Her şeyini aldın mı?
Uçuş boyunca video mu oynarsın, yoksa bir kitabın kapağını açar mısın?
Herhalde okurum biraz.
Sana e-posta yollarsam, cevap yazmaktan çekinme, tamam mı?
Babana aklından geçenleri, olup bitenleri falan yazsan ölmezsin.
Tamam.
- İstersek haftada bir Skype'ta görüşebiliriz. - Olur.
- Fen dersin için yaptığın çizimleri yanına aldın mı? - Aldım galiba.
Pekala. Bu arada, çok iyi oldular. Gerçekten harika.
Sağ ol.
- Şey... Bilgisayarının şarjı dolu mu? - Evet.
Eve gidince ilk olarak ne yapacaksın?
Bilmem.
Bu sohbet çok hoşuma gidiyor, ama...
- Cevapların öyle... - Ne?
Piyano çalışmaya devam et, tamam mı? Çok iyisin.
Okulunda o kadar vakit ayırıyorlar...
Unutma, müzik hayatta çok işine yarayacak.
Şeyi de unutma... Şu susamlı şeylerden istiyorsun, değil mi?
- Çok iyiler. - Evet. - Tamam.
Buyurun. Teşekkürler. Pekala.
Ekim'de oraya gelirim herhalde.
İlk resitaline yetişmeye çalışacağım. Umarım bir de futbol maçı izlerim.
- Bu sene futbol oynamayabilirim. - Bu çok yanlış olur. İnan bana.
- O kadar da iyi değilim. - Hayır, çok iyisin.
Yaz kampını kaçırdım, takıma girme şansım çok az.
Koça durumu anlat. Baban Avrupa'da yaşıyor.
Oraya gitmek istedin falan filan.
Suçu bana at. "Annem babam beş para etmez, ama ben çok ciddiyim" de.
Ama ben ciddi değilim baba. O kadar da umurumda değil.
Şu anda karar vermek zorunda değilsin. Sadece bir düşün.
Takım sporları çok önemlidir.
İşte geldik.
- Bu havaalanını seviyorum, ya sen? - Müthiş.
- Hoş, değil mi? Anneni göreceğin için heyecanlı mısın? - Evet, arkadaşlarımı da.
Evet, doğru. Uçuş kartın, pasaportun... Tamam.
- Aktarma sorun olmaz, değil mi? - Evet. Daha önce de yapmıştım.
Evet, ama böyle karmaşık bir aktarma değildi. Unutma...
...uçak inince yerinde kalacaksın. Havayollarından biri gelip...
...seni kapıya götürecek, tamam mı? - Sorun değil.
Tamam. Pekala.
Evet. Sıra buna geldi galiba.
Hadi, gel buraya. Tanrım! Resital için gelmeye çalışacağım, tamam mı?
Zahmet etme bence.
- Neden öyle dedin? - Seni kırmak istemem...
...ama resitale gelmesen daha iyi olur. - Neden o?
- Başka bir hafta sonu gelmeni tercih ederim. - Çalışını izlemek istiyorum.
Annem senden öyle nefret ediyor ki, gelirsen çok gergin olur...
...beni de gerer.
- Siz buyurun. - Teşekkürler.
Zaten o zaman birlikte geçirecek pek vaktimiz olmaz.
Sen anneni merak etme, bir yolunu buluruz... Yeter ki sen endişelenme.
Seni ne kadar özlediğimi biliyorsun, değil mi?
- Neden hala benden bu kadar nefret ediyor dersin? - Bilmiyorum.
- Galiba Daniel'dan daha da çok nefret ediyor. - Haklısın.
Merak etme. Bir şeyler düşünürüm. Bunu halletmeliyiz.
- Peki, ben yardım edebilir miyim? - Bilmiyorum.
- Evet. Ama seni sevdiğimi biliyorsun, değil mi? - Evet.
- Tamam. Pekala. - Evet, biliyorum.
- Bu hayatımın en güzel yazı oldu! - Sahi mi? - Evet.
Evet, benim de öyle! Sana demiştim!
- Yunanistan harika olacak demiştim. - Oldu da.
- Tamam, pekala. Seni seviyorum. - Ben de seni seviyorum baba.
Çok iyi. Hadi, elimi sık. Pekala, git bakalım.
- Hoşça kal. - Tamam. Görüşürüz.
Evet, evet. Tamam.
GECEYARISINDAN ÖNCE
- Neler oluyor? - Oylamada reddedilmiş.
- Rüzgar türbinleri mi? - Altı ay o insanlarla uğraştım, hepsi istekliydi.
- Herkes kabul etmişti. Bölge için iyi olacaktı. - Ne olmuş peki?
Tepenin üzerinde onları görmek istemediklerine karar vermişler.
- O iş tamam sanıyordum. - Tamamdı!
- Öyleydi. Sinir bozucu olan da o ya! - Bunu yapabilirler mi?
Evet, elbette. Yaptılar bile. Oldu bitti.
- Üzüldüm. - Çok sinir bozucu. Artık dayanamıyorum.
Remy'nin teklif ettiği işi kabul edeceğim.
- Onunla çalışmak istemezsin. - Neden?
Hükümet için mi çalışacaksın?
Bence bu hükümet farklı. Kanunlara ihtiyacımız var.
Başka türlü bir şey olacağı yok.
Tek yolu bu değil. Bir sürü olumlu şey yaptınız.
Bir süredir bunu düşünüyordum. Böyle olması gerekiyor.
Tamam. O zaman sana o adamdan hoşlanmadığını hatırlatayım.
Onun için çalışırken sürekli ondan şikayet ediyordun.
Evet, evet. Hıyarın teki olabilir ama bir şeyler yapıyor hiç değilse.
- Artık böyle olacağım... - Pekala. - Cadaloz olacağım. Budur.
Pekala. O adama her baktığımda ondaki hırsı görüyorum. Yani...
Kusura bakma, ona güvenmiyorum. Üçüncü sektörden hükümete geçti,
- sırf herkese el etek öptürmek için. - O umurumda değil, tamam mı?
Sonradan çok üzülebilirsin. Politika, tavizler falan...
Her neyse. Kararımı verdim. İyi niyetle boşa kürek çekmekten bıktım.
Asistanına kalem atan adam o değil miydi?
İşi bir yıl önce kabul etmeliymişim. İş yükü yüzünden korkmuştum.
Ama şimdi iyi bir fırsat olduğunu düşünüyorum, hem de parası daha iyi.
- Kabul edeceğim. - Emin misin?
- Hiçbir şeyden emin değilim. - Pekala, pekala.
Ben gidersem kalanlara ne olacak?
Mesela Françoise... Bana güveniyorlar. Sen ne diyorsun?
- Kabul etsem mi, etmesem mi? - Hayır, hayır, benim bir fikrim yok.
Sadece Burgonya'daki rüzgar türbini meselesi yüzünden acele karar verme.
- Sırf o değil ki. Bütün yaz aklımdaydı. - Bunu biliyorum.
- Kabul etmeliyim. Edeceğim de! - Pekala o halde... Yap madem.
Yapacağım, tamam mı?
Keşke her şey daha basit olsaydı. Gitsem bir türlü, kalsam bir türlü.
- Hep bir bityeniği var. - Evet, boktan bir dünya. - Evet yavrum.
Tanrım. Nihayet tatil yapıyoruz ve kızlar ilk iki hafta hasta oluyor.
Veya hiç dert çıkarmayan oğul milyonlarca kilometre uzakta oturuyor.
Hayatının aşkı pisliğini temizlemiyor veya tıraş olmayı öğrenemiyor.
Kimmiş o? Buradaki Yüzbaşı Temizlik'ten söz etmiyorsun, değil mi?
Yüzbaşı Temizlik'miş! Yıllardır firari!
Hayatınızın bu noktasına ne bekliyordunuz küçük hanım?
Tanrım!
Şunlara baksana. Ne kadar şekerler! Yapışık ikizler gibiler.
Tanrım, fotoğraf çekmeliyim.
Ella elmasını bitirmiş mi?
- Çocuğunun ağzından yemek mi alacaksın? - Evet.
- Kahverengi olmuş bile. - Şurada bir yer var.
Ella, bu, babanın senden yiyecek çaldığının ispatıdır.
- Bulimya veya anoreksiya hastası olursan günah benden gitti. - Ulu Tanrım.
- Sakın anneni suçlama, tamam mı? - Ella, bu ailemizin elması. Sana...
...paylaşmanın önemini öğretiyorum. Seni seviyorum canım. - Çok tatlısın.
Kızlar bu tatili bizden çok farklı hatırlayacaklar.
Orası kesin. Annem gibi. O da çocukluğumu benden farklı hatırlıyor.
- Lütfen beni filme çekmeyi bırak. - Peki.
Anneni seviyorum ben. Ona çok acımasız davranıyorsun.
Çünkü boktan yılları kaçırdın. İyi döneme tanık oluyorsun.
"Boktan yıllar." Boktan dedin ya, aklıma bir şey geldi.
Sana küçük kedim Cleopatra'dan söz etmiş miydim?
Hayır. Söz etmiş olsam hatırlardın.
Ben küçük bir kızken Cleopatra adında bir kedim vardı.
Her bahar çitten atlar ve hamile kalırdı.
- Her seferinde iki yavrusu olurdu. - İki kedicik ha?
İki kedicik. Her seferinde, her sene iki kedi.
Acayip bir şeydi. Derken bir gün,
30 yaşlarında falandım, babamla öğle yemeği yiyorduk.
Küçük Cleopatra'dan söz edecek oldum...
"En zoru da o kedicikleri öldürmekti" demesin mi?
"Ne?" dedim. Sonradan anlaşıldı ki,
dinle bunu, bazen yedi tane birden yavruladığı olurmuş.
- Ama beşini alıp... - Olamaz.
- Biraz eterle birlikte naylon torbaya koyarmış. - Bu korkunç bir şey.
Bu... Annemle birlikte çocukluğumda bana söyledikleri yalanı unutmuş.
Hangilerini öldüreceğine nasıl karar veriyormuş?
Bunu ona sordum. "En pofuduğunu, en şekerini mi seçiyordun?"
Ağlamaya başladı. Zavallı babacığım.
Duracağız demiştin. Kızlar harabeleri görmek istiyorlardı.
- Evet. Evet, ama durmalı mıyız? - Ella çok istiyordu.
- Evet ama onları uyandırmalı mıyız? - Bilmiyorum ki.
Havaalanına dönerken gezsek olmaz mı?
- Bunu yapmayacağımızı biliyorsun. - Evet, herhalde. - Pekala.
Elveda harabeler! Zaten o kadar da ahım şahım değilsiniz.
Hepsi birbirine benziyor. Tanrım, berbat ebeveynleriz.
- Durmalıydık. - Sorun değil.
- Kültür bu. Hadi dönelim. - Onların karakterlerini geliştirmeliyiz.
Evet, tabii.
Onlara önemli bir ders veriyoruz, Uyursanız, dünyayı kaçırırsınız.
Kızlar on yıllık kola ve amfetamin bağımlılığının ardından tedaviye gidip...
"Uyumaktan çok korkardık çünkü babam bize hep 'Uyursanız, dünyayı...
..."kaçırırsınız' derdi" derlerse karışmam. Kabak senin başına patlar.
- Peki, tamam. Berbat ebeveynleriz. - Biliyorum.
Hank'le vedalaşmak çok koydu.
Üzgün müydü?
Hayır, hayır. Hayatının en güzel yazı olduğunu söyledi.
Bu harika bir şey!
Ben olsam onun için fazla endişelenmezdim.
Onunla epey konuştuk, hayattaki en büyük dertleri ne, biliyor musun?
Neymiş?
Sivilceler ve kızların onu nasıl gördüğü.
Armut dibine düşermiş.
Ne demek istiyorsun? Ben öyle değilim ki.
- Yapma! - Ne?
- Başka bir şey düşündüğün yok. - Ne?
- Kadınlar! Yani... - Ah.
Şikayetçi değilim. Benimle çok ilgileniyorsun.
Ama kızlara göz süzmekten de hiç vazgeçmiyorsun. Sanki ben...
- Kızlara göz süzmüyorum. - Evet, göz süzüyorsun.
Hayır! Gözlerimi kullanarak onlarla sevişiyorum.
İspanyol'u sevdim. Yunan mıydı yoksa?
Nereli olduğumu bilmem ama çok kıllıyım.
- Bence... Henry, anlarsın ya... - Ne?
- Şu Melina denen kız. - Bilmiyorum. Epey tutuldu ama...
- Şaka mı yapıyorsun? - Ne?
Neden hayatının en iyi yazı olduğunu söyledi dersin?
Benimle iyi vakit geçirdiği için olabilir mi?
- Hayır mı? Ne yani... Sence onlar... - Elbette.
- Sence öpüşmüşler midir? - Tabii ki öpüştüler! - Peki.
Söylemeyeceğime yemin etmiştim ama bana öpüştüklerini anlattı.
- Ne dedi? - Söylememem gerekiyor.
- Bu konuda konuşmayacağım. - Hadi ama.
Bana öpüşmekle ilgili endişeli olduğunu söyledi.
Bilirsin, dil kullansın mı kullanmasın mı...
Sana bunu mu sordu?
Evet. Ama çok şekerdi. Gergindi, kızarmıştı...
...küçükken yaptığı gibi yanağını çiğniyordu. Çok şirindi.
- Demek Melina ile ciddilermiş. - Evet.
- Şimdi ne olacak? - Bilmem. Facebook'ta arkadaştırlar.
Haberleşirler, en azından bir süre.
Ya sonunda bütün hayatlarını birlikte geçirirlerse?
- Amma sıkıcısın. Bazen bana... - Hayır, ben sadece...
- On iki yaşındaki kızlar gibisin. - Ben sadece...
İlk aşk bu. Seninkini hatırlıyor musun ki?
- Evet. Sendin. - Yapma. Sanki 23 yaşına kadar hiç sevişmemiştin de.
"İlk aşk" dedin, ilk cinsel deneyim değil.
Peki, tamam. İlk aşık olduğun kadın ben miyim yani?
- Evet. Aynen öyle. - Hiç sanmıyorum.
- Bağlandığım ilk kişi. Elbette. - Peki.
Ne yani, ben senin ilk aşkın değil miyim?
Tabii ki hayır.
- Öyle olduğumu sanıyordum. - Hayır!
- Kes şunu Jesse. Çok saçma. - Tamam, tamam. Önemli değil.
- Öyle mi? Kaç yaşındasın? Yapma. - 41. Ve sadece sana aşık oldum.
Sen çok... Önümüzdeki gece için hazırlık yapıyorsun, değil mi?
Tabii ki. Cüzdanımda prezervatif, cebimde de bir roket var.
Amerikalı bir ergene takıldım kaldım. İnanamıyorum.
- Bunu yapmak zorunda mıyız? - Ne? Hadi ama. Patrick bunu önemsiyor.
Ariadni ve Stefanos hazırlık yapmıştır. Çocuklar da çok eğlenecek.
- Hayır, hayır... - Biliyorsun, eğlenceli olacak.
Sonraki otel faslını kastetmiştim. Gitmek istediğimden emin değilim.
Merhaba tatlım.
Evet. Tamam, tamam.
Güzel. Tamam! Londra'dan ara. İyi uçuşlar. Hoşça kal.
Her şeyi kapatmalarını söylemişler.
Kalkmak üzerelerdi, uçaktan beni aramasını söylemiştim.
- Ama... Ama... - Uçması hoşuma gitmiyor.
Ne var?
Ben... Bilmiyorum. Ben...
- Böyle devam edemeyeceğim. - Neden?
Her yaz, her Noel vakti, sanki...
- Biliyorum. Her seferinde fena oluyorum. - Onu yatılı okula falan...
...göndermiş olsam, bu kadar kötü olmazdı.
Bilmiyorum. Keşke annesiyle biraz daha iyi anlaşsaydık.
Evet. Sanki onu düşman hattına yolluyormuşuz gibi.
Biliyorum. Bu sefer bana fena koydu. Yani bu...
Liseye başlıyor! Dört yıl sonra kendi ayakları üstünde duracak.
Belki de bu iyi haberdir. Dört sene sonra bu çile bitecek.
Hayır. Bu çok önemli bir dönem. Yanında olmalıymışım gibi geliyor.
Ya şimdi, ya hiç, anlıyor musun?
Hayır. Ne demek istiyorsun?
Eninde sonunda bizimle oturur diye düşünüyordum.
Bir gün gelir... Oysa zaman hızla akıyor ve işte buradayız!
Lise bu. Kızlar meselesi var...
Bir de bakmışsın ki üniversite başvuruları kapıya dayanmış.
Evet, haklısın. Belki vakti gelmiştir.
Bence vakti geldi. Annesine bunları söyle...
...ve gelip bizimle oturmasını iste. Bence oğlan buna bayılır.
- Bu... Bu... Bu asla olmaz. - Onu şu keman...
Annesi hukuken mecbur olmadan bana hiçbir şey vermez.
- Şu avukatı aramak ister misin? - O adamdan hoşlanmıyorum. Berbat.
- Ben arayayım mı? - Hayır. Lütfen. Bir daha olmaz.
- Beyzbol topu atmayı bile bilmiyor. - Kimin umurunda?
- Dirseğiyle yön veriyor. Kız gibi atıyor. - Bu senin suçun değil.
Hayır, benim suçum. Böyle şeyleri babandan öğrenirsin.
Pekala, beyzboldan hoşlanmıyor işte. Onu kim suçlayabilir?
- Bu sadece bir örnek. - Evet, tabii. - Her şey için bir metafor.
- 14 yaşına basıyor ve... - Evet. - Babasına ihtiyacı var.
Jesse, ben Şikago'ya taşınmam.
Senden bunu istedim mi ki? Bu da nereden çıktı?
Sadece yüksek sesle düşünüyordum. Bunu asla yapmayacağım diye...
...kendime söz verdim, tutuyorum.
Sen harika bir babasın. Oğlun ilişkinizden memnun...
...ona yazdığın mektuplara bayılıyor... - Mektuplarımı okumuyor bile.
Tabii ki okuyor. Sadece yazdıklarını senin istediğin gibi övmüyor.
Şunu biliyorum ki, bu yılları kaçırırsam bir daha geri gelmeyecekler.
- Aman Tanrım. - Ne oldu?
İşte böyle bitiyor.
- Sen neden söz ediyorsun? - İnsanlar böyle ayrılmaya başlıyorlar.
Tanrım. Sen... Az önce uçurumdan atladın.
Hayır. İşaret düşüyorum. Hayatımızı mahvedecek saatli bombayı ateşledin.
- İzle bak. - Bir kere saatli bomba ateşlenmez.
- Kurarsın, bir zamanlayıcısı vardır. - Tamam, her neyse. - O yüzden saatli.
Zamanlayıcısı var. Biliyor musun? Süre başladı. Tam şu anda.
- Aynen böyle olur. - Doğru.
Mutsuzsundur, öteki kişiyi suçlarsın, kırgınlık büyür...
...her şey yavaş yavaş yozlaşır ve ayrılırsınız. Hepsi bu.
- Beni susturmak için yapıyorsun. Bunu biliyorum. - Alakası yok.
- Aslında bu kadar sürmesine şaşıyorum. - Pekala. Dökül bakalım.
Bir süredir paralel gidiyorduk, ama yollar kesişti, ben batıya, sen doğuya.
İnan bana, bu işler böyle oluyor. Daha önce de gördüm, tamam mı?
- Cathrine Alexandre... - Şaka yapıyorsun, değil mi?
Hayır!
Hem şaka. Hem ciddi.
Tamam mı? Bu kadar.
- Harabelere daha çok var mı? - Ah, kapalıydı. Biz...
Havaalanına geri dönerken bakarız diye düşündük.
- Çok doğru. - Tamam mı?
- Erken çıkarız, tamam mı? - Evet, evet.
- Elmama ne oldu? - Elman...
Bitmişti o elma.
Değil mi?
- Listeyi ver. - Bende değil.
Cüzdanında.
- Cüzdanında. - Tamam.
Pekala, general benim!
- Seni kim general yaptı? - General benim, tamam mı?
- Asker, sen sakın bir şeye dokunma. - Baş üstüne.
Nina, mutfağa... Nina!
Nerede benim ekibim?
- Buradan mı? - Evet.
Kırmızı olan.
- Bu olur mu? - Evet, çok güzel.
Tamam. Biber.
Aslında ikisini de okudum. İlkinin adı "O Zaman",
ikincisinin adı "Bu Zaman".
- İlki "Bu Zaman", ikincisi "O Zaman". - Evet.
Aramızda şakalaşıyoruz, "Bu" bizi bir araya getirdi,
- "O" da evin parasını çıkardı diye. - Anladım.
Celine için biraz garip olmalı, bir kitapta ondan öyle bahsedilmesi falan...
Neden? Bence alıştı artık.
Ama ikinci kitap çok seksi.
Adam uçağı kaçırıyor, perdeleri kapatıp günlerce sevişiyorlar.
Sanki hiç sonu gelmeyecekmiş gibi. Bunu gerçekten yaptınız mı?
Yaptınız öyle mi?
Jesse'nin üçüncü kitabını okudun mu? İlk ikisinden daha iyi.
Yazması, ilk ikisinin toplamından daha uzun sürdü, orası kesin.
Hayır, üçüncüyü okumadım. Karım bana verdi,
ama benim için biraz fazla uzun. Başlığı bile uzun. Nasıldı?
"'Göz Açıp Kapayıncaya Kadar' Adlı Afişte Çok Kalan Ama Az İzlenen Oyunun
- Geçici Oyuncuları." -Demedim mi? - Bu konuda yalnız değilsin.
- Herkes fazla uzun buldu. - Ama daha iyi bir kitap. Daha ihtiraslı.
- Her neyse. - Ne dedi?
Şey dedi... Bütün kitapları sevmiş.
Sevmiş. Ha? Neyse.
Burayı seviyorum. Müthiş bir yer.
Domatesler şahane. Kokularını alabiliyorum.
Çok güzel kokuyorlar.
Evet, Patrick onlarla çok gurur duyuyor.
Aptalca gelecek biliyorum ama Paris'ten ayrılırken biraz gergindim.
- Neden? - Şimdi gitmek üzereyiz, ama hiç gitmek istemiyorum.
- Neden gergindin? - Evet, neden?
Bilmiyorum. Burası binlerce yıllık efsanelerle, trajedilerle yüklü.
Trajik bir şey olacak diye düşündüm.
- Minotor'un çocuklarını yiyeceğini düşündün herhalde. - Evet, aynen.
Burada olduğum sürece, beyni anormallikler gösteren...
...bir grup insanla ilgili bir fikir üzerinde çalıştım.
Kitap, hayatlarından bir günü her birinin kendi bakışından ele alacak.
Mesela yaşlı bir hanım var, sürekli déjà vu hissiyle yaşıyor.
Yaşadığı her deneyimi, sanki daha önce yaşamış gibi hissediyor.
Farz edelim burada bizimle duruyor, görünüşte makul konuşuyor...
...ama aklından şu geçiyor: "Bunu daha önce söylememiş miydi?
"Dün burada aynı konuşmaları yapmamış mıydık?"
- Déjà vu gibi yani. - Evet, ama sürekli.
Sorun da bu. Neyle karşılaşırsa karşılaşsın...
Kahvaltı, bir gazete, bir film...
- Daha önce bunu yaşadığından emin. - Böyle bir hastalık var mı?
Evet. Buna sürekli déjà vu...
Öyle bir şey var, ama telaffuz edemiyorum, tamam mı?
Sonra iki karakter daha var, yüz tanıma konusunda aşırı uçtalar.
Bir tanesi yirmi yıllık karısını tanımıyor.
Aynada kendine bakıyor ve baktığı kişiyle bir bağ kuramıyor.
Öteki karakterse tam tersi, orta yaşlı bir ev kadını.
Gördüğü bir yüzü bir daha asla unutmuyor.
Büyük bir şehirde yaşıyor, ama ona göre küçük bir köy adeta, çünkü...
...mesela bir taksi şoförü geçiyor, "Üç Noel önce beni falanca yere
"bırakan şofördü" diye hatırlıyor. Yoldan yaşlı bir kadın geçiyor...
...bizimki "Ah!" diyor, "Geçen yıl metroda iki koltuk öteme oturmuştu."
Yani karşılaştığı herkes ona tanıdık geliyor.
Ben ilk adam gibiyim. Genellikle hiçbir şey bana tanıdık gelmiyor.
Achilleas! Anna! Selam çocuklar.
Şu çocuğa bak. Hepimizden daha çok keyif yapıyor.
Merhaba.
Diyordun ki... Üç karakter var, değil mi?
Hayır, sadece üç kişi yok, bir grup insan var.
Şu anda bir bölüm yazıyorum. Achilleas adlı genç bir Yunanla ilgili.
- Ben mi? - Evet, adını senden alıyor.
Bu adam her an her şeyin geçiciliğinin idraki içinde.
Mesela denize bakıyor ve kuruyup fosille dolacağı günü düşünüyor.
Bilmem ki. Bana biraz iddialı geldi.
Hayır, hayır. İddialı olmayacak, inan bana.
Komik olacak. Gerçekten. Mesela eline bir kitap alıyor...
...ve derhal "Bunu okuyacak son kişi kim olacak?" diye düşünüyor.
Bu komik mi?
Bazen ben de böyle düşünüyorum.
Peki, öyleyse kadınlar, arabalar, içki, hiçbir şey onu heyecanlandırmıyor.
- Sadece ölümü düşünüyor. - Aslında tam da ölüm değil.
Daha ziyade dönüşüm. Yani çok uzak bir geleceği düşünüyor.
Peki.
Kitap için bu fikri beğendim. Ama benim gibi yaşlı bir karakter de olmalı...
...kahvaltıda ne yediğini hatırlamayan ama 14 yaşındayken...
...Sheila Campbell'in üstsüz vaziyette barda dans ettiği sırada...
...çalan müziği hatırlayan bir ahmak. - O da olur.
Zamanda böyle kaybolmuş insanlar var, tamam.
Aralarındaki bağlantı ne peki? Sevişecekler mi?
- Öyle bir şey gerekmez mi? - Zamanda kaybolmuş değiller.
Bu bir algılama meselesi. Ben...
Romanı bir film etrafında kurgulamayı düşünüyorum.
Tüm karakterler bir şekilde
"Rıhtımlar Üzerinde" filmiyle karşı karşıya kalıyorlar.
- O filmi görmüş müydün? - "Rıhtımlar Üzerinde" mi?
- Ha, Brando oynamıştı! - Evet.
Evet. Kitabın ilk bölümünde filmin sinemalardaki ilk hafta sonu var...
...Times Meydanı, 1954. Sürekli déjà vu yaşayan yaşlı kadın...
...gündüz gösterimine gidiyor. Ama sürekli şöyle düşünüyor:
"Bu filmi görmemiş miydim?"
Sonra başka bir bölüm, 1979'da Paris'te bir sinema dersinde geçiyor.
Sonra Münih'te bir Kazan retrospektifi var. Sene 1993.
Sürekli zaman var işte. Nasıl zaman değil yani?
Evet, zaman, ama... Daha ziyade algılama.
- Beğenmedin. - Bence fazla uzun olacak.
Ben beğendim. Sen ona kulak asma, o bisiklet yapan biri.
- Taslağı bana da gönder. - Gönderirim.
- Sen öteki taraftan git. - Manolis, dikkat et!
Fransa'da domatesleri domatesle, biberleri biberle doldururuz.
Sahi mi? Ama biz aynı içi ikisi için de kullanıyoruz.
Farklı reaksiyona girdikleri için de tatları farklı oluyor.
Celine, fazla doldurmamaya dikkat et, yoksa pişerken dökülür.
- Tamam. - Hiç güzel olmaz. - İyi yapıyorsun Celine.
Özellikle de Stefanos'a kulak asma,
hayatında yemek yapmışlığı yoktur.
Şimdi yani...
Bırak beni!
Kavga mı ediyorsunuz? Bıçakla hem de! Kesin artık!
- Kavga etmeyi bırakın. - Kavga etmiyoruz. Tartışıyoruz.
- Evet. - Siz buna tartışma mı diyorsunuz?
- Bıçaklı tartışma! - Aynen.
- Hiç fena değil. - Bizde sistem bu.
Size uygun bir sistem bulmuşsunuz.
Ben "ilişki" diye biliyordum. Ama "sistem" de iyiymiş.
- Bu hazır, değil mi? - Hazır.
- Sistem diyor. - Biz bu sisteme alışkınız.
Fazla açılmayın çocuklar!
Pekala, yemek bitmeden önce herkese teşekkür etmek istiyorum.
Özellikle de sana Patrick.
Geçtiğimiz altı haftaya başlarken neyle karşılaşacağımızı bilmiyorduk.
Üniversiteden bir mektup geldi, büyük bir yazarın...
...Mora Yarımadasının güneyindeki evine davet ediliyorduk.
Tabii, neden olmasın?
Bugün havalananında Hank bana dönüp...
...hayatının en güzel yazını geçirdiğini söyledi.
Benim için de aynı şey geçerli. Çok teşekkürler Patrick...
...sırf ailemle benim için yaptıkların değil, tüm desteğin için sağ ol.
- Patrick'e içelim! - Patrick'e.
Teşekkürler, teşekkürler. Seni havaalanında görünce...
...böyle giyinen biri edebiyatçı olamaz demiştim.
Ama şimdi sanırım sırrını öğrendim.
Son on yılda burada pek çok yazar ağırladık...
...ama hiçbirinin partneri kendisinden daha ilgi çekici değildi.
- Ben sana demiyor muyum? - Doğru.
Celine, seni ve cıvıl cıvıl kızlarını burada görmek çok güzeldi.
Sevgili dostum Natalia ile tanışabilmenize çok seviniyorum.
Eşi Elias benim kardeşim gibiydi.
- Kızlar adına çok özür dilerim. - Evet. Kirazları atmasaymışım keşke...
- Hayır, ben gerçekten... - Benim yüzümden oldu.
Dede, dede. Bu yaz Anna ile beni de aranıza kattığın için sağ ol.
Genelde beni işe koşar ama Anna ile gelince büyüklerin masasına alındım.
Büyüklerin masasına hoş geldin!
- Ne zamandır birliktesiniz? - Geçen yazdan beri.
Bir yıl önce burada, dedemin yanından Atina'ya dönmeme günler kala tanıştık.
Evet, oyunun kapanış partisinde. Theatre Russe'ta Shakespeare oynuyordum.
- Hangi roldeydin? - Kış Masalı'nda Perdita'yı oynuyordum.
- Muhteşemdi! Oyuna gittiğimizi hatırlıyor musun? - Teşekkür ederim.
Perdita! "Dans ettiğinde, sana denizden bir dalga diliyorum ki bir daha
- "bundan başka bir şey yapmayasın." - Bravo!
Oyundaki çocuktan çok daha iyi söyledi!
Herkes hala o temsili konuşuyor.
Evet ama... Kapanış partisi daha bile iyiydi. Orada tanıştık.
- Evet. Eski bir BSA motosikletim vardı. - Onlar iyidir.
Evet. Bütün gece dolaştık durduk.
Sonra eşyalarını almak için tiyatroya geri döndük.
- Şafak söküyordu. - Evet, hiç unutmayacağım.
Açık hava tiyatrosu. 12000 kişilik. Tamamen boşalmıştı.
Evet. Ta yukarıda, en arka sırada oturuyordu.
Sahneye çıktım ve...
- Ona fısıldadım. - Evet, orada müthiş bir akustik var.
Ağzının oynadığını görebiliyordum, üç saniye sonra da sesini işittim.
Ne dedi?
Bırak, zorlama.
- Pekala! - Sonra... Birkaç gün sonra Paris'e dönmesi gerekiyordu.
- Nasıl haberleştiniz? - Skype'la. Hem de her gün.
Evet, ayrıyken, bilgisayarı yastığa koyuyorduk, böylece...
...birlikte uyumuş oluyorduk. - Yeni romantizm böyle işte.
Uyandığımda ekran donmuş oluyordu.
Anna'nın yüzü de şöyle garip bir pozisyonda...
- Bir şey sorabilir miyim acaba? - Evet.
Skype'ta görüşürken arada çılgınlıklar yapıyor musunuz?
- Tanrım, ne kadar kabasın! - Hayır, kaba değilim.
Teorik olarak sanal alemle ilgilenen amatör bir antropolog olarak soruyorum.
Şimdi de antropolog oldun demek!
- Evet. Mesela yakın gelecekte seks... - Anlaşıldı...
Hiç uydurmuyorum, fişi takacaksınız,
af buyurun, cinsel organlarınıza bir şey bağlayacaksınız
ve istediğiniz kişiyle sanal ilişkiye gireceksiniz.
Keyfinize göre programlayabileceksiniz. Mesela...
...Marilyn Monroe'nun kulağınıza ne fısıldayacağını yazabileceksiniz.
- Bu hoşuma gidebilir. - Evet. - Evet!
Sağ ol. Teşekkürler. Şuraya, şuraya.
Neden olmasın? Sanal dünyada daha fazla şey yaşamaya başladık.
Sen yazarsın. Bilgisayarlar "Savaş ve Barış"tan daha iyi bir kitap yazarsa...
...ne hissedersin? - Öyle bir şey olmayacak.
Bence onun da zamanı gelecek.
Herhalde Kasparov'un, hani şu satranç oyuncularının...
...baş belası bilgisayarla rekabet edemedikleri zamanki gibi üzülürdüm.
- Big Blue. - Evet, evet! Unutmayın, önceleri kimse bir bilgisayardan...
...bunu beklemiyordu. Bir makine o müphem insan içgüdüsüne sahip değil.
Ama yine de rekabet edemiyoruz.
Bir belgesel izlemiştim. Fareyle bir deney yapıyorlar.
Fareyi bağlamışlar, bir kolu ittirince orgazm oluyor.
Bilim insanları, yemeden içmeden kesilip...
...başka her şeye ilgisini yitiren o zavallı yaratığa gülüyorlar.
Derken, fare ölüveriyor. İşte bence insanların geleceği bu.
Böyle ölecekler.
Olabilir, ama her kuşak dünyanın sonunu göreceğine inanır, oysa...
Ben bunu gerçekten yaşadığıma inanıyorum.
Pekala. Sana bir sorum var Patrick.
Bence birçok kişi böyle hissediyor. Biz zevk düşkünü...
...porno sersemi materyalistler, insanlığımızı teknolojiye teslim ederken...
...bilgisayarlar da gittikçe daha hassaslaşıyor, değil mi?
Sorum en başta benlik kavramı ile ilgili.
Delfi'deki Apollo tapınağının girişinde şu yazar:
"Gnothi seauton", yani "Kendini bil."
Evet, ama%99 otomatikleşmiş durumdayız zaten.
Kişiliğimiz veya benliğimiz olarak düşündüğümüz şey...
...beynin yaptığı işlerin küçük bir kısmı, öyle değil mi?
- Evet. - Çoğu otomatik beden işlevleri.
- Doğru. - Öyleyse, gerçekte gördüğümüz nedir?
- Benlik, senin bu kadar küçük bir yüzdense tatlım... - Evet.
Neden onunla ilgili bu kadar çok şey duyuyorum?
Tıpkı penisim gibi.
O kadar da büyük sayılmaz, vücudumun küçük bir parçası ama, çok ilgi istiyor.
- Onunki de öyle. - Öyle mi?
- Peki siz nasıl tanıştınız? - Bilmiyor musun?
- Ne? - Jesse'nin kitaplarını okumalısın.
Evet, hele benimle sevişmenin nasıl bir şey olduğunu merak ediyorsan,
- Hemen oku! - Hemen oku!
Affedersin ama Stefanos...
Hayır, hayır. İyi yazılmış bence.
18 yıl önce tanıştık. Aşık olduk, biraz.
Biraz. Sonra birbirimizin izini kaybettik.
On yıl sonra tekrar karşılaştık ve...
- Hayır, karşılaşmadık şekerim. - Karşılaşmadık mı?
- Hayır, sen bir kitap yazdın. Tanışmamızdan "esinlenerek." -Evet.
- Kitabı duyunca aramaya başladım. - Çok romantik.
- Gerçekten romantikti. - Pek sayılmaz.
- Evli olduğunu, çocuğu olduğunu söylemiyor tabii. - Ayrıntı, ayrıntı!
- O kısmı bir felaketti. - Felaket değildi, kaçınılmazdı.
Evet. Peki. Kondom kullanmadan ilk sevişmemizde de, ikizler oldu!
- Evet, tek şutla gol. Güm! - O zamandan beri hayatım kaydı.
- Kusura bakmayın ama... - Fena da olmamış. Kızlar çok güzel.
- Sağ ol. - Evet, çok şirinler.
Evet, iyi yanları da var. Bir erkeği nasıl elde tutabilirsin söyleyeyim Anna.
Tüm küçük oyunları kazanmalarına izin vereceksin.
Jesse ile tanıştığımız gece tilt oynadık...
...ve tabii ki ben kazanıyordum.
İlişkimizin temelinde bir yalan mı yatıyor? Öyle.
Ama son dakikada topun ortaya inmesine izin verdim.
- Bu onların güvenlerini artırıyor. - Hayır, hiçbir oyunda beni yenemez.
Her seferinde kazanmasına izin vermesem...
Asla sevişemezdik. Kusura bakma ama...
...gerçekten gizli bir maçodur. Bir süredir metres hayali kuruyor.
- En büyük arzum bu. Bir metres. - Hayali bu!
Şey...
Efendim?
Demek yazarsınız.
Evet. Doğru.
Yani kitap mı yazıyorsunuz?
Birkaç tane yazdım, evet.
Vay. Daha önce hiç bir yazarla tanışmamıştım.
- Sahi mi? - Çok zeki olmalısınız.
- Eh işte. - Ben bazen yorulduğumda kendi adımı bile yazamam.
Öyle mi? Ne tür kitaplardan hoşlanırsınız?
Şey, anlamlı hikayeleri severim.
- Mesela güzel bir aşk hikayesi. - Tabii, evet.
- Bir kitap okumuştum, "Romeo ve..." - "Juliet." Değil mi?
- Evet! - Evet, evet. - Bildiniz!
Çok iyidir, evet. Aslında bir oyun. Kitap değil, tiyatro oyunu.
Ben onu filmden sonra çıkan bir kitap sanmıştım.
- Hayır, bir oyun. - Peki, demek oyunmuş. Vay.
Aslında hepsini okumamıştım, çünkü ara sıra...
...milletin hayatında ne olup bittiğini öğrenmek için dergi de okumak lazım.
Evet, bu çok önemli.
Evet, siz çok, ama çok zekisiniz.
Eminim penisiniz de kocamandır.
- Bu kadın bana çok cazip görünmeye başladı. - Evet... Sakin ol!
Bu işin komik kısmı! Ama gizli maçolar o kadar da komik olmuyorlar.
Bugün Henry'yi bıraktıktan sonra bana şey demez mi...
Tam da ben müthiş bir iş teklifi almışken...
...her şeyi bırakıp Şikago'ya gitmemi istiyor.
- Hiç de öyle demedim. - Dedin. - Onu özlediğimi söyledim.
Sırf iki haftada bir eski karısının yerine çocuk bakalım diye. Çok komik!
Kesin şunu. Bugün Hank'le vedalaşmak çok zor olmuştur, değil mi?
- Evet, elbette. - Çok müthiş bir çocuk.
Evet. Satranç arkadaşımı şimdiden özledim bile.
- Stefanos'la ben ayrılınca... - Evet?
Velayet bende kalacak.
Bir süre sorun olmaz, çünkü yirmilik sevgilimle ben epey meşgul olacağız.
- Oha! Erkekleri seviyorum. - Ben de seni seviyorum.
Size kocamın bayıldığı bir hikaye anlatacağım.
Erkekle dişi hakkında bilinmesi gereken her şeyi özetliyor.
- Peki. - Hazır mısınız? - Evet.
Annem hemşireydi. Komadan çıkanların yanında oluyordu.
- Ha, şu hikaye. Evet. - Dinle! Dinle.
- Dinliyorum. - İlginç bir hikaye. - Dinliyorum.
Onlara şöyle diyordu: "Merhaba, benim adım Katerina.
"Komadan çıkıyorsunuz."
- Özür dilerim. - "Kötü bir araba kazası geçirdiniz.
- "İyileşeceksiniz. - Pardon. - Böyle şeyler söylüyordu işte.
Her kadının ilk tepkisi, ilk yaptığı şey
başkalarını sormak oluyormuş. "Çocuklarım nasıl? Kocam nasıl?
"Başka yaralı var mı?" Tüm erkekler ise, istisnasız...
...ilk olarak ne yapıyorlarmış dersiniz?
Çüklerine bakıyorlarmış.
Eh tabii, yerinde duruyor mu diye bakmak lazım, değil mi?
- Çalıştığından emin olmak lazım. - Tabii ya, illa ki!
- Canlı ve göreve hazır! - Evet, evet. Ancak neden sonra
- çocuklarını falan sormak... - Diğer ne varsa.
...ölen olup olmadığını sormak akıllarına geliyormuş.
Bence bu her şeyi anlatıyor! Penis bir yana, dünya bir yana.
Penis, penis, penis...
Her şey cinsiyet bağlamında açıklanabiliyorsa...
...neden sen veya herhangi bir kadın bir erkeğe kızarak...
...ya da onu değiştirmeye çalışarak vakit kaybediyorsunuz?
Çok doğru. Hepsi biyoloji yüzünden. Bunda sorun ne?
Her şeyi evirip çevirmekte öyle ustasın ki. Dahi valla.
Yeşil olduğu için bir kurbağaya kızmak gibi bir şey bu.
- Çok doğru. - Evet. Evet, çok doğru!
Bunları dinleyince, sonsuz aşk fikri bizim için hala geçerli mi,
merak ediyorum. Er geç ayrılacağımızı biliyoruz.
- Kesinlikle. - Ebeveynleriniz hala birlikte mi?
- Hayır. - Hayır. Peki seninkiler?
- Birlikteler. Ama ayrı da olabilirlerdi. - Evet, olabilirlerdi.
Bence daha fazla paraları olsa hala birlikte olmazlardı.
Tanrım, ne kadar pratiksiniz! Yanlış zamanda doğmuşum ben.
Büyükannemin annesi ölüm döşeğinden aileye yazdığı 26 sayfalık mektupta...
...üç sayfayı bir oyun için hazırladığı kostümlere ayırıp...
...eşinden bir paragrafta söz etmişti. - O da oyuncu muydu? - Hayır, o...
- Nasıl deniyor... - Terzi.
Terzi. Bir sürü harika arkadaşı vardı.
Büyük dedem hakkında üç şeyden söz ederdi:
Savaşa gitti, onun işi yüzünden taşındık ve o öldü.
Mektubunun sonunda, aşka fazla kapılmayın diye tavsiyede bulunmuştu.
Arkadaşları ve işi... Onu en mutlu eden şeyler bunlarmış.
Tamamıyla katılıyorum. Bizi mahveden de bu, değil mi?
Ruh eşi fikri, bizi tamamlayacak...
...ve kendimize bakma zorunluluğundan bizi kurtaracak biri.
Stefanos'la çıtayı fena halde alçak tuttum.
- Kızdım ama. - Para kazanmayacağını biliyorum. - Orası kesin!
Peki büyükannem? Ruh eşin miydi?
Kulağa cazip geliyor, ama aslında büyükannen çok akılcı biriydi.
Kendi kendine bakardı ve benden de aynı şeyi yapmamı isterdi.
- Ortada buluşurduk. - İdeal bir duruma benziyor.
Evet, gerçekten de öyle.
Ama eşimin bugün burada olmadığı ortada.
Biz hiçbir zaman bir kişi olmadık, hep ikiydik. Öyle tercih ettik.
Bu çok güzel. Bence kocam hep...
...beni sömürgeleştirmek istiyor. - Seni sömürgeleştiriyor muyum?
Evet, ama ben de seni sömürgeleştiriyorum hayatım.
Ama sonuçta, önemli olan başka bir insanın sevgisi değil, yaşam sevgisi.
Bunu bilmek iyi Patrick, çünkü hayatla baş edebilirim.
Öte yandan Ariadni... Yunanlıların trajediyi icat ettiği malum...
...üstüne üstlük o Mani bölgesinden, ki bu manyağın kısaltılmışıdır.
Oteli sorsana.
Bu gece otele gidemezsek, iade alabilir misiniz?
- Veya odayı siz kullanabilir misiniz? - Hayır, iade alamayız.
- Yan çizmeye mi çalışıyorsunuz? - Gitmelisiniz.
Bize büyük bir hediye verdiniz, ama toplanmak lazım, sonra kızlar da var...
- Hayır, hayır... - Bir anlaşma yaptık, siz çocuklara baktınız...
- Orayı seveceksiniz. Çok iyi bir yer. - Biz de sizinkilere bakacağız.
- Otele kadar harika bir yürüyüş yapabilirsiniz. - Evet.
Pişman olmazsınız. Eğer gitmezseniz çok güceniriz.
- Peki. Sağ olun. - Gidiyorsunuz.
Elias'ı düşününce, en fazla eksikliğini çektiğim şey...
...geceleri yanımda yatışı oluyor.
Bazen kolunu göğsüme uzatırdı ve kıpırdayamazdım.
Hatta nefesimi tutardım. Ama kendimi güvende hissederdim.
Eksiksiz.
Sonra sokakta yürürken ıslık çalışını özlüyorum.
Ne zaman bir şey yapsam, o ne derdi, diye düşünüyorum. "Bugün hava soğuk...
...eşarp tak." Ama son zamanlarda, küçük şeyleri unutuyorum.
Adeta solup gidiyor ve onu unutmaya başlıyorum.
Sanki onu yeniden kaybediyorum.
Bazen yüzünün her ayrıntısını kendime hatırlatıyorum.
Gözlerinin rengini, dudaklarını, dişlerini.
Teninin dokusunu. Saçlarını.
Vefat ettiğinde hepsi dökülmüştü.
Bazen de, her zaman değil, ama bazen...
...onu gerçekten görebiliyorum.
Sanki bir bulut çekiliyor ve o beliriyor. Uzansam dokunabilirmişim gibi.
Ama sonra gerçek dünya üşüşüyor ve o yeniden kayboluyor.
Bir süre bunu her sabah yaptım, güneş henüz çok parlak değilken...
...çünkü güneş bir şekilde onu siliyor.
Evet, ortaya çıkıyor ve ortadan kayboluyor.
Tıpkı güneşin doğuşu ve batışı gibi, gelip geçici şeyler gibi.
Hayatımız gibi. Biz de ortaya çıkıyor ve kayboluyoruz.
Birileri için çok önemli olsak da...
...bu dünyadan geçip gidiyoruz.
- Geçip gitmeye. - Müthiş.
- Geçip gitmeye. - Geçip gitmeye.
Sonunda yüzünün pencere camındaki yansımasını yakalıyor.
Ve artık 9 yaşında bir çocuk olmadığını fark ediyor.
Birdenbire yaşlanmış, sakalı var, gözleri nemli ve hala...
Bu acıklı bir şeye benziyor. Bana hayali bir arkadaşı olan adamı...
...anlatacaksın sanmıştım. - Hangisini?
- Hani elli yaşlarında hayali arkadaş tekrar görünür. - Çocukluğunu hatırlar.
- Evet, işte o. - Onu beğendin mi? - Eğlenceli bir şey.
Hani bana yirmi yaşındayken kırk yaşındaki haline yazdığın...
...mektubu okutmuştun ya... - Evet, ilk cümleyi hatırlıyorum.
Sevgili 40 yaşındaki Jesse, umarım boşanmamışsındır.
Hayır, o kısmı hatırlamıyorum. Mektubun geri kalanını kastetmiştim.
- Aynı adamsın. - Evet.
Hep geliştiğimizi sanıyoruz, ama belki de o kadar değişemeyiz.
- Bende en çok ne değişti, biliyor musun? - Ne?
- Küçükken zaman hızlansın isterdim. - Neden?
Kendi başıma kalabileyim diye. Böylece annemlerden, okuldan...
...her şeyden kurtulacaktım. Gözlerimi kapatıp...
...yetişkin olarak uyanmak isterdim.
Şimdiyse, bu olmuş gibi geliyor ve her şeyin yavaşlamasını istiyorum.
Garip şey, hayatımın her dönemini...
...ya bir anı, ya bir rüyaymış gibi hissetmişimdir.
Hep böyle düşündüğünü biliyorum. Ben de öyle.
Yani bu gerçekten benim hayatım mı? Şu anda mı oluyor?
- Evet. - Biliyorum.
Asla bilip anlayamayacağım şeyler karşısında her yıl...
...biraz daha alçakgönüllü oluyorum.
- Hep diyorum ya. Hiçbir şey bilmiyor insan. - Evet! Hak vermeye başladım!
Ama bilmemek o kadar da fena değil.
Önemli olan merak etmek, aramak. Aç kalmak, değil mi?
Doğru bu. Sadece daha kolay olsaydı keşke.
Ne demek istiyorsun?
Belli bir düzeyde tutkuyu koruyabilmek yani.
Eskiden kendiliğinden olurdu.
Hatırlıyorum da gençken ben ve yazar arkadaşlarım...
...önemli bir şey yaptığımızı hissederdik.
Zaman bizimdi ve biz...
Ama hepiniz kendini beğenmiş serserilerdiniz, değil mi?
- Hayır, biz... - Öyle gibi.
Pekala, belki. Bilmiyorum, bütün bu enerjiden...
...yaratıcılık veya ihtiras ortaya çıkıyordu.
Galiba motivasyonu kaybetmemek için biraz aldanmak gerekiyor.
Genç erkeklerin kendilerini sürekli kıyaslamak gibi bir huyları var.
Kendilerini yargıladıkları kıstaslar var.
- Sen de sürekli bunu yapardın. - Ne yapardım? Ne demek istiyorsun?
Rimbaud bunu 17 yaşında okumuş, F. Scott Fitzgerald şunu 30 yaşında...
- Evet, evet. Balzac kahvaltıdan önce bir kitap yazmış. - Aynen.
- Peki ben ne yapıyorum. Değil mi? - Evet. Ama kadınlar pek öyle düşünmez.
- Öyle mi dersin? - Evet.
Belki kendimizi kıyaslayacağımız çok daha az şey olduğundandır.
Hayatta bir şey elde etmiş çoğu kadın...
...ellisine gelmiş oluyor, çünkü daha önce fark edilmeleri zor.
30 yıl mücadele ediyorlar veya çocuk yetiştirip eve bakıyorlar...
...ancak ondan sonra istediklerini yapmaya sıra geliyor. Aslında...
Bir nevi özgürleştirici bir şey. Hayatımızı Martin Luther King, Gandhi,
- Tolstoy gibilerle kıyaslamamız gerekmiyor. - Ya Jean D'Arc?
Daha yeniyetmeyken Fransa'yı kurtarmıştı.
Kim Jean D'Arc olmak ister ki?
Fransa'yı boş ver. Kazığa bağlanıp yakıldı, üstelik bakireydi.
- İstemem valla. Ne başarı ama! - Peki! Tamam, tamam. Neyse.
- Tanrım. - Ne oldu?
- Yok bir şey. - Nedir?
Çok garip.
Ne demek istiyorsun?
- Öyle işte. Biz. Yürüyoruz. Sohbet ediyoruz. - Evet ya.
Günü planlamak, yiyecek ve iş dışında şeyler konuşuyoruz.
Doğru. Yürüyüp havadan sudan konuşmayalı ne kadar olmuştu!
Sen de benim duyduğumu duyuyor musun?
- Deniz mi? - Hayır.
Ne? Ha! Küçük ayak sesleri yok.
Devrilip düşen, temizlememiz gereken bir şeyler yok...
...giderilmesi gereken bir haksızlık yok. - Evet. En son ne zamandı?
- Bir yere koşturmamızın gerekmediği bir zaman... - Evet.
- Lüksemburg Bahçelerinde yürüdüğümüzü hatırlıyor musun? - Evet.
Beton masalarda pinpon oynamıştık, canına okumuştum.
Hey, tebrikler! İkizlere hamile bir kadını yendin!
- İkizlere hamile bir kadına yenilmekten iyidir. - Tam bir beyefendi.
- Tamam mı? - Tanrım.
Ne düşünüyorum biliyor musun? Aile evinden ayrılıp çocuk yapana kadar...
...geçen süre, hayatının tamamen sana ait olduğu tek zaman.
10 yıl kadar bunu yaşadım. Harikaydı. Sanki akıp giden tek bir...
Bir gün, bir hafta, bir yıl... Fazla bir fark yoktu.
Ben zamanın farkındaydım. İşler, erkek arkadaşlar gibi şeyler sayesinde.
Şimdi de sana kızların hayatındaki olayları temel alarak...
...son yedi yılda neler olup bittiğini anlatabilirim.
- Evet, doğru. - Sen de bu durumda mısın?
- Evet. Artık zaman tanımlı. - Gerçekten mi?
- Neden? - Hayır, şaşırdım da. Senin de böyle olmana şaşırdım.
- Pekala, bir yoklayalım. - Ah, hayır.
Ağustos 2009. Hayır, Ağustos...
Hadi, hızlı bir test. Ne anlama geliyor?
Ağustos 2000... Annenlerle tatildeydik.
Önce Nina suçiçeği geçirdi, ardından Ella kaptı. Tamam mı?
- Çok etkilendim. - Evet. Kırmızı kurdele alacak mıyım?
Olabilir.
- Sana bir şey sorabilir miyim? - Elbette.
Bugün trende ilk defa karşılaşıyor olsak, beni çekici bulur muydun?
Elbette.
Hayır, ama gerçekten, şimdi olduğum halimle... Benimle konuşur muydun?
Seninle birlikte trenden inmemi ister miydin?
Kuramsal bir soru soruyorsun.
Benim durumum ne olacak?
Yani teknik olarak seni aldatmış olmaz mıydım?
- Neden sadece "evet" diyemiyorsun? - Dedim ya. "Elbette" dedim.
Hayır, hayır! Romantik bir şey söylemeni istedim, ama batırdın.
Peki, tamam. Seni trende görsem...
Gözümü senden alamazdım.
Sonra sana yaklaşıp "Hey yavrum" derdim.
"Beni fundalıktaki bir teke gibi azdırıyorsun."
Kes şunu, iğrenç! Teke mi?
Hayır! İşin aslı, testi geçemedin.
Aslında trende beni ayartmaya kalkmazdın, beni fark etmezdin bile.
Koca kıçlı, orta yaşlı bir anne, saçı da dökülüyor...
- Saçı mı dökülüyor? - Evet, o benim işte!
- Kaybetmem için tuzak kurdun. - Peki, tamam. Bu doğru.
Öyle değil mi? Ama gerçek dünyada, keltoşum, doğru zamanda...
...seninle trende konuştum, tamam mı? Bunu yaptım.
- Yaptığım en iyi şeydi. - Gerçekten mi?
- Keçilere baksana. Merhaba. - Hey. Evet.
Bu hiç de iyi bir soru değil.
- Gerçek soru şu, eğer trenden inmeni istemiş olsam... - Evet?
- Sen benimle iner miydin? - Tabii ki hayır. Beni bekleyenler var.
- İşte, gördün mü? - Üstelik
41 yaşında azgın bir teke! Korkunç bir şey!
Şu anda tüylerim ürperdi. İmdat! Polis!
- 41 yaşında olduğuma inanamıyorum. - Evet, ben de öyle. Çok yaşlandın.
- 40 yaşın üstünde biriyle yatacağım hiç aklıma gelmezdi. - Evet...
Hatta yattığım en yaşlı adam sensin.
- Bu da bir şeydir. Çok iyi. - Bu gerçek.
Ama saksafon çektiğin en yaşlı adam olmadığımı biliyorum.
Ne?
Varşova'daki konferans vardı ya.
- Ne konferansı? - Lech Walesa.
Lech Walesa mı? Sen neden bahsediyorsun?
Sorun değil. Birlikte olmamızdan önceydi, itiraf edebilirsin.
Onun nasıl "yüreğini açtığından" söz ettiğini gayet iyi hatırlıyorum.
- Kesin saksafon çekmişsindir. Kesin. - Sen gerçekten delisin.
O Gorbaçov'du, tamam mı? Coğrafya özürlü...
...futbol manyağı, donut müptelası Amerikalı. Gorbaçov'du o.
Pekala, her neyse. Doğu blok liderlerini karıştırmışım, kusura bakma.
- Saksafon falan da çekmedim. Lafını geri al! - Peki, tamam, tamam.
Tanrım!
- Yoksa Vaclav Havel miydi? Ya da... - Pekala, sen...
Şunu dinle. Daha sonra söyleyecektim, ama neyse.
- Hiç sır tutamıyorum. - Yoksa beyninde tümör mü var? Ölecek misin?
Hayır, hayır. Öyle bir şey değil.
Aslında biraz da öyle sayılır.
- Büyükannem öldü. - Ne? Ne zaman?
- Yemeğe oturmamızdan az önce babam mesaj attı. - Çok üzüldüm.
- Neden söylemedin? - Biliyorum. Bekleniyordu zaten. Çok yaşlanmıştı.
Harika bir hayatı oldu. 96 yaşındaydı.
Deden öldükten sonra fazla yaşamadı ama.
Bir yıl kadar. Sonra işin garip yanı...
...bu kadın bir azizeydi adeta.
Savaşta hemşireymiş, hepimize o bakmıştı.
Kimse hakkında asla kötü bir şey söylemezdi.
- Keşke onu tanısaymışım. - Hayır, sorun değil, sorun değil,
çünkü sonlara doğru yeni kişilerle tanışmaktan hazzetmez olmuştu.
Ömür boyu şeker gibi biri olduğu halde, dedem öldükten sonra aksileşti.
Olur öyle. Yas tutuyordu ne de olsa.
Babam, onun ölmeyi beklediğini söyledi.
- Ne kadar evli kalmışlardı? - 74 yıl.
- Hadi be! - Evet.
Bu mümkün olabilir mi?
74 yıl birlikte olsak, kaç yaşına geliriz?
Ne zamandan itibaren sayalım?
Herhalde ilk sevişmemizden itibaren. Değil mi?
Tamam. Peki. Yani 1994.
Tamam. 1994...
- Bugünden 56 yıl sonra. - 98 yaşında oluruz.
56 yıl daha bana dayanabilir misin?
Bunu bilmeliyim. Tamam mı? Çünkü ben sana dayanabilir miyim bilmiyorum.
Tanık oldukları onca değişimi düşünürsen, çılgınca bir şey.
Yani tanıştıklarında ikisinin evinde de elektrik yoktu.
Dedem büyükannemi atla okula götürürmüş.
- Bu inanılmaz bir hikaye. - Evet. Mezun olduklarında dedem...
...birinci, büyükannem ikinci olmuş. - Nasıl yani?
Dedem sınıf birincisiymiş, büyükannem de ikinciymiş.
Herhalde ninen, deden kendini kötü hissetmesin diye kasten ikinci olmuştur.
Yoksa dedem onunla yatmazdı ki.
Tabii, tıpkı malum kişi gibi.
Evet. Her neyse, babamı aradım. Mesajı alınca...
- Evet, elbette. - Üzüldüğümü söyledim...
Ama bir pot kırdım galiba. Çünkü ona...
..."Baba, artık öksüz oldun" dedim. - Şey, bu...
- Hiç de komik bulmadı. - Hayır, hiç komik değil.
- Evet, galiba. - Sırada o var, sonra da sen.
Biliyorum. Dedemler ortak tören istemişler.
Küllerinin birbirine karıştırılarak birlikte gömülmesini vasiyet etmişler.
Dedenin cenaze töreni olmamış mıydı?
Hayır, hatırlasana, birbirlerinin cenazesine gitmeme yemini etmişlerdi.
Evet. Senin benimkine gelmen hoşuma giderdi.
- Ne? - Ne bileyim...
...şöyle takım elbiseli, bir kerecik olsun temiz tıraşlı...
- Kızların elinden tutmuş... Hoşuma gider. - Sen beni gömersin.
Göreceğiz. Birimiz görecek.
Benimle törene gelmek ister misin?
- Teksas'a mı? - Paris'te olmayacak tabii.
İlla gelmem gerekiyor mu? Yani gelirdim, ama çok pahalı ve...
Boş ver. Tek başıma gitmem daha kolay olacak.
- Merhaba. - Selam dostum.
Hem orada olmazsam kuzenlerinle daha kolay yatarsın.
- Evet, doğru. - Evet. Sizin orada bu çok olmaz mı?
- Soruma cevap vermedin? - Hangi soruna?
56 yıl daha bana katlanabilecek misin?
- Bunu sabırsızlıkla bekliyorum. - Sen gerçekten yolunu yapıyorsun.
Cinsi cazibenizin özü iyi bir şarap gibi yıllanıyor.
Ah, benim kıllı İspanyol sevgilim geri döndü.
Ben Yunanım. Şimdi kesin Yunanım.
Ah! Şuna bak!
Burası bana genç kızken izlediğim bir filmi anımsattı.
1950'lerden kalma siyah beyaz bir filmdi.
Pompei harabelerinde yürüyen bir çift hatırlıyorum.
Yüzyıllardır orada duran cesetlere bakıyorlar.
Sevgiyle sarılmış uyurlarken lavlara yakalanmış bedenler hatırlıyorum.
Neden bilmem, bazen biz uyurken sen bana sarıldığında...
...bu görüntü aklıma geliyor.
- Lavların altında canlı canlı gömülmeyi mi düşünüyorsun? - Evet!
- Hiç de eğlenceli değil. - Şey... Bilmem ki.
O kadar da korkunç değil. Aralarında küçük çocuklarla uyuyan cesetler vardı.
- İşte bu hoş! - Evet! Galiba biraz genç ve marazi düşünceliymişim.
O yaşta sevdiğin kişiyle birlikte ölme fikri romantik geliyor.
- Benimle ölmek mi istiyorsun? - Olabilir. Eğer biz...
Birlikte ilk gecemizde olsak... Ama üstünden çok zaman geçti.
Ama şimdi, hayır. Şimdi yaşamak isterim!
Romantik bir şey söylemeni istedim ama batırdın!
- Hay aksi! - Olamaz! Hay aksi, batırdım!
Peki, 98 yaşına gelelim, tekrar sor. Ama daha önce olmaz. Kusura bakma.
Hey, sana sözünü ettiğim şapel buydu. Bizans döneminden kalma.
- Bin yıllık falan. - İçeri girebilir miyiz?
- Evet. Sanırım. - Tamam.
Şuna baksana.
- Merhaba? Hey. - Vay!
Azize Odilia için yapılmış bir mabet. Görme duyusunun koruyucu azizesi.
Her yerden geliyorlar. Tekrar iyi görebilmek için adaklar bırakıyorlar.
Eminim işe yarıyordur.
Belki de. Bu resimler bana Japon keşişlerini hatırlatıyor.
Hani geçiciliği anlatmak için sıcak bir günde taşa suyla resim yaparlar.
Resim tamamlandığında buharlaşıp gitmiştir bile.
Gözler oyulmuş. Bu körlüğü mü anlatıyor?
Hayır, ben de öyle düşünmüştüm ama buradaki görevli bana
işgal sırasında Türklerin yaptığını söyledi.
Bitti! Bir daha yemeklerinden yemeyeceğim.
Aman diyeyim. Milletler topluluğu bundan çok ürkmüştür.
Peki, o zaman bir daha onlara sakso çekmeyeceğim.
Bak bunun küresel bir etkisi olur.
Korkunç bir şey bu. Senin gizli bir Hıristiyan olduğunu unutmuştum.
Kilisede oral seks esprisi yapmak çok mu kötüdür?
Bence öyle. Ama biz daha kötüsünü de yaptık.
Kızlar bana düğünümüzün nasıl olduğunu sordular yine.
- Öyle mi? Ne dedin? - Çok sade olduğunu söyledim.
Evet, çok sade. Öyle sade ki, hatırlamıyorum bile.
Quaker tarzı.
Neden evlenmemizi bu kadar istiyorlar bilmem. Onlar için önemli.
- Kilisedeyiz. Evlenmek ister misin? - Hayır.
Peri masallarına bayılıyorlar.
Hani iyice küçüklerken izledikleri her çizgi filmin sonunda
"Evleniyorlar!" derlerdi ya. Pinokyo ve babası bile olsa...
Donald Duck ve yeğenleri bile olsa...
- Birlikte 56 yıl daha geçireceksek... - Evet?
Bende neyi değiştirmek isterdin?
Yine doğru cevabı vermenin imkansız olduğu bir soru. Buna cevap vermem.
Ne demek istiyorsun? Bende değiştirmek istediğin bir şey yok mu?
- Ben mükemmel miyim? - Tamam. - Tamam.
- Aslında... - Bir tek şey.
Seninle ilgili bir tek şeyi değiştirebilecek olsam...
...bu, beni değiştirmeye çalışma huyun olurdu.
Gerçekten çok ustaca kıvırıyorsun, bundan haberin var mı?
- Seni iyi tanıyorum. - Öyle mi dersin?
Evet. Hakkında her şeyi biliyorum. Hadi, şuradan geçelim.
Bildiğini sanmıyorum.
Öyle mi? Bu dünyada kimseyi seni tanıdığım kadar iyi tanımıyorum.
- Ama belki de bu pek bir şey ifade etmiyor. - Şu anda...
- Ne? - Bu harika, biliyor musun? - Doğru. Evet.
- Kendimi sana yakın hissediyorum. - Evet.
Ama bazen, bilemiyorum, sanki sen helyum soluyorsun ben oksijen.
Neden öyle diyorsun bakayım?
- Gördün mü? Ben bağ kurmaya çalışıyorum... - Hadi, kendimiz olalım.
...sen şaka yapıyorsun. İşte tam da bundan bahsediyorum!
Yapma hadi. Birbirimizi gerçekten tanıyacaksak...
...önce kendimizi daha iyi tanımamız gerekir herhalde.
Evet.
Bir arkadaşım vardı, hatırlıyor musun?
- New York'lu George. - Hayır.
- O daha önceydi. Daha önceydi. - Ne önceydi?
Hayır, o... Her neyse, bir arkadaşım vardı...
...kan kanseri olduğunu ve muhtemelen öleceğini öğrenince...
...aklına gelen ilk şeyin rahatlama hissi olduğunu itiraf etmişti bana.
- Rahatlama mı? - Evet.
Evet, dokuz aylık ömrü kaldığını öğrenmeden önce...
...hep para sıkıntısı çekermiş, ama şimdi...
"Harika! 9 ay fazla fazla yetecek param var, yırttım!" diye düşünmüş.
Nihayet hayatın tadını çıkarabildi.
Trafikte takılmaktan bile keyif alıyordu. İnsanlara bakmaktan...
...böyle küçük şeylerden zevk alıyordu. - Peki sonra ne oldu?
- Nasıl yani? - Hala hayatta mı?
Hayır, öldü. Uzun zaman önce.
Dün gece rüyamda bir kitap okuyordum.
Kayıp bir klasikti. Adı da "Avareler" idi.
- Avareler mi? - Evet, ortada dolananlar gibi.
- Bir sürü genci anlatıyordu. - Bu gerçek bir kitap mı?
Hayır, hayır. Ama gerçekten harikaydı.
Taze, eğlenceli ve deneyseldi. Büyük bir enerjisi vardı...
- Rüyada kitap okumana bayılıyorum. - Evet, hep çok iyi oluyorlar.
Ben aksiyon kahramanı rüyaları görüyorum, süper kahraman gibi uçup...
...duvarların içinden geçiyorum. Sonunda da orgazm oluyorum.
Şey, rüyalarının gerçek olması için elimden geleni yapacağım yavrum.
Hala orada.
Gitti.
Kredi kartınız lazım.
- Ama odanın ödemesi yapılmıştı. - Evet.
Evet, öyle ama bu şey için...
- İsteğe bağlı harcamalar. - Evet, tabii.
- Bay Wallace? - Evet.
Kitaplarınızın hayranıyım.
Eşim ilk randevumuzda bana sizin kitabınızı vermişti...
...sonra ikinci kitap çıkınca birlikte yüksek sesle okuduk.
Bizim için onları imzalar mısınız lütfen?
- Evet, elbette. - Teşekkür ederim.
Yunanistan baskılarındaki tasarım hoşuma gidiyor. Çok hoş.
- Ne diyeyim? - Sofia ve Pablos'a diye yazın.
Yunanca tercümesi nasıl?
"Aftí ti Fora, Kekin ti Fora."
- "Kekin ti Fora." - Ama iyi bir tercüme mi bilmiyorum.
- Çünkü İngilizcesini okumadınız, değil mi? - Çok doğru.
- Bu harika. Siz de imzalar mısınız? - Ben mi?
Evet. Siz gerçek Madeline'siniz, değil mi?
Madeline mi? Pek değil aslında.
Herkes ben olduğumu sanıyor ama ben değilim.
Hayal gücü çok kuvvetlidir.
Bu iyiliği yapar mısınız? Eşim için önemi büyük.
Yazmadığım bir kitabı imzalayamam. Bu hiç...
- Memnuniyetle imzalar. - Tamam. Çok teşekkürler.
Memnuniyetle imzalarım.
Teşekkür ederim.
Tamam. Teşekkürler.
Harika. Çok teşekkür ederim.
Şuna baksana!
- Vay be, çok hoş. - Evet.
Temiz. Klimalı. Bayıldım!
- Harika. - Aman Tanrım!
Vay canına! Şu küvete bak. Tanrım!
Şuna baksana. Stefanos ve Ariadni bize bir şişe şarapla...
...çiftler için masaj ayarlamışlar. - Ne iyiler. Onlara bir hediye almalıyız.
Evet. Çocuklara da bir şeyler almayı unutmayalım.
Evet, doğru. Tabii.
- Kızları özledim. - Ben özlemedim.
Harika bir manzara. Baksana.
- Benim ilgilendiğim tek manzara... - Ne?
Tam burada.
Bakalım...
Ne oldu?
Çok komik. Bugüne dek fark etmemiştim ama...
...sakalındaki tüm kırmızılar yok olmuş.
Sana vurulmamın nedenlerinden biri de kızıl sakalındı.
Yok olmadı, sadece ağardı.
Aşkının renk hücrelerine bağlı olduğunu söylemeyeceksin herhalde.
Hayır ama, kızlarımızın kirpiklerinde aynı kızılı görüyorum.
Onlara bakıyorum ve tanıştığımız zamanı hatırlıyorum.
- Neyi iple çekiyorum, biliyor musun? - Neyi?
- Sonra... - Sonra mı? - Evet.
Ne?
Sonra sadece senin yanında uyanmayı.
Yani Nina ile Ella tepemize çıkmadan demek istiyorsun.
Aynen. Yıllardır düşünmeni dinlememiştim.
- Düşünmemi mi? - Evet.
Gözlerinin açılıp kapanma sesini işitmek istiyorum.
Ve beyninin saatte on milyon mil koşturmasını.
Sonra da düşünmeni işitmek...
Düşündüğümü işittiğini söylediğinde bunu gerçekten yapabildiğini sandım.
Ama sadece gözkapaklarımmış. Ne kadar salak ve romantikmişim.
En sevdiğim şey bu.
Ben de düşünmeyi özledim... Artık sabahları ne düşünmek, ne sevişmek var.
Bu sefer olacak.
Bunun için o kadar sabırsızlanıyorum ki, uyku tutmayacak.
Ben şimdi için sabırsızlanıyorum.
Tamam. O halde konuşmayı bırak da işimize bakalım.
Uyuyup... Uyan.
O zaman bir daha yapabiliriz.
Ah, olamaz, hayır...
- Kahretsin, kim arıyor acaba? - Çocuklar.
Sadece acil bir durumda aramalarını söylemiştim.
Umarım kızlar iyidir.
Ah, Henry'ymiş. Tamam.
Merhaba canım, iyi misin?
Londra'da mısın?
Ha! Şimdiden mi? Peki.
Hayır, hayır, bulduk.
Yarın postalarız, merak etme. Yarın, evet.
Evet. Onlar da seni özlediler.
Onları senin için öperim. Tabii.
Tamam, babana söylerim. Annenle iyi şanslar.
Evet. Ben de seni seviyorum. Hoşça kal.
Tamam. İyiymiş.
Şikago'ya inince seni arayacakmış.
Neden onunla konuşamıyorum? İkidir bunu yapıyorsun.
Telefonu bana verebilirdin. Onunla konuşmak istediğimi biliyorsun.
Konuşacak vakti yoktu. Uçağa biniyorlarmış.
- Ne unutmuş peki? Neydi o? - Bilim projesini. Yarın postalarız.
- Sorun olmaz. - Annesi hakkında öyle dememeliydin.
Ne? Ne dedim ki?
- "Annenle iyi şanslar." Yuh yani... - Benim... Kötü bir niyetim yoktu.
Biliyorum, ama iyi değil. Ona olan bitenleri hatırlatıyor.
- Keşke bunu yapmasaydın. - Oğlun unutuyor mu sanıyorsun?
Halı altına süpürüp bir şey olmamış gibi yapmak tam Amerikalılara göre.
Ama kafasına kakmaya ne gerek var? Ya şu anda bunu düşünmek istemiyorsa?
- Zaten stresli. - Bir anlamı yok. - Bir anlamı var. Ona baksana.
Geçen gün, annesiyle çamur güreşi yapıp kozlarımızı paylaşalım diye
- espri yapmıştım. - Çamur güreşi mi? Öyle mi dedin?
O da güldü. Senden daha iyi bir espri anlayışı olabilir. Hadi.
Herkes bundan bahsediyor, sen de annesi hakkında kötü şeyler söylüyorsun,
- bir sürü kötü şey duyuyor. - Annesi hakkında kötü bir şey...
...demedim ki. Esprim onunla olduğu kadar benimle de ilgiliydi.
Şey, haklısın. Biliyorum. Ama neden deşip duralım, değil mi?
Bence artık yeterince büyüdü. Annesiyle aramızın kötü olduğunu biliyor.
- Annesiyle benim aram kötü. - Üstelik ben hiçbir şey yapmadım...
...rahatsızlık ondan kaynaklanıyor. Kadın benden nefret ediyor.
Evet, uzun süre önce kocasını becerdim.
- Yoksa o beni becerdi mi demeliydim? - Evet, doğru!
Pekala, annesiyle birbirimizden hoşlanmamamızla ilgili espri yapmak...
...mesele değil. Çocuğu sarsmaz. Olan oldu zaten,
şimdi kendi suçluluk duygunu bana yükleyip beni suçlamaya kalkma.
- Hayır, suçlamıyorum. - Tersine, eğer bununla ilgili espri yaparsa...
...belki daha kolay atlatabilir. Benim fikrim bu.
Tamam. Haklısın. Her zamanki gibi. Bundan söz etmeyelim, olur mu?
Annesi ayyaşsa ve ona psikolojik baskı yapıyorsa bu kimsenin suçu değil.
Öyle söyleme!
Oğlanın onunla yaşamak zorunda olması beni deli ediyor, ama yargıçlar...
...kadınların annelik içgüdüsüne sahip olduğunu sanıyorlar. O kadın Medea!
- Medea ha? - Evet, şu Yunan efsanesindeki gibi.
Aslında Euripides'in bir oyunu ama...
Eski kocasını cezalandırmak için çocuklarını öldüren kadın işte.
Onun yaptığı bu, seni cezalandırmak için ona zarar veriyor.
Hayır, onu kullanarak hayatımı cehenneme çeviriyor. Yaptığı bu.
Bazen söylediklerin çok ileri gidiyor.
Karınla ilgili ters giden her şey için beni suçlamayı bırak, tamam mı?
Eski karım! Uzun zamandır eski karım!
Durumu biraz daha iyi idare etseydin bizden bu kadar nefret etmezdi.
Tamam, tamam, çuvalladım. Hayatımızda mükemmel olmayan...
...her şey için beni suçlayarak aradan sıyrılmana bayılıyorum.
Şimdi de Henry'yle ilgili şu meseleyi çıkardın başıma.
- Ne meselesi? Ne diyorsun sen? - Ne dediğimi söyleyeyim:
Şikago'ya taşınıp hayatımı feda etme meselesi.
Henry'nin sana ihtiyacı olduğunu söyleyince ben ne hissediyorum dersin?
Fena oluyorum! Tamam mı?
Şimdi o işi nasıl kabul edeyim? Sen söyle bana!
- Peki. Yatağa gel. Gel buraya. - Suçluluk hissedeceğim.
Şu anda durumu bu şekilde görmeyi sen seçiyorsun, tamam mı?
- Besleyici olmak kadınların doğasında vardır. - Ne olmak?
- Besleyici. - Besleyici mi?
Doğru düzgün söyleyemiyorum bile! Doğal olarak kendimi kötü hissediyorum.
- Bir de öyle suçlar gibi bakınca... - Ne bakması?
Bilim projesini çantaya koymayı unuttum bakışı. Beni suçluyorsun işte.
- Ben bir şey demedim ki. - Hayır. Bir şey demedin.
- Buna gerek kalmadı. Hep benim suçum. - Evet, doğru.
İşteki buzdolabında okudum. Hani mıknatıslı sözcükler vardır...
...onlarla cümleler kurarsın...
Biri şöyle yazmış:
"Kadınlar fedakarlığın engin bahçesinde sonsuzluğu keşfeder."
Hey hey hey! Tanrı'nın hikmeti!
Evet. Çok doğru bir söz ve on bin yıldır geçerli. Ama artık yeter!
Ben o kadınlardan olmak istemiyorum.
Evlilik geyler için, doğum kontrolü de kadın hakları için neyse...
...benim umudumdan vazgeçmem de, kadınların hayallerinden vazgeçmek...
...zorunda kalması da aynı şey. Bunu yapmayacağım. Bu benden daha önemli!
Bravo! Aman Nobel kurulunun gözünden kaçmasın.
Ben sadece... Dur biraz, İsveç'e haber vereyim.
- Bunca ezilen kadının yükünü taşımak ağır iş. - Öyle.
Paris'te orta sınıf bir ailede yetişmek seni çok hırpalamış!
Feminizm sonrası dönemde Sorbonne siperlerinde çekilen acılar! Yazık sana!
Pisliğin tekisin. Biliyor musun canım?
Şikago'ya taşındığımızda güzel bir ev bulalım...
...perdeleri ben dikeyim, yatak örtüleri de uyumlu olsun...
Bu akşamı böyle mi geçirmek istiyorsun?
- Bu gece yapmak istediğin bu mu? - Sen başlattın ama.
Hayır. Bir türlü çenesini kapamayan sensin.
Ama eğer konuşmak istiyorsan, gerçekten konuşmak istiyorsan...
...duygusal olmayan, akılcı bir sohbeti yeğlerim.
Bunu yapabilir miyiz? Olabilir mi dersin?
Yine başladık. Duygusal olmayan, akılcı.
Tek akılcı senmişsin gibi yap...
...ben de duygularım var diye mantıksız, isterik, hormon manyağı olayım.
Evet. Sen arkana yaslanıp büyük perspektiften konuş...
...söylediğin her şey dengeli ve yerinde olsun.
- Ben hiçbir şey yapmıyorum. - Dünyayı berbat kararlar veren
akılcı erkekler mahvediyor. Sebepsiz yere savaşa giren politikacılar,
çevreyi mahvetmeye karar veren şirket yöneticileri...
Cheney! Rumsfeld! Çok akılcı erkekler.
Cheney ve Rumsfeld mi? Evet, tabii.
Yahudi Soykırımı. Arkasında çok akılcı bir düşünüş var.
Tamam, oraya kadar geldik yani. Biz ve Yahudi Soykırımı!
Peki, öyle olsun. Sana şunu sorayım.
İkimiz düzenli olarak Henry'nin yanında olsak, hayatı daha iyi olmaz mı?
- Yine başladı. - Madem peşini bırakmıyorsun, konuşalım.
Tamam mı? Sadece bir soru soracağım.
İkimiz düzenli olarak Henry'nin yanında olsak, Henry için iyi olmaz mı?
- Evet! Bence bizimle yaşasa daha iyi olur. - Tamam.
Bence annesi kahrolası bir alkolik, nefret dolu bir kaltak.
Biz Paris'teyken ve ben doğum yapacağım diye az kalsın ölecekken
Henry'yi kanunen New York dışına çıkarmanın yolunu buldu. Canı cehenneme!
Tamam. Sana katılıyorum. Tamam mı?
Maalesef onu Amerika'dan çıkaramıyoruz, ama eğer istersek...
...biz ona gidebiliriz. Bunun önemli bir karar olacağının farkındayım.
Ama ne dersin? ABD'de mutlu olmanın imkanı var mı?
Yani bu olasılık dışı mı? Orada da denk bir iş bulabilirdin.
- Denk bir iş mi? Şaka mı yapıyorsun? - Hayır.
Neden taviz vermesi gereken hep ben oluyorum?
Ulu Tanrım. Bu kadar dramatize etme, tamam mı?
Şikago'ya taşınmak benim için oldukça dramatik bir şey.
Taşınmalıyız demiyorum. Sadece bunu konuşmak istiyorum.
İki saniye arkadaşça davran da konuşalım, olmaz mı?
- Peki, iki saniye. - Pekala.
Kızları okuldan almak için 35 dakika geciktiğin zamanı hatırlıyor musun?
Sana ne olduğunu merak ederek oyun parkında bekliyorlar diye
için içini yemişti hani. İşte ben sürekli o haldeyim.
Çuvalladığımı biliyorum. Oğlumu bıraktım ve gidip onu almak istiyorum.
Onu her yolcu edişinde böyle oluyorsun.
Üzülüyorsun ve kavga çıkarıyorsun.
O iyi. Harika bir çocuk. Tamam mı?
Ama gerçek şu ki, artık sana eskisi gibi ihtiyacı yok.
Çocukluğunun her gününü onunla geçirme fırsatını kaçırdın. Bu doğru.
Bunun için üzülüyor olabilirsin ama o büyüyor.
Başka açılardan bakılırsa sen harika bir babasın.
Milyonlarca kişi gibi boşanmış olman ideal bir durum mu? Hayır.
Eğer bir ay sonra hala işimden ayrılmamı...
...ve bunca yıl emek verdiğim her şeyden vazgeçmemi istiyorsan bana söyle.
Ama şu anda her zaman hissettiğim şeyi hissediyorum.
Eğer hastalıklı eski karın bize ortak velayet verecek olsa...
...tekrar ABD'ye taşınırdım. Ama on beş günde bir hafta sonu yetmez Jesse.
Sömestr başına 30 günden az.
Ve bence bu kadarcık bir süre için hayatımızı altüst etmeye değmez.
- Biliyorum, haklısın. - Değil mi?
Gördün mü? Akılcı olan benim.
Öyle berbat bir durum ki.
Hank hiçbir şey yapmadı, ama asıl darbeyi yiyen o.
Ebeveynlerimizin hayatları hepimizi oradan oraya sürüklüyor.
Ben olmasam evliliğin başka bir sebeple sona ererdi, bunu biliyorsun.
İlla öyle olmayabilirdi.
Veya daha kötüsü, oğlun iki mutsuz ebeveyn tarafından yetiştirilirdi.
Doğru. O konuda gerçekten çuvalladım.
Yani benimle Paris'e taşınarak mı çuvalladın?
- Hayır, öyle demek istemedim. - Bedelinin ağır olacağını biliyordum.
- İtiraf et! Bunu yapmayalım demiştim. - Kes şunu.
Senin için iki yıl New York'a taşındım ve her şeyden vazgeçtim...
...ama ikizleri doğurmak için evimde olmalıydım, çünkü zor bir doğumdu.
Annemin yanında olmak istedim, bunu sen de istedin!
- Evet. Tamam. - Senden bir tek bunu istedim.
Şimdi ilelebet başıma mı kakacaksın?
Kes şunu, tamam mı? Kes.
ABD'ye dönmek istemiyorsan dönmeyiz.
O kadar. Tamam mı?
Sadece oğlumun hayatında daha düzenli bir şekilde var olabilmek...
...istiyorum ve bunu bir aile olarak yapmak isterim.
- Bir aile olarak olmazsa ne olur? - Bu da ne demek?
Söylediğin her şeyin arkasında pasif agresif bir tehdit algılıyorum.
Şunu yap, yoksa ömrümüzün sonuna kadar sana kırgın kalırım.
Haksız mıyım?
Biliyor musun, bir şeyler seziyorum.
Bence sorun şu: Daha oturaklı bir işim olsun istemiyorsun.
İlişkimizdeki statünü indirgeyecek bir şeyler başarmam karşısında...
...kendini tehdit altında hissediyorsun.
İlişkimizdeki statüm mü?
Kahrolası Amerikan Okulu'nda iki ders veriyorum, tamam mı?
Ne statü ama!
Böyle hissetmenin, gerçekten heyecan verici bir iş fırsatı...
...elde ettiğim zamana denk gelmesi hiç de tesadüf değil bence.
Bu düşünce dizisi saçmalığın daniskası. Sen de bunu biliyorsun.
Sana bir sorum var.
Kızlar falan olmasaydı, hala birlikte olur muyduk?
Ne? Aklını peynir ekmekle yemişsin sen!
- Haberin var mı? - Ne düşünüyorum biliyor musun?
Bence Şikago'ya taşınmalısın. Bence Henry'nin sana ihtiyacı var.
Ben de kızlarla Paris'te kalırım ve işi kabul ederim.
Bunu neden yapıyorsun, ha? Bu çok saçma bir fikir.
Seni ve kızları kaybetmek ister miyim sanki?
- Neden her şeyi bu kadar güçleştiriyorsun? - Jesse...
...benimle mutsuzsun. Oğlundan uzak kalmana neden oldum diye suçluyorsun.
Başa çıkmaya çalıştığım meseleye çok mantıksız bir tepki veriyorsun.
Dinle Jesse. Burada altı hafta geçirdik...
...harika da oldu.
Her gün yazı yazabildin...
...ve hava çok güzeldi. Ama aslında Yunanistan'a gelmek istememiştim.
- Biliyorum. - Tamam mı? Her an devrim olabilir...
Herkes bol bol beyaz peynir ve zeytinyağı yiyor, mutluymuş gibiler...
...ama esasen kızgın olduklarından söz ediyorlar, bu kafamı karıştırıyor.
Önümüzdeki birkaç hafta ne olacağını bilmiyorum.
Hey, hey. Ne olacağını sana söyleyeyim, tamam mı?
Her zaman olan şey olacak, hiçbir şey.
Pekala. Kendime hiç vakit ayıramadım.
Cevap vermem gereken binlerce e-posta var.
- Benim yok mu sanki? - Bütün gün yemek yapıp...
...oğlunla senin çişinizi tuvalet oturağından siliyorum.
Oysa sen romancı arkadaşlarınla sohbet ediyorsun.
Bir dahisin! Falan feşmekan... Hayır, sen bir dahisin!
Henry'ye veda ettiğimiz an, kendini kötü hissettiğin için, rüya gibi bir işi...
...geri çevirmemi istiyorsun. - Şimdi de rüya gibi iş oldu.
Bu öğleden sonra işi istediğinden bile emin değildin. Farkında mısın?
Evet, benim için rüya gibi bir iş!
- Tereddütlerim olması işi istemediğim anlamına gelmez. - Ha, peki.
Zaten senin umurunda mı? Her gün iki saat zeytin ağaçlarının altında...
...düşüncelere dalarak yürüyüş yapıyorsun. Sokrates.
- Bir de cübbe giy tam olsun. - Ha ha. Bir saat.
Hayır, yola çıkıp tekrar aramıza dönmen iki saat sürüyor.
Ben bunu asla yapamazdım. Kendine bakmakta pek iyisin.
Ben hem kendime hem de geri kalan her şeye bakıyorum.
Bir yere mi gidiyoruz, sen kendi çantanı topluyorsun, ben kalan her şeyi.
Kızların eşyasını toplamama asla izin vermezsin ki! Asla!
Çünkü ayakkabı koymayı unutur, bir sürü kirli don alırsın.
Madem öyle diyorsun.
İyi ki tefekküre dalıp varoluşsal problemlerle uğraşacak vaktin var...
...çünkü benim öyle bir vaktim yok. Düşünecek vaktim bile yok...
...çalışıyorum, çocuk bakıyorum, çalışıyorum, çocuk bakıyorum...
Bir saniye durur musun? Yaylı çalgıları akort etmem lazım.
Artık düşünmek için sadece işte tuvalete gittiğimde vakit buluyorum.
Düşünceleri bok kokusuyla bağdaştırmaya başladım.
Bak bu iyiydi. Bir gün bir kitapta kullanmak isterim.
Eminim kullanırsın da. Ve kitabın en güzel cümlesi olur.
Bu arada, bir daha benim söylediğim veya yaptığım herhangi bir şeyi...
...kahrolası kitaplarında kullanmaya kalkma! Bu kızlar için de geçerli.
Madem öyle, bir yazarla ilişki kurmasaydın.
Ayrıca, son kitapta yoktun, şimdi yazdığımda da yoksun.
Son olarak, canım ne isterse yazarım!
Her zamanki gibi hayatımız sana göre işliyor.
Hayır, bu sömürülen ev kadını zırvalarına karnım tok.
1950'lerde değiliz. Ezilen kadın öykünü gerçeklerle yerle bir ettiğim için...
...kusura bakma ama sen altı buçuğa kadar işte olduğun için...
...her gün evde kalıp ıvır zıvırla uğraşan benim.
- Altıya kadar çalışıyorum. - Kızları okula sen götürüyorsun...
...ben alıyorum. Bu adil, anlaşmamız böyleydi.
Paris'te yaşıyoruz Tanrı aşkına.
Ve sen bunu bana her gün hatırlatıyorsun.
Bütün hayatımı senin etrafında kurdum, sen de bunu biliyorsun.
Özür dilerim ama bu yaz tatilinde, ki bu bir tatildi, çünkü ne zaman görsem...
...denizde keyif çatıyor veya Yunan salatası kaşıklıyordun...
...hayatını ev işleri görerek geçirdiğine dair bir belirti yoktu.
Erkeklerde neye bayılıyorum, biliyor musun? Hala sihre inanıyorlar.
Küçük periler çorapları topluyor.
Küçük periler bulaşık makinesini boşaltıyor.
Küçük periler çocuklara güneş kremi sürüyor, küçük periler...
...domuz gibi yediğin salatayı yapıyor... - Beni dinle, tamam mı?
Bize çok iyi bakıyorsun. Gerçekten.
Çocuklara bakıyorsun, arkadaşlarınla ilgileniyorsun...
...bütün dünyaya yetişiyorsun.
Anne olmadan önce de böyleydin, şimdi iyice arttı. Tamam mı?
Ama sana yıllardır söylüyorum, kendinle de ilgilenmelisin.
Bana patronluk taslamayı bırak.
Her gün altı buçuk değil, altıda evdeyim.
Güvenilir biriyim. Hayatında bir kere çocuk bakıcısı çağırman gerekti mi?
Hayır. Çocuk doktorumuzun adı ne?
Beni sınava çekmeyi bırak. Gerçekten çok can sıkıcı.
Evet, tamam. Her akşam evdeyim, yemek yapıyorum...
...çocukları yıkayıp onlara masal okuyorum.
Sen bazen evde, bazen üniversitenin düzenlediği bir etkinlikte...
...bazen bir tanıtım turunda oluyorsun.
İlham geldiğinde yazmaya devam ediyorsun.
Bana da ilham geliyor, bazen, bundan haberin var mı?
Yazmak mı istiyorsun? Harika. Yaz.
Hayır ama şarkı söyleyip gitar çaldığımı, şarkı yazdığımı unuttun mu?
Bunu yine yapmak isterdim. Ama fırsat bulamıyorum, vakit yok.
Peki. Bir kere, benim yazıyor olmam bir hobi değil.
İkincisi, keşke vakit bulabilsen.
Bir şekilde günde sekiz saat sızlanacak vakti buluyorsun.
Şarkı söylemeni seviyorum, tamam mı?
Şarkı söyleyişin yüzünden bütün hayatımı altüst ettim ben!
Dırdır edip sızlanıp endişelenmeye ayırdığın zamanın sekizde birini...
...müziğe versen şimdiye Django Reinhardt olmuştun.
Tamam. Pekala. Çek git. Ayakkabılarını unuttun.
Allah kahretsin.
Kazandığını mı sanıyorsun?
Pek az kişi aktif veya tutkulu bir kadının çocuk sahibi olmasının...
...nasıl bir şey olduğunun farkında. Bazı arkadaşlarım bana...
..."Onları pencereden atmak isteyeceğin gün gelecek" diyordu.
Onları bir kere bile incitmek istemedim, ama yüzlerce kez kendim için...
...her şeyi bitirmek istedim. Öylesine kafam karışıktı. Sense hep aptal bir...
...kitap turnesinde veya Henry'nin velayet işi yüzünden uzakta oluyordun.
Yük olmak istemedim. Şimdi Sylvia Plath'ın kafasını tost makinesine...
...neden soktuğunu anlıyorum. - Tost makinesi değildi. - Lafı çevirme.
Ne demek istediğimi anladın. Tost makinesi, fırın, aynı şey!
Kaç kere kızlarla yalnızken çaresiz kalıp ağladığımı biliyor musun?
Bir annenin ne yapacağını bilemediğinde hissettiği suçluluk...
...duygusundan haberin var mı? - Bir sen mi böyle hissediyorsun sanki?
Anladığını sanmıyorum. Tamam mı?
En gizli korkum ne, biliyor musun? Tüm erkeklerle ilgili bu.
Beni itaatkar bir ev kadınına dönüştürmek istemeleri.
Kimse bunu yapamaz, tamam mı?
İnan bana, kafanı tost makinesine sığdırmak bile...
...seni itaatkar birine dönüştürmekten kolay olabilir.
Doğumdan beri kendime gelemedim.
Kızlar doğduğunda ne yapacağımı bilemedim.
Kadınlarda içgüdülerin devreye girmesi bekleniyor. Dişi babunlar gibi.
Ama hiçbir şeyi nasıl yapacağımı bilmiyordum. Kızları çok seviyordum...
...ama her şeyi yanlış yapıyordum. Ve sen sık sık uzaktaydın, beni arayıp...
...günümün nasıl geçtiğini soruyordun. Bu kadar çaresiz olmaktan utandığım için...
...bir şey diyemiyordum. - Bence doğru şeyler yaptın.
- Hayır, yapmadım. - Evet, yaptın.
En azından öyleymiş gibi yapmayı becerdin.
Bazen onları uyutmanın tek yolu çift koltuklu bebek arabasını...
...merdivenlerden aşağıya sürükleyip onları gecenin bir yarısı...
...ta Pigalle'e kadar götürüp getirmek oluyordu.
Bir keresinde az kalsın saldırıya uğruyordum. Adam bana saldırmadıysa...
...çok zavallı göründüğüm içindir!
35 yaşını devirmenin tek iyi yanı, tecavüze uğrama ihtimalinin azalması.
Bunu okudum! Bu doğru.
Tanrım.
Bir keresinde ikizleri tramplende sıçrarken izlemiştim.
O kadar güzel görünüyorlardı ki. Onlar mutlu diye ben de mutlu oldum.
Biri bir hulahup almış atlama ipi gibi kullanıyordu.
Sonra öteki de onu istedi, kavgaya başladılar.
Birdenbire bütün o küçük kıskançlıkları, bencilliği gördüm.
Ve şöyle düşündüm: "İşte bu, insanlığın doğal hali...
...daima biraz tatminsiz. Sürekli memnuniyetsiz."
Şu halimize baksana. Buradayız.
Cennet bahçesindeyiz ve kavga etmeden duramıyoruz.
Tek bir doğal insanlık durumu olduğunu düşünmüyorum.
İnsanlık durumları çok çeşitli.
Kızları oynarken izlediğinde gördüğün buysa, bunalımdasın demektir.
Pekala. Belki de öyleyim.
Ben kavga ettiklerini görünce, hayatta ilerleyen ve kimsenin...
...onu ezip elindekini almasına izin vermeyen güzel bir enerji görüyorum.
Kavga etmeleri hoşuma gidiyor. Onlar için ümidim artıyor!
Çünkü öfkeyi olumlu bir duygu olarak görüyorsun...
...ve sonuçta kendine, işine, çocuklara, bana zarar veriyorsun.
- Sen hiç öfkelenmiyor musun sanki? - Ben öfkelendiğimde bunu olumlu bulmam.
Biliyor musun?
Kitaplarında öyle bir yazıyorsun ki, herkes benim...
...Henry Miller tarzı bir süper kahramanla seviştiğimi sanıyor.
Hah! Oysa sen her zaman aynı şekilde sevişmekten hoşlanıyorsun.
Öyleyse öyledir.
Öpücük öpücük. Memecik memecik.
Kukucuk. Horrr.
Ben basit zevkleri olan bir adamım.
Evet. Çok basit.
Sana bunu söylemek istiyordum.
Hiçbir açıdan Henry Miller'la boy ölçüşemezsin.
Hem biliyor musun? Bu oda tüylerimi ürpertiyor.
Daha ilginç bir şey bekliyordum, gerçek Yunanistan'a özgü bir şey!
Burası epey gerçek.
Zaten burada ne işimiz var? Her şey planlanmış...
...harika bir akşam geçirmek zorundaymışız gibi.
Kendiliğindenliğe yer yok. Hayatımızdan tamamen silindi.
- Bu çok aptalca, işe de yaramıyor. - Evet. Anlaşılan öyle.
Öyle ya. Bunu yaptıkları için Ariadni ile Stefanos hıyarına lanet olsun.
Çiftler için masaj mı? O ne ki öyle?
- Düşük bir şey gibi geldi bana. - Yapmak zorunda değilsin. Tamam mı?
Hadi ama. Burası o kadar da kötü değil.
Otel odalarını severim. Bence seksi oluyorlar.
Evet, öyle düşündüğünü biliyorum.
Bay Kitap Turu.
Bay Radisson-Hilton.
Washington'da okuma yaptığın gece...
...cep telefonun sözüm ona bozulmuştu hani... Ne kadar pratik!
Kitapçıdaki o hanımla yatmadığına dair çocuklarının üstüne yemin et. Emily.
O Emily denen kızla yatmadığına yemin et.
Kıskançlık yapmıyorum, çünkü ben öyle bir tip değilim...
...sadece bilmek istiyorum. Adam ol, gerçeği itiraf et!
Sana bütün hayatımı veriyorum, tamam mı?
Verecek daha önemli bir şeyim yok.
Başka kimseye de vermiyorum.
Beni gözden çıkarmak için bahane arıyorsan, sana yardımcı olmayacağım.
Seni seviyorum. Bu konuda bir çelişki falan da yaşamıyorum.
Ama beni sinirlendiren tüm özelliklerinin listesini istiyorsan...
...bunu yapabilirim. - Evet, duymak istiyorum.
Pekala! Bir numarayla başlayalım, tamam mı?
Bir numara: Çatlağın tekisin. Anladın mı? Öylesin.
Saçmalıklarına altı aydan daha çok katlanacak başka birini bulsan şaşarım.
Ama ben bütün paketi kabul ediyorum. Çatlak ve zeki.
Değişmeyeceğini biliyorum, değişmeni istemiyorum da.
Buna "seni sen olduğun için kabul etmek" denir.
Evet, peki. Sana bir soru sordum.
Ben o çift koltuklu bebek arabasını merdivenden indirip Pigalle'de...
...götü kaptırmak üzereyken, Emily Brontë ile yattın mı? - Ne...
Ne Emily'si? Sen neden söz ediyorsun?
Dostoyevski hakkında hoş mesajlar yazan kız.
"Ah Jesse, çok haklısın!"
Bu, Rus edebiyatının en derinlikli pasajı!
Sana, kızlara ve birlikte kurduğumuz hayata bağlı olup olmadığımı...
...soruyorsan, cevap kocaman bir evet!
Demek ki yattın! Çok sağ ol!
Ben sana annesi ölen eski erkek arkadaşını ziyarete gittiğin zamanı...
...soruyor muyum? Hayır. Neden, bilmek ister misin?
Çünkü o Fransız kıçının huyunu biliyorum...
...ve adama en azından saksafon çektiğinden eminim. Ama...
...beni sevdiğini de biliyorum. Karmaşık bir insan olmana itirazım yok.
İki insanın birbirine sahip olduğu, başkalarının yarattığı...
...bir kuruma hapsolduğu sıkıcı bir hayatı istemiyorum...
...çünkü bu büyük bir saçmalık!
Burada olan nedir, biliyor musun? Çok basit.
Galiba artık sana aşık değilim.
Küçük hanım?
Şu anda konuşmak istemiyorum.
Yalnız mısın? Birini mi bekliyorsun?
Evet, yalnızım ve bundan memnunum.
Öfkeli bir insanım, çocuklarımı, işimi ve sevdiğim herkesi incitiyorum.
Tam benim tipim.
Şu anda hiç havamda değilim. Buraya kafa dinlemeye geldim.
Kahvenin karşısından seni kesiyordum...
...rahatsız etmek de istemem ama buralarda açık ara...
...en hoş kadın sensin. - Çok teşekkür ederim.
Sana bir içki ısmarlamak, belki biraz sohbet edip...
...seni tanımak isterim. İş için mi buradasın?
Pekala, anlıyorum. Erkek arkadaşın var.
Artık yok.
Tüh, bunu duyduğuma üzüldüm. Bundan söz etmek ister misin?
Yabancılarla konuşmam ben.
Mesele de bu ya, ben yabancı değilim. Daha önce tanışmıştık.
1994 yazında.
Beni başkasıyla karıştırıyorsun.
- Hayır. Hatta birbirimize aşık olmuştuk. - Sahi mi?
Hayal meyal tatlı ve romantik birini anımsıyorum...
Artık yalnız olmadığımı hissettirmişti bana.
Kim olduğuma saygı gösteren biriydi.
O benim. Ben o adamım!
Hiç sanmıyorum.
Bak, bu gece hakkında senin bilmediğin bir şeyi biliyorum.
Sahi mi? Neymiş o?
Önemli bir şey.
Ben biliyorum, çünkü bu geceyi daha önce yaşamıştım.
- Nasıl? - Ben bir zaman yolcusuyum.
Pekala...
Odamda bir zaman makinesi var ve...
- Tam da söz verdiğim gibi seni kurtarmaya geldim. - Neden kurtaracaksın?
- Hayattaki ufak tefek saçmalıklar yüzünden körleşmekten. - Saçmalık değil.
Seni temin ederim, hayal meyal hatırladığın, trende tanıştığın...
...tatlı, romantik adam var ya? O benim.
- Sen misin? - Evet.
Seni tanıyamadım maalesef.
Berbat görünüyorsun.
Ne diyebilirim ki? Uzay insanı fena yıpratıyor.
Öte yandan sen hatırladığımdan da güzelsin.
Saçmalama. Jesse, bu bir oyun değil.
Şirinlik yapıp beni yatağa atacaksın...
...sonra bir de bakmışım Şikago'da fıstık ezmesi satın alıyorum.
Beni ayartmaya çalışarak işleri düzeltemezsin.
Hayır, ayartmaya çalıştığım yok. Beni yanlış anladın.
Hayır, hayır. Ben sadece bir haberciyim.
Ta gelecekten buraya geldim.
Az önce 82 yaşındaki halinle birlikteydim.
Sana okumam için bir mektup verdi. İşte buradayım.
- Seksenlerimde hala hayatta mıyım? - Evet ya!
- Fransız kıçım nasıl peki? - Güzel!
- Peki. - Çok güzel.
Nasıl göründüğüm umurumda değil.
- Sevilecek daha çok yanın var diyelim. - Tamam, harika.
- Okumamı ister misin? - Başka seçeneğim var mı?
Tabii. Söyleyeceklerin ilgini çekmiyorsa...
Hayır, hayır. Oku bakalım.
Tamam, başlıyorum. İşte burada: "Sevgili Celine,
Bu satırları sana ormanın öte yakasından yazıyorum.
- Bu mektubun yakacağı mum..." - Tamam, dur!
Ben asla böyle yazmazdım, çok süslü. "Ormanın öte yakası."
Ne ormanı be? Sen neden söz ediyorsun?
- Devam edebilir miyim lütfen? - Peki.
"Sana bu genç adamı gönderiyorum. Evet genç...
Ve sana eşlik edecek.
Tanrı biliyor, birçok sorunu var ve hayatı boyunca en sevdiklerine...
...bağlanmak ve onların yanında olmak için mücadele etti...
...ve bunun için gerçekten üzülüyor...
...ama tek ümidi sensin.
Celine, sana tavsiyem şu olacak:
Hayatının en güzel dönemine giriyorsun.
Şu anda bulunduğum yerden bakınca...
...bu orta yaş dönemi, on iki yaşında olduğun ve Matthew'la Vanessa'nın
bütün gece Bee Gees şarkısı How Deep Is Your Love? ile dans ettikleri...
...dönemden sadece azıcık daha zor. Her neyse. Celine, iyi olacaksın.
Kızların büyüyüp birer feminizm sembolü olacaklar..." -Bu iyiymiş.
Evet, şey... Ne fark ettim biliyor musun? Altta bir ek var.
Önemli bir şeye benziyor.
Belki buraları atlayabilirim, bir kısmı biraz sıkıcı.
- Evet atla, lütfen atla. - Peki. Emin misin?
- Evet. - Tamam, pekala.
Sıkıcı şeyleri atla.
Evet, tamam. Falan filan... Parayla ilgili tüyolar, biraz astroloji...
Tamam, işte burada. "Not: Bu arada...
Bu arada, hayatımın en iyi sevişmesini...
...Güney Mora'da bir gece yaşadım. Sakın bunu kaçırma.
Cinsel hayatımda bir çığır açtı."
Çığır açtı ha? Harika.
Evet. Ne anlama geldiğini bilmiyorum.
Pekala Jesse, şu aptal oyunu keser misin?
Öykülerinden birinde değiliz.
Odada sana söylediklerimi işittin mi?
Beni duydun mu?
Evet. Seni duydum.
Artık bana aşık olmadığını söyledin.
Ciddi olmadığını düşünmüştüm, ama eğer ciddiysen...
Kahretsin. Biliyor musun, sen de küçük kızlar...
...ve diğer herkes gibisin.
Peri masalında yaşamak istiyorsun, değil mi?
Burada işleri düzeltmeye çalışıyorum.
Seni koşulsuz sevdiğimi söylüyorum, güzelsin diyorum.
80 yaşında bile kıçın güzel görünüyor diyorum.
- Seni güldürmeye çalışıyorum. - Peki.
Bir sürü saçmalığına katlanıyorum.
Ama her seferinde köpek gibi geri geleceğimi sanıyorsan yanılıyorsun.
Gerçek aşkı mı istiyorsun? İşte bu o.
Bu gerçek hayat. Kusursuz değil ama gerçek.
Eğer bunu göremiyorsan körsün demektir. Ve pes ederim.
Şu zaman makinesi ne iş?
Ne demek istiyorsun?
Nasıl çalışıyor?
Biraz karmaşık.
Çalıştırmak için çıplak olmam mı gerekecek?
Evet. Evet, aslında bu bir sorun.
Kıyafetler uzay zaman sürekliliğinde pek iyi seyahat edemiyor.
Vay. Ne kadar zekisin.
Tanrım.
- Uzay zaman... - Sürekliliği.
"Sürekliliği."
- Evet. - Vay canına.
- Mektubunda beni düşündüren bir yer var. - Öyle mi?
Hani Güney Mora'dan söz etmişsin ya.
Evet, şey, biz de Güney Mora'dayız.
Sekseninde bile unutamadığın o gece bu gece olabilir mi dersin?
Akıllara zarar bir gece bizi bekliyor olmalı.