Simply ReleaseS Toppers Simply The Best
Proudly Presents BEFORE MIDNIGHT
Vertaald door Simply ReleaseS Toppers Wrottertje, Jolly, Suurtje en mr-dutch
Heb je alles?
Ga je nog een beetje gamen of is dat te veel gevraagd?
Waarschijnlijk een beetje lezen.
Wees niet bang om een e-mail van me te beantwoorden.
Laat je ouwe heer niet in het ongewisse over wat er gebeurt.
Als je wilt, kunnen we ook Skypen.
Heb je de tekeningen voor je wetenschaps opdracht?
Ja, ik geloof het wel. - Die was goed geslaagd trouwens.
Heel erg goed. - Dank je.
Is je computer opgeladen?
Wat is het eerste dat je gaat doen zodra je thuis bent?
Geen idee.
Ik koester onze fijne gesprekken. Je antwoorden zijn zo...
Blijf piano oefenen. Je bent erg goed en je besteedt al zo veel tijd aan schoolwerk.
Vergeet niet dat je met muziek iets kunt bereiken in 't leven.
Vergeet deze niet, die wil je toch?
Bedankt.
Ik kom waarschijnlijk in oktober langs.
Ik probeer bij je eerste optreden te zijn en hopelijk kan ik je nog zien voetballen.
Misschien ga ik dit jaar niet voetballen. - Dat zou een grote vergissing zijn, geloof me.
Zo goed ben ik niet. - Dat ben je wel, echt waar.
Ik mis veel trainingen. Kleine kans dat ik een topper ben.
Leg je coach gewoon uit dat je vader in Europa woont en dat...
je graag bij hem wil zijn.
Geef mij maar de schuld. Mijn ouders zijn sukkels maar ik ben serieus.
Maar ik ben niet serieus, ik geef er niet zo veel om.
Je hoeft niet gelijk te beslissen. Denk er eens over na.
Ik zeg alleen dat teamsport belangrijk is.
Daar zijn we dan.
Mooi vliegveld, vind je niet? - Geweldig.
Het is prachtig. Ben je blij dat je mama weer ziet?
Ja, en al mijn vrienden. - Heb je je instapkaart, paspoort?
Heb je wel vertrouwen in de overstap?
Ja, ik heb dit vaker gedaan. - Ja, maar dit is een rare verbinding.
Onthoud dat je na de landing blijft zitten tot iemand van de maatschappij je ophaalt.
Geen probleem. - Prima.
Het ziet er naar uit dat we afscheid moeten nemen.
Kom hier.
Ik doe mijn best om je optreden te zien.
Doe geen moeite.
Waarom zeg je dat? - Ik bedoel het niet gemeen, maar...
het is makkelijker voor je om niet te komen. - Hoezo?
Het zou beter uitkomen als je een ander weekend komt.
Ik wil je zien spelen. - Mama heeft zo'n ongelofelijke hekel aan je.
Ze flipt volledig als jij er bent en dat geeft mij alleen maar stress.
We zouden toch geen tijd voor elkaar hebben.
Geen zorgen, we komen er wel uit. Ik wil niet dat jij je er druk over maakt.
Je weet toch dat ik je erg mis?
Waarom haat ze me nog zo erg? - Geen idee.
Volgens mij haat ze Daniël nog meer dan jou.
Geen zorgen, ik bedenk wel iets.
Laten we dit gewoon doen. - Ja, maar krijg ik niet een beetje hulp?
Weet ik niet.
Je weet dat ik van je hou, toch?
Dit was de mooiste zomer van mijn leven. - Echt waar?
Voor mij ook. Zie je nou wel dat Griekenland geweldig zou zijn.
Dat was het ook.
Ik hou van je, jongen. - Ik ook van jou, papa.
Geef me de hand.
Wat is er? - Ze hebben tegen gestemd.
Tegen de windmolens?
Zes maanden samen met die gasten en ze waren het ermee eens dat dit goed voor de regio was.
Nu hebben ze besloten dat het niet mooi staat op die heuvel.
Ik dacht dat het een gelopen koers was. - Zo goed als.
Kunnen ze dat doen? - Natuurlijk. Ze deden het en het is over.
Het is frustrerend, ik kan er niet meer tegen.
Ik neem die baan bij Remy. - Nee, met hem wil je niet werken.
Waarom niet? - Voor de overheid?
Deze regering is anders, denk ik.
We hebben wetten nodig en dat kan alleen op deze manier.
Jullie hebben een hoop voor elkaar gekregen. - Ik heb er over nagedacht en zo doen we het.
Mag ik je er even aan herinneren dat je een hekel aan hem hebt.
Al die tijd heb je over hem lopen klagen.
Hij mag dan wel een klootzak zijn maar krijgt dingen voor elkaar. En dat wil ik.
Ik word een kreng.
Telkens als ik hem zie, zie ik alleen ambitie.
Ik vertrouw hem gewoon niet. De enige reden waarom hij van nul naar winst gaat...
is dat ze bij de overheid zijn hielen likken.
Hij kan me niets schelen. - Ik denk dat jij je ellendig gaat voelen.
Al die politieke spelletjes en compromissen.
Mijn besluit staat vast. Ik ben niet langer de ezel...
die zich steeds aan dezelfde steen stoot.
En dan word jij zijn loopjongen?
Ik had deze baan vorig jaar al moeten nemen.
De hoeveelheid werk schrok me af maar het is de beste gelegenheid ooit.
En ik ga het doen. - Weet je het zeker?
Nee, ik ben nergens zeker van.
Wat gaat er met iedereen gebeuren als ik vertrek? Zoals Françoise, ze rekenen op me.
Wat denk jij? Moet ik het doen of niet?
Daar heb ik niets over te zeggen.
Neem geen overhaaste beslissing alleen omdat die wind turbine zooi van de baan is.
Het is niet alleen dat. Het houdt me de hele zomer al bezig.
Dat weet ik wel. - Ik moet dit gewoon doen.
Doe het dan. - Ik doe het.
Was alles maar eenvoudiger.
Ik ben sowieso de lul.
Het blijft een gok. - Ja, alles is een bende.
Hebben we eindelijk vakantie, zijn de meisjes twee weken ziek.
En het mooie weer is aan de andere kant van de wereld.
Of de liefde van je leven weet niet wat schoonmaken is, of scheren.
Wie zegt dat? Ik ben de meester schoonmaker.
Meester schoonmaker? Die al die tijd vermist is? - Wat had je anders verwacht?
Kijk dan hoe schattig ze zijn. Net een Siamese tweeling.
Ik maak er een foto van. - Heeft Ella die appel opgegeten?
Pak jij het eten van je kinderen af?
Hij is helemaal bruin. - Er is nog een stukje over.
Ella, dit is het bewijs dat je vader je eten steelt.
Als ze boulimia of anorexia nervosa krijgt...
is het niet mijn schuld. Niet je moeder de schuld geven.
Dit is een familie appel. Ik leer je de waarde van het delen.
Ik hou van je schatje.
Zo schattig, jullie zullen je deze vakantie heel anders herinneren.
Mijn moeder herinnert zich mijn jeugd ook anders dan ik. Stop met opnemen.
Ik hou van je moeder. Je bent altijd zo streng tegen haar.
Omdat je de slechte jaren gemist hebt, het gaat nu de goede kant op.
De slechte jaren, Heb ik je ooit verteld over mijn katje, Cleopatra?
Anders had je het nog wel geweten.
Als klein meisje had ik een kat genaamd, Cleopatra.
En elke lente brak ze uit om zwanger te worden.
Dat resulteerde altijd in een nest met twee poesjes.
Twee katjes? - Elk jaar weer.
Echt ongelofelijk. Toen ik ongeveer 30 jaar oud was...
en tijdens een lunch met mijn vader vertelde over Cleopatra...
zei hij ineens, het moeilijkste wat ik ooit moest doen...
was die twee katjes doden. En ik dacht, wat?
En wat bleek, luister...
Soms had ze wel zeven kittens.
Hij stopte er vijf in een plastic zak en deed er ether in.
Wat vreselijk.
Hij was de leugen over de katten vergeten.
Welke besloot hij te doden?
Dat vroeg ik hem ook. De pluizigste, de liefste?
Hij begon te huilen. Arme papa.
We hadden beloofd te stoppen om de ruïnes te zien.
Moet dat echt? - Ella wilde dat echt zien.
Maar moeten we hen wakker maken?
Op de weg terug naar de luchthaven zien we ze wel.
Dat doen we niet. - Waarschijnlijk niet nee.
Tot ziens, oude ruïnes. Wat is er zo bijzonder aan jullie?
Ze zijn allemaal gelijk.
Wat zijn wij slechte ouders. We hadden moeten stoppen.
Het is cultuur. Keer om.
Het is goed voor hun karakter. We leren ze een waardevolle les.
Als je slaapt, verlies je in deze wereld.
Als de meisjes afkicken na tien jaar coke en speed verslaving...
zeggen ze dat ze nooit gerust waren.
Want papa zei: 'als je slaapt, verlies je'. En dat is allemaal jouw fout weer.
Ja, we zijn echt slechte ouders. - Ik weet het.
Afscheid nemen van Hank was vreselijk.
Hoezo? Was hij ontdaan?
Nee, hij zei dat hij dat dit de mooiste zomer van zijn leven is geweest.
Dat is mooi. Ik zou me niet te veel zorgen maken.
We hebben veel gesproken. Weet je waar hij bezorgd over was?
Puistjes en hoe meisjes hem zien. De appel val niet ver van de boom.
Zo ben ik niet. - Echt wel. Daar denk je altijd aan.
Waar aan? - Vrouwen.
Ik klaag niet. Ik krijg genoeg aandacht.
Je loert altijd naar vrouwen. - Ik loer niet.
Ik vrij met ze met mijn ogen.
Ik hou van die Spanjaard. Of is het een Griek?
Ik weet niet van waar maar ik heb veel haar.
Ik weet dat Henry...
een meisje heeft.
Weet ik niet. Hij had wel een oogje op iemand.
Grapje zeker? Waarom zei hij dan dat dit de mooiste zomer van zijn leven was?
Omdat hij en ik een mooie tijd hadden?
Dan nog? Hebben ze gekust?
Ja, en ik heb gezworen er niets over te zeggen.
Wat zei hij?
Ik zou niets verklappen. - Zeg nou.
Hij maakte zich zorgen over het zoenen. Wel een tong, geen tong.
Hij was zo schattig, zo nerveus.
Dus hij en Malène hadden wat? En wat nu?
Weet ik niet. Ze zullen wel facebook-vrienden zijn.
Stel dat ze hun hele leven bij elkaar blijven?
Wat flauw.
Wat ben je? Een meisje van twaalf?
Je eerste liefde, weet je nog wie dat was? - Ja, dat was jij.
Alsof je nog maagd was op je 23ste. - Ik zei, eerste liefde. Niet eerste wip.
Prima, was ik de eerste vrouw op wie je verliefd werd?
Je was de eerste met wie ik een band voelde. Was ik niet jouw eerste liefde?
Nee, natuurlijk niet.
Ik dacht van wel.
Jesse, stop - Maakt niet uit.
Hoe oud ben je? - 41. En ik heb alleen van jou gehouden.
Je doet zo je best voor vanavond.
Ik wil van bil en heb een raket vol met pret.
Ik zit opgezadeld met een Amerikaanse tiener.
Niet te geloven, moeten we dat zo meteen allemaal gaan doen?
Het betekent veel voor Patrick.
Die zijn vast al aan het voorbereiden. Het wordt vast leuk.
Ik bedoel het hotel later. Ik weet niet of ik daar naartoe wil gaan.
Dat is prima. Bel me vanuit Londen.
Ze moesten alles uitzetten. Ze gingen opstijgen. Ik vroeg hem vanuit het vliegtuig te bellen.
Wat?
Wat is er? - Ik weet het niet.
Ik kan dit niet blijven doen. - Wat?
Iedere zomer, iedere Kerst.
Het zou niet zo erg zijn als ik...
als we hen naar een kostschool zouden sturen.
Als hun moeder en ik maar iets beter met elkaar konden opschieten.
Het lijkt alsof we hen naar vijandelijk gebied sturen.
Deze keer drong het echt tot me door. Hij gaat naar de eerste klas van het middelbaar.
Nog vier jaar en hij gaat op zichzelf wonen.
Dat is het goeie nieuws. We hebben nog vier jaar.
Dit is een cruciale tijd. Ik moet er zijn voor hem.
Het is nu of nooit.
Wat bedoel je?
Ik dacht dat hij wel bij ons zou komen wonen.
De tijd gaat zo snel. En nu is de middelbare school er al.
Meisjes, en wat volgt is dan de aanvraag voor de hoge school.
Je hebt gelijk. Misschien is het tijd. Vertel zijn moeder dit allemaal...
en vraag of hij bij ons kan wonen. - Dat gaat nooit gebeuren.
Ze zal me nooit iets geven waar ze niet wettelijk toe verplicht is.
Wil je die advocaat nog eens bellen? - Ik mag die vent niet. Hij is vreselijk.
Moet ik zijn moeder bellen? - Nee, alsjeblieft. Nooit weer.
Het kind weet niet eens hoe hij moet basketballen.
Wie kan dat nu iets schelen?
Hij leidt met zijn elleboog. Hij gooit als een meisje.
Dat is niet jouw schuld. - Een vader hoort je zoiets te leren.
Hij houdt niet van basketballen.
Het is een voorbeeld, een metafoor voor alles.
Hij wordt 14 en hoort bij zijn vader te zijn.
Jesse, ik verhuis niet naar Chicago.
Heb ik je dat gevraagd? Waar kwam dat vandaan? Ik denk gewoon hardop.
Dit is het enige wat ik mezelf beloofde om nooit te doen.
En ik kijk op en ik doe het. - Jij bent een geweldige vader.
Hij vindt de relatie met jou geweldig, is gek op de brieven die jij stuurt.
Hij leest de brieven niet eens. - Natuurlijk leest hij ze wel.
Ik weet, als ik deze jaren mis, dat ze nooit terugkomen.
Hier eindigt het. - Waar heb je het over?
Zo gaan de mensen uit elkaar.
Je bent net van een klif gesprongen.
Dit is de dag, dat jij als een tikkende bom bent...
die onze levens vernietigt. Ten eerste, er is geen tikkende bom.
Je hebt een tijdmechanisme nodig. - Er is een tijdmechanisme.
Nu tikt hij. En zo gebeurt het.
Je bent ongelukkig, geeft de andere de schuld. Je wordt bozer, alles is rot...
en je gaat elkaar. - Dit doe je om mij de mond te snoeren.
Helemaal niet. - Dat is wat je doet.
Ik ben verbaasd dat we nog zo lang bij elkaar zijn geweest.
We zitten een tijdje op een gelijklopend spoor...
de sporen hebben elkaar gekruist en ik ga naar het westen en jij naar het oosten.
Zo gebeurt het. Ik heb het gezien. Katrin en Alexandre...
Je maakt een grapje. - Nee.
Ik maak een grapje en toch ook weer niet.
Dit is het. - Hoelang nog tot de ruïnes?
Ze waren gesloten.
We hebben besloten dat we op de terugweg gaan als we naar het vliegveld gaan.
We gaan vroeg weg.
Wat is er met mijn appel gebeurd?
Die is op.
Geef mij de lijst. - Ik heb hem niet.
Hij zit in je portemonnee. Geef me je portemonnee.
Ik ben de generaal.
Kapitein Nina, jij haalt het toiletpapier.
De generaal.
Kapitein Ella, het toiletpapier ligt rechts achter in de winkel.
Soldaat, ruim op. Raak niets aan.
Nina naar de keuken.
Waar is mijn team?
Ella, pak jij die tomaten daar?
Deze? Ja.
De rode.
Deze? - Heel goed.
Peper.
Ik heb beiden gelezen. De eerste heet 'Op die tijd' en de tweede 'Op deze tijd'.
De eerste is 'Op deze tijd' en de tweede is 'Op die tijd'.
We hebben een grapje in onze familie dat dit ons samen bracht en dat ons appartement betaalt.
Het moet raar voor Celine zijn om zo te boek te staan.
Waarom? Ze is dat wel gewend. - Maar de tweede is sexy.
Als hij het vliegtuig mist en ze de ramen blinderen en ze dagenlang seks hebben...
of er geen morgen meer is. Doen jullie dat?
Jij doet dat, hè?
Hebben jullie dat derde boek gelezen? Het is beter dan de eerste twee.
Het duurde zeker langer om die te schrijven dan de eerste twee samen.
De derde heb ik niet gelezen. Mijn vrouw heeft hem mij gegeven, maar hij is te lang voor me.
Zelfs de titel is lang. Wat is de titel?
'Tijdelijke acteurs van een langlopend maar weinig geziene productie van een stuk 'fleeting'.
Dat bedoel ik dus.
Je bent de enige niet. Iedereen dacht dat het te lang was.
Het is een beter boek. Het is zo ambitieus.
Wat is er gebeurd?
Hij zegt dat hij alle boeken leuk vindt.
Dat is zo.
Ik vind het prachtig hier. Het is hier geweldig.
Die tomaten zijn geweldig. Ik kan hen ruiken. Ze ruiken heerlijk.
Patrick is erg trots op hen.
Het klinkt stom. Maar toen we Parijs verlieten, was ik nerveus om hier naar toe te gaan.
En nu we bijna weggaan wil ik dat niet.
Waarom was je nerveus? - Ja, waarom was dat?
Het zit hier zo vol met duizenden jaren van mythes en tragedies...
dat ik dacht dat er iets tragisch ging gebeuren.
Jij dacht dat de gemene stier jouw kinderen je kinderen zou opeten?
Precies.
De hele tijd dat ik hier ben, werk ik aan dat idee over een groep verschillende mensen...
met hersenafwijkingen.
Het boek gaat dus over een dag in hun leven vanuit al hun unieke oogpunten.
Die oudere dame heeft een ziekte waardoor je je voelt alsof...
je constant in een déjà vu verkeert.
Elke ervaring die ze beleeft voelt alsof ze die eerder meegemaakt heeft.
Ze kan hier met ons zitten praten en functioneert helemaal normaal.
En in haar hoofd denkt ze, 'heeft hij dat al niet eerder gezegd'?
Waren we hier gisteren niet en voerden we niet hetzelfde gesprek?
Net als een déjà vu? - Ja, maar dan de hele tijd.
Alles wat ze doet, een ontbijt, een krant, een film...
daar is ze van overtuigd dat ze dat al meegemaakt heeft.
Is dat een echte ziekte? - Ja, het heet 'hardnekkig'...
Het is echt, maar ik kan het niet uitspreken.
En dan zijn er die twee andere karakters met extreme gezichtsherkenning.
Er is één vent en die kan zijn vrouw die hij al 20 jaar kent niet herkennen.
Hij kijkt naar zichzelf in de spiegel...
en voelt zich niet verbonden met de man waar hij naar kijkt.
Het andere karakter is het tegenovergestelde. Een huisvrouw van middelbare leeftijd.
Met een absoluut nauwkeurig geheugen van elk gezicht die ze ooit gezien heeft.
Ze woont in de grote stad maar voor haar is het een klein stadje.
Er rijdt een taxi langs en ze denkt dat is de chauffeur...
die me drie kerstmissen geleden bij het winkelcentrum heeft afgezet.
Er loopt een oude dame op straat, en ze denkt...
die zat vorig jaar in de metro twee stoelen voor me.
Voor haar voelt ze zich intiem verbonden met iedereen die ze ontmoet.
Ik ben net als die eerste vent. Ik voel me meestal met niets verbonden.
Kijk dat kind eens. Hij heeft de beste zomer van ons allemaal.
Je had het dus over die drie karakters.
Niet alleen de drie karakters. Het is een hele groep mensen.
Ik werk nu aan een hoofdstuk over een jonge Griekse man in Macaless.
Ik? - Hij is naar jou vernoemd.
Hij zit vast in kring. Hij ziet alleen de vergankelijkheid van alles.
Hij kijkt uit over zee en denkt dat het vandaag droog wordt en dat het gaat miezeren.
Ik vind het wat aanmatigend klinken. - Nee, het wordt echt grappig.
Hij pakt een boek en vraagt zich meteen af, wie gaat dit als laatste lezen?
En dat is grappig? - Soms denk ik ook zoiets.
Hij raakt dus niet opgewonden van tieten, auto's, drank, niets?
Hij denkt alleen aan de dood. - Niet zozeer aan de dood.
Transformatie. Hij ziet te veel in de toekomst.
Dat idee van een roman vind ik leuk.
Maar voeg er een karakter van een oude man als ik aan toe...
die niet meer weet wat hij als ontbijt gegeten heeft.
Maar hij hoort nog steeds het liedje dat gespeeld werd...
toen Sheila Campbell topless danste op de jury bank danste toen hij 14 was.
Dat zou goed zijn. - Die mensen zijn verloren in de tijd.
Wat verbindt hen? Gaan ze seks hebben. Zoiets?
Ze zijn niet verloren in de tijd, maar het is het begrip.
Zo zit het. Ik denk eraan om de hele roman naar een film te schrijven.
Ieder karakter komt in contact met de film 'On the Waterfront'.
Heb jij 'On the Waterfront' gezien?
Met Brando? - Het eerste hoofdstuk van het boek...
begint bij een weekend op Times Square in 1954.
Die oude dame die constant in een déjà vu verkeert...
loopt in de middag scène maar ze denkt de hele tijd...
heb ik dit niet al gezien?
Een ander hoofdstuk is in 1979 in Parijs de film studie klas.
Dan hebben we een terugblik van München in 1993.
Dat is tijd. Hoezo is dat geen tijd?
Het is tijd maar meer een begrip.
Ik denk dat het te lang wordt.
Ik vind het leuk. - Luister niet naar hem. Hij maakt fietsen.
Stuur het naar mij in Galles. - Dat doe ik.
In Frankrijk vullen we de tomaten met tomaten en de pepers met pepers.
Wij gebruiken hetzelfde spul voor beiden om de manier hoe het reageert. De smaak.
Doe er niet te veel vulling in anders loopt het later over in de oven.
Dan wordt het smerig. - Je doet het prima, Celine.
Luister zeker niet naar Stefanos.
Hij heeft deze schotel nog nooit eerder gemaakt. Nog niet één schotel, trouwens.
Laat los.
Niet vechten met messen.
Niet met messen vechten.
We vechten niet, we onderhandelen.
Noem je dat onderhandelen?
Onderhandelen met messen. - Precies.
Het is een systeem van ons.
Je hebt een systeem gevonden dat werkt voor jullie.
Ik dacht dat het 'een relatie' heette. Maar systeem vind ik goed.
Dat is leuk.
En wat is jouw manier?
Dit is mijn manier.
We hadden dat systeem.
Niet te ver jongens.
Ik wil deze maaltijd niet afsluiten zonder iedereen te bedanken.
Jou in het bijzonder, Patrick, we wisten niet wat ons te wachten stond de afgelopen zes weken.
Er komt een brief van de universiteit...
met een uitnodiging om naar Peloponnesië te komen in Griekenland.
Naar het gasthuis van een grote schrijver.
Natuurlijk. Waarom niet?
Eerder vandaag op het vliegveld...
zegt Hank tegen me dat het de beste zomer van zijn leven is geweest.
Ik moet hetzelfde zeggen, dus bedankt Patrick.
En niet alleen wat je voor mij en mijn gezin gedaan hebt...
maar voor alles wat je teruggegeven hebt.
Dank je. Toen ik je voor het eerst op het vliegveld zag...
dacht ik, een man die zich zo kleedt kan geen man zijn die schrijft.
Maar nu ben ik je geheim te weten gekomen. We hebben hier veel grote schrijvers gehad...
maar nooit één met een partner die interessanter is dan hijzelf.
Ik heb het je gezegd.
Celine, het was geweldig jou en je dochters energie hier te hebben.
En ik ben zo blij dat je mijn lieve vriendin Natalia hebt kunnen ontmoeten.
Wiens man Elias als een broer voor me was.
Het spijt me van de kolonel.
Bedankt dat Anna en ik er deze zomer bij betrokken werden.
Hij zet me altijd aan het werk...
maar als ik Anna meeneem mag ik bij de volwassenen zitten.
Welkom bij de volwassenen.
Hoelang zijn jullie al samen? - Sinds de vorige zomer.
We hebben elkaar een jaar geleden ontmoet tijdens mijn laatste dagen hier bij opa.
Voordat ik terug naar Athene moest. - Ik ontmoette hem op een feestje.
Ik speelde Shakespeare in het theater.
Wie speelde je? - Perdita.
Ze was fantastisch. Weet je nog, Patrick, dat we daarheen gingen?
Als je danst, zou ik willen dat je nooit meer iets anders doet.
Zoals je dat net zei, was veel beter dan die vent het zei in dat toneelstuk.
Mensen praten nog steeds over die productie.
De afterparty was nog beter. Daar hebben we elkaar ontmoet.
Ik had een oude motor. - Leuk.
We reden de hele avond rond en toen moest ik haar naar het theater terugbrengen.
Om haar spullen te halen. Het was gedoemd. - Ik zal het nooit vergeten.
Het was buiten en er konden 12.000 mensen kijken.
En toen was het helemaal leeg.
En ze zat helemaal achteraan. Dus ik ging het toneel op en...
fluisterde iets. - De akoestiek is onvoorstelbaar.
Ik zag zijn mond bewegen en drie seconden later...
kon ik zijn stem in mijn oor horen. - Wat zei hij?
Dat is privé.
Een paar dagen later moest ze terug naar Parijs.
Hoe onderhield je het contact? - Via Skype. Bijna elke dag.
En we legden onze laptop bij ons kussen en vielen dan samen in slaap.
Dat is de nieuwe romance.
Als ik wakker werd was het scherm meestal bevroren.
En Anna's gezicht stond dan in grappige posities, zoals...
Mag ik iets vragen, alsjeblieft? Als jullie op Skype zijn...
doen jullie dan wel eens iets geks?
Wat ben jij vulgair. - Ik ben een amateur antropoloog...
die op een theoretisch niveau geïnteresseerd is in de virtuele wereld.
Nu ben je dus een antropoloog. - Bijvoorbeeld de seks van de nabije toekomst.
En ik verzin niets, maar dat is zoiets als iets in jouw genitaliën inpluggen.
En dan heb je virtuele gemeenschap met wie je maar wil.
Je kunt dan al je voorkeuren inprogrammeren.
Je kunt intypen wat je wil. Marilyn Monroe die in je oor fluistert.
Dat lijkt me wel leuk.
Waarom niet?
Onze ervaringen vinden meer en meer plaats in de virtuele wereld.
En jij bent een schrijver. Hoe zou jij je voelen als...
een computer een beter boek kan schrijven dan 'Oorlog en Vrede'.
Dat zal nooit gebeuren. - De vraag is wanneer gebeurt het.
Ik denk dat het voor mij net zo zal voelen als voor Kasparov.
Al die schaakspelers die zich niet meer konden meten met die grote computers.
Eerst dachten we dat een computer ons nooit zou kunnen verslaan.
Een machine houdt van het onvermijdelijke menselijk instinct.
En nu kunnen we ons niet meer meten.
Ik zag een dokter die een experiment bij een laboratoriumrat deed.
Hij was met draden verbonden en kon een knop indrukken en dan een orgasme krijgen.
De wetenschappers lachten om dat zielige kleine wezentje...
dat eten en water negeert en niets anders deed.
En uiteindelijk ging hij gewoon dood. Dat is denk ik de toekomst van het mensdom.
En sterven.
Dan kan zo zijn.
Iedere generatie gelooft dat ze getuige zijn van het einde van de wereld.
Voor mij voelt het dat ik het beleef. - Ik wil je iets vragen, Patrick.
Ik denk dat een hoop mensen zich zo voelen.
We zijn geobsedeerd door genot. Verslaafd aan porno.
Materialisten die de mensheid naar de technologie draagt.
Tegelijkertijd krijgen computers gevoelens.
Om te beginnen is mijn vraag, wat is zelfbewustzijn?
Het staat geschreven in de portalen van de tempel van Apollo in Delphi.
Er staat: 'gnothi saphton'. Dat betekent: 'ken uzelf'.
We zijn al voor 99 procent geautomatiseerd.
Niet onze persoonlijkheid of dat ding 'onszelf'.
Het is maar een fractie van wat de hersenen doen.
Het meeste is geautomatiseerde lichaamsfuncties.
Wat zaaien we dus eigenlijk?
Als dit zelfbewustzijn maar een klein deel is van wat het was
Waarom hoor ik er dan altijd zo veel over? - Het is net als mijn penis.
Hij is niet zo groot, het is een klein deel van mezelf.
Maar het heeft een hoop aandacht nodig. - Hij is een Jood.
Hoe hebben jullie elkaar ontmoet? - Weet je dat niet?
Dan moet je Jesse's boeken lezen.
Zeker als je wil weten hoe het is om seks met mij te hebben.
Lees dan maar. - Sorry, Stephanos.
Ik heb ze gelezen.
We leerden elkaar 18 jaar geleden kennen en werden wat verliefd.
En toen verloren we elkaar uit het oog. En tien jaar later kwamen we elkaar tegen.
We kwamen elkaar niet tegen.
Je schreef een boek geïnspireerd door onze ontmoeting...
ik las het en ben op zoek gegaan naar hem.
Dat is nogal romantisch. - Niet echt.
Hij vergeet te vertellen dat hij getrouwd was. - Details.
Dat deel was een ramp. - Geen ramp, het was onvermijdelijk.
En de eerste keer dat we seks zonder condoom hadden...
een tweeling. Sinds die tijd is alles veranderd.
Het spijt me dat ik dat moet zeggen. - De meisjes zijn zo prachtig.
Ze zijn schattig.
Het heeft positieve kanten.
Laat me je vertellen, Anna, hoe je een man vasthoudt.
Je moet ze laten winnen met al die kleine spelletjes die ze leuk vinden.
De eerste avond dat ik Jesse ontmoette speelde we pinball en natuurlijk won ik.
Onze hele relatie gebaseerd op een leugen?
Op het laatste moment liet ik de bal in het midden naar beneden gaan.
Dat geeft hem zelfvertrouwen. Als ik hem niet bij ieder spel laat winnen...
dan zouden we nooit seks hebben.
Sorry dat ik het zeg. Hij is een macho die in de kast zit.
Hij droomt dat hij een bimbo als vrouw heeft. - Dat is mijn grootste aspiratie.
Dus?
Jij bent dus een schrijver?
Ja, zeker. - Je schrijft dus boeken?
Ik heb er een paar geschreven.
Ik heb nog nooit een schrijver ontmoet.
Je bent vast hartstikke slim.
Ik kan zelfs mijn eigen naam niet schrijven als ik moe ben.
Welke boeken vind jij leuk?
Ik hou van verhalen met een betekenis.
Een heel mooi liefdesverhaal.
Ik heb ooit dat boek gelezen. Romeo en Julia.
Ken je het? - Het is eigenlijk een toneelstuk.
Ik dacht dat het een boek was gebaseerd op de film.
Nee, een toneelstuk. - Goed, het was een toneelstuk.
Ik heb niet alles gelezen, want soms moet ik het bijhouden en die bladen lezen...
om precies te weten wat er aan de hand is in het leven van al die mensen.
Dat is belangrijk. - Jij bent heel erg slim.
En ik durf te wedden dat je een hele grote penis hebt.
Waarom ben ik zo aangetrokken tot die vrouw?
En dat is de grappige kant hiervan.
De niet zo grappige kant van de macho die in de kast zit...
is dat na twee dagen dat we Henry af hadden gezet...
zegt hij tegen me, hoewel ik een aanbod had voor een geweldige baan...
zegt hij me dat ik alles weg moet gooien en naar Chicago moet verhuizen.
Zodat we om het weekend kunnen babysitten voor zijn ex-vrouw.
Hou op, jongens. Het moet moeilijk zijn om afscheid te nemen.
Het is zo'n geweldig kind.
Ja en ik mis nu mijn schaak partner al.
Als Stefanos en ik gaan scheiden krijg ik volledig toezicht.
Dat is wel goed voor een tijdje omdat ik en mijn 20-jarige vriendin...
het wel druk zullen hebben.
Ik hou van mannen. - En ik hou van jou.
Ik heb een verhaal dat mijn man geweldig vindt.
En dat gaat je alles vertellen over het mannelijke en vrouwelijke.
Klaar?
Mijn moeder was vroeger een verpleegster. Dus zij was er als mensen uit een coma kwamen.
Dat verhaal. - Luister, het is een interessant verhaal.
Dus zij vertelde hun...
'Hallo, mijn naam is Catherina. U komt net uit een coma.
U hebt een heel erg auto-ongeluk gehad.
Het komt allemaal goed met u.
U komt er boven op en dat soort dingen'.
Ze zei dat elke vrouw als eerste reactie hadden...
'hoe is het met mijn kinderen.
Hoe is het met mijn man? Is er nog iemand gewond?'
Iedere man zou, zonder uitzondering...
als ze dit te horen kregen. Het eerste wat ze deden...
Naar beneden naar hun pik kijken.
Je moet even zeker weten dat hij er nog is en dat hij nog werkt.
Je moet wel. - Je bent springlevend.
En uiteindelijk gaan ze ook wel vragen naar hun kinderen en zo.
Of over iemand anders die per ongeluk dood zou kunnen zijn.
Zegt dat niet alles? Penis eerst en dan de rest van de wereld.
Penis.
Maar als je het uitlegt in alleen geslachtskenmerken...
waarom verspilt elke vrouw tijd...
wordt kwaad en doet moeite om een man te veranderen?
Precies, het is allemaal biologie. Wat is het probleem?
En jullie zijn er zo goed in om dingen om te draaien.
Nee, het is alleen net alsof je boos bent op een kikker omdat ie groen is.
Precies. - Nu ik dit allemaal hoor, vraag ik me af...
of het idee dat een liefdesrelatie eeuwig duurt nog wel relevant voor ons is.
We weten dat we uiteindelijk gaan scheiden.
Zijn je ouders nog bij elkaar? - Absoluut niet.
En hoe zit het met jou? - Samen maar ze hadden gescheiden kunnen zijn.
Ja, dat had gekund.
Ik denk dat ze niet meer samen zouden zijn als ze meer geld hadden.
Jullie zijn zo praktisch. Ik ben geboren in de verkeerde generatie.
De moeder van mijn oma...
schreef een brief aan onze hele familie van 26 pagina's vanaf haar sterfbed.
En ze spendeerde drie pagina's aan het kostuum wat ze aan had in een toneelstuk...
en slechts een paragraaf over haar man. - Was ze ook een actrice?
Nee, ze was een...
Hoe heet dat?
Naaister.
En ze had al deze prachtige vrienden en over mijn overgrootvader...
noemde ze drie momenten.
Hij ging naar de oorlog we verhuisden vanwege zijn werk...
en hij stierf.
Haar grote advies was om je niet te veel in te laten met romantische liefde.
Vriendschappen en werk hebben haar het meest geluk gebracht.
Ik ben het er helemaal mee eens. Dat is wat ons verkloot.
Dit idee van een zielsverwant van iemand die zou komen...
om ons compleet te maken en te helpen naar de hemel te gaan.
Met Stefanos, zet ik de drempel erg laag.
Ik weet dat hij niet kan voldoen aan een van mijn behoeften.
Zeker niet - Dus hoe zit oma? Was zij je zielsverwant?
Klinkt aantrekkelijk, maar eigenlijk was je grootmoeder veel rationeler dan dat.
Ze zorgde voor zichzelf en vroeg mij om het zelfde te doen.
We hadden genoeg ruimte om elkaar tegemoet te komen.
Ja, dat klinkt ideaal. - Dat is het ook.
Maar het moet duidelijk zijn dat mijn vrouw hier vandaag niet is.
We waren nooit een persoon, altijd twee. Dat hadden we liever zo.
Dat is zo mooi.
Ik denk dat mijn man mij altijd probeert te koloniseren, snap je.
Koloniseer ik jou?
Ja, maar ik koloniseer jou ook, schat.
Maar aan het einde van de dag...
gaat het niet om de liefde voor één persoon maar de liefde voor het leven.
Dat is goed om te weten, Patrick, want het leven kan ik aan.
Ariadna, aan de andere kant we kennen de Griekse tragedie toch?
En daar bovenop is zij van het soort dat zorgt voor maniakken.
Jongens, als we dat hotel niet halen vanavond krijgen jullie dan restitutie?
Nee, we krijgen geen restitutie. - Probeer je er onderuit te komen?
Want jullie gaan. - Nee, het is zo een groot geschenk...
maar ik ben zo gestrest om alles in te pakken.
We hebben een deal, jongens.
Wij letten op de kinderen en jullie zullen het geweldig vinden.
Het is een fantastische wandeling naar het hotel en jullie zullen er geen spijt van krijgen.
En we zouden erg beledigd zijn als jullie niet gaan.
Dank jullie wel.
Jullie gaan. - Nou, als ik denk aan Julias...
wat ik het meest mis aan hem is zoals hij 's nachts naast mij kwam liggen.
Soms strekte zijn arm zich uit langs mijn borst.
En kon ik me niet meer bewegen. Ik hield zelfs mijn adem in.
Maar ik voelde me veilig. Compleet.
En ik mis de manier waarop hij floot als hij de straat doorliep.
En elke keer als ik iets doe denk ik aan wat hij ervan zou vinden.
Als het koud is vandaag, doe een sjaal om.
Maar de laatste tijd vergeet ik kleine dingen.
Het lijkt te vervagen en ik begin hem te vergeten.
En het is alsof...
ik hem weer verlies.
Dus soms dwing ik mijzelf...
om elk detail van zijn gezicht te herinneren.
De exacte kleur van zijn ogen zijn lippen, zijn tanden.
De textuur van zijn huid, zijn haar.
Dat was allemaal verdwenen tegen de tijd dat hij ging.
En soms, niet altijd, maar soms...
kan ik hem echt zien.
Alsof er een wolk weggaat en hij daar is. Ik kan hem bijna aanraken.
Maar dan, komt de echte wereld weer.
En hij verdwijnt weer.
Maar toen ik dat elke ochtend deed, als de zon niet te fel was buiten...
want de zon liet hem op een of andere manier verdwijnen.
En hij verschijnt en verdwijnt...
zoals een zonsopgang en een zonsondergang.
Wat dan ook, zo vluchtig.
Het is net als ons leven.
We verschijnen en we verdwijnen.
En we zijn zo belangrijk voor sommigen.
Maar we zijn gewoon, op doorreis.
Op de doorreis.
En uiteindelijk ziet hij zijn gezicht in de reflectie van het raam.
En hij beseft dat hij niet langer een 9-jarige jongen is. Hij is plotseling oud, hij heeft een baard.
En zijn ogen zijn waterig. - Deze lijkt triest.
Ik dacht dat je me het verhaal zou vertellen over die jongen en die denkbeeldige vriend.
Welke?
Als hij 50 is en de denkbeeldige vriend weer opduikt.
En hij wordt vermoord? - Die is grappig.
Weet je nog dat briefje dat je mij liet lezen dat je geschreven had toen je 20 was?
Aan jezelf op je veertigste? - Ja, ik herinner me de eerste zin.
Beste 40-jarige Jesse Ik hoop dat je niet gescheiden bent.
Dat stuk wist ik niet eens meer. Ik bedoelde alle andere dingen in die brief.
Je bent dezelfde man, ik bedoel we altijd denken dat we evolueren...
maar misschien kunnen we niet zo veel veranderen.
Ik denk dat ik het meest veranderd heb. - Hoe?
Toen ik jonger was wilde ik alleen maar de tijd versnellen.
Dan kan ik alleen wonen, vrij van mijn ouders...
en school en alles. Ik wilde gewoon wakker worden als volwassene.
En nu ik heb ik het gevoel heb dat het gebeurd is en wil ik alles vertragen.
Het is vreemd, ik heb altijd het gevoel waar ik ook ben in mijn leven...
dat het ofwel een herinnering is of een droom. - Dat heb jij altijd gedacht.
Ik ook, is dit echt mijn leven? Zoals het nu gebeurt?
Dat is het. - Ik weet het.
Elk jaar lijk ik net een beetje meer bescheiden en meer overweldigd...
over alles wat ik nooit ga weten of begrijpen.
Dat zeg ik steeds tegen je, je weet niets. - Ik weet het, maar ik word steeds beter.
Maar niet weten is niet zo slecht
Het punt is om te kijken, zoeken.
Je moet hongerig blijven toch? - Ja, maar was het maar wat makkelijker.
Wat bedoel je? - Om een bepaald niveau van passie te behouden.
Vroeger was het zo vanzelfsprekend.
Toen ik jonger was, waren ik en al mijn schrijf vrienden...
We voelden ons alsof we iets belangrijks aan het doen waren.
Alsof dit onze tijd was.
Maar jullie waren allemaal een stelletje arrogante lulletjes, toch?
Nee, nou misschien maar waar haalden we al die energie vandaan?
Al die creativiteit en de ambitie die deze mensen hadden.
Ik denk dat je een beetje misleid moet worden om gemotiveerd te blijven.
Jonge mannen vergelijken zichzelf de hele tijd.
Ze hebben al die wegwijzers waar ze zichzelf op beoordelen.
Jij deed dat ook altijd. - Wat doe ik?
Zoals Rambo toen je zeventien was.
Mozart las elke dag een boek voor het ontbijt. Wat doe ik dan?
Ja, maar vrouwen denken niet zo. - Denk je dat?
We hebben misschien veel minder om onszelf mee te vergelijken.
De meeste vrouwen bereiken niets in het leven.
De eerste keer dat je van ze hoort zijn ze in hun vijftiger jaren.
Omdat zo moeilijk was voor hen was om erkenning te krijgen voor die tijd.
Ze worstelden gedurende 30 jaar of ze voedden thuis de kinderen op...
voordat ze eindelijk konden doen wat ze wilden.
Eigenlijk is het best vreemd.
We hoeven ons niet ons hele leven te vergelijken met Martin Luther King...
Ghandi, Tolstoj. - Hoe zit het met Jeanne d'Arc?
Ze was een tiener en ze heeft Frankrijk gered.
Wie wil er Jeanne d'Arc zijn? Vergeet Frankrijk.
Ze kwam op de brandstapel en was een maagd.
Niets waar ik naar streef. Wat een geweldige prestatie.
Wat? - Nee, niets.
Wat? - Dit is zo raar.
Wat bedoel je? - Alleen dit, wij lopen en converseren.
Over iets anders dan plannen, eten, werken.
Hoe lang is het geleden dat wij zomaar rondliepen.
Hoor je wat ik hoor?
De zee? - Nee.
Geen kleine voeten.
Niets wordt omgestoten, niets om op te ruimen.
Er wordt geen onrecht gedaan.
Ja, dus wanneer was de laatste keer?
Toen we nergens moesten zijn?
Weet je nog het wandelen in de tuinen van Luxemburg?
Ik versloeg je met tafeltennis op die betonnen tafels.
Gefeliciteerd, je versloeg een vrouw die zwanger was van een tweeling.
Het is beter dan verliezen van een zwangere vrouw van een tweeling.
Weet je wat ik denk? Vanaf het moment...
dat we het huis van onze ouders verlaten...
tot we kinderen kregen. Alleen dan is je leven geheel van jezelf.
Ik denk dat als ik daar een decennium van gehad had, geweldig.
Net als een lange vloeiende dag, een week een jaar, was er niet veel verschil geweest.
Nee, ik hield het bij. Tussen de banen...
en vriendjes in en zo. En ik kan je elk detail vertellen...
van de afgelopen zeven jaar op basis van wat er gebeurde in het leven van een meisje.
Ja, juist, helemaal.
Kan jij dat ook?
Ik bedoel tijd is nu afgebakend. - Echt?
Nee, ik ben gewoon verbaasd dat jij dat ook weet.
Snelle test.
Augustus 2009.
Nee, kom op, het is een snelle test. Wat gebeurde er?
In augustus 2009 waren we op vakantie met je ouders.
Nina kreeg de waterpokken eerst en Ella volgde snel.
Ik ben zo onder de indruk - Dus krijg ik een gouden ster?
Misschien.
Mag ik je wat vragen? - Natuurlijk.
Als we elkaar voor het eerst zagen in de trein zou je mij dan aantrekkelijk vinden?
Natuurlijk. - Nee, maar nu echt zoals ik nu ben.
Zou je tegen me gaan praten? Zou je vragen met jou uit de trein te stappen?
Je stelt een theoretische vraag.
Hoe zou mijn levens situatie zijn?
Technisch gezien zou ik jou dan bedriegen.
Waarom kan je niet gewoon ja zeggen? - Dat deed ik, ik zei natuurlijk.
Ik wilde dat je iets romantisch zou zeggen en je verknalde het.
Als ik jou in een trein zou zien...
zou ik naar je kijken en zou ik zeggen...
hé schatje, je maakt me zo geil als boter.
Stop. Dat is walgelijk.
Nee, de waarheid is dat je gezakt bent.
En het feit is, dat je me niet in de trein zou zien.
Je zou me niet eens opmerken, een moeder van middelbare leeftijd met dikke kont.
Die haar haar verliest.
Ja, dat ben ik. - Je hebt me er ingeluisd.
Dat heb je gedaan. - Dat is waar.
Maar in de echte wereld, kale, op de dag dat het uitmaakte...
sprak ik je aan in de trein. Dat was het beste wat ik ooit gedaan heb.
Kijk naar de geiten.
Maar dat is niet eens een goede vraag.
De echte vraag zou zijn dat als ik je zou vragen uit de trein te stappen...
zou je dan met mij uitstappen?
Nee natuurlijk niet, er zitten mensen op mij te wachten.
En een 41-jarige geile bok...
wat eng, ik vind het nu eng.
Ik kan niet geloven dat ik 41 ben. - Ja, ik ook niet. Je bent zo oud geworden.
Nooit gedacht dat ik ooit zou slapen met iemand die ouder dan 40 is.
Eigenlijk ben jij de oudste man waar ik ooit mee geslapen heb.
Ja, dat is iets - Dat is waar.
Maar ik ben niet de oudste man die je ooit gepijpt hebt.
Wat? - Die conferentie in Warschau.
Welke conferentie? - Lech Walesa.
Lech Walesa, waar heb je het over? - Het was voordat we samen waren.
Je kunt het toegeven. Ik kan me de manier herinneren waarop je over hem praatte.
Hoe hij je hart opende. Je hebt hem zeker gepijpt.
Je bent echt gek, dat was Gorbatsjov.
Geografisch uitgedaagd voetbal geobsedeerde donut liefhebbende Amerikaan.
Sorry dat ik de Oostblok leiders door elkaar haal.
En ik heb hem niet gepijpt. Neem het terug.
En toen ging je naar een ander?
Weet je?
Ik wilde je dit later vertellen maar ik ben slecht met geheimen.
Heb je een hersentumor en ga je sterven?
Nee, niet zoiets.
Eigenlijk is het wel zoiets.
Mijn grootmoeder is gestorven. - Wanneer?
Mijn vader sms'te mij voordat we gingen eten.
Wat vervelend, waarom vertelde je het niet?
Iedereen verwachtte het wel. Ze was oud en had een goed leven.
Ze was 96.
Ze leefde niet lang meer nadat je opa overleed.
Nee, net een jaar, het grappige is deze vrouw was zo vroom als wat.
Zij was een verpleegster in de oorlog. Ze zorgde voor ons allemaal.
Ze heeft nog nooit iets naars over iemand gezegd.
Ik wou dat ik haar ontmoet had. - Het is wel goed.
Want aan het eind was ze niet in de stemming om nieuwe mensen te ontmoeten.
Om na een leven lang zo lief te zijn geweest...
toen opa stierf, werd ze een beetje nukkig.
Ze was in de rouw natuurlijk.
Mijn vader zei dat ze gewoon wachtte dat ze zou sterven.
Hoe lang waren ze getrouwd? - 74 Jaar.
Hoe is dat mogelijk?
Hoe oud zouden we zijn als we 74 jaar samen zijn?
Sinds wanneer beginnen we te tellen?
Ik denk vanaf de eerste keer dat we seks hadden.
Goed? - Ja, dus dat was 1994.
1994.
56 jaar Vanaf nu. - We zouden 98 zijn.
Zou jij nog 56 jaar met mij samen kunnen zijn? Ik wil het weten.
Want ik weet niet of ik het met jou vol zou kunnen houden.
Het is raar als je denkt aan alle veranderingen die zij meegemaakt hebben.
Toen ze elkaar ontmoetten hadden ze niet eens elektriciteit.
Hij bracht haar naar school op zijn paard.
Toen hij afstudeerde was hij eerste en zij tweede van de school.
Wat is dat? - Hij was beste van de klas en ze was tweede.
Ik wed dat ze expres wat antwoorden fout gaf zodat hij zich niet bedreigd zou voelen.
Nou, als ze wilde neuken was dat wel slim.
Natuurlijk net zoals je weet wel.
Ik belde mijn vader nadat ik de sms gehad had.
Om mijn medeleven te tonen maar ik denk dat ik het verknald heb.
Op een gegeven moment zei ik tegen hem, 'pa, je bent nu een wees.'
Dat was niet erg grappig. - Nee, dat is helemaal niet grappig.
Hij is de volgende, dan jij. - Dat weet ik.
Hij vertelde dat m'n grootouders een Verbindings Service wilde.
Ze wilden hun as samenvoegen en worden begraven als één.
Had jouw opa geen begrafenis? - Ze beloofden elkaars begrafenis niet te zien.
Ik vind het idee wel leuk dat je die van mij bijwoont.
Ik stel je me voor in een pak.
Gladgeschoren voor een keer, hand in hand met de meisjes. Dat lijkt me leuk.
Je zult langer leven dan ik. - We zullen zien.
Eén van ons zal het zien.
Ga je mee naar de dienst met mij?
Naar Texas? - Het zal niet in Parijs zijn.
Hoe graag wil je me daar hebben? - Ik wil wel, maar het is erg duur.
Met die vliegruizen... - Het zou eenvoudiger zijn om alleen te gaan.
Als ik er niet ben, dan is het makkelijker om je neven te neuken.
Ja, dat is waar. - Is dat niet de gewoonte waar je verdaan komt?
Je hebt de vraag niet beantwoord. - Welke vraag?
Hou je het dan nog wel 56 jaar met me vol?
Ik kijk er naar uit. - Je bent goed op weg.
De honing sap van je geslacht is als een dunne lijn.
Mijn harige Spaanse lover is terug. - Grieks, ik ben nu Grieks.
Kijk dit eens.
Deze plek doet me denken aan een film die ik zag toen ik een tiener was.
Het was een zwart-wit film uit de jaren '50.
Ik herinner me een stel die door de ruïnes van Pompeji wandelden.
Die naar lichamen keken die er al eeuwen lagen.
Ik herinner me de lichamen die samen lagen en elkaar vasthielden.
Ik weet niet waarom, soms heb ik dit beeld in mijn gedachten.
We slapen terwijl je me vasthoudt.
Levend begraven worden onder gesmolten as? Denk je daar aan?
Dat is niet grappig.
Ik weet het niet, het is niet zo erg je had lichamen die met kinderen sliepen.
Dat is leuk.
Ik was jong en ziekelijk.
Op die leeftijd romantiseer je doodgaan met de persoon waarvan je houdt.
Wil je met mij doodgaan? - Misschien als je...
Onze eerste nacht samen, toen een lange tijd geleden, maar nu, nee.
Ik wil graag leven. - Zeg gewoon iets romantisch.
Ik heb het verknald.
Als we samen 98 zijn mag je het nog eens vragen.
Maar eerder dan dat...
Sorry.
Dit is de kapel waar ik over vertelde. Byzantijns, zo'n 1000 jaar oud.
Kunnen we naar binnen? - Ja, ik denk het wel.
Moet je kijken.
Het is een altaar voor St. Odilia, de patroonheilige voor het gezichtsvermogen.
Mensen komen uit alle hoeken van de wereld voor hun toewijding aan de blinden.
Om te helpen hun zicht te herstellen. - Het zal vast werken.
En deze tekeningen, die doen me denken aan Japanse monniken. Die duurzaamheid.
Ze vinden het leuk om te schilderen met water op steen, op warme dagen...
is het al verdampt tegen de tijd dat ze klaar zijn.
De ogen zijn er uitgekrast betekent het dat ze blind zijn?
Nee, dat dacht ik ook maar ze mogen niet zomaar...
hij vertelde me dat de Turken dat deden tijdens de bezetting.
Ik zal nooit meer Turks eten.
Dat zal goed zijn voor de internationale gemeenschap.
Ik pijp geen Turkse pik meer.
Dat gaat een wereldwijde impact hebben. - Wat vreselijk...
ik was vergeten dat je christelijk bent, is het erg om pijp grapjes te maken in een kerk?
We mogen dit niet. We hebben wel eens erger gedaan.
De meiden vroegen me opnieuw hoe onze bruiloft was.
En? Wat heb je gezegd?
Ik zei dat het erg rustig was.
Het was zo rustig dat ik me niks kan herinneren.
Zeer sneller.
Ik weet niet waarom ze ons zo graag zien trouwen.
Het is belangrijk voor hen.
We zijn in een kerk. Wil je trouwen? - Nee.
Het zijn al die sprookjes die ze zo leuk vinden.
Weet je nog toen ze klein waren?
En aan het einde van elke tekenfilm zeiden ze, ze gaan trouwen.
Ook al was het Pinoccio met z'n vader of Donald Duck en zijn neefjes.
Dus als wij nog 56 jaar met elkaar doorbrengen...
wat zou je dan aan mij willen veranderen?
Dat is weer zo'n 'kan dit niet winnen' vraag.
Die beantwoord ik niet. - Wat bedoel je?
Is er niet één ding dat je zou willen veranderen aan mij?
Ben ik perfect. Eén ding.
Als ik een ding zou kunnen veranderen aan jou, zou ik willen dat je me niet verandert.
Je bent een ervaren manipulator, weet je dat? - Ik heb je wel door.
Ik weet hoe jij in elkaar steekt. - Zou je denken?
Ja, ik weet alles over je. Laten we hier door gaan.
Ik denk niet dat je dat doet, eigenlijk. - Nee?
Ik ken je beter dan iedereen op deze planeet.
Misschien zegt dat niet veel.
Dit is geweldig, ik voel me dicht bij je. Maar soms weet ik niet...
Het lijk net alsof je helium ademt en ik zuurstof.
Waarom zeg je dat? - Zie je?
Ik probeer ons te verbinden en je maakt een grapje.
Dat is precies wat ik bedoel.
Als we ooit echt elkaar willen leren kennen...
dan moeten we onszelf eerst leren kennen.
Herinner jij die vriend van mij, George uit New York?
Nee, dat was ervoor.
Hij was een vriend van mij. Toen hij ontdekte dat hij leukemie had...
en wellicht dood zou gaan, en eerlijk zei dat het eerste ding dat in hem op kwam was...
opluchting. - Opluchting? Van wat?
Voordat hij negen maanden te leven had, was hij altijd zo bezorgd om geld.
En nu dacht hij, geweldig.
Ik heb meer dan genoeg geld om negen maanden te leven, ik heb het gemaakt.
Toen kon hij eindelijk genieten van het leven. Zelfs van vastzitten in het verkeer.
Hij genoot van kijken naar mensen, staren naar hun gezichten, gewoon kleine dingen.
En wat gebeurde er toen? - Wat bedoel je?
Leeft hij nog? - Nee, hij stierf lang geleden.
Gisteravond droomde ik, dat ik een boek las, het was een verloren klassieker 'The Rover'.
Zoals rondzwerven. Het waren al deze jongeren.
Is dat een echt boek? - Nee, maar het was echt geweldig.
Het was fris, grappig, experimenteel, zat vol met energie.
Ik hou ervan dat je boeken leest in je dromen.
En ze zijn altijd goed. - Ik heb grote actie helden dromen.
Ik ben dan rond aan het vliegen als een super held, die door muren kan breken.
En op het einde heb ik een orgasme.
Ik hoop dat je dromen zullen uitkomen.
Het is er nog.
Weg.
Ik heb uw creditcard nodig. - Ik denk dat de kamer al betaald is.
Ja, dat klopt. De creditcard is voor...
voor onvoorziene omstandigheden. - Natuurlijk.
Ik ben zo'n fan van uw boeken.
Mijn man gaf me uw boek op onze eerste afspraakje.
En toen uw tweede boek uitkwam lazen we het hardop samen uit.
Wilt u het alstublieft signeren? - Natuurlijk.
Ik hou van het kunstwerk op deze Griekse edities.
Het is echt leuk, wat wilt u?
Schrijf maar voor Sophia en Pavlos.
Hoe is de Griekse vertaling?
Maar ik weet niet of dat juist is. - Omdat je het nooit in het Engels hebt gelezen.
Dat is geweldig.
Wilt u ze ook ondertekenen? - Ik?
U bent de echte moeder, toch?
Madeleine, niet echt, mensen gaan ervan uit dat ik het ben.
Maar ik ben het helemaal niet, hij heeft een grote fantasie.
Wilt u het toch ondertekenen? Het zou zo veel voor mijn man betekenen.
Ik kan een boek niet ondertekenen, die ik niet heb geschreven.
Ze doet het graag. - Dank u.
Ik doe het graag.
Bedankt.
Geweldig, dank je wel.
Kijk dit eens. - Dit is leuk.
Airconditioning, ik hou ervan.
Mooie badkuip.
Kijk eens.
Stefanos en Ariadne hebben een fles wijn voor ons.
En een paren massage.
Ze zijn zo aardig. We moeten hun een cadeau geven voordat we vertrekken.
We moeten niet vergeten iets voor de kinderen te kopen.
Ja, zeker weten.
Ik mis de meiden. - Ik niet.
Wat een mooi uitzicht.
Het enige uitzicht waar ik geïnteresseerd in ben...
Wat? - is precies hier.
Wat?
Wat grappig, het is me nooit opgevallen tot vandaag, al het rode van je baard is verdwenen.
Vroeger was het één van de dingen die me gek maakte.
Je gaat me toch niet vertellen dat je liefde afhankelijk is van pigment?
Nee, maar weet je...
ik zie dat rood in de wimpers van onze meisjes.
Ik kijk naar hen, en het doet me denken aan onze eerste ontmoeting.
Jij bent wat ik zoek.
Na...
dit weekend.
Zonder Nina en Ella die rondspringen het huis?
Precies. Ik heb je in jaren niet meer horen denken.
Denken?
Leuk om wakker te worden met dat geluid.
Met je ogen open en dicht.
Toen je zei dat je me niet kon horen denken, dacht ik echt dat je het kon.
Maar het zijn gewoon mijn oogleden. Wat dom en romantisch van mij.
Dat is mijn favoriete ding.
Ik mis het denken ook. Hoe meer ik denk in de ochtend...
hoe meer ik verlang naar seks.
Ik ben er nu op zoek naar.
Laten stoppen met praten zodat we kunnen neuken.
Hij mocht mij bellen in geval van nood. Ik hoop dat de meiden het goed maken.
Het is Henry. Lieverd is alles in orde?
Ben je in Londen?
Ben je er al?
Nee, we hebben het gevonden.
We mailen het morgen, maak je geen zorgen.
Ja, ze missen jou ook. Ik geef ze een kus van jou.
Ik zal het hun vertellen.
Succes met je moeder. Ik hou ook van jou.
Hij is in orde. Hij zegt dat hij je belt als hij in Chicago is geland.
Waarom kan ik niet met hem praten? Het is tweede keer al dat hij dat doet.
Je kon de telefoon toch geven? Je wist dat ik wilde praten.
Hij had geen tijd, ze gingen net aan boord. - Wat was hij vergeten? Wat was het?
Z'n wetenschappelijk project, we mailen het morgen.
Dan is het in orde. - Had dat niet gezegd over z'n moeder.
Wat zei ik dan? - Succes met je moeder.
Ik bedoelde er niks mee.
Het is niet goed, hij denkt er dan weer aan. Ik zou willen dat je dat niet deed.
Alsof hij het zou vergeten?
Dat is typisch Amerikaans, wegvegen onder het tapijt en doen alsof het niet gebeurd is.
Waarom in z'n hoofd zetten? Wat als hij er nu niet aan wil denken.
Het betekent niks. - Het betekent wel iets.
Ik maakte zelfs een grapje die andere dag.
Dat zijn moeder en ik het moeten uitvechten in een modder worstel wedstrijd.
Modder worstelen? zei je dat? - Hij vond het geweldig.
Hij heeft meer gevoel voor humor dan jij.
Als je slechte dingen over z'n moeder zegt, is wat hij hoort, slechte dingen over zichzelf.
Ik zei niks ergs over z'n moeder, ik maakte een grapje.
Net zo goed over mij als over haar. - Ik weet het.
Waarom het überhaupt ophalen?
Ik denk dat hij oud genoeg is.
Hij weet hoe erg het is tussen zijn moeder en ik.
Zijn moeder en ik. - Ik deed niets. Het komt van haar naar mij toe.
Ze haat me, ja, Ik neukte haar echtgenoot lang geleden.
Of moet ik zeggen dat hij mij neukte? - Ja, natuurlijk.
Ik maakte een grapje over dat ik en z'n moeder elkaar niet zo liggen.
Dat is niet het probleem, het zal hem niet traumatiseren.
Dat is al gebeurd, toch?
En nu wil je de schuld op mij schuiven. - Nee.
Integendeel, als je er een grap over maakt...
kan je er misschien beter mee leven, dat is wat ik denk.
Je hebt gelijk, zoals altijd. Laten we het er niet over hebben.
Het is niemands schuld als zijn moeder een dronken en misbruikte gestoorde is.
Zeg dat nou niet.
Het maakt me ziek dat hij bij haar moet zijn, maar rechters nemen aan...
dat vrouwen een moederinstinct hebben.
Ze heeft het moederinstinct van Medea.
Madea?
Ja, het is een Griekse mythe. - Eigenlijk een toneelstuk van Euripides.
Een vrouw die haar kinderen dood om haar ex-man te straffen.
Dat is wat ze eigenlijk doet ze doet hem pijn, om jou te treffen.
Nee, ze maakt van mijn leven een hel door hem.
Dat is wat ze doet, maar soms zeg je dingen die te ver gaan.
Geef mij niet de schuld voor alles wat er mis is met die oude vete met je vrouw.
Ex-Vrouw. Al een lange tijd.
Als je het toen beter had opgelost dan zou ze ons nu niet zo haten.
Ik heb het verknald. Leuk dat herschrijven van je.
Alles wat niet goed loopt in ons leven wordt in mijn schoenen geschoven.
Nu kom je met die onzin over Henry?
Wat voor onzin? Waar heb je het over?
Ik zal het je uitleggen, verhuizen naar Chicago het opgeven van m'n leven.
Nu je gezegd heb dat Henry je nodig heeft.
Hoe denk je dat ik me nu voel? Ik voel me rot.
Hoe kan ik die baan nu nemen? Vertel het me?
Ik voel me schuldig. Nee.
Dat is een keuze die je maakt. Als je het zo bekijkt.
Het ligt in de aard van de vrouw om de verzorger te zijn.
De wat? - De verzorger.
Ik kan dat woord niet eens uitspreken. Ik voel me van nature rot over van alles.
En dan die blik, alsof het mijn schuld is. - Welke blik?
De 'ik vergat het in z'n tas te doen dat wetenschappelijk project' blik.
Ik weet dat je mij de schuld geeft. - Ik heb helemaal niks gezegd.
Nee, je hebt niks gezegd. Dat hoefde ook niet.
Het is altijd mijn schuld. - Ja, natuurlijk.
Ik las op de koelkast op het werk...
die magneet woorden waar mensen zinnen mee maken.
Iemand had neergezet 'vrouwen onderzoeken eeuwig...
in de grote tuin van de opoffering'.
Dat is zeker een teken van God.
Ja, die zin is zo verdomd waar en het is al zo gedurende 10.000 jaar.
Maar dat is genoeg. Ik wil niet één van die vrouwen zijn.
Zoals het huwelijk belangrijk is voor homo's...
anticonceptie voor de vrouwenrechten, dat is hetzelfde als het opgeven van mijn hoop.
Met die miljoenen vrouwen die hun hoop moesten opgeven. Ik doe dat niet.
Dit is groter dan ik. Dit betekent meer dan ik.
Het Nobelcomité is aan het noteren.
Ik zal Zweden informeren.
Het moet een fulltimebaan zijn het uitvoeren van vrouwelijke onderdrukking.
Je hebt zo veel geleden toen je opgroeide in de middenklasse van Parijs.
De lijdensweg in de loopgraven van de Sorbonne in het post-feministische tijdperk.
Ik kan me het niet voorstellen. - Je bent een klootzak.
Wanneer verhuizen we naar Chicago?
Ik wil ervoor zorgen dat we een mooi huis kunnen vinden.
Zodat ik de gordijnen kan naaien en bijpassende bed spreien kiezen.
Zo wil je dus deze avond doorbrengen?
Nee, jij bent degene die er niet over wil ophouden.
Maar als je er over wilt praten. Ik bedoel er serieus over praten...
dan heb ik liever een niet emotionele maar rationele conversatie.
Denk je dat we zoiets kunnen? Zou dat mogelijk zijn?
Daar gaan we dan, niet emotioneel en rationeel.
Jij doet altijd of jij de enige rationele bent.
En ik ben de irrationele, hysterische door hormonen idioot ben.
Omdat ik emoties heb, ja. Jij zit daar en praat uit jouw perspectief.
Wat betekent dat alles wat jij zegt op niveau en waar is.
Ik doe niet altijd alles. - De wereld is gek geworden...
door irrationele mannen die onzin besluiten.
Politici voeren oorlogen zonder reden.
Zakelijke kopstukken besluiten het milieu te verkrachten.
Cheney, Rumsfeld, hele rationele mannen.
Cheney, Rumsfeld, oké. - Als ik een oplossing wist.
Daar zit heel rationeel denken achter.
We zijn er uit, dus het is wij tegen de oplossing.
Oké, laten we het doen. Laat mij je dit vragen.
Denk jij dat het leven van Henri beter wordt door meer consistente aanwezigheid...
van jou en mij?
Daar gaan we weer. - Jij wilt niet stoppen dus we praten er over.
Laat mij jou alleen één vraag stellen.
Denk jij dat het leven van Henri beter wordt...
door meer consistente aanwezigheid van jou en mij?
Ja, ik denk dat het beter is als hij bij ons leeft.
En ik denk dat zijn moeder een vuile alcoholist, een haatdragende kut is...
die de tijd dat wij in Parijs waren en ik aan het bevallen was...
en bijna stierf, aangreep om Henri New York uit te smokkelen.
Laat haar de kolere krijgen. - Oké, dat ben ik met je eens.
Helaas kunnen wij hem niet uit Amerika halen.
Maar we kunnen wel, als we willen, naar hem toe gaan.
Ik weet dat het een hele grote verhuizing is.
Maar wat denk je, is er enige kans dat je gelukkig wordt in de VS?
Of is dat gewoon niet mogelijk?
Ik bedoel, je kunt een vergelijkbare baan vinden daar.
Een vergelijkbare baan? Maak je een grapje?
Waarom ben ik altijd degene die compromissen moet maken?
Doe niet zo dramatisch.
Verhuizen naar Chicago is behoorlijk dramatisch voor mij.
Ik zeg niet dat we gaan verhuizen. Ik wil er gewoon over praten.
Kan je voor twee seconden mijn vriend zijn zodat we kunnen praten?
Twee seconden dan.
Weet je nog die keer dat je 35 minuten te laat was om de meisjes van school te halen?
En je was helemaal gestrest omdat je wist dat ze in de speeltuin waren...
en zich af vroegen wat er met je gebeurd was? Zo voel ik me de hele tijd.
Ik heb het verkloot, hem achtergelaten en ik wil hem gewoon gaan halen.
Zo doe je altijd als je hem afgezet hebt.
Je bent verdrietig dus je begint te mokken.
Hij maakt het goed, het is een geweldige jongen.
Maar de waarheid is dat hij je niet meer nodig heeft zoals vroeger.
Je hebt de kans gemist om elke dag van zijn jeugd bij hem te zijn.
En jij kunt er verdrietig over zijn maar hij groeit op.
Je bent op andere manieren een geweldige vader. Je bent gescheiden zoals miljoenen anderen.
Was dat ideaal? Nee, maar...
als je over een maand nog steeds wil dat ik mijn baan op zeg...
en alles opgeef waar ik al die jaren voor gewerkt heb...
vraag het me dan gewoon, maar nu voel ik me net zoals andere keren.
Ik verhuis naar de VS als jouw zieke ex-vrouw ons gezamenlijke voogdij geeft.
Maar om het weekend loopt het uit op narigheid, Jesse.
Dat is minder dan 30 dagen per half jaar.
En ik denk niet dat het ons waard is om ons hele leven om te gooien...
voor zo'n tijdsperiode. - Ik weet dat je gelijk hebt.
Zie je wel, ik ben de rationele hier.
Het is gewoon zo'n klote positie. Hank heeft niets gedaan, maar...
hij is degene die de narigheid over zich heen krijgt.
We worden allemaal belast door het leven van onze ouders.
Als het niet om mij was zou je huwelijk wel ergens anders op gestrand zijn.
Of nog erger, hij zou worden opgevoed door twee waardeloze ouders.
Dat is waar.
Maar deze manier heb ik verknald.
Bedoel je dat je het verknald hebt doordat je in Parijs bij mij bent komen wonen?
Nee, dat is niet wat ik bedoelde.
Stop, dat is niet wat ik bedoelde. - Ik zei je toch om het niet te doen?
Ik ben twee jaar in New York komen wonen en heb alles opgegeven.
Maar ik moest naar huis om van de tweeling te bevallen.
Omdat het een gecompliceerde bevalling was. Ik wilde bij mijn moeder zijn en jij ook.
Dat is het enige wat ik van je gevraagd heb.
Dat ene ding, en nu ga jij mij dat voor altijd kwalijk nemen?
Hou er over op wil je?
Als jij niet terug wilt naar de States dan doen we dat niet, einde verhaal.
Ik probeer alleen maar een manier te vinden waarbij ik meer kan betekenen in zijn leven...
en uiteindelijk wil ik dat doen als een familie.
Als een familie of wat?
Wat betekent dat nou weer?
Ik voel me een passief-agressieve bedreiging in alles wat je zegt.
Doe dit of ik neem het je de rest van ons leven kwalijk.
Heb ik gelijk?
Ik voel iets. Weet je wat het probleem is?
Dat jij niet wilt dat ik een meer substantiële baan heb.
Op een bepaalde manier voel jij je bedreigd als ik iets bereik...
wat jouw status in onze relatie zou kunnen verminderen.
Mijn status in onze relatie?
Ik geef twee klassen les in een schooljaar...
op de Amerikaanse school.
Dat is echt een status.
Ik denk niet dat het toeval is dat jij je zo voelt...
op het zelfde moment dat ik een geweldige carrière kans heb.
Deze hele gedachtegang is onzin en dat weet je.
Ik wil jou iets vragen.
Als we de meiden niet zouden hebben en al onze narigheid...
zouden we dan nog samen zijn? - Wat?
Jij bent de burgemeester van de gekken stad.
Weet je dat? Dat ben jij echt. - Ik denk dat jij naar Chicago moet verhuizen.
Ik denk dat Henri jou nodig heeft en dat ik...
in Parijs moet blijven met de meiden en deze baan aan moet nemen.
Waarom doe je dit? Dat is een belachelijk idee.
Alsof ik jou en de meiden kwijt wil raken?
Waarom maak jij van alles een probleem? - Jesse, jij bent niet gelukkig met mij.
Je geeft mij de schuld dat ik jou van je zoon weghoud.
Dat is een volslagen irrationele reactie. Ik probeer gewoon mijn idee duidelijk te maken.
Luister Jesse, we zijn hier nu zes weken...
en het was geweldig.
Je hebt elke dag kunnen schrijven en het weer was geweldig.
Maar ik wilde niet naar Griekenland komen. - Dat weet ik.
Er kan elk moment een revolutie uit breken.
De mensen eten veel feta en olijfolie.
Ze doen allemaal alsof ze gelukkig zijn. Maar ze zeggen eigenlijk hoe kwaad ze zijn.
En dat brengt mij in de war en ik weet niet wat er gaat gebeuren.
Ik zal je zeggen wat er gaat gebeuren. Hetzelfde wat er altijd gebeurt.
Helemaal niets.
Ik heb absoluut geen tijd voor mezelf gehad.
Ik heb 10.000 e-mails die ik nog niet beantwoord heb.
Denk je dat ik dat niet heb? - Ik ben de hele dag bezig met eten maken.
En ik veeg de urine van jou en je zoon van de bril als jij praat met je medeschrijvers.
Je bent een genie.
Nee, jij bent een genie.
En het volgende moment als we Henri gedag zeggen...
stel jij voor dat ik mijn droom baan maar op moet geven...
omdat jij je rot voelt? - Oké, nu is het jouw droom baan.
Vanmiddag wist je nog niet eens of je die baan wel wilde...
maar nu is het jouw droom baan. Luister jij wel eens naar jezelf?
Ja, het is mijn droom baan. Omdat ik twijfel wil dat nog niet zeggen dat ik hem niet wil hebben.
Maar wat maakt jou dat uit?
Jij gaat elke dag een wandeling maken onder de olijvenbomen.
Socrates, u zou een gewaad aan moeten doen.
Dat is een uurtje. - Nee, tussen dat je gaat en weer terug bent...
zit twee uur, dat kan ik nooit doen. Jij kan heel goed voor jezelf zorgen.
Ik zorg voor mijzelf en voor de rest.
Als we ergens heengaan pak jij jouw tas en ik pak de rest voor iedereen.
Jij laat mij nooit de spullen van de meiden inpakken, nooit.
Dan zouden ze hier zonder schoenen zitten en met heel veel vies ondergoed.
Dat zeg jij.
Ik ben blij dat je de tijd hebt om het hele universum te overwegen.
En de bestaande problemen, want ik kan dat niet. Ik heb niet eens de tijd om na te denken.
Ik werk en ik pas op de baby.
Kan je even wachten, ik moet even de strijkers stemmen.
Het enige moment dat ik na kan denken is als ik op het kantoor ga poepen.
Ik begin gedachten te associëren met de lucht van poep.
Dat is een goede uitspraak.
Die gebruik ik nog eens in een boek.
Vast wel. En dat zal de beste regel in het boek zijn.
En trouwens, je mag mij of wat ik zeg nooit gebruiken...
in een van die klote boeken van je. En dat geldt ook voor de meiden.
Je had niet met een schrijver moeten gaan.
Je zat niet in het laatste boek en ook niet in het boek wat ik nu schrijf.
Ik schrijf over wat ik maar wil.
Zoals altijd draait ons leven om jou.
Val me niet aan met die huisvrouwen onzin. Dit is de vijftiger jaren niet.
Het spijt me dat ik jouw verhaal over verdrukking verknal.
Met de waarheid, maar ik ben degene die thuis met die onzin te maken heeft...
om dat jij tot half zeven werkt. - Zes uur.
Jij brengt de meiden naar school, en ik haal ze op, dat is de afspraak.
Wij leven in Parijs, in Frankrijk.
En daar herinner je mij elke dag aan.
Mijn hele leven draait om jou en dat weet je.
Dus het spijt me dat deze vakantie, en dat is het want ik zie jou...
dartelen in de zee en Griekse salades naar binnenwerken.
Maar het beeldt niet echt uit dat je lijdt onder een vorm van huiselijke slavernij.
Weet je wat ik zo leuk vind aan mannen? Ze geloven nog steeds in magie.
Kleine feeën om hun heen die hun sokken opruimen.
Kleine feeën die de vaatwasser uitruimen.
Kleine feeën die de kinderen insmeren met zonnebrandcrème.
Kleine feeën die de Griekse salade maken die jij als een varken op zit te vreten.
Luister naar mij wil je. Jij kan heel goed voor ons zorgen.
Echt waar.
Je zorgt voor de kinderen, voor de vrienden, jij zorgt voor de hele wereld.
Je bent net als voor je moeder werd maar dan nog beter.
Maar, en dat zeg ik je al jaren, je moet wat beter...
voor jezelf zorgen. - Doe niet zo arrogant.
Ik ben degene die elke dag om zes uur thuis is. Niet om half zeven.
Ik ben betrouwbaar, heb je ooit wel eens een babysitter ingehuurd?
Nee, wat is de naam van hun kinderarts?
Ondervraag me niet. Het is verdomd vervelend.
Ik ben elke avond thuis. Ik maak eten, ik stop ze in bad...
en ik lees verhaaltjes voor, soms ben jij er soms ben je bij een universiteits feest...
Of op een publiciteits toer.
Als je geïnspireerd bent blijf je schrijven?
Ik word soms ook geïnspireerd, weet je dat?
Wil jij schrijven? Oké, schrijf.
Nee, maar onthoud dat ik vroeger zong. Gitaar speelde en liedjes schreef.
Dat zou ik nog steeds willen doen. Maar dat gaat niet, ik heb er geen tijd voor.
Ten eerste is schrijven niet mijn hobby.
Ten tweede zou ik willen dat jij de tijd zou vinden.
Op een of andere manier lukt het je om tijd te vinden om acht uur per dag te klagen.
Ik bedoel, ik hou ervan zoals jij zingt.
Ik heb mijn hele leven verknald vanwege de manier waarop jij zingt.
Als jij maar één achtste van de energie gebruikte...
die jij verdoet aan een kreng zijn klagen en zorgen maken...
als je die energie zou steken in het spelen van toonladders...
dan zou je net zo zijn als Django Reinhardt.
Je vergeet je schoenen.
Denk je dat je aan het winnen bent?
Maar weinig mensen weten wat het is voor een actieve...
gepassioneerde vrouw om een kind te krijgen.
Sommige vrienden zeiden dat ik ze uit het raam zou gooien.
Maar de waarheid is dat ik ze nooit pijn heb willen doen maar...
ik heb er al 100 keer over gedacht om er voor mijzelf een eind aan te maken.
Ik was zo in de war omdat jij altijd weg was op een stomme boeken tour...
vanwege Henry's voogdij bende en ik wilde niet tot last te zijn.
Jouw vrouw had haar hoofd in een toaster gedaan. - Dat was een oven.
Speel niet met woorden, je weet wat ik bedoel Toaster, oven, allemaal hetzelfde.
Weet je hoeveel keer ik alleen was met die huilende meiden?
Met geen idee wat te doen? Weet je hoe schuldig een moeder zich dan voelt?
Denk jij dat je het alleenrecht hebt op dat gevoel?
Ik geloof niet dat je het begrijpt.
Weet je wat mijn geheime angst is met elke man?
Dat ze mij allemaal willen veranderen in een onderdanige huisvrouw.
Niemand kan dat ooit doen.
Ik beloof je dat het makkelijker is om je hoofd in een toaster te steken...
dan jou te veranderen in iets onderdanigs. - Ik ben niet hersteld sinds de geboorte.
Toen de meiden geboren waren wist ik niet wat ik moest doen.
Mensen verwachtten dat vrouwen zo'n instinct hebben...
die inslaat als een vrouwelijke baviaan.
Ik had geen idee wat ik moest doen.
Ik hou zo veel van hen en ik deed alles verkeerd.
Je was vaak weg en belde mij en vroeg me hoe m'n dag was.
Ik kon het niet eens zeggen omdat, ik me schaamde dat ik niks wist.
Ik denk wel dat je het goed heb gedaan. - Nee, dat heb ik niet.
Je hebt wel je best gedaan met te doen alsof.
Ik weet nog dat de enige manier om hen te laten slapen...
was die dubbele kinderwagen de trap af te slepen en uren lang met ze te lopen.
In het midden van de nacht helemaal van Pigalle en terug.
Ik ben bijna een keer overvallen, de enige reden waarom die man mij niet heeft aangevallen...
was omdat ik er zielig uitzag. Het voordeel van 35 zijn is dat je niet vaak wordt verkracht.
Ik las het, het is waar.
Een keer herinner ik me dat ik keek naar de tweeling op de trampoline.
En ze zagen er zo mooi uit ik was blij omdat zij blij waren.
En één van hen had een hoela-hoepel die ze gebruikte als een springtouw.
Maar toen wou die ander het en toen kregen ze er ruzie over.
En ineens zag ik het allemaal.
Al dat medelijden, jaloezie en egoïsme.
En ik herinner me dat ik dacht...
dit is de natuurlijke menselijke staat.
Altijd een beetje ontevreden, voortdurend ontevreden.
Ik bedoel...
kijk naar ons. Hier zijn we, we zijn in de Tuin der Lusten.
En we blijven maar ruzie maken.
Ik denk dat er geen natuurlijke menselijke staat is. De menselijke staat is meervoudig.
Als dat je ziet wanneer je de meiden ziet spelen.
Dan ben je depressief.
Misschien ben ik dat wel. - Als ze ruzie hebben, zie ik mooie energie...
vooruit gaan in 't leven, niemand die hen tegenhoudt of wegneemt wat ze willen.
Ik vind het leuk als ze ruzie hebben. Het geeft me hoop.
Dat komt omdat jij boosheid ziet als een positieve emotie.
Je kwets alleen jezelf, je werk, de kinderen, ik.
En jij wordt nooit boos? - Als dat zo is, zie ik dat niet als positief.
Weet je wat?
De manier hoe je schijft in je boeken, mensen komen naar me toe...
en denken dat ik seks heb met een wilde Henry Miller type.
Je vindt het leuk om seks te hebben op exact dezelfde manier, elke keer.
Wanneer je het hebt, heb je het. - Kusje, tietje.
Kutje.
Ik ben een man van eenvoudige genoegens.
Ja, erg simpel.
En ik wilde je dat laatst nog vertellen, jij bent geen Henry Miller.
Absoluut niet.
Deze kamer geeft me de kriebels. Ik verwacht meer zoals het echte Griekenland.
Deze plek is echt. - Wat doen we hier eigenlijk?
Het is gepland. We worden verondersteld om deze geweldige avond te hebben.
Er is geen ruimte voor spontaniteit.
Het is allemaal verdwenen uit ons leven. En dit is dom en het werkt niet.
Blijkbaar.
En ik vervloek Eleni en Stefano om dit te doen.
Een paren massage? Wat is dat? Dat lijkt me smerig.
We hoeven dit niet te doen.
Het is hier nog niet zo erg. Ik hou van hotelkamers.
Ik vind ze wel sexy. - Dat weet ik.
Mr Boekenreis.
Mr Raddisson Hilton.
Ik weet nog die keer dat je die lezing deed in Washington.
Toen je mobieltje ineens kapot was die nacht. Hoe handig.
Zweer op ons kinderen dat je die vrouw niet hebt geneukt van de boekenwinkel.
Emily. Zweer op mij dat je die Emily niet hebt geneukt.
Ik ben niet jaloers, ik ben geen jaloers type.
Maar ik wil het gewoon weten. Wees een man en vertel de waarheid.
Ik geef je al m'n hele leven, ik heb niks groters te geven.
Ik geef het aan niemand anders. Als je zoekt naar toestemming om mij te diskwalificeren...
die krijg je niet van mij.
Ik hou van jou.
En ik sta niet in tweestrijd. Maar als je dit wil...
een waslijst met alles over jou dat me kwaad maakt, die kan ik wel geven.
Ja, dat wil ik graag horen.
Laten we beginnen met nummer één.
Nummer één, je bent gestoord.
Succes met het vinden van iemand anders, die wel al...
die onzin zes maanden lang kan verdragen. Ik accepteer het hele pakket.
De gek en de briljante, goed? Ik weet dat je niet zal veranderen, dat hoeft ook niet.
Dat noemen ze accepteren wie jij bent.
Ik stelde een vraag, toen ik die dubbele kinderwagen de trap af tilde...
en bijna in m'n reet werd verkracht in Pigalle. Neukte je toen die Emily Brontë?
Ik weet niet eens over welke Emily en waar je het over hebt?
Die ene die de leuke E-mails schreef over Dostoevsky.
Oh Jesse, je hebt gelijk, de Grand Commander is de diepste passage...
van alle Russische literatuur.
Als je mij vraagt of ik ben toegewijd aan jou, en de meiden...
en het leven die we hebben opgebouwd. Dat is het antwoord doorslaand, ja.
Dus je hebt haar wel geneukt, heel erg bedankt.
Heb ik je ooit gevraagd toen je op bezoek ging...
naar je oude vriend toen zijn moeder overleed? Nee, wil je weten waarom?
Omdat ik weet hoe jij in elkaar steekt.
En ik garandeer dat je hem op z'n minst hebt gepijpt.
Maar ik weet ook dat je van mij houdt en dat je een gecompliceerd mens bent.
Ik wil geen saai leven lijden waar twee mensen elkaars eigendom zijn.
Waar twee mensen worden geïnstitutionaliseerd, in een doos die door anderen is gemaakt.
Want dat is een hoop verstikkende onzin.
Weet je wat er nu aan de hand is?
Het is simpel.
Ik denk niet meer dat ik van je hou.
Ik wil nu niet praten. - Ben je alleen? Wacht je op iemand?
Ja, ik ben alleen, en ben er blij mee. Ik ben kwaad.
Ik heb m'n kinderen pijn gedaan, m'n werk, en iedereen waar ik van hou.
Nou, dan is dit m'n kans.
Ik ben niet in de stemming. Ik kwam hier om alleen te zijn.
Ik observeerde je al vanuit het tegenoverliggende café.
Ik wil je het niet ongemakkelijk maken.
Maar je bent veruit de best uitziende vrouw hier. Heel erg bedankt.
Ik wil je graag wat drinken aanbieden, wat praten en elkaar leren kennen.
Ben je hier voor zaken?
Je hebt dus een vriend? - Niet meer.
Het spijt me dat te horen. Wil je erover praten?
Ik praat niet met vreemden. - Ik ben geen vreemde.
We hebben elkaar eerder ontmoet in de zomer van 94.
Je ziet mij voor iemand anders aan. - Nee
We zijn zelfs verliefd geweest. - Echt?
Ik herinner me vaag iemand die lief en romantisch was.
Die me liet me voelen dat ik niet meer alleen was.
Iemand die respecteerde wie ik was.
Dat ben ik.
Ik ben die man. - Dat denk ik niet.
Ik weet iets over jou wat jij niet weet.
Echt? Wat is dat dan? - Iets belangrijks.
Ik weet dat namelijk omdat ik deze avond al heb overleefd.
Hoe? - Laten we teruggaan in de tijd.
Ik heb een tijdmachine in m'n kamer.
Ik kom je redden, net zoals ik zei dat ik zou doen.
Mij redden van wat? - Jou redden van al die onzin van het leven.
Het is geen onzin.
Ik verzeker je, dat die kerel die je vaag herinnert en ontmoette in de trein...
dat ben ik.
Dat ben jij? Dan heb ik je niet herkend.
Je ziet er niet uit.
Wat kan ik zeggen? Het is hard daar buiten op z'n tijd.
Jij bent anderzijds zelfs mooier dat ik me kan herinneren.
Onzin.
Jesse, dit is geen spel, je doet leuk en je komt in m'n slipje...
en voordat ik het weet koop ik pindakaas in Chicago.
Je maakt het niet beter, door zo'n versier zin.
Ik versier je niet. Nee, je begrijpt me verkeerd.
Ik ben hier als een boodschapper.
Ik reisde helemaal uit de toekomst.
Ik was net bij je als 82-jarige vrouw.
Die mij een brief overhandigde die ik moest voorlezen.
Dus hier ben ik dan. - Ik leef nog als ik 80 ben?
Hoe zijn m'n Franse billen? - Mooi, heel erg mooi.
Het kan me niet schelen hoe ik eruitzie. - Laten we zeggen dat er meer is dan dat.
Oké, geweldig. - Zal ik het voorlezen?
Heb ik een keus?
Als het je niet interesseert wat je zei. - Nee, lees maar.
Beste Celine, Ik schrijf je van de andere kant van het bos.
Deze brief is het aansteken van een kaars.
Oké, Stop. Ik zou dit nooit schrijven. De andere kant van het bos? Welke bos?
Waar heb je het over? - Mag ik alsjeblieft doorgaan?
Ik stuur je deze jongeman.
Ja, jong.
En hij zal jou escorteren.
God weet dat hij veel problemen heeft. Z'n hele leven geworsteld heeft met verbinden...
en aanwezig te zijn, ook met degene van wie hij het meeste houdt.
En dat spijt hem zeer.
Maar jij bent zijn enige hoop.
Celine, mijn advies aan jou is als volgt.
Je beleeft de mooiste jaren van je leven.
Terugkijkend van waar ik nu ben...
zijn deze midden jaren slechts een beetje moeilijker...
dan toen je twaalf was, en Matthew en Vanessa...
de hele nacht dansten op de Bee Gees. 'How deep is your love'.
Celine, alles komt goed. Je meiden zullen opgroeien als voorbeelden...
en iconen van het feminisme. - Mooi gedaan.
Weet je wat ik net opmerk? Er staat een nabericht op de onderkant.
Zal ik dit maar overslaan, dit is best saai. - Ja, sla maar over.
Zeker weten? - Saaie boel.
Het is net als financiële tips.
Hier staat het. P.S., trouwens het beste...
trouwens, de beste seks van m'n leven gebeurde op één nacht...
in de zuidelijke Peloponnesus.
Mis het niet.
Mijn hele seksuele wezen ging naar een geheel nieuwe baanbrekende niveau.
Baanbrekend, geweldig.
Jesse kan je stoppen met dit spel? We zitten niet in één van je verhalen.
Heb je gehoord wat ik zei in die kamer? Heb je me gehoord?
Ik heb je gehoord.
Dat je niet meer van me houdt?
Ik dacht dat je het niet meende, maar doe je dat wel dan...
Laat maar, je bent net die kleine meisjes en al die anderen.
Je wilt leven in een sprookje, toch?
Ik probeer alleen maar om dingen beter te maken.
Ik vertel dat ik onvoorwaardelijk van je hou. Ik vertel dat je mooi bent.
Ik vertel dat je billen er mooi uitzien als je 80 bent.
Ik probeer je te laten lachen.
Ik heb genoeg moeten aanhoren. Als je denkt dat ik een hond ben die telkens terugkomt...
dan zit je fout. Als je echte liefde wil, dan is dit het.
Dit is het echte leven. Het is niet perfect, maar wel echt.
Als je dat niet kan zien dan ben je blind.
Ik geef het op.
Hoe zit het met die tijdmachine?
Wat bedoel je?
Hoe werkt het?
Het is ingewikkeld.
Moet ik naakt zijn om het te gebruiken?
Ja, het is een echt probleem.
Met kleren aan reis je niet makkelijk door de hele ruimtetijd continuüm.
Je bent echt slim.
Ruimtetijd? - Continuüm.
Continuüm?
Ik denk soms terug aan je brief.
Woon je in de Zuidelijke Peloponnesus?
Wij zijn in het zuiden van de Peloponnesus.
En denk je dat het vanavond zou kunnen zijn waar je het over had toen je 80 was?
Nou...
het was zeker een geweldige nacht die we zouden hebben.
Vertaald door Simply ReleaseS Toppers Wrottertje, Jolly, Suurtje en mr-dutch
Gesynchroniseerd en gecorrigeerd door: BralBal®