść.
Chodź ze mną.
Wiem, co czuję. Nie boję się tego.
Dzięki tobie, czuję, że żyję.
- Nie mogę. - Tauriel.
Nie wiem, co to znaczy.
Myślę, że wiesz.
Mój panie Legolasie.
Zostaw tego krasnoluda.
Jesteś mi potrzebna.
Zatrzymaj go.
Jako obietnicę.
Te są suche. Przydadzą się wam.
Co ty robisz?
Daj mi jeden.
Zamarznę na śmierć!
Znajdź sobie sam. Już tu nie rządzisz, Alfridzie.
I tu się mylisz.
Pod nieobecność władcy, rządy przejmuje jego zastępca,
czyli w tym przypadku ja, więc daj mi ten koc!
Zastępca władcy? Nie rozśmieszaj mnie.
Jesteś oślizgłym złodziejem.
Wolałabym umrzeć niż przyjmować rozkazy od ciebie.
To da się załatwić.
Nie podnosiłbym ręki na swoich ludzi, Alfridzie.
Nie teraz.
Tato!
- Chodź tutaj. - Ty żyjesz.
Już dobrze.
To był Bard. To on zabił Smoka.
Widziałem na własne oczy.
Strącił go na ziemię.
Trafił go Czarną Strzałą.
Ocaliłeś nas wszystkich.
Niech żyje pogromca Smoka!
Niech żyje król Bard!
Mówiłem już wielokrotnie, że to szlachetny człowiek.
- Urodzony przywódca. - Nie nazywaj mnie tak.
Nie jestem władcą tego miasta.
Gdzie on jest?
- Gdzie jest władca? - Daleko na Anduinie.
Z naszym złotem.
Ty o tym zapewne musiałeś wiedzieć.
- Pomagałeś mu w skarbcu. - Nie.
- Próbowałem go powstrzymać. - Kłamca! Złodziej!
Prosiłem go, błagałem.
Powiedziałem: "Panie, nie!"
"Pomyśl o dzieciach".
Czy nikomu nie zależy na dzieciach?
Powiesić go!
Na drzewo z nim!
Wystarczy! Zostawcie go!
Rozejrzyjcie się.
Czy nie macie dość śmierci?
Zbliża się zima.
Musimy się o siebie zatroszczyć.
O chorych i potrzebujących.
Ci, którzy mogą iść, niech pomogą rannym,
a reszta niech idzie za mną.
- Musimy odzyskać, co się da. - A co zrobimy potem?
Znajdziemy schronienie.
Halo?
Bombur?
Bifur?
Jest tu kto?
Poczekajcie!
- To Bilbo. - On żyje. - Stójcie!
Stójcie! Stójcie!
Musicie odejść. Wszyscy musimy odejść.
- Dopiero, co przyszliśmy. - Próbowałem z nim porozmawiać, ale to na nic.
- O kim mówisz, przyjacielu? - O Thorinie.
Jest na dole od kilku dni.
Nie śpi, prawie nie je.
Stał się kimś innym.
To przez to miejsce. Myślę, że toczy go choroba.
Choroba?
Jaka choroba?
Fili.
Fili!
Złoto.
Złoto ponad wszelkie wyobrażenia,
że ukoi wszelki smutek i żal.
Przed wami,
wielki skarbiec
króla Throra.
Witajcie,
moi siostrzeńcy,
w królestwie
Ereboru.
Balin.
Bofur!
Kili! Bifur!
- Bombur! - Ty żyjesz!
- Znaleźliście go? - Tu go nie ma.
- Tu też go nie ma. - Szukajcie dalej.
- Ten klejnot może być gdziekolwiek. - Arcyklejnot tu jest. Znajdźcie go!
- Słyszeliście! - Szukać dalej!
Nikt nie odpocznie, dopóki go nie znajdziecie.
Niemal kusi mnie, bym pozwolił ci go zabrać.
Tylko by zobaczyć, jak Dębowa Tarcza cierpi.
By przyglądać się, jak go wyniszcza.
Jak wypacza mu serce.
I prowadzi do szaleństwa.
Zabierzcie tylko to, co niezbędne.
- Przed nami długa droga. - Gdzie pójdziecie?
Mamy tylko jedną możliwość.
Góra.
Jesteś genialny, panie.
Możemy się schronić wewnątrz Góry.
Może trochę zalatywać Smokiem, ale kobiety posprzątają.
Jest tam bezpiecznie, ciepło i sucho.
Magazyny pełne pościeli i odzieży.
I trochę złota.
Złoto w Górze jest przeklęte.
Weźmiemy tylko to, co nam obiecano. Żeby zacząć wszystko od nowa.
Przydaj się do czegoś!
Wieści o śmierci Smauga rozejdą się po krainach.
Tak.
Wielu zacznie spoglądać w kierunku Góry.
Jej bogactwu.
- I strategicznemu położeniu. - Skąd to wiesz?
To nic pewnego.
Obawiam się tego, co może nadejść.
Leśne elfy!
Syn Króla i ta elfka...
wytropili nas w Mieście nad Jeziorem.
Zabiłeś ich?
Uciekli...
z podkulonymi ogonami.
Głupcze! Wrócą!
Wrócą z armią elfów!
Jedź do Gundabadu...
Szykuj Legiony do wymarszu.
Elfy!
Ludzie!
Krasnoludy!
Góra będzie ich grobowcem! Na wojnę!
Coś widziałeś?
Ork, którego ścigałem w Mieście nad Jeziorem, znam go.
To Bolg, sługa Azoga Plugawego.
Na obrzeżach Esgaroth czekała na niego wataha.
Zbiegli na północ.
Różnili się od innych, nosili znak, którego już dawno nie widziałem.
Znak Gundabadu.
Gundabadu?
Twierdza orków, daleko na północy w Górach Mglistych.
Mój panie Legolasie...
Przynoszę wieści od twojego ojca.
Masz natychmiast wrócić.
Chodź, Tauriel.
Mój panie...
Tauriel została wygnana.
Wygnana?
Przekaż mojemu ojcu,
że jeśli nie ma miejsca dla Tauriel, to także dla mnie.
Legolasie.
To rozkaz twojego Króla.
Tak, jest moim Królem...
ale nie rządzi moim sercem.
Jadę na północ. Pojedziesz ze mną?
Dokąd?
Do Gundabadu.
Zaklęcia cię nie ocalą, starcze.
To siedziba mojego Pana...
Giń, Czarodzieju!
Trzy Pierścienie dla królów elfów pod otwartym niebem...
Siedem dla władców krasnoludów w ich kamiennych pałacach...
Dziewięć dla śmiertelników, ludzi śmierci podległych.
Nie możesz mierzyć się z cieniem.
Nawet teraz gaśniesz.
Pojedyncze światełko...
samotne w ciemności.
Nie jestem sama.
Potrzebujesz pomocy, moja pani?
Powinniście pozostać martwi.
Mithrandirze.
Wróć do nas.
On tu jest.
Tak.
Ciemność powróciła.
Gandalfie!
Gandalfie, wchodź!
Jest słaby, nie może tu zostać. On wysysa z niego życie.
Jedź, szybko!
Jedź ze mną, moja pani.
Zaczęło się...
Wschód upadnie.
Żeby Królestwo Angmaru powstało.
Czas elfów dobiegł końca.
Nadchodzi era orków.
Nie masz tu żadnej władzy,
sługo Morgotha.
Nie masz imienia,
oblicza
i żadnego kształtu.
Wracaj do otchłani,
z której przyszedłeś!
Zostaliśmy zwiedzeni.
Duch Saurona przetrwał.
I został wygnany.
Zbiegł na wschód.
Musimy ostrzec Gondor.
Muszą strzec granic Mordoru.
Nie, zaopiekuj się panią Galadrielą.
Wyczerpała dużo swojej mocy.
Jest teraz osłabiona.
Zabierz ją do Lothlorien.
Sarumanie, musimy go odnaleźć i zniszczyć raz na zawsze.
Bez Pierścienia Mocy,
Sauron nigdy nie będzie władał Śródziemiem.
Idźcie.
Saurona zostawcie mi.
- Potrzebny mi koń. - Co?
- Gandalfie, dokąd pojedziesz? - Ostrzec Erebor.
Nie wiedzą, co nadchodzi. Widziałem to na własne oczy.
Całe zastępy orków z Morii.
Musisz wezwać naszych przyjacieli, ptaki i bestie.
Bitwa o Górę się niebawem rozpocznie.
Jest gdzieś w tych halach.
- Wiem to. - Szukaliśmy wszędzie. - Nie wystarczająco.
Thorine, wszyscy chcemy odzyskać Arcyklejnot.
Ale wciąż go nie macie!
Wątpisz w lojalność któregokolwiek z nas?
Arcyklejnot to dziedzictwo naszego ludu.
To królewski klejnot.
Czy nie jestem królem?!
Zapamiętajcie.
Jeśli któryś z was go znajdzie
i zatai to przede mną,
pozna co to zemsta.
Smocza choroba.
Już to widziałem.
Te spojrzenie...
Ta potrzeba posiadania...
Ta żądza i zazdrość, Bilbo.
Doprowadziła do szaleństwa jego dziada.
Balinie, gdyby Thorin miałby Arcyklejnot...
Gdyby się znalazł.
To by pomogło?
Ten kamień to klejnot koronny.
To wierzchołek tego bogactwa.
Narzuca swoją wolę, temu, kto go posiada.
Czy powstrzyma obłęd?
Nie, młodzieńcze.
Obawiam się, że byłoby gorzej.
Może będzie lepiej,
gdy pozostanie nie odnaleziony.
Co to?
W twojej dłoni.
Nic.
Pokaż mi.
To...
Wziąłem go z ogrodu Beorna.
Miałeś go cały czas?
Pomyślałem, że zasadzę go w moim ogrodzie.
To drobna nagroda, którą zabierasz do Shire.
Pewnego dnia urośnie.
I za każdym spojrzeniem na niego, będę pamiętał
wszystko, co się stało, dobre i złe chwile.
I jakim jestem szczęściarzem, że wróciłem do domu.
Thorinie.
Thorinie, uchodźcy z Miasta nad Jeziorem zmierzają do Dal.
Są ich setki.
Zwołaj wszystkich do bramy.
Do bramy! Już!
Dalej, nie zatrzymujcie się.
Panie!
Na górze!
Popatrz, panie. W Górze rozpalili piece.
Więc...
Towarzysze Thorina Dębowej Tarczy przeżyli.
Przeżyli?
Chcesz powiedzieć, że gromada krasnoludów ma całe złoto?
Nie martw się, Alfridzie.
W tej Górze jest dość złota dla wszystkich.
Tu dziś przenocujemy.
Schrońcie się, gdzie możecie. Rozpalcie ogniska.
Alfridzie, masz nocną wartę.
Ciągnąć!
Do świtu forteca ma być zabezpieczona.
Nie łatwo ją odzyskaliśmy. Nie pozwolę jej odebrać ponownie.
Ludzie z Miasta nad Jeziorem nie mają niczego.
Przyszli do nas w potrzebie, wszystko stracili.
Nie mów mi, co oni stracili.
Wiem dobrze, przez co przeszli.
Ci, którzy przeżyli smoczy ogień powinni się radować.
Mają za co dziękować.
Więcej kamieni.
Więcej kamieni do bramy!
Dzieci są głodne. Potrzebujemy jedzenia.
Nie przetrwamy trzech dni.
Bardzie, mamy mało jedzenia.
Robię, co mogę, Percy.
- Wszystko będzie dobrze. - Potrzebujemy więcej wody.
Dzieci, ranni i kobiety idą pierwsi.
Dobrze.
Dzień dobry, Alfridzie. Jak tam nocna warta?
Było spokojnie, panie. Nic się nie działo.
Nic mi nie umknie.
Poza armią elfów, jak widzę.
Królu Thranduilu.
- Nie spodziewaliśmy się tu ciebie. - Słyszałem, że potrzebujecie pomocy.
Ocaliłeś nas.
- Nie wiem, jak ci dziękować. - To nie jest konieczne.
Nie przyjechałem w waszej sprawie.
Przyjechałem odzyskać coś, co należy do mnie.
W tej Górze są kamienie, których i ja pożądam.
Białe gemy z czystego światła gwiazd.
Białe gemy z Lasgael.
Znam elfickiego władcę, który sporo za nie zapłaci.
Czekaj!
Proszę, poczekaj!
Rozpętasz wojnę dla garstki kamieni?
To należy do mojego ludu i nie zostawię tego.
Mamy wspólny cel.
Moi ludzie również mają prawo do bogactw Góry.
Porozmawiam z Thorinem.
Chcesz negocjować z krasnoludem?
By uniknąć wojny?
Tak.
Dobra robota, to chyba starczy.
Chodźcie.
Witaj, Thorinie, synu Thraina.
Cieszę się, że widzę cię żywego.
Dlaczego przybyłeś pod bramę Króla pod Górą, uzbrojony jak na wojnę?
A dlaczego Król pod Górą zabarykadował się w środku?
Niczym robak w dziurze.
Może dlatego, że chcą mnie okraść.
Mój panie.
Nie przyszliśmy cię okraść,
ale szukać schronienia.
Nie porozmawiasz ze mną?
Słucham.
W imieniu ludzi z Miasta nad Jeziorem, proszę cię o dotrzymanie obietnicy.
Chcemy naszej części złota, żeby zacząć nowe życie.
Nie będę z nikim negocjować,
gdy wroga armia stoi u mych bram.
Ta wroga armia zaatakuje Górę, jeśli się nie dogadamy.
Twoje groźby mnie nie przekonują.
A twoje sumienie?
Czy nie mówi ci, że nasza sprawa jest słuszna?
Moi ludzie zaoferowali ci pomoc.
A w zamian dostali tylko zgliszcza i śmierć.
A czy pomogliby nam, gdyby nie obietnica nagrody?
- Zawarliśmy umowę. - Umowę?
Mieliśmy się wyrzec dziedzictwa za nocleg i pożywienie?
To miał być okup za naszą przyszłość?
To nazywasz umową?
Powiedz mi, Bardzie, pogromco Smoka.
Dlaczego mam dotrzymać takich warunków?
Ponieważ nam to obiecałeś.
Czy to nic nie znaczy?
Odejdź!
Zanim dosięgną cię strzały!
Co ty robisz?
Nie możesz rozpętać wojny.
To nie twoje zmartwienie.
Wybacz, ale może nie zauważyłeś, że pod bramą stoi armia elfów.
Nie mówiąc o kilkuset wściekłych rybakach.
Jesteśmy w mniejszości.
Ale już niedługo.
- Co to znaczy? - To znaczy, panie Baggins,
że nie powinieneś nigdy lekceważyć krasnoludów.
Odzyskaliśmy Erebor.
Teraz go obronimy.
Nic nam nie da.
Szkoda.
Ale próbowałeś.
Nie rozumiem.
Dlaczego?
Dlaczego ryzykuje wojnę?
Negocjacje z nimi nie mają sensu.
Rozumieją tylko jedno.
Zaatakujemy o świcie.
Jesteś z nami?
Panie Baggins?
Podejdź.
Będzie ci to potrzebne.
Załóż to.
Została zrobiona z czystego srebra.
Mithril.
Tak nazywali to moi przodkowie.
Żadne ostrze go nie przebije.
Wyglądam dziwnie. Nie jestem wojownikiem, tylko hobbitem.
To podarunek.
Dowód naszej przyjaźni.
Ciężko teraz o przyjaciół.
Byłem zaślepiony.
Teraz zaczynam dostrzegać.
Zostałem zdradzony.
Zdradzony?
Arcyklejnot.
Jeden z nich go zabrał.
Jeden z nich mnie zdradził.
Thorinie.
Wyprawa dobiegła końca.
- Odbiłeś Górę. Czy to za mało? - Zdradził mnie jeden z moich.
Złożyłeś obietnicę ludziom z Miasta nad Jeziorem.
Czy te skarby są warte więcej niż twój honor?
Nasz honor? Thorinie, też tam byłem i dałem swoje słowo.
Za co ci dziękuję.
To było szlachetne,
ale skarby z Góry nie należą do ludzi z Miasta nad Jeziorem.
To złoto...
jest nasze...
i tylko nasze.
Klnę się na życie,
że nie oddam
ani jednej monety.
Ani
jednej
monety.
Gundabad.
Co jest za nim?
Stary wróg.
Starożytne królestwo Angmaru.
Była tu kiedyś twierdza.
Mieli wielką zbrojownię,
w której wykuwali broń.
Światło, widziałam kogoś.
Pójdziemy pod osłoną nocy.
To miejsce jest złe, Tauriel.
Nasz lud kiedyś toczył tu wojnę.
Zginęła tu moja matka.
Mój ojciec o tym nie mówi.
Nie ma jej grobu.
Żadnego wspomnienia.
Niczego.
Uwaga! Przepuśćcie mnie!
Z drogi!
Nie, nie, nie!
Ty!
W spiczastej czapce!
Tak, ty.
Nie chcemy tu włóczęgów, żebraków i podobnych tobie.
Mamy wystarczająco kłopotów i bez takich jak ty.
Zmykaj stąd, wraz ze swoim koniem.
Kto tu rządzi?
A kto pyta?
Musicie zaprzestać waszych żałosnych sporów z krasnoludami.
Nadchodzi wojna. Dol Guldur zostało opróżnione.
Jesteście w śmiertelnym niebezpieczeństwie.
- O czym ty mówisz? - Widzę, że niewiele wiesz o czarodziejach.
Są niczym grzmot na niebie, niesiony silnym wiatrem z daleka
i wszczynający bez powodu zamęt.
Ale czasami to tylko zwykła burza.
Nie tym razem.
Armie orków wyruszyły. Zostali stworzeni do walki.
Nasz nieprzyjaciel zebrał wszystkie siły.
- Dlaczego mieliby to robić? - Ponieważ ich zmusiliśmy.
Pomogliśmy Thorinowi Dębowej Tarczy odzyskać ich ojczyznę.
Krasnoludy miały nigdy nie dotrzeć do Ereboru.
Azog Plugawiec miał ich zabić.
Ich Władca pragnie przejąć Górę.
Nie tylko dla bogactw, ale także dla jej strategicznego położenia.
To brama do odzyskania ziem Angmaru na północy.
Jeśli to upadłe królestwo powstanie ponownie,
to upadnie Rivendell, Lothlorien, Shire, a nawet Gondor.
Ta armia orków, o której mówisz, Mithrandirze.
Gdzie ona jest?
Nasza armia zajmie pozycje przed świtem.
Atak będzie szybki i zabójczy.
Głupcy!
Zapomnieli, co żyje pod ich ziemiami.
Zapomnieli o wielkich Ziemożercach.
Jeśli mamy iść, zróbmy to teraz.
Zbierają się.
- Nietoperze są tu z jednego powodu. - Z jakiego?
Wojny.
Musimy ostrzec pozostałych.
Oby nie było za późno. Szybko!
Od kiedy moje rady znaczą tak niewiele?
O co mnie posądzasz?
Chcesz uratować swoich krasnoludzkich przyjacieli.
Podziwiam twoją lojalność wobec nich.
Ale to nie zmieni moich zamiarów.
Ty to zacząłeś, Mithrandirze.
Wybacz mi, ale zamierzam to dokończyć.
Łucznicy na pozycjach?
- Tak, mój panie. - Wydaj rozkaz.
Jeśli zobaczysz jakikolwiek ruch na Górze, zabij.
Czas krasnoludów minął.
Łuczniku, zgadzasz się z tym?
Czy złoto jest dla ciebie tak ważne?
- Okupisz je krwią krasnoludów? - Nie dojdzie do tego.
- To bitwa, której nie wygrają. - To ich nie powstrzyma.
Sądzisz, że się poddadzą? Nie, będą walczyć do końca.
Bilbo Baggins.
Jeśli się nie mylę, to ten niziołek, który ukradł klucz do podziemi
z pod nosa moich strażników.
Tak.
Przepraszam za to.
Przyszedłem,
aby dać wam to.
Serce Góry.
Królewski klejnot.
Warty królewskiego okupu.
- Skąd go masz? - To moja 1/14 skarbu.
- Czemu to robisz? Nie jesteś nam dłużny. - Nie robię tego dla was.
Wiem, że krasnoludy potrafią być zawzięte.
Uparte jak osioł, podejrzliwe i skryte
i nie mają w ogóle manier, ale są też odważne, życzliwe.
I bezgranicznie lojalne.
Trochę z nimi pobyłem i chciałbym je ocalić, jeśli mogę.
Ale Thorin ceni ten kamień ponad wszystko.
W zamian za niego da wam, co obiecał.
I nie dojdzie do wojny.
- Odpocznij. Rano musisz wyjechać. - Co?
- Odjechać jak najdalej stąd. - Nie wyjadę.
Wybrałeś mnie jako 14 osobę. Nie porzucę mojej kompanii.
Już nie ma żadnej kompanii.
Nie wiem, co zrobi ci Thorin, kiedy się dowie, co zrobiłeś.
- Nie boję się Thorina. - A powinieneś.
Nie lekceważ zła kryjącego się w tym złocie.
Smaug myślał tylko o tym złocie.
Smocza choroba dosięga każdego, kto zbliży się do Góry.
Prawie każdego.
Ty, znajdź temu hobbitowi posłanie.
I napełnij jego brzuch ciepłą strawą.
Zasłużył na to.
Miej na niego oko.
Jeśli spróbuje odejść, powiadom mnie.
Dalej.
Pobudka, hobbicie. Pora... wstawać.
Następną dostaniesz między oczy.
Przyjechaliśmy ci powiedzieć,
że dostaliśmy ofertę spłaty waszego długu.
Przyjmujemy ją.
Jaką ofertę?
Nic wam nie dałem.
Nic nie macie.
Mamy to.
Mają Arcyklejnot.
Złodzieje!
Jak zdobyliście dziedzictwo naszego rodu?
Kamień należy do króla.
Może go dostać.
Jeśli tego zechcemy.
Ale najpierw musi dotrzymać słowa.
Mają nas za głupców.
To podstęp.
Plugawe kłamstwo.
Arcyklejnot jest w tej Górze!
- To sztuczka! - To nie jest sztuczka.
Kamień jest prawdziwy.
Ja im go dałem.
Ty?
Wziąłem go jako 1/14 mojego skarbu.
Okradłeś mnie.
Okradłem? Nie. Jestem włamywaczem, ale uczciwym.
Jestem gotów odstąpić od pozostałych roszczeń.
Pozostałych roszczeń?
Twoich roszczeń?
Nie masz prawa do żadnych roszczeń, ty nędzny szczurze!
Zamierzałem ci go oddać.
- Wielokrotnie, ale... - Ale co, złodzieju?
Zmieniłeś się, Thorinie.
Krasnolud, którego poznałem w Bag End, dotrzymałby danego słowa.
Nigdy by nie powątpiewał w lojalność swoich krewniaków.
Nie mów mi o lojalności!
Zrzucić go z murów!
Nie słyszeliście?
Sam to zrobię.
Bądź przeklęty!
A także czarodziej, który zaciągnął cię do nas!
Jeśli nie chcesz mojego włamywacza, to proszę, nie krzywdź go.
Oddaj go mi.
Nie dajesz dobrego przykładu
jako Król pod Górą, nieprawdaż?
Thorinie, synu Thraina.
Nigdy więcej nie będę bratał się z czarodziejami!
I szczurami z Shire.
Dogadamy się?
Zwrócimy Arcyklejnot, za to, co nam obiecałeś.
Daj nam odpowiedź.
Chcesz pokoju?
Czy wojny?
Wybieram wojnę.
Żelazna Stopa.
Kto to?
- Nie wygląda na zadowolonego. - To Dain, władca Żelaznych Wzgórz.
- Kuzyn Thorina. - Są podobni?
Z ich dwojga, Thorina uważałem za rozsądniejszego.
Dzień dobry, jak się macie?
Mam maleńką propozycję, jeśli zechcecie mnie wysłuchać przez chwilę.
Może zechcecie
wynieść się stąd?!
- Wszyscy! - Natychmiast!
Zostańcie!
Spokojnie, władco Dain.
Gandalf Szary.
Powiedz tej hołocie, żeby odeszła,
albo nasączę ziemię ich krwią.
Nie ma potrzeby do wojny pomiędzy krasnoludami, ludźmi i elfami.
Legion orków maszeruje na Górę.
- Powstrzymaj swoją armię, Dain. - Nie ustąpię przed żadnym elfem.
A na pewno nie przed tym podstępnym, leśnym duszkiem.
Pragnie zguby mojego ludu.
Jeśli zdecyduje się stanąć pomiędzy mną, a moimi krewniakami,
to rozłupię mu tą jego piękną główkę!
Zobaczymy, czy wtedy będziesz się tak uśmiechał.
- Oszalał, tak jak jego kuzyn. - Słyszycie to?
Do boju! Pokażmy draniom, na co nas stać!
Ziemiożercy.
Dajcie spokój.
Naprzód, moje armie!
Atakują nas piekielne hordy!
Do boju, synowie Durina!
Idę za mur. Kto idzie ze mną?
- Dalej, idziemy. - Zostańcie.
- Nic nie zrobimy? - Powiedziałem, zostańcie!
Elfy nie będą walczyć?
Thranduilu, to szaleństwo!
Atakować!
Gandalfie? Na pewno możemy tu stać?
Wyślijcie bestie!
Nie mogą walczyć na dwóch frontach...
Pora na nasz ruch.
Atakujcie miasto!
Azog.
Próbuje nas rozdzielić.
Wszyscy z powrotem do Dal, szybko!
Do miasta! Bilbo, tędy!
Sigrid!
Tilda!
Moje dzieci. Gdzie są moje dzieci?
Widziałam jak biegły na Stary Rynek!
Rynek?
Gdzie one są? Tilda! Sigrid!
Bardzie, orkowie atakują groblę.
Weź łuczników na wschodni mur. Zatrzymajcie ich jak najdłużej!
Łucznicy, za mną!
Orkowie wdarli się na Kamienną Ulicę! Rynek jest opanowany!
Reszta was, za mną!
Do ataku! Naprzód! Na śmierć!
- Tato! - Tilda! - Tutaj!
Bain, Sigrid, na ziemię!
Posłuchajcie.
Zabierzcie kobiety i dzieci do Wielkiej Sali i zabarykadujcie drzwi.
Rozumiecie?
- Nie wychodźcie pod żadnym pozorem. - Chcemy zostać z tobą!
Okażcie szacunek ojcu.
- Zostaw to mi, panie. Słyszeliście? Do Wielkiej Sali. - Alfridzie?
Tylko kobiety i dzieci. Mężczyźni muszą walczyć.
- Masz wrócić. - Będą bezpieczne, panie.
Mój miecz jest na twój rozkaz.
Wstawać!
- Zaopiekuj się nimi. - Dobrze.
Szybciej, babciu.
Do Wielkiej Sali.
Z drogi!
Nie zostawiajcie kaleki!
Nie utrzymają miasta.
Krasnoludy już długo nie wytrzymają.
Ty draniu!
Thorin!
Gdzie jest Thorin?
Potrzebujemy go, gdzie jest?
Niech te ziemie spłyną krwią!
Wybić ich wszystkich!
Wycofać się!
Od kiedy porzucamy swoich ludzi?
Thorinie, oni tam umierają.
Pod salami tej Góry są inne sale.
Możemy się tam schronić.
Będziemy bezpieczni. Tak.
Tak.
To jest to.
Musimy przenieść złoto głębiej. W bezpieczne miejsce.
Nie słyszałeś mnie? Dain jest otoczony. Zabiją go, Thorinie.
Wielu ginie w wojnach.
Życie jest tanie.
A skarbu takiego jak ten nie da się przeliczyć na poległych.
Jest wart całej krwi, którą za niego przelejemy.
Siedzisz tu w tych rozległych halach, z koroną na głowie,
a upadłeś jak nigdy dotąd.
Nie mów do mnie,
jakbym był jakimś podrzędnym krasnoludem.
Jakbym ciągle był...
Thorinem Dębową Tarczą.
- Jestem twoim królem! - Zawsze nim byłeś.
Powinieneś to wiedzieć.
Czy nie widzisz, kim się stałeś?
Idź.
Wynoś się.
Zanim cię zabiję.
Siedzisz tu, z koroną na głowie.
Upadłeś jak nigdy dotąd.
A skarbu takiego jak ten nie da się przeliczyć liczbą poległych.
Choroba ciąży nad tymi skarbami.
Zaślepiona ambicja Króla Góry.
Jestem twoim królem!
Złoto jest nasze.
Tylko nasze.
Nie oddam...
ani jednej monety.
- Widzisz tylko siebie! - Jakbym był jakimś podrzędnym krasnoludem.
Thorinem Dębową Tarczą.
Doprowadziła do szaleństwa twojego dziada.
- Dębowa Tarcza. - To jest Thorin.
Syn Thraina, syna Throra.
Nie jestem jak mój dziad.
Jesteś spadkobiercą Tronu Durina.
Oni tam umierają.
Odzyskaj Erebor.
Dain jest otoczony.
Odzyskaj swoją ojczyznę.
- Zmieniłeś się, Thorinie. - Nie jestem jak mój dziad.
Czy te skarby są warte więcej niż twój honor?
Nie jestem jak mój dziad.
Ten skarb będzie twoją zgubą.
Wycofać się!
Wycofać się do Góry!
Wycofać się!
Nadszedł ich koniec.
Przygotować się do ostatecznego ataku!
Nie będę się chował
za kamiennymi ścianami, gdy inni walczą za nas!
Nie tak postępujemy, Thorinie.
Nie.
Nie tak.
Jesteśmy synami Durina.
A lud Durina nie unika walki.
Nie mam prawa prosić o to żadnego z was.
Czy pójdziecie ze mną
ten ostatni raz?
Jeszcze nie, poczekajcie.
Atakować, teraz!
Thorin.
Za króla!
Do ataku!
Krasnoludy...
Nacierają.
Idą za swoim królem.
Każdy, kto może jeszcze walczyć, za mną!
Walczymy, jak nasi mężowie na śmierć i życie.
- Idę z tobą. - Weźcie broń!
- Chodź z nami. - Nie.
- Zostawcie staruszkę. - Nie bój się.
Odczep się!
Alfridzie Lickspittle, jesteś tchórzem.
Tchórzem? Nie każdy mężczyzna założyłby gorset.
Nie jesteś mężczyzną, tylko łasicą.
Dain!
Thorinie.
Wytrzymaj! Już idę!
Witaj, kuzynie.
Co ci tyle zajęło?
Jest ich za dużo, Thorinie.
Ufam, że masz plan.
Tak.
Zabijemy ich przywódcę.
Azoga.
Zabiję to brudne ścierwo.
Prowadź!
Może jeszcze przeżyjemy.
Gandalfie!
To Thorin.
Fili, Kili oraz Dwalin.
Wziął najlepszych wojowników.
Do czego?
Chce odciąć głowę żmii.
Gandalfie!
Legolas.
- Legolas Zielony Liść. - Jest druga armia. - Co?
- Bolg prowadzi orków z Gundabadu. Już prawie tu są. - Z Gundabadu?
O to im chodziło od początku.
Azog odciąga naszą uwagę, a potem Bolg zaatakuje od północy.
Od północy? A gdzie jest północ?
Krucze Wzgórze.
Krucze Wzgórze? Tam jest Thorin.
Fili i Kili też tam są.
Gdzie on jest?
Nikogo nie ma.
Myślisz, że Azog uciekł?
Nie sądzę.
Fili.
Weź swojego brata i sprawdźcie wieże.
Trzymajcie się nisko i bądźcie ostrożni.
Jeśli coś zauważycie, wracajcie, nie atakujcie, rozumiecie?
Mamy towarzystwo. Goblińscy najemnicy.
- Nie więcej niż setka. - Zajmiemy się nimi. Idźcie!
Chodźcie!
Zwołaj wojsko.
Mój panie, poślij swoje wojsko na Krucze Wzgórze.
Krasnoludy nie mają szans, musimy ostrzec Thorina.
Nie zrobię tego.
Przelałem dość elfickiej krwi w obronie tej przeklętej ziemi.
- Koniec z tym. - Thranduilu.
Ja pójdę.
Nie bądź śmieszny. Nie uda ci się.
Dlaczego?
Ponieważ cię zobaczą i zabiją.
Nieprawda.
Nie zobaczą mnie.
To absolutnie wykluczone.
Nie pozwolę ci.
Nie proszę cię o pozwolenie, Gandalfie.
Ani kroku dalej.
Nie odejdziesz.
Nie tym razem.
Zejdź mi z drogi.
Krasnoludy zostaną zabite.
Tak, zginą.
Dzisiaj.
Jutro.
Za rok czy za sto lat.
Co to za różnica?
To śmiertelnicy.
Myślisz, że twoje życie jest warte więcej niż ich?
Gdy nie ma w nim miłości?
Ponieważ nikt cię nie kocha.
Co ty wiesz o miłości?
Nic.
To, co czujesz do tego krasnoluda nie jest prawdziwe.
Myślisz, że to miłość?
Jesteś gotowa za nią zginąć?
Jeśli chcesz ją skrzywdzić,
to będziesz musiał mnie zabić.
Pójdę z tobą.
Wstawaj.
Odczep się ode mnie. Nie będziesz mi rozkazywał.
Ludzie ci zaufali. Słuchają ciebie.
Posada władcy czekała na ciebie.
A ty ją odrzuciłeś.
Dla czego?
Alfridzie.
Widać ci halkę.
Zostań tutaj. Przeszukaj niższe poziomy.
Ja się tym zajmę.
Gdzie ten plugawy ork?
Thorinie.
Bilbo.
Musicie stąd odejść. Azog prowadzi drugą armię z północy.
Wieża będzie otoczona, bez możliwości ucieczki.
Jesteśmy tak blisko, ten plugawy ork gdzieś tu jest.
- Nie odpuszczajmy. - Nie.
O to mu chodziło. Chciał nas tu zwabić.
To pułapka.
- Niech Fili i Kili się wycofają. - Jesteś tego pewien? - Zrób to.
Przeżyjemy, by walczyć dalej.
Nie...
Ten umrze pierwszy.
Następnie jego brat.
A potem ty, Dębowa Tarczo.
- Umrzesz ostatni. - Nie.
Uciekajcie!
Tutaj zakończę twoje dziedzictwo.
Nie!
Kili!
Thorinie!
Thorinie, nie.
Zabić ich wszystkich!
Nie.
Kili.
Zabiję cię!
Skończcie z nim!
Kili!
Tauriel!
Kili.
Tauriel.
Nadlatują orły.
- Bilbo. - Nie ruszaj się. Leż spokojnie.
Cieszę się, że tu jesteś.
Chcę się z tobą pożegnać jak przyjaciel.
Nie umrzesz, Thorinie.
Będziesz żył.
Chciałbym cofnąć moje słowa, które powiedziałem przy bramie.
Zrobiłeś to, co powinien zrobić prawdziwy przyjaciel.
Wybacz mi.
Byłem zaślepiony.
Tak mi przykro,
że naraziłem ciebie na tyle niebezpieczeństw.
Nie, cieszę się, że mogłem je z tobą przeżyć, Thorinie.
Każdą z nich.
To o wiele więcej niż zasłużył jakikolwiek Baggins.
Żegnaj,
panie włamywaczu.
Wracaj do swoich ksiąg i bujanego fotela.
Zasadź drzewo
i patrz jak rośnie.
Gdyby więcej osób
ceniło swój dom
ponad złoto,
ten świat byłby lepszym miejscem.
Nie, nie, nie, Thorinie. Nawet o tym nie myśl...
Thorinie, wytrzymaj. Wytrzymaj, proszę.
Są tu orły.
Orły tu lecą.
Thorinie.
Nie mogę wrócić.
Gdzie pójdziesz?
Nie wiem.
Udaj się na północ.
Odszukaj Dunedainów.
Wśród nich jest młody Strażnik. Powinieneś go poznać.
Jego ojciec Arathorn był dobrym człowiekiem.
A jego syn może wyrosnąć na kogoś wielkiego.
Jak go zwą?
Jest tam znany jako Obieżyświat.
Jego prawdziwe imię musisz odkryć sam.
Legolasie.
Twoja matka cię kochała.
Bardziej niż kogokolwiek.
Bardziej niż życie.
Chcę go pochować.
Dobrze.
Jeśli to jest miłość, to jej nie chcę.
Uwolnij mnie od niej.
Proszę.
Czemu tak boli?
Bo była prawdziwa.
Wieczorem będzie wielka uczta.
Będą śpiewane pieśni, opowiadane historie.
A Thorin Dębowa Tarcza przejdzie do legendy.
Balinie, wiem że chcecie go uhonorować, ale dla mnie był kimś więcej.
Był...
Dla mnie
był...
Wymknę się po cichu. Pożegnaj pozostałych ode mnie.
Możesz im to sam powiedzieć.
Gdybyście kiedyś byli w Bag End...
to podwieczorek jest o 16:00.
Jedzenia nam starczy.
Jesteście zawsze mile widziani.
I nie musicie pukać.
Granica Shire.
Tu się musimy rozstać.
Szkoda.
Dobrze było mieć czarodzieja obok siebie.
Chyba przynoszą szczęście.
Chyba nie sądzisz, że te wszystkie przygody
i ucieczki, były spowodowane dzięki szczęściu?
Magicznych pierścieni nie można używać lekkomyślnie, Bilbo.
Nie rób ze mnie głupca, wiem, że go znalazłeś w tunelach u Goblinów
i od tej pory miałem cię na oku.
To dobrze.
Żegnaj, Gandalfie.
Żegnaj.
Nie musisz się obawiać o ten pierścień.
Wypadł mi z kieszeni podczas bitwy. Zgubiłem go.
Jesteś porządną osobą, panie Baggins.
Polubiłem cię.
Ale jesteś tylko małą istotą
w ogromnym świecie.
Czekajcie, to toaletka mojej matki.
A to moje krzesło z kuchni.
Odłóż tą pufę.
Co się tu dzieje?
Witam, panie Bilbo.
- Nie powinno cię tu być. - Co masz na myśli?
Uznano pana za zmarłego.
Nie umarłem.
Zaraz to udowodnię.
Nie jestem pewien czy to możliwe, panie Bilbo.
21. Ktoś przebije 21? Ktoś chętny?
AUKCJA
Sprzedano pani Bolder. Coś na oparcie jej tłustych nóg.
Kto jest chętny na to?
To nie jest żadna krasnoludzka podróbka.
Stop!
Stop! Doszło do pomyłki!
- Kim jesteś? - Jak to kim?
Dobrze wiesz, kim jestem, Lobelio Sackwille Baggins.
To jest mój dom, a to są moje łyżki, dziękuję.
To jest niemożliwe. Od twojego zniknięcia upłynęło ponad 13 miesięcy.
Jeśli jesteś naprawdę Bilbo Baggins i nie umarłeś,
to możesz to udowodnić?
Co?
Masz jakiś dokument ze swoim nazwiskiem.
Dobrze, dobrze.
To kontrakt zatrudniający mnie jako włamy...
Mniejsza o to.
Tutaj, mój podpis.
Zdaje się, że wszystko się zgadza.
Tak, bez wątpliwości.
Kim jest ten człowiek, któremu zaoferowałeś swoje usługi?
Thorin Dębowa Tarcza?
Był...
Był moim przyjacielem.
Nie, dziękuję!
Nie chcemy więcej gości, sympatyków czy też dalekich krewnych.
A starych przyjaciół?
Gandalf?
- Bilbo Baggins. - Mój drogi Gandalf!
Dobrze cię widzieć. 111 lat. Kto by pomyślał?
Dalej, wchodź!
Witam, witam.
Widziałem jak światła gasną na niebie
Słyszałem wśród wiatru ciche westchnienie
A kiedy śnieg pokryje
Ciała mych poległych braci
Pożegnam się ostatni raz
Noc już zapada
Tak kończy się ten dzień
Droga mnie wzywa
Usłucham głosu jej
Przez wzgórza i przez lasy
Przez krainy, w których nigdy nie gościło światło
Przez srebrne strumienie
Co biegną do morza
W cieniu chmur i w blasku gwiazd
W śniegu zimowego poranka
Ku ścieżkom, co wiodą do domu
Wreszcie się zwrócę
Lecz dokąd te ścieżki zaprowadzą mnie
Nie umiem powiedzieć
Przeszliśmy całą tę drogę, lecz teraz nadchodzi ten dzień
By pożegnać się
W wielu miejscach byłem
Wiele smutku zobaczyłem
Lecz nie żałuję, ani nie zapomnę
Tych wszystkich, z którymi tę drogę przebyłem
Noc już zapada
Tak kończy się ten dzień
Droga mnie wzywa
Usłucham głosu jej
Przez wzgórza i przez lasy
Przez krainy, w których nigdy nie gościło światło
Przez srebrne strumienie
Co biegną do morza
Trzymając się tych wspomnień
Z twoim błogosławieństwem wyruszę
Ku ścieżkom, co wiodą do domu
Wreszcie się zwrócę
Lecz dokąd te ścieżki zaprowadzą mnie
Nie umiem powiedzieć
Przeszliśmy całą tę drogę, lecz teraz nadchodzi ten dzień
By pożegnać się
Żegnam was wszystkich
Bardzo czule
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.