23.976
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
W jaki sposób poznać nieznane?
Jakie zdolności człowiek musi posiąść?
Odkrycie, że wielorybi olej
może dać naszym miastom światło tak jasne, jak nigdy wcześniej,
stworzyło zapotrzebowanie na całym świecie.
Popchnęło ludzi do ryzykowania wypraw coraz dalej i dalej
w głębię, nieodgadniony błękit.
Nie znamy jej głębokości,
ani stworzeń, które tam żyją.
Czy potwory są prawdziwe?
Czy opowieści o nich istnieją tylko po to, by uszanować mroczny sekret mórz?
W samym sercu morza
Nantucket Island, Massachusetts Luty 1850 r.
To pytanie jednocześnie dręczy mnie i ekscytuje,
jest też powodem, dla którego piszę z prośbą o spotkanie.
Wierzę, że rozmowa z panem, Sir,
pomoże mi w pracy nad powieścią, którą zamierzam napisać,
o tytule "Moby Dick".
Mam nadzieję, że rozważy pan moją propozycję.
Nieznane, do tego ryzyka tęskni moja wyobraźnia.
Wciąż prześladuje mnie pytanie:
W jaki sposób człowiek może poznać nieznane?
Z poważniem, Herman Melville.
Zamknięte!
Nie przyjmujemy po ósmej wieczorem.
Przyszedł pan.
Ktoś do ciebie, kochanie.
Tom Nickerson?
Herman Melville.
Dostaliśmy pański list.
Jest pan zdesperowany albo głupi, skoro przebył pan taki kawał drogi.
Moja propozycja nadal jest aktualna.
Trzy miesiące czynszu za jedną rozmowę.
To wszystko, co posiadam.
Ale wolę o tym myśleć, jako inwestycji.
Chciałbym, aby opowiedział mi pan, co się stało...
z Essex.
A panu się wydaje, że co się stało?
Są pewne plotki, pogłoski, że Essex...
Czego pan chce? Jaką historię chce pan usłyszeć?
Tę o kaszalocie.
Essex osiadł na mieliźnie, przeprowadzono dochodzenie.
Uważam, że dochodzenie nie było zbyt wiarygodne.
Wyjdź.
Jest pan ostatnim z ocalałych, Sir.
Jeśli pan nie będzie mówił, to kto?
Nie słyszałeś co mówię, wynoś się.
- Niech pan nie wychodzi, proszę... - On nie jest w nastroju do rozmowy,
a ja nie przyjechałem marnować tu czasu, ani doznawać upokorzeń.
Proszę, panie Melville,
Nie opowiadał o Essex ani mnie... ani nikomu...nigdy... nigdy.
Nic o nim nie wiem.
Jego dusza... cierpi i potrzebuje się zwierzyć.
Proszę pozwolić mi z nim pomówić.
Kochanie,
dobrze by ci zrobiła rozmowa z tym człowiekiem.
Nie!
A więc słuchaj!
Kto zajmuje się tym miejscem, gdy ty pijesz do upadłego?
Będziesz rozmawiał z tym człowiekiem tak długo, jak to konieczne...
aby dostać pieniadze.
Dobrze wiesz, w jakiej jesteśmy sytuacji, Tom.
Tylko tak długo, jak to konieczne.
Przyniosę whiskey.
Nie wspominałem o tym w liście, ale byłem kiedyś wielorybnikiem.
Tylko jedna podróż. Jako żółtodziób.
Czyli wszystko pan widział.
Moja żona czyta pańskie książki.
- Podobają się jej. - Miło mi to słyszeć.
Dobrze się sprzedają, ale myślę, że ta historia
odniesie jeszcze większy sukces, niż moja pierwsza książka...
Następna z powieści o morskiej żegludze.
Czytał pan Hawthorne'a, panie Melville?
To wielki pisarz.
W istocie.
Ale jego tu nie ma, a ja jestem...
z moich własnych powodów.
Opowiem panu o Essex, pewnie pan się rozczaruje,
ale każde słowo to czysta prawda.
Historia Essex to historia o dwóch ludziach...
kapitanie George'u Pollardzie,
i jego pierwszym oficerze, Owenie Chase'ie.
Owen, tylko się nie spóźnij.
Nie spóźnię. Chyba nie chcesz, żeby naszej córce kapało na głowę?
Taki jesteś pewny, że to dziewczynka?
Musi być, żeby przypominała mi, jak bardzo cię kocham, uparciuchu.
Jeśli to będzie córka, to będzie jak ty, nie ja.
Blond loki i chęć podbicia świata.
Przypuszczam, że dziś zmienisz tę koszulę na mundur.
W końcu przeniesiemy się z tej kupy piachu do kapitańskiego domu w Quaise.
Nie potrzebuję domu w mieście obok gburowatych sąsiadów.
Tutaj jest mnóstwo miejsca dla naszej trójki.
Czasami twoje dobre serce i charakter są po prostu nie do zniesienia.
Idź już lepiej po to dowództwo.
- Jaka jest twoja stawka? - Dolar dziewięćdziesiąt.
Mam tysiąc galonów po 2 dolary!
Wezmę 40.
Sprzedawca, tutaj!
Niezły utarg za 1600 baryłek.
Nowy rekord, 50 funtów szterlingów na rynku londyńskim.
Dzień dobry, panie Chase.
- Panie Mason. - Proszę wejść.
Mój partner, Benjamin Fuller.
- Dzień dobry, Sir. - Proszę usiąść.
Panie Chase, mam nadzieję, że wie pan, jak zadowoleni jesteśmy
z pańskiej wieloletniej pracy dla nas.
Dziękuję, Sir.
Jeden z naszych statków, Essex,
sporym kosztem został odnowiony i właśnie wypływa w morze.
Po takiej inwestycji
chcemy mieć pewność, że będzie w dobrych rękach.
A zatem...
mamy zaszczyt zaproponować panu stanowisko...
pierwszego oficera.
- Pierwszego oficera?
Panie Mason... po moim ostatnim rejsie, obiecał mi pan stanowisko kapitana.
przywiozłem 1500 baryłek, pamięta pan? Dał mi pan słowo.
Ta obietnica musi zostać odroczona.
Jak wszyscy, mieliśmy ostatnio trudny czas.
Nie podczas mojej służby.
Nantucket dominuje na światowym rynku i to nie może sie zmienić
To nie czas na eksperymenty.
Kapitanem na Essex będzie George Pollard,
potomek wspaniałej rodziny wielorybników.
Jego ojciec będzie także naszym patronem.
Krew, panie Chase, może pan brać udział we wszelkich rejsach,
ale to krew zawsze zwycięży.
Ale krew nie zapełni statku olejem, panie Mason.
Aby dowodzić, kapitan potrzebuje szacunku, a co wtedy, jeśli ludzie go nie szanują?
Upewni się pan, że szanują.
Dobrego dnia, panowie.
Rozumiem pańskie rozczarowanie.
Więc...
15 procent.
To więcej, niż kiedykolwiek płaciłem pierwszemu oficerowi.
A jeśli przywiezie pan 2000 baryłek, daję panu słowo,
że następnym razem to pan będzie kapitanem.
Już dał mi pan słowo, panie Mason.
Zatem tym razem dostanie je pan na piśmie.
Kapitanie Pollard, właśnie odbyliśmy niezwykle przyjemną rozmowę z panem Chase'em,
który jest zaszczycony, że może służyć na pańskim statku.
Miło mi to słyszeć.
Będę musiał niańczyć żółtodzioba.
Jakiś niemrawy smutas z Nantucket, za to w czepku urodzony.
Powinienem rzucić w diabły tę ich ofertę.
Dlaczego? Masz teraz obietnicę dowództwa na piśmie.
Słowo kłamcy jest bezwartościowe, nawet na papierze.
Wiesz, że kochałabym cię nawet, gdybyś pływał na statku kupieckim?
Będziesz na morzu dwa lata.
Nie będę na morzu dwa lata.
Wielorybnik z Bedford wrócił w zeszłym tygodniu po trzech latach.
Stracili dwóch ludzi i byli tylko w połowie załadowani.
Bo byli z Bedford i nie mieli mnie na pokładzie.
Sukinsyn!
Będę dowodził własnym statkiem...
wielorybniczym statkiem.
Do tego czasu, wszystko co mamy, to ta kupa piachu,
a to się nie zdarzy, Peggy.
Tak mówił twój ojciec, nie ty.
Co jest złego w tym co mówił?
Chciał lepiej dla swojej rodziny, dla siebie.
- Był marzycielem, Owen. - Tak, był.
Marzył o morzu, ale nigdy nie udało mu się tam dostać.
Przynajmniej widział jak jego dzieci przychodzą na świat.
To wszystko, co wiem.
Przepraszam.
Poślubiłam wielorybnika.
Wrócę tak szybko, jak słońce zachodzi, przysięgam.
Tylko wróć... obiecaj mi.
Już ci przysięgałem, a teraz chcesz, żebym ci znowu obiecywał.
Obiecuję.
Synu, jeszcze słówko.
Aby być kapitanem, nie możesz być przyjacielem, ale przełożonym.
Nigdy o tym nie zapomnij, nigdy nie pozwól im o tym zapomnieć.
Dziękuję, synu.
Twój prapradziadek i jego potomni stworzyli ten przemysł.
Bez nas, bez ciebie, świat pogrąży się w ciemności.
Mam nadzieję przynieść zaszczyt nazwisku rodziny Pollardów, Sir.
Tyś, Panie, stworzył potężnego wieloryba, Niezwykłego potwora ogromnych rozmiarów;
O sile niemożliwej do wyobrażenia.
To Ty, wieczny Boże, poświęciłeś nas nędznych śmiertelników,
mających żony i dzieci na utrzymaniu, nająłeś do wściekłych zmagań,
Z przerażająco walecznym stworem.
Ojcze, spraw, aby Twoje łaskawe światło prowadziło tych ludzi
i zapewniło im dostatnią podróż,
aby bezpiecznie wrócili do swego macierzystego statku.
Tak, aby olej z Nantucket, olej z białych wielorybów,
mógł nadal dawać światło we wszystkich naszych domach,
oddalał w nocy strach z miejskich ulic, napędzał pracujące maszyny w fabrykach,
popychał nasz naród naprzód,
jako lud do tego wybrany. Do Ciebie, Panie, wznosimy modły.
Jaki to był miesiąc?
Późno, byliśmy jednymi z ostatnich, którzy wypłynęli.
Dlatego mnie i mojemu przyjacielowi, Barzillaiowi, udało się dostać na statek.
Miałem wtedy czternaście lat.
Nickerson, nie stój, chłopcze! Ruchy!
Pierwszy raz na morzu, wystraszony, bałem się nawet ten strach okazać.
Barzillai miał siedemnaście lat.
Jako sieroty, wychowaliśmy się na nabrzeżu, chcieliśmy być jak prawdziwi mężczyźni.
Na co czekacie? Dajcie to na pokład! Dalej...!
Co to za szpile oni noszą?
Wielorybie, Thomas.
Jak można taką dostać?
Musiałbyć zabić go włócznią.
To największa bestia, jaka kiedykolwiek żyła na Ziemi.
Nickerson, zanieś to do pana Bonda.
Pospiesz się, do cholery.
Pewnego dnia będę miał takch dwanaście.
Połóż je w tamtym pudle.
Twoja obecność na pokładzie może oznaczać tylko jedno.
Co najmniej jedna osoba na statku zna całą prawdę o Owenie Chase'ie.
Nie, wszystkie inne statki mają już komplet na pokładzie.
Nie, nie, zmieniłem się, Owen. Pytanie, czy ty się zmieniłeś?
Nie mów, że Matthew Joy odłożył na bok butelkę.
Zgrzeszyłem. A czy Owen Chase odłożył nerwy na bok?
Jestem potulny jak baranek.
Wierzę, skoro to widzę.
Z naszym kapitanem, daję twojemu spokojowi jakieś 48 godzin.
Powodzenia.
- Pollard, George Pollard. - Owen Chase.
- Chase, imię po ojcu, prawda? - Zgadza się.
Wkrótce na statku będzie mi jak w domu.
Byłem zaskoczony, zazwyczaj kapitan sam wybiera pierwszego oficera.
Doświadczony kapitan, tak.
Patrząc z punktu widzenia fundatorów wyprawy,
chcieli umieścić swój statek w dobrych rękach.
Istotnie.
Zapewne chcieli mieć więcej pewności, to wszystko.
Proszę mieć na mnie oko i dać mi znać, jeśli zrobię coś nie tak.
Nie inaczej, kapitanie.
Podnieść kotwicę.
- Wiatr przeciwny, przygotowani? - Tak jest.
- Collard, przejmij ster! - Tak jest!
Panie Joy, żagle.
Panie Cole, Panie Chappel, pilnujcie kotwicy!
Panie Chappel, przejmij ster!
Boyd! Wzmocnij liny!
Postawić żagle, do cholery!
Przygotować się do wypłynięcia.
- Kapitanie! Głowa do góry! - Uwaga na głowę, kapitanie!
- Co się stało, panie Sheppard? - Żagiel na rei się zablokował, Sir.
- Żagiel się zaklinował! - Chase, dalej nic z tego!
Uważaj, jak schodzisz!
Reja, Owen!
Udało się!
Dobra robota, panie Chase!
Jeśli dotrzemy do Zielonego Przylądka w ciągu dwóch tygodni,
mamy realną szansę dopłynięcia do Pacyfiku zgodnie z harmonogramem.
Kukurydzy, panie Chase?
Nie, dziękuję, Sir, nigdy mi szczególnie nie smakowała.
To dziwne.
- Pański ojciec uprawiał kukurydzę w Cape Cod. - Zgadza się.
Jak może sobie pan wyobrazić znudziło mi się jedzenie jej każdego dnia.
Kukurdza, okra, fasola, jak sądzę? Zanim trafił do więzienia.
Zna pan tę historię, panie Joy?
Wiedział pan, że pan Chase był praktycznie sierotą z powodu uwięzienia ojca?
Każdy w jakiś sposób trafia na morze.
To powód do nie zadawania zbyt wielu pytań.
Mogło nie być łatwo...
Pan wychował się w świetnej żeglarskiej rodzinie z Nantucket.
W przeciwieństwie do mnie, nie nazywano pana szczurem lądowym...
albo rolnikiem, przypominając, że nie jestem częścią ich rodziny.
A teraz, jeśli kapitan wybaczy, muszę sprawdzić łodzie i przydzielić warty.
- Nie, Sir, dziękuję. - Ani kropelki?
Nie, Sir, jak powiedziałem, czasami im mniej pytań, tym lepiej.
Wspaniała dziewczyna.
Wyrzeźbiona w fiszbinie z Dalekiego Wschodu.
Nie dotykaj!
Myślałem, że jest pan żonaty.
Jestem, właśnie z nią.
A to jest jej nos.
Gratulacje.
Całkiem nieźle poradziliście sobie dzisiaj.
Tak marnej zgrai żeglarzy chyba jeszcze nie widziałem.
- Panie Chappel. - Sir.
Harpunnik kapitana.
- Panie Lawrence, pan będzie mój. - Tak jest, Sir.
Pan Peterson, harpunnik drugiego oficera.
Tak jest, Sir.
Będzie po sześć osób na łodzi, zaczynamy punktualnie, gdy wybije szósty dzwon.
Nie jesteśmy nawet na wschód od Halifaxu, Sir.
- Jak się pan nazywa? - Coffin, Henry Coffin.
To kuzyn kapitana, Sir.
Panie Coffin, myśli pan, że wieloryb wie, że jest na wschód od Halifaxu?
Nie znam was wszystkich, ani nie wiem, jak tu trafiliście,
niektórzy są zapewne wyjęci spod prawa, inni z was ukrywają się albo uciekają.
W porządku, nie obchodzi mnie to, ale pochowamy was za jedną...
i tylko jedną rzecz, a jest nią olej wielorybi.
Napełnimy 2000 baryłek i wrócimydo domu tak szybko jak to tylko możliwe.
I nawet kiedy pogoda jest dobra i nie ma wielorybów, panie Coffin,
będziemy ćwiczyć wszystkie manewry konieczne do złapania wieloryba.
Każdy, kto będzie się obijał, może płynąć wpław do domu. Czy to jasne?
- Tak jest, sir. Tak jest, Sir. - Tak jest, Sir.
Żółtodziób, na pokład!
Idziemy!
Tak jest.
- Thomas Nickerson, tak? - Tak jest, Sir.
Niektórym robi się niedobrze na początku.
- Wciągnij mnie z powrotem! - To najlepszy sposób na walkę z królem mórz.
Proszę, podnieś mnie.
Teraz lepiej?
Sir, bardzo przepraszam.
Teraz masz o czym napisać w liście do matki.
Moja matka jest pochowana na Smith's Hill,
tam, gdzie leży nagrobek mojego ojca...
zaginął na morzu, zanim się urodziłem.
Daj mi to.
Wielorybnicy są teraz twoją rodziną, na dobre i złe.
Głównie na złe.
Umyj pokład!
Jeszcze daleko wam do żeglarzy i wielorybników.
Tak jest, kapitanie.
- Źle trzymasz tę linę, Nickerson. - Tak jest, kapitanie.
Zostaniemy aż do zachodu słońca, jeśli będzie trzeba.
Tak jest, kapitanie.
Harpunnicy niech przygotują łódź.
- Szybciej, panie Ray! - Mój błąd.
Żadne z nas łamagi, Mr. Chase.
Jesteście teraz marynarzami!
Nieźle, panie Ray, całkiem nieźle!
Przyzwyczajcie się do tego, będziecie harować jak woły.
- Panie Chase. - Sir.
Postaw żagle.
Nie wiem, czy to rozsądne, Sir, zbliża się Prąd Zatokowy.
Lepiej utrzymać pięć węzłów i obserwować pogodę.
Mamy dwa dni opóźnienia.
Trzeba nadrobić czas, zanim złapiemy wschodni wiatr.
Postawić żagle.
Zostawić to i postawić żagle!
Odłóż to, Coffin, Kapitan każe przyspieszyć!
Tak jest, Sir.
Może to stary statek, ale wciąż umie pokazać, co potrafi!
Sir, szkwał na prawej burcie, musimy natychmiast skrócić żagle.
Jeszcze nie, panie Chase.
Sir, płyniemy prosto w burzę, jakieś osiem węzłów
i zbliża się coraz szybciej.
Niech idzie, ludzie są rozleniwieni od miesięcy przebywania na lądzie,
przyda im się porządny chrzest bojowy, niech wiedzą, co tu robią.
Jeśli nie skrócimy żagli, burza może uszkodzić statek.
Chase, wytrzymamy.
- Panie Lawrence, trzymaj kurs. - Trzymam kurs, Sir.
Płynąc w ten sposób, stracimy pół dnia.
Marnie skończymy, jeśli nie potrafimy poradzić sobie
nawet z takim wiatrem, inaczej niech Bóg ma nas w opiece.
Przygotujcie się na najgorszą pogodę!
Bądź gotowy, Panie Bond, sztorm prosto przed nami.
- Musimy zmniejszyć prędkość. - Wytrzymamy, panie Chase.
- Panie Lawrence, trzymaj kurs. - Trzymam kurs, Sir.
Skrócić żagle, panie Chase.
Musimy skrócić te żagle!
Obrócić statek!
Już za późno!
Za późno, za późno do cholery!
Przewrócimy się!
Trzymać się!
Uwaga!
Panie Joy!
- Musimy skrócić żagle! - Robi się, Owen!
Trzeba wyrównać statek!
Chciał mnie pan widzieć, Sir.
Jutro z samego rana, zbierze pan załogę
i poinformuje ich, że wracamy do Nantucket, aby naprawić uszkodzenia.
Potem przeprosi pan za ingerowanie w rozkazy kapitana,
co o mały włos kosztowałoby dziś życie każdego z przebywających na statku.
Co takiego?
Przyjmę pańską rezygnację zaraz po przybyciu do portu.
To wszystko.
To pan wydał rozkaz, aby postawić żagle, Sir.
Wydałem taki rozkaz, ludzie muszą się wykazać.
- Dlatego posłał ich pan prosto w burzę? - To...
był pech.
Nie, to brak umiejętności żeglarskich, zrzucanie tego na pech to słabość.
Jak śmiesz! Wiesz, do kogo mówisz?
Jestem kapitan George Pollard! Pollard!
A pan, panie Chase, nieważne jak dużo przypiąłby sobie wielorybich szpil,
jest nikim więcej, jak synem farmera,
któremu skutecznie udało się zniszczyć drogę do munduru oficera.
Wynoś się!
Powrót do portu bez nawet jednej baryłki oleju to błąd, Sir.
To nie przystoi komuś o nazwisku Pollard... ani Chase.
Najlepiej dla nas obu będzie pracować jak najciężej tam, gdzie Bóg nas posłał.
Załadować ten statek olejem i w ciągu roku wrócić do domu
i jak najszybciej pozbyć się jeden drugiego.
Zaufaj mi pan, nigdy nie pragnąłem tego bardziej od pana.
Oczywiście to jest decyzja kapitana.
Zachowywali się jak świeżo poślubiona para.
Nowożeńcy wzajemnie się tolerują, Panie Melville,
ale mogą również pójść razem na dno.
- Jest pan żonaty, panie Melville? - Jestem.
Niech Bóg ma cię w opiece.
Pierwsze dziecko w drodze.
Czy pańska droga małżonka wie, że oszczędności waszego życia
przyniósł pan tutaj i oddał nieznajomemu?
- Nie, Sir. - Jest pan pełen niespodzianek, prawda?
A zatem... Essex nie zawrócił do portu.
- Nie zawrócił. - Kontynuował rejs.
Tak, a niedługo potem usłyszeliśmy dźwięk, o który modlą się wszyscy wielorybnicy...
Ho!
Oddycha!
Wielki jest! Ale dmucha!
- Biały czy płetwał, panie Ramsdell? - To kaszaloty!
Panie Chase, opuścić łodzie.
- Wszystkie ręce na pokład! - Wszyscy na pokład!
Opuścić łodzie!
Ocean Południowoatlantycki 3 miesiące na morzu
Ruchy, wysilcie się, panowie!
Tam jest cielę [młody wieloryb].
- To cielę? - To krowa [dorosła samica]!
Ten jest nasz! To nasze złoto!
Nickerson! Pchaj!
- Będzie z niego 40 baryłek? - 50!
Łobuz z niego!
Do wioseł, panowie! Szybko albo nam ucieknie!
Pracujcie tymi wiosłami! Szybciej, panowie, szybciej!
Pilnujcie wioseł!
- Panie Ramsdell, przygotuj linę. - Tak jest, Sir.
Pierwszy jest mój.
Celujcie w odkryte miejsce!
Ciągnijcie! Przytrzymajcie go!
To wasz pierwszy rajd, panowie.
To najbardziej przerażające stworzenie, które kiedykolwiek żyło na Ziemi.
Moja ręka!
Musisz zmoczyć linę, Nickerson.
140 sążni liny w zapasie, panie Chase.
80 sążni w zapasie, Sir.
Ściągnie nas na dno!
- Matthew, potrzebna mi lina! - Związać liny!
- Peterson, podaj linę! - Tak jest, Sir.
- Podaj tę linę, Peterson. - Zostaje 60 sążni liny, Sir.
- 20 sążni, Mr. Chase! - Przywiązać!
Teraz!
- Peterson, zwiąż je! - Tak jest, Sir.
Ile sążni może wyciągnąć?
Nie, nie, nie, czekaj!
- Owen! - Nie, jeszcze nie!
- Nie dotykaj tej liny. - 50 sążni, Sir.
- Owen! Do diabła! - Powiedziałem, żebyś nie ruszał!
Zostało 30 sążni, Panie Joy.
10 sążni, Sir!
To był długi połów.
Tran z oleju.
Zaraz przejedzą swoje pieniądze.
Z drogi, sukinsyny!
- Masz to? - Trzymam, Chase.
- Jak to wygląda? - Niezbyt dobrze.
Właśnie to.
- Panie Chase, Sir? - Tak.
To wszystko, Sir, nic więcej nie wyciągniemy.
Tam jest złoto, chłopcy, szukajcie dalej.
- Nie zmieszczę się, żeby tam wejść. - To znajdź kogoś, kto da radę.
Nickerson, chodź no tu!
Powiedziałem, żebyś podszedł!
Wejdziesz tam.
No dalej, Thomas.
To, co znajduje się w głowie wieloryba, jest o wiele wiecej warte, niż cała reszta.
Sir, przepraszam, ale nie mogę.
Zejdziesz tam sam, albo będziesz tam dzisiaj spał.
Weź to w zęby, chłopcze.
Śmierdzi tam bardziej, niż w samym piekle.
Dziękuję.
- Przepraszam. - Nickerson, weź ze sobą poduszkę!
No i już.
Człowiek może lepiej siebie poznać tam w głębi.
- Wysłali pana kiedyś do środka wieloryba? - Nie, oszczędzono mi tego.
To właśnie tam jest skarb.
Nigdy nie zapomnę tego pierwszego byka [dorosły samiec].
47 baryłek... ale nasze szczęście nie trwało długo.
Nie było więcej wielorybów?
Właśnie. Musieliśmy ruszyć dalej.
Około miesiąca krążyliśmy wokół Hornu.
Opuściliśmy Atlantyk z nadzieją,
że sytuacja zmieni się na lepsze.
Ale dotarcie na Pacyfik nie poprawiło naszego losu.
Rzadko udawało się dojrzeć wieloryba.
Po blisko roku na morzu, stosunki naszego kapitana
z pierwszym oficerem stawały się coraz bardziej napięte.
Kapitan Pollard większość dni i nocy spędzał w swojej kajucie,
bojąc się spojrzeć załodze w twarz.
Nasza ładownia była prawie pusty.
Efekt naszych marnych wysiłków był jedynie wyrzutem sumienia,
przypominającym, jak daleka przed nami jest droga, aby powrócić do domu.
Atacames, Ekwador
Nie mówię tym językiem. Mówisz po angielsku?
Olej wielorybi rozwiąże im języki.
Księża nalegają, żebyśmy napisali do domów z wiadomościami, co się stało.
Myśli, że komu pomogą nasze listy?
Wdowom?
Właścicielom statku, który już nie istnieje?
Jak długo zamierza pan tak żyć, kapitanie?
Napisz do Hiszpanii i błagaj o wybaczenie dla siebie i swojego kapitana.
Nikt z nas nie spodziewałby się tego, co się stało
i nikt by nam nie uwierzył, nikt. Z pewnością nie nasi patroni.
Przez lata pański olej napełniał złotem ich sakiewki.
Kapitanie.
Powiedziano mi, że zostaliście zmuszeni do przerwania rejsu, Sir.
Kapitan George Pollard, Essex.
Kapitan Clemente Pelaez, Santa Maria.
Może kupisz nam coś do picia?
- Jak zawsze, George. - Tak, kapitanie.
Pech, prawda?
Jak daleko to było?
Na tyle daleko, że tylko głupiec mógłby się tam udać.
Jak daleko mogło to być?
Tysiąc mil wzdłuż równika...
daleko od lądu.
Były tam wieloryby?
Więcej, niż może pan sobie wyobrazić.
Setki... całe stada, gdzie tylko okiem sięgnąć.
Mogłyby napełnić 3000 baryłek w ciągu jednego dnia.
"Mogłyby"?
Gdyby tylko nie było tam tego demona...
kaszalota.
Biały jak marmur,
długi na sto stóp,
posłał sześciu naszych prosto do grobu,
a reszta z nas będzie go pamiętać do śmierci.
Ten biały wieloryb, tańczył oberka, a potem schował się w pańskiej kieszeni?
Dziękuję.
Wierzycie w to?
Wypłyniemy teraz, złapiemy wschodni wiatr,
to nasza szansa, załadujemy statek i będziemy w domu w ciągu 6 miesięcy.
Co pan powie, panie Chase?
Nie ma potrzeby przedłużać naszych niedogodności bardziej, niż to konieczne.
Amen.
Chciwość ogarnęła serca kapitana i pierwszego oficera.
Więc udaliśmy się... tysiąc mil wzdłuż równika...
ale bez konkretnego planu, zaczęły się spekulacje.
Tak się dzieje, kiedy wieloryby się ukrywają.
Byliśmy tak daleko od lądu, jak to tylko możliwe.
Ale nadal polowaliśmy.
Przed wiekami, żeglarze bali się płynąć na skraj Ziemi,
za to my byliśmy na skraju rozsądku.
Zaufanie ustąpiło wątpliwości...
nadzieję zaślepiły przesądy.
Kapitanie, ludzie gadają.
Ludzka to rzecz.
Nie są zadowoleni z pańskiej decyzji, aby żeglować tak daleko.
Uspokoiłeś ich?
Czy przypomniałeś im o celu naszej wyprawy, aby załadować statek olejem,
a jeśli wieloryby są setki mil stąd, to właśnie tam zmierzamy?
Kuzynie, proszę, to szaleństwo.
Jesteś pod wpływem tego człowieka.
Musisz zawrócić statek.
Proponuję, żebyś zszedł na pokład, uspokoił ludzi
i nie waż się nigdy więcej nadużywać naszego pokrewieńsywa...
Panie Coffin.
Morze otwarte 14 miesięcy na morzu
Co to?
- Posłuchaj... - Panie Chase.
- Widzę jakiś wir w wodzie. - Gdzie?
Lewa burta!
Słyszycie to?
- Opuścić łodzie! - Opuścić łodzie!
Meksykański demon.
Dźgnij go! Dźgnij!
Prosto, Peterson.
Nie pozwólcie mu porwać wioseł, chłopcy.
Wiosłujcie!
- Kaszalot? - Tak.
- Więc to prawda. - Tak.
Zbyt wiele jest prawdą.
Z całej siły!
Panie Bond, zmniejsz prędkość i opuść liny!
Tak jest, Sir.
Panie Lawrence, skieruj nas prosto w stronę stada.
Tak, Sir.
- Gorąca smoła, Sir. - Znajdziemy go.
Jesteśmy blisko czarnego.
Złapmy go!
Mamy go, panowie.
Co to było, panie Lawrence?
Panie Chase.
Cholera.
Znajdź Lawrence'a...
Znajdź Lawrenc'a, niech zacznie pompować!
Gdzie on jest?
Lewa burta!
Dajcie mi największe haki, jakie mamy.
Chce z nami walczyć.
- Pierwszy raz widzę wieloryba, który tak się zachowuje. - Panie Lawrence, przejmij ster.
Panie Ramsdell, przywiąż drugi koniec liny do masztu.
Tak jest, Sir.
Tak długo jak żyję, on jest mój.
Uwaga!
Kapitanie...
Essex, przechyla się.
Pomóż mi zawrócić.
- Tak jest, damy radę. - Tutaj! trzymaj się, Nickerson.
Panie Chase.
Kaszalot, Sir, zniszczył statek.
Co takiego?
Straciliśmy Eastona i Sanborna.
Popmy są bezużyteczne, Sir.
- Przygotować się do opuszczenia statku. - Nigdy nie dopłyniemy tak do domu!
Musimy zerwać żagle i uratować, co się da.
Tak jest, Sir.
Weźcie tyle jedzenia i wody, ile możecie unieść.
Potrzebujemy jak najwięcej wody pitnej.
Trzymamy się razem tak długo, jak się da.
Panie Chappel, prowiant!
Weź tyle jedzenia, ile zdołasz.
Przejście!
- Masz? - Suchary i bulion!
- Zabierz świece! - Opuścić!
Zabierz ożaglowanie!
Wyciągnąć to!
Dalej, Nickerson!
Ruszaj się!
- Złap mnie za rękę! Mam cię! - Wyciągnij go!
Trzymajcie się z dala od oleju.
- Nickerson! Gdzie jest pan Chase? - Dopiero co tu był, Sir.
Panie Chase!
Panie Chase, Sir!
- Gdzie jest pierwszy oficer? - Away!
Panie Chase, Sir!
Tam jest!
- Tam! - Tam jest pan Chase!
Panie Chase!
Mamy go.
Płyniemy na ryby, co?
Zwarty i gotowy, panie Joy.
Oddalmy się, albo pójdziemy na dno razem z nim.
2000 mil morskich na zachód od Ameryki Południowej
Kapitanie, jak dużo mamy prowiantu?
Dwie uncje sucharów dziennie na osobę...
i pół kubka wody.
Nie przetrwamy w ten sposób.
To on!
Tak, to on.
Nie oszuka mnie pan, panie Chase.
- Panie Coffin. - Tak?
To przez pana tu jesteśmy, dobrze pan o tym wie.
- Hej! Odłóż to. - Odłóż pistolet.
Powiedz, że się boisz.
Panie Coffin, odłóż pistolet!
Widzisz co się dzieje, kiedy kończy się woda i jedzenie!
Zrób co mówi kapitan, Coffin!
Chcę tylko zobaczyć
- jak ten rolnik się boi. - Coffin, odłóż pistolet!
- To rozkaz! - Zrób jak mówi kapitan! Teraz!
- Powiedz to! - Henry.
Powiedz to!
Henry! Odłóż pistolet!
Henry, odłóż go.
Płynęliśmy na wschód,
tam ską przybyliśmy,
za kompas służyło nam słońce.
Wszystkie strony świata wyglądały tak samo.
Naszą jedyną nadzieją było dostać się do Wyspy Wielkanocnej,
3000 mil podróży.
Przez 12 dni dryfowaliśmy na południe.
6 stopni szerokości geogrficznej.
Ani mili bliżej do Wyspy Wielkanocnej.
Jesteśmy przeklęci.
Nadrobimy to, kiedy złapiemy zmienny wiatr.
Złapiemy go.
Trzymaj się, kapitanie!
Panie Joy, lina utknęła.
Panie Joy! Trzymaj się, panie Joy!
Matthew!
Matthew, w porządku? Co się stało?
- Co tu robisz? - Pozwól mi cię obejrzeć.
- Nie, nie. - Tylko rzucę okiem.
Nic mi nie jest.
Uspokój się, wiem, pozwól mi tylko zerknąć.
Uderzyłem się w głowę, ale jest w porządku, dobrze?
- Dajcie mu wody! - Nie chcę żadnej wody!
Dajcie mu tej cholernej wody.
Nie, nie potrzebuję wody, nic mi nie jest.
Wypij, wypij!
Mam cię!
Dobrze, będzie dobrze.
Na co się tak patrzycie, nic mi się nie stało.
Kapitanie Pollard, to tylko żart.
Tylko żartowałem, do cholery, słyszycie mnie?
- Owen. - Tak.
Nic mi nie jest, wszystko dobrze.
- Dziękuję. - Nic mi nie jest! idź już stąd!
Spokojnie.
No dalej.
Dlaczego marnujemy wodę na trupa?
Znają się od dzieciństwa, kiedy razem zaczęli żeglować.
A teraz powiedz mi,
siedziałbyś tu sobie i tylko patrzył, jak twój własny brat umiera?
To prosta matematyka, panie Chappel.
Nie ma tu miejsca dla nas wszystkich.
Dlaczego marnujemy wodę na trupa?
Dlaczego marnujemy wodę...
Dlaczego marnujemy wodę?
Dlaczego marnujemy wodę na trupa?
Panie Nickerson?
- Dlaczego marnujemy wodę na trupa? - Wszystko w porządku, Sir?
- Nie mogę. - Czego pan nie może?
Nie, pan... słyszał pan dosyć, a nawet więcej niż dosyć.
Ależ, Sir! Dotarliśmy tak daleko!
- Dotarliśmy do końca. - Mieliśmy umowę, Sir.
Weź swoje pieniądze i odejdź! To diabelski handel!
Nie, Sir, diabeł kocha niewypowiedziane sekrety...
zwłaszcza te, które trawią człowieczą duszę.
Jakie są pańskie?
Nie jestem wielkim pisarzem.
Nie jestem jak Hawthorne.
Kiedy pierwszy raz usłyszałem historię Odyseusza,
ta opowieść prześladowała mnie.
Pochłonęła mnie.
Obawiam się, że jeśli nie napiszę tej opowieści,
nie powinienem niczego więcej nigdy napisać.
Co jeszcze?
Boję się, że jeśli ją napiszę,
nie będzie tak dobra, jak powinna być.
Proszę kontynuować, Sir...
dla nas obu.
34 dni na morzu
Podaj dalej.
Tutaj.
Dziękujemy Ci, Panie za ten posiłek...
za światło, zdrowie i wszelkie dobro.
Tam.
Ląd!
Ląd, Owen! Ląd!
Ląd! Ląd! Ląd!
Szybko! Wiosłujcie!
Wiosłujcie!
Trzymaj się! Trzymaj się mocno!
Panie Chase, o co chodzi, Sir?
Panie Chase, dlaczego pan się zatrzymał?
- Podążał z nami. - Co?
Tu niczego nie ma, panie Chase.
Niczego więcej tu nie ma, Sir.
Sir, co pan robi?
Gdzie on jest?
To może być Ducie Island.
Bez mapy, kompasu ani kwadrantu nie mamy żadnej pewności.
Będziemy palić ognisko dzień i noc,
z nadzieją, że zauważy nas jakiś przepływający statek.
Chciałem, żebyście to zobaczyli.
Bez wątpienia byli tutaj bardzo długo...
czekając na statek.
Ale żaden nie przybył.
Żaden statek tu nie przypłynie.
Jeśli tu zostaniemy, umrzemy.
Jak długo ptaki zostaną,
jeśli zobaczą, że ich jaja są zjedzone?
To przywilej znać z wyprzedzeniem datę swojej śmierci.
A aby móc przygotować się do niej...
przekleństwem jest być tak daleko od domu...
bez szansy pogodzenia się albo zawarcia pokoju...
ani wyrównania krzywd.
Przynajmniej te są rozliczone między nami,
kapitanie.
Kapitan czego?
Essex przepadł, ale nie z twojej winy.
- Jestem tak samo winny... - Nie byłeś kapitanem!
Byłeś stworzony do tego.
A ja jedynie do tego.
Co zrobiliśmy, jak myślisz, George?
Jaką zniewagę uczyniliśmy Bogu, że tak nas ukarał?
Jedynym stworzeniem, które obraziło Boga, jest ten kaszalot.
Nie my?
Nie nasza pycha, nasza chciwość? Spójrz, gdzie jesteśmy.
Jesteśmy istotami stworzonymi na obraz i podobieństwo Boże.
Jesteśmy władcami ziemi,
których zadaniem jest czynić ją sobie poddaną.
Władać naturą według naszej woli.
Naprawdę czujesz się władcą ziemi, po tym wszystkim, co przeszliśmy?
- Jesteśmy niczym... pyłem... kurzem. - Ale jesteśmy...
Wypływamy o świcie w kierunku słońca.
Jeśli umrzemy, to z Bożą łaską.
Niech pozwoli nam godnie zginąć.
- Gotowe, panie Weeks? - Tak jest, Sir.
Panie Chappel.
- Panie Wright. - Nie mogę, Sir.
Ja, Locks i Weeks...
Zostajemy.
Gotowy, Matthew?
- Podam ci rękę i... - Jaki jest sens?
- Słyszysz mnie? - Nie, wracamy do domu, do domu.
To nie ma sensu.
Idź.
Cholera, Matthew.
Wszystko w porządku.
Wyślę po ciebie łódź w sekundę po tym, jak postawię stopę na stałym lądzie.
Jeszcze zagramy razem w karty w Nantucket, zgoda?
- Tak, umowa stoi. - Dobrze.
Chcesz, żebym ci to otworzył
Nie, jakoś dam radę.
Bóg niech cię prowadzi, bracie.
I ciebie.
Bracie Peterson?
- Płyniesz z nami? - Panie Peterson.
Możesz płynąć naszą łodzią razem z panem Bondem.
48 dni na morzu
Gdzie... gdzie on jest?
Pollard.
Lawrence, obudź się.
Gdzie odpłynęła jego łódź?
- Pollard! Pollard! - Kapitanie Pollard!
- Pollard! - Kapitanie!
Pollard!
Odpocznij.
Benjamin, co ty robisz?
On nie żyje.
Wyrzucę go za burtę, Sir.
Spójrz na mnie, spójrz na mnie, Benjamin.
Nikt na zdrowym umyśle nie wyrzuca tego, co może go uratować.
Posłuchaj mnie chłopcze, posłuchaj.
On może nam pomóc.
Dobry Boże, na litość...
Morskie stworzenia czekają na żer.
Dlatego zdecydowano.
Przygotowaliśmy ciało.
Usunęliśmy narządy.
Oddzieliliśmy kończyny od reszty ciała.
I odcięliśmy mięso od kości.
Po tym wszystkim...
zamknęliśmy ciało.
I zszyliśmy je...
tak przyzwoicie jak potrafiliśmy...
i poświęciliśmy je morzu.
Jako pierwsze zjedliśmy serce.
Osądza mnie pan.
Nie.
Tam... tam...
Stało się.
Tak było.
Nigdy pan nikomu o tym nie mówił?
Nigdy.
Nawet żonie?
Czy myśli pan, że nadal by mnie kochała,
gdyby wiedziała, jakiego występku się dopuściłem?
Tak, kochałaby.
Jeśli opowiedziałbyś mi tę historię, po tym jak się poznaliśmy,
nadal nosiłabym tę obrączkę na palcu.
Siła tego chłopca
nadal żyje w tobie.
Widzę to...
nawet jeśli ty nie.
Możesz teraz skończyć opowieść.
Słuchaj...
Usiądź.
Posłuchaj.
Cholera.
Mamy jeszcze parę łyków wody.
Nie zostawiaj mnie, wracamy do domu.
Ma pan rodzinę...
która czeka na pana, panie Chase?
Tak, mam żonę.
I syna lub córkę.
71 dni na morzu 1200 mil morskich na zachód od Ameryki Południowej
W porządku.
Kapitanie, będziemy ciągnąć jescze raz.
Nie zrobimy tego.
- Będziemy ciągnąć jeszcze raz. - Panie Ramsdell,
powinien wykonać pan rozkaz.
Rozumie pan?
Pan jest naszym kapitanem, pańscy ludzie pana potrzebują.
Nic im nie będzie.
Proszę.
- Henry... - Pozwól nam ciągnąć jeszcze raz.
To rozkaz.
Jeśli nie możesz tego zrobić,
przekaż pistolet innemu.
Nie, nie!
Na kilka tygodni utknęliśmy w tropikalnej strefie konwergencji.
Ta część Pacyfiku była bardziej jak pustynia niż jak ocean.
Słońce niemiłosiernie prażyło...
Bałem się...
tylko o tym byłem w stanie myśleć...
że wszyscy pozostali umrą i pozostanę sam, jako jedyny, który przeżył.
Na tyle, na ile pan Chase mógł ocenić, wciąż byliśmy 800 mil od lądu.
Panie Chase.
Kapitan Pollard.
Bardzo się cieszę, że pana widzę.
Nie mieliśmy szczęścia w naszej przeprawie.
Ani my, Sir.
Barzillai?
Trzecia łódź?
Zniknęli, już dawno temu.
Obawiam się, że zginęli, Sir.
Panie Chase, pan się nadaje najlepiej.
To tylko kaszalot.
Tam! Rzuć harpun!
Rzuć to!
Rzuć to, prosto w niego!
Rzuć to!
Zrób to! Teraz! Rzuć harpun!
Dlaczego w niego nie rzuciłeś?
Głupiec z ciebie.
Prąd rodzielił nas od siebie...
to był ostatni raz, kiedy widziałem łódź kapitana Pollarda.
87 dni na morzu
Łódź!
Łódź na wprost!
Boże miłosierny.
90 dni na morzu 18 lutego, 1821 r.
Panie Chase.
Ojcze...
nie zostawiaj mnie, ojcze.
Hej, Sir.
Panie Chase. Sir. Proszę spojrzeć, Sir.
Sir.
Tam.
Płyną.
Płyną po nas.
Zostaliśmy uratowani, w pobliżu wyspy Más Afuera w Chile,
90 dni po tym, jak Essex zatonął.
Dali nam trochę starych ubrań...
Na początku było nam trudno coś zjeść, było dziwnie.
Zajęli się nami najlepiej jak mogli,
potem znaleźliśmy łódź, która mogła nas sprowadzić do domu.
Ta podróż zajęła nam kolejne 3 miesiące.
Port w Nantucket 11 czerwca, 1821 r.
Wyglądało to, jakby cała wyspa zebrała się, żeby zobaczyć nasz powrót.
Ale nie było wiwatów... tylko cisza.
Patrzyli na nas, jak na zjawy... duchy.
Nikomu nic nie powiedzieliśmy o szczegółach naszej wyprawy.
Ale zastanawiałem się, czy ktoś wie o naszych przeżyciach.
Może byli po prostu ciekawi.
Obiecałem, prawda?
Boże.
Hej, skarbie! A kto to?
Phoebe Ann.
Phoebe Ann Chase.
To twój tatuś.
Hej, skarbie.
To twój tatuś.
Oczywiście nie zostawili go tak.
Pan Chase z żoną ledwo skierowali się w stronę domu,
kiedy go zatrzymano i kazano wracać do Urzędu Morskiego.
Kwestie biznesowe wciąż pozostawały nierozstrzygnięte.
A więc do rzeczy...
Z powodu znaczących strat w ludziach i mieniu podczas tej wyprawy
zapewne przeprowadzone będzie dochodzenie.
Jako kapitan i pierwszy oficer jesteśmy zobowiązani przedstawić, co zaszło.
Tak, oczywiście.
Po omówieniu tych kwestii z armatorami i... moim ojcem,
oczywiste stało się, że ujawnienie całości zdarzeń będzie mieć konsekwencje...
straszne konsekwencje dla całej branży.
Że to kaszalot zatopił Essex.
Ale to prawda.
Jeśli towarzystwa ubezpieczeniowe i inwestorzy zaczną obawiać się...
morskich potworów, które zatapiają statki,
marynarzy ciągnących losy, który ma przeżyć...
Wszyscy jesteśmy w branży naftowej... my wszyscy.
I jak w każdym biznesie, prawdopodobieństwo sukcesu musi być większe od wliczonego ryzyka.
To co więc sugerujesz, George?
Powiemy, że statek ugrzązł na mieliźnie.
- To kłamstwo. - A ludzie, którzy zginęli, utonęli.
To kolejne kłamstwo.
Przemyśl to... dzięki temu zostaniesz kapitanem.
O! Już dostałem to zobowiązanie na piśmie.
Tylko pod warunkiem, że powróci pan ze statkiem pełnym oleju.
Tylko ten sposób to zapewniał.
Byłbyś bogatym człowiekiem.
Nazwisko Chase nie należałoby już do rolnika, ale byłoby poważane jako
należące do jednego ze świetnych ródów z Nantucket.
Chcecie, żebym dla zysku zaprzeczył prawdzie?
Prosimy tylko, aby postąpił pan racjonalnie.
Essex został zniszczony przez kaszalota.
A ci z nas, którzy przeżyli w nędznie wyposażonych łodziach,
musieli dopuścić się obrzydliwości, aby przetrwać.
A gdy powróciliśmy, oczekuje się od nas bezecnych kłamstw,
abyście wy, armatorzy z Nantucket,
mogli sobie napełnić kieszenie i dobrze spać w nocy?
Nie będę ukrywał prawdy.
I ty też nie powinieneś, George.
Ostatni raz, gdy go widziałem...
Panie Chase, Sir.
Nie umiem znaleźć słów, żeby powiedzieć, to co chciałbym.
Thomas.
Może nie ma takich słów.
Ja... wybieram się w drogę do Falmouth, i...
to...
to... to był zaszczyt, Sir,
służyć panu.
To ja miałem zaszczyt, Panie Nickerson.
Weź to.
Powodzenia, Thomas.
Dziękuję, Sir.
Następnego dnia George Pollard został wezwany, by złożyć zeznania.
Panowie, kapitan George Pollard.
Wszyscy najważniejsi ludzie z Nantucket tam byli...
to była formalność.
Dzień dobry, kapitanie, proszę usiąść.
Proszę zaprotokołować.
Essex został zatopiony przez białego kaszalota 1200 metrów na zachód od Ekwadoru.
Było tak, jakby powiedział to sam Owen Chase.
Powiedział im prawdę.
Sumienie kapitana Pollarda zostało czyste...
lecz śledztwo było pozorowane.
Próbował ponownie
odszukać białego wieloryba... ale nigdy nie udało się go odnaleźć
Jego inny statek osiadł na mieliźnie na Hawajach...
dwakroć przeklęty.
Nigdy więcej nie żeglował.
A Owen Chase?
Był człowiekiem, który nie rzucał słów na wiatr.
Najpierw posłał łódź ratunkową na Ducie Island.
Pan Joy był martwy...
ale trójka pozostałych jakimś cudem wciąż żyła.
A potem?
Wraz z rodziną przeniósł się do New Bedford...
aby zacząć jeszcze raz...
jako kupiec...
żeglując na własnych warunkach.
Z pewnością dostał pan historię wartątych pieniędzy, Panie Melville.
W lutym noce są najdłuższe w całym roku.
- Obaj możecie teraz odpocząć. - Wierzcie mi...
Jeszcze przez długi czas nie będę odpoczywał.
Dlaczego?
Ma pan swoją historię i wszystkie jej szczegóły.
Może to nie po jej szukałem.
A więc co takiego?
Coś innego, co mi pan dał.
Co to jest?
Odwaga, by podążać tam... gdzie nikt by się nie odważył.
Panie Melville,
to, co pan usłyszał, to, co panu powiedziałem,
czy o wszystkim napisze pan w książce?
To będzie fikcja, Panie Nickerson,
inspirowana prawdziwymi zdarzeniami,
ale nie sądzę, żebym musiał wspominać o wszystkich.
- Dziękuję. - To...
proszę wziąć to ze sobą.
Nie, to pana pieniądze, nalegam.
Nalegam, żeby to pan je zatrzymał.
Nalegam, żeby choć jedna osoba w tym pokoju była rozsądna.
Czas wracać do Pittsfield w Massachusetts.
Powodzenia.
Dziękuję.
Wie pan...
Niedawno usłyszałem o człowieku z Pennsylvanii, który wywiercił dziurę w ziemi
i znalazł tam olej.
To nie może być prawdą.
Też o tym słyszałem.
Olej z ziemi.
Zabawne.
Herman Melville ukończył swoją powieść w 1850 r.
Rok później "Moby Dick" został opublikowany.
Nathaniel Hawthorne powiedział o "Moby Dicku": "To epos godny Homera. To będzie amerykański epos".
>>> napisy by aNDie <<<
>>> dedykuję Justynie i Pawłowi <<<
>>> oraz wszystkim białkoholikom <<<
>>> watch more TV <<<
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.