WŁADCA PIERŚCIENI
Sméagolu! Złapałem coś!
Złapałem rybę, Sméag. Sméagol!
Wyciągnij ją. Śmiało!
Déagol!
Déagol?
Daj mi to, mój drogi.
Dlaczego?
Ponieważ dziś mam urodziny i chcę go na prezent.
Mój skarb.
Przeklęli nas.
Morderca.
Nazwali mordercą.
Przeklęli nas i wygnali.
Gollum.
Wiele łez wylaliśmy, mój skarbie.
Płakaliśmy w osamotnieniu.
Zimna woda. Chłodzi nam stopy.
Chcieliśmy jedynie złowić rybkę,
tak cudownie soczystą...
Zapomnieliśmy już, jak smakuje chleb,
jak szumią drzewa,
jak łagodny potrafi być wiatr.
Nie pamiętamy nawet własnego imienia.
Mój ssskarbie...
Obudźcie się!
Wstawajcie, śpiochy. Musimy iść.
I to natychmiast.
Udało się panu zasnąć, panie Frodo?
A ja spałem aż za długo.
Pewnie już późno.
Nie.
Może to i dziwne, ale nie ma jeszcze południa.
To dni robią się coraz ciemniejsze.
Chodźcie już!
Musimy iść! Nie ma czasu!
Ruszymy, jak tylko pan Frodo się posili.
Nie ma czasu do stracenia, głuptasie!
Proszę.
A ty?
Nie jestem głodny. Nie mam nawet ochoty na lembasy.
Samie.
Powiem wprost. Nie zostało nam ich za dużo.
Musimy uważać, żeby nam się za szybko nie skończyły.
Musi pan coś zjeść, panie Frodo.
Wydzieliłem porcje. Powinno wystarczyć.
Na co?
Na powrót do domu.
Chodźcie, hobbity.
Jesteśmy już blisko. Blisko Mordoru.
Tu nie jest bezpiecznie. Szybciej.
POWRÓT KRÓLA Tłumaczenie: Melinea & Timmy
Korekta: TCHOR, drooido, djkrogoth, neo1989, Igloo666
Dobre.
Zdecydowanie pochodzi z Shire.
Liście z Longbottom.
Czuję się, jakbym był w gospodzie pod Zielonym Smokiem.
- Tak, pod Zielonym Smokiem. - Z kuflem piwa w ręce.
Po ciężkim dniu pracy.
Tylko że ty nigdy ciężko nie pracowałeś.
Witajcie, dostojni panowie, w Isengardzie!
O łajdaki! Gonimy za wami przez pół świata,
a wy tu sobie ucztujecie... i ćmicie fajki!
Siedzimy sobie na polu chwały,
kontemplując zasłużoną zdobycz.
Szczególnie polecamy soloną wieprzowinę.
Soloną wieprzowinę?
- Hobbici. - Jesteśmy tu z rozkazu Drzewca,
który objął dowództwo nad Isengardem.
Młody mistrzu Gandalfie. Cieszę się, że przyjechałeś.
Z wodą, lasem, z korzeniami i kamieniem dam sobie radę sam.
Tu jednak trzeba uporać się z czarodziejem,
uwięzionym w wieży.
- Ukaż się. - Bądźcie ostrożni.
Saruman jest niebezpieczny nawet po klęsce.
Skróćmy go o głowę i miejmy to już za sobą.
Nie.
Potrzebujemy go żywego.
Potrzebujemy jego wiedzy.
Walczyłeś w wielu wojnach, uśmiercając wielu mężów, królu Théodenie,
następnie zawierając sojusze.
Czyż nie moglibyśmy się naradzić jak niegdyś, stary przyjacielu?
Czyż nie moglibyśmy zawrzeć pokoju?
Zawrzemy pokój...
Zawrzemy pokój,
gdy odpowiesz za spalenie Zachodniej Bruzdy
i za dzieci, które leżą tam martwe!
Zawrzemy pokój, kiedy żołnierze, których ciała
zostały zbezczeszczone nawet po śmierci,
leżąc pod bramą Rogatego Grodu, zostaną pomszczeni!
Gdy zawiśniesz na szubienicy, będąc rozrywką dla własnych wron,
wtedy zawrzemy pokój.
Szubienice i wrony?
Brednie starego ramola!
A czego ty chcesz, Gandalfie Szary?
Niech zgadnę... klucz do Orthanku,
a może nawet kluczy do samej twierdzy Barad-Dur,
razem z koronami Siedmiu Królów i różdżkami Pięciu Czarodziejów?!
Twoja zdrada pochłonęła już wiele istnień,
wciąż ważą się losy kolejnych tysięcy.
Mógłbyś ich ocalić, Sarumanie. Miałeś wgląd w zamysły Nieprzyjaciela.
A więc przyszedłeś tu po wieści?
Mam coś dla ciebie.
Coś się jątrzy w sercu Śródziemia.
Coś czego nie byłeś w stanie dostrzec.
Lecz Wielkie Oko to widziało.
Nawet teraz wykorzystuje swoją przewagę.
Jego atak nastąpi szybko.
Wszyscy zginiecie.
Ale ty to wiesz, prawda, Gandalfie?
Nie myślisz chyba, że ten Strażnik zasiądzie kiedyś na tronie Gondoru?
Ten wygnaniec, który wypełznął z mroku, nigdy nie będzie koronowany.
Gandalf bez wahania poświęci tych, którzy są mu bliscy,
tych których twierdzi, że kocha.
Powiedz mi, jakie słowa otuchy wlałeś w serce niziołka,
zanim posłałeś go na pewną zgubę?
Ścieżka, którą go posłałeś, prowadzi jedynie do śmierci.
Dość się nasłuchałem!
Zastrzel go, przeszyj mu gębę strzałą!
Nie!
Zejdź, Sarumanie,
- a życie będzie ci oszczędzone. - Nie chcę twojej litości i łaski!
Nic mi po nich!
Sarumanie! Twoja różdżka jest złamana!
Grímo! Nie musisz za nim podążać!
Nie zawsze byłeś taki jak teraz!
Kiedyś byłeś mężem Rohanu!
- Zejdź. - Mężem Rohanu?
Czymże jest dom Rohirrimów,
jeśli nie pokrytą strzechą stodołą, pełną pijanych, cuchnących zbójów,
których bachory tarzają się na ziemi wespół z psami?
Zwycięstwo pod Helmowym Jarem nie należy się tobie, Théodenie, mistrzu koni!
Jesteś poślednim synem mężniejszych przodków.
Grímo, zejdź do mnie.
- Uwolnij się spod jego władzy! - On nigdy nie będzie wolny.
- Nie. - Na kolana, parszywy psie!
Sarumanie! Miałeś wgląd w zamysły Nieprzyjaciela.
Powiedz nam, co wiesz.
Wycofaj swoją straż, a ja ci powiem, gdzie dokonacie swego żywota.
Nie będę niczyim więźniem!
Powiadom naszych sprzymierzeńców
we wszystkich krańcach Śródziemia, które wciąż są jeszcze wolne.
Wróg idzie na nas. Musimy wiedzieć, gdzie uderzy.
Plugastwo Sarumana spłynęło wraz z rzeką.
Drzewa będą mogły powrócić w te strony.
Młode drzewka.
- Dzikie drzewa. - Pippin!
Na świętą korę!
Peregrinie Tuku!
Daj mi to, młodzieńcze.
No już!
Tej nocy wspominamy tych, którzy przelali krew w obronie tego kraju.
Cześć chwalebnie poległym!
Cześć im!
Bez przerw.
- Bez rozlewania. - I zwracania.
A więc to taki konkurs na picie?
Kto się ostatni utrzyma na nogach, wygrywa!
- Za co wypijemy? - Wypijmy za zwycięstwo!
Za zwycięstwo!
Twoje zdrowie, Aragornie. (Westu Aragorn hál.)
Cieszę się wraz z tobą. To prawy człowiek.
Obaj jesteście prawymi ludźmi.
Jednak to nie Théoden z Rohanu poprowadził nasz lud do zwycięstwa.
Nie przejmuj się mną. Jesteś jeszcze młoda.
A ten wieczór należy do ciebie.
Dawaj.
Krasnoludy wirują mi przed oczami z włochatymi kobietkami.
Czuję coś.
Nieznaczne mrowienie w palcach.
Chyba trunek zaczyna na mnie działać.
A co wam mówiłem? On nie ma głowy do picia!
Koniec gry.
Możesz szukać wszerz i wzdłuż Chociaż siły nie masz już
Bo nie znajdziesz nigdzie nic lepszego Od naszego korzennego
Możesz inne trunki pić Choćby i przez cały rok
Lecz jedyny gardła godny smak...
Pippin!
Lecz jedyny gardła godny smak Poda ci Zielony Smok
Dziękuję! Byłem pierwszy!
- Żadnych wieści o Frodzie? - Kompletnie nic.
Mamy jeszcze czas.
Z każdym dniem Frodo zbliża się do Mordoru.
Możemy być tego pewni?
A co ci podpowiada serce?
Frodo żyje.
Tak.
Żyje.
To zbyt ryzykowne.
Złodzieje. Ukradli go nam.
Zabij ich. Zabij ich obu!
Cicho! Nie mogą się obudzić.
Jesteśmy już tak blisko.
Ale on wie!
On wie!
Podejrzewa nas!
Co powiesz, mój drogi skarbie?
Czyżby Sméagol chciał się wycofać?
Ależ skąd.
Nigdy! Sméagol nienawidzi wstrętnych hobbitów.
Sméagol pragnie zobaczyć ich martwych.
I tak się stanie.
Sméagol raz już to zrobił. Może to zrobić ponownie.
Jest nasz!
Tylko nasz!
Musimy dostać skarb. Musimy go odzyskać!
Cierpliwości, mój drogi.
Wpierw musimy zaprowadzić ich do niej.
Doprowadzimy ich do Krętych Schodów.
Tak, do schodów. A potem?
Schodami wysoko, wysoko do góry,
aż dotrzemy do tunelu.
I kiedy wejdą do środka, nie będzie już drogi powrotnej.
Zawsze jest głodna. Musi się nieustannie żywić.
Myśli tylko o jedzeniu. Trafiają się jej tylko paskudni orkowie.
Orkowie nie smakują najlepiej, prawda, skarbie?
Nie.
Orkowie wcale nie mają smaku.
Ona pragnie słodszego mięsa. Hobbickiego.
A kiedy zostaną po nich same kości i ubrania,
odzyskamy go.
I zabiorę go dla siebie!
- Dla nas. - Tak, tak, dla nas.
Gollum. Gollum.
Skarb będzie nasz, gdy hobbity będą martwe!
Ty zdradziecka ropucho!
- Nie! Nie! Panie! - Samie! Zostaw go!
Słyszałem, co mówił! Chce nas zamordować!
Nigdy! Sméagol nie skrzywdziłby muchy!
Wstrętny, gruby hobbit, nienawidzi Sméagola
i wymyśla straszliwe kłamstwa.
Ty nędzna, mała pokrako! Już ja ci pokażę!
Sam!
Sam jesteś kłamcą!
- Bez niego nie damy rady! - Nie dbam o to, panie Frodo.
- Nie dam mu nas zabić! - Nie odeślę go.
Nie widzi pan tego? On jest podły.
Sami nie damy rady. Potrzebujemy przewodnika.
Musisz mi zaufać.
Ufam panu, panie Frodo.
Wiem, Samie.
Zdaj się na mnie. Chodź, Sméagolu.
Która godzina?
Jeszcze nie świta.
Śniłam o wielkiej fali,
pełzającej po zielonych krainach i wspinającej się na wzgórza.
Stałam na krawędzi klifu.
Panowała kompletna ciemność w otchłani pod mymi stopami.
Światło rozbłysło za mną, ale nie mogłam się odwrócić.
Mogłam jedynie stać tam i czekać.
Noc odmienia wiele myśli.
Śpij, Éowino.
Śpij...
dopóki możesz.
Gwiazdy skryły się pod kopułą niebios.
Czuję poruszenie na Wschodzie. Bezsenne, nieopisane zło.
Oko Nieprzyjaciela porusza się.
Co robisz?
Pippin!
Pippin?
Pippin.
- Oszalałeś? - Chcę tylko rzucić okiem.
- Ten jeden, jedyny raz. - Odłóż to.
Pippin.
Nie!
Pippin.
On tu jest.
Widzę cię.
Pippin!
Jeden, by wszystkie zgromadzić... (Ash nazg thrakatuluk...)
Na pomoc! Gandalfie!
Niech mu ktoś pomoże!
Pippin!
Głupi Tuku!
Spójrz na mnie.
Gandalfie, wybacz mi.
Spójrz na mnie!
Co widziałeś?
Drzewo.
Widziałem białe drzewo na kamiennym dziedzińcu.
Było martwe.
- Miasto stało w płomieniach. - Widziałeś Minas Tirith?
Ujrzałem...
Ujrzałem Go.
- Ciągle słyszę Jego głos. - Co mu powiedziałeś?
Mów!
Zapytał mnie o moje imię. Nie odpowiedziałem.
Sprawił mi ból.
Co powiedziałeś o Frodzie i Pierścieniu?
Nie dostrzegłem kłamstwa w oczach Pippina.
Głupiec, ale przynajmniej uczciwy.
Nie powiedział Sauronowi o Frodzie ani o Pierścieniu.
I co więcej, szczęśliwym zbiegiem okoliczności,
zobaczył w palantírze część planów Nieprzyjaciela.
Sauron planuje uderzyć na Minas Tirith.
Porażka pod Helmowym Jarem uświadomiła mu jedno.
Potomek Elendila odsłonił swą twarz.
Ludzie są silniejsi niż przypuszczał.
Wciąż jest w nich odwaga i siła, wystarczająca, by rzucić mu wyzwanie.
Sauron obawia się nas.
Nie pozwoli, by ludy Śródziemia zjednoczyły się pod jednym sztandarem.
Prędzej zrówna Minas Tirith z ziemią niż zobaczy powrót króla na tron.
Jeśli wici Gondoru zapłoną, Rohan musi być gotowy do wojny.
Dlaczego mielibyśmy pomóc tym, którzy odmówili tego nam?
Cóż jesteśmy winni Gondorowi?
- Ja pojadę. - Nie!
- Trzeba ich ostrzec. - Tak też się stanie.
Musisz znaleźć inną drogę do Minas Tirith.
Podążaj wzdłuż rzeki i wyglądaj czarnych okrętów.
Musicie zrozumieć jedno.
Nie możemy już odwrócić biegu wydarzeń.
Pojadę do Minas Tirith...
i nie udam się tam sam.
Ze wszystkich wścibskich hobbitów, ty jesteś najgorszy, Peregrinie Tuku.
Ruszże się!
- Dokąd jedziemy? - Dlaczego to zrobiłeś?
Dlaczego zawsze musisz gdzieś zaglądać?
- Nie wiem, to silniejsze ode mnie. - Zawsze byłeś wścibski.
Przecież przeprosiłem.
- Więcej tego nie zrobię. - Nadal nic nie rozumiesz?
Nieprzyjaciel myśli, że to ty masz Pierścień.
Będzie cię szukał, Pip. Dlatego muszą cię stąd zabrać.
A ty jedziesz ze mną?
- Merry? - Chodź.
- Daleko stąd do Minas Tirith? - Trzy dni lotu Nazgula.
Módl się, żebyśmy się na jakiegoś nie natknęli.
To dla ciebie. Żeby podróż była milsza.
Resztka fajkowego ziela.
Wiem, że ci się skończyło. Za dużo palisz, Pip.
Ale niedługo się spotkamy.
- Prawda? - Nie wiem.
Kto wie, jak się losy potoczą.
- Merry. - Pędź, Cienistogrzywy.
- Pokaż, jak szybki jesteś. - Merry!
Merry!
Zawsze za mną podążał. Wszędzie, dokąd się udałem.
Odkąd byliśmy wyrostkami.
Przyprawiałem go o największe kłopoty,
ale zawsze byłem przy nim, by go z nich wyciągnąć.
A teraz odchodzi.
Tak jak Frodo i Sam.
Odkryłem jedną cechę hobbitów. To najbardziej wytrzymały lud.
Raczej najbardziej lekkomyślny. To przecież Tuk.
Zabierz ją najbezpieczniejszą drogą.
W Szarych Przystaniach czeka okręt,
gotów, by zabrać ją za rozległe morze...
w ostatnią podróż Arweny Undómiel.
Nie czeka cię tu nic... prócz śmierci.
Pani Arweno, nie możemy dłużej zwlekać.
Pani!
- Powiedz mi, co ujrzałeś. - Arweno.
Posiadasz dar jasnowidzenia. Co ujrzałeś?
Twoja przyszłość naznaczona jest śmiercią.
Ja widziałam w niej również życie.
Ujrzałeś dziecko. Mojego syna.
Ta przyszłość nie ma już znaczenia.
Dla mnie nie jest jeszcze stracona.
Czasami nie mamy pewności.
A kiedy indziej ją mamy.
Jeśli teraz go opuszczę, nigdy sobie tego nie wybaczę.
Nadszedł czas.
Z popiołów strzelą znów ogniska I mrok rozświetlą błyskawice
Złamany miecz swą moc odzyska...
Król - tułacz wróci na stolicę
Przekuj miecz.
Ojcze. (Ada.)
Twoje dłonie są zimne.
Dar życia Eldarów powoli cię opuszcza.
Taki był mój wybór.
Czy ci się to, ojcze, podoba, czy nie,
wszystkie okręty zdążyły już odpłynąć.
Właśnie wkroczyliśmy do Królestwa Gondoru.
Minas Tirith. Miasto królów.
Z drogi!
To drzewo widziałem.
Gandalfie.
Białe Drzewo Gondoru. Drzewo Królów.
Lord Denethor nie jest jednak królem.
Pełni funkcję Namiestnika pod nieobecność króla.
Teraz posłuchaj mnie uważnie. Denethor jest ojcem Boromira.
Niemądrym byłoby napomknięcie mu o śmierci jego ukochanego syna.
Nie wspominaj też nic o Frodzie ani o Pierścieniu.
Ani o Aragornie.
Najlepiej wcale się nie odzywaj, Peregrinie Tuku.
Witaj Denethorze, synu Ektheliona, władco i Namiestniku Gondoru.
W tych ciężkich czasach przynoszę ci wieści i radę.
Może wyjaśnisz mi to.
Może powiesz mi, dlaczego mój syn nie żyje.
Boromir zginął, ratując mnie i mojego kuzyna.
Poległ, broniąc nas przed licznym oddziałem.
Ofiaruję ci moją skromną służbę, by spłacić swój dług.
Oto mój pierwszy rozkaz.
Powiedz, jak udało ci się uciec, a mój syn zginął?
Był takim wielkim i potężnym mężem.
Nawet potężny mąż może zginąć od jednej strzały.
Boromira przeszyło ich wiele.
Wstawaj.
Panie, będzie jeszcze czas, by opłakiwać śmierć Boromira,
ale nie teraz.
Nadchodzi wojna.
Wróg czai się u bram królestwa. Będąc Namiestnikiem,
dowodzisz obroną tego miasta. Gdzie są armie Gondoru?
Masz wielu sprzymierzeńców. Nie stoczysz tej bitwy sam.
Poślij po Théodena z Rohanu. Każ rozpalić wici.
Wydaje ci się, żeś mądry, Mithrandirze.
Jesteś bardzo przebiegły, lecz mądrości ci brak.
Uważasz, że oczy Białej Wieży są ślepe?
Widziałem więcej, niż ci się wydaje.
Z jednej strony chcesz ochrony przed Mordorem,
z drugiej zaś chcesz pozbawić mnie władzy.
Wiem, kto walczy u boku Théodena z Rohanu.
Doszły mnie słuchy o tym Aragornie, synu Arathorna.
I powiadam ci, nie pochylę głowy przed tym Strażnikiem z Północy,
ostatnim z upadłego rodu, od dawna pozbawionego władzy.
Nie ty będziesz decydować o powrocie prawowitego władcy, Namiestniku.
Gondorem władam ja i tylko ja!
Wychodzimy.
Wszystko pochłonęły próżne ambicje.
Użyłby nawet swego żalu jako zasłony.
To miasto trwa od tysiąca lat.
Teraz upadnie przez kaprys szaleńca.
A Białe Drzewo Królów już nigdy nie zakwitnie.
- Dlaczego oni wciąż go strzegą? - Bo wciąż mają nadzieję.
Słabnącą nadzieję, że kiedyś znów zakwitnie.
Król powróci i miasto będzie takie jak kiedyś,
zanim zaczęło chylić się ku upadkowi.
Porzucono pradawną mądrość, przyniesioną z Zachodu.
Królowie zaczęli budować grobowce okazalsze niż domy żyjących,
wyżej cenili sobie imiona przodków niż imiona własnych synów.
Bezdzietni władcy zasiadali w wiekowych salach, rozmyślając nad heraldyką.
Z wysokich, zimnych wież szukali odpowiedzi w gwiazdach.
I tak ludzie Gondoru podupadli.
Linia królów wygasła.
A Białe Drzewo uschło.
Władzę Gondoru przekazano mniej szlachetnym ludziom.
- Mordor... - Tak, tam właśnie leży.
To miasto zawsze spoczywało w zasięgu cienia.
- Nadchodzi burza. - To nie jest zwyczajna burza.
To wytwór Saurona. Wyziewy, poprzedzające marsz jego wojsk.
Orkowie z Mordoru nie znoszą światła dziennego,
więc przesłania oblicze słońca, by ułatwić im przemarsz na wojnę.
A ta rozpocznie się, kiedy cień Mordoru sięgnie miasta.
Cóż, Minas Tirith...
Imponujące miasto. Dokąd jedziemy dalej?
Już za późno, Peregrinie. Nie ma ucieczki z tego miasta.
To do nas musi przybyć pomoc.
Zbliża się pewnie czas podwieczorku.
Byłoby tak w przyzwoitych miejscach, gdzie są jeszcze podwieczorki.
My nie jesteśmy w przyzwoitym miejscu.
Panie Frodo?
Co się dzieje?
Mam takie przeczucie...
Nie wydaje mi się, żebym wrócił.
No pewnie, że pan wróci. To tylko chorobliwe mrzonki.
Idziemy tam i z powrotem, tak jak pan Bilbo.
Zobaczy pan.
Te krainy były chyba niegdyś częścią Królestwa Gondoru.
Dawno temu, kiedy kraj miał króla.
Panie Frodo, proszę spojrzeć!
Król odzyskał swą koronę.
Dalej, hobbici! Nie możemy się zatrzymywać! Tędy!
Zakładam, że to ma tylko charakter dekoracyjny.
Chyba nie będą chcieli, żebym brał udział w bitwie.
- Mam rację? - Służysz Namiestnikowi
i masz wypełniać jego rozkazy, Peregrinie Tuku.
Niepoważny hobbit.
Strażnik Wieży.
Dziękuję.
Nie widać żadnych gwiazd. Już pora?
Tak.
- Jest tak cicho. - To tylko cisza przed burzą.
Nie chcę brać udziału w bitwie, ale czekanie w miejscu,
z którego nie ma ucieczki jest jeszcze gorsze.
Czy Frodo i Sam mogą mieć jeszcze jakąś nadzieję?
Nigdy nie było wiele nadziei.
Jest ona przecież matką głupców.
Nieprzyjaciel osiągnął pełnię gotowości.
Zgromadził wszelkie siły.
Obok orków staną ludzie.
Legiony Haradrimów z południa i najemnicy z wybrzeża.
Wszyscy odpowiedzą na wezwanie Mordoru.
Ruszać się!
Gondor, jakim go znamy, przestanie istnieć.
Na to miasto spadnie młot Nieprzyjaciela.
Jeśli zdobędą rzekę, a placówka w Osgiliath upadnie,
ostatnia nadzieja tego miasta zniknie bezpowrotnie.
My za to mamy Białego Czarodzieja. A to już coś znaczy.
Gandalfie?
Sauron nie wyjawił jeszcze swego najkrwawszego sługi,
który przewodzić będzie armiom Mordoru.
Tego, o którym mówią, że nie zginie z ręki męża,
Króla Czarnoksiężnika z Angmaru.
Już go kiedyś spotkałeś.
To on dźgnął Froda na Wichrowym Czubie.
Jest wodzem Nazguli. Najpotężniejszym z Dziewięciu.
Jego siedzibą jest Minas Morgul.
Miasto Umarłych.
Wstrętne miejsce, pełne wrogów.
Szybko.
Jeszcze nas zauważą.
Chodźcie za mną. Patrzcie, znaleźliśmy ją.
Drogę do Mordoru.
Tajemne schody.
Musimy się wspiąć.
- Nie, panie Frodo! - Nie tamtędy!
- Co on robi?! - Nie!
- Wołają mnie. - Nie!
Kryć się!
Czuję jego ostrze.
A więc stało się.
Wielka bitwa naszych czasów.
Chodźcie, hobbity. Musimy się wspinać.
Ustalono reguły. Kości zostały rzucone.
W górę schodami. A potem do tunelu.
Co jest w tym tunelu?
Posłuchaj mnie uważnie!
Jak coś mu się stanie, będziesz miał ze mną do czynienia.
Jeśli wyczuję, że coś jest nie tak,
jeden włos zjeży mi się na głowie, to koniec.
Nie będzie krętacza, nie będzie śmierdziela.
Będzie po tobie. Zrozumiałeś?
Obserwuję cię.
O co chodziło?
Nic takiego. Wyjaśniliśmy sobie kilka spraw.
Peregrinie Tuku, jest jeszcze coś do zrobienia.
Kolejna szansa, by udowodnić, że lud z Shire jest nieoceniony.
Nie możesz mnie teraz zawieść.
Wzdłuż rzeki panuje wyjątkowy spokój.
Orkowie się przyczaili. Garnizon mógł się przenieść.
Wysłaliśmy zwiadowców do Cair Andros.
Jeśli orkowie zaatakują od północy, ostrzegą nas.
Cisza.
Potrzeba nam jeszcze dziesięciu.
Zabić go!
Nie nadejdą od północy.
- Do rzeki, szybko! - Szybciej!
Szybciej.
Szykuj broń.
Utrzymać pozycje!
A to co...?
Amon Dîn.
Płoną wici na Amon Dîn!
Jeszcze mamy szansę.
Wici Minas Tirith! Wici zostały zapalone!
Gondor wzywa o pomoc!
A Rohan odpowie.
Formować szyki, Rohirrimowie.
Spotkamy się pod Dunharrow.
Ściągnij tylu ludzi, ilu zdołasz. Masz dwa dni.
Trzeciego dnia ruszamy do Gondoru na wojnę.
- Dalej. - Bardzo dobrze.
- Gamlingu. - Tak, panie.
Roześlij wieści po Riddermarchii.
Zbierz w Dunharrow wszystkich mężczyzn zdolnych do walki.
- Jedziesz z nami? - Tylko do obozowiska.
Kobiety dworu tradycyjnie dodają w ten sposób otuchy mężczyznom.
Ludzie odnaleźli dowódcę. Będą z tobą walczyć aż do śmierci.
Dałeś nam nadzieję.
Przepraszam.
Mam miecz.
Proszę, przyjmij go.
Oferuję ci moje usługi, królu Théodenie.
A ja z radością je przyjmuję.
Od tej chwili będziesz Meriadokiem, giermkiem Rohanu.
Jeźdźcy.
Chciałbym poprowadzić legion w pełni uzbrojonych krasnoludów.
Twoi krewniacy nie muszą udawać się na wojnę.
Obawiam się, że wojna dotarła na ich własne ziemie.
Tak oto przed murami Minas Tirith
rozstrzygną się losy naszego świata.
Już czas, jeźdźcy Rohanu! Złożyliśmy śluby!
Teraz ich dochowamy! Dla kraju i jego władcy!
Faramirze!
Dłużej ich nie powstrzymamy. Miasto wpadło w ręce wroga.
Każ im się wycofać. Wracamy do Minas Tirith.
Nazgul.
Kryć się!
Nazgul!
Wycofać się do Minas Tirith!
Wycofać się!
- Odwrót! Odwrót! - Szybciej!
Era ludzi dobiegła końca.
Nadchodzą czasy orków.
- Kryć się! - To Nazgule!
Kryj się, mój panie!
Zbliża się!
- To Mithrandir. - Biały Jeździec!
Otwierać!
Mithrandirze.
Przełamali nasze linie obronne. Zajęli most i zachodni brzeg rzeki.
- Oddziały orków właśnie ją przekraczają. - Tak, jak przypuszczał Denethor.
- Dawno temu przewidział naszą zagładę. - I nie kiwnął nawet palcem.
Faramirze?
To nie pierwszy niziołek, jakiego spotykasz?
Nie.
Widziałeś Froda i Sama?
- Gdzie? Kiedy? - W Ithilien.
Niecałe dwa dni temu.
Gandalfie, kierują się drogą do Doliny Morgulu.
A potem na przełęcz Cirith Ungol.
Co to oznacza?
- Coś nie tak? - Faramirze, opowiedz mi o wszystkim.
Powiedz mi wszystko, co wiesz.
W taki sposób służysz swojemu miastu?
Ryzykując jego całkowitym upadkiem?
- Zrobiłem to, co uważałem za słuszne. - Co uważałeś za słuszne.
Posłałeś Pierścień Władzy do Mordoru w rękach bezbronnego niziołka!
Powinien był trafić z powrotem do wieży, gdzie byłby bezpieczny.
Ukryty. Głęboko w ciemnym skarbcu.
Nieużywany.
Chyba że w najwyższej potrzebie.
Nie użyłbym Pierścienia.
Nawet gdyby Minas Tirith miało paść i tylko ja mógłbym je uratować.
Zawsze pragnąłeś zachowywać się dostojnie i łaskawie, jak dawni królowie.
Boromir pamiętałby o potrzebach swego ojca.
- Przyniósłby mi królewski dar. - Boromir nie przyniósłby Pierścienia.
Zagarnąłby go dla siebie, doprowadzając do swego upadku.
- Nic o tym nie wiesz! - Wziąłby go dla siebie!
A po powrocie nie rozpoznałbyś własnego syna.
Boromir był lojalnym synem!
A nie jakimś uczniakiem czarodzieja!
Ojcze?
Synu.
Zostaw mnie.
Ostrożnie, panie.
Można spaść z bardzo wysoka.
Zdradliwe są te schody.
Chodź, panie.
Chodź do Sméagola.
Panie Frodo!
Cofnij się! Nie dotykaj go!
Dlaczego nienawidzi biednego Sméagola?
Co takiego Sméagol mu zrobił?
Panie?
Pan niesie ciężkie brzemię.
Sméagol wie. Bardzo ciężkie brzemię.
Grubas nie ma o tym pojęcia.
Sméagol opiekuje się panem.
On go pragnie.
Chce go dla siebie. Sméagol widzi to w jego spojrzeniu.
Już niedługo się o niego upomni. Zobaczy pan.
Grubas go panu zabierze.
Rzuć do walki wszystkie siły.
Nie przestawaj, dopóki miasto nie upadnie.
Zarżnij ich wszystkich.
- A co z czarodziejem? - Zostaw go mnie.
- Gdzie są jeźdźcy Théodena? - Czy armia Rohanu się stawi?
Mithrandirze.
Odwaga jest teraz waszą najlepszą obroną.
Co ty sobie myślałeś, Peregrinie Tuku?
Jaki pożytek może przynieść hobbit takiemu wielkiemu władcy ludzi?
Dobrze się spisałeś.
Szlachetnych czynów nie poddaje się surowej ocenie.
Wstąpiłeś do Straży Wieży.
Nie sądziłem, że znajdzie się odpowiedni strój.
Niegdyś należała do małego chłopca z tego miasta,
bardzo nierozważnego,
który zmarnował wiele czasu na pogoń za smokami, zamiast nauki.
- Była twoja? - Tak, moja.
Ojciec mi ją zrobił.
Cóż, jestem teraz wyższy niż ty wtedy.
Chociaż już większy nie urosnę, chyba że wszerz.
Na mnie też nigdy nie pasowała. To Boromir był zawsze żołnierzem.
Byli tacy do siebie podobni.
Dumni, a nawet uparci.
- Jednak silni. - Myślę, że posiadasz siłę innej natury.
I pewnego dnia twój ojciec to dostrzeże.
Ślubuję wierność i służbę Gondorowi.
W czasach pokoju i wojny, na życie i na śmierć.
Od...
Od tej chwili aż do czasu zwolnienia mnie ze służby,
- lub godziny mej śmierci. - Nie zapomnę ci tej przysięgi.
Nie omieszkam też wynagrodzić cię sprawiedliwie.
Wierności - miłością.
Męstwa - czcią.
Wiarołomstwa - pomstą.
Błędem było tak szybkie porzucenie zewnętrznych umocnień,
których tak długo bronił twój brat.
- Co mam zrobić? - Nie porzucę Pelennoru bez walki.
- Osgiliath trzeba odbić. - Osgiliath wypełniają wrogowie.
Wojna zmusza nas do ryzyka.
Czy znajdzie się dowódca, mający odwagę, żeby usłuchać woli swego władcy?
Nie możesz przeboleć, że nie zamieniliśmy się rolami.
Wolałbyś, bym ja zginął, a Boromir przeżył.
Owszem. Tego właśnie bym pragnął.
Ponieważ Boromira nie ma już między nami,
zrobię wszystko, by zająć jego miejsce.
Jeżeli powrócę, zechciej mnie sądzić łaskawiej, ojcze.
To będzie zależało od sytuacji, w jakiej powrócisz.
Co ty knujesz?
- Podkradamy się, co? - Podkradamy?
Podkradamy?
Gruby hobbit jest zawsze taki uprzejmy.
Sméagol pokazuje sekretne przejścia, których nikt inny nie mógł znaleźć,
a oni mówią, że się podkradamy.
Podkradamy!
Ładny mi to przyjaciel, mój skarbie.
- Bardzo, bardzo miły. - No już dobrze!
Po prostu przestraszyłeś mnie.
Co zatem robiłeś?
- Podkradałem się. - A rób sobie, co chcesz.
Przepraszam, że pana budzę. Musimy ruszać.
- Jeszcze jest ciemno. - Tu jest zawsze ciemno.
Zniknął!
- Chleb elfów zniknął. - Co?
To był cały nasz prowiant.
On go wziął! To musiał być on!
Sméagol? Nie, nie. Nie biedny Sméagol.
Sméagol nienawidzi ohydnego chleba elfów.
Ty kłamliwy szczurze! Co z nim zrobiłeś?!
On go nie jada.
- Nie mógł go wziąć. - Patrz.
A to co?
Okruchy na jego płaszczu! On go wziął!
On go zjadł.
Widziałem. Zawsze się nim opycha, kiedy pan nie patrzy.
To ohydne kłamstwo!
Ty śmierdzący, dwulicowy gadzie!
- Nazwij mnie jeszcze raz... - Przestań!
Samie!
- Zabiję go! - Samie! Nie!
Przepraszam, nie chciałem. Po prostu się wściekłem.
Proszę trochę odpocząć.
- Nic mi nie jest. - Wcale nie.
Nie czuje się pan dobrze. Jest pan wyczerpany.
To przez Golluma. I przez to miejsce.
Oraz tę rzecz na pana szyi.
Mogę panu pomóc. Poniosę go za pana.
Podzielić brzemię...
- Odejdź! - Nie chcę go zatrzymać.
Chcę tylko pomóc.
Widzi pan? Widzi? Chce go dla siebie.
Zamknij się no!
- Uciekaj! Precz stąd! - Nie, Samie.
Tu chodzi o ciebie.
Wybacz mi, Samie.
Ale to on jest kłamcą! Zwrócił pana przeciwko mnie!
Nie możesz mi już więcej pomóc.
Przecież pan tak nie myśli.
Wracaj do domu.
Faramirze!
Twego ojca ogarnęło szaleństwo.
Nie szukaj pochopnie śmierci.
Gdzie zatem tkwi moje oddanie, jeśli nie tutaj?
To miasto ludzi z Númenoru.
Z radością oddam życie za jego piękno, wspomnienia i mądrość.
Twój ojciec kocha cię, Faramirze.
Uświadomi to sobie, nim czas dobiegnie końca.
Potrafisz śpiewać, paniczu hobbicie?
Cóż... potrafię.
Moi rodacy tak właśnie uważają.
Nasze pieśni jednakże nie są godne wielkich sal...
i nie przystają złym czasom.
Nie jestem zatem godzien, byś mi zaśpiewał?
No dalej. Zaśpiewaj mi coś.
Za nami został dom Przed nami stoi świat
Na każdej ze ścieżek Zostawiamy ślad
Mijamy cienie Pod nocy osłoną
Czekając, aż gwiazdy Łaskawie zapłoną
Chmury i mrok Mgły i cienie
Wszystko przeminie
Wszystko...
Przeminie
Marsz! Marsz!
Zróbcie przejście dla króla.
Z drogi!
Król jest z nami.
Mój panie.
Niech żyje król.
- Grimboldzie, ilu mamy? - Pięć setek z Westfold, panie.
I jeszcze trzystu z Fenmarchii, królu Théodenie.
- Gdzie jeźdźcy ze Śnieżnego Potoku? - Nie dotarli, panie.
Sześć tysięcy włóczni.
Spodziewałem się dwa razy więcej.
Sześć tysięcy to za mało, żeby rozbić szeregi Mordoru.
Posiłki jeszcze przybędą.
Z każdą godziną przybliża się klęska Gondoru.
Dajmy im czas do świtu, a potem ruszajmy.
Konie są niespokojne, a ludzie wyciszeni.
Obawiają się tego, co mieszka w górach.
Dokąd prowadzi ta dziwna droga?
To droga do Dimholt, wejścia u podnóża gór.
Nikt nigdy stamtąd nie powrócił.
W tej górze czyha zło.
Aragornie.
Poszukajmy czegoś do jedzenia.
Leży jak ulał. Prawdziwy giermek Rohanu.
Drżyjcie, orkowie.
Przepraszam. Nie jest groźny.
Nawet nie jest ostry.
Trzeba coś z tym zrobić. Tępym ostrzem niewiele zdziałasz.
Chodźmy.
Pędź do kuźni!
- Nie powinnaś go zachęcać. - A ty w niego wątpić.
Nie wątpię w moc jego serca, lecz w zasięg jego ramienia.
Dlaczego Merry nie miałby jechać? Też ma powody do walki.
Dlaczego nie miałby walczyć za tych, których kocha?
Wiesz tak mało o wojnie, co ten hobbit.
Kiedy ogarnie go strach, krew, krzyki i potworności bitwy...
Myślisz, że zostanie, by walczyć?
Ucieknie. I będzie miał prawo tak uczynić.
Wojna jest domeną mężów, Éowino.
Wybieram życie śmiertelniczki.
Pragnę go zobaczyć...
ten ostatni raz...
Panie?
Król Théoden cię oczekuje.
Zostawię was samych.
Lordzie Elrondzie.
Przychodzę w imieniu tej, którą kocham.
Arwena umiera.
Nie zdoła przetrwać zła, które rozciąga się znad Mordoru.
Światło Gwiazdy Wieczornej gaśnie.
Traci na sile, w miarę jak rośnie potęga Saurona.
Życie Arweny związało się z losem Pierścienia.
Padł na nas cień, Aragornie. Kres już blisko.
To on przestanie istnieć, nie my.
Wyruszasz na wojnę, lecz nie spodziewaj się zwycięstwa.
Jak ci wiadomo, armia Saurona zmierza do Minas Tirith.
Lecz wysyła potajemnie kolejne oddziały, które zaatakują od strony rzeki.
Okręty korsarzy nadpływają z południa.
Dotrą do miasta za dwa dni.
Wróg przewyższa was liczebnie, Aragornie.
- Potrzeba wam więcej ludzi. - Tylko gdzie ich szukać?
Są jeszcze ci, którzy przebywają w górach.
Mordercy. Zdrajcy!
Zaufałbyś im w walce? W nic nie wierzą.
- Nikogo nie słuchają. - Posłuchają króla Gondoru!
Andúril, Płomień Zachodu, przekuty ze szczątków Narsila.
Sauron z pewnością nie zapomniał miecza Elendila.
Miecz, który został złamany, powróci do Minas Tirith.
Człowiek władający tym mieczem
może przyzwać najstraszliwszą armię, o jakiej kiedykolwiek słyszano.
Porzuć życie Strażnika. Stań się tym, kim sądzone ci być.
Udaj się do Dimholt.
Daję ludziom nadzieję. (Ónen i-Estel Edain.)
Sobie nie zostawiam żadnej. (Ú-chebin Estel anim.)
Dlaczego to robisz?
Wojna zbliża się od Wschodu. Nie możesz wyjechać w przeddzień bitwy.
- Nie opuszczaj swoich ludzi. - Éowino...
Ludzie cię potrzebują.
Po co tu przyjechałaś?
Nie domyślasz się?
To tylko cień tego, co uważasz za miłość.
Nie jestem w stanie dać ci tego, czego pragniesz.
Życzyłem ci szczęścia, odkąd cię ujrzałem.
- A ty gdzie się wybierasz? - Nie tym razem.
Nie mogę cię ze sobą zabrać, Gimli.
Nadal nie wiesz, jak uparty potrafi być krasnolud?
Nic na to nie poradzisz. Jedziemy z tobą, chłopcze.
Co się dzieje?
Dokąd on jedzie?
Nie rozumiem.
Lordzie Aragornie!
Dlaczego opuszcza nas w przeddzień bitwy?
Wyjeżdża, bo nie ma dla nas nadziei.
Wyjeżdża, bo musi.
Jest nas zbyt mało. Nie pokonamy wojsk Mordoru.
Racja...
Nie damy rady.
Ale stawimy im czoła z całą stanowczością.
Wydałem odpowiednie rozkazy.
Zostaniesz nową władczynią Rohanu.
W Złotej Sali czeka na ciebie mój tron.
Edoras może się utrzymać przez długi czas,
jeśli losy tej bitwy nie potoczą się po naszej myśli.
Jakie są twoje dalsze rozkazy, mój panie?
Nie jest w mojej mocy...
by ci rozkazywać.
Chciałbym raz jeszcze zobaczyć twój uśmiech...
dający nadzieję tym, których czas dobiega końca.
Musisz żyć, by zachować pamięć tych dni...
Nie pozwól, by ogarnęła cię rozpacz.
Jakaż to armia stacjonuje w takim miejscu?
Armia przeklętych.
Dawno temu Ludzie z Gór złożyli przysięgę ostatniemu królowi Gondoru.
Mieli przyjść mu z pomocą i walczyć u jego boku.
Lecz gdy nadeszła potrzeba i Gondor ich wezwał...
uciekli, znikając w ciemnościach góry.
Zatem Isildur rzucił na nich klątwę,
skazując ich na wieczne potępienie, chyba że dotrzymają danego słowa.
"Kto rzuci wezwanie i lud z pomroki wskrzesi zapomniany?
Potomek tego, któremu przysięgli.
Z północy przyjdzie w wyrocznej godzinie.
I drzwi przekroczy na Ścieżce Umarłych".
Czuję, jakby mi coś zmroziło krew w żyłach.
Droga jest zamknięta...
Została stworzona przez Umarłych i przez nich jest strzeżona.
Nie przejdziemy.
Brego!
Nie boję się śmierci!
Cóż to się wyprawia na tym świecie?
Elf wchodzi do podziemi, a krasnolud się wzdraga!
A niech to.
Inaczej nigdy się nie dowiem, jak zakończy się ta przygoda.
Musimy jechać najszybciej, jak to możliwe.
Przed nami długa droga.
W dodatku musimy zachować siły, by móc stawić czoła wrogowi.
Wojna nie jest dla hobbitów, panie Meriadoku.
Ale tam właśnie ruszyli wszyscy moi przyjaciele.
Okryję się wstydem, jeśli każesz mi tu zostać, panie.
Od Minas Tirith dzielą nas trzy dni galopu.
Byłbyś tylko zbędnym ciężarem dla moich jeźdźców.
Ale ja chcę walczyć!
Nie zmienię swojego zdania.
Pojedziesz ze mną.
Moja pani.
Formować szyki!
Ruszamy! Gondor nas oczekuje!
Władca Pierścienia! Władca Ziemi! (Durbgu nazgshu! Durbgu dashshu!)
Co się dzieje? Co widzisz?
Widzę kształty ludzi.
- I koni. - Gdzie?
Sztandary, pobladłe niczym strzępy obłoków.
Wzniesione włócznie...
niczym zimowa gęstwina za całunem mgły.
Umarli nadchodzą.
Zostali wezwani.
Umarli? Wezwani?
Wiedziałem.
Dobre.
Bardzo dobre! Legolasie!
Nie spoglądajcie w dół.
Kto śmie zakłócać mój spokój?
Ten, któremu jesteś winny posłuszeństwo.
Żaden śmiertelnik nie wyszedł stąd żywy.
Ja zatem będę pierwszy.
Droga jest zamknięta.
Umarli stworzyli to przejście i oni też go strzegą.
Nie przejdziecie.
A teraz przyjdzie wam zginąć.
Żądam spełnienia złożonej przez was przysięgi.
Tylko prawy król Gondoru ma prawo mi rozkazywać.
Ta linia została przerwana!
Jam jest jej ostatnim potomkiem.
Walczcie dla nas, a odzyskacie stracony honor.
Co wy na to?
- Pytam, co wy na to?! - Marnujesz czas, Aragornie.
Nie mieli honoru za życia, po śmierci też im go brakuje.
Jestem potomkiem Isildura.
Walczcie dla mnie, a uznam waszą przysięgę za spełnioną.
Co wy na to?
Macie moje słowo!
Walczcie, a uwolnię was z tej żywej śmierci!
Co odpowiecie?!
Walczcie, zdrajcy!
Na zewnątrz!
Legolasie!
Uciekajcie!
Będziemy walczyć.
Otwierać bramę!
Pospieszcie się!
Faramirze!
Nie mówcie mi, że poległ.
Wróg miał przewagę liczebną. Nikt nie przeżył.
Strach.
To miasto cuchnie strachem.
Ulżyjmy ich cierpieniom.
- Wypuśćcie jeńców! - Katapulty!
Straciłem moich synów.
Linia rodu została przerwana.
- Panie, on żyje! - Dynastia Namiestników wymarła.
- Panie, on potrzebuje opieki. - Nasze rządy dobiegły końca!
Mój panie!
Rohan... zostawił nas na pastwę losu.
Théoden mnie zdradził.
Opuśćcie stanowiska! Ratujcie swoje życie!
Gotujcie się do walki!
Do murów, szybciej! Brońcie murów!
Tutaj!
Wracać na stanowiska!
Poślijcie te ohydne bestie z powrotem w otchłań!
Trzymać pozycje!
Potrzeba nam więcej gruzu!
Uwaga!
Szybko, na niższy poziom!
Przegrupować się!
Trzymajcie je na odległość! Nie dajcie się zastraszyć!
Zostańcie na stanowiskach i walczcie!
Nie strzelajcie do wież! Celujcie w trolle! Zabijcie je!
Wybić je!
Stawcie im czoła!
Peregrinie Tuku!
- Wracaj do Cytadeli! - Kazano nam walczyć...
To nie miejsce dla hobbita.
Zaprawdę jesteś strażnikiem Cytadeli. A teraz uciekaj na górę. Szybko!
Co wy robicie, bezużyteczne szumowiny?
Brama nie chce się poddać, jest za silna!
- Wracać tam i strzaskać ją! - Nic nie może jej przełamać!
Grond jej sprosta.
Przyprowadzić Głowę Wilka.
Grond! Grond! Grond!
Nie możecie płynąć dalej.
Nie wkroczycie do Gondoru.
A kim jesteś, że zabraniasz nam wejść?
Legolasie, poślij strzałę ostrzegawczą przy uchu bosmana.
Skup się na celu.
Zgadza się. Ostrzegaliśmy was.
Przygotować się do wejścia na pokład!
Kto chce wejść na pokład? Ty i czyja armia?
Ta armia.
Oto przejście.
Co to za miejsce?
Pan musi wejść do tunelu.
Dotarłem aż tutaj, ale do środka wchodzić nie chcę.
To jedyna droga.
Może pan wejść albo zawrócić.
Nie mogę zawrócić.
- Co tak śmierdzi? - Odchody orków.
Przychodzą tu czasami.
Szybciej!
Tędy!
Sméagolu?
Za mną!
To się klei. Co to takiego?
Zobaczy pan.
O tak. Jeszcze pan zobaczy.
Sméagolu?
Sméagolu!
Samie...
A tobie, Frodo Bagginsie, daję światło Eärendila,
naszej ukochanej gwiazdy.
Niech ci rozjaśni najgęstszy nawet mrok,
gdy inne światła zgasną.
Chwała Eärendilowi, najjaśniejszej z gwiazd! (Aiya Eärendil Elenion Ancalima!)
Muszka wstrętna mała Czemu się wyrywa?
W sieć się zaplątała I będzie...
zjedzona.
Chciałeś się wymknąć, skarbie? Nie tym razem.
- Nie tym razem! - Nie!
To nie my! To nie byliśmy my!
Sméagol by pana nie skrzywdził.
Przecież obiecaliśmy to panu. Pan musi nam uwierzyć.
To przez skarb. On kazał nam to zrobić.
Muszę go zniszczyć, Sméagolu.
Muszę go zniszczyć dla naszego dobra.
Nie!
Wybacz mi, Samie.
Tak mi przykro.
To zadanie zostało powierzone tobie, Frodo z Shire.
I jeśli tobie się nie uda,
to dla nikogo nie będzie nadziei.
Minas Tirith jest otoczone. Dolne poziomy płoną.
- Wróg wszędzie przeważa. - Czas działa na naszą niekorzyść.
- Sposobić się! - Otuchy, Merry.
Niedługo będzie po wszystkim.
Pani...
Jesteś piękna i odważna. Masz po co żyć.
Wielu cię kocha.
Wiem, że za późno na to, żeby usunąć się na bok.
Że na nic teraz posiadanie nadziei.
Co innego, gdybym był mężem Rohanu, ale nie jestem.
Jestem hobbitem.
I wiem, że nie mogę uratować Śródziemia.
Chcę tylko pomóc moim przyjaciołom.
Frodowi... Samowi...
Pippinowi...
Największym moim życzeniem jest ujrzenie ich znowu.
Przygotować się do drogi!
Śpieszcie się! Jedziemy nocą!
- Do walki. - Do walki.
Grond! Grond! Grond!
Wszyscy do bramy! Szybko!
Jestem Namiestnikiem rodu Anáriona.
Jak niegdyś chodziłem, tak teraz będę spał.
Gondor przepadł.
Nie ma już nadziei dla ludzi.
Dlaczego ci głupcy uciekają?
Lepiej umrzeć wcześniej niż później.
Gdyż umrzeć musimy.
Denethor i Faramir nie spoczną w grobowcach.
Nie był im pisany długi, spokojny sen śmierci.
Spłoniemy, jak pogańscy królowie z zamierzchłej przeszłości.
Przynieście drwa i oliwę.
Stójcie.
Jesteście żołnierzami Gondoru!
Nie zlękniecie się niczego, co przejdzie przez tę bramę!
Cel!
Strzelać!
Puść go, ścierwo!
Zostaw go!
Nie waż się go nawet tknąć!
Zakończmy to tu i teraz.
Uciekaj!
Panie Frodo.
O nie.
Frodo...
Panie Frodo...
Niech pan się obudzi.
Niech pan mnie nie zostawia.
W tej drodze nie mogę panu towarzyszyć.
Proszę się obudzić.
Pan nie śpi, tylko nie żyje.
Wracaj, szumowino!
A to co?
Starucha Szeloba nieźle się tu zabawiała.
A co, zabiła następnego?
Nie.
Ten koleś nie jest martwy.
On żyje?
Dziabnęła go żądłem, a on cały zwiotczał.
Postępuje tak ze wszystkimi.
To jej ulubiony sposób pożywiania. Chce mieć świeżutką krew.
Zabierzcie go do wieży!
Samwise, ty głupcze.
Ta szumowina obudzi się za kilka godzin.
A wtedy pożałuje, że w ogóle przyszedł na świat.
Rozpada się dom jego duszy. Płonie...
- Już płonie. - Przecież on żyje.
On żyje!
Nie!
On żyje!
- Żegnaj, Peregrinie, synu Paladina. - Nie!
Zwalniam cię ze służby.
Idź i znajdź śmierć godną ciebie.
Polejcie drwa oliwą!
Ruszać się!
- Pośpieszcie się! - Gandalfie!
Gdzie jest Gandalf? Gandalfie!
Odwrót!
Wdarli się do miasta! Wycofać się na drugi poziom!
Zabierzcie stąd kobiety i dzieci!
Odwrót!
Szybciej.
Ruszajcie do miasta. Zabijcie wszystko na swej drodze.
Walczyć! Do ostatniego żołnierza!
Walczcie o życie!
Gandalfie!
Denethor postradał zmysły! Spali Faramira żywcem!
Chodź! Szybko!
Wracaj do swojej otchłani.
Rozwiej się w nicość, która czeka ciebie i twojego pana.
Nie poznajesz śmierci, kiedy patrzysz w jej oblicze, starcze?
Nadeszła godzina mojej chwały!
Gandalfie!
Zawiodłeś.
Świat ludzi upadnie.
Odwagi, Merry. Za naszych przyjaciół.
Uformować szeregi, pokraki!
Pikinierzy z przodu, za nimi łucznicy.
Éomerze, ty i twój éored zaatakujecie z lewej flanki.
Gamlingu, wy uderzycie wraz z królewskim forpocztem.
Grimboldzie, jak tylko miniecie mury, uderzycie z prawej flanki.
Ruszajcie i nie lękajcie się ciemności!
Powstańcie, jeźdźcy Théodena!
Włócznie osiągną swój cel, tarcze zostaną strzaskane!
Miecze spłyną czerwienią w świetle wschodzącego słońca!
Cokolwiek się stanie, trzymaj się mnie. Będę cię osłaniała.
Ruszajcie!
Ruszajcie ku zgubie... i ku końcu świata!
Śmierć!
- Śmierć! - Śmierć!
Naprzód, Eorlingowie!
Strzelać!
Śmierć!
Szarża!
Strzelać bez rozkazu!
Niech nasze ciała strawi ogień.
Powstrzymajcie to szaleństwo!
Przez jeden dzień będziesz tryumfował na polu bitwy...
ale nie ma zwycięstwa przeciw sile zrodzonej na Wschodzie.
Nie!
Nie pozbawisz mnie ostatniego syna!
Faramirze...
Tak odchodzi Denethor, syn Ektheliona.
Zepchnąć ich do rzeki!
Zabezpieczyć miasto!
Przeformować szeregi!
Dać sygnał do ataku! Stawmy im czoła!
Szarża!
Wykończ go!
Bierz lejce! Ciągnij w lewo!
W lewo!
Celujcie w głowy!
Zabijcie go! Powalcie! Powalcie go!
Merry!
Nie sądziłem, że tak się to wszystko zakończy.
Skończy?
Nasza podróż nie kończy się tutaj.
Śmierć jest kolejną podróżą,
w którą wszyscy musimy się wybrać.
Szara, deszczowa zasłona okalająca ten świat ustąpi
i wszystko stanie się doskonale widoczne.
Dopiero wtedy dane będzie nam ujrzeć.
Co, Gandalfie? Co ujrzymy?
Białe wybrzeża...
i to, co leży za nimi.
Odległą, zieloną krainę, skąpaną we wschodzącym słońcu.
Tak sobie myślę, że chyba mi się tam spodoba.
Jestem tego pewien.
Do mnie, jeźdźcy!
Ta zdobycz jest twoja. Zasmakuj jej.
Zginiesz, jeśli tylko go tkniesz.
Nie wtrącaj się między Nazgula a jego łup.
Jak zwykle spóźnieni. Piracka hołota!
Czeka was ważne zadanie.
Wyłaźcie, kanalie! Złaźcie z tych statków!
Chyba wystarczy dla nas obu. Niech wygra najlepszy krasnolud!
Głupcze.
Żaden mąż nie może mnie zabić.
Teraz zginiesz.
Nie jestem mężem.
- Piętnaście! Szesnaście! - Siedemnaście!
Merry!
Legolasie!
Trzydzieści trzy, trzydzieści cztery.
Ten się liczy jak jeden!
No chodźcie!
Znam tę twarz...
Éowino...
Moje oczy zachodzą mgłą.
Nie.
Uratuję cię.
Już to zrobiłaś.
Éowino... moje ciało jest zdruzgotane.
Nie staraj się mnie ratować.
Odchodzę do ojców...
w których dostojnym towarzystwie nie będę się teraz musiał wstydzić.
Éowino...
Uwolnij nas.
Zły pomysł.
Są całkiem nieźli w walce w zwarciu, pomijając fakt, iż są martwi.
Dałeś nam swoje słowo.
Dopełniliście obietnicy.
Możecie odejść.
Zaznajcie spokoju.
Merry.
Nie!
Z westchnieniem odwracasz się
Z sercem pełnym bólu...
Brak słów, by to wyrazić
Odkryjesz, że świat zmienił się na zawsze...
Zielone liście mienią się już złotem
Słońce już zachodzi
Chciałbym cię zatrzymać przy sobie...
Merry!
Merry.
Merry, to ja.
Pippin.
- Wiedziałem, że mnie znajdziesz. - Ja też.
Zamierzasz mnie zostawić?
Nie, Merry. Zaopiekuję się tobą.
Łapy przy sobie! Ta błyszcząca koszula jest moja.
Zostanie oddana Wielkiemu Oku, wraz z całą resztą.
Nie będę słuchał rozkazów cuchnących szczurów Morgulu!
Spróbuj jej dotknąć, a wypruję ci flaki.
Ten gnój chciał mnie zadźgać.
Zabijcie go!
To za Froda!
To za Shire!
A to za mojego Dziadunia!
Przestań się wiercić, zgniły śmieciu!
Zaraz będziesz kwiczał, jak zarzynane prosię.
- Chyba że cię uprzedzę. - Samie!
Samie, wybacz mi. Wybacz mi wszystko.
- Musimy się stąd wynosić. - Już jest za późno. To koniec.
Zabrali go, Samie.
Zabrali Pierścień.
Muszę pana rozczarować, ale wcale go nie wzięli.
Myślałem, że pan nie żyje, więc go wziąłem.
U mnie byłby bezpieczny.
Daj mi go, Samie.
Oddaj mi Pierścień.
Samie.
Oddaj mi Pierścień.
Proszę, zrozum...
Pierścień jest moim brzemieniem. Zniszczyłby cię, Samie.
Chodźmy, panie Frodo. Lepiej znajdźmy jakieś ubrania.
Nie może pan wkroczyć do Mordoru bez ubrania.
Udało nam się, panie Frodo. Dotarliśmy do Mordoru.
Jest ich tak wielu. Ktoś nas zauważy.
To On. Oko.
Musimy tam iść, panie Frodo. Nie możemy teraz zawrócić.
Chodźmy. Zejdźmy przynajmniej z tej górki.
Frodo jest teraz poza moim zasięgiem.
Ciemność gęstnieje.
Gdyby Sauron miał Pierścień, wiedzielibyśmy o tym.
To tylko kwestia czasu.
Owszem, poniósł klęskę, ale...
za bramami Mordoru wróg się przegrupowuje.
A niech se tam zostaną.
Niech tam zgniją! Co nas to obchodzi?
Bo w tej chwili 10 tysięcy orków stoi między Frodem a Górą Przeznaczenia.
Skazałem go na śmierć.
Nie. Frodo ma ciągle szansę.
Potrzeba mu czasu, by bezpiecznie przejść przez Płaskowyż Gorgoroth.
- Możemy mu to zapewnić. - Jak?
Wywabiając armię Saurona poza Mordor.
Zbierzemy resztę naszych ludzi i ruszymy na Czarną Bramę.
Nie wygramy za sprawą mieczy.
My nie wygramy...
ale damy szansę Frodowi, skupiając na nas Oko Saurona.
Niech będzie ślepy na wszystko inne.
- Dywersja. - Pewna śmierć!
Nikłe szanse powodzenia!
Na co czekamy?
Sauron spodziewa się pułapki. Nie połknie przynęty.
Myślę, że połknie.
Długo mnie ścigałeś i długo ci umykałem.
Nigdy więcej.
Oto miecz Elendila.
Miasto umilkło.
Ciepło opuściło słońce. Robi się takie zimne.
To po prostu wilgoć pierwszego wiosennego deszczu.
Nie wierzę, że ta ciemność przetrwa.
Proszę spojrzeć. Orkowie dokądś ruszają.
Wygląda na to, panie Frodo, że w końcu nam się poszczęściło.
Ruszać się, ślimaki!
Dalej! Szybciej!
No dalej, szumowiny!
Zedrę z was skórę tym batem!
Dalej!
Co wam mówiłem?!
Wstawać!
Dalej, ścierwo!
W tej chwili wracać do szeregu!
Ruszać się! No dalej!
Do Bramy! Ruszać się!
Nie wiecie, że mamy wojnę?!
Kompania, stać!
Przegląd!
Samie, pomóż mi.
Panie Frodo!
Proszę wstać, panie Frodo. Proszę wstać!
On tak mi ciąży.
O nie!
Co mam robić? Co my zrobimy?
Uderz mnie, Samie. Rozpętaj walkę.
Złaź ze mnie!
Nikt mnie nie popycha, parszywa gnido!
Puszczaj mnie!
Rozdzielić się!
Wypruję ci flaki, jeśli ich nie uspokoisz!
Teraz, Samie!
- Ruszajcie się, szumowiny. - Wracać do szeregu!
Wy robaki! Wracać do szeregu, ścierwa!
No dalej! Ruszać się!
Nie mogę...
poradzić sobie z Pierścieniem.
Jest... tak ciężki.
To takie brzemię.
Idziemy w tamtą stronę. Najbardziej prosto jak się da.
Nie ma sensu nosić rzeczy, które się nie przydadzą.
Panie Frodo.
Proszę spojrzeć.
Widać tam światło.
Piękno, którego żaden cień nie jest w stanie przesłonić.
Proszę napić się z mojej. Zostało jeszcze kilka kropel.
Nie starczy nam na drogę powrotną.
Chyba nie będzie nam dane wrócić, panie Frodo.
Frodo, padnij!
Niech pan się schowa!
Frodo!
Gdzie oni są?
Niech ujawni się władca Czarnego Kraju!
Przybywamy wymierzyć sprawiedliwość!
Mój pan, Sauron Wielki, wita.
Jest w tej zgrai ktoś godny, by ze mną paktować?
Nie przybyliśmy pertraktować z Sauronem Niewiernym i Przeklętym.
Powiedz to swojemu panu: Armie Mordoru mają się rozproszyć.
Ma się stąd wynieść i nigdy nie wrócić.
Siwy brodaczu.
Mam ci do pokazania pewien drobiazg.
Frodo.
- Spokój. - Nie!
Spokój!
Widzę, że niziołek był wam bliski.
Wiedzcie zatem, że bardzo cierpiał z rąk mego pana.
Kto by pomyślał, że ktoś tak mały mógł wytrzymać tyle bólu.
Ale on wytrzymał, Gandalfie. Wytrzymał.
A cóż to za potomek Isildura?
Aby zostać królem, nie wystarczy złamany miecz elfów.
To chyba kończy negocjacje.
Nie wierzę w to.
Nie uwierzę.
Cofnąć się!
Już go nie ma, panie Frodo.
Światło odeszło, kierując się na północ.
Coś przyciąga Jego wzrok.
Utrzymać pozycje!
Synowie Gondoru i Rohanu, moi bracia!
Widzę w waszych oczach ten sam strach, który ściska mi serce.
Być może nadejdzie dzień, w którym stracimy resztki odwagi,
opuścimy naszych przyjaciół i zerwiemy więzi braterstwa.
Wiem jedno: Nie nastąpi to dzisiaj.
Nastanie godzina bestii i strzaskanych tarcz,
gdy panowanie ludzi chylić się będzie ku upadkowi.
Lecz ta godzina nie nastała! Teraz musimy walczyć!
Dla dobra tej ziemi i żyjących na niej ludzi...
powstańcie, ludzie Zachodu!
Nawet nie przypuszczałem, że zginę, walcząc ramię w ramię z elfem.
A co byś powiedział na śmierć u boku przyjaciela?
Tak. To byłoby wspaniałe.
Pamięta pan Shire, panie Frodo?
Zima ustąpi niedługo miejsca wiośnie.
Sady ugną się pod ciężarem kwiecia,
a ptaki poczną wić gniazda w gęstwinach leszczyn.
Ziarna złocistego jęczmienia trafią na żyzną glebę
i będzie można opychać się pierwszymi truskawkami.
Pamięta pan w ogóle smak truskawek?
Nie, Samie.
Nie wiem już, jak smakuje jedzenie...
Jak szumi woda...
Jak miękka potrafi być trawa...
Błądzę nagi w ciemnościach.
Tam... tam nie ma nic. Tylko ja i Pierścień pośród ognia.
Widzę go umęczonymi oczyma.
Musimy się go zatem pozbyć raz na zawsze.
Chodźmy, panie Frodo. Nie mogę ponieść Pierścienia...
ale mogę ponieść pana!
W drogę!
Aragornie...
Elessarze...
Za Froda.
Proszę spojrzeć, panie Frodo. Widać już wejście.
Już prawie jesteśmy.
Ależ daleko zaszły te hobbity!
Nie można iść tą drogą.
Nie można skrzywdzić skarbu.
Przysiągłeś! Przysiągłeś na skarb!
Sméagol obiecał!
Sméagol skłamał.
Frodo!
Orły.
Orły nadlatują!
Frodo!
Tu jestem, Samie.
Zniszcz go!
Proszę, zrób to!
Ciśnij go w ogień!
Na co czekasz?
Wypuść go!
Pierścień jest mój.
Nie.
Nie!
Tak!
Skarb! Skarb jest nasz!
Niech mi pan poda rękę!
Proszę chwycić moją dłoń!
Nie!
Nie waż się puścić.
Nie puszczaj.
Jeszcze trochę!
Frodo!
Przepadł.
A więc stało się.
Tak, panie Frodo.
Już po wszystkim.
Widzę Shire.
Rzekę Brandywinę.
Bag End.
Sztuczne ognie Gandalfa.
Lampki na drzewku urodzinowym.
Tańczącą Różyczkę Cotton.
Miała wstążki we włosach.
Gdybym miał się kiedyś ożenić...
to tylko z nią.
Z nikim innym.
Cieszę się, Samwisie Gamgee, że mogę być z tobą...
tu, gdzie wszystko wkrótce się skończy.
Gandalf?
Frodo!
Gimli!
Oto nastały dni króla.
Niech upływają błogosławione.
Dzień ten nie jest zwycięstwem jednego człowieka...
lecz nas wszystkich.
Zjednoczmy się w odbudowie tego świata,
który przyjdzie nam dzielić w dniach pokoju.
Znad Wielkiego Morza (Et Eärello)
Przybywam do Śródziemia (Endorenna utúlien)
Będę tu trwał (Sinome maruvan)
Z moimi dziedzicami (Ar Hildinyar)
Aż do końca świata (Tenn' Ambar-metta)
Dziękuję. (Hannon le.)
Drodzy przyjaciele...
Nikomu nie musicie się kłaniać.
Tak to wszystko przebiegło.
Rozpoczęła się Czwarta Era Śródziemia.
Drużyna Pierścienia,
choć związana po wsze czasy przyjaźnią i miłością...
przestała istnieć.
W trzynaście miesięcy po tym, jak Gandalf wysłał nas w długą podróż,
naszym oczom ukazał się jakże znajomy widok.
Byliśmy w domu.
Witamy.
Uwaga na dynię.
Żegnaj, Różyczko.
Czołem, panowie.
Jak skutecznie stawić czoła cieniom przeszłości?
Jak żyć...
gdy w głębi serca uświadamiasz sobie,
że nigdy się ich nie pozbędziesz?
Są takie rany, których nie zaleczy nawet czas...
rany, które mrożą swoim bólem...
aż do szpiku kości.
"HOBBIT, CZYLI TAM I Z POWROTEM" AUTORSTWA BILBO BAGGINSA
Panie Frodo?
Źle się pan czuje?
Minęły cztery lata od wydarzeń na Wichrowym Czubie, Samie.
A rana ciągle się jątrzy.
"Hobbit, czyli tam i z powrotem" autorstwa Bilbo Bagginsa.
I "Władca Pierścieni" autorstwa Frodo Bagginsa.
Skończył ją pan.
Jeszcze nie.
Zostało parę czystych kartek.
Bilbo powiedział mi kiedyś, że książka będzie gotowa dopiero wtedy,
gdy każdy z nas opisze w niej swoje wszystkie przygody.
Bilbo ukończył swoją opowieść.
Jego podróże dobiegły końca...
oprócz tej jednej.
Powiedz mi jeszcze raz, chłopcze, dokąd jedziemy?
Do przystani, Bilbo.
Elfy uhonorowały cię ponad wszelką miarę.
Zaszczytnym miejscem na ostatnim okręcie opuszczającym Śródziemie.
Frodo...
mógłbym jeszcze raz zobaczyć mój stary pierścień?
Ten, który ci zostawiłem.
Przykro mi, wujku.
Musiałem go gdzieś zgubić.
Jaka szkoda.
Tak bardzo chciałbym potrzymać go po raz ostatni.
Czegoś takiego jeszcze nie widziałem.
Potęga Trzech Pierścieni dobiegła końca.
Nadszedł czas panowania ludzi.
Morze wzywa nas do domu. (I Aear can ven na mar.)
Myślę, że jestem gotów wziąć udział w kolejnej przygodzie.
Żegnajcie...
moi dzielni hobbici.
Moje zadanie dobiegło końca.
Dopiero tutaj, nad brzegiem morza...
nasza Drużyna przestaje istnieć.
Nie powiem: "Nie płaczcie"...
gdyż nie wszystkie łzy muszą być złe.
Na nas już czas, Frodo.
Co on ma na myśli?
Naszym zadaniem było ocalenie Shire, Samie.
I został ocalony.
Ale nie tak to sobie wyobrażałem.
Wcale pan tak nie myśli.
Nie może nas pan opuścić.
Ostatnie strony czekają na ciebie, Samie.
Mój drogi Samie.
Nie możesz być wiecznie rozdarty na dwoje.
Musisz na powrót stać się sobą i być sobą przez wiele lat.
Nastaną dla ciebie błogie czasy, lecz nie zapominaj o obowiązkach.
Twoja historia jeszcze nie dobiegła końca.
Wygląda na to, że...
wróciłem.
KONIEC
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
NA PODSTAWIE POWIEŚCI J.R.R. TOLKIENA
ZDJĘCIA
Spocznij
I odrzuć troski swe
MUZYKA
Zapada noc
Opowieść kończy się
Zaśnij
I śnij o zmarłych przodkach swych
Wzywają cię
Z odległych brzegów tajemnych
Po co ten płacz?
Co znaczą łzy na twarzy twej?
Zobaczysz sam
Strach minie gdy nadejdzie dzień
W ramionach mych
Spokojny czeka sen
Coś ujrzeć chciał
Na horyzoncie?
Czy wezwie cię zew fal?
Za morzem hen
Księżyc jaśnieje
Okręt już jest
Wkrótce odpłynie
Wszystko pokryje
Srebrzysty blask
Przejrzystość wód
Odejście dusz
Nadziei śmierć
W krainie cieni
Mrok zaginie
W otchłani czasu
Nie mów nic
Osiągnęliśmy właśnie kres
Odległych lądów zew
Gdzie ty i ja spotkamy się
Tam znów w ramionach mych
Spokojny czeka sen
Coś ujrzeć chciał
Na horyzoncie?
Czy wezwie cię zew fal?
Za morzem hen
Księżyc jaśnieje
Okręt już jest
Wkrótce odpłynie
Wszystko pokryje
Srebrzysty blask
Przejrzystość wód
Okrętów dryf
Na Zachód hen
Tłumaczenie: Melinea & Timmy
softSTORM CREW timmy@xf.pl
Korekta: TCHOR, drooido, djkrogoth, neo1989, Igloo666
.:: GrupaHatak.pl ::.
.:: Napisy24 - Nowy Wymiar Napisów ::. Napisy24.pl