'QUEEN MARY' KOMT VANDAAG AAN
Tussen de passagiers van de QUEEN MARY...
die vandaag Southampton aandoet...
is de Amerikaanse schrijver Mark Halliday.
Ik haal nog een drankje voor je.
Mark, voordat Tony komt...
moet ik je iets uitleggen.
Ja, dat dacht ik al.
Ik heb hem niets over ons verteld.
Dat verwondert me niet. Het is best moeilijk.
Toen je vanmorgen belde, zei ik gewoon dat je misdaadverhalen schreef...
en dat ik je ooit ontmoet had toen je vroeger hier was.
Dat klinkt erg schuldig. Ik zou het nooit in mijn verhalen schrijven.
Mark, ik weet dat je 't dwaas vindt, maar als je Tony beter kent...
begrijp je waarom ik het zei.
Liefste, ik begrijp het nu, maar dat belet niet dat ik van je hou.
Zo eenvoudig is het niet.
Tony is veranderd. - Dank je.
Hij lijkt helemaal niet meer op de persoon waarover ik je vertelde.
Heus? Wanneer gebeurde dat dan? - Die avond toen ik afscheid nam.
Toen ik je flat verliet, kwam ik hierheen.
Ik huilde eens flink uit op de bank en viel daarna in slaap.
Toen ik wakker werd, stond Tony in de hal...
met al zijn tassen en tennisrackets.
Hij wilde het tennissen gewoon opgeven en een vaste baan aannemen.
Zomaar? - Zomaar.
Natuurlijk geloofde ik hem eerst niet, maar hij was oprecht.
Sindsdien is hij echt geweldig.
Dat was toen je ophield me te schrijven, neem ik aan?
Is dat zo, Margot?
Weet je nog de brieven die je me schreef?
Zeker.
Nadat ik ze gelezen had, verbrandde ik ze. Behalve een.
Je weet wellicht welke brief ik bedoel.
Ja, ik denk van wel. Wat is ermee?
Hij werd gestolen.
Tony en ik zouden een weekend met vrienden naar het platteland gaan.
Op het perron merkte ik dat mijn handtas verdwenen was...
en de brief zat erin.
Waar gebeurde dit? - Victoria Station.
Vergeten in 't restaurant, dacht ik...
maar toen ik terugging, was hij weg.
Bedoel je dat je hem nooit vond?
Ik kreeg de handtas twee weken later terug...
van het bureau van gevonden voorwerpen, maar de brief was weg.
Een week later ontving ik een bericht.
Daarin stond wat te doen om de brief terug te krijgen.
Ga door.
Ik moest £50 van mijn rekening halen in briefjes van £5...
en die inruilen voor gebruikte biljetten van £1.
Er stond dat als ik naar de politie ging of het iemand vertelde...
hij de brief aan m'n echtgenoot zou tonen.
Heb je die brief nog?
Gedrukt, allemaal hoofdletters. Iedereen had dit gekund.
Twee dagen later kreeg ik dit.
Allebei afgestempeld in Brixton.
'Helft van bedrag in pakje...
'naar John S. King, 23 Newport Street, Brixton SW 9.
'U krijgt uw brief per omgaande.'
Het is 'n kleine winkel. Men gebruikt het als postadres.
Je stuurde het geld toch niet? - Ja, maar de brief kwam nooit terug.
Na twee weken wachten ging ik erheen.
Niemand kende er een man met die naam.
Het pakje lag er nog ongeopend.
Dat is wellicht iets. Mag ik deze houden?
Als je wilt.
Ik begrijp niet waarom je het me niet zei. - Je kon toch niets doen.
Je wilde vast dat ik het Tony en de politie zou zeggen.
Omdat het maar £50 was, betaalde ik om ervan af te zijn.
Ik vertel Tony beter over ons vanavond. - Nee, Mark, alsjeblieft niet.
Je begrijpt het niet. Tony is veranderd. Alsjeblieft.
Was het maar een jaar terug toen je afscheid nam.
We zaten in de keuken. Ik wou zeggen: 'Ik kan zo niet verder.
'Laten we het Tony vertellen.'
Ik geloof dat je het toen wilde zeggen.
Het lijkt een nare avond te worden.
We zeggen van die lieve dingen tegen elkaar.
Luister, er is maar één ding dat je niet hebt uitgelegd.
Waarom verbrandde je die brief ook niet?
Daar ben je dan. We dachten dat je nooit zou komen.
Waar ben je geweest?
Sorry, maar de baas kwam net binnen toen ik wegging.
Tony, dit is Mark Halliday.
Dag, Mark. - Dag.
Het spijt me dat ik zo laat ben.
Hoe vind je het hier, Mark? - Prima, Tony.
Is het je eerste bezoek aan Londen?
Nee. Ik was hier een jaar geleden met vakantie.
O ja, dat is waar. Margot vertelde het me.
Je schrijft voor de radio, toch? - Voor de televisie, jammer genoeg.
Schat, heb je 'n tafel gereserveerd? - Om 19.00.
Nou, vooruit dan. - Schat, 'n kleine wijziging in de plannen.
Zeg nu niet dat je niet kunt. - Toch wel.
Baas Burgess vliegt zondag naar Brussel...
en ik moet morgen m'n maandelijkse verslag indienen.
Kan dat niet naderhand? - Nee. Het duurt uren.
Ik moet zo al de helft verzinnen. - Maar...
Kom je na het theater? Dan gaan we samen ergens naartoe.
Waarom bel je me niet tijdens de pauze?
Met wat inspiratie lukt het me misschien. - Probeer het.
Ik haal even mijn spullen, Mark.
Hier zijn de kaartjes. - Bedankt, Tony.
Ik vrees dat ik erg onbeleefd ben.
Geeft niet. 't Spijt me dat je niet komt. - Kom eens dineren.
Leuk. - Tussen haakjes...
wat doe je morgenavond? - Zaterdag? Niets, denk ik.
Wat dacht je van 'n herenparty? - Herenparty?
Enkele Amerikaanse kerels kwamen hier tennissen.
We houden een afscheidsdiner.
Ik speel eigenlijk geen tennis.
Geeft niet. Je kent New York en zo.
Mark komt morgen naar de party. - Prima.
Kom eerst langs voor een glas.
Goed idee. - Oké. Ik probeer een taxi te krijgen.
Nee, we komen er wel een tegen.
Tot ziens, schat. - Veel plezier.
Tot ziens, Tony. - Goedenavond.
Mark. - Ja?
Verkoop het extra kaartje en drink iets van het geld.
Oké, doen we.
Prettige avond. - Bedankt. Goedenavond.
Hallo. - Hallo. Hampstead 7899?
Kan ik commandant Lesgate spreken? - Spreekt u mee.
Goedenavond. U kent me niet. Ik heet Fisher.
Ik geloof dat u 'n auto te koop heeft. - Ja, 'n Amerikaanse.
Ja, ik zag hem in uw garage. Hoeveel vraagt u ervoor?
£1100. - £1100? Ik begrijp het.
Het is net wat ik zocht. Maar ik vind de prijs niet goed.
Hij beviel me niet toen ik hem kocht.
Wanneer kunnen we afspreken?
Wat dacht u van morgennamiddag? - Dan kan ik niet.
Nee, ik kan niet en zondag ga ik naar Liverpool.
Ik hoopte veeleer...
U kunt vanavond niet naar mijn flat komen?
Waar is die? - Maida Vale.
Ik zou zelf komen, maar ik bezeerde mijn knie.
Het spijt me. Wat is uw adres? - 61-A Charrington Gardens.
Harrington? - Nee. Charrington.
Sla links af bij de metro. Het is maar twee minuten wandelen.
Ik ben er binnen een uur.
Buitengewoon vriendelijk van u. Brengt u misschien de auto mee?
Ik ben bang van niet... - Geeft niet. Ik heb hem goed bekeken.
Als u het eigendomsbewijs en al de nodige papieren meebrengt...
zouden we de hele zaak meteen kunnen afhandelen...
mits u de prijs omlaaghaalt.
Ik vrees dat dat uitgesloten is. - We zien wel na enkele glaasjes.
Tot ziens. - Tot ziens.
Mr Fisher? - Ja. Commandant Lesgate?
Komt u binnen. - Dank u.
Bedankt dat u kwam.
Geef me uw jas maar.
Was het moeilijk te vinden? - Nee, helemaal niet.
Gaat u zitten. Drinkt u iets?
Ik blijf denken dat ik u al ergens eerder gezien heb.
Gek dat u dat opmerkt. Toen ik de deur net opendeed...
Wacht even. Lesgate?
Je bent toch niet Lesgate. Swann. C.J. Swann. Of was het C. A?
C.A. Je hebt een beter geheugen dan ik.
Fisher. Wanneer hebben we elkaar ontmoet?
Was je niet op Cambridge? - Ja.
Dat is 20 jaar geleden. Je herkent me vast niet.
Ik kwam maar in je laatste jaar. - Wat een toeval.
Ja, daar moeten we op drinken.
Ik dacht je zoet te houden met een gewone port...
maar even kijken wat we hier hebben.
Wat dacht je hiervan? - Perfect.
Hoe weet je trouwens dat m'n auto te koop is?
Je garage vertelde het me. - Vreemd. Ik zei het tegen niemand.
Ik stopte om te tanken en zei hun dat ik een Amerikaanse auto zocht.
Ze gaven me je telefoonnummer. Hij is te koop, toch?
Zeker. - Goed. Ik weiger de prijs te bespreken...
totdat je drie brandy's op hebt.
Ik ben 'n keiharde onderhandelaar, dronken of nuchter.
Ik ook.
Ik denk dat ik je ergens zag sinds Cambridge.
Ben je ooit in Wimbledon geweest?
Ik heb het. Wendice. Tony Wendice.
Waarom dan Fisher? - Waarom Lesgate?
Rook je een sigaar? - Nee, dank je.
Ik verkies mijn pijp. - Dat is een nieuwe gewoonte.
Op de universiteit...
rookte je altijd nogal dure sigaren.
Wacht eens, ik heb hier ergens een foto van je.
Ja.
Hier. Deze is genomen tijdens een diner van oud-studenten.
Daar ben je. Met een enorme sigaar.
Dat is de eerste en de laatste bijeenkomst waar ik ooit heenging.
Ik lijk wel 'n moordzuchtige schurk. - Inderdaad, bijna.
Natuurlijk blijf je me vooral bij van het universiteitsbal.
Je was de penningmeester, toch? - Erepenningmeester.
Ik organiseerde de vervelende dingen.
Ja. Er werd entreegeld gestolen, toch?
Precies. Bijna £100.
Ik bewaarde het in een geldkist op kantoor en 's morgens was het weg.
Het was de portier, natuurlijk. - Ja, natuurlijk. Arme ouwe Alfred.
Hij kon geen winnaar verdragen.
Ze vonden de geldkist in zijn achtertuin.
Maar het geld was weg.
Twintig jaar geleden.
Wat doe je tegenwoordig? - Ik handel in onroerend goed.
Ik volg tennis niet zo erg. Speel je nog?
Ik gaf het tennis op, of beter, tennis gaf mij op.
Je moet tenslotte je kost verdienen, ik had sterke tegenstanders.
Reisde drie keer de wereld rond.
Wat doe je nu? - Ik verkoop sportartikelen.
Niet erg winstgevend, maar ik heb genoeg vrije tijd.
Ik zie dat je een royale woning hebt.
Mijn echtgenote heeft zelf wat geld.
Ik zou anders onmogelijk £1000 aan uw auto verprutsen.
£1100.
Mensen met kapitaal beseffen niet hoe gelukkig ze zijn.
Ik heb aanvaard dat ik leef van wat ik verdien.
Je kunt altijd om geld trouwen.
Ja, sommige mensen buiten dat uit.
Ik deed het. - Waarom denk je dat ze je huwde?
Ik was een tennisster.
Je hebt het tennissen opgegeven. Ze heeft je niet verlaten.
Ze deed het bijna.
Na ons huwelijk, speelde ik in kampioenschappen...
en nam Margot met me mee.
Ze vond het niet erg leuk en eens terug...
wilde ze dat ik tennis opgaf en 'n goede echtgenoot werd.
Uiteindelijk raakten we het eens.
Ik ging alleen naar Amerika voor het grasbaanseizoen...
en keerde terug na de Nationale Kampioenschappen.
Ik merkte dat er veel gebeurd was tijdens mijn afwezigheid.
Eerst en vooral was ze niet meer verliefd op me.
Telefoongesprekken werden abrupt afgebroken als ik binnenkwam.
Een oude schoolvriend kwam nu en dan langs.
Op 'n dag maakten we ruzie. Ik wilde deelnemen aan 'n overdekt toernooi...
en zoals altijd wilde ze niet dat ik ging.
Ik was in de slaapkamer. De telefoon ging. Het leek allemaal erg dringend.
Daarna wilde ze beslist dat ik in het toernooi zou spelen.
Dus deed ik mijn bagage in de auto en reed weg.
Ik parkeerde de auto twee straten verder en liep dezelfde weg terug.
Tien minuten later verliet ze dit huis en nam een taxi.
Ik nam een andere.
Haar oude schoolvriend had een studio in Chelsea.
Ik zag hen door het raam van de studio...
terwijl hij spaghetti kookte op een gaspit.
Ze zeiden niet veel. Ze leken beiden erg op hun gemak.
Weet je, het is gek hoe je weet als mensen verliefd zijn.
Ik maakte een wandeling.
Ik vroeg me af wat er zou gebeuren als ze bij me wegging.
Ik moest aan een inkomen geraken op een of andere manier.
Ik besefte opeens hoeveel ik op haar aangewezen was.
Al die dure smaken die ik had geleerd toen ik beroemd en rijk was.
De tennistop had voor mij afgedaan en dat gold ook voor mijn vrouw.
Ik herinner me nog hoe bang ik was.
Ik stapte een bar binnen en dronk een paar glazen.
Terwijl ik in de hoek zat, overdacht ik allerlei dingen.
Ik bedacht drie verschillende manieren om hem te doden.
Ik dacht er zelfs over haar te doden. Dat idee leek nog verstandiger.
Net toen ik uitdacht hoe ik het zou doen...
ontdekte ik iets dat me volledig van gedachten deed veranderen.
Uiteindelijk ging ik niet naar dat toernooi.
Toen ik terugkwam, zat ze precies waar jij nu zit.
Ik vertelde haar dat ik het tennis zou opgeven en voor haar zou zorgen.
Nou?
Het bleek dat ik me uiteindelijk niet zo druk had moeten maken.
Blijkbaar was hun spaghettiavond uitgedraaid op een innig afscheid.
De vrijer moest terug naar New York.
Een Amerikaan? - Ja.
Er kwamen lange brieven van ginder.
Gewoonlijk kwamen ze op donderdag. Ze verbrandde alle brieven, behalve een.
Die brief ging van de ene handtas naar de andere.
Ze hield hem altijd bij zich.
Die brief werd een obsessie voor me. Ik moest weten wat erin stond.
Uiteindelijk lukte het me.
De inhoud was erg interessant.
Bedoel je dat je hem stal? - Ja.
Ik schreef zelfs twee anonieme briefjes om hem terug te kopen.
Waarom?
Ik hoopte dat ze terugkwam en me alles over hem zou vertellen...
maar ze deed het niet. Dus hield ik de brief.
Waarom vertel je me dat allemaal?
Omdat je de enige bent die ik kan vertrouwen.
Hoe dan ook, het werkte. Ze waren doodsbang...
want er kwamen geen brieven meer.
En we leefden gelukkiger dan ooit.
Het was gek dat ik precies een jaar geleden...
in die pub in Knightsbridge plannen smeedde om haar te vermoorden...
en dat misschien ook gedaan had...
als ik niet iets zag dat me op andere gedachten bracht.
Nou, wat zag je?
Ik zag jou.
Wat was er zo vreemd aan? - Het toeval.
Louter een week ervoor was ik op een diner...
en de kerels hadden het over jou.
Je werd tijdens de oorlog door de krijgsraad berecht tot één jaar cel.
Dat was pas nieuws.
Op de universiteit zeiden we al dat Swann ooit in de nor zou belanden.
Ik vermoed om die geldkist. - Wat is daarmee?
Mijn beste kerel, iedereen wist dat jij het geld wegnam.
Arme Alfred.
Hartelijk dank voor de drankjes.
Interessant, die verhalen over je huwelijk.
Ik neem aan dat je die auto uiteindelijk niet wil.
Wil je niet dat ik vertel waarom ik je naar hier haalde?
Ja, dat zou je beter doen.
Het gebeurde toen ik je in die pub zag.
Opeens werd alles me vrij duidelijk.
Enkele maanden eerder regelden Margot en ik onze zaken...
erg korte testamenten...
waarin we alles aan elkaar lieten in geval van ongeluk.
Zij bezat iets meer dan £90.000. Voornamelijk investeringen.
Al te gemakkelijk bereikbaar.
Dat was gevaarlijk, omdat ze mij beslist zouden verdenken.
Ik had een heel goed alibi nodig.
Toen zag ik jou.
Ik vroeg me vaak af wat er gebeurde met mensen die uit de nor kwamen.
Mensen zoals jij. Kunnen die nog aan werk geraken?
Springen oude vrienden te hulp? Wellicht hadden ze nooit vrienden.
Ik werd zo nieuwsgierig dat ik je volgde.
Ik volgde je tot aan je huis die nacht.
Geef me je glas even, beste kerel.
Heel erg bedankt. Sindsdien ben ik je altijd gevolgd.
Waarom?
Ik hoopte dat ik je op iets kon betrappen...
en je kon... - Chanteren?
Beïnvloeden.
Na enkele weken kende ik je gewoonten...
en dat maakte alles eenvoudiger.
Erg saai werk. - In het begin wel.
Maar je weet hoe het gaat. Je begint ermee...
en hoe meer je erover weet, des te boeiender het wordt.
Je werd best onweerstaanbaar.
Soms leek het net of je me toebehoorde.
Heel interessant.
Je ging naar de hondenrennen op maandag en donderdag.
Ik begon er zelf mee, gewoon om dicht bij jou te zijn.
Je veranderde je naam in Adams. - Ja, ik vond Swann saai klinken.
Is dat een misdaad? - Nee. Helemaal niet.
Inderdaad, er was niets illegaals met je.
Ik raakte stilaan ontmoedigd.
Op een dag verdween je uit je kamers.
Ik belde je hospita. Ik zei dat Mr Adams me £5 schuldig was.
Blijkbaar was dat nog niets.
Mr Adams was haar nog zes weken huur en haar beste huurder £55 schuldig.
Mr Adams was zo'n vriendelijke heer.
Daardoor was ze het meest van streek.
Ja. Dat bleek iedereen het meest te onstellen.
Beste kerel, als je een ander glas wilt, doe dan deze handschoenen aan.
Waar waren we weer? O ja, ik was je kwijt...
en vond je op zekere dag bij de hondenrennen.
Ik volgde je naar je nieuwe kamers in Belsize Park.
Daar veranderde Mr Adams in Mr Wilson.
Mr Wilson verliet Belsize Park met een schuld van 16 weken huur...
en werd wat rijker dankzij een korte ontmoeting met Miss Wallace.
Je ging met Miss Wallace uit op woensdag en zondag.
Ze was beslist verliefd op jou, toch?
Ze dacht dat je die knappe snor speciaal voor haar liet groeien.
Arme Miss Wallace. - Heel interessant. Ga gerust door.
Juli, augustus, september. Flat 127, Carlisle Court.
Bewoond door ene Mrs Van Dorn.
Haar voormalige echtgenoot liet haar twee hotels en 'n ruime bemeubelde flat na.
Een heuse operatiebasis, commandant Lesgate.
Het enige probleem is dat ze graag het hof wordt gemaakt...
en zo geweldig duur is.
Wellicht daarom probeer je al meer dan een maand haar auto te verkopen.
Mrs Van Dorn vroeg me haar auto te verkopen.
Ik weet het. Ik belde haar net voor je hier aankwam.
Ze wilde maar £800.
Waar is het dichtstbijzijnde politiebureau? - Tegenover de kerk. Op twee minuten.
Als ik er nu eens heenging. - Wat zou je ze vertellen?
Alles. - Alles?
Alles over Mr Adams en Mr Wilson?
Ik vertel doodeenvoudig dat je me probeert te chanteren tot...
Tot? - Tot het vermoorden van je vrouw.
Kon je dat maar. Als ze je hoorde...
zouden we niet meer bijkomen.
Ben je niet iets vergeten? - Is dat zo?
Je vertelde me een heleboel vanavond. - Wat zou dat?
Stel dat ik vertel hoe je haar volgde tot die studio in Chelsea...
en toekeek hoe ze spaghetti kookten en zo?
Doet dat geen belletje rinkelen? - Natuurlijk.
Ze denken dat je haar zelf gevolgd hebt. - Waarom zou ik?
Waarom zou je haar handtas stelen?
Waarom zou je haar al die chantagebrieven sturen?
Kun je bewijzen dat je het niet deed? Je kunt niet bewijzen dat ik het deed.
Het wordt duidelijk 'n zaak van jouw woord tegen het mijne.
Dat zou ze voor een raadsel zetten, toch? Wat zou jij zeggen?
Eenvoudigweg dat je hier vanavond halfdronken aankwam...
en probeerde geld te lenen op grond van onze studietijd samen.
Toen ik weigerde, zei je iets over...
een brief die mijn vrouw toebehoort.
Voor zover ik vaststelde, wilde je hem aan mij verkopen.
Ik gaf je al het geld dat ik had, en jij gaf me de brief.
Er staan jouw vingerafdrukken op, weet je nog?
Als ik dan naar de politie ging...
zou je een gek verhaal vertellen waarin ik je vroeg mijn vrouw te vermoorden.
Voor je verdergaat, beste kerel, denk goed na over het nadeel.
Zoals je ziet ben ik erg bekend. En er zullen ook foto's van jou zijn.
Vroeg of laat komt er een afvaardiging van hospita's en huurders...
die zich graag aanbieden om tegen jouw persoon te getuigen.
Iemand heeft je beslist met Miss Wallace gezien.
Je keek uit dat je niet met haar werd gezien, merkte ik op.
Vaak gingen jullie naar ongewone plaatsen waar men jullie niet zou herkennen...
zoals het kleine theehuis in Pimlico.
Dat was haar idee, niet het mijne.
Een beetje goedkoop, niet?
Beslist niet de plek voor Mrs Van Dorn.
Trouwens, weet Mrs Van Dorn van Mr Adams en Mr Wilson...
en Miss Wallace?
Je wilde Mrs Van Dorn toch huwen?
Wat knap van je. - Nee, niet echt.
Ik had tijd om alles uit te denken, mezelf in jouw plaats te stellen.
Daarom weet ik dat je zult instemmen.
Waarom denk je dat ik instem?
Om dezelfde reden dat 'n aap met 'n stok achter en 'n wortel voor hem...
altijd vooruitgaat en niet achterwaarts.
Vertel me over de wortel. - £1000 in contanten.
Voor een moord?
Voor een paar minuten werk, dat is alles. En geen enkel risico, gegarandeerd.
Dat is net iets voor jou. Je schaatste al eerder op dun ijs.
Ik weet niet waarover je het hebt. - Vreemd. Het staat in de krant.
Vrouw van middelbare leeftijd dood aangetroffen door overdosis of zo.
Ze nam dat spul al een hele tijd...
en niemand weet van waar ze het had. Wij weten wel beter, toch?
Arme Miss Wallace.
Die £1000. Waar is dat geld?
Het zit in een kleine handkoffer in een bagagedepot.
Waar? - Ergens in Londen.
Natuurlijk zien we elkaar niet terug. Zodra je de goederen hebt afgeleverd...
stuur ik het ticket van het bagagedepot en de sleutel van de koffer.
Hier heb je £100 voorschot.
De politie zit je via deze biljetten direct op het spoor...
en dan hangen we allebei.
Dat doen ze niet. Een heel jaar lang wisselde ik £20 per week in contanten.
Altijd in biljetten van £5. Ik wisselde die zonder problemen.
Mag ik je bankafschrift zien? - Dat spreekt vanzelf.
Niet aanraken.
Draai een bladzijde terug.
Uw saldo liep met meer dan £1000 terug in een jaar.
Stel dat de politie u daarover vraagt. - Hondenraces, tweemaal per week.
Ze zullen je bookmaker controleren. - Zoals jij wed ik op de zwarte markt.
Tevreden?
Wanneer moet het gebeuren? - Morgenavond.
Morgen! Geen denken aan! Ik moet erover denken.
Het moet beslist morgen. Ik heb alles zo geregeld.
Waar?
Ongeveer waar je nu staat.
Hoe?
Morgenavond gaan Halliday, de Amerikaanse vriend, en ik...
naar een herenparty. Zij blijft hier.
Ze gaat vroeg slapen en luistert naar Saturday Night Theatre op de radio.
Dat doet ze altijd als ik wegga.
Om exact drie minuten voor 23.00...
kom je binnen langs de straatdeur.
Je vindt de sleutel van deze deur...
onder de traploper hier.
De vijfde trede. - Dat is hem.
Ga onmiddellijk naar het raam...
en verstop je achter de gordijnen.
Om precies 23.00...
telefoneer ik vanuit het hotel naar mijn baas.
Ik draai het verkeerde nummer. Dit nummer. Dat is alles.
Als de telefoon rinkelt...
zul je het licht zien branden onder haar slaapkamerdeur.
Als ze de deur opent, zal het licht de kamer binnenstromen.
Beweeg dus niet tot ze de telefoon beantwoordt.
Er moet zo weinig mogelijk geluid zijn.
Zodra je klaar bent...
neem je op en fluit je zacht. Dan hang je op.
Spreek niet, wat je ook doet. Ik zal geen woord zeggen.
Zodra ik je fluitje hoor, hang ik op en bel opnieuw...
maar ditmaal het juiste nummer.
Ik spreek m'n baas alsof er niets gebeurd is...
en keer terug naar de party.
Wat gebeurt er daarna? Ga door. - Je ziet die koffer hier.
Er zitten kleren van mij in voor de wasserij.
Doe hem open en kieper de kleren op de vloer.
Stop er een sigarettendoos in en enkele van die bekers.
Doe het deksel erop, maar knip de sloten niet dicht.
Laat de koffer daar zoals hij nu staat.
Alsof ik haastig ben vertrokken. - Je snapt het.
Nu het raam.
Als het gesloten is, doe je het open en laat het zo.
Dan vertrek je op precies dezelfde manier als je binnenkwam.
Door deze deur? - Ja.
En het allerbelangrijkste:
Als je weggaat, stop je de sleutel terug waar je hem vond.
Onder de traploper. - Ja.
Wat precies wordt er verondersteld gebeurd te zijn?
Ze zullen denken dat je binnenkwam via het raam.
Je dacht dat de flat leeg was...
nam de koffer en ging naar je werk.
Ze hoorde iets. Draaide het licht aan.
Je zag het licht onder de deur en verstopte je achter de gordijnen.
Toen ze binnenkwam, viel je haar aan nog voor ze kon schreeuwen.
Toen je besefte dat je haar echt vermoord had...
raakte je in paniek, rende door de tuin en liet de buit achter.
Wacht even.
Ik moet langs deze ramen binnenkomen.
Stel dat ze gesloten zijn. - Dat geeft niets.
Ze wandelt vaak in de tuin voor ze naar bed gaat...
en meestal vergeet ze te sluiten als ze teruggaat.
Dat vertel ik aan de politie. - Ja, maar ze zou kunnen zeggen dat...
Maar ze zal helemaal niets zeggen, toch?
Oké. Ik verlaat de flat.
Ik stop de sleutel weer onder de traploper en ga weg via de straatdeur.
Stel dat de straatdeur gesloten is. Hoe kom ik dan binnen?
De straatdeur is nooit op slot.
Hoe laat ben je terug? - Rond 24.00.
Halliday komt mee, zodat we haar samen zullen vinden...
en we waren samen sinds we haar achterlieten...
en zo heb ik mijn alibi.
Je vergat iets. - Wat?
Als je terugkomt met, hoe heet hij alweer, Halliday...
hoe denk je in de flat te geraken? - Ik doe zelf open.
Maar je sleutel ligt onder de loper?
Dat zal hij zien. Zo ontdekt hij alles.
Nee. De sleutel onder de loper is niet de mijne, maar de hare.
Ik neem hem uit haar handtas en verberg hem buiten...
net voor ik de flat verlaat.
Zij gaat niet uit, dus zal ze hem niet missen.
Als ik met Halliday terugkom, gebruik ik mijn eigen sleutel.
Dan, als hij buiten in de tuin aan het zoeken is...
neem ik de sleutel van onder de loper en doe hem weer in haar handtas...
voor de politie arriveert.
Hoeveel sleutels zijn er van deze deur? - De hare en de mijne.
Maida Vale Z499. - Tony, ik ben het.
Hallo lieverd. Hoe gaat het? - Geweldig. Het is een fantastisch stuk.
We vermaken ons echt. - Jammer. Ik bedoel, leuk.
Je komt bij ons, toch?
Ik denk van niet. Het lijkt of ik nog moet beginnen.
Lieverd, wacht even, er is iemand aan de deur.
Men kan je zien door het slaapkamerraam.
Sorry, lieverd. Vals alarm. Waarom ga je niet met Mark naar Gerry's?
Hoe komen we binnen? - Zeg gewoon mijn naam.
Ik ken het orkest niet, maar je eet er goed.
Tussen haakjes, Maureen belde net nadat je wegging...
voor een etentje op woensdagavond...
maar je had al iets in je agenda voor woensdag...
en ik kan het niet lezen.
Lijkt op Al Bentall. Wie is hij, een van je vrijers?
Albert Hall, idioot. - De Albert Hall, natuurlijk.
Wat fijn dat we niet naar Maureen hoeven. Ze kookt vreselijk.
De bel gaat. Ik moet ervandoor. - Best, lieverd. Veel plezier.
Tony, doe niet te veel water in die martini.
Nou, waar is de foto van de maharadja?
Wanneer denk je die krantenknipsels in te plakken?
Als ik even tijd heb. Hier is hij.
Dit is de maharadja. Is hij niet beeldig?
Vier Rolls-Royces en juwelen om een schip te doen zinken...
maar hij wou alleen op Wimbledon spelen.
Hij was zo bijziend dat hij nauwelijks z'n racket zag...
laat staan de bal. - Je zou... Bedankt, Tony.
Schrijf eens 'n boek over dit alles. - Waarom niet jullie twee samen?
Een detectiveverhaal met een tennisachtergrond?
Wat dacht je? Zou je me de perfecte moord voorschotelen?
Ik doe niets liever.
Hoe schrijf je een detectiveverhaal?
Je vergeet het speurwerk en je concentreert je op de misdaad.
Dan beeld je je in dat je iets steelt of iemand vermoordt.
Zo doe je het dus? Interessant.
Ja. Gewoonlijk stel ik me in de plaats van de dader en vraag me af:
'Wat zou ik nu doen?'
Geloof je echt in de perfecte moord?
Absoluut. Op papier toch.
Ik kan hem beter plannen dan de meeste mensen...
maar ik betwijfel of ik hem kan uitvoeren. - Waarom niet?
In verhalen lopen de dingen zoals de auteur dat wil.
In het echte leven niet altijd.
Mijn moorden zouden zoals mijn bridgespel zijn.
Ik zou een fout maken en niets beseffen totdat iedereen naar me kijkt.
Drink je glas leeg, Mark.
Wat doe je morgen? - Niets bijzonders.
Waarom gaan we niet naar Windsor voor de lunch?
Kom maar vroeg, niet te vroeg. Wellicht knappen we op van een kater.
Wat dacht je van 11.00? - Prima.
We lunchen in de King's Head. - Ligt dat precies in Windsor?
Nee, eventjes erbuiten.
Leende ik je mijn huissleutel? Ik kan hem nergens vinden.
Misschien heb ik ze alletwee in mijn handtas.
Ik kijk even.
Nee, ik heb er maar een.
Zit de jouwe niet in de zak van je overjas? - Ik keek net. Mag ik de jouwe lenen?
Dat is vervelend. - Waarom?
Ik ga misschien uit. - Vanavond?
Ik dacht misschien naar de film of zo.
Luister je niet naar de radio? Saturday Night Theatre?
Nee. Het is een thriller. Ik hou er niet van als ik alleen ben.
Ik begrijp het.
In elk geval ben ik er voor jou en dus kan ik je binnenlaten.
We zijn vast niet terug tot na middernacht. Wellicht slaap je al.
Je kunt je sleutel onder de bekende mat stoppen.
Nee, hoor. Hier is hij. Hij zat de hele tijd in mijn handschoen.
Dat is dan opgelost.
Welke film ga je kijken? - The Classic, denk ik.
Is er plaats op zaterdagavond?
Ik kan 't altijd proberen. - Schat...
Zeg nu niet dat ik moet blijven. Je weet hoe ik me ga vervelen.
Nou, je kunt van alles doen.
Schrijf Peggy om te bedanken voor 't weekend?
En die krantenknipsels dan? Dit is een unieke gelegenheid.
Mooi is dat. Jullie twee op stap...
en ik thuis met die vervelende knipsels.
Heel goed. Dan gaan we niet. - Hoe bedoel je?
Je wilt duidelijk niet dat we gaan, dan maar niet.
We blijven hier bij jou. Wat zullen we doen, kaart spelen?
Tony, lieverd.
Ik bel Grendon en zeg dat we niet komen.
Tony, laten we niet zo kinderachtig hierover doen.
Best, ik doe jouw persknipsels.
Je hoeft niet als je niet wilt. - Maar ik wil wel.
Ik denk dat ik maar een taxi optrommel.
Hebben we lijm? - Ja, in de kast, geloof ik.
Je hebt een schaar nodig. - In mijn naaimand.
Leen me wat wisselgeld voor de taxi.
Laat mijn handtas met rust. Hoeveel heb je nodig?
Eens kijken hoeveel je hebt. Je moet me trouwens 10 shilling geven.
Waarvoor? - Ik betaalde het postpak voor Peggy.
Dat is huishoudgeld. - Laat me het nemen. Blijf eraf.
Hier. Hoeveel wil je?
Ik heb drie, vijf, zeven en een kwartje. Genoeg voor heen en terug.
Maar je neemt beter wat mee. Wat kosten de dinerkaartjes?
Die zijn al betaald, inclusief fooi. Als ik tekortkom, betaalt Mark wel.
De taxi is er.
Tony, waarop wacht je? - Niets, lieveling.
Prettige avond.
Hoe laat kom je thuis? - Rond 24.00.
Ik kom met Mark voor 'n slaapmutsje. Ben je nog op?
Ik slaap dan vast al en word liever niet gestoord.
We zullen zo zacht als muisjes lopen.
Margot. - Ja?
Het is best mogelijk dat baas Burgess belt.
Zeg hem dat we bij Grendon zijn.
Wat is het nummer? - Het staat in de agenda.
Tot ziens, lieveling.
Oké, Mark.
Ik was in het Torbay Hotel. Ken je het Torbay Hotel in Dartmoor?
Het is niet precies in Dartmoor, maar in de regio.
Hoe dan ook, in dit verhaal gaat het om de Dartmoor-gevangenis.
Zoals ik al zei, logeerde ik in het Torbay Hotel...
Ik wendde me tot hem en zei: 'Wat doe je?'
'Ik ben handelsreiziger.
'Ik verkoop landbouwmachines.' Ik zei 'landbouw'...
Kunnen jullie me het juiste uur zeggen?
Ja, hoor. Het is zeven minuten over 23.00. - Ik heb net 1 minuut later.
Mijn horloge is stilgevallen. Vast te ver opgewonden.
Zoals ik al zei... - Excuseer. Ik moet mijn baas bellen.
Landbouwmachines...
Hallo.
Hallo?
Haal de politie. Snel. Politie.
Margot? - Wie is het?
Lieveling, ik ben het. - Tony.
Tony, goddank. Kom meteen terug.
Wat scheelt er? - Ik kan het nu niet uitleggen. Kom snel.
Lieveling, beheers je. Wat is er?
Een man viel me aan. Hij probeerde me te wurgen.
Is hij ontsnapt? - Nee, hij is dood.
Tony, ben je er nog?
Margot. - Ja?
Luister nu heel goed. - Ja, ik luister.
Raak niets aan. Ik kom zo bij je.
Nee, doe ik niet. - Raak niets aan...
en spreek met niemand tot ik er ben.
Nee, ik zal niets aanraken.
Beloofd? - Ja, ik beloof het. Maar kom snel.
Ik zit in dezelfde bar en zie dezelfde man...
en hij kwam naar me toe en zei...
Nee, blijf zitten. Ik moet ervandoor. Margot voelt zich niet al te best.
Iets ernstigs? - Niks ernstigs.
Blijf en vermaak je. - Ik kom.
Nee. Het hoeft niet.
...waarmee hij martini's voor me betaalde...
Tony!
Het is al goed, schat. Wat is er gebeurd?
Hij deed iets rond mijn hals. Het voelde aan als een kous.
Ben je zeker? Laat me eens kijken.
Ik stond op om naar de telefoon te gaan...
en hij kwam vanachter het gordijn en probeerde me te wurgen.
Ik bezweek bijna.
Ik voelde de schaar in mijn handen...
en plots loste hij zijn greep en viel op de grond.
Er is haast geen bloed. Toen hij viel, heeft hij...
Wat doe je? - Ik zoek mijn...
Hier zijn ze. Mijn aspirines. Ik heb vreselijke hoofdpijn.
Wat is er? - Ik neem een laken.
Doe het raam dicht, alsjeblieft.
Nee, we mogen niets aanraken tot de politie komt.
Hij is vast ingebroken. Ik vraag me af wat hij zocht.
Die bekers, neem ik aan.
Wanneer komt de politie naar hier?
Heb je ze al gebeld? - Nee.
Je vroeg me met niemand te spreken.
Zou je ze nu niet beter bellen? - Ja.
Waar is Mark? - Ik zei hem direct naar huis te gaan.
Hallo, telefonist, snel, de Maida Vale-politie.
Zei je het hem? - Ik wist niet wat er gebeurd was.
Ik zei gewoon dat je je niet goed voelde. - Maida Vale-politie.
Politie? Er is 'n vreselijk ongeluk gebeurd. - Ja, meneer?
Er is een man vermoord.
Uw naam, meneer? - Wendice.
Met dubbele 's'? - Nee, D-I-C-E.
C-E. Uw adres, meneer?
61-A Charrington Gardens, de flat op de benedenverdieping.
Was het een ongeluk? - Ik weet het niet.
Hoe bedoelt u, meneer, u weet het niet?
Denkt u dat hij door iemand is vermoord?
Ik weet het niet.
Enig vermoeden wie het gedaan kan hebben?
Ik leg dat wel uit als u komt. Hoe lang duurt het?
Twee minuten. - Twee minuten?
Raak beslist niets aan, meneer. - Nee, we zullen niets aanraken. Tot ziens.
Ik ga me aankleden. - Waarom?
Ze zullen me willen zien. - Ze hoeven je niet te zien.
Maar ze willen me vast ondervragen.
Dat kan tot morgen wachten. Ik vertel ze alles wat ze moeten weten.
Tony... - Ja?
...waarom belde je me? - Wat?
Sorry, lieverd, dat vertel ik later wel.
Ik dacht net aan iets. Je zei dat hij een kous gebruikte?
Ik denk dat het een kous of een sjaal was. Is hij er niet?
Nee, maar ik vind hem wel. Ga nu maar slapen.
Thee, heren?
Brigadier. Kijk, hier is de andere kous.
PAUZE
Vooruit, weggaan. Ophoepelen.
Bijna leeg. Herinner me eraan nieuwe te halen.
Altijd leeg als we 't nodig hebben.
Luister, voor ik 't vergeet, de brigadier wilde weten...
waarom je de politie niet dadelijk belde.
Hoe dan? Jij belde toch. - Ik weet het, maar...
Je vroeg me met niemand te praten tot je terug was.
Ik weet het, maar ik vertelde het hem enigszins anders.
Waarom?
Ik zei dat je de politie niet belde, omdat je dacht...
dat ik het zou doen vanuit het hotel.
Waarom zei je dat?
Omdat die uitleg perfect logisch was. En hij accepteerde het.
Als ze erachter komen dat we het niet meteen lieten weten...
kunnen ze nieuwsgierig worden en allerlei vragen stellen...
Wil je dat ik hetzelfde zeg? - Ja, voor 't geval 't weer ter sprake komt.
Dat zal Mark zijn. Laat jij hem binnen?
Goedemorgen, mevrouw. - Goedemorgen.
Mrs Wendice? - Ja.
Ik ben een politieagent. Mag ik binnen? - Natuurlijk.
Excuseert u me. Ik zeg m'n man dat u hier bent.
Dank u.
Goedemorgen. - Goedemorgen, meneer.
Hoofdinspecteur Hubbard...
belast met het misdaadonderzoek van deze afdeling.
We gaven uw brigadier alle nodige informatie.
Ik heb het rapport natuurlijk gezien...
maar enkele dingen wil ik uit eerste hand weten.
Ik concludeer dat de brigadier u maar kort zag, Mrs Wendice?
Ja.
Mijn vrouw herstelt nog van de shock.
Ja, u had daar een erg onprettige ervaring.
Vindt u het erg als ik even rondkijk?
Doe gerust. De slaapkamer en de badkamer zijn hierlangs.
Hij kwam beslist niet via de badkamer binnen.
En het keukenraam heeft tralies.
Hij moet dus langs deze ramen binnengekomen zijn.
Ik hoorde dat u niet hier was toen dit gebeurde.
Nee, ik ging naar een etentje in het Grendon Hotel...
en door een vreemd toeval...
belde ik m'n vrouw net toen ze werd aangevallen.
Dat stel ik vast. Hoe laat was dat precies?
Dat weet ik jammer genoeg niet. Mijn horloge was stilgevallen.
Weet u het, Mrs Wendice?
Nee.
Gaat u niet zitten, inspecteur? - Dank u.
Heb je enig idee wie hij was?
Ja. We ontdekten tenminste waar hij woonde.
Er is nog wat verwarring over zijn echte naam.
Hij had er blijkbaar verschillende.
Had u hem ooit eerder gezien? - Nou nee, natuurlijk niet.
Is hij dat? - Ja.
U herkent hem niet? - Nee, nog nooit gezien.
Kon u geen glimp van zijn gezicht opvangen?
Nee. Hij viel me vanachter aan...
en het was donker. Ik zag hem nauwelijks.
Ja, maar voordat ik u deze foto's toonde...
zei u dat u hem nooit eerder gezien had.
Hoe kan dat als u zijn gezicht nooit te zien kreeg gisternacht?
Ik begrijp het niet.
Inspecteur, mijn vrouw bedoelt gewoon dat ze hem nooit zag, voor zover ze weet.
Bedoelde u dat? - Ja.
En u, meneer? Heeft u hem ooit eerder gezien?
Nee.
Nee. Tenzij... - Ja?
Hij lijkt erg op iemand met wie ik studeerde.
Maar met de snor is het anders.
Hoe heette hij?
Ik weet het niet. Het is wel 20 jaar geleden.
Was het Lesgate? - Nee.
Wilson? - Nee.
Swann? - Swann?
Wacht eens even. Dat is het, Swann.
Deze foto is genomen op onze reünie. We studeerden samen.
Daar is hij. Nou, het is ongelooflijk.
Kende u hem goed? - Nee. Hij was ouder dan ik.
Heeft u hem sindsdien ontmoet? - Nee, tenminste...
Nu ik erover denk, ik zag hem kort geleden, maar ik sprak hem niet.
Wanneer was dat?
Zowat zes maanden geleden in...
Victoria Station, denk ik.
Het viel me op hoe weinig hij veranderd was.
Had hij toen een snor, meneer? - Nee.
Mrs Wendice, kunt u me precies tonen wat er gisternacht gebeurd is?
Tony, moet dat echt? - Ik ben bang van wel, lieverd.
Ik lag in bed toen de telefoon ging, ik stond op en kwam naar hier.
Deed u dit licht aan? - Nee.
Toon me waar u precies stond.
Ik stond hier en nam de hoorn van de haak.
Wacht eens even.
Bent u zeker dat u met uw rug naar het raam stond?
Ja.
Maar waarom? - Waarom niet?
Waarom liep u rond de tafel? Ik zou hem van hier beantwoord hebben.
Maar ik neem altijd de telefoon hier op. - Maar waarom?
Als ik iets moet noteren. Zo kan ik de hoorn in m'n linkerhand houden.
Ach zo. Het spijt me. Ga door.
Toen ik de telefoon opnam...
kwam hij vast van ergens achter die gordijnen en viel me aan.
Hij deed iets om mijn hals. - Wat bedoelt u met iets?
Ik denk dat het een kous was. - Begrepen. Wat gebeurde er dan?
Wel, hij duwde me tegen de tafel.
Ik weet heel goed dat ik de schaar zocht.
Waar lag die schaar gewoonlijk?
In die naaimand. Ik was vergeten hem op te bergen.
Waarom denkt u dat hij vanachter die gordijnen kwam?
Waar anders kon hij zijn?
Waren de gordijnen dicht? - Ja.
Deed u dat zelf?
Nee, inspecteur, ik sloot ze net voor ik wegging.
Deed u toen ook het raam dicht?
Ja. - Bent u daar heel zeker van, meneer?
Absoluut. Ik doe het altijd als ik de gordijnen sluit.
Hoe kwam hij binnen? - Wij denken dat hij inbrak.
Er is geen teken van inbraak.
Ons rapport wijst uit dat het slot vrijwel onbeschadigd is.
Mrs Wendice, waarom verwittigde u de politie niet...
onmiddellijk nadat dit gebeurd was?
Ik probeerde de politie te bellen...
toen ik merkte dat mijn man aan de lijn was.
Ik dacht dat hij de politie vanuit het hotel zou bellen...
voor hij naar hier kwam.
Dacht u er niet aan een dokter te bellen? - Nee.
Waarom niet? - Hij was dood.
Hoe wist u dat? - Het... was overduidelijk.
Voelde u zijn pols? - Nee. Natuurlijk niet.
Iedereen zou geweten hebben dat hij dood was. Alleen al die starende blik...
Dus u zag z'n gezicht uiteindelijk wel.
Ik zag zijn ogen! Ik herinner me zijn gezicht niet meer!
Mijn vrouw had duidelijk deze man nooit eerder gezien...
en als hij niet door dat raam binnenkwam, hoe geraakte hij dan binnen?
Wij zijn er haast zeker van dat hij via deze deur binnenkwam.
Maar hij was op slot.
Margot, deed jij die deur open nadat we weg waren?
Nee.
Hoeveel sleutels zijn er van deze deur? - Slechts twee.
De mijne zat in mijn handtas en jij droeg de jouwe bij je.
Ja, dat klopt.
Heeft de huisbewaarder een sleutel? - Nee.
Heeft u een werkster in dienst?
Ja, maar ze heeft er geen. Ik ben er altijd als ze komt.
Waarom denkt u dat hij zo binnenkwam?
Door zijn schoenen. - Zijn schoenen?
De grond was doornat gisternacht.
Als hij via de tuin was gekomen, dan had hij modder op het tapijt gelaten.
Maar hij liet geen enkel spoor achter...
omdat hij zijn schoenen aan de deurmat veegde.
Hoe weet u dat?
Het is een nieuwe mat en enkele vezels zaten onder z'n schoenen...
Maar natuurlijk... - Er zat een kleine teervlek op de mat...
en enkele vezels tonen dat ook aan. Dat leidt geen twijfel.
Wacht eens even. Ik heb het.
Weet je nog toen je tas gestolen was?
Ja. - Zat de sleutel erin?
Ja, maar hij zat er nog toen ik de tas terugkreeg.
Een moment. Daar wil ik meer over horen.
Wat voor soort tas?
'n Handtas. Ze verloor hem in Victoria Station.
Ik kreeg hem terug van gevonden voorwerpen twee weken later.
Ontbrak er iets? - AI het geld was weg.
Nog iets? - Nee.
Ik bedoel, geen papieren of brieven? - Nee.
Bent u daar zeker van? - Ja.
Zat uw huissleutel in uw handtas toen u hem verloor?
Ja, maar hij zat er nog toen hij werd teruggebracht.
Maar wie het geld stal, had de sleutel kunnen namaken.
Waar werd de tas tenslotte gevonden? - In Victoria Station.
Was dat niet de plek waar u die man zag, meneer?
Wanneer verloor u de tas?
Was 't niet het weekend dat we naar Peggy gingen?
Ja, inderdaad. Ik weet het weer. Hij zat in het restaurant.
Daar verloor je je tas, toch?
Ja, en ik zei toch: 'Is dat niet iemand met wie ik studeerde'?
Ik herinner het me niet meer.
Zo kwam hij eraan. Liet 'n duplicaat maken...
en deed de originele weer in de tas.
Voor u hiermee verdergaat, hoe kwam hij langs de straatdeur?
De straatdeur is nooit op slot. - Ik begrijp het.
Hij maakte misschien uw sleutel na...
en gebruikte hem om de deur te openen...
maar natuurlijk deed hij het niet.
Waarom niet? - Omdat hij dan...
de sleutel nog had gehad toen hij stierf.
Maar we vonden geen sleutel toen we zijn zakken doorzochten.
Dan zijn we weer bij het begin, toch?
Niet helemaal.
Hoe geraakte hij dan binnen?
Het is beter dat we alles op papier zetten.
U moet beiden een officiële verklaring afleggen...
voor het onderzoek.
Mijn bureau is vlakbij. Misschien kunt u meteen komen.
Tony. - Mark, dit is inspecteur Hubbard.
Dit is Mark Halliday. Hij was gisteravond bij me.
Hoe maakt u 't, inspecteur?
Omdat u gisteravond bij Mr Wendice was, kunt u ons misschien helpen.
Zag u hoe laat het was toen hij ging telefoneren?
Ja, het was drie minuten over 23.00.
Hoe weet u dat zo precies?
Mr Wendices horloge stond stil en we vergeleken de tijd.
Dank u. U moet weten dat Mrs Wendice hier binnenkwam...
om de telefoon op te nemen en juist dan werd aangevallen.
Belde je Margot voor of na je telefoontje naar je baas?
Tony, dat wilde ik je vragen. Waarom belde je me gisternacht?
Wacht eens even, voor ik de draad kwijtraak.
Om precies drie minuten na 23.00 verliet u uw party om uw baas te bellen.
Aan de betaaltelefoon in de hal.
Hoelang duurde het gesprek met uw baas voordat u uw vrouw belde?
Eigenlijk sprak ik hem nooit. Ik wist zijn nummer niet meer...
dus belde ik mijn vrouw, zodat ze het opzocht in het adresboek.
Je haalde me dus uit bed om zijn nummer te zoeken?
Ik moest wel, schat.
Mijn baas vloog vanmorgen naar Brussel.
Ik had hem iets belangrijks te zeggen.
Was er geen telefoongids in het hotel?
Jawel, maar zijn nummer zou niet in die gids gestaan hebben.
Belde je hem dan?
Nee. Toen ik hoorde wat er hier gaande was, vergat ik natuurlijk alles.
Ja.
Mr Halliday, Mr en Mrs Wendice gaan naar mijn kantoor...
voor hun verklaringen.
Geeft u me uw adres. Misschien moet ik u contacteren.
Zeker. - Ik haal mijn jas even.
Ik logeer in het Carfax Hotel.
Schrijft u het hier even op, graag? Ook uw telefoonnummer.
Ooit eerder hier geweest, meneer? - Ja, ongeveer een jaar geleden.
Alstublieft, meneer. - Dank u.
Mr Wendice, er staan een hoop mensen voor uw huis.
We kunnen maar beter via de tuin gaan.
Is er geen hek achteraan? - Ja.
Ik denk dat het hek gesloten is. Wilt u even kijken?
Natuurlijk.
Hoeveel weet hij over u en Mrs Wendice?
Neem me niet kwalijk?
U schreef een brief aan Mrs Wendice vanuit New York.
We vonden die in de zak van de dode man.
Ik sprak er niet over, omdat ik niet zeker was hoeveel Mr Wendice wist.
Enig idee hoe hij daar terechtkwam? - Nee.
Waar is Tony? - Hij ging net naar de tuin.
Mrs Wendice, toen u uw tas verloor...
verloor u toen ook een brief? - Nee.
Margot, ze vonden de brief in de zak van de dode man.
U verloor hem wel, toch?
Ja. - Ik vroeg het u al eerder.
Ja, maar mijn man wist er niets van.
Deze man chanteerde u toch?
Laat maar. Tony moet het weten. - Nee.
We kunnen niets anders doen.
Nadat Mrs Wendice mijn brief verloor, ontving ze deze twee briefjes.
In oktober. Hoe dikwijls heeft u die man gezien?
Ik heb hem nooit gezien!
Ik wil dat u met ons meekomt. - Ja, natuurlijk.
Mrs Wendice, als u uw verklaring komt afleggen...
zijn er wellicht andere politieagenten bij.
Ik wil u erop wijzen dat alles wat u zegt...
zal worden opgetekend en tegen u gebruikt kan worden.
We vergeten wat u me tot nog toe verteld heeft.
Maar vanaf nu vertelt u precies wat u over die man weet...
en wat er gisternacht gebeurd is.
Als u ook maar iets probeert te verbergen, kan u dat in een beroerde situatie brengen.
Kunt u me uitleggen wat u hiermee bedoelt?
Zeker. U geeft toe dat u deze man gedood heeft.
Uit zelfverdediging.
Jammer genoeg waren er geen getuigen, dus we hebben louter uw woord.
Maar ik hoorde alles door de telefoon, inspecteur.
Wat hoorde u precies, Mr Wendice? - Een aantal zwakke kreten.
Hoorde u iets wat op een vechtpartij kon wijzen?
Wat ik hoorde, inspecteur, klopt perfect met wat mijn vrouw me vertelde.
Dus weet u eigenlijk alleen wat uw vrouw ervan verteld heeft, toch?
U gaat ervan uit dat die man in uw flat inbrak...
maar daar is geen bewijs van.
We kunnen echter wel bewijzen dat hij u chanteerde.
Chanteren? - Ja, ik ben bang van wel.
U denkt dat hij via het raam kwam.
Wij weten dat hij langs die deur binnenkwam.
Maar dat is onmogelijk. De deur was op slot.
En er zijn maar twee sleutels.
Mijn man droeg de zijne bij zich en de mijne zat in mijn handtas. Kijk.
U kon hem hebben binnengelaten. - Bedoelt u dat zij het deed?
Op dit moment lijkt dit de enige plausibele manier.
U gelooft zelfs niet dat ik werd aangevallen?
Hoe kwam ik dan aan die kneuzingen op mijn hals?
Dat kan u best zelf hebben gedaan.
Er is een zijden kous buiten het raam gevonden.
Er zaten twee knopen in. Zegt u dat niets?
Dat is vast de kous die hij gebruikte.
We vonden de andere kous verstopt onder dit vloeiblok.
Kunt u uitleggen waarom uw aanvaller dat zou doen?
Nee.
Het waren toch uw kousen? - Nee!
We weten dat ze het waren.
Een van de hielen was gestopt met zijden garen dat er niet bij paste.
We vonden een klosje van datzelfde garen in uw naaimand.
Tony, er waren hier een paar kousen.
De politie zegt bewust dingen om een bekentenis af te dwingen.
Zijn mannen waren urenlang hier gisteravond.
Zij namen de kousen misschien en deden alles.
Natuurlijk.
Ze veegden zeker ook z'n schoenen aan de mat.
Hallo?
Hallo, Roger, gelukkig ben je er. Met Tony Wendice.
Iemand brak gisternacht in en Margot werd overvallen.
Margot? Is ze gewond?
Ze is prima, maar de man werd gedood en de politie is hier.
Lach niet, maar ze denken dat Margot hem opzettelijk gedood heeft.
Ik zou zoiets niet zeggen.
Een leuke grap! - Het is grappig, toch?
Roger, kun je meteen komen naar het Maida Vale-politiebureau?
Ik kom meteen. - Bedankt, beste kerel. Tot zo.
In orde. Roger treft ons op het politiebureau.
Mr Wendice, ik adviseer u...
Daar zorgt onze advocaat wel voor. Dank u.
Margot, je handtas. - Dank je.
U komt toch? - Natuurlijk, inspecteur.
Nou... Ik vroeg het me gewoon af.
Ik beschuldig u ervan op de 26e september...
vrijwillig Charles Alexander Swann vermoord te hebben.
Wenst u iets in te brengen tegen deze beschuldiging?
Heeft u ooit in uw leven, deze man, Swann, ontmoet?
U ontving een brief van Mr Halliday.
Deze brief werd gevonden in de zak van de dode man.
U zegt dat u hem niet kent.
Oordeelt u de gevangene, Margot Mary Wendice...
schuldig of onschuldig?
Schuldig.
Het vonnis van dit hof...
is dat u naar de plek wordt gebracht vanwaar u kwam...
en vandaar naar een plek van gerechtelijke terechtstelling.
Dag, Mark. - Tony.
Ik...
Heb je nieuws van de minister van Binnenlandse Zaken?
Dan gebeurt het morgen?
Tony, ik weet dat je alles zou doen om haar te redden.
We hebben alles gedaan. - Nee, Tony, dat hebben we niet gedaan.
Ik zit al weken lang iets te zoeken voor het geval dat het zover kwam.
Nu geloof ik dat het haar enige kans is. - Laat horen.
Margot werd veroordeeld, omdat niemand haar geloofde.
De openbare aanklager stelde dat ze flink loog en de jury geloofde hem.
Maar waarop komt zijn zaak echt neer? Alleen op drie dingen:
mijn brief, haar kous...
en de sleutel die men niet op het lijk vond, wat bewees...
dat ze zelf had opengedaan. - Probeer niet te zeggen...
Wacht even. Laat me uitspreken. Hier kom jij aan de beurt.
Jij moet naar de politie gaan en met iets voor de dag komen...
om hen te overtuigen dat Margot absoluut niet loog.
En de politie gelooft wat graag alles wat ik ze vertel?
Tony, ik schrijf al jaren over dit soort dingen.
Ik bedacht wat je hun moet vertellen.
Laten we die punten een voor een doornemen.
Margot zegt dat ze Swann nooit via deze deur binnenliet.
Goed. Hij heeft hem hoe dan ook opengemaakt.
Je zou de politie kunnen vertellen dat je je sleutel ergens buiten liet.
Zo kon Swann zelf binnenkomen.
Hoe wist hij dat de sleutel daar lag? - Je zei het hem.
Maar ik heb Swann in geen 20 jaar gezien.
Tony, Swann is dood. We moeten er het beste van maken.
Je kan om het even wat verzinnen.
Zelfs dat jullie elkaar ergens ontmoetten...
en alles vooraf samen planden.
Wat planden?
Bedoel je dat ik Swann naar hier liet komen...
om haar te chanteren?
Nee. Om haar te doden.
Margot doden? - Zo is het.
Waarom? - Omdat ze dat zei.
'Hij kwam vanachter het gordijn...
'en probeerde me te wurgen.' Dat deed hij dus.
Je moet enkel beamen wat ze zegt.
Begrijp je het niet? Daar draait het om. - En je brief dan?
Een man doodt niet de persoon die hij chanteert. Dat is onzinnig.
Daar maakte ik me ook even zorgen over. Maar ik bedacht iets.
Je vertelt hun dat jij haar handtas stal.
Waarom zou ik?
Omdat je mijn brief wilde lezen.
Je las hem, werd kwaad en besloot 'r een lesje te leren.
Dus schreef je die chantagebriefjes. Niemand kan dat bewijzen.
Je kan ook zeggen dat je Swann nooit in Victoria Station zag.
Je verzon dat gewoon als link tussen hem en mijn brief.
Zie je niet hoe coherent alles is? - Maar je brief werd in zijn zak gevonden.
Jij deed hem erin. - Wanneer?
Even voor de politie arriveerde.
En je kon toen ook...
de kousen verstopt hebben.
Maar waarom zou iemand Margot willen doden?
Ik weet het, Tony.
Het is moeilijk voor ons, omdat we allebei van haar houden...
maar we hebben een motief nodig. Hard nodig.
We nemen een stereotiep motief. Had Margot een testament?
Ik denk van wel. - Wie was de begunstigde?
Nou, dat ben ik. - Daar heb je je motief.
Duizenden echtgenoten erven geld van elkaar...
zonder elkaar te vermoorden. De politie gelooft het niet.
Ze zien het voor wat het echt is: een man probeert wanhopig z'n vrouw te redden.
Ik denk dat het het proberen waard is.
Kijk. Je wordt niet opgehangen voor een moord die nooit lukte.
Je ergste straf zou neerkomen op enkele jaren cel.
Hartelijk bedankt.
Het is een kleine prijs. Je redt er haar leven mee!
Leuk dat jij dat zegt, Mark.
Haar leven was niet in gevaar geweest, tenzij door jou.
Door haar band met jou heeft ze de sympathie van de jury verloren.
Begrijp me niet verkeerd, Mark.
Als dit ook maar zou kunnen lukken, deed ik 't beslist...
maar het moet overtuigend zijn.
Bijvoorbeeld, hoe had ik Swann kunnen overtuigen zoiets te doen?
Je bood hem geld aan of zo.
Welk geld? Ik heb niets. - Jawel, Margots geld.
Dat duurde vast maanden voordat ik daar bij kon...
en mensen plegen geen moord op krediet.
Nee, ik...
Je zult iets beters moeten bedenken.
Ik weet dat je probeert te helpen...
maar wie gelooft er nu zo'n verhaal?
Jawel, jij moet zorgen dat ze het geloven.
Ik zou niet weten wat ik moet zeggen. Jij komt mee.
Dat zou 'n vergissing zijn.
Ze weten dat ik die dingen schrijf. We zouden geen kans maken...
Dag, inspecteur.
Gaat het over mijn vrouw? - Nee, meneer, ik ben bang van niet.
Waarover gaat het dan?
Ik leid een onderzoek in verband met een diefstal...
die drie weken geleden plaatsvond, meneer.
Kan dat niet wachten?
Natuurlijk, meneer. Ik ben me erg bewust van uw situatie.
Ik zou u willen zeggen hoe erg het me spijt...
Het is al goed, inspecteur. Waarmee kan ik u helpen?
De kassier van 'n firma in Ledbury Street werd overvallen in z'n kantoor...
en twee mannen ontsnapten met enkele honderden ponden...
in briefjes van één pond. - Wat heeft dat met mij te maken?
In zo'n geval worden alle politieafdelingen gevraagd uit te kijken...
naar iedereen die grote sommen geld uitgeeft.
Ik begrijp het.
Ik vroeg me af of u kort geleden iets verkocht had voor contanten.
Waarom?
Mijn brigadier ontdekte gisteren bij Wales Garage...
dat u daar net een rekening vereffend hebt...
voor meer dan £60.
Ja, ik had toen wat gepland...
dus betaalde ik contant. - Ik begrijp het.
Haalde u dat geld van uw bank?
Ging u naar mijn bank, inspecteur?
Ja, inderdaad. Ze wilden me echter niet helpen.
Bankafschriften worden altijd nauwlettend bewaakt.
Het verbaast me dat u niet eerst naar mij toekwam.
Het was een routinekarweitje. Ik wilde u niet lastig vallen.
Vanwaar had u het, meneer? - Gaat u dat aan?
Als het gestolen geld was, zou ik zeggen van wel.
Stoort het als ik rook? - Doet u maar.
Denkt u werkelijk dat ik gestolen geld ontving?
Als u niet vertelt vanwaar u het had, weet ik niet wat ik ervan moet denken.
Indien u het geld kreeg van iemand die u niet kende...
zou dat wel eens degene kunnen zijn waar we naar op zoek zijn.
Kijk.
Is die van u? - Wat is het?
Iemands huissleutel. Hij lag hier op de grond.
Nee. De mijne is hier.
Het is de uwe niet. Misschien de mijne dan.
Ja hoor. Hij moet uit mijn zak gevallen zijn.
Er zit een klein gaatje in.
Dat is het probleem met die sleutels, ze lijken allemaal op elkaar.
Sorry, wat zei u alweer?
Ik zei niets, toch? - Jawel, over dat geld.
Ik zou u dankbaar zijn als u me vertelt hoe u het kreeg.
£100 is best veel om mee rond te lopen.
U zei daarnet nog £60. - Zei ik dat? O ja.
Mijn brigadier besloot wat dieper te graven voor hij zijn rapport indiende.
Hij zei dat u ook uw kleermaker betaalde...
en een andere voor wijn en sterkedrank. - Jammer voor al die moeite.
Ik had 't hem meteen kunnen uitleggen.
Ik won eenvoudigweg een grote som bij de hondenrennen.
Meer dan £100?
Ja. Meer dan £100. Dat gebeurt nog wel, weet u.
Waarom vertelde u het me niet meteen?
'k Schaamde me bij de hondenrennen betrapt te worden...
terwijl mijn vrouw ter dood is veroordeeld.
Nou, ik begrijp het wel. Het helpt je gedachten te verzetten.
Dat verklaart alles, toch?
Het spijt me dat ik u nu moet storen.
Geeft niet, inspecteur.
Er is nog iets, meneer. Bezit u een kleine blauwe handkoffer?
U vond hem al? - Was u hem dan kwijt?
Ik wilde het vanmiddag aangeven. Wellicht vergat ik hem in een taxi.
Ik begrijp het.
Dan proberen we hem te vinden, toch?
Waar nam u de taxi, meneer?
Op de hoek van Hyde Park, zowat 'n half uur geleden.
Zat er iets kostbaars in? - Nee. Wat boeken en...
Geen geld? - Misschien £2 of £3 in een envelop.
Geen £200 of £300? - Helaas niet.
Maar goed.
Inspecteur, hoe ontdekte u het van die handkoffer?
De wijnwinkel zei dat u hem had toen u betaalde.
De brigadier trok het na bij uw garage en kleermaker.
Beiden zagen u met de koffer toen u ze betaalde.
Ja, ik gebruik hem in plaats van een aktetas.
Die taxilui zijn erg knap in het terugvinden van dingen.
Ik hoop dat u hem vindt, meneer.
Inspecteur, voor u weggaat...
denk ik dat Mr Wendice u iets moet vertellen.
Is dat zo?
Ik wil u hierbinnen iets tonen, meneer.
Geen wonder dat u niet in haar slaapkamer wilde slapen.
Dat is beslist meer dan £500.
Vanwaar heeft u dit geld?
Ik kan het u vertellen.
Met dit geld zou hij ene Swann betaald hebben...
nadat die Mrs Wendice vermoord had. Maar u weet van het ongeluk...
dus hoefde Swann uiteindelijk niet betaald te worden.
Hij kon dit alles niet tonen zonder in het oog te lopen...
dus leefde hij ervan.
Hij leeft ervan sinds 27 maart.
Nou, Mr Wendice?
Voor u aankwam, inspecteur, drong hij aan dat ik...
naar de politie zou gaan met het meest fantastische verhaal dat u ooit hoorde.
Ik zou Swann omgekocht hebben om mijn vrouw te vermoorden...
Verbeter me als ik me vergis, Mark.
Zodat ik al haar geld zou erven.
Dat is niet alles. Herinnert u zich Mr Hallidays brief?
Blijkbaar heeft Swann die niet gestolen, maar ik...
en ik schreef ook die chantagebriefjes...
en verstopte Mr. Hallidays brief bij het lijk.
En de kous... - O ja, de kous.
Ik vertel dit wel. Lijkt anders op 'n bekentenis.
Ik verwisselde... Is dat het juiste woord?
Ik verwisselde dus de kous van mijn vrouw voor de andere die...
U volgt me toch?
Wat nog, Mark?
Hij vertelde Swann dat hij z'n sleutel ergens buiten zou verbergen...
wellicht boven deze lijst.
Swann liet zichzelf in en verborg zich achter de gordijnen.
Wendice belde vanuit het hotel. Zo kwam ze...
Wacht eens even. Als Swann Mr Wendices sleutel nam...
zou hij die nog gehad hebben toen hij stierf.
Hoe kwam Mr Wendice trouwens binnen toen hij terugkeerde van het hotel?
Misschien liet zij hem binnen.
Hij nam vast de sleutel uit Swanns zak voor de politie kwam.
Maar hij gebruikte zijn eigen sleutel. Dat kwam uit bij het proces.
Weet je het niet meer? - Vooruit, Mark. Jouw beurt.
Swann kon de sleutel van hier nemen, de deur openen...
en de sleutel weer op de lijst leggen voor hij binnenkwam.
Allemaal erg interessant, maar het brengt me niet dichter tot wat ik ontdekte.
Dit is 'n zaak van leven en dood. Volstaat dat niet?
Wat telt, is waar Mr Wendice dit geld vandaan heeft.
Dat is alles wat ik wil weten.
Wacht eens even, meneer.
Inspecteur, wacht. Kijk hier eens.
De laatste cheque schreef hij uit op 26 maart...
de dag voordat dit alles gebeurde. Sindsdien heeft hij ervan geleefd.
Kijk naar zijn bank... - Mr Halliday.
Sorry.
Hij nam geen grote sommen van z'n bank. Nooit meer dan £53.
Maar kijk, inspecteur, bijna elke week.
£35, £40, £45, £50.
Misschien spaarde hij het op.
Natuurlijk had ik dit al jaren kunnen plannen.
Waar haalde je het dan vandaan?
Wil je het echt weten? Je zal het niet leuk vinden, Mark.
Vooruit.
Goed, je hebt erom gevraagd.
Toen ze me de avond van de party belde...
zat ze geknield naast Swanns lijk, en doorzocht zijn zakken.
Ze hield vol dat hij iets van haar had, maar dat ze het niet kon vinden.
Ze was haast hysterisch. Daarom wou ik niet dat men haar ondervroeg.
In die toestand zou ze een heleboel leugens verteld hebben.
De volgende morgen toonde ze me de briefjes van £1, zoals je ze nu ziet.
Ze zei: 'Als me iets overkomt, zorg dat ze het niet vinden.'
Na haar arrestatie deed ik het geld in die koffer...
en borg hem in het bagagedepot van Charing Cross Station.
Als ik geld nodig had, nam ik hem eruit en stopte hem in 'n ander depot.
Ik wist dat als u hem vond, ze geen enkele kans maakte.
Ze wou hem de koffer geven, maar in plaats daarvan doodde ze hem.
Je denkt toch niet dat iemand dat gelooft?
Ik zou het niet weten. Wat dacht u, inspecteur?
Ik geef toe dat ik zoiets verwacht had.
Bedoelt u dat u dit zelfs niet zult natrekken?
Ze wordt morgen opgehangen.
De zaak is al maanden uit mijn handen.
Het vonnis ging in hoger beroep... - Natuurlijk betekent dat niet veel voor u.
U moet toegeven dat u de verkeerde persoon arresteerde.
Ik denk dat je beter weggaat. - Reken maar.
Maar je hebt één fout gemaakt.
Wat gebeurt er als Margot hierover hoort?
Ze ontkent het natuurlijk. - Misschien verandert ze haar testament.
Je hebt het allemaal voor niets gedaan, Tony.
Als ik zijn verhaal verteld had, zou iemand me geloofd hebben?
Nee, geen schijn van kans.
Het gebeurt haast voor elke executie dat zo iemand optreedt.
Het moet u erg van streek gemaakt hebben.
Denkt u dat hij bij haar mag? Ik wil niet dat ze ontsteld raakt.
Praat met uw advocaat. Misschien kan hij het voorkomen.
Breng al dat geld naar de bank voordat iemand het steelt.
Dank u. Dat doe ik vast.
Ik hoop dat Mr Halliday me niet uitloert.
Zou u even willen kijken, meneer, of hij is weggegaan?
De kust is vrij.
Goed. Tussen haakjes, meneer, dat moest ik u nog vertellen.
Er liggen nog een aantal dingen van Mrs Wendice op het politiebureau.
Wat voor dingen?
Wat boeken en een handtas, geloof ik. Die zou u moeten ophalen.
Na morgen dan?
Ja, of vandaag.
Vraag maar aan de receptie. De brigadier daar weet ervan.
Tot ziens, Mr Wendice. We zien elkaar wellicht niet meer.
Tot ziens, inspecteur. Erg bedankt.
Maida Vale-politie.
Met de hoofdinspecteur. Geef me snel brigadier O'Brien door.
Met O'Brien.
Met Hubbard. O'Brien, ik ben terug in de flat. Het plan kan van start.
Onmiddellijk, meneer.
Inspecteur Hubbard, ik ben het, Mark Halliday.
Wat doet u hier? Waar gaat het om?
Wat doet u hier? - Dat doet er niet toe.
Ik vroeg me af waarom... - Snel, weg.
Luister... - Zwijg.
Wilt u Mrs Wendice redden? Laat dit dan aan mij over.
Hoe zou u misschien...
Wat is dit allemaal?
Men noemt de politie platvoeten.
Mogen de heiligen ons beschermen tegen de intelligente amateur.
Bereidt u zich maar voor op een verrassing, Mr Halliday.
Margot!
Dag, Mark.
Waar is Tony? - Hij is weggegaan.
Wanneer komt hij terug? - Dat weten we niet zeker.
Belde jij daarnet?
Ja. Waarom liet u me niet binnen?
Waarom gebruikte u uw sleutel niet? - Dat deed ik, maar hij paste niet.
U weet wel waarom, niet?
Nee. Werd het slot veranderd?
Mag ik uw tas even?
Van wie is deze sleutel?
Ik dacht de mijne. Ik weet het niet.
Wat gebeurt er hier?
Uw man had hier een verklaring voor. U mag het ons nu gerust vertellen.
Wat is het? Ik begrijp het niet.
Nee, ik geloof u niet.
Pearson. - Ja, meneer.
Breng deze tas terug naar 't politiebureau...
en haal die auto daar weg.
Ja, meneer. - Wacht even, pummel.
Je kan zo niet op straat lopen. Je wordt nog gearresteerd.
Doe hem hierin.
Margot, hoe geraakte je hier? - Ik weet het niet.
Zowat een uur geleden kwam de bewaker bij me...
en zei gewoon dat ik naar huis zou worden gebracht.
Twee detectives brachten me naar hier.
Ze lieten me gaan, maar ik kreeg de deur niet open.
Waar is Tony? Hij zou me vanmorgen opzoeken...
en men zei dat hij niet kon komen.
Is er iets met hem gebeurd? - Nee. Niets.
Ik wil me er niet mee bemoeien, maar kunt u ons vertellen wat u van plan bent?
Mrs Wendice, wat ik ga vertellen, kan u shockeren.
Ja?
We vermoeden sterk dat uw man van plan was u te vermoorden.
Tony sprak met Swann af om die avond hier te komen en u te doden.
Hoe lang weet u dit al?
Had u zelf enig vermoeden? - Nee, nooit. En toch...
Wat is er met me aan de hand, Mark?
Het lijkt of ik niets kan voelen.
Sta ik op instorten of zo?
Het is nog niet zover.
Binnen enkele dagen krijg je de mooiste inzinking.
Wanneer kwam u erachter, meneer? - De eerste hint kwam toevallig.
We ontdekten dat uw echtgenoot...
een groot aantal biljetten van één pond had uitgegeven.
Meer dan £300.
Dat gebeurde in dezelfde periode dat u gearresteerd werd.
Ik moest dus uitzoeken waar en hoe hij dat geld haalde.
Toen herinnerde ik me...
dat we deze flat onderzocht hadden, na uw arrestatie.
Ik zag een kopie van zijn bankafschrift op die tafel.
Gisterenmiddag ging ik naar de gevangenis en vroeg om uw handtas.
Daar stal ik uw huissleutel.
Hoogst ongebruikelijk natuurlijk, maar ik was opgewonden.
Vanmorgen toen uw echtgenoot weg was...
kwam ik terug om dit afschrift te bekijken.
Ik kreeg het niet te zien, omdat ik niet binnen kon.
Ziet u, de sleutel uit uw handtas...
paste niet in het slot.
Williams? - Wendice.
Dat scheelde niet veel.
Maida Vale-politie. Met O'Brien.
Hubbard. O'Brien, hij ontdekte het van z'n regenjas.
Hij kwam net terug en kon er niet in. Hij is vast op weg naar het bureau.
Komt Pearson eraan met de handtas? - Ja, meneer.
Goed. Luister nu. Geef Wendice de boeken en de handtas...
en zorg ervoor dat hij de sleutel ziet.
Beter nog, laat hem de inhoud nakijken en ervoor tekenen.
Als hij zijn eigen sleutel en regenjas wil, zeg je dat ik naar Glasgow ben.
Oké, meneer.
Vragen? - Geen vragen.
Bel me terug als hij het bureau verlaat. - Oké, meneer.
Mr Halliday, vond u hem? - Helaas niet.
Waar is de sleutel van Mrs Wendice?
Ik had maar een half uur nodig om hem te vinden.
Maar als hij daar lag, waarom nam Wendice hem net niet?
Omdat hij niet beseft dat hij daar ligt.
Hij denkt dat hij nog in de handtas zit. U had het bijna juist.
Hij vertelde Swann dat hij de sleutel onder de traploper zou leggen...
en vroeg hem de sleutel op dezelfde plek terug te leggen als hij wegging.
Toen Swann werd gedood, leek het logisch...
dat uw sleutel nog altijd in een van Swanns zakken zat.
Daar maakte hij zijn kleine fout...
omdat Swann precies deed wat u suggereerde, Mr Halliday.
Hij opende de deur...
en legde de sleutel terug voor hij binnenkwam.
Sindsdien heeft hij daar altijd gelegen.
De sleutel die Wendice uit Swanns zak nam...
en weer in haar handtas stopte, was... - Swanns eigen huissleutel.
Stel u voor, zelfs ik had het eerst niet door. Buitengewoon.
Het was me altijd een raadsel dat men op Swanns lijk geen sleutel vond.
De meeste mannen dragen toch een huissleutel bij zich.
Toen viel me iets te binnen.
Ik nam de sleutel uit uw handtas en ging ermee...
naar zijn vriendin, Mrs Van Dorn, en opende de deur van haar flat ermee...
en ik belde vandaar naar Scotland Yard.
Waarom bracht u me naar hier?
Omdat u de enige was die die sleutel buiten had kunnen leggen.
Ik moest erachter komen of u wist dat hij daar lag.
En als ik het geweten had?
U wist het niet.
Mark. - Ja, schat?
Ik denk dat die inzinking eraan komt.
Inspecteur Hubbard? - O'Brien?
Ja. Hij verliet net het bureau. - Oké.
Probeer nog wat vol te houden.
Williams, hij verliet het bureau net. Stamp met je voet als hij eraan komt.
Wat gebeurt er nu? - Vroeg of laat komt hij terug naar hier.
Nu ik z'n sleutel gejat heb, probeert hij die uit de tas wel.
Als die niet past, zal hij zijn fout beseffen...
alles begrijpen en onder de traploper kijken.
Als hij dat niet doet, is dit puur giswerk. We kunnen dan niets bewijzen.
Dat is helemaal waar, maar zodra hij die deur opent...
zullen we alles weten. - Wat bent u dan van plan?
Ik zal de minister persoonlijk telefoneren. Hij wacht erop.
En Mrs Wendice? - Ze hoeft niets meer te vrezen.
Gaat het, Margot? - Ja, ik ben oké.
Stil nu, jullie twee.
Wat doet hij toch? - Hij is verbaasd dat de sleutel niet past.
Hij gaat naar de achteringang. Hij stopt weer.
Hij kijkt nu naar de handtas.
Hij probeert zich te herinneren wanneer hij de sleutel terugstak.
Nee, hij geeft het op. Ik denk dat dat alles is.
Hij loopt de straat op.
Wacht eens. Hij stopt weer. Hij komt terug.
Hij staart naar de sleutel.
Natuurlijk, dat is Swanns sleutel. Nu begrijpt hij het.
Hij komt snel terug.
Hij weet het weer.
Zoals je zei, Mark, op papier lukt het misschien...
gelukgewenst, inspecteur.
Tussen haakjes...
En jij, Margot?
Ja, ik kan wel iets gebruiken.
Mark? - Ik ook.
U bent vast nog in dienst, inspecteur.
EINDE
Rip en bewerking door Skinny Gedownload van www.ondertitel.com