Μετάφραση εξ ακοής: Mr.M
Προσθήκες, Διορθώσεις, Χρονισμός:
^^^Stelios21-Sissy21^^^ ~Quality In Subtitling~
*Κατάλληλο: 15+*
Καλή σας διασκέδαση!
Πώς μπορεί κάποιος να γνωρίζει το άγνωστο;
Ποιές επιδεξιότητες, χρειάζεται να κατέχει;
Από τότε που ανακαλύφθηκε το φαλαινέλαιο,
δίνοντάς μας νέα προϊόντα...
δημιούργησε μια παγκόσμια ζήτηση.
Οδηγούσε τους ανθρώπους όλο και περισσότερο πιο μακριά...
...σε αχαρτογράφητα νερά.
Δε γνωρίζουμε το βάθος τους, ούτε τα πλάσματα που ζουν εκεί.
Τέρατα! Είναι πραγματικά;
Ή οι ιστορίες υπάρχουν μόνο,
ώστε να μπορέσουμε να σεβαστούμε τα βαθιά μυστικά της θάλασσας;
Στην Καρδιά Της Θάλασσας
Νησί Ναντάκετ, Μασαχουσέτη, Φεβρουάριος 1850
Το ερώτημα μου προκαλεί πονοκέφαλο αλλά και με ενθουσιάζει επίσης.
Είναι και ο λόγος
που σας έγραψα για δεύτερη φορά, ζητώντας μια συνάντηση.
Μια συζήτηση μαζί σας κύριε, πιστεύω ότι θα ήταν προς όφελός σας,
για το μυθιστόρημα που προτίθεμαι να γράψω.
Το οποίο στην παρούσα φάση, φέρει το όνομα «Μόμπυ Ντικ».
Ελπίζω να ξανασκεφτείτε την προσφορά μου.
Το άγνωστο...
...όπου η φαντασία μου λαχταρά να με οδηγήσει στην περιπέτεια...
Έτσι, η ερώτηση συνεχίζει να με στοιχειώνει:
"Πώς μπορεί κάποιος να γνωρίσει το άγνωστο";
Με εκτίμηση, Χέρμαν Μέλβιλ.
Είμαστε κλειστά.
Δε δεχόμαστε μετά τις οχτώ.
...Με εκτίμηση, Χέρμαν Μέλβιλ.
Ήρθες...
- Κάποιος σε ζητάει αγάπη μου. - Ο Τομ Νίκερσον;
- Χέρμαν Μέλβιλ. - Λάβαμε την επιστολή σας.
Είτε είστε απελπισμένος, είτε ηλίθιος για να έρθετε εδώ στο Ναντάκετ.
Λοιπόν, η προσφορά μου εξακολουθεί να ισχύει.
Τρία μηνιάτικα πληρωμή για μια και μόνη βραδινή συζήτηση.
Είναι ό,τι έχω και δεν έχω.
Αλλά προτιμώ να το βλέπω ως επένδυση.
Θέλω να μου πείτε τι συνέβη...
...με το Έσσεξ.
Τι νομίζετε ότι συνέβη;
Υπάρχουν πολλές φήμες ότι το Έσσεξ...
Ποιά ιστορία περιμένετε ν' ακούσετε ακριβώς;
Αυτή με τη φάλαινα.
Το Έσσεξ προσάραξε. Έγινε πλήρης έρευνα.
Πιστεύω ότι η έρευνα, δεν ήταν αληθινή.
Βγες έξω!
Είστε ο τελευταίος επιζών του Έσσεξ κύριε.
Αν δε μιλήσετε εσείς, ποιός θα το κάνει;
Δε μ' ακούς; Φύγε τώρα!
Όχι δεν πρέπει να φύγετε...
Δεν ήρθα μέχρι εδώ για να ντροπιαστώ και να σπαταλήσω το χρόνο μου.
Σας παρακαλώ κε Μέλβιλ.
Δεν πρόκειται να μιλήσει σ' εμένα για το Έσσεξ.
Δεν πρόκειται να μιλήσει σε κανέναν...
Ποτέ δεν το έκανε...
Είναι επώδυνο γι' αυτόν...
Η ψυχή του είναι...
πικραμένη...
Και χρειάζεται να τα εξομολογηθεί...
Σας παρακαλώ αφήστε με να του μιλήσω. Σας παρακαλώ.
Αγάπη μου...
Πιστεύω ότι θα σου κάνει καλό να του μιλήσεις.
Όχι...
Άκουσέ με καλά...
Ποιός κρατάει όρθιο αυτό το μέρος, όταν εσύ πίνεις μέχρι θανάτου;
Θα μιλήσεις με τον άνθρωπο, όσο χρειαστεί,
ώστε να κρατήσουμε τα χρήματα.
Ξέρεις σε τι κατάσταση βρισκόμαστε Τομ.
Θα μιλήσω μόνο για όσο είναι απαραίτητο...
Θα φέρω το ουίσκι.
Νομίζω ότι το ανέφερα στην επιστολή, αλλά έκανα κάποτε σε φαλαινοθηρικό.
Για ένα ταξίδι.
- Ήμουν επίκουρος στο πλοίο. - Οπότε τα έχεις δει όλα...
Η γυναίκα μου, έχει διαβάσει τα βιβλία σας.
- Της αρέσουν. - Χαίρομαι που το ακούω.
Έχουν καλές πωλήσεις...
Αλλά πιστεύω ότι αυτή η ιστορία, μπορεί να είναι πιο επιτυχημένη,
από το πρώτο μου μυθιστόρημα. Το οποίο πήγε αρκετά καλά.
Άλλη μια ιστορία της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα;
Έχετε διαβάσει Χόθορν, κ. Μέλβιλ;
Αυτός είναι συγγραφέας...
- Ένας εξαιρετικός συγγραφέας. - Ναι, είναι...
Αλλά αυτός δεν είναι εδώ. Εγώ είμαι...
Για προσωπικούς μου λόγους.
Θα σας πω για το Έσσεξ. Μάλλον θα απογοητευτείτε...
Αλλά κάθε λέξη που θα σας πω, είναι αληθινή.
Η ιστορία του Έσσεξ, είναι η ιστορία δύο ανδρών:
Του καπετάνιου Τζορτζ Πόλλαρντ, και του ύπαρχού του,
του Όουεν Τσέις.
- Όουεν θ' αργήσεις... - Τελειώνω...
Εξάλλου, η κόρη μας δεν μπορεί να κοιμηθεί κάτω από μια τρύπια στέγη.
Τι σε κάνει τόσο σίγουρο, ότι είναι κορίτσι;
Πρέπει να είναι...
Θα μου θυμίζει τους λόγους, που σ' αγαπώ.
Αν είναι κορίτσι, καλό θα είναι να σου μοιάζει...
Να έχει ξανθά μαλλιά και την επιθυμία να κατακτήσει τον κόσμο.
Από σήμερα, θα φοράς τη στολή του καπετάνιου, να υποθέσω;
Παλεύω! Επιτέλους, ώστε να μπορέσουμε να μείνουμε...
και στο ανάλογο σπίτι, με τα λεφτά τού καπετάνιου.
Δε χρειάζομαι ένα απ' αυτά τα μεγάλα σπίτια στην πόλη.
Υπάρχει αρκετός χώρος εδώ και για τους τρεις μας.
Μερικές φορές είσαι πολύ καλή, αλλά δεν μπορώ να κρατηθώ...
Πήγαινε στον καπετάνιο σου.
Ποιά είναι η προσφορά σας; - $1,90.
1.000 γαλόνια. Δυό δολάρια ανά γαλόνι.
Θα αγοράσω 40.
Πωλητή, πωλητή, εδώ!
Το "Κριτήριον" επέστρεψε με 1.600 βαρέλια.
Νέο ρεκόρ! 50 στερλίνες για το σπαρματσέτο στην αγορά του Λονδίνου.
Συγχαρητήρια!
- Καλημέρα κ. Τσέις. Έλα μέσα. - Κύριε Μέισον...
Ο συνεταίρος μου, Μπέντζαμιν Φούλερ.
- Καλημέρα σας κύριε. - Κάθισε.
Κύριε Τσέις...
Ελπίζω να έχετε καταλάβει, πόσο ευχαριστημένοι...
είμαστε από τη δουλειά σας, όλ' αυτά τα χρόνια.
Σας ευχαριστώ κύριε.
Ένα από τα πλοία μας, το Έσσεξ,
μόλις βγήκε από επισκευή και είναι έτοιμο να σαλπάρει.
Μετά από μια τέτοια δαπανηρή επένδυση,
πρέπει να είναι στα καλύτερα δυνατά χέρια.
Ως εκ τούτου...
είναι χαρά μας να σας προσφέρουμε μια θέση.
Ως ύπαρχος...
Ως ύπαρχο;
Κε Μέισον, μου υποσχεθήκατε τη θέση του καπετάνιου,
μετά το τελευταίο ταξίδι,
όταν σας έφερα 1.500 βαρέλια. Θυμάστε;
Μου δώσατε το λόγο σας.
Δεν μπορώ να κρατήσω αυτήν την υπόσχεση.
Όπως όλοι, βιώνουμε δύσκολες στιγμές.
- Ποτέ στις αποστολές μου. - Το Ναντάκετ κυριαρχεί στην αγορά.
Αυτό δεν πρέπει ν' αλλάξει.
Δεν έχουμε την πολυτέλεια για πειράματα.
Το Έσσεξ θα σαλπάρει υπό τις διαταγές του Τζορτζ Πόλλαρντ...
Κληρονόμος μιας εξέχουσας οικογένειας φαλαινοθηρών.
Ο πατέρας του τυγχάνει επίσης, να είναι επενδυτής μας.
Η κληρονομικότητα κ. Τσέις...
Όση εμπειρία και να έχετε, η κληρονομικότητα,
πάντα θα είναι υπεράνω.
Ναι, αλλά η κληρονομικότητα, δε γεμίζει ένα καράβι με λάδι, κ. Μέισον.
Ένας επιτυχημένος καπετάνιος, πρέπει να είναι σεβάσμιος.
Τι θα συμβεί αν οι εργάτες δεν τον σέβονται;
Εσείς θα βεβαιωθείτε, ότι τον σέβονται.
Καλή σας μέρα κύριοι.
Αντιλαμβάνομαι, την απογοήτευσή σας.
Επομένως συν 15%!
Είναι ο μεγαλύτερος μισθός που έχει ποτέ καταβληθεί σε πρώτο αξιωματικό.
Και αν γυρίσετε με 2.000 βαρέλια λαδιού σας υπόσχομαι...
την επόμενη φορά, θα γίνετε καπετάνιος.
Μου ξαναδώσατε το λόγο σας, κ. Μέισον.
Αυτή τη φορά, τον θέλω εγγράφως.
Καπετάνιε Πόλλαρντ!
Μόλις μιλήσαμε, με τον κ. Τσέις...
και θα είναι τιμή του, να είναι ο ύπαρχός σας.
Χαίρομαι που τ' ακούω.
Θα πρέπει να νταντεύω, έναν πρωτάρη.
Ένα μικρό προικισμένο, που γεννήθηκε...
μ' ένα ασημένιο κουτάλι στο στόμα του.
Θα έπρεπε να είχα πει όχι.
Γιατί; Τώρα στο υποσχέθηκε εγγράφως.
Καλά. Ο λόγος ενός ψεύτη, δεν αξίζει ούτε στα χαρτιά.
Ξέρεις θα σ' αγαπούσα το ίδιο αν ήσουν...
καπετάνιος σ' ένα εμπορικό πλοίο.
Και δε θα χρειαζόταν να λείπεις για δύο χρόνια.
Δε θα λείψω για δύο χρόνια.
Ένα φαλαινοθηρικό,
γύρισε την περασμένη εβδομάδα, έπειτα από τρία χρόνια.
Έχασαν δύο άνδρες και επέστρεψε με μισό φορτίο.
Δεν ήταν από δω και δεν είχαν εμένα, μαζί τους...
Γαμώτο!
Θα γίνω καπετάνιος μια μέρα, σε ένα φαλαινοθηρικό.
Χωρίς αυτήν την δουλειά, το μόνο που μας μένει, είναι αυτή η γη.
Δε γίνεται, να μείνουμε μ' αυτό.
Αυτά είναι, τα λόγια του πατέρα σου.
Ποιό είναι το πρόβλημα, με τα λόγια του;
Ήθελε πράγματα για την οικογένειά του, για τον εαυτό του.
- Ήταν ονειροπόλος. - Ναι, ήταν.
Ονειρευόταν τη θάλασσα,
αλλά ποτέ δεν τα κατάφερε, εξαιτίας τέτοιων ανθρώπων.
Έζησε, τουλάχιστον, τη γέννηση των παιδιών του.
Είναι το μόνο, που ξέρω να κάνω...
Συγγνώμη.
Παντρεύτηκα, έναν φαλαινοθήρα.
Έϊ...
Θα επιστρέψω, όσο πιο σύντομα μπορώ. Στ' ορκίζομαι.
Απλά, να επιστρέψεις...
Υποσχέσου μου.
Μόλις ορκίστηκα. Θέλεις και να σου υποσχεθώ;
Στο υπόσχομαι.
Μπορώ να σου πω, δυό λόγια, γιε μου;
Όταν είσαι καπετάνιος, δεν μπορείς να είσαι φίλος.
Είσαι, ο ανώτερός τους.
Μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό και μην τους αφήσεις ποτέ, να το ξεχάσουν.
Σας ευχαριστώ, κύριε.
Ο προπάππους σας και μερικοί άλλοι, ίδρυσαν την φαλαινοθηρία.
Χωρίς εμάς, χωρίς εσένα, ο κόσμος θα ήταν τυλιγμένος στο σκοτάδι.
Ελπίζω να τιμήσω, το όνομα της οικογένειας, κύριε.
Κι εσύ, Κύριε, που δημιούργησες τις ισχυρές φάλαινες...
αυτό το θαυμαστό τέρας, με το ισχυρό μήκος...
πέρα από τη σύλληψη, της μη μετρήσιμης δύναμής του...
Αλλά αιώνιε Θεέ, ακόμη και Εσύ ξέρεις...
ότι εμείς, οι φτωχοί άνθρωποι...
πρέπει να φέρουμε φαγητό στο σπίτι, στις γυναίκες και στα παιδιά μας...
ενάντια στην πολεμοχαρή μανία, του εν λόγω τέρατος...
Ω, Πατέρα, ρίξε το φως το αληθινό, πάνω σ' αυτούς τους ανθρώπους...
και εξασφάλισέ τους, ένα ευήμερο ταξίδι.
Να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, με πλήρες φορτίο...
έτσι ώστε, η λευκή φλόγα του φαλαινέλαιου απ' το Ναντάκετ...
να συνεχίσει να φωτίζει, τα σπίτια μας,
τους δρόμους... Να νιώθουμε ασφαλείς, τη νύχτα.
Και η βιομηχανία των κινητήρων, να οδηγήσει το έθνος μας...
στην ανάπτυξη της ανθρωπότητας.
Στο Όνομά σου, προσευχόμαστε.
- Οπότε, ποιός μήνας ήταν; - Ήταν, στα τέλη του έτους.
Σαλπάραμε, με τα τελευταία πλοία.
Γι αυτό, ο φίλος μου, ο Βάρζελαϊ κι εγώ, είχαμε γενέθλια.
Ήμουν 14 ετών.
Εμπρός, γιε μου, κουνήσου!
Ήταν η πρώτη μου φορά, στη θάλασσα.
Φοβισμένος, αλλά πιο φοβισμένος...να το δείξω.
Ο Βάρζελαϊ, ήταν 17 ετών. Ήμασταν και οι δύο, ορφανά.
Και οι δύο, βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε...
- Γκράμπς, τι είναι αυτό που φοράνε; - Είναι καρφίτσες λαδιού, Τόμας.
Πώς μπορώ, να αποκτήσω μία;
Πρέπει να σκοτώσεις, ένα απ' τα μεγαλύτερα πλάσματα του κόσμου...
Νίκερσον, φέρε τα λαχανικά, στον κ. Μποντ.
Κάνε γρήγορα, γαμώτο!
Μια μέρα, θα έχω δώδεκα, απ' αυτές...
Θ' αρχίσω να στις βάζω, ξέρεις πού...
Κύριε Τζόι, είναι μόνο η μισή παραγγελία.
Και, σχετικά με το μεγάλο μας φόβο, καπετάνιε;
Η παρουσία σου, σημαίνει μόνο ένα πράγμα...
Ναι, ότι τουλάχιστον υπάρχει ένα άτομο, πάνω στο πλοίο,
που ξέρει την αλήθεια, για τον Όουεν Τσέις.
Μπα, απλώς όλα τα υπόλοιπα πλοία, δεν είχαν θέση.
Λοιπόν τώρα, είμαι ένας καινούργιος άνθρωπος, Όουεν.
- Αλλά εσύ; - Μη μου πεις, ότι έκοψες το ποτό...
Νηφάλιος, όσο δεν πάει... Και εσύ; Μαλάκωσες, καθόλου;
- Είμαι πράος, σαν αρνί. - Θα το πιστέψω, όταν το δω...
Και δεδομένου ότι ο καπετάνιος μας, δεν είναι καπετάνιος, πάνω από 48 ώρες...
...καλή μας τύχη!
- Πόλλαρντ. Τζορτζ Πόλλαρντ. - Όουεν Τσέις.
Τσέις! Δεν είναι όνομα απ' το νησί μας, έτσι δεν είναι;
Σωστά.
Και σύντομα, θα είμαστε έξω απ' τα νησιά. Στο στοιχείο μου, δηλαδή.
Ήμουν λίγο έκπληκτος.
Κανονικά, ο καπετάνιος επιλέγει τον ύπαρχό του.
Ναι, ένας έμπειρος καπετάνιος.
Πιστεύω να καταλαβαίνεις, πως οι πλοιοκτήτες...
...θέλουν τις επενδύσεις τους, σε ικανά χέρια.
Πράγματι...
Πιθανότατα να θέλουν, μια έξτρα ασφάλεια.
Οπότε, μπορείς να με παρακολουθείς και αν κάνω κάτι λάθος, με ενημερώνεις.
Κανένα πρόβλημα, καπετάνιε.
- Κύριε Τσέις, σηκώστε την άγκυρα. - Μάλιστα, σηκώστε την άγκυρα!
Κύριε Λόρενς, πάρτε το τιμόνι. Ετοιμάστε τα ιστία, κ. Τζόι.
Κύριε Κόουλ, κύριε Τσάπελ, μείνετε κοντά, στα ιστία.
- Να είστε έτοιμοι. Ξεκινάμε! - Σηκώστε την άγκυρα!
- Ένας, να με βοηθήσει! - Άρχισες, από τώρα, τη γκρίνια;
Βίρα τα ιστία. Βίρα την άγκυρα.
Βίρα τα ιστία.
Όλα έτοιμα; Άντε, να ξαμολυθούμε στη θάλασσα!
- Έχει έναν κόμπο. - Πάρτε το τιμόνι, κ. Τσάπελ.
Δεν μπορώ να το λύσω.
Έλα, τώρα... Γιατί δεν είστε έτοιμοι;
Πού είναι το πλώριο ιστίο μου, κ. Ρέι;
- Βίρα την άγκυρα. - Βίρα την άγκυρα.
Σταθερά, Νίκερσον.
- Ετοιμάστε τα ιστία, γαμώτο. - Ολόκληρο το νησί, μας παρακολουθεί.
- Η άγκυρα σηκώθηκε. - Καπετάνιε, το κεφάλι κάτω...
- Ποιό είναι το πρόβλημα; - Το ιστίο, δεν μπορεί να ξεδιπλώσει.
Έχει κολλήσει.
Δεν μπορεί να ρολλάρει...
- Πρόσεχε, πού πατάς. - Είναι επικίνδυνο, Όουεν.
Γαμώτο.
- Βάλτε τη μαΐστρα. - Τραβήξτε.
Καλή δουλειά, κ. Τσέις.
Όταν φτάσουμε στο Πράσινο Ακρωτήρι, σε δύο εβδομάδες,
θα είμαστε βάση προγράμματος, στον Ειρηνικό ωκεανό.
- Καλαμπόκι, κ. Τσέις; - Όχι, ευχαριστώ.
- Ποτέ, δε μου άρεσε. - Παράξενο...
Ο πατέρας σου, δεν καλλιεργούσε καλαμπόκι;
Πράγματι.
Είχα σιχαθεί να το τρώω, κάθε μέρα.
Καλαμπόκι, μπάμιες και φασόλια, σωστά;
Πριν μπει, στη φυλακή...
- Ξέρετε την ιστορία, κ. Τζόι; - Κύριε;
Γνωρίζατε ότι ο κ. Τσέις έμεινε ορφανός, όταν ο πατέρας του φυλακίστηκε;
Ο καθένας, έχει να διαβεί, το δικό του μονοπάτι, για τη θάλασσα....
Γι αυτό και δεν κάνουμε, τόσες πολλές ερωτήσεις...
Μπορεί να μην ήταν εύκολο, αλλά...
βρέθηκε μια καλή ναυτική οικογένεια, από το Ναντάκετ και τον υιοθέτησε.
Δεν είναι η πρώτη φορά, που κάποιος απ' το Ναντάκετ...
...αναδεικνύει το υπόβαθρό μου.
Τώρα, με συγχωρείτε, καπετάνιε,
αλλά πρέπει να διευθετήσω...
τις φαλαινίδες (μικρές βάρκες) και τις βάρδιες.
Όχι, ευχαριστώ.
- Ούτε, σταγόνα; - Όχι, ευχαριστώ.
Όπως είπα...Όσο λιγότερες ερωτήσεις, τόσο το καλύτερο.
Από την πρώτη μέρα, τρώμε τέτοιες αηδίες;
Καθάρματα. Πού είναι το κρέας;
Πολύ όμορφο, κορίτσι.
Ναι, χαραγμένο πάνω σ' ένα οστό, φάλαινας.
- Μπορώ να τ' αγγίξω; - Όχι...
- Δεν είσαι παντρεμένος; - Ναι...Νάτην...
Λοιπόν, αυτή είναι στα σίγουρα, η μύτη της...
Συγχαρητήρια, κυρίες μου.
Καλή δουλειά, για να σαλπάρουμε...
Ένα μάτσο άχρηστοι...
- Κύριε Τσάπελ. Καπετάνιος στις φαλαινίδες. - Μάλιστα.
- Κύριε Λόρενς. Μαζί μου. - Μάλιστα, κύριε.
Και κ. Πίτερσον...
- ...δεύτερος ύπαρχος, στις φαλαινίδες. - Μάλιστα, κύριε.
Έξι άνδρες, σε κάθε σκάφος. Άσκηση το πρωί, στις έξι.
Δεν έχουμε φτάσει καν, ανατολικά τού Χάλιφαξ.
- Ποιό είναι, τ' όνομά σου; - Κόφφιν. Χένρι Κόφφιν.
Αυτός, είναι ο ξάδερφος, του καπετάνιου.
Λοιπόν, κ. Κόφφιν...
Πιστεύεις ότι μια φάλαινα, γνωρίζει κατά πού πέφτει, το ανατολικά τού Χάλιφαξ;
Δεν ξέρω ποιοί είστε, ή πώς, καταλήξατε εδώ.
Ίσως, κάποιοι από εσάς είναι παράνομοι και κρύβονται...
Δεν έχω πρόβλημα. Δε μου καίγεται καρφάκι...
Αλλά εδώ στο πλοίο, βρίσκεστε για έναν και μόνο σκοπό:
Φαλαινέλαιο.
Σκοπεύω να γεμίσω, 2.000 βαρέλια...
και να επιστρέψω στο σπίτι μου, το συντομότερο δυνατό.
Ακόμα κι αν ο καιρός είναι καλός, χωρίς φάλαινα στον ορίζοντα, κ. Κόφφιν,
βάζουμε τις φαλαινίδες, στο νερό...
και υποκρινόμαστε, ότι έχουμε πιάσει, μιά φάλαινα.
Όποιος είναι αντίθετος μ' αυτό,
μπορεί να κολυμπήσει, ως το σπίτι του. Κατανοητό;
- Μάλιστα, κύριε. - Μάλιστα, κύριε.
Ψάρακα... Στο κατάστρωμα...
Προχώρα...
"Μάλιστα, στεριανέ"...
- Τόμας Νίκερσον, σωστά; - Μάλιστα, κύριε.
Ξέρεις, μερικοί στην αρχή, παθαίνουν ναυτία.
- Σε παρακαλώ, τράβηξέ με πάνω. - Αυτή, είναι η καλύτερη θεραπεία.
Σε παρακαλώ, τράβηξέ με πάνω.
Νιώθεις καλύτερα τώρα;
Συγγνώμη, δεν το ήθελα...
Τώρα, έχεις να γράψεις και κάτι, στη μητέρα σου.
Η μητέρα μου, έχει πεθάνει. Ο πατέρας μου, επίσης...
Χάθηκε στη θάλασσα, πριν γεννηθώ.
Δώσ' το μου.
Το πλήρωμα, είναι η οικογένειά σου τώρα, μικρέ.
Στα καλά και στα άσχημα.
Ειδικά, στα άσχημα.
Καθάρισε το κατάστρωμα, μικρέ.
Σήμερα, θα μάθετε πώς είναι, να είσαι φαλαινοθήρας.
Αυτό, δεν είναι τοποθετημένο καλά, Νίκερσον.
Θα είμαστε εδώ, μέχρι το ηλιοβασίλεμα, αν είναι απαραίτητο.
- Επιμονή! - Ετοιμάστε τα καμάκια.
Είστε, πολύ αργοί.
Θα γνωρίσετε κάθε γωνιά, αυτού του πλοίου.
Με δύναμη, Μπαρζ.
- Ταχύτερα, κ. Ρέι. - Δεν είναι πλέον πρωτάρηδες, κ.Τσέις.
Είσαι πλέον, ναύτης...
Καθόλου άσχημα, κ. Ρέι. Πολύ καλά.
- Όλο τα πλήρωμα, έτοιμο; - Μάλιστα, κύριε.
- Συνηθίστε να δουλεύετε, σαν άλογα. - Κύριε Τσέις;
Κύριε;
Ανεβάστε ταχύτητα.
Είναι σοφό αυτό; Πλησιάζουμε το Ρεύμα του Κόλπου.
Ας κάνουμε κράτει, μέχρι να δούμε τις καιρικές συνθήκες.
Είμαστε δύο ημέρες πίσω.
Πρέπει να φτάσουμε στην ώρα μας, βορειοανατολικά.
Ανεβάστε ταχύτητα.
Αυξάνουμε ταχύτητα!
- Άντε, κουνηθείτε. - Αύξηση ταχύτητας!
Ανεβείτε πάνω, κ. Κόφφιν. Ο καπετάνιος, θέλει περισσότερη ταχύτητα.
Κατεβάστε, τα ιστία...
Ο καπετάνιος, μας δίνει φτερά...
Μπορεί να γεράσαμε, αλλά δεν ξεχάσαμε να ρολάρουμε, παιδιά!
Κύριε, καταιγίδα στα δεξιά μας. Πρέπει να επιβραδύνουμε.
Όχι ακόμα, κ. Τσέις.
Κύριε, πλέουμε με οκτώ κόμβους. Η καταιγίδα, κινείται ακόμη πιο γρήγορα.
Ας έρθει. Οι άνδρες, χρειάζονται ένα βάπτισμα τού πυρός.
Αν δεν αλλάξουμε πορεία, θα μας χτυπήσει πλευρικά.
Κύριε Τσέις, θα συνεχίσουμε ως έχει...
Κύριε Λόρενς; Κρατήστε την πορεία μας.
- Πορεία διατηρείται, κύριε. - Διαφορετικά, θα χάσουμε μισή μέρα.
Αν το προσωπικό, δεν μπορεί να χειριστεί,
μιά καταιγίδα σαν αυτήν, τότε, είμαστε χαμένοι!
Ετοιμαστείτε για θαλασσοταραχή!
Η καταιγίδα πλησιάζει, μάγκες. Ασφαλίστε, τα πάντα...
Ετοιμαστείτε για άσχημες καιρικές συνθήκες, κ. Μποντ.
Πλέουμε προς καταιγίδα.
Κλείστε και ασφαλίστε, την κυρία είσοδο.
Η καταιγίδα, πλησιάζει γρήγορα.
- Πρέπει ν' αλλάξουμε πορεία. - Παραμένουμε ως έχει, κ. Τσέις.
- Κύριε Λόρενς, κρατήστε την πορεία σας. - Μάλιστα, κύριε.
- Προσέξτε το νερό. - Κρατηθείτε.
- Κατεβάστε τα ιστία, κ. Τσέις. - Πηγαίνετε, στα ιστία...
και στη συνέχεια, κρατηθείτε γερά.
Πρέπει να κατεβάσουμε τα ιστία.
Νίκερσον, κρατήσου!
Κράτα σταθερή γραμμή...
- Κρατηθείτε. - Γύρνα το πλοίο, προς τ' αριστερά.
Όχι. Η ζημιά, έχει ήδη γίνει.
- Γυρίστε τα ιστία. - Όχι, γύρνα το τιμόνι, κ. Λόρενς.
Είναι πολύ αργά. Κινδυνεύουμε, να τουμπάρουμε.
- Πάρτο ανάποδα. - Γυρίστε το ιστίο...
Κρατηθείτε γερά!
Προσέξτε!!!
Κύριε Τζόι...
- Κόψτε τα σχοινιά, απ' το ιστίο. -Τα κόβω!
Το πλοίο, πρέπει να έρθει, στα ίσα του!
Με ζητήσατε, κύριε;
Με το πρωινό εγερτήριο των 6, θα μαζέψετε το πλήρωμα...
και θα τους ενημερώσετε, ότι θα επιστρέψουμε στο Ναντάκετ, για επισκευή.
Μετά, θα απολογηθείτε, γιατί παρακούσατε τις διαταγές μου...
το οποίο, παραλίγο, να τους κοστίσει τη ζωή τους.
Τι;
Και αποδέχομαι την παραίτησή σας. Δεν έχω να πω, κάτι άλλο.
Ήταν εντολή σας, να πλεύσουμε μέσ' απ' την καταιγίδα.
Χρειαζόταν! Οι άνδρες, έπρεπε να δοκιμαστούν, στα δύσκολα.
Στη μέση μιας καταιγίδας;
- Αυτό, ήταν ένα ατυχές γεγονός. - Όχι! Ήταν λάθος πλοήγηση.
Και το να λες ότι ήταν ένα ατυχές γεγονός, δείχνει αδυναμία.
Πρόσεχε τι λες! Ξέρεις, σε ποιόν μιλάς;
Το όνομά μου, είναι "καπετάνιος" Τζορτζ Πόλλαρντ.
Πόλλαρντ!
Και εσείς, κ. Τσέις...
ανεξάρτητα απ' την εμπειρία σας στα φαλαινοθηρικά,
δεν είστε τίποτα άλλο, απ' τον γιο ενός αγρότη...
ο οποίος το μόνο που κάνει, είναι να εκφοβίζει τους πάντες.
Τώρα, βγες έξω!
Το να επιστρέψετε, δίχως ένα βαρέλι με λάδι, θα ήταν λάθος, κύριε.
Και δεν έχει καμία σημασία, αν λέγεσαι Πόλλαρντ ή Τσέις.
Το καλύτερο και για τους δυο μας, είναι να συνεργαστούμε...
Να γεμίσουμε το πλοίο με λάδι και να γυρί- σουμε σπίτια μας, όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Και στη συνέχεια, ο ένας, ν' αδειάσει τη γωνιά του άλλου, το συντομότερο δυνατό.
Πιστέψτε με, έχουμε την ίδια επιθυμία.
Φυσικά, η απόφαση, είναι δική σας.
Ήταν, σα νιόπαντρο ζευγάρι...
Ήταν σα ζευγάρι... που ανεχόταν, ο ένας τον άλλον.
Αλλά, και ένα ζευγάρι, που άνετα μπορούσε να τουμπάρει, ένα πλοίο.
- Είσαι παντρεμένος, κ. Μέλβιλ; - Μάλιστα.
- Ο Κύριος, να σε λυπηθεί! - Περιμένουμε και το πρώτο μας παιδί.
Το ξέρει η γυναίκα σας, ότι όλη την περιουσία σας...
την προσφέρετε σε έναν ξένο, απόψε το βράδυ;
- Όχι, κύριε. - Είσαι γεμάτος εκπλήξεις.
Λοιπόν...
- Το Έσσεξ, δε γύρισε πίσω; - Όχι.
- Συνέχισε, το ταξίδι του; - Ναι.
Και σύντομα, ακούσαμε αυτό, που περιμένουν όλοι, στη φαλαινοθηρία.
Τον φυσητήρα!
Φυσητήρας!!!
Εκεί. Φυσητήρας.
Φάλαινες, του Νοτείου Ατλαντικού, ή Φάλαινες-φυσητήρες;
Φυσητήρες είναι...
Κύριε Τσέις;
Τοποθετήστε τις φαλαινίδες, στο νερό.
Όλοι, στο κατάστρωμα. Όλοι, στο κατάστρωμα.
Κατεβάστε, τις φαλαινίδες.
Νότιος Ατλαντικός Ωκεανός. ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ.
Δυνατά. Με όλη σας τη δύναμη.
Έλα. Να βλέπω τις φλέβες σας, να τσιτώνονται.
Εκεί είναι.
Ελάτε, μάγκες. Δώστε τα, όλα.
Έλα. Χρησιμοποιήστε, όλη σας τη δύναμη.
Δώστε τα, όλα.
Πού φυσάει.
Αυτό είναι, "μοσχαράκι".
- Αυτό είναι, "μοσχαράκι"; - Να και η γελάδα.
Να και το αρσενικό. Αυτός, είναι όλα τα λεφτά.
Κάνε κουπί, Νίκερσον.
- Σαράντα βαρέλια; - Πενήντα.
Είναι τεράστιος. Πάμε.
Κάντε κουπί, μέχρι να σκάσουν τα πνευμόνια σας.
Πρόσω ολοταχώς. Δυνατά...
Πιο δυνατά.
- Προετοιμάστε το σχοινί, κ. Ράμσντελ. - Μάλιστα, κύριε.
Η πρώτη φάλαινα, είναι δική μου, κ. Λόρενς.
Πιο κοντά...
Κάντε κουπί. Έλα, συνεχίστε.
Αυτή είναι, η πρώτη σου φορά, μικρέ;
Κοίτα τον! Το πιο τρομακτικό πλάσμα, πάνω στη γη.
Κάνει κατάδυση...
Τα χέρια μου...
Πιάσε το σχοινί, Νίκερσον.
Έλα.
Είναι περίπου 140 οργιές, το σχοινί. (περίπου 160 μέτρα)
Περίπου, στις 80 οργιές.
Μας τραβάει, προς τα κάτω.
Χρειάζομαι το σχοινί σου, Μάθιου.
- Δώσε μου το σχοινί, Πίτερσον. - Μάλιστα.
Πόσο έχουμε ακόμα, κ. Πίτερσον;
Έχουν μείνει περίπου, 60 οργιές.
- 20 οργιές, κ. Τσέις. - Ενώστε το.
- Έτοιμοι; - Τώρα!
- Πάρτε τον έλεγχο, κ. Πίτερσον. - Μάλιστα, κύριε.
- Πόσες οργιές, ακόμα; - 70, ακόμα, κύριε.
Όχι, όχι, περιμένετε!
- Όουεν! - Όχι, όχι. Όχι, ακόμα.
Μην τυχόν και πειράξετε αυτό το σχοινί.
Περίπου 50 οργιές, ακόμα, κύριε.
- Όουεν, γαμώτο μου... - Είπα, μην το πειράξετε.
30 οργιές, κ. Τζόι.
Περίπου 10 οργιές.
Σπρώξτε!
Τα καταφέραμε!
- Κάντε γρήγορα. - Φύγετε από δω, κόπανοι.
Λίπος και έλαιο. Μπορείς να το μυρίσεις;
- Είναι η μυρωδιά, του χρήματος. - Φύγε, από εκεί.
- Μπορείς να το μαζέψεις; - Με την καμία!
- Πώς είναι; - Όχι και πολύ καλά.
Αυτό, είν' όλο.
- Κύριε Τσέις; - Ναι.
Αυτό είναι όλο. Δεν μπορούμε να μαζέψουμε άλλο.
Αυτό εκεί μέσα, είναι όλα τα λεφτά, μάγκες.
Συνεχίστε το "σκάψιμο".
Είμαστε μεγαλόσωμοι, για να χωρέσουμε εκεί μέσα.
Βρείτε κάποιον, που να μπορεί.
Νίκερσον, έλα εδώ, μικρέ.
Έλα εδώ, είπα.
Ανέβα εκεί μέσα...
Έλα, Τόμας.
Αυτό που βρίσκεται εκεί μέσα, αξίζει περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο, βγάλουμε.
Δεν μπορώ. Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ.
Κατέβα εκεί κάτω, αλλιώς θα σε βάλω να κοιμηθείς, εκεί μέσα.
Βάλε αυτό, στο στόμα σου, μικρέ...
Η δυσωδία εκεί μέσα, είναι χειρότερη και απ' τον κώλο του διαβόλου.
Ευχαριστώ.
Συγγνώμη.
Νίκερσον, πάρε μαζί σου και το μαξιλάρι μου!
Κατέβα...
Μπορείς να δεις τις αντοχές σου, εκεί μέσα...
Έχεις μπει ποτέ, στο κεφάλι μιας φάλαινας;
Όχι. Τη γλίτωσα...
Εκεί βρίσκεται, ο θησαυρός.
Δε θα ξεχάσω ποτέ, αυτήν την πρώτη, φάλαινα.
47 βαρέλια. Αλλά η χαρά μας, κράτησε λίγο.
- Δεν υπήρχαν άλλες φάλαινες; - Πράγματι.
Οπότε, συνεχίσαμε την πορεία μας.
Μας πήρε ένα μήνα, να περάσουμε το Ακρωτήριο Χορν.
Αφήσαμε τον Νότιο Ατλαντικό πίσω μας, με την ελπίδα...
να έρθουν, καλύτερες μέρες.
Αλλά και στον Ειρηνικό, η κατάστασή μας, δε βελτιώθηκε.
Οι φάλαινες, ήσαν εξαφανισμένες.
Μετά από, σχεδόν, ένα χρόνο στη θάλασσα...
οι σχέσεις, μεταξύ του πλοιάρχου και του ύπαρχου,
ήσαν πιο τεταμένες, από ποτέ.
Ο καπετάνιος, πέρναγε τα περισσότερα μερόνυχτα, στην καμπίνα του.
Φοβόταν να κοιτάξει το πλήρωμα, κατάματα.
Οι προμήθειες, σχεδόν τελείωναν...
Και παρά τις προσπάθειές μας, το ελάχιστο φορτίο μας...
μας υπενθύμιζε, ότι είμαστε πολύ μακριά, για το δρόμο της επιστροφής.
Ατακάμα. Εκουαδόρ.
Όχι. Δε σε καταλαβαίνω.
- Μίλα αγγλικά. - Μου προσφέρει, περισσότερα.
Αυτό, είναι έλαιο φάλαινας, Ναντάκετ. Ο Φακόχοιρος, δεν αξίζει τίποτα.
Ο ιερέας, επιμένει να γράψουμε γράμμα στην πατρίδα, με τα νέα μας.
Ποιόν νομίζει, ότι θα βοηθήσουν τα γράμματα;
Τις χήρες;
Τους πλοιοκτήτες ενός πλοίου, που δεν υπάρχει πια;
Πόσο καιρό θα συνεχίσεις να ζεις έτσι, καπετάνιε;
Στείλε ένα γράμμα στην Ισπανία τότε...
και ζήτα συγχώρεση για σένα και τον καπετάνιο σου.
Κανείς δεν μπορούσε να αποτρέψει, αυτό που συνέβη, εκεί.
Και ποιός θα το πιστέψει; Κανείς. Ειδικά, οι πελάτες μας.
Για χρόνια, το φαλαινέλαιο που μάζευες, γέμιζε τις τσέπες τους χρυσό...
Καπετάνιε, συγγνώμη...
Οι ντόπιοι, μου ανέφεραν ότι το φαλαινοθηρικό σας, δέχθηκε επίθεση.
Καπετάνιος του Έσσεξ, Τζορτζ Πόλλαρντ.
Καπετάνιος του Σάντα Μαρία, Ντιμίτρι Παλάρες.
Θέλετε κάτι, να πιείτε;
Κακοτυχία, ε; Πόσο μακριά, είστε;
-Αρκετά μακριά. Μόνο χαζοί, θα πήγαιναν. -Και πόσο μακριά, είναι αυτό;
Χίλιες λεύγες, κατά μήκος του Ισημερινού.
Αχαρτογράφητα νερά.
Υπήρχαν εκεί, φάλαινες;
Περισσότερες, απ' όσες μπορείς να φανταστείς.
Εκατοντάδες. Όσο μπορεί να δει, το μάτι σου...
Θα μπορούσαμε να γεμίσουμε, 3.000 βαρέλια μέσα σε μια μέρα.
Τι εννοείς, "θα μπορούσατε";
Αν δεν ήταν, εκείνος ο δαίμονας...
Μια φάλαινα. Λευκή, σαν αλάβαστρο.
Είχε μήκος, 30 μέτρα.
Έστειλε στον τάφο, έξι απ' τους άνδρες μου.
Και στους υπόλοιπους, έδωσε κάτι, να θυμόμαστε για πάντα...
Αυτή η λευκή φάλαινα, σας "έκλεψε" και τα χρήματα;
Σας ευχαριστώ.
Το πιστεύεις αυτό;
Αν σαλπάρουμε τώρα και πιάσουμε το ΝΑ ρεύμα, με σταθερή πορεία...
θα είμαστε σπίτι, σε έξι μήνες.
Τι λέτε, κ. Τσέις;
Γιατί να μείνουμε περισσότερο, απ' όσο χρειάζεται;
Είμαι μέσα... Συμφωνώ.
Η απληστία, κατέλαβε τον καπετάνιο μας και τον ύπαρχο.
Οπότε, ξεκινήσαμε...Χίλιες λεύγες, κατά μήκος του Ισημερινού.
Εκεί που τελειώνει η γνώση, ξεκινά η θεωρία...
Εκεί, είχαν βρει καταφύγιο, οι φάλαινες. Μακριά, απ' την ανθρωπότητα.
Αλλά τις κυνηγήσαμε.
Πριν αιώνες, οι ναυτικοί φοβόντουσαν να πλεύσουν, στα άκρα της γης.
Εμείς, απ' την άλλη, είμασταν καθ' οδόν, προς την παραφροσύνη.
Η πίστη, αντικαταστάθηκε απ' την αμφιβολία.
Η ελπίδα, αντικαταστάθηκε από καθαρή δεισιδαιμονία.
Καπετάνιε...Το πλήρωμα, έχει αρχίσει να παραπονιέται.
Αυτό κάνουν οι άντρες...
Είναι δυσαρεστημένοι, με την απόφασή σας, να βρεθούμε τόσο μακριά.
Τους έβαλες, στη θέση τους;
Μήπως, τους υπενθύμισες το σκοπό μας; Να γεμίσουμε το καράβι, με φαλαινέλαιο;
Και πως, αν οι φάλαινες είναι χίλιες λεύγες μακριά, εκεί θα πάμε;
Ξάδελφε, σε παρακαλώ...
Αυτό είναι τρέλα! Άφησες αυτόν τον άνθρωπο, να σε επηρεάσει.
Πρέπει να γυρίσουμε πίσω...
Σου προτείνω, να επιστρέψεις κάτω και να τους ηρεμήσεις...
Γίνε ηγέτης...
Και μην αναφέρεις, ποτέ ξανά,
τους οικογενειακούς δεσμούς, που μας ενώνουν...
...κύριε Κόφφιν...
Αχαρτογράφητα Νερά. 14 μήνες, στη θάλασσα.
- Τι είναι; - Άκου...
Κύριε Τσέις; Βλέπω "προβατάκια"!
- Πού είναι; - Βλέπεις τίποτα;
Ρίξτε τις φαλαινίδες, στο νερό.
Να πάρει! Ήρθαμε, στο σωστό μέρος!
Σηκώστε τα κουπιά, κ. Τσάπελ. Κάρφωσέ τον.
Πρόσω ολοταχώς, Πίτερσον.
Μην τις αφήσετε, να κάνουν τα δικά τους, παιδιά.
Συνεχίστε...
- Μια φάλαινα; - Ναι...
- Οπότε, είναι αλήθεια; - Ναι. Πολύ μεγάλη αλήθεια.
Αναποδογυρίστε, τη φαλαινίδα.
Τραβάτε κουπί, δυνατά...
Κύριε Μπόντ, ετοιμαστείτε να σαλπάρουμε. Ξεκινάμε!
Έρχεται. Τώρα, Πίτερσον...
Κύριε Λόρενς, κατευθυνθείτε προς τις φάλαινες.
- Θέλουμε, καυτή πίσσα... - Θα τη βρούμε...
Είμαστε κοντά. Δεξιά, πάνω της!
Την τσακώσαμε...
Τι ήταν αυτό, κ. Λόρενς;
Κύριε Τσέις;
Γαμώτο. Βρείτε, τον κ. Λόρ...
Κύριε Ίστον!
Φέρτε τον κ. Λόρενς, να ξεκινήσει άδειασμα, με τις αντλίες...
- Πού είναι; - Αριστερά, της πλώρης.
Δώσε μου, τα μεγαλύτερα καμάκια, που έχουμε.
Θέλει μάχη;
Δεν έχω ξαναδεί φάλαινα, να κάνει κάτι τέτοιο.
Κύριε Λόρενς, πάρε το τιμόνι.
Κύριε Ράμσντελ, δέστε το σχοινί, στον ιστό. Του την έχω, στημένη.
Όσο είμαι ζωντανός, είναι δικός μου!
Προσέξτε!
Καπετάνιε! Το Έσσεξ, έχει πάρει κλίση...
Γυρίζουμε πίσω.
- Βοηθήστε με! - Δώσε μου, το χέρι σου.
Kύριε Τσέις!
Μια φάλαινα, κύριε. Εμβόλισε το πλοίο.
- Τι; - Χάσαμε τον Ίστον και τον Σάνμπορν.
Οι αντλίες, είναι άχρηστες, κύριε.
Ετοιμαστείτε, να εγκαταλείψουμε το πλοίο.
Δεν μπορούμε να κάνουμε κουπί, μέχρι την πατρίδα.
Πρέπει να κατεβάσουμε ιστία και να αυτοσχεδιάσουμε.
Μεταφέρετε όλα τα τρόφιμα και το νερό. Χρειαζόμαστε, όλο το πόσιμο νερό.
Πάρτε μαζί σας, ό,τι μπορείτε. Έλα, Μπαρζ...
Τα ιστία και τις προμήθειες, πρώτα...
Πάρτε, όσο φαγητό μπορείτε.
Υπάρχουν διάφορα κιβώτια, στο κατάστρωμα.
- Αυτό, είναι στεγνό. - Πάρτε, το ιστίο κάτω.
- Κατεβαίνει... - Περιμένετε.
Έλα, Νίκερσον.
Γεμίστε, τις φαλαινίδες.
Έχουμε, τα απαραίτητα ιστία. Αλλά μας λείπει, φρέσκο νερό.
Πάρτε, τα πάντα!
Κι άλλο, φρέσκο νερό. Υπάρχουν πολλά κιβώτια, στο κατάστρωμα.
- Μπέντζαμιν! Γρήγορα! Βοήθα με. - Τραβήξτε τον.
Κουνηθείτε. Γρήγορα!
Πρέπει ν' αφήσουμε, το λάδι.
- Πίτερσον, πού είναι ο κ. Τσέις; - Εδώ ήταν, κύριε.
Πρέπει να φύγουμε.
- Ελάτε! - Λάδι, στο κατάστρωμα!
- Καπετάνιε! - Κύριε Τσέις!
Κύριε Τσέις!
Πού είναι ο ύπαρχος;
- Πρέπει να φύγουμε. - Όχι, περίμενε. Περίμενε! Κύριε Τσέις!
Εκεί είναι. Εκεί! Εκεί είναι!
Κύριε Τσέις!
Πάρτε αυτό...
Κύριε Τσέις!
Σας έπιασα.
- Θα πάμε για ψάρεμα, έτσι δεν είναι; - Να 'σαι βέβαιος, κ. Τζόι.
Πάμε μακριά του, αλλιώς θα μας πάρει στο βυθό, μαζί του.
2.000 ναυτικά μίλια, ΔΥΤΙΚΑ της ΝΟΤΙΑΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ.
Καπετάνιε; Τι γίνεται με τ' απόθεμα;
60 γραμμάρια μπισκότα, ανά άτομο. Και μισό ποτήρι νερό.
Δεν μπορούμε, να επιβιώσουμε έτσι.
Είναι εκείνος!
Ναι, αυτός είναι, σωστά.
Δεν μπορείτε να με κοροϊδέψετε, κ. Τσέις.
Κύριε Κόφφιν;
- Ακούω, σωστά; -Εσείς μας φέρατε, σ' αυτήν τη θέση.
- Άστο κάτω. - Παραδέξου το. Είσαι φοβισμένος!
Άσε το όπλο κάτω, κ. Κόφφιν.
Τι θα συμβεί, αν η τροφή και το νερό, μας τελειώσουν;
Κάνε ό,τι λέει, ο καπετάνιος.
- Θέλω να τον δω, "φοβισμένο". - Είναι διαταγή!
- Κάνε, ό,τι λέει ο καπετάνιος. - Πες το! Πες το!
Πες το!
Χένρι! Άφησε κάτω, το όπλο.
Χένρι, άσε το, κάτω...
Πλεύσαμε, ανατολικά.
Από κεί, που ήρθαμε.
Με μόνη βοήθεια, τον ήλιο και μιά πυξίδα.
Κάθε κατεύθυνση, έμοιαζε ίδια.
Η ελπίδα μας, ήταν να φτάσουμε στη Δύση, με κατεύθυνση το Νησί τού Πάσχα.
Ένα ταξίδι, σχεδόν 3.000 μιλίων.
Εδώ και 12 μέρες, περιπλανιόμαστε προς τα νότια.
Έξι μοίρες, γεωγραφικού πλάτους.
Δεν είμαστε, καν, πιο κοντά στο Νησί τού Πάσχα.
Δεν έχουμε μετακινηθεί.
Είμαστε καταραμένοι.
Θα προχωρήσουμε, πρόσω ολοταχώς, μέχρι να βρούμε "καιρό".
Και, θα βρούμε...
Προσέξτε! Κρατάτε γερά!
Κουράγιο!
Τσάπελ!
Τον χρειαζόμαστε, καπετάνιε.
Κύριε Τζόι, πού είσαι;
Κύριε Τζόι;
Είσαι καλά, κύριε Τζόι;
Τι συνέβη; Ε, πρόσεξε! Τι έγινε; Τι έγινε;
- Τι γυρεύεις εδώ; - Άσε με, να ρίξω μια ματιά.
Όχι, όχι όχι.
- Απλά, θέλω να δω. - Καλά είμαι.
Ηρέμησε. Ήρεμα! Μια ματιά θα ρίξω, μόνο.
- Χτύπησα, το κεφάλι μου. - Μιά γρατζουνιά, ε;
- Δώστε του, λίγο νερό. - Όχι!
Δώστε του, λίγο κωλόνερο!
Δεν πειράζει. Δε θέλω νερό. Εντάξει είμαι.
Ωραία. Άστο. Θα το πάρω εγώ.
Έλα. Σε κρατάω, σε κρατάω.
Έ, τι κοιτάτε, όλοι σας; Εντάξει είμαι! Ακμαιότατος!
Δεν είναι τίποτα. Μ' ακούτε;
Όουεν, είμαι μια χαρά.
Εντάξει; Είμαι μια χαρά.
- Είσαι μια χαρά. - Είμαι καλά.
Είναι εντάξει... Πάμε...
Γιατί σπαταλάτε νερό, σ' έναν νεκρό άνδρα;
Έτσι θα κάναμε, για τον καθένα μας.
Αυτές τις ώρες, βλέπεις να περνά από μπροστά σου, όλη σου η ζωή.
Πες μου, θα μπορούσες απλά να παρακολουθείς,
τον αδελφό σου, να πεθαίνει;
Είναι απλή λογική, κ. Τσάπελ.
Δεν υπάρχει αρκετό, για όλους μας.
Γιατί σπαταλάτε νερό, για έναν νεκρό; Δεν υπάρχει, αρκετό.
Γιατί σπαταλάτε νερό; Γιατί, αυτή η σπατάλη;
- Γιατί σπαταλάτε νερό, σε νεκρό; - Κύριε Νίκερσον;
Προς τι, η σπατάλη;
Είστε καλά, κύριε;
- Δεν μπορώ. - Δεν μπορείτε, τι;
Σας είπα, ήδη, αρκετά... Παραπάνω, απ' αρκετά!
- Κύριε, φτάσαμε ώς εδώ! - Φτάσαμε, στο τέλος...
- Κάναμε μια συμφωνία, κύριε. - Πάρτε τα χρήματα και δρόμο!
Είναι συμφωνία, του διαβόλου!
Όχι, κύριε. Ο διάβολος αγαπά, τα ανείπωτα μυστικά.
Ειδικά εκείνα, που βασανίζουν την ψυχή, ενός ανθρώπου.
Ποιό είναι, το δικό σου;
Δεν είμαι σπουδαίος συγγραφέας.
Δεν είμαι, σαν τον Χόθορν.
Αλλά απ' την πρώτη στιγμή, που άκουσα γι' αυτήν...
...αυτή η ιστορία, μ' έχει στοιχειώσει.
Μου έχει γίνει, έμμονη ιδέα.
Φοβάμαι, πως αν δεν τη γράψω...
...δε θα ξαναγράψω, ποτέ μου!
Τι άλλο;
Φοβάμαι, πως αν τη γράψω...
...δε θα είναι τόσο καλή, όσο θα 'πρεπε...
Συνεχίστε την ιστορία, κύριε...
Για χάρη και των δυό μας!
34 ΗΜΕΡΕΣ, ΝΑΥΑΓΟΙ.
Πάρε, να φας.
Ευχαριστώ.
Κύριε, ευχαριστούμε για την τροφή.
Τη ζωή μας, την υγεία μας και όλα τ' αγαθά.
- Και προσευχόμαστε, όλοι... - Στεριά...
Στεριά!
- Στεριά! - Στεριά!
Πιάστε τα κουπιά!
Πιάστε τα κουπιά.
Στεριά!
- Κάντε κράτει... - Κάντε κράτει...
- Τι συμβαίνει, κ. Τσέις; - Γιατί, διάολε, να σταματήσουμε;
- Μας ακολουθεί! - Μα αυτό, είναι τρελό!
- Δεν υπάρχει τίποτα, εκεί. - Δεν υπάρχει κάτι, κύριε...
Κύριε, τι κάνετε;
Κρατηθείτε!!!
Όχι...
Πού είναι;
Αυτό, θα μπορούσε να είναι, το νησί Ντούσι.
Χωρίς χάρτη και πυξίδα, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι.
Θα κρατήσουμε τη φωτιά αναμμένη, νύχτα και μέρα.
Ελπίζοντας, κάποιο διερχόμενο πλοίο, να δεί τον καπνό μας.
Ήθελα να το δεις, αυτό...
Ήταν εδώ, για πολύ καιρό, περιμένοντας, κάποιο πλοίο.
Κανένα πλοίο, δεν ήρθε...
- Κανένα πλοίο, δεν πρόκειται να 'ρθει. - Αν μείνουμε εδώ, θα πεθάνουμε.
Πόσο νομίζεις, θα πάρει, σ' αυτά τα τροπικά πουλιά,
να πάψουν να έρχονται εδώ, καθώς βλέπουν τ' αβγά τους, να χάνονται;
Είναι προνόμιο, να γνωρίζει κάποιος, το πότε θα πεθάνει...
Έχεις χρόνο, να προετοιμαστείς.
Καταραμένοι, τόσο μακριά, απ' τα σπίτια μας...
Χωρίς να είσαι σε θέση, να πεις αντίο. Χωρίς να μπορείς, να φιλιώσεις.
Και χωρίς την ευκαιρία, να διευθετήσεις, τους λογαριασμούς σου.
Τουλάχιστον, ας διευθετήσουμε... τα...μεταξύ μας!
Καπετάνιε...
Καπετάνιος, σε τι;
Η απώλεια του Έσσεξ, δεν ήταν δικό σου λάθος.
- Ήταν δικό μου, λάθος. - Δεν είσαι ο καπετάνιος.
Αλλά, γεννήθηκες, για να κάνεις αυτήν την δουλειά.
Ενώ εγώ, γεννήθηκα μέσα σ' αυτήν.
Τι θα κάνουμε, Τζορτζ;
Τι κάναμε και προσβάλλαμε τον Θεό, που μας τιμωρεί, έτσι;
Το μόνο πλάσμα, που προσβάλλει τον Θεό, είναι η φάλαινα.
Όχι, εμείς;
Με την αλαζονεία μας; Την απληστία μας; Κοίτα, που καταλήξαμε...
Είμαστε ανώτερα όντα... Δημιουργία, του Ίδιου του Θεού.
Οι βασιλιάδες, της Γης.
Που δουλειά τους είναι, ν' ανακαλύψουν όλον τον Κόσμο.
Είναι στη φύση μας και στα πιστεύω μας.
Πραγματικά, νιώθεις βασιλιάς, μετά απ' όλ' αυτά, που έχουμε περάσει;
Δεν είμαστε τίποτα! Είμαστε, απλά, σπέκουλα. Σκόνη!
Θα σαλπάρουμε, προς τον ήλιο, την αυγή.
Αν πρέπει να πεθάνουμε κι είναι θέληση Θεού...
...ας πεθάνουμε, σαν άντρες.
- Είμαστε έτοιμοι, κ. Γουίκς; - Ναι, κύριε.
- Κύριε Τσάπελ; Κύριε Ράιτ; - Δεν μπορώ να το κάνω, κύριε...
Εγώ, ο Ράιτ και ο Γουίκς...
...θα μείνουμε...
Είσαι έτοιμος να φύγουμε, Μάθιου;
- Έλα να σε βοηθήσω. - Δεν έχει νόημα...
- Όχι! Θα επιστρέψουμε, σπίτι... - Δεν έχει νόημα...
Απλά, φύγε...
Γαμώτο, Μάθιου...
Δεν πειράζει...
Με το που φτάσουμε, θα στείλω μιά βάρκα, για σας...
και μετά, θα πάμε να παίξουμε χαρτιά, στο Ναντάκετ. Εντάξει;
- Ναι, είμαστε σύμφωνοι... - Εντάξει...
Θέλεις, να στ' ανοίξω;
Δε θα έχει σημασία, όταν έρθει εκείνη η ώρα...
Ο Θεός μαζί σου, αδερφέ.
Ναι. Και να φυλάει, εσένα!
Αδελφέ Πίτερσον; Θα έρθεις, μαζί μας;
Κύριε Πίτερσον; Πηγαίνετε, μαζί με τον κύριο Μποντ.
48 ΗΜΕΡΕΣ, ΝΑΥΑΓΟΙ.
Πού... Πού είναι;
Πόλλαρντ!
Κύριε Λόρενς! Κύριε Λόρενς, ξύπνα!
Πού είναι, η άλλη βάρκα;
- Καπετάνιε Πόλλαρντ; - Καπετάνιε Πόλλαρντ;
- Καπετάνιε; - Καπετάνιε Πόλλαρντ;
Πόλλαρντ!
Τι συμβαίνει;
- Τι κάνεις, Μπέντζαμιν; - Είναι νεκρός.
Τον ρίχνω στη θάλασσα, κύριε.
Κοίταξέ με.
Κοίταξέ με, Μπέντζαμιν.
Κανείς σωστός ναυτικός, δεν πετά κάτι, που θα μπορούσε να τον σώσει.
Άκουσέ με, μικρέ... Άκουσε.
Μπορείς, να μας βοηθήσεις...
Πάτερ υμών, ο εν τοις ουρανοίς...
και μη εισενέγκης υμάς, εις πειρασμόν...
αλλά ρύσαι υμάς, από του πονηρού...
Η τελευταία, επιθυμία του...
Προετοιμάσαμε το πτώμα.
Αφαιρέσαμε, τα όργανα...
Διαχωρίσαμε τα άκρα, απ' το σώμα...
Και κόψαμε τα κρέατα, απ' τα οστά.
Μετά, κλείσαμε το πτώμα...
και το ράψαμε, όσο το δυνατόν καλύτερα...
και το ρίξαμε, στη θάλασσα.
Φάγαμε την καρδιά, πρώτα.
- Με κατακρίνεις; - Όχι...
Αυτό... Αυτό...
τέλειωσε...
Το ξεστόμισα!
Δεν το είπες ποτέ, σε κανέναν;
Ούτε, στη γυναίκα σου;
Πιστεύεις πως θα μ' αγαπούσε, αν ήξερε τι σιχαμερά πράγματα, έχω κάνει;
Ναι! Θα σ' αγαπούσε...
Αν μου είχες πει την ιστορία, όταν συναντηθήκαμε για πρώτη φορά...
...πάλι θα σ' αγαπούσα και θα σε παντρευόμουν.
Η δύναμη της θέλησης, αυτού του παιδιού, εξακολουθεί να ζει, μέσα σου.
Το βλέπω... Ακόμα κι αν εσύ, δεν μπορείς.
Μπορείς να συνεχίσεις την ιστορία σου, τώρα, αγάπη μου.
Έλα, ετοιμάσου!
Άκου...
Μην τα παρατάς...
Μας έχουν μείνει, μερικές ακόμα, σταγόνες.
Μην τα παρατάς, τώρα. Θα φτάσουμε σύντομα, σπίτι.
Έχετε οικογένεια, στην πατρίδα, κύριε Τσέις;
Ναι, έχω μια σύζυγο.
Και ένα γιο ή μια κόρη...
71 ΗΜΕΡΕΣ, ΝΑΥΑΓΟΙ. 1.200 μίλια, δυτικά της ΑΜΕΡΙΚΗΣ.
Πολύ καλά.
Καπετάνιε...
- Θα ξανατραβήξουμε κλήρο. - Με τίποτα!
- Θα τραβήξουμε πάλι, κλήρο... - Κύριε Ράμσντελ;
Θα αναλάβετε την αρχηγεία, αυτής της φαλαινίδας;
Ξάδελφε, θα μπορούσες...
Είστε ο καπετάνιος μας. Οι άνδρες, σας χρειάζονται....
- Οι άνδρες, θα είναι μια χαρά... - Σε παρακαλώ.
Σε παρακαλώ. Σε παρακαλώ.
- Χένρι... - Ας τραβήξουμε ξανά, κλήρο.
Είναι, διαταγή!
Αν δεν μπορείς να το κάνεις, δώσε το πιστόλι, σε κάποιον άλλον.
Ω, όχι, όχι. Όχι!
Βοήθησέ με.
Ήμασταν, αρκετές εβδομάδες, στη φαλαινίδα.
Η θάλασσα, έμοιαζε περισσότερο έρημος, παρά ωκεανός.
Ο ήλιος, μας είχε αποκάμει...
Ο φόβος μου...
...το μόνο, που σκεφτόμουν...
ήταν ότι όλοι θα πέθαιναν και γω, θα έμενα τελευταίος...
Σύμφωνα με τον κ. Τσέις, είχαμε ακόμα να διανύσουμε, 800 μίλια.
Κύριε Τσέις!
Καπετάνιε, Πόλλαρντ.
Είμαι χαρούμενος, που σε βλέπω.
Δεν υπάρχει ευτυχία, για την επιβίωσή μου.
Ούτε για τη δική μου, κύριε...
Βάρζελαϊ;
Η τρίτη φαλαινίδα;
Την...
...δεν την έχουμε δει, για μέρες...
Φοβάμαι πως χάθηκαν, κύριε.
Κύριε Τσέις, έχετε την καλύτερη θέση.
Είναι απλά, μια φάλαινα.
Ρίξε, το καμάκι.
Χτύπα!
Ρίξ' το! Ρίξε, το καμάκι.
- Πέτα το. - Έλα.
Σκότωσέ τον. Εκεί είναι... Ρίξε, το καμάκι.
Γιατί, δεν τον σκοτώνεις;
Είσαι ηλίθιος.
Το ρεύμα, μας χώρισε...
Αυτή ήταν η τελευταία φόρα, που είδαμε...
...τη φαλαινίδα του καπετάνιου Πόλλαρντ.
87 ΗΜΕΡΕΣ, ΝΑΥΑΓΟΙ.
- Μια βάρκα! - Αριστερά, απ' την πλώρη...
Κύριε ελέησον!
90 ΗΜΕΡΕΣ, ΝΑΥΑΓΟΙ. 18, Φεβρουαρίου 1821
Κύριε Τσέις!
Κύριε... Κύριε...
Μη μ' αφήνεις, Κύριε!
Κύριε Τσέις!
Κύριε Τσέις, κοιτάξτε. Κοιτάξτε, κύριε.
Κύριε Τσέις, κοιτάξτε!
Ξυπνήστε... Ξυπνήστε...
Ξυπνήστε. Στεριά, εν όψη. Κοιτάξτε, κ. Τσέις.
Διασωθήκαμε εκεί... Στο νησί, "Μας Αφουέρα", στη Χιλή.
90 μέρες μετά, την καταστροφή τού Έσσεξ.
Μας έδωσαν, παλιά ρούχα. Να φάμε...
Ήταν δύσκολο να φάμε, στην αρχή. Παράξενο!
Μας πρόσεξαν, όσο μπορούσαν, καλύτερα.
Και βρήκαμε ένα πλοίο, για να επιστρέψουμε στην πατρίδα.
Αυτό το ταξίδι, κράτησε άλλους 3 μήνες...
Λιμάνι, του Ναντάκετ. 11 Ιουνίου, 1821
Όταν επιστρέψαμε, όλο το νησί, μας υποδέχθηκε...
Αλλά, δεν υπήρχαν ζητωκραυγές. Μόνο σιωπή...
Μας κοιτούσαν, σα να είμαστε... απλές παρουσίες.
Φαντάσματα...
Δεν είπαμε σε κανέναν, λεπτομέρειες, για την επιβίωσή μας.
Αναρωτιόμουν, αν κατά κάποιο τρόπο, ήξεραν, το τι περάσαμε.
Ίσως, ήταν απλώς, περίεργοι.
Στο υποσχέθηκα, έτσι δεν είναι;
Γεια σου, γλυκιά μου! Ποιά, είσαι συ;
Η Φοίβη-Αν...
Η Φοίβη-Αν Τσέις, ε;
Είναι, ο μπαμπάς σου...
Γεια σου, καρδούλα μου.
Αυτός είναι, ο μπαμπάς σου.
Φυσικά, δεν μπορούσαν να τους αφήσουν, στην ησυχία τους.
Ο κ. Τσέις, ήταν στο δρόμο για το σπίτι...
όταν τον σταμάτησαν και του είπαν να πάει, στο γραφείο της Ναυτιλίας.
Οι εργοδότες, είχαν κάποιες ερωτήσεις...
Για να μπούμε, κατευθείαν, στο θέμα μας...
Εξαιτίας των δυσάρεστων γεγονότων και των ανθρωπίνων απωλειών, που είχαμε,
κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας...
...φαίνεται, ότι θα διεξαχθεί έρευνα.
Όντας καπετάνιος και εσύ ο ύπαρχος,
είμαστε υπόλογοι, να τους εξηγήσουμε, τι έγινε.
Ναι, φυσικά.
Θα το συζητήσουμε με τους πλοιοκτήτες και τον πατέρα μου...
Είναι σαφές, ότι η αλήθεια θα έχει συνέπειες.
Σοβαρές συνέπειες, για το σύνολο της φαλαινοθηρίας.
Αφού μια φάλαινα, βούλιαξε το Έσσεξ...
Μα, είναι η αλήθεια.
Εάν οι επενδυτές, ξαφνικά αρχίσουν να ανησυχούν...
...για θαλάσσια τέρατα, που βουλιάζουν καράβια...
και για ναυαγούς, που τρώνε σάρκες, για να επιζήσουν, τελειώσαμε!
Είμαστε στη βιομηχανία λαδιού. Όλοι μας.
Κι όπως σε κάθε επιχείρηση, η επιτυχία, πρέπει να ξεπερνά, κατά πολύ, το ρίσκο.
Οπότε, τι προτείνεις, Τζορτζ;
- Ας πούμε, ότι το πλοίο προσάραξε. - Αυτό, είναι ψέμα.
- Και ότι οι νεκροί, πνίγηκαν. - Άλλο ένα ψέμα.
- Θα μπορούσαν να σε κάνουν, καπετάνιο! - Μου το έχουν υποσχεθεί, ήδη, γραπτώς!
Μόνο με την προϋπόθεση, πως θα επιστρέφατε μ' ένα πλοίο, γεμάτο λάδι.
- Μόνο έτσι, συμφωνήσαμε... - Θα γίνεις πλούσιος.
Το όνομα Τσέις, δε θα είναι μόνο, ένα όνομα αγρότη, άσημο...
θ' ανήκει, στην ελίτ των οικογενειών, του Ναντάκετ.
Μου ζητάτε να πω ψέματα, για να γίνω πλούσιος;
Σου ζητάμε να γίνεις, κατά κάποιο τρόπο, ρεαλιστής!
Το Έσσεξ, διεμβολίστηκε, από μιά λευκή φάλαινα.
Όσοι επέζησαν, σε ανεπαρκώς εξοπλισμένες φαλαινίδες...
...καταλαβαίνετε σε τι απάνθρωπα πράγματα καταφύγαμε, για να επιζήσουμε.
Και τώρα, ως ανταπόδοση, περιμένετε από εμάς, να πούμε ψέματα;
Ώστε εσείς, οι πλοιοκτήτες του Ναντάκετ,
να πλουτίσετε και να κοιμάστε ήσυχοι, τα βράδια;
Λοιπόν, εγώ, δε θα αποκρύψω την αλήθεια.
Και, καλό θα ήταν, ούτε και συ, Τζορτζ...
Την τελευταία φορά, που τον είδα...
Κύριε Τσέις!
...δεν έβρισκα τα σωστά λόγια, για να του πω, αυτά που ήθελα...
Τόμας!
...ίσως και να μην υπάρχουν λόγια.
Θα τραβήξω τώρα, το δρόμο μου. Φεύγω, από δω. Και...
...Ήταν τιμή μου, κύριε, που ταξίδεψα μαζί σας.
Η τιμή, ήταν όλη δική μου, κ. Νίκερσον.
Ορίστε...
Καλή τύχη, καπετάνιε Τόμας.
Και σ' εσάς, κύριε.
Την επομένη, ο Τζορτζ Πόλλαρντ εμφανίστηκε, ενώπιον της επιτροπής.
Κυβερνήτης, καπετάνιος, Τζορτζ Πόλλαρντ.
Η ελίτ του Ναντάκετ, ήταν παρούσα.
Ήταν, μια τυπική διαδικασία.
Καλημέρα σας, καπετάνιε. Παρακαλώ, καθίστε.
Για τα πρακτικά...
Το Έσσεξ, εμβολίστηκε από μιά λευκή φάλαινα,
1.200 λεύγες, δυτικά, του Εκουαδόρ.
Ήταν σα να μιλούσε ο ίδιος, ο Όουεν Τσέις...
Τους είπε, την αλήθεια...
Η συνείδηση του καπετάνιου Πόλλαρντ, ήταν καθαρή!
Αλλά η έρευνα, σταμάτησε...
Ο Πόλλαρντ, ξαναμπαρκάρισε...
...για να βρει τη λευκή φάλαινα...
Αλλά δεν τη βρήκε, ποτέ...
Το πλοίο του, προσάραξε στη Χαβάη.
Καταραμένος, δυό φορές!
Και δεν ξαναμπάρκαρε...
Και ο Όουεν Τσέις;
Ήταν άντρας, που κρατούσε το λόγο του...
Πρώτα, έστειλε να ψάξουν στο Νησί Ντούσι...
Ο κ. Τζόι, είχε αποβιώσει.
Αλλά οι άλλοι τρεις, απίστευτο, αλλά ήσαν ακόμα, ζωντανοί...
Και μετά;
Μετά, πήρε την οικογένειά του και μετακόμισε, στο Μουν Μπέτφετ.
Έκανε, ένα νέο ξεκίνημα.
Έγινε καπετάνιος, του εμπορικού Ναυτικού.
Μπαρκάριζε, με τους δικούς του όρους.
Λοιπόν; Τα λεφτά σας, σίγουρα, έπιασαν τόπο, κ. Μέλβιλ.
Αυτό το Φεβρουάριο, οι νύχτες είναι οι μεγαλύτερες του χρόνου!
Λοιπόν, μπορείτε και οι δυο να ξεκουραστείτε, τώρα.
Πιστέψτε με...
θα ξεκουραστώ, κάποια στιγμή...
Γιατί; Έχεις, την ιστορία που ήθελες...
την πλοκή... Είναι όλα εκεί.
- Ίσως να μην ήταν, μόνο η πλοκή. - Τι άλλο, τότε;
- Μου δώσατε και κάτι άλλο, απόψε. - Τι ήταν, αυτό;
Το κουράγιο, να συνεχίσω...
...όταν δεν πάει, άλλο...
Κύριε Μέλβιλ...
Ό,τι ακούσατε... Ό,τι σας είπα...
θα τα γράψετε όλα, στο βιβλίο σας;
Θα είναι ένα μυθιστόρημα φαντασίας, κ. Νίκερσον.
Εμπνευσμένο, από πραγματικά γεγονότα.
Αλλά, δε νιώθω την ανάγκη, να τα χρησιμοποιήσω...όλα.
Σας ευχαριστώ.
- Να, πάρτε κι αυτά, μαζί σας. - Όχι. Είναι χρήματά σας. Επιμένω!
Επιμένω, να τα κρατήσεις...
Κι εγώ επιμένω, πως ένα άτομο απ' αυτή τη συζήτηση, πρέπει να ξεκουραστεί.
- Οπότε, τώρα πίσω, στο... - Πίτσφιλντ, στη Μασαχουσέτη.
Καλή τύχη...
Σας ευχαριστώ...
Ξέρεις...
Άκουσα ότι,
κάποιος απ' την Πενσυλβάνια, άνοιξε μια τρύπα, στο έδαφος, πρόσφατα...
...και βρήκε, λάδι... (Σ.Σ.: Πετρέλαιο)
Δεν μπορεί, να είναι αλήθεια!
Το άκουσα κι εγώ!
Λάδι, απ' το έδαφος...
Για, φαντάσου...
Ο Χέρμαν Μέλβιλ, ολοκλήρωσε τo μυθιστόρημά του, το 1850.
Ένα χρόνο αργότερα, ο "Μόμπυ Ντικ" δημοσιεύτηκε.
Για τον Μόμπυ Ντικ, ο Χόθορν είπε:
"Είναι ένα έπος, αντάξιο του Ομήρου και θα είναι το έπος, της Αμερικής".
***ΤΕΛΟΣ***
Σ.Σ.: Ο θησαυρός του φυσητήρα για τους φαλαινοθήρες,
βρίσκεται σε ένα θάλαμο, μέσα στο τεράστιο κεφάλι του...
και ονομάζεται, "σπαρματσέτο".
Το σπαρματσέτο, είναι ένα είδος βιολογικού κεριού...
και ο κάθε ενήλικας φυσητήρας, διαθέτει περίπου, ένα τόνο σπαρματσέτου.
Μετάφραση εξ ακοής: Mr.M
Προσθήκες, Διορθώσεις, Χρονισμός:
^^^Stelios21-Sissy21^^^ ~Quality In Subtitling~
*Ο Υποτιτλισμός, δεν είναι απασχόληση*
*Είναι ευθύνη και μεράκι*
^^^Stelios21-Sissy21^^^ ~Quality In Subtitling~
***Greek***