Në rolet kryesore
SHTATË TË MËDHENJTË
Hilario...
Babë!
Sotero, miku im! Si je?
Ke një pije?
S'mund t'a përshkruaj kënaqësinë t'a shoh një fshat si ky.
Santos!
Aq shumë shqetësim dhe ndryshim në botën jashtë.
Njerëzit nuk çajnë kokën më për njëri-tjetrin.
Kurse moda e femrave? Turpëruese.
Cigare!
E feja? Do të habiteshe...
kur do e shihje, se as ajo më nuk është siç ishte!
Muajin e kaluar ishim në San Juan... qytet i pasur. Ulu!
Qytet i pasur, i bekuar prej Zotit. Kisha e madhe.
Jo si këtu... kisha e vogël, prifti vjen dy herë në vit.
E madhe! Mendon se do gjejmë shandane ari, kuti të varfër të tejmbushur?
E din ç'kemi gjetur?
Shandanë bakri, kurse në kutia, pothuaj asgjë.
Megjithatë i morëm.
E di që i morem!
Po përpiqem t'ia tregoj sa pak besim ka sot.
Këte mund ta shoh edhe vet.
Mos shih!
Si do ishte po të të duhej ta bartje barrën time?
Të sigurosh ushqim, si baba t'i ushqesh njerëzit e uritur?
Revolverë, municion... E din sa kushtojnë këto?
Jo!
Kohët me gjah të mirë kanë kaluar.
Nuk ka më kuaj, shtazë, ar, fruta prej drunjve... S'ka më!
Tani e rrezikoj kokën time duke gjuajtur me litar rreth qafës.
Do kthehem.
Mjaft!
I marrim tjerat, kur të kthehemi.
E dua këtë fshat.
E di, ju keni telashet tuaja... - Vrasës! Hajn!
Rafael... Rafael!
O... Rafael!
Budalla! Budalla!
Flasim për këtë, së shpejti.
Është gjithnjë kënaqësi të dëgjosh pikëpamjet e mikut tim Sotero.
Ndoshta kur të kthehem, ë? Adios!
Më ndihmoni ta bart brënda.
Nëse tenton sërish edhe një herë të na plaçkisë,
duhet t'i kundërvihemi me çdo çmim!
Ta lëmë luginën! Këtë duhet ta bëjmë.
Të jetojmë diku tjetër?
Edhe shtëpitë t'i marrim me vete? Edhe fermat?
Mund të... fshehim ca ushqim. - Prej Calvero's?
Ai kurrë nuk na plaçkitë krejtë ushqimin.
Na lë sa për të mbijetuar. - Edhe kjo është diçka.
Ndoshta ta lusim të na lë pak më shumë.
Jo, jo. Kjo do ta hidhëronte edhe më shumë.
Më mirë të mos bëjmë asgjë. - Duhet të bëjmë diçka!
Si Rafael? Mos fol gjepura.
E thejmë kurrizin në ara kurse barkun zbrazët.
Duhet të ndërmarrin diç!
Duhet të ndërmarrin diç. - Por çka?
Nuk di...
E pyesim plakun. Ai e di.
Luftoni. Duhet të luftoni. Luftoni!
Me hanxharë e duar thatë kundër pushkëve?
Bleni armët. - T'i blejmë?
Shkoni te kufiri. Ka shumë armë atje.
Çka të përdorim për pagesë?
Shitni këtë dhe çdo gjë tjetër që mbledhni.
Edhe po ti kemi armët... ne dijmë vetëm të mbjellim, të kultivojmë. Nuk dijme të vrasim.
Mësoni të qëlloni. Ose vdisni!
Ju kam pritur.
Ke bërë punë të shkëlqyer - Më vjen keq, por s'do të ketë varrim.
Çka?! - Varri është hapur...
edhe kufoma është e gatshme, por varrim nuk do të ketë.
Nuk ka paguar sa duhet? - Problemi nuk është te paratë.
Me 20 dollarë i varrosë të gjithë në fshat.
Por varrim nuk do të ketë. - Pa shihe ti këtë!
Unë dua ta varrosim, ti poashtu e ky të mund të flasë.
Edhe ai do të pajtohej. Kjo mjafton për varrimin.
Dëgjoni, ju po silleni si të krishterë, por thjeshtë s'po kuptoni...
Dëgjo, nuk po kërkoj predikim.
Jam tregtar dhe shes korseta zonjash.
Duke ecur rrugës e ai njeri bie para meje i vdekur.
Për dy orë njerëzit vetëm kanë kaluar pa lëvizur as gishtin.
Unë po e bëj atë që secili njeri i ndershëm do ta bënte.
Henry... eja! - Prit pak!
Ky njeri duhet të varroset, shpejt bile.
Do ta varrosja, por... në qytet ka të tillë që e kundërshtojnë.
Të tillë? Si?
Thonë nuk është i përshtatshëm të varroset atje.
Si? Në Boot Hill? - Atje s'ka të tjerë pos,
vrasës, pijanecë të gjorë.
Dhe do të kenë edhe një mysafir të veçantë.
Po, por vetëm të bardhë, miku im. Kurse Sem'i plak...
ai ishte Indian - I mallkuar qofsha!
Deri tani është dashur vetëm të jesh i vdekur të jesh i varrosur në Boot Hill.
Prej kur është ashtu? - Prej kur u civilizua qyteti.
Ç'të bëj, djema. As mua s'më pëlqen.
Të gjithë i kam trajtuar njësoj.
Prandaj, ngaje kalin. - Nuk mundem. Shërbëtori më la.
Edhe ai në këtë?! - Paj, nëse ka të bëj me kokën, po.
Gjeje një tjetër. - Nuk don askush.
Nëse vetëm kjo është në pyetje, unë do ta ngaj karrocën.
Mund ta huazoj pushkën?
Ghithsesi.
Hej, prit pak! Kjo karrocë më ka kushtuar 840 $!
Nuk ka të tillë është në tërë rrethin. Nuk mund t'ju jap dy të huajve.
Unë e paguaj dëmin. Vetëm ta shoh këtë.
Edhe unë.
Nuk dua të udhëtoj me pushkë të zbrazët.
Nisu, miku im.
Sa ke ardhur në qytezë? - Ëhë.
Prej nga je? - Dodge. E ti?
Tombstone.
Diçka të veçantë atje? - Në Tombstone?
Asgjë të veçantë. Njerëzit janë mësuar atje.
Gjithkund është ashtu. Fansat e Indianëve!
Ngadalë. Vetëm era. Arrijmë lartë.
Diçka tjetër më brengosë. Mos do mbesim atje.
Na vjen nga e majta.
Mendoj se jo.
Dritarja në katin e dytë. Perdja lëvizi.
Nuk jam në pozicion të mirë. Lëtë ta zgjasë qafën jashtë.
Të qëlloj? - Jo.
Por kjo ishtë një cigare e mirë.
Hej, djema, pse nuk ktheheni që t'i shmangeni telasheve?
Së shpejti...
Delegacioni i pritjes po ofrohet.
Ndal! Menjëherë!
Jo në rregull diçka?
Ktheje karrocën dhe ktheu poshtë.
Më duhen gjashtë burra këtu.
Djema, unë paguaj një rreth!
Hej, due t'ju qeras me pije. Edhe mikun tuaj poashtu.
Falëmnderit.
Prej nga je?
Ku shkon?
Falëmnderit për shfaqje falas. - S'ka gjë!.
Vërtetë ishte diçka e mirë, plako!
Nuk do ta harroj edhe njëqind vjetë nëse jetoj.
Henry, karroca po niset! - Mirë, mirë.
Prit vetëm sa të dëgjojë Flora për këtë. Nuk do të besojë asnjë fjalë.
Henry, karroca! Ngutu!
Ja, mbaje këtë.
Ku je nisur? - Në jug, ndoshta? E ti?
Unë jam prej këtu. - Ndonjë aksion këtu?
Po, ushqimore, shitës dhe pije nëse dëshiron t'i shijosh?
Shihemi, pra...
Më thuaj...si quhesh? - Vin. E ti?
Chris.
Po?
Mendojmë se ju jeni njeri të cilit mund t'i besojmë.
Ju falënderoj. - Duam të na ndihmosh.
Ëshë një njeri, Calvera... - Hajdut, vrasës...
Ai dhe njerëzit e tij, na plaçkisin ushqimin dhe na lënë të vdesim urie.
Jo vetëm kjo, edhe gratë na i... - Prit, prit. Vetëm një moment.
Nëse dëshironi mbrojtje pse nuk shkoni te sherifi?
Kemi shkuar, dy herë.
Por ata nuk mund të vendosen këtu për një kohë të gjatë.
Dhe shkojnë.
E kur shkojnë, Calvera kthehet.
E kështu, për çdo vit.
E kështu do të bën, derisa dikush ta ndalë.
Uluni.
Duhet të na ndihmoni.
Duhet të blejmë pushkë, por ne nuk kuptojmë gjë rreth tyre.
Do të bleje pushkë për neve?
Pushkët janë shumë të shtrenjta dhe vështirë gjenden.
Pse nuk i paguani njerëzit? - Njerëz?
Njerëz të armatosur. Janë më të lirë se pushkët.
Do ta merrje këtë punë? Do të ishte një bekim. Do të ishim mirënjohës.
Më vjen keq. Nuk jam për një business 'të bekuar'.
Jo, nu ju ofrojmë vetëm këtë. Do t'ju ushqejmë çdo ditë.
Kemi edhe këtë. - Ç'është ajo?
Mund ta shesim këtë për ar.
Çdo gjë që kemi dhe çdo gjë me vlerë në fshat.
Kam pasë oferta të mëdha për punën time por jo 'çdo gjë'.
A do të mjaftojë?
Shikoni, nëse do t'i largonim banditët prej fshatit...
jeta në fshatin tonë do të jetë shumë e bukur.
Por, kështu siç është, ne do të duronim gjatë, por fëmijët...
Ata qajnë, sepse janë të uritur.
A e kuptoni ç'ju pret kur filloni diç të tillë?
Edhe ne do të luftojmë, secili prej nesh!
Kur të vjen Calvera, këmbana e kishës do të rrah alarmin.
Ne do të luftojmë me pushkë, nëse i kemi.
Nëse jo, me hanxharë, sopata, çdo gjë!
Nëse e filloni, duhet të jeni të gatshëm për vrasje dhe vrasje....
Dhe më shumë vrasje, derisa të e keqja të largohet.
E kuptojmë. - Edhe këtë e kemi në konsideratë.
A janë të gjithë në fshat për këtë? - Deri në njeriun e fundit.
Do të shoh ç'mund të bëj. - Gracias. Do të presim...
Jo, ndaluni... Nuk thash se u krye puna.
Do të interesohem përreth se juve ju duhen njerëz.
Nuk do të jetë problem për njerëz. Të gjithë bartin revole..
Sigurisht.. siç bartin edhe pantollona. Kjo edhe pritet..
Por njerëz të shkathtë? Kjo është diç tjetër.
Si do ta dijsh se ata janë të tillë? - Ka mënyra.
Hyr!
Flitet se të duhen njerëz. - Ashtu është.
Njerëz që janë të shkathtë në këtë.
Unë jam i mirë në këtë. - A je i shpejtë?
Më provo. - Këte edhe do ta bëj..
Afrohu më afër.
Mbaj duart kështu.
Duartrokit.
Më shpejtë.
Sa më shpejtë që mundesh.
Tani provo ti.
Shumë i ri... dhe shumë krenar. - Po.
Varret janë plot me 'shumë të rinj' dhe 'shumë krenar'..
Hyr!
Pa truke tash, Chris.
Harry! Më vjen mirë të të shoh prapë.
Chris... - Ç'bën në këtë vrimë?
Dëgjova se ke punë këtu? - Por jo për njerëz të klasit tënd.
Por secili dollar ka vlerën e vet.
Këtu vetëm shkon paraja, Harry.
Një shqiponjë e artë, dhomë, ushqimi dhe gjashtë javë shoqërim me fermerë.
Eh, ti ujk i vjetër...
Nuk flet aq mirë por gjithmonë e din se si sillet.
Oh, Harry!
Më fal!
Mirë. Kjo është në krye. Çfarë është poshtë?
Vetëm atë që ta thash. - Ar? Shtazë? Pagë?
Vetëm atë që ta thash - Po, në rregull.
Mirë, më trego kur të mundesh. - Harry! mos e merr kaq shpejtë.
Mirë, pajtohem, jam me ty. Ti qen i ndyrë.
Vëni bastet!
Pesë.
Tetë.
Prapë tetë.
Atë cowboy-in që qëndron pranë tavolinës.
Dua ta qeras me një pije. - Po, zotëri!
Zotëri, shikoje këtë! Shikoja prerjet nëpër fytyrë.
Neve na duhet ai që ia ka bërë këtë.
Hej... po mëson shpejtë.
Vjen hudhja tjetër.
Asgjë!
Tjetri!
Ai zotërie atje, dëshiron tu qerasë me pije.
Katër!
Vin. - T'jeta.
Dua t'ju qeras. - Whiskey.
Ke gjetur diçka? - Poh, punë në një ushqimore.
Shitës bonbonesh.
Bonbone. - Po kjo është punë me shije.
Kam dëgjuar për një punë. Një fshat te kufiri duhet ruajtur,
...por nuk e di sa paguhet? - Njëzetë dollarë.
Për javë? - Gjashtë javë, për krejtë punën.
Kjo është qesharake.
Edhe ti ke dëgjuar për këtë? - Po. Afër kufirit.
Duhet të ruhet fshati... fshati i tyre.
Për 20 dollarë.. - Jam duke i kërkuar njerëzit.
Kjo nuk mjafton as për municion.
Fshati është i varfër. - Të kuptoj.
Në shitore do të fitoni shumë më tepër dhe puna është e sigurtë dhe mirë e paguar.
Ashtu është.
Sa i ke?
Jam në kërkim të njërit që quhet O'Reilly.
Është njëri atje prapa, nuk ia di emrin. Çan dru për kaftjall.
Mirëmëngjes.
Jam miku i Harry Luck'ut. Më tha se ke mbetë bosh.
Jo, ore! E bëj këte sepse jam milioner i ekscentrik.
Ka një punë për gjashtë burra, për t'u kujdesur për një fshat.
Sa kundërshtarë? - Tridhjetë.
Ju admiroj për guximin, zotëri.
Harry më tregoj se je ballafaquar me sfida edhe më të mëdha në Rrethin e Travis-it.
Por më pagoj 600 dollarë për at punë.
Ai më tregoj se poashtu çështjen e Salinas-it e rregullove.
Për atë më pagoj 800 dollarë. - Kushton shumë.
Po, i shtrenjtë jam.
Oferta është 20 dollarë.
Njëzetë dollarë!?
Për momentin edhe kjo është shumë.
Ku mund të të gjej? - Këtu.
Prapë të them se ai s'mundet. - Kurse unë të them, mundet.
Nëse thot ashtu, është gënjeshtar. - Jo me zë aq të lartë. Mund të të dëgjojë.
S'më ha palla, nëse më dëgjon apo jo.
Vë bast pagën dy mujore se nuk është ashtu.
Nuk do vësha bast kundër.
As unë. Po të tregoj ç'më ka thënë e unë i besoj.
Do të thotë, njëri prej nesh po gënjen. - Nuk është e vështirë të qëllosh, cili.
Britt! Britt, zgjohu!
Me ty po flas! Më shiko!
Filene më tregoj se ç'ke thënë. Them se e ke gabim. Si mendon?
Ç'u bë?!! Ke frikë të më thuash se e kam gabim??
E sheh se të munda! Ç'thua tani?
Dhe...?
Filene, ç'thua? - Nuk e di. Ndoshta ka qenë afër?
Afër? Si? Ju e patë çka ndodhi. Unë fitova!
Ju thuaj ti. Unë fitova, apo jo? - Ke humbur.
Të thashë, ti je genjeshtar!
Je gënjeshtar!
Po them, ti je i lig, gënjeshtar!
Ngrihu! T'i qërojmë hesapet!
Ngrihu! Ngrihu, kur të them!
Për zotin, do të të lë aty ku je.
Jep shenjë! - Nuk dua ta bëj këtë.
Jep shenjë! - Lëre Wallace, harroje këtë!
Largohu prej meje!
Jep shenjë!
Britt! - Chris!
A mund të flasim?
Ke pasë lloj fati?
E kam gjetur njeriun që mund të jetë i përkryer.
Revole apo thikë, s'mund të kërkosh një më mirë. Por, nuk ishte i interesuar.
Paratë? Nuk mjaftonin?
Nuk çan kokën për paratë.
Njeriu i këtij rangu të punës, si nuk i interesojnë paratë?
Njerëzit nuk janë njëlloj.
Dikujt i interesojnë vetëm lekët.
Tjerëve ju intereson vetëm rreziku.
Dhe garat.
Ai që është i shkathtë me thikë, me kend do të garojë?
Me vetëveten.
Hej, ti! Ty të kërkoja. - Ç'kemi këtu?
Harroje, ai e di.
Thotë: 'Përplas duart'.
'Përplas duart të shoh sa je i shpejtë. Duartrokit...'
Njeriu shkon te ai, sepse e respekton...
... dhe do të ishte krenar të punon me te...
...kurse ai e bën si një hiç me një lojë fëmijësh!
Hej, çun, mjaft me këtë!
Mos mu afro, kupton?
Eja, të shohim tash sa je i shpejtë.
Por jo lojëra? Jo 'duartrokitje', jo aso gjepura!
Nxjerre revolverin!
Hajde, nxjerre revolverin!
Mos ashtu, campesino! - Çka, mos ashtu?
Më quajte 'Campesino'? Largohu prej meje, fshatar i ndyrë!
Mendon se nuk do ta bëj?
Mendon se vetëm flas?
Hej, ngrihu! Më dëgjon?
Ngrihu e ballafaqohu me mua!
Më dëgjon?!
Hej ti, ja jep revolverin tim, ë?
Më vjen keq për këtë që ndodhi, plako. Vendose të flejë, sa ti kalon.
E kur të zgjohet ia kthen revolverin dhe i jep të pijë.
Ndrrova mendje.
Një burrë ju pret në dhomë. Thotë se është mik i juaji.
Të kujtohem?
Po.
Të duhen njerëz për punë në Meksikë?.
Ashtu është. - Për sa kohë?
Katër, gjashtë javë.. - Kur shkohet?
Sa paguhet puna?
Unë mendova se je në kërkim të vëllezërve Johnson. - I kam gjetur. Sa paguan?
Njëzetë. Nesër shkojmë. - I dua lekët para se të nisemi.
Nuak e kam paguar qeranë dy ditët e fundit.
20 dollarë? Duhet të jetë hotel pesë yjesh.
Po, jetoj në hotel me stil por, ka një depo të ndyrë prapa.
Dhe për këtë paguaj 10 dollarë në ditë.
Po, gjërat ngriten me kalimin e kohës, kur të zënë ngushtë.
Ka një vend ku lahen rrobat në jug të qytetit. Atje më merrni.
Është i mirë në revolver.
Dhe ka mbledhur ndihma për kishën.
Chris!
Po? Prej agimit po na përcjellë.
E din kush mund të jetë? - Po, ai çuni prej barit.
- Ai s'e pranon 'Jo-në' si përgjigje.. - Nuk shfaq shumë mirëkuptim, a po??
Ka filluar të ma 'ngrinë' qafën duke e mbajtur nën vëzhgim.
Nëse nuk mund ta harrosh, pse nuk kthehesh të kalërosh së prapthi?
Po, mirë, edhe ashtu s'do të zgjasë shumë.
Ashtu është?
Kalëron atje, nëpër atë pluhur dhe vapë, çfarë kokëboshi!
Po. Nuk është i mençur, si ne!
Po.
Paramendoje, po të jetë atje miku yt e të mos ketë asgjë për ushqim?
- Ç'mendon, t'i sjellë pak? - Nuk është ushqimi për të cilin është i uritur ai.
I duhet lidhur një kanaçe për bishti. Tani, ai është si një kruarje e mërzitshme.
- Lerëni të qetë..
Ky është vend i lirë. - Është i tij.
E din, është shumë zbavitëse. Tash që shkoj, mund të më mungojë.
Ku janë të tjerët?
Ku janë, Tomas?
Luis! Asunción! Demetrio!
Emilio! Sotero! Çfarë pritje është kjo?
Dilni! Dilni dhe dëshironji mirëseardhje, para se të vdesim prej turpit.
Hilario, mos bërtit.
Këtë e quani ju mirëseardhje? Ç'janë duke menduar!
Hyni, me siguri jeni të etshëm.
Duhet t'i kuptoni. Ata janë fshatarë.
Frikohen prej gjithkujt dhe gjithçka.
Frikohen kur ka shi e kur s'ka...
Vera tepër e nxehtë, dimri tepër i ftohtë.
Kur ka pak shtazë, fshatari frikohet se do vdesë urie.
Kur ka shumë, frikohet se ato do ngordhin urie.
Nuk ka nevojë për kërkim falje. Nuk jemi këtu për fjalime e lule.
Nesër është përvjetori i fshatit. Do të ketë manifestim.
Atëherë do e shihni fshatin në një pamje më të mirë.
Kush i bie këmbanës?!
Kush e dha alarmin?!
Unë!
Ju falëmnderit amigos, që dolët e na përshëndetët.
Ju falëmnderit që na lejuat ti shohim fytyrat tuaja të mrekullueshme.
Ju falëmnderit, ju falëmnderit. Qyqarë!
Vraponi përreth si pulat!
Kemi mbërritu në mes të askundit.
Rrezikojmë jetët, t'u ndihmojmë juve. E ju?
Ju fshiheni prej nesh.
Fshiheni... prej nesh!
Por tjetër rrëfim është kur jeni të rrezikuar, ë?
Mund t'i humbni të lashtat tuaja të çmuara.
Atëherë mblidheni rreth nesh. Ë?
Po ne këtu jemi, shokët e mi dhe unë.
Dhe këtu do mbetemi.
E ju?
Duhe të na dëshmini se ia vlen të luftojmë për ju.
Tani, kthehuni në shtëpitë tuaja. Kthenu ne punë.. Kthehuni!
Ju tregojmë kur duhet të luftoni dhe si. Kthehuni tash. Të gjithë në punë!
Kthehuni!
Tani jemi shtatë..
Kam qenë nëpër disa qyteza... kam parë femra të bukura.
Vërtetë, në disa qyteza ishin të shëmtuara.
Por kjo është hera e parë ku nuk shoh femra... vetëm fëmijë.
Nëse nuk jemi të kujdesshëm, këtu mund të kemi jetë shoqërore shumë të qetë!
Nuk është edhe aq keq. Tashmë ka mjaft turmë rreth burimit.
Them se deri në muzg do të ketë një kthesë.
Ndaleni muzikën. Silleni demin tjetër.
Britt, çuni ka parë tre njerëz të Calvera's.
Kuajt i kanë në kodër.
Lee!
Zëri të gjallë.
Do t'ju tregoj ku janë.
Rico! Ai e din ku është kodra.
Britt, nuk desha të... - Mbylle!
Oh...ishte, ishte qëllimi më i mirë që kam parë ndonjëherë!
Më i keqi. E kam gjuajtur kalin.
Calvera ka dërguar tre njerëz në vëzhgim.
Sigurisht na kanë parë.
Por atë që kanë parë, do ta marrin me vete në varr.
Zoti të na ndihmojë nëse vjen tani..
Ai nuk dërgon njerëz përpara poqese është mjaft afër të sheh vetë.
Do të thotë, kemi kohë të përgatitemi, kemi edhe diç tjetër... befasi.
E nëse kalëron pa dije se çka e pret këtu, mund të përgatitemi për të.
Ju premtoj, ne të gjithë do ta mësojmë diç rreth çmimit të misrit..
Shënjestër... tërheq... qëllon...
Nišaniš... Shënjestër... tërheq... qëllon...
Vendosu mirë.
Nëse e huqë rastin e parë, për të dytin ndoshta nuk do të kesh kohë?
Mbaje fort në krahëror.
Nëse jo, dy gjëra do të ndodhin...
E para, e hargjon një plumb dhe e dyta, do ta thyesh krahun tënd.
Tani mbylle syrin. Shikon këtu, këtu dhe në shënjestër.
Qëllo! - Në at shkëmb?
Jo, në at njeriuen të cilin do ta vrasësh.
Bravo!
Uh, po të kishim më shumë pushkë... - Do të keni.
Si? - Ashtu siç i keni marrë këto.
Prej njerëzve të Calvera's.
Ata që spiunojnë, ata do ti'i shjellin.
Si dhuratat e Vitit të Ri.
Nëse Calvera nuk vjen pas kësaj, çfarë dëmi!
Dhelpër dinake është ai Calveraë? - Jo dhelpër, kojotë.
Dhe si e zbuloj për minierën e arit?
Minierën e arit? - Çfarë miniere ari, señor?
E din ti, ajo në bjeshkë. - Në bjeshkën tonë?
Nuk kurrë s'kemi pasur minierë ari këtu.
Në të vërtetë, kur mendoj, mund të jetë minierë argjendi.
Ç'u bë me të? - Nuk kemi as minierë argjendi.
Mendoj në të vjetrën. - Kurrë s'e kemi pasur.
Ku keni dëgjuar për at ar e argjend, ë?
Ejani, shkojmë djama. Më shumë punë, më pak fjalë.
Veç më bej diç e të vras.
Hej, për pak ma nxore syrin! - Më lësho!
Veç më kafsho e të kafshoj dhe unë ty!
Qetësohu, mos të të hudh në ujë!
Ta thyej kokën. Ta këpus qafën!
Pusho! - Më lësho!
Ku janë tjerët, ë? - S'do të tregoj kurrë!
Shihni, çka gjeta.
Kush është ajo? - E fshatit tonë.
Pra, aty qenkan. I keni fshehur.
Natyrisht se i kan fshehur! Por nuk do të tregojë ku.
Kan frikë. Ajo ka frikë. Prej meje, prej teje, prej atij.
Prej të gjithë neve. Fshatarët...
prindërit ju kanë thënë se jemi të dhunshëm..
Mund të bëhemi.
Mendimi im është, më mirë të na besoni...
... por, si të doni.
Nëse krejtë janë atje, pse nuk i sillini?
Pse? Ç'na duhen?!! Le ti gjejë Calvera.
Ai do të kujdeset për to. - Silli! tregoja rrugën.
Zonjushë...
Eja, engjëlli i vockël!
Çun gjentil, i butë...
Shumë falëmnderit señoritas, për këtë mbrëmje të mrekullueshme.
Si ju duket ushqimi? - Shkëlqyeshëm..
Mish zogu enchiladas, carne asada, oriz Spanjoll. Duket bukur.
Po, këta vërtetë dijnë të ziejnë. Ulu merr dhe provoje.
E dini se çka kan ngrënë fshatarët prej se kemi ardhur ne?
Tortillas dhe ca fasule. Vetëm këtë.
Ju falënderoj, zotëri. - Jeni të mirëseardhur.
Falëmnderit, zotëri. - S'ka gjë.
Falëmnderit. - Jeni të mirëseardhur.
E ke një motër më të vjetër në shtëpi?
Jo, zotëri. Ju falëmnderit. - S'ka gjë.
Një- dy- tre- katër.
Miguel, s'të kam thënë të shtrydhësh? Ashtu sikur kur e mjelë dhinë.
Po, por u ngacmova. - Ë pra, mos u 'ngacmo'.
Eja, tash shtrydh. Ngadalë, por shtrydh.
Shtrëngo...
Shtrëngo! Dëgjo... Mos gjuaj prej pushkës.
Kape pushkën kështu dhe përdore si shkop. Kupton??
Kuptoj.
Flaco!
Muchas gracias.
Mirëdita. - Tung.
Kemi ardhë të të zhvendosim në fshat. - Të më zhvendosni në fshat? Mua?
Dhe të gjithë që jetojnë këtu. - Oo, jo.
Nuk mund t'ju ruajmë këtu. - Rojas do t'ju pranojë te ai.
Rojas, ë? Tregimet e tij do t'më mbysim.
Pra, dikush tjetër?
Ata të gjithë janë fshatarë.
E fshatarët nuk flasin për gjë tjetër përpos për drithin dhe gratë.
Drithi asnjëherë s'më ka interesuar.
Ndëra gratë... isha ndryshe kur i bëra 83.
Do të rri këtu.
Ç'do bësh kur të vijë Calvera?
Paj... ai argëtim nuk është i keç për vitet e mija.
Mos u brengosni. Pse do t'më vriste?! Plumbat janë të shtrenjtë..
Mirë, si të duash. - Kujdesu për veten.
Jeni të përgatitur për të? Çka nëse do vinte tani, ë?
Më përkujto në at çunin që ra prej katit të dhjetë.
Dhe ç'ndodhi?
Derisa binte, bërtiste: 'Për momentin është ok, është ok'.
Para së gjithash, dua ta shoh at hendek. - Më shumë ujë për misrin.
Dhe shumë mure të reja. - Ngritje qytetare.
Hej, Chris, e ky rrjeti?
Paj, nëse nuk e sheh...
për kalorësit do të jetë e papritur.
Nëse, vëlla. Nëse!
Po. - Po.
Do të duhej ta dija, pse njerëzit nuk më janë kthyer!
Sa prej jush ju kan paguar? - Mjaft.
Mur i ri?
Ka shumë mure të reja Gjithandej.
Nuk do më pengojnë të hy.
Janë ngritur të mbetesh brenda.
E dëgjoni këtë? Jemi në kurth. Të gjithë, të dyzetët.
Kundër të treve. Ose janë katër?
Nuk besoj se do ta përballonin të paguajnë më shumë.
Në grup jemi më të lirë.
Pra, pesë. As pesë s'do të na sillnin telashe.
S'do të ketë telashe nëse ktheheni menjëherë.
Të shkojmë? Të kthehem në mal e të pres dimrin?
Ku ta marr ushqimin për njerëzit e mij?
Blejeni ose kultivojeni.
Apo, ndoshta të punoni për të.
Shtatë.
Më duket disi se ju nuk e zgjidhët problemin tim?
Të zgjidhim probleme, nuk është puna jonë. - Ne merremi me plumb, mik.
Edhe unë. Jemi në të njejtin zanat, ë?
Vetëm si konkurrentë. - Pse jo si partnerë?
E nëse ua propozoj krejtë, në pjesë të njejta?
Në çka? - Në krejtë. Deri në kokrrën e fundit.
E njerëzit në fshat? Ata çka?
Ti lë ty.
Pse njerëzit e zanatit tonë të brengosen për këtë?
Ndoshta je besimtar?
Nëse Zoti do donte të qethte do t'i bënte dele.
Ç'thua ore?! Zhduku.
E dëgjove këtë, Soltero? Më thotë 'Zhduku'. Mua!
I thuaj të zhduket, para se të hidhërohem.
Atij dhe tjerëve.
Se, nëse largohem duarthatë...
të githë në fshat do të më përgjigjen... kur të kthehem!
Nuk do kthehesh. - Pse?
S'do të keni pushkë. Do të frikoheni dhe do t'i lëshoni.
Bujari. Ky ishte gabimi im i parë. I lë pak...
... të pushojnë, e ata më krijojnë telashe.
Kjo të tregon se, herët a vonë,
njeriu nuk duhet të ketë mëshirë.
Ti ishe i sigurtë pas murit kurse unë ballë për ballë me ta.
Dhjetë prej tyre u vërsulën mbi mua duke bërtitur.
Herën e kaluar thè se ishin pesë! - Ndoshta shumohen si lepujt!
Dhjetë ishin! Dhjetë!
Mirë ua treguam. - Ua bëjmë, po qe nevoja!
I bëmë copë-copë. - Do t'i varrosim të gjithë.
Calvera'n poashtu!
Ka shenjë? - Jo.
Fat i keq.
Paramendoje... e njoh qëkur ishte mi.
Kurrë nuk kam qenë aq i frikësuar. Këmbët më ishin bërë si pelte.
Nuk mund ta imagjinoja.
Do të na lë të qetë. - Mendon?
Do të shkojë, mos u brengos. Ka edhe fshatra tjera.
Fshatra, të cilat nuk janë të forta si ne.
Señor!
Fqinjë, të pijmë me miqtë.
Na armatosën , luftuan për ne
dhe gjithmonë do të mbeten në zemrat tona.
Nuk kanë shkuar.
E sheh prej nga qëllojnë? - Jo.
Mendoj se janë dy. - Tre.
Budallallëk, do t'ia hedh trutë.
Chico, qetësohu!
Tre? - Tre.
O' Reilly, po i sheh?
Jo, janë shumë larg.
Chrsi... - Po?
Provoni të arrini deri te shkëmbinjtë. Ju mbuloj unë..
Chico, ki kujdes derën e pasme!
Prapa!
Kthehuni!
Ç'u bë? Nuk dëgjoni? Shtrihuni!
Fëmijë të krisur, mund ta pësoni. - Ti poashtu.
Nuk është e njejtë!
Kjo është puna ime. - Edhe e jona.
Të gjithë na thonë 'Fshihu', 'Shtrijuni'...
Por ne nuk frikohemi.
Ai është trim. Vërtetë. - Edhe ai. Të gjithë jemi trima.
Çdo çun i fshatit.
Patëm takim. Tërhoqëm kashtat dhe të fituam ty.
Më fituat mua? Si më fituat?
Nëse të vrasin, ne do të marrim hak.
Dhe mbi varr çdo ditë do të sjellim lule të freskëta.
Çfarë ngushllimi! - A të kam thënë se do ti pëlqejë?
Mos u zhgënjeni çuna, nëse plani juaj dështon.
Jo! Nëse mbijeton, ne do të jemi të lumtur.
Ndoshta edhe më të lumtur. - Ndoshta...
I sheh? - Jo.
Të djersiten duart para luftimit?
Çdo herë. - Të mijat më djersiten tani.
E çuditshme... duart e lagëta, kurse goja e terur.
Do të ishte e natyrshme e kundërta.
Të mundon biseda ime?
Sepse... unë frikohem, kupton.
Po, sigurisht kënaqesh sepse e ndjeke Calvera'n ë?
Po... dhe Jo. Edhe njëra edhe tjetra, njëkohësisht.
Po, kur kujtohem ç'na ka bërë deri dje...
dhe si ndjehesha sot...
kur e shihja se si ikte. Prej nesh!
Kjo është ndjenjë, plako, për të cilën ia vlenë të vdiset.
Ke ndjerë ndonjëherë diç të tillë?
Nuk më ka ndodhë, ka një kohë të gjatë.
Ta kam zili.
Ç'bën këtu? - S'duhet të bësh ashtu.
Kthehu! - Mos bën lojëra të tilla.
Mirë, nuk do të bëj. Ktheu
Të dhemb? - Çka?
Jo! - Më fal që e bëra, por mendova...
Nuk e din se ç'mendova... - Po, po, e di..
Nuk të frikohem ty. Por babai im.
Ai thotë: 'Rri larg atyre njerëzve'.
'Ata janë të vrazhdë, të egër'.
Ai ka të drejtë. E din ti këtë?
Hajde, kthehu në shtëpi tash. - Nuk ka të drejtë.
Sidoqoftë, më mirë shko në shtëpi tash. Mos ta kuptojë se je këtu.
Ai e din. Ka thënë se do të më dënojë sepse e kam turpëruar.
Nuk brengosem.
I kanë zënë. I kanë zënë të gjithë!
Mendon se do të tërhiqen? - Dyshoj.
Mendoj se janë atje dikund dhe presin momentin të na sulmojnë.
Pra, Calvera nuk është larguar? - Mendon se është aq e lehtë?
Ç'të bëjmë tani? Ç'thua ti?
Unë? - Po, unë punoj për ty?
Ç'të bëjmë tjetër, përveç të presim?
Calvera do vijë vetë. - E saktë.
Më mirë të ndrrojmë rojën. Me siguri janë të lodhshëm.
Po të ishe Calvera... - Po?
Do të largoheshe, a po jo? Po të paguanim çmimin,
të cilin ia kemi paguar sot, a do të largoheshe?
Po, vetëm... - Vetëm, çka?
Unë nuk jam Calvera.
Merrni pushkët dhe revolverët dhe dilni jashtë.
E tani, shkoni në detyrë.
Na jep ushqim grua. Njerëzit janë të uritur.
Kjo ishte diçka madhështore... - Ja kapela e re, bir.
Si dukem? - Përmirësim i madh.
E di çka? Do ta bëj një këngë për ty dhe kapelën.
Fshatarët zakonisht bëjnë këngë, kur diçka e tillë ndodhë.
Pastaj do këndohet me vite. - Mendon se ia vlenë?
Ju nuk mendoni?
Puna është të dish të qëllosh. Asgjë e veçantë.
Hej, si mund të thash ashtu?
Revolverët të kanë sjellë krejt çka ke. A nuk është e vërtetë kjo?
Thuaje, nuk është kështu? - Natyrisht se është ashtu.
Pas një kohe mund t'i drejtohesh banakierit në emër. Ndoshta 200 të tillëve.
Dhoma të huazuara: 500. Gjellëra të ngrëna nëpër gjelltore: 1000.
Shtëpi, asnjë. Gra, asnjë. Fëmijë... asnjë.
Perspektiva, zero.
Lash diçka pa përmendur?
Po. Vend për të cilin je i lidhur, asnjë.
Njerëz të cilët kanë vlerë për ty, asnjë.
Njerëz që do qëndronin pranë, asnjë.
Fyerje të gëlltitura, asnjë. Armiq, asnjë.
- Nuk ke armiq?
Të gjallë.
Kjo është aritmetikë që më pëlqen.
Edhe unë e doja në moshën tënde.
Tani merre at pushkë dhe jepja dikujt që di ta përdorë
Pse se pyet Calvera'n se ç'ka ndërmend për sonte?
Po, pyete. Dhe ta bëj një këngë për ty.
Andrés, Lorenzo dhe Felipe nuk u kthyen.
Janë katër!
Armando në verandë. - Janë katër.
Dhe Jorge e Memo në kalim, janë zënë në rrjetë.
Mallkuar qofshin! Pesë dhe gjashtë.
Emilio, ra te muri. - Shtatë.
José te fontana.
Osam. - Edhe Grigorio afër fontanës.
U bënë nëntë. - Nëntë.
Fortuno në hendek.
Rico në fushë, u pre në copa!
U bënë 10 dhe 11. Vazhdo...
Fol, fol...
Të vdekur janë, sidoqoftë. Harroj!
Ka edhe shumë prej nesh këtu, t'i bëjmë të na paguajnë...
... për miqtë tanë poshtë.
Mirë është. Mirë e ke.
Ëndërrove. Ishte vetëm një ëndërr e keqe.
Mos ke frikë.
'Mos ke frikë'? Fjalia ime e përditshme.
10. 000 herë në ditë. - Señor, mos e dëno veten.
Njeriu që luftoj aq shumë herë! Duhet të ketë shumë guxim.
Po...
Deri në ditën kur i humb nervat.
E ndjen këtë e pastaj pret...
plumbin i cili është më i shpejtë se yti.
Señor, mos...
Dhe gënjeshtrat që rrëfen për ta mashtruar veten. Nuk kam armiq...
Të gjallë...
E kam humbur regjistrin e armiqve të mi.
Por tash jemi miq. - Po!
Idiotizmi më i madh është të vi këtu e të fshihem!
Dezertor që fshihet në mes të fushëbetejës.
Një. Por kishte edhe kohëra kur i zija që të trijat.
Ne e dimë se ç'është frika. Tërë jetën jetojmë me të.
Vetëm të vdekurit nuk frikohen.
Rico!
Riko! - Ja, vetëm një minutë, nënë!
Dhjetë minuta do bëhem se flej,
dhe kthehem në detyrë, a është ashtu, Bernardo?
Po, por jo ti, Juan. - Ti je shumë i ri. Eja!
Bernardo O'Reilly. Je i adoptuar?
Është emri im i vërtetë.
Meksikan dhe Irlandez e unë jam në mes.
Shikoni me kujdes.
Shihni? Që të trija janë të kthyera.
A mundesh? - Natyrisht, shumë e lehtë.
Ç'thua në një... propozim miqësor. Të vëmë bast?
Señor, e dini që nuk kam para. - Nuk do të thotë të kesh para..
Atë që keni fshehur prej Calvera's. Për shembull, gurë të çmuar.
Gurë të çmuar?
Më kanë thënë se, në bjeshkë, ka shumë gurë të çmuar.
Opal, emerald, safir...
Oh, po. Po, më se e vërtetë. - S'ka dyshim.
E pra...
Jo! Sikur kur përfundon, të gjithë duhet të jenë lartë.
Ma lër mua, të provoj, ë?
E këta gurë, ku i keni gjetur?
Siç thatë, señor, në bjeshkë.
Mirë, e ku në bjeshkë? - Këtë nuk mund t'ua them.
Ja! Ia dola! - Mirë, lëre këtë.
Pse nuk mund të më tregosh?
Sepse... kurrë nuk i kam gjetur këta gurë të çmuar.
Prit, po mendon thesari Aztec, Čekaj, da ne misliš na Astečka nalazišta,
i groposur në bjeshkë, kur kanë ardhur Spanjollët?
Pikërisht këte po e them. Thesari Aztec.
Keni gjetur diçka të tillë? - Po t'ishte kështu, nuk do rrija këtu.
Do të jetoja në pallat, në një qytet të madh.
Pa më thuaj pra, pse Calvera vërtitet këndej pari?!
Calvera... Kemi përfunduar me te sot. Prej nesër s'do të jetë më.
S'do të jetë.
S'do të shkojë ai askund. - Pse flet ashtu?
Calvera nuk frikohet, se nuk ka ushqim për dimër.
Ai brengoset se nuk i ka ushqyer njerëzit e tij qe tri ditë.
Çmimi i misrit tash është ngritur Kanë mbetur të uritur.
Si e di këtë? - Të uritur janë dhe pa asnjë lek.
Si e di??
Isha atje.
Më mirë të përgatitemi për ta.
Sepse ata ose do të fitojnë ose të vdesin.
Válgame Dios nëse fitojnë. - Nuk do të fitojnë.
Je Zoti, që mund ta thuash këtë kaq i sigurtë?!
Jemi të rrethuar, më pak në numër. Ç'të bëjmë?
Të vazhdojmë të luftojmë.
Të vritemi një nga një? Nuk u kemi paguar për këtë!!
Kur fillon diçka, nuk ka kthim prapa. - Ai e di këtë. Edhe unë ia kam thënë!
Nuk më intereson! Shkoni! Shkoni të gjithë!
Merrni kuajt e shkoni. - Le ta merr ushqimin Calvera.
Do t'i japim çka dëshiron. Së paku, do mbijetojmë.
Qetësi, më dëgjoni!
Jo! Është e lehtë të thonë 'luftoni'.
Ai nuk ka djalë, vajzë, grua...
Shkoni, para se të bëhet vonë!
E doni këtë? Përgjigjuni!
Kush është të mbetemi, e kush të shkojmë?
Dua ta dij menjëherë.
Mos u bëni të marrë. Do ta shndërrojmë fshatin në varrezë.
Ju thuani të shkojnë! E vetmja gjë që mund ta bëjnë.
Do ta them se ç'do të bëj.
Do ta vras secilin që tenton të dorëzohet..
Zotin e kam dëshmitar. I pari që tenton, i shkoj koka!
Ne e kemi filluar këtë betejë, dhe do ta kryejmë. Me ose pa ty.
Nuk the se duhet të zgjedhim,
por me vendosmëri duhet të vendosim ç'do të bëjmë.
Po filloni të silleni sikur nuk keni fare sens.
Mendoni se Calvera ka edhe ndonjë fshat tjetër ku mund të shkojë?
Mendoni gabimisht. - Ky është argëtimi i vetëm në qytet.
- Mos fol në emër të të gjithëve. - Nuk thash se jeni të obliguar.
Por po them se, nganjëherë, ose përkulesh para erës, ose qëllon.
Shkojmë?
Koha është të shkojmë. Fshati nuk do ta ketë më keq se sa e kishte para se të vinim ne.
Po e harroni një gjë. Ne kemi një marrëveshje.
- Ajo edhe nuk është një marrëveshje zyrtare. - Është një marrëveshje të cilës i përmbahesh.
Mendim fisnik, por tani gjërat qëndrojnë ndryshe.
- Nuk e di. - Jobarazia në forcë është e lartë.
- Shumë e lartë.
Pra shkojmë? - Jo. E zvogëlojmë jobarazinë.
Kaloj bjeshkën, e kaloj rojen dhe drejt në kamp.
U ula, ndeza një cigare dhe bisedaova me ta.
Papritmas shoh, ishte pikërisht Calvera...
Aty, pranë meje. E kur u ktheva me lajmet,
do duhej ta shihje, si më shikonin Britt dhe Chris.
Ata kanë parë një apo dy gjëra në kohën e tyre, dhe i kanë bërë ato.
E ata nuk janë njerëz të cilët mund t'i impresionosh aq lehtë. Oh, jo.
Por, kur i drejtuan sytë në mua... e kuptova se, më në fund, u bëra njëri prej tyre.
Pra...
do ishte më mirë, edhe ti të më shikosh, poashtu.
Të dukem si një njeri, i cili mund të jetojë në këtë lloj vendi?
Ta gropos jetën time duke punuar në fushë?
Të bëhem bujk, fshatar?
E kupton ç'jam duke thënë?
Kudo që të shkojnë Chris, Vin, Britt e të tjerët, edhe unë shkoj me ta.
Dhe, nëse mendon se mund të më bësh të ndrroj mendje,
...harroje.
Dua ta kuptosh këtë.
Nuk mund të të jap asgjë përpos kësaj..
Do ta sulmojmë Calvera'n. Do t'ia shpërndajmë kuajt.
E pastaj, edhe nëse na sulmon, do të jetë vetëm në këmbë.
Unë vij me ty. E njoh çdo gur.
Jo. Ti rri. Ti përgjigjesh këtu.
Mund të llogarisësh në mua. - E di.
Kanë shkuar ta sulmojnë fshatin. - Jo, do të dëgjoheshin të shtënat.
Kanë shkuar.
Mirëmbrëma.
Mund të vdisni të gjithë... Kështu. Këtë e dëshironi?
A kemi zgjedhje?
Natyrisht.
Uluni. Të bisedojmë.
Gjërat kanë ndryshuar tani? Ju pyesni, si?
Miqtë tuaj, ata nuk ju duan edhe aq shumë më.
Ju i detyroni të marrin vendime të tepërta.
Kurse me mua do ta keni vetëm një: 'Bëni siç ju them unë'.
Mos u befasoni. Më ka ftuar miku im i mirë, Soltero.
Kuptoni?
Pra, tash në punë.
Mund t'ju vras të gjithëve. Pajtoheni?
Pra... nuk pajtoheni. Por unë nuk do t'ju vras.
Pse je aq bujar?! - Për shkaqe praktike.
Keni ardhur prej veriut.
Ndoshta ndonjëri prej miqve tuaj do t'më sjellin telashe.
Njeriut i cili nuk dëshiron probleme.
Këtu themi:
'Hajduti që vjedh hajdutin, është i mallkuar për 100 vjetë'.
Dhe çka më mbetet? Vetëm një... t'ua fal.
Shkoni! - Vetëm ashtu?
Po, vetëm ashtu. Dhe do t'ua lehtësoj.
Ju duhet ushqim? Ju jepni ushqim. Ujë? Mirë, ujë.
Kuaj? Të shaluar janë dhe ju presin. Armë?
Hiqni rripat e armëve dhe lerëni këtu.
E këta njerëz? - Ç'do të bëhet me ta,
do jetë njësoj, të vrava unë së pari apo jo.
Vetëm një gjest i vogël, ë?
T'ju tregojmë këtyre njerëzve se kush është padroni i vërtetë këtu.
Ju shkoni, e unë pastaj ju kthej armët.
E di se do doni t'i përdorni këto armë kundër meje.
Por vetëm njerëzit e krisur dy herë e bëjnë të njëjtin gabim.
Se kuptoj pse njerëzit si ju, bile e pranuat këtë punë. Pse?
- Edhe unë e pyes veten. - Jo, hajde. Hajde, më trego pse.
U kam njohur një çun në El Paso, i cili i hoqi krejt rrobat dhe kërcue mbi kaktus.
Dhe unë ia bëra të njejtën pyetje: pse?
Dhe?
Më tha 'Më duk si ide e mirë, në at kohë'.
Mirë!
Pikërisht.
Merrni rrobat tuaja, shalët. Merrni çdo gjë që dëshironi.
Miqtë tuaj këtu edhe ashtu mjaft u kanë borxh.
Santos, mbledhju pushkët. Cirillo, revoleverët.
Kur për herë të parë mora punë, si pushkatar i paguar,
një çun më tha, 'Vin, nuk ke nevojë të brengosesh'.
Ky është problem i yti.
Gjëja e fundit që më duhet, është që dikush të më flasë për problemin tim.
Siç thash më herët, ky është problemi im.
Je përfshirë në këtë fshat dhe banorët e tij.
A lodhesh ndonjëherë duke e dëgjuar vetëveten?
Arsyeja, pse e kuptoj problemin tënd aq mirë,
është se, edhe unë kam rënë në të njëjtën kurthë.
Po.
Ditën e parë kur erdhëm, kam filluar të mendoj...
Mbase do të mund ta lë revolverin tim, të qetësohem dhe të marr pak tokë,
të rris bagëti.
Gjërat, për të cilat njerëzit këtu dijnë.
Nuk kam dashur të mendosh se je i vetmi njeri naiv në qytet.
- A mund të vijmë me ty, Bernardo? - Jo.
- Të pëlqejmë, a po? - Ndoshta është ashtu?
- Ti je njëri prej nesh, nuk është ashtu? - Po, unë jam njëri prej jush, e saktë.
- Na merr me vete! Të lutem?! - Jo!
Na vjen turp që jetojmë këtu. Baballarët tanë janë qyqarë.
Mos thuaj kurrë ashtu për babain tënd.
Ata nuk janë frikacakë!
Mendon se unë jam trim, sepse mbaj revolver?
Baballarët tuaj janë edhe më trima sepse mbajnë përgjegjësi.
Për ju, për vëllezërit tuaj, për motrat dhe nënat tuaja.
Ajo përgjegjesi është si guri i madh i cili peshon një ton
i cili i shtypë derisa në fund i varrosë.
Askush nuk thot se ata e kanë obligim. Ata e bëjnë këtë sepse ju duan, se duan ta bëjnë.
Unë nuk e kam pasur këtë lloj guximi asnjëherë..
Të udhëheqësh një fermë,
të punosh si një mushkë, pa siguri se do të marrësh diç - ky është guxim.
Për këtë arsye, unë as që kam filluar diç të tillë ndonjëherë.
As që do të filloj ndonjëherë.
Mendoni, se është më mirë në anën tjetër të kufirit?
Atje mund të vjedhni shtazë, të plaçkisni trena.
Të gjithë ju duhet të pëballeni me policinë, marshalin.
Njëherë e plaçkita bankën në Texas.
Qeveria e dërgoj pas meje tërë ushtrinë. Tërë ushtrinë!
Një bankë e vogël. E keni të qartë ç'jam duke menduar?
Në Texas vetëm vendasit mund të plaçkisin bankat!
Adios!
Adios.
Ju kam thënë se do t'na shesin.
Fshatarët...
Fshatarët!
Nuk kanë nderë as besnikëri, asgjë.
Ata brengosen vetëm për të mbjellat e tyre të çmuara dhe ndytësirën e tyre të mjerë mbi të cilën prashisin.
I urrej.
- I urrej të gjithë. - Natyrisht se i urren.
Sepse edhe ti je nga fshati, ashtu sikur ata.
Edhe vet je fshatar.
Po.
Po, edhe unë jam njëri prej tyre.
Por kush i ka bërë të tillë?
Njerëzit me armë.
Njerëzit si Calvera dhe...
njerëzit si ti.
E tani edhe unë.
Andaj, çka pret të jemi ne?
Askush nuk mund të ma marrë revolverin tim dhe të më urdhërojë të shkoj. Askush!
Më është dashur shumë, shumë kohë derisa krahu im është mësuar të flejë mbi gurë.
Tani më duhet të kthehem deri te kufiri të flejë mbi çarçafë të bardhë.
Mendoj se do të kalëroj prapë e të kthehem në at fshat.
Ju jeni të çmendur, të gjithë ju! Ata s'do të lëvizin as një gisht t'ju ndihmojnë. Mendoni në numrat e forcave.
Harry, askush s'po të pyetë të kthehesh.
Shko, Harry. Në rregull është.
Vë bast se do kesh një jetë të ëmbël, vërtetë.
Hajde, Lee. Dëshirojnë të vriten? Le të vriten.
Veç përpara, Lee. Nuk i ke borxh askujt asgjë.
Vetëm vetëvetes.
Jeni të marrë. Të gjithë!
Eja.
Prit, Chris. Do të të nxjerr prej aty!
- Chris... - Po, Harry?
E urrej të vdes si një idiot.
Nuk kemi ardhë këtu të ruajmë misër dhe speca chilli...
Ka këtu edhe diçka tjetër, a po?
Po, Harry. Ia ke qëlluar pikërisht në qendër.
E dija.
Ç'ishte??
Ar.
- Thasë. - Tingëllon bukur!
- Sa? - Së paku gjysmë milioni.
- Sa do ishte pjesa ime? - Rreth 70.000.
- I mallkuar qofsha!
Ndoshta edhe do të jesh?
Është dashur të kthehesh.
Për shkak të një vendi si ky..
Pse?
Një njeri, si ti?!
Pse?
- Bernardo! Bernardo! - Jo. Jo, kthehuni. Ikni!
Ne nuk kemi... ne nuk kemi... dashur ta bëjme këtë.
Nuk kemi dashur ta bëjmë këtë.
I shihni?
Ju kam thënë. I shihni etërit tuaj?
Si quhem unë?
- Bernardo. - Bernardo!
Keni të drejtë.
Mund të qëndroni, e dini. Nuk do t'ju vijë keq nëse rrini këtu.
Edhe neve na vjen keq që duhet të shkojmë.
Po. Beteja u krye. Puna juaj është e kryer.
Për ta, ky është fillim i sezonit.
Kur të vijë sezoni për falënderim, do të tregojnë më shumë.
As që kemi pritur më shumë, plako.
Vetëm fshatarët fitojnë.
Ata mbesin përgjithmonë.
Ata janë posi toka. Ju keni ndihmuar të lirohen nga Calvera,
Sikur era e fortë që pastron fushën nga karkalecat.
Ju jeni si era, fryni, dhe shkoni.
Zoti qoftë me ju. - Adios.
Adios.
Plaku kishte të drejtë. Vetëm fshatarët fitojnë.
Ne humbëm.
Ne gjithmonë humbim.
Përktheu dhe përshtati, chasanaj