www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
{Y:i}Czy kiedykolwiek rozpoczynaliście wieczór bez szału,
{Y:i}a kończyliście w przeświadczeniu, że to najlepsza noc waszego życia?
{y:i}22. dzień czerwca 1990 roku.
{y:i}Koniec nauki.
{Y:i}Oliver Chamberlain, Peter Page, Steven Prince,
{y:i}Andy Knightley oraz ja.
{y:i}Wołali na mnie Król.
{y:i}Bo nazywam się Gary King.
{y:i}Ollie był śmieszny.
{y:i}Taki goguś, mocny w gębie.
{Y:i}Miał ksywkę "Omen" przez znamię w kształcie szóstki.
{y:i}Uwielbiał ją.
{y:i}Pete był naszą dzidzią.
{Y:i}Niby do nas nie pasował, ale z nim zawsze były jaja.
{y:i}W dodatku spał na forsie.
{y:i}Steve był spoko.
{y:i}Brzdąkaliśmy, podrywaliśmy.
{Y:i}Chyba ze mną rywalizował. Pocieszne.
{y:i}No i Andy.
{Y:i}Mój skrzydłowy. Zawsze mogłem na niego liczyć.
{Y:i}Kochał mnie. Prawdę mówiąc, ja go też.
{y:i}Nie będziemy tęsknić za budą.
{Y:i}Może tylko za prof. Shepherdem. On był dobry.
{Y:i}Pytał, jakie mam plany na przyszłość.
{Y:i}Mówiłem, że chcę się bawić, a on się śmiał.
{y:i}Nie miał z czego. Nie tamtej nocy.
{y:i}Newton Haven było naszym miastem.
{y:i}Placem zabaw. Wszechświatem.
{y:i}Miejscem brawurowej wyprawy.
{y:i}Cel: przemierzyć Złocistą Milę.
{Y:i}12 pubów na legendarnym szlaku niepohamowanego picia.
{Y:i}Pierwsza Poczta, Ale To Już Było, Słynny Kogut, Ręka w Rękę,
{Y:i}Wesoła Gromadka, Wierny Sługa, Dwugłowy Pies, Syrena, Barć,
{Y:i}Głowa Króla, Wyrwa w Murze i wreszcie gwóźdź programu:
{y:i}Koniec Świata.
{y:i}Podjechaliśmy moją furą.
{Y:i}Mówiłem na nią Bestia, bo lubiła powarczeć.
{y:i}Podróż ku dorosłości się rozpoczęła.
{Y:i}Nie marnowaliśmy czasu. Pierwszy pub - zero litości.
{Y:i}Było chlanie, zabawa, kontrowersje...
{y:i}kobiety, lufy, dramaty...
{y:i}no i nie mogło zabraknąć chlania.
{Y:i}Czuliśmy się niepokonani.
{Y:i}Żeby lepiej wchodziło, kupiliśmy sobie ziółka
{y:i}od pastora Greena.
{Y:i}Omen odpadł po szóstym, poszliśmy dalej bez niego.
{Y:i}Dobrze wyszło, bo nadziałem się na jego siostrę.
{y:i}A ona w kiblu na mnie.
{Y:i}Sam dołączyła, ale poszła w odstawkę.
{Y:i}Byłem umówiony z panną Bursztynówną.
{Y:i}Dziewięć piw. My kontra reszta świata.
{Y:i}W Barci się pochrzaniło. Poszliśmy do Klubu Krykieta,
{Y:i}czyli do naszej Palarni. Tam zesrało się na całego.
{Y:i}Pete się zbełtał i powędrował na ławę.
{Y:i}Olaliśmy ostatnie trzy puby i poszliśmy na górkę.
{y:i}Pamiętam, jak tam siedziałem.
{Y:i}Krew na łapach, piwo na bluzce, rzygi na butach.
{y:i}Patrzyłem, jak wstaje nowy dzień,
{Y:i}wiedząc, że już nigdy życie nie będzie tak piękne.
{y:i}I wiecie co?
Miałem rację.
Dziękujemy, Gary. Doprawdy pouczające.
Ktoś chce coś dodać? Albo ma jakieś pytania?
- Jesteś zawiedziony? - Czym?
Nie dotarłeś do Końca Świata.
Nie.
{y:i}Co takiego chcecie robić?
{Y:i}Chcemy swobody. Chcemy robić to, na co mamy ochotę.
{y:i}Chcemy się zalać, zabawić.
{y:i}I tak też zrobimy.
{y:i}Zabawimy się. Urządzimy imprezę.
{c:$33CCFF}<> {c:$99FFFF}www. kinomania. org
BRYTYJCZYCY CHWALĄ SYTUACJĘ W KRAJU
{y:i}Co takiego chcecie robić?
{y:i}Chcemy się zalać i zabawić.
- Cacko. - Ale Bestia toto nie jest.
Cześć, Peter.
Jezu. Gary!
Miłościwie wam panujący.
- Byłeś rano pod moim domem? - Nie.
- Daję głowę. - Nigdy nie byłem w Bishops Gardens.
- Jak się miewasz? - Dobrze. A ty? - Bosko.
- Co u...? - Vanessy? - Nie, u twojej żony.
- Co u niej? - Dobrze.
- Był seks? - Mamy dwójkę dzieci.
Dwa numerki! Jebaka! Nic się nie zmieniłeś.
A on tu czego?
- Wszystko gra, tato. - Czołem, panie P.
- Pomóc w czymś? - Dobrze się trzyma.
Szukasz samochodu?
Nie. Obawiam się, że nadciąga koniec.
- Że co? - Koniec Świata!
- To znaczy? - Już ty wiesz.
Jedna noc, 5 chłopa, 12 pubów. Do boju!
Powtórka z rozrywki?
- Nie czekałeś na to? - Niezbyt.
Wtedy się nie udało. Teraz dobrniemy do gorzkiego końca.
Albo jasnego pełnego.
Cała ferajna.
- Nawet Andy? - A czemu by nie?
- Myślałem, że po wypadku... - Pisze się.
Pytanie, czy ty się piszesz.
Zapytam Vanessę.
- Kogo? - Żonę.
- Od kiedy musisz ją o coś pytać? - Od ślubu.
Nie brakuje ci tego? Śmiechu? Braterstwa?
Bójek? Kaców gigantów? Mrowienia pod kopułą?
- Może pierwszych dwóch. - Jedziemy. Daj numer.
- Nie zmieniałem od 10 lat. - Podyktuj.
Ten szereg będzie miał
gible nad przednią elewacją.
Co to za pręt bez kasku?
To Gary King.
- Puk, puk. - Co tu robisz, Gary?
- Mówi się: "Kto tam?". - Widzę kto.
To ty.
Ładnie się urządziłeś. Trochę zawiewa.
- Co u Seleny? - Jesteśmy 10 lat po rozwodzie.
- Wiem, tak pytam. - Podobno bardzo dobrze.
- Przygruchałeś sobie kogoś? - Instruktorkę fitnessu.
- 26-latkę. - Pedofil! Żartuję.
- Chętnie ją poznam. - Nie. Co cię sprowadza?
Reaktywujemy kapelę.
- Nie będę grał na basie. - Ekipę.
- Ale kapelę też możemy. - Nie bardzo.
- Sprzedałeś moją gitarę za prochy. - Jak się zwie ten dynks nad drzwiami?
- Nadproże. - Plan jest taki:
Jedziemy do Newton Haven na Złocistą Milę. Do Końca Świata.
- Wszyscy jadą. - Nawet Andy?
Żebyś wiedział, kozaku.
- Andy idzie z tobą pić? - Z nami.
No popatrz. Stare Miasto, kilka piw.
- Dwanaście. - Tak.
- To obłęd. - Wiem.
O co tu chodzi?
O zamknięcie tego rozdziału.
Stara przyjaźń nie rdzewieje.
- Wiele się zmieniło. - Aha.
- Zrobimy inwenturę. - Nie mogę się doczekać.
Omen, lubisz takie rzeczy.
Lubię, gdy nie trzymasz glanów na sofie.
Mną się nie przejmuj.
Gary King znów siodła konia.
Konia?
- Dwa kółka. - To znaczy?
Co reprezentują dwa kółka?
- Rower. - Pogubiłem się. - To się odgub.
Dokończymy, co zaczęliśmy.
Będzie zakurwiście!
- Chyba już. - I jakie wrażenia?
Niesamowity dom.
- Niesamowity. - Fantastyczny.
Tylko nie na naszą kieszeń.
- Zbije z ceny. Ile chcą? - 1,2 mln.
Pojebało?
Mają państwo moją wizytówkę.
Gary, WTF?
- Też się cieszę, Omen. - Nie mów tak.
- Co u siostry? - Dobrze.
- Mówiła o mnie? - Nie.
W piątek wycieczka. Ja powożę.
Nie mogę, mam lekarza.
Doktora Inka!
- Doktora... - Drinka, rozumiem.
No dawaj.
Bez Omena to nie to samo.
Dowiesz się, co u chłopaków. Pochwalisz się, co u ciebie.
Kto wie, może tym razem dotrwasz do końca.
- Andy będzie na pewno? - Tak.
- Andy Knightley? - Jacha.
I jak go przekonałeś?
KANCELARIA PRAWNA
- Panie Knightley? - Felicity.
Przyjaciel do pana.
Wręcz przeciwnie.
- Jakie poważne biuro. - Ano.
Widziałem się z chłopakami.
Omenem, Stefkiem i Babą Peter-tronem.
Pamiętam imiona kolegów z dzieciństwa.
Wpadliśmy na pewien pomysł.
- Ach tak? - Wrócimy do Newton Haven.
- Po co? - Wyrównać rachunki.
- To żart? - 5 chłopa, 12 pubów, 50 piw.
- 60. - Uspokój się, chlorze.
- Nie piję od 16 lat. - Pewnie cię suszy.
Pójdziemy, pogadamy. Będzie jak kiedyś,
tylko tym razem nie odpuścimy.
- Masz wybiórczą pamięć. - Dzięki.
Pamiętasz piątkowe wieczory, ja - poniedziałki rano.
Dlatego jedziemy w piątek.
- Czemu już tam nie mieszkamy? - Bo ja wiem?
Bo to nudna dziura zabita dechami.
Zawsze tak było i będzie.
Nudna, bo nas tam nie ma.
- Nie warto kopać się z koniem. - Więc jedź.
Odbiorę was ze stacji High Wycombe w piątek, punkt 15:00.
Nie mów, że musisz zapytać żonę.
Tak się składa, że nie muszę.
- Co robisz? - Pokazuję ci drzwi.
To drzwi? Nie widzę nadproża.
Samo szkło. To drzwi czy okno?
A może to... oknodrzwi?
- Możesz to zgapić. - Wyjdź proszę.
Dobra.
Sześć stów, tak?
- Jeszcze jedno... - Co?
Mama zmarła.
- Kiedy? - Parę tygodni temu.
Na... raka.
Przykro mi.
Zawsze cię lubiła.
Przypomniały mi się stare czasy, zwłaszcza tamten wieczór.
Byliśmy tacy szczęśliwi.
Chłopaki są mi jak bracia.
Ale jakby nie patrzeć...
w tobie mam najlepszego przyjaciela.
Miło było cię widzieć, stary.
Pete!
Steven, całe szczęście! Myślałem, że będę jedyny.
Czekają cię gorsze męki.
- Jak to się stało? - Co my tu robimy?
To co zawsze.
Idziemy za Garym w bezdenną otchłań.
Czołem, stary.
Od 1992 nie nazywamy go nieustraszonym liderem.
- Stare nawyki wracają. - To mu wyryją na nagrobku.
- Przeżyje nas. - Zaśmiałbym się, ale to prawda.
- Czekajcie. - Co?
Kto z nas jest największym idiotą, że tu przyjechał?
Może miał wypadek.
- Oj wybacz. - Nic się nie stało.
To byłoby najlepsze rozwiązanie, dla Gary'ego też.
Nie do wiary.
O tak, moje pojeby kochane!
- Spóźniłeś się. - Nie.
- Miałeś być punkt 15. - 15-16 mówiłem.
- Zawsze jesteś nieomylny. - To źle?
Kupiłeś drugiego Forda Granadę?
- Sprzedałem ci takiego w 1989. - To ten sam.
- Najlepiej wydane 300 funtów. - To Bestia?
Wymieniłem tarcze, zawieszenie, wydech, fotele, koła,
tapicerkę, gaźnik, kolektor, ogólnie silnik, lusterka, światła.
- A tak to ten sam wóz. - Zaiste to antyk.
Więc bierzmy ten antyk w obroty!
Już, kutafony, bo się spóźnimy.
Powrócili. Jak pięciu muszkieterów.
- Trzech. - Czterech z D'Artagnanem.
Historia nie mówi dokładnie, ilu ich było.
"Trzej muszkieterowie" to powieść Aleksandra Dumasa.
- To samo mówią o Biblii. - Że napisał ją Dumas?
Nie ośmieszaj się. Jezus ją napisał.
"Pięciu" brzmi lepiej.
Dali ciała. Gdyby 2 zginęło, zostałoby 3.
- Daleko jeszcze? - Jazda!
"Soup Dragons". Pamiętam ten kawałek.
- Nagrałem ci na kasecie. - To to.
- Kaseta? - Patrz.
- Gdzie ją znalazłeś? - W magnetofonie.
Patrzcie!
- Zgłodnieliście? - Nie.
Muszę się odpryskać.
- Coś długo leje. - O ile w ogóle.
Może...
- Robi kupę. - Skąd ci się to wzięło?
Wciąż pracujesz u ojca?
Jestem wspólnikiem. A ty?
Założyłem działalność w 1998. Zakończyłem w 2005.
Nie lubię stresu. Ol?
Nieruchomości.
Mała agencja w Północnym Londynie.
Przystępne ceny.
- Andy, prawo rodzinne? - Spółek.
- A co robi Gary? - Gra w "Need for Speed".
- Nic się nie zmienił. - Sam już nie wiem.
W końcu mi oddał te 600 funtów.
- Serio? Ode mnie pożyczył 200. - I ode mnie.
Nie wytrzymam!
Jak mogłeś?
Trudno się mówi. Dobry zwyczaj - nie pożyczaj.
Jeszcze lepszy - nie oddawaj.
Kurna!
Newton Haven!
Napawajcie się krajobrazem,
wieczorem tu będzie masakra.
Nie, nie!
Cholera!
A nie, wszystko wciągnąłem.
- Zna pan powód zatrzymania? - Za głośna muzyka?
Lewe światło stopu niesprawne.
Znowu ten stop.
Działa, działa i nagle stop.
- Naprawi się, panie władzo. - Prawo jazdy proszę.
Zostawiłem portfel na siłowni.
- Dokument tożsamości? - Wszystko w torbie.
Skleroza nie boli.
Podam nazwisko i adres, wklepie pan do systemu.
Peter Page. Bishops Gardens 48,
N2 T12 Londyn.
- Jezu, Gary. WTF? - Moje nazwisko?
- Nie podam swojego. - Capną mnie.
- Nikt cię nie "capnie". - Sprawdzi blachy.
- Dlatego podałem nazwisko Pete'a. - Prowadzę salon samochodowy.
Zaufajcie mi.
Co pana sprowadza do Newton Haven?
Wychowaliśmy się tu. Spróbujemy się w Złocistej Mili.
Może być ostro.
Proszę naprawić światło i sprawdzić emisję spalin.
Peter, byle nie za ostro.
Bez obaw.
- Nie rozumiem. - Prosta sprawa.
Wóz od 1989 jest na ciebie.
- Trzy razy zmieniałem adres. - A ja książkę.
Myślisz, że skąd masz tyle punktów?
Nie spinajcie się tak.
Bubujemy!
PIERWSZE RONDO W ANGLII ZBUDOWANE OKOŁO 1909
- Narobisz sobie kłopotów. - Jeden wte czy wewte.
Co to znaczy?
- Po co tu przyjechaliśmy? - Żeby się upodlić.
Plany na wieczór?
Dziś spożyjemy kolację w płynie,
krocząc szlakiem Złocistej Mili.
Tankowanie rozpoczniemy w Pierwszej Poczcie,
potem Ale To Już Było, Słynny Kogut, Ręka w Rękę,
Wesoła Gromadka, Wierny Sługa, Dwugłowy Pies, Syrena, Barć,
Głowa Króla, Wyrwa w Murze
i słodko-gorzkie piwo na ostatnim posterunku:
Końcu Świata.
I choć owocny kroi się wieczór, wrócimy w pestkę...
zalani.
PRZEWODNIK PO PUBACH
Masz coś takiego?
Obejdzie się.
Dzień dobry.
PIERWSZA POCZTA
Z życiem!
Do 1840 roku
była to siedziba pierwszego miejskiego urzędu pocztowego.
Później pan biznesmen uznał, że zamiast centrum korespondencji
bardziej przyda się miejsce, gdzie strudzony wędrowiec
mógłby zalać pałę.
Normalnie deja vu.
Nie kojarzę. Zmienili wystrój?
Sieć go wykupiła.
Ogólnokrajowa inicjatywa. Pozbawiają małe puby klimatu.
Wszystko przerabiają na jedno kopyto.
- Zapachu się nie pozbędą. - Choćby chcieli.
Witaj, Raymondo!
Synowie marnotrawni wrócili.
- Kogo mamy na liście gości? - Że jak?
Robimy Złocistą Milę, a pierwsza runda odbędzie się tu.
- Co polecasz? - Jest jedno. Chwała Korony.
To w sam raz. Jestem Gary King.
- Co? - Opowiadaj.
- O czym? - O piwie.
Orzechowe, pieniste, chmielowe, z owocową nutką na języku?
Piwo jak piwo.
- Razy pięć prosimy. - Cztery i wodę.
Co?!
Wierzyć się nie chce.
Chodząca legenda pije pieprzoną deszczówkę.
To jakby lew jadł humus.
- Bez sensu. - Wiem.
- Boli cię, że nie piję. - Nie mnie. Króla Artura.
- To będzie dobre. - Co mu do tego?
Myślisz, że wrócił z bitwy pod Hastings,
- wparował do zamku Artura... - Do Camelotu.
...i zamówił przy barze kranówę?
- Nie mieli wtedy wody bieżącej. - Wziąłby miód, królewskie piwo.
Więc jestem mniej męski?
- To pedziowate. - Nie bądź homofobem.
Lata 90. się skończyły.
Trzeźwość nie jest pedziowata.
Gdy wchodzę do pubu po meczu rugby
i zamawiam wodę przy bandzie zakapiorów,
to trzeba mieć jaja, przyjacielu.
Skoro tak mówisz, ciotko.
Może nie zauważyłeś, ale jesteśmy dorośli.
- Jeśli, odpukać, spłodzisz dzieci... - Mogę mieć.
- ...bądź odpowiedzialny. - Mogę mieć dzieci.
Pamiętasz Karen Egerton, którą...
wyruchałem?
Spóźniał jej się 2 tygodnie przed przeprowadzką do Normandii.
Więcej się nie odezwała. Mogła urodzić. Francuzika.
- Nie warto kopać się z koniem. - Za dzieci, gdziekolwiek są.
Zerujcie piwa i Bubujemy.
- "Bubujemy"? Co to? - Pamiętacie.
W klasie wisiało "Wychodzi, ścigany przez niedźwiedzia".
- Szekspira. - "Zimowa opowieść".
- Jaki to był tytuł? - "Zimowa opowieść".
To znaczyło szybką ucieczkę.
"Ścigany przez misia Yogi", "Yogi i Bubu" i w końcu "Bubujemy".
- Wychodzimy? - Ta, kicha totalna.
ALE TO JUŻ BYŁO
Ale To Już Było!
Taki pub to ja rozumiem!
Od razu lepiej!
Deja vu?
David, stary druhu!
Doszły cię słuchy? Gary King powrócił!
Kto?
Jak pogrzeb?
Twojej mamy.
Trudno ubrać to w słowa.
Ale gdybym musiał wybrać trzy, powiedziałbym:
"Bardzo, bardzo smutny".
A nie, to dwa słowa.
"Naprawdę bardzo smutny".
Przykre.
Była dobrą kobietą.
- Bardzo ją lubiłem. - Ja też.
Ja też.
- Halo. - No cześć.
- Jesteś już? - Od dawna.
Znowu zabłądziłaś na obwodnicy?
To jest Newton Haven. O której będą bliźniaczki?
Jesteśmy w Ale To Już Było. W razie czego wpadaj.
No jest.
Dobra, na razie.
- Kto to, Omen? - Nie mów tak.
Jeśli musisz wiedzieć...
- to była Sam. - Jest tutaj?
Pieprzone echo czy co?
Przyjechała z Manchesteru po mamę.
- Przyjdzie? - Byłem pierwszy.
- Tylko nie to! - Chyba kpisz.
Ja byłem pierwszy.
Masz wybiórczą pamięć.
- Już to słyszałem. - Ode mnie.
Nie, pamiętałbym.
Mówiłem ci, że mi się podoba, a ty zacząłeś do niej startować.
- Nagle ci się spodobała. - Po szkolnym przedstawieniu.
"Kabaret".
Była w kabaretkach, a tobie stanął na scenie.
I tak miała kisiel w majtkach na widok Adriana Keane'a.
- Nie znosiłem tego fiuta. - Nie mówmy o mojej siostrze
w kontekście kisielu w majtkach i erekcji Stevena.
Dobra. Nadal jest foczką?
Nie odpowiem.
- Ale jest? - Co?
Foczka.
- Witaj, Sam. - Steven, rany!
- Wyrosłeś. - Łatwiej go przeskoczyć.
- Super wyglądasz. - Koksiarz.
Andy.
Kopę lat. Cześć, Pete. Hej, braciszku.
Gary.
Willkommen. Bienvenue. Welcome.
- Napijesz się? - Steve,
dopiero co weszła.
- Pijesz? - Wódkę z tonikiem, Steven.
Skoczę do ubikacji.
Potrzeba wzywa.
- Co robisz? - A ty?
- Idę do ubikacji. - To ja też.
- Na głowę upadłeś. - Dałaś mi sygnał.
- Jaki? - Poszłaś do ubikacji.
Nie widziałam cię 20 lat. Seks w damskiej? Serio?
- Dla niepełnosprawnych nieczynna. - Co się stało?
Może ktoś nawrzucał za dużo ręczników. Kto ich tam wie.
- Co się z tobą stało? - Nic.
Jestem ten sam Gary.
Co ty powiesz?
To chcesz?
- Pa, Oliver. - Idziesz?
- Bliźniaczki miały być za pół godziny. - To twoje.
"Zepsuty".
- Żarcik dla kumatych. - Nie wnikam.
- Co to za cudo? - Sztuka współczesna.
- Pomnik? - Tak, sztuka współczesna.
Wiecie, która godzina?
Nawet nie ma 18:00.
Skucha! Jest wpół do Koguta!
Dawajcie!
Idziemy.
SŁYNNY KOGUT
Jak będziesz miał chwilkę.
O kurka, patrzcie!
To Szalony Basil.
Słuchaliśmy jego wywodów o UFO, jaszczurach i podwodnych nazistach.
I że Trójkąt Bermudzki to kwadrat.
Nie, dwa trójkąty równoramienne, tworzące romb.
- Był twoim najlepszym kumplem. - Nie.
Żal mi było staruszka.
Właśnie. Basil!
Chyba nie jesteśmy legendami.
- Gary King. - Mów za siebie.
Masz zakaz barowy.
Zaraz mnie coś, kurwa, trafi!
- Żarty jakieś! - Nie warto.
- Wypij dwa w następnym. - Wszystkie.
Po jednym na pub, inaczej bez sensu.
- To już jest bez sensu. - Świetnie.
Ile jeszcze musimy znieść?
- Zostało dziewięć. - Pieprzyć to.
- Muszę coś zjeść. - Może w następnym?
- Byle coś w miarę zdrowego. - To nie centrum żywności organicznej.
- To nie jest centrum czegokolwiek. - Żona chciała mnie przekabacić,
- ale ja lubię śmieciowe żarcie. - Następny pub! Nie obijać się!
Pamiętam ten lokal.
- Sylwester. - 1990.
- Andy spał na stole bilardowym. - Możliwe.
Całe 6 godzin.
- Dzięki ci, płonąca sambuko. - Anyżówka.
A jak się obudziłeś, wmówiliśmy ci, że przespałeś rok,
- a ty rozwaliłeś zegar. - To było dobre.
Wtedy wyrwałeś Erikę Leekes.
To było moje małe zwycięstwo.
To ta z Kanapki z Marmoladą.
- Dokładnie. - Erika Leekes, Tracy Benson, Becky Salt.
- Dwie blondynki z rudą w środku. - Kanapka z Marmoladą!
- Becky Salt. Ja pieprzę. - Ciekawe, co robią.
- Zapytaj. - Co?
Tam siedzą dwie blondynki z rudą w środku.
Nie chrzań!
Erika z lewej, Tracy z prawej i zapewne Becky w środku.
- Kanapka z Marmoladą - reaktywacja. - Upiorne.
- Zaprośmy je tu! - Nie!
Wystarczą mi wasze zdziadziałe ryje.
Robisz z nas dinozaurów.
Aż tak się nie zmieniliśmy. Steve trochę się spasł.
Pete ma ten sam fryz, a Oliver - znak diabła...
Usunąłem go laserem. Pikuś w porównaniu z tą durną ksywką.
- Tatuaż Sisters of Mercy też zejdzie. - Lubię ich.
- Inaczej nie poszedłbyś na basen. - Pogubiłem się. - To się odgub.
- Miło zobaczyć wasze buzie. - Twoje zdrowie.
Przepraszam. Zajęte?
Zajęte?
- Bierz, stary. - Dzięki.
- Czy to nie...? - Shane Hawkins.
- Czy on...? - Tak.
Co z nim było?
Nie mówmy o tym.
Słuchaj, Pete.
Tłumienie w sobie urazów odbija się na psychice.
- Podobno. - Nie chodzi o to, co było.
Nie o to, że się nade mną znęcał
i wysłał na dłuższe zwolnienie niż ospa wietrzna.
Ani że chowałem się przed nim w toalecie
czy że tak mnie uderzył, że oko mi wyszło.
Ani nawet że zrujnował mi dzieciństwo.
Chodzi o to, że teraz...
nawet mnie nie rozpoznał.
Spojrzał wprost na mnie.
Jakby to nic nie znaczyło.
Pewnie dziwnie to brzmi.
Wódzia!
- Co ty robisz? - Niosę wódzię. Nie widać?
Peter nam się zwierzał.
- Nie szkodzi. - Szkodzi.
Dwanaście piw to przesada.
A poza tym ja nie piję.
Lufa ci nie zaszkodzi.
Mówiłeś, że chcesz pogadać, a chlejesz na umór.
Jesteśmy tu w roli podżegaczy.
Fajne słowo, "podżegacz".
Nowa kapela: Gary King i Podżegacze.
- Nie bądź Garym. - Nowe powiedzonko?
Stare jak świat.
Nie potrzebujesz nas, żeby się nawalić. Dobrze ci idzie w pojedynkę.
Sprawdzę autobusy do Londynu. Kto chce, może iść ze mną.
Nie możesz!
To nasza rocznica!
Wtedy był czerwiec, teraz mamy październik.
- Rocznica roku. - Co roku jest rocznica roku!
To już nie to samo.
To nie miasto się zmieniło, tylko my.
Nie pojedziecie, bo autobusów już nie ma.
- Wracam do pensjonatu. - Też chcę się wyspać.
- Poszukam Sam. - Pójdę z Oliverem.
Ustalone.
Wiecie, co myślę?
Zazdrościcie mi.
Macie domy, samochody, żony, ochronę miejsca pracy.
Ale nie macie tego, co ja.
Wolności.
Jesteście niewolnikami, a ja mogę robić, co chcę.
I tego chcesz?
Dorośnij.
Dołącz do społeczeństwa.
- Ale mama umarła. - Bardzo nam przykro.
Czas wrócić do domu.
Myślałem, że jesteśmy w domu.
Jakoś mi go szkoda.
MAMA DZWONI
Niepotrzebnie.
Ostrożnie.
Ktoś oszczał podłogę.
Nie ja.
Ale ściana to moje dzieło.
Zrobiłem to w 90.
1990.
Nieźle przylutowałem.
Nie wiem czemu.
Wtedy się tym jarałem.
Chyba nieźle się bawicie.
Robię Złocistą Milę. Przyłączysz się?
Będziemy jak sześciu muszkieterów.
Złocista Mila mówię!
Myślisz, że jesteś cool?
Byliśmy lepsi.
Trzęśliśmy miastem.
Przetarliśmy wam szlak.
- Nie odwracaj się! - Proszę przestać.
- Co niby? - Nie radzę.
Czyżby?
Co?
Gdzie on jest? Zabiję drania.
- Wytłumacz się. - Ten dzieciak...
- Nie zmieniaj tematu. - Rozbił mi łeb o lustro.
Gadałem z twoją mamą. Nie zza grobu. Z Bournemouth.
- Nie gadała z tobą 8 miesięcy. - Głowa mu odpadła!
Nie wywiniesz się.
W... T... F?
Cholera!
Zabieraj go ze mnie!
Zajęte!
Gary!
Andy, widziałeś...?
WTF, Gary?
WTF?
Co to, kurwa, jest "WTF"?
- What the fuck?! - Ach tak.
Oczom nie wierzę.
- Ja też. - Nie do wiary.
Wiem, stary.
Kłamałeś o własnej matce.
- Niewinne kłamstewko. - Tak?
Przecież żyje.
"Przecież żyje"?
Czekajcie!
- Dokąd? - Po pomoc.
- Nie. - Nie wzywać?
Nie wiemy, ilu ich jest.
- Gdzie dzwonisz? - Do Vanessy.
- Kto to? - Żona.
- Po co? - Bo to moja żona.
- Nie wiemy, ilu ich jest? - W pubie.
- Jakżeby inaczej. - Brak sygnału.
- Dodzwoniłeś się do Sam? - Pełny zasięg i nic.
Sieć padła.
Ja pieprzę.
Wszystko jest powiązane.
Tu zawsze się chrzaniło.
Wymienili ich i nikt nas nie rozpoznał.
Basil, Dave, Raymondo. Zastanawiało mnie to.
- Shane Hawkins. - Właśnie.
To nie my się zmieniliśmy, tylko miasto.
Prawda, Andy?
- Dobrze mówię? - Jesteś nieomylny.
Nie możemy zostać w męskim.
10 osób poszło do kibla, nikt nie wyszedł.
- To podejrzane. - I gejowskie.
- To gorsze niż rozczłonkowane ciała? - To jest Newton Haven.
- Jak to wygląda? - Bardzo normalnie.
- Nie podoba mi się to. - Co robimy?
Dopijemy piwo.
ZEPSUTY
- Obalimy to i dajemy dyla. - Do Londynu?
- Do Wiernego Sługi. - Kpisz?
Do Wesołej Gromadki. Zawsze mi się mylą.
Do następnego pubu?!
- Weźmy Bestię i na Londyn. - Stop nie działa.
- To nie hamuj. - Jestem zalany.
- Nagle to problem? - Pete ma dość punktów.
Andy może prowadzić. Jest trzeźwy.
Zatrzymanie przez policję to ostatnie, czego nam trzeba.
Jesteśmy pijani, oni mogą być w zmowie, i mamy krew na rękach.
- Bardziej atrament. - Mamy atrament na rękach.
- I jak, ostro było? - Co?
Piąty pub?
Czwarty.
To nawet nie półmetek.
Wciąż dużo zabawy przed wami.
- Miłego wieczoru, Peter. - Dziękuję.
Dziękuję.
Wybacz.
- Wszyscy wiedzą o Złocistej Mili. - Od ciebie.
Jeśli odjedziemy, dowiedzą się, że wiemy.
Jeśli będziemy robić swoje, nie kapną się.
- Że co? - Że wiemy.
Dokończmy, co zaczęliśmy, a rano wyjedziemy.
- Proponujesz...? - Ukończyć Złocistą Milę.
Nie warto kopać się z koniem. Zerujcie to i Bubujemy.
Pięciu kumpli
wyszło na miasto,
by się zabawić.
WESOŁA GROMADKA
Picie.
Piwo.
Puby.
Zbieramy się?
- Nie mam głowy do takiej ilości. - To jak seta na odwagę.
Angielscy żołnierze pili holenderski gin, żeby nabrać sił.
A nie, żeby znieczulić się przed pogromem?
5 kumpli na mieście i dobra zabawa.
WIERNY SŁUGA
- Muszę do kibla. - Idź, zasłużyłeś sobie.
Nieźle się trzymasz.
Wtedy odpadł wcześniej. Jestem z niego dumny.
Ciebie to bawi.
5 kumpli na mieście i świetna zabawa.
Udawana zabawa.
Udajesz?
Jeśli przeżyjemy, zabiję cię.
- Wciąż nic nie wiemy. - Nasi bliscy mogą mieć kłopoty.
Wiem. Moja mama może nie żyć.
Tym razem na serio.
- Zapytajmy kogoś. - Kogo?
Pastora Greena.
- Chodźcie. - Co ty, kurwa, robisz?
Zagadam do pastora Greena.
Idziesz kupić prochy?
Ostrożnie wybadam sytuację.
Jeśli to faktycznie on, podpytam go.
I może kupię prochy.
- A jeśli to jeden z nich? - Mamy skomplikowany szyfr.
Jeśli go nie zrozumie, po prostu odejdę.
- Masz narkotyki? - Już tego nie robię, Gary.
- Czego? - Tego.
Włożyłeś garnitur i wypiąłeś się na dilerkę?
Nikt już nie handluje. Mam etat i biuro.
- Miałeś biuro. - W toalecie.
Załatwianie spraw w kiblu to nic złego.
- Wiele się zmieniło. - Wiem.
- Ile wiesz? - Trochę.
Mianowicie?
Miasto najechały roboty pełne niebieskiej mazi.
- Ciszej. Nie wiesz, co mówisz. - Powiedz.
To nie roboty. Wiesz chociaż, co znaczy "robot"?
Jasne.
"Witam, jestem robotem".
"Niewolnik". Wierz mi, oni nie są niewolnikami.
- Jesteś ich więźniem? - Nie, cały w skowronkach.
Powiedz to swojej minie.
- I co? - Inwazja nierobotów, więżą pastora.
Wcale nie.
Wyjeżdżamy skoro świt. Możesz się zabrać.
Nie ruszam się stąd. To dla naszego dobra.
- Za dużo paplasz, Trevor. - Buzia w kubeł.
- Chciałem pomóc. - Nie jesteś upoważniony.
Jesteście robotami?
"Robot" pochodzi od czeskiego "robotnik",
- czyli "niewolnik". - My jesteśmy wolni.
Szczęśliwe nieroboty.
Boże, to roboty?
- Skończcie z tymi robotami. - Cisza.
{y:i}Szukam Trevora.
Trevora?
Twój przełożony.
{y:i}Witaj, Trevorze.
Dobry wieczór.
Ale...
Rozumiem.
Wielkie dzięki.
Co mnie ominęło?
- Koledzy próbowali pomóc. - Na siłę.
Co teraz?
Radzę się stąd zabierać.
Róbmy, co mówi.
Dobrze.
Jeszcze pięć.
DWUGŁOWY PIES
- Ruchy! - Gary!
Wchodzimy i wychodzimy. Bez nowych znajomości.
Panowie! Synowie marnotrawni powrócili.
Co ma być? Piwo z listy gości?
Polecam Chwałę Korony.
W sam raz, prawda, Gary?
Co proszę?
Chmielowe, orzechowe, pieniste.
- Z owocową nutką na języku? - Widać, że koneser.
To niepospolity napitek
dla łotrów, kleru, majestatu i wszystkich pozostałych.
- Razy pięć prosimy. - Witajcie w domu, chłopcy.
- Kiedyś był mniej przyjazny. - Musi być jednym z nich.
- Pamiętał mnie. - Kto ich tam wie.
- Może mają wybiórczą pamięć. - Jak ten...
ja.
- Może jest jak pastor. - Trudno ocenić.
Z tych czy z "tych"?
Z których?
Są dwie kategorie. Z tych albo z "tych".
Trzeba ustalić określniki dla ludzi-nierobotów
i robotów-nierobotów.
Musimy umieć rozróżniać tych i "tych".
Zaimki nie zdają egzaminu.
- Jaki znowu "zaimek"? - Część mowy zastępująca rzeczownik.
- To bez sensu. - Użyłeś zaimka.
- "To" jest zaimkiem. - Co?
- "To". - Serio? - Chryste!
Musimy ustalić nazewnictwo.
To jest pustak. To też.
Tam są dwa pustaki.
Sam.
Ja to zrobię.
- Cześć. - Choroba.
Jak ci mija wieczór?
Dobrze.
- Raczej. - Co to znaczy?
Jakoś tak dziwnie.
Wszystko niby takie same, ale jednak inne.
Jak inne?
- Dziwne. - Jak dziwne?
- O co ci chodzi? - Chodź.
Weź się opanuj.
Nie chcę seksu.
- Czemu jesteśmy w WC? - Coś ci powiem.
- Chyba że najpierw seks? - Mów.
Zauważyłaś coś upiornego u bliźniaczek?
- Bliźniaczki nie są upiorne. - Trochę są.
Spałeś z nimi.
A: nieprawda.
- B: skąd wiedziałaś? - A: to małe miasto. B: nie jestem głupia.
- Powiedziały mi. - Raz, po pijaku.
Widziałem je podwójnie. Nie jestem dumny. Może trochę.
- To chciałeś powiedzieć? - Nie. To:
- W porządku, Sam? - Muszę zapalić.
- "Nieboty". - Albo "fałszboty".
- Odejdźmy od pojęcia "robot". - Steven?
Co on kombinuje?
Pewnie chce zaliczyć siostrę Olivera.
Andy...
Boże, co za bajerant.
- Ale was to nie dziwi. - Co mówił?
Że Newton Haven opanowały roboty pełne niebieskiej mazi.
Jak nie będziemy posłuszni, zniewolą nas.
Uwierzyłaś mu?
A skąd.
Uwierzyłaś mu?
Słucham?
- Widzisz? - Chyba nie uwierzysz Gary'emu Kingowi?
O choroba.
Sam!
Głupie maszkarony!
Spadać!
Daj szluga.
Proszę.
Co się dzieje?
- Mówiłem w klopie. - Racja.
Wejdźmy do środka, żeby nie pytali, co się dzieje.
- Co się dzieje? - Poradzę sobie. - Z czym?
- On na ciebie nie zasługuje. - Co?!
Mieliśmy porąbany wieczór.
Teraz widzę sprawy inaczej.
Jeśli wszystko jest tak posrane, jak na to wygląda,
muszę ci coś wyznać.
Pomyślisz, że to dlatego, że wypiłem 7 piw, ale nie.
Nie.
Kocham cię, Sam.
Od zawsze.
Serce mnie boli, gdy marnujesz się z dupkiem Garym.
- Bez takich! - Nie rozumiesz...
Skoro już się otworzyłem,
aktualnie spotykam się z instruktorką fitnessu.
Ma 26 lat,
ale rzuciłbym ją w mig,
gdybym miał cień szansy u ciebie.
Między mną a Garym nic nie ma.
Przepraszam.
Nogi precz od niej!
Odkręć jej łeb jak fiolkę aspiryny!
Arystokraci.
Od 3 minut nic nie przebiło "łubu dubu jajoludki".
Co jest grane?
- Macie nazwę dla robotów-nierobotów? - Pustka w głowie.
Walczyliśmy z dwoma pustakami w ogródku.
- Wychodzimy. - Zgadzam się.
- Do Syreny. - Co?
- Numer 8. - Że jak?
Andy, co jest?
Gary chce obskoczyć puby, bo oni nie wiedzą, że wiemy.
Nikt nie ma lepszego pomysłu, więc pieprzyć.
Co?
Czekajcie!
Chłopaki, mam lepszy pomysł.
Mam tu samochód.
Stójcie. Steven, powiedz im.
- Gary mówił, że nas dorwą. - Za późno na ucieczkę.
Właźcie.
SYRENA
Tak! To dzieci lubią najbardziej.
Czy to nie przesada?
Idealna kryjówka. Pójdę po piwo.
- Dobry plan, Omen. - Wypatrujcie pustaków.
Masz to jak w banku.
- Czemu nic nie mówiłeś? - O czym?
O tym, co powiedziałeś w ogródku.
Od dawna chciałem, ale nie było kiedy.
Zawsze coś przeszkadzało.
- Lejcie w gardło. - Dzięki.
Steven?
Nie chcę tu iść.
Proszę, mam całe życie przed sobą.
- To ja, młotku. - Basil!
Wiedziałem, że napytacie nam biedy.
- Skąd mogę wiedzieć, że to ty? - Tylko ja powiem ci prawdę
o Newton Haven.
Przypominasz sobie wieczór 22 czerwca 1990?
Nie, ale wiem, kto pamięta.
Trzymaj.
Widzisz kogoś znajomego?
Kanapka z Marmoladą!
Nieźle się trzymają.
- To przez światło. - I alkohol.
Co za różnica.
Steven?
Pamiętasz spadającą gwiazdę? To byli oni. Wtedy przybyli.
Z początku byli bierni, badali teren, szykowali się.
{Y:i}Gdy wyjechaliście, ludzie zaczęli się zmieniać.
{y:i}Coraz bardziej.
Wyparli wpływowe jednostki, przejęli urzędy.
{y:i}Przerobili, przebudowali, przekształcili.
Chcieli nas zwerbować za wszelką cenę.
Nie mogę znaleźć Stevena.
- Gdzie pozostali? - Wtapiają się w tłum.
Choroba.
Ci wymienieni nie byli źli. Przeciwnie, bardzo przyjaźni.
To ich metoda.
{y:i}To nie inwazja, tylko fuzja.
{Y:i}Nie chcą się nas pozbyć, tylko upodobnić do siebie.
{y:i}Zmienić nasz sposób myślenia.
{y:i}Zharmonizować z resztą.
{y:i}Przyłączyć jak ogniwo do łańcucha.
{y:i}Ale nie znoszą odmowy.
Wtedy cię wymieniają. Wystarczy im twoje DNA.
Skąd wezmą?
{Y:i}W dowolny sposób. Badania krwi, higienistki,
{y:i}pot, całowanie,
{y:i}ślina ze ścianki kufla.
Niby czemu piję przez fikuśną słomkę?
Już cię to nie dziwi?
Nieposłusznych zastąpią ich pokorną wersją.
{Y:i}Będziesz taki sam albo nawet młodszy.
{Y:i}Zachowasz wygląd i wspomnienia tylko po to, by głosić ich hasła:
{y:i}zaufanie, miłość, szacunek, pożądanie.
{Y:i}Wymienią cię na lepszy model w imię postępu.
A co się dzieje z ludźmi?
Z wydmuszkami? Nie pytaj mnie o nich.
- Co się z nimi dzieje? - Miałeś nie pytać!
Uciekaj, nim będzie za późno!
- Basil? - Uciekaj mówię!
Niedobrze.
Który chłopak ci się podobał w drugiej liceum? Adrian?
Adrian Keane? A co?
Właśnie tam stoi.
Hej, Sam. Jak żyjesz?
- Uciekajmy! - Uciekajmy!
- Gdzie reszta? - Wtapia się w tłum.
- Gary. - Jeszcze jedną piosenkę.
- To pustak. - Nie oceniaj po wyglądzie.
Do jasnej...
Jazda!
- Ma się ten dryg. - Dość, idziemy.
Chwila moment.
A wy dokąd?
- Jedziemy. - Czemu?
- Adrian Keane tam był. - Złamas.
- Lubiłaś go. - On nie żyje.
Zginął w wypadku motocyklowym 8 lat temu we Włoszech.
Musieli go odtworzyć z DNA.
- Oni wiedzą wszystko. - Nie wiedzieli, że zginął.
Wiedzieli, że tych trzech poleci na szkolne mundurki.
- Kto by nie poleciał? - No kurwa!
Wiejmy z miasta, nim będzie za późno.
- Kto ci nagadał? - Basil.
- Romb Bermudzki i aqua-naziści? - Dobra nazwa dla kapeli.
- Mamy słuchać psychicznego dziada? - Nie jest psychiczny.
Może to pustak, który chce się z nami rozprawić w szczerym polu.
Nie znoszę otwartych przestrzeni.
Popieram w całej rozciągłości.
Steven ma rację, jedźmy.
Idziemy do Barci. Plan Gary'ego jest najlepszy.
Chwileczkę.
Oliver z 1990 roku o tej porze był już ululany.
Co w związku z tym?
Podoba mi się twoje nowe wcielenie!
- Będziemy żałować. - Trzymaj się mnie.
Andy, nie zastygaj!
Jesteśmy. Pub numer 9.
BARĆ
To mi się podoba!
- Weźmy zapitkę. - Co on bredzi?
Andy, bez ciebie nie zaczynamy.
Że co?
Bez ciebie nie zaczynamy.
Kto stawia?
Ja.
- Profesor Shepherd? - Czy aby na pewno?
Zapraszam moich uczniów.
Piwo dobrze wam zrobi.
Pomówmy o waszej przyszłości.
- Panie psorze? - Proszę,
mówcie mi Guy.
Dobrze.
Guy.
Nie mogę!
Czy jesteś robotem?
Czy ktoś wie, czym jest robot?
- Ja! - Gary.
To niewolnik.
Doskonale.
To jest pan robotem?
Skąd, Peterze. Nie jestem.
- Psorze? - Tak, Steven?
- Ale trzyma pan z nimi. - Nie w tym rzecz.
Nie liczą się kolory koszulek. Liczy się gra zespołowa.
Wiem, że to dziwne
i nieco zatrważające,
ale pozory mylą.
Oni chcą pomóc.
Wyprowadzić nas na prostą, wprowadzić do wyższych sfer.
Dostrzegli nasz potencjał.
Istnieje bez liku planet,
żyjących ze sobą w harmonii,
we współpracy.
I wiecie co? Zapraszają nas do swego grona.
Klawo, nie?
Nie chcą nas skrzywdzić?
Przeciwnie, Omen.
Chcą pomóc.
Nie twierdzę, że boją się walki.
Kiedyś z wami toczyłem bój.
Ani razu nie usłyszałem "dziękuję".
Oni mają wspólne cechy z nauczycielami.
Owszem, są surowi.
Budzą lęk.
Ale chcą nas czegoś nauczyć.
Może zmienimy lokal
i porozmawiamy na poważnie?
- A teraz żartowaliśmy? - To oczywiste, co profesor...
Andy. Co jest, kurwa?
Właśnie, Andy. Co?
WTF?
Ludzie, nie pozostawiacie nam wyboru.
Jeśli nie wstąpicie do nas po dobroci,
będziemy zmuszeni użyć innych środków perswazji.
A teraz...
Wkurwia mnie to miasto!
Jasny gwint.
Pete!
- Ale ty ciężki! - Wybacz.
Ja pierdolę!
Andy, wyrwij chwasta!
Sam, to nie przystoi rodzinie.
Srogo się na tobie zawiodłem.
Omen!
No już, Andy. Uspokój się.
Istnieją inne sposoby.
Znacznie prostsze.
Zupełnie bezbolesne.
Gdybyście tylko mogli to pojąć.
Nie sztuką jest awantura.
Sztuką jest budować jedność.
Zacznijmy od początku. Kolejeczkę?
Nie.
- Nic tu po nas. - Owszem, Gary.
Na to wygląda.
- Do Palarni! - Co?
Już!
Chodź!
Tędy!
Ludzie, to ostatnie ostrzeżenie.
Nieposłuszeństwo spowoduje...
Podporządkujcie się albo poniesiecie konsekwencje.
Idziemy!
Szlag.
Moje auto!
Zejdźmy po rynnie.
Mam lepszy pomysł.
Zejdź po rynnie.
- Ruszaj. - A chłopcy?
- Zajmę się nimi. - Na pewno?
- Zawsze spadam na cztery łapy. - No nie wiem.
Jedź.
Dowiesz się, co z moim bratem?
Pewnie. I zaopiekuję się Steve'em.
To równy gość. Lepszy ode mnie.
Nie jesteś złym człowiekiem, ale nie nadajesz się na partnera.
Szybkie numerki w toalecie są fajne, jak masz 17 lat,
ale nie 40.
Czas zacząć myśleć o przyszłości.
Może gdybym cię wtedy nie rzucił, byłoby inaczej.
Tamta noc nie była najważniejsza.
- Nie? - Przynajmniej nie musi być.
Zawsze mamy WC, prawda?
Tak, zawsze mamy WC.
No nie!
SZANUJ ZIELEŃ
- Gdzie Sam? - Wsadziłem ją do auta.
- Co zrobiłeś? - Kazałem jej jechać.
Pozbyłeś się jedynej osoby, która jest w stanie prowadzić.
- Nie mogłeś znieść, że woli mnie. - Nieprawda.
- Trzymaliśmy się za ręce! - Chciałem pomóc. - Sobie!
Raz zrobię coś dobrego, to się przypieprzacie.
Pierwszy raz przyznałeś się do błędu.
- Mówię, że coś dobrego. - Ten jeden raz.
- Zwykle robisz złe rzeczy? - Niekoniecznie.
- Nie chciałem jej narażać na niebezpieczeństwo. - A my to co?
Jesteśmy pięcioma muszkieterami.
Czterema.
Skąd mamy mieć pewność, że wsadziłeś ją do auta?
- Skąd mamy wiedzieć, że to ty? - To ja.
- Kim ty jesteś? - Garym Kingiem.
Gary King jest jeden. Kim wy jesteście?
- Trzymaliśmy się razem. - Skąd wiedziałeś, że Omen to nie Omen?
- Znamię mu wróciło. - To co?
Basil mówił, że kopiują kod genetyczny.
Był jak noworodek.
- Stary noworodek. - Starorodek.
Oliver bez wspomnień i operacji.
Więc pustaki są... puste?
Fabrycznie nowe. Żadnych blizn.
W 1987 odepchnąłem cię i butelka niemal weszła ci w odbyt.
Pokaż dupę.
- Ładna. - Dzięki.
W 1988 dałeś mi się karnąć Suzuki 50CC. Przejechałem ci nogę.
- Co jest? - A nie, druga noga.
W 1986 graliśmy nożem jak w "Obcym" i dziabnąłem cię w środkowy palec.
W 1997 przedawkowałeś. Wiozłem cię do szpitala,
czterokrotnie przekraczając prędkość i dachowałem.
Niemal przerwało mi tętnicę udową, a ty cudownie ozdrowiałeś i uciekłeś.
Aresztowali mnie po 12-godzinnej operacji.
Pokaż, co wolisz.
Dziękuję.
- A ty? - To oczywiste.
- Może być narysowany. - Jak każdy tatuaż.
- Pokaż rękę. - Co?
Pokaż rękę.
Nie, nie.
Na studniówce spadłeś ze sceny i wybiłeś sobie łokieć.
Masz bliznę po metalowej płytce.
Nic nie muszę wam udowadniać. Wiem, że jestem sobą.
Wiem, że na tej belce wyryty jest napis "Król Gary".
- Nie ma tam takiego napisu. - Jest.
- Nie ma? - Jest "Król Gay".
Jakaś menda starła "R".
- Ja. - Dlaczego?
- "Król Gay". - To o niczym nie świadczy!
Shepherd i Oliver też coś pamiętali. "Wybiórcza pamięć". Kojarzysz?
Zniknąłeś na długie lata i nagle nas tu sprowadzasz.
Udowodnij, że jesteś człowiekiem.
Inaczej sami to sprawdzimy.
Mam ci udowodnić?
Masz.
To dowodzi, że jestem człowiekiem.
- Dowodzi, że jesteś głupi. - Dokładnie.
To Gary.
Całe miasto nas szuka.
To dobrze. Nikt nie siedzi w środku.
Czekaj!
Gdzie nikt nie siedzi?
- Wciąż mamy szanse. - Na co? Dalej te puby?!
"Król Gay".
Peter?
Peter.
Tak myślałem, że to ty.
- Dobrze się czujesz? - Że jak?
W szkole zdarzały się nieporozumienia.
Żałuję z całego serca.
Już w pubie chciałem coś powiedzieć,
lecz strasznie było mi wstyd. Wynagrodzę ci to.
Pozwolisz?
- Chyba ci na mózg padło! - Zaszliśmy zbyt daleko.
- To samobójstwo. - Wiem.
Dotrzemy do Końca Świata choćbyśmy mieli zginąć.
- Gdzie Pete? - Nienawidzę cię!
Pieprzona gnido!
- Nienawidzę! - Olej go!
Dlaczego to robisz?
Nie skrzywdzimy cię.
- Chodź, nie warto. - Warto, kurwa!
- Pete! - Co on robi?
O cholera.
Peterze.
Przestań!
Muszę przyznać,
że zawiodłeś mnie, Peterze.
- Zgaszę im światło. - Za dużo ich.
Pete.
- Pete... - Musimy iść.
- Gary ma rację. - Do Głowy Króla.
Nie pójdziemy tam.
Zrobimy, co trzeba było zrobić od razu.
Pójdziemy po Bestię i spieprzymy stąd na zawsze.
Idziesz po dobroci
albo cię ogłuszę i zawlokę.
- Wybieraj! - Dobrze już.
Zastanów się, co mówisz, bo jesteś wypity.
Ty gnoju!
BUDUJEMY, ULEPSZAMY, UDOSKONALAMY
Cholera. Zasrane gówniarze.
Jeszcze ich tu brakowało.
Co to, kurna, jest?
Na pewno nie sztuka współczesna.
Jesteśmy otoczeni.
Gdzie Bestia?
Jesteśmy tu, a Bestia... na ulicy równoległej.
- Jak tam trafimy? - Skrótem.
- Którędy? - Nie do wiary...
Numer 10.
GŁOWA KRÓLA
Szybko.
Idziemy.
Zapleczem.
Jest.
Stoi.
Poczekamy, aż się przeluźni.
A kluczyki?
Co robisz?
Wznoszę mały toast.
- Odstaw piwo. - Za Olivera...
Pete'a...
i za nas.
10 pubów to niezły wynik.
Prawda. W porę zrezygnowaliśmy.
Dobra.
Było tak blisko.
Numer 10.
Tak blisko...
Nie, nie...
Niech idzie, już raz cię olał.
Nie zostawię go.
Wracaj, głupi cielaku!
WYRWA W MURZE
Uważaj!
Ruszaj się!
Co jest?
Gary, Andy! Wsiadać, do nędzy!
Słyszałeś, Andy.
- Wsiadaj, do nędzy! - Nie ma czasu.
Andy, już!
Steven!
KONIEC ŚWIATA
Andy.
Chcę poczuć cię w sobie.
Dzięki.
Nie! Starczy ci.
- To Koniec Świata! - Wiem!
Przestań!
Daj spokój. Co ci zależy?
Zależy i już!
- Mam powód, by się wkurzać. - Wiem, ale nie moja wina,
- że rozbiłeś wóz. - Nie o to chodzi.
Zawiodłeś mnie.
Byłeś, kurwa, Gary King.
Za tobą poszedłbym w ogień.
- I idę. - To nie idź.
Jeszcze tylko jedno!
Nie odbieraj mi tego!
- Masz wszystko, czego chciałeś. - Co ty bredzisz?
Idealna praca, dom i żona.
Nie jest idealnie.
Zostawiła mnie. 3 tygodnie temu zabrała dzieci do matki.
Bo nie jestem zbyt "zaangażowany".
Próbuję ją odzyskać. Z marnym skutkiem.
Ale nie przestanę walczyć, bo to fundament życia.
Wyjąłem obrączkę z brzucha robota.
Trzeba walczyć o to, co ważne.
- Złocista Mila jest ważna? - To całe moje życie!
- Musisz się leczyć. - Leczę się.
Wiesz jak?
W kółku z bandą smutasów, gadających o nieszczęściach.
Mnie to nie kręci.
- A to cię kręci? - Mówili mi, kiedy mam chodzić spać.
Mnie!
Skąd wiesz, czy jesteś pijany, jeśli nigdy nie trzeźwiejesz?
Nie chcę wytrzeźwieć.
Nic nie przebiło tamtej nocy.
To miał być mój start w nowe życie.
Obiecanki, pieprzony optymizm.
Poczucie, że wszechświat nam nie straszny.
Parszywe kłamstwo!
Nic się nie wydarzyło.
Nie musisz tego robić.
Muszę.
{y:i}Proszę czekać.
{y:i}Dwanaście.
{y:i}Jedenaście.
{y:i}Dziesięć.
{y:i}Dziewięć.
{y:i}Osiem.
{y:i}Siedem.
{y:i}Sześć.
{y:i}Pięć.
{y:i}Cztery.
{y:i}Trzy.
{y:i}Dwa.
{y:i}Jeden.
{y:i}Zero.
{y:i}Gary... Gary...
Co robisz?
Nie wychodź.
{y:i}Gary King.
No?
{y:i}Gary King z ludzi stworzony?
Tak. Czego chcesz?
{Y:i}Przybyliśmy wykorzystać cały wasz potencjał,
{y:i}tak jak całej galaktyki.
I jak wam się to udało?
Zawłaszczyliśmy odsetek ludności w 2000 punktach penetracji
na całym globie.
To nam zapewnia maksymalny zasięg.
Wytwarzamy imitacje ludzi,
które propagują naszą ideologię przez pokojową indoktrynację.
Mamy prosty cel.
Przygotować populację na udział w społeczności galaktycznej.
Ta metoda wymaga drobnego poświęcenia.
Im mniej podmianek, tym większa skala sukcesu.
Oczywiście...
ochotnicy są mile widziani.
Dobrowolnym uczestnikom
oferujemy pakiet korzyści.
Szansę na odmłodzenie i zachowanie wybiórczej pamięci.
Byłbyś zainteresowany?
Czyż nie tego chciałeś?
Boże.
Ale ze mnie ciacho.
Piękno naszego systemu polega na tym,
że wszyscy są zadowoleni. Nie ma pokrzywdzonych.
Pozwól mi podtrzymać twoją legendę.
Niech mężczyzna, jakim się stałeś,
będzie chłopcem, jakim byłeś.
Nie.
Gary King jest jeden!
{y:i}Dokonałeś wyboru,
{y:i}Gary Kingu z ludzi stworzony.
A tak.
Za kogo wy się macie, żeby nam rozkazywać?
{y:i}Jesteśmy Siecią.
{y:i}Przybyliśmy czegoś was nauczyć.
{Y:i}Nie zastanawia cię 23-letni postęp w technologii informacyjnej?
Nie.
{Y:i}Ziemia urosła w siłę dzięki komunikacji.
{Y:i}To nasze dzieło. A to dopiero początek.
Odwal się, przerośnięta lampo!
{Y:i}Jesteście dziećmi, trzeba wskazać wam drogę.
{y:i}Nie ma miejsca na niedoskonałości.
Ziemia nie jest doskonała. Ludzie też.
I wiesz co? Ja tak samo.
{y:i}Stąd konieczność interwencji.
{Y:i}Czy galaktyka musi być podporządkowana
{y:i}planecie takich osobników?
Wolnego!
Kto cię zrobił szefem?
Z jakiej racji krytykujesz?
Pewnie myślisz, że Gary to kutas.
I masz trochę racji.
- Ale to mój kutas! - Dzięki.
{Y:i}Stanowi zagrożenie dla siebie, tak jak Ziemia - dla galaktyki.
- Co tam mruczysz? {y:i}- Powtarzacie zachowania samodestrukcyjne.
{Y:i}Wasza planeta jest najmniej cywilizowaną w kosmosie.
- Co mówi? - Że jesteśmy niedorobieni.
Każdy człowiek ma prawo być niedorobiony!
Niedoroby to podwaliny cywilizacji!
- Jestem z tego dumny. - Ja też.
Jak to mówią? "Błądzić jest..."
"Błądzić jest rzeczą ludzką".
Czyli...
{Y:i}Dwóch ludzi nie może przemawiać w imieniu całej rasy.
{y:i}Dwóch pijanych ludzi.
Trzech!
Steve, jesteś!
{y:i}- Dość. - Wróciłeś!
{y:i}Dość, ludzie!
Teraz macie przesrane.
Trzech muszkieterów da wam popalić.
{Y:i}Przeciwstawiacie się wiedzy licznych układów słonecznych.
Jesteśmy okropni!
Podobno nie chcecie podbić Ziemi.
Ile ludzi musieliście wymienić w Newton Haven?
{y:i}To bez znaczenia.
Kto jest człowiekiem,
ręka w górę!
- Ja jestem. - Jeden!
- I ja. - Dwóch.
- Ja, choć nie wiem, jak długo. - Basil!
- Więc trzech? - Wymieniliście całe miasto?
{y:i}Nie całe.
Został stary szajbus i szemrane bliźniaki.
- Dobra nazwa dla kapeli. - Zapiszę.
A ci podmienionymi? Peterem i Oliverem?
- Co z wydmuszkami? - Miałeś nie pytać!
{Y:i}Zbędne egzemplarze są przerabiane na nawóz,
{y:i}by krzewić zieleń i wzrost.
{y:i}To proces naturalnej odnowy.
Nawóz?!
{Y:i}To nic przy naszym planie dalekosiężnym.
Kilkaset tysięcy ludzi robi za kompost!
A inne punkty penetracji?
Zdają egzamin? Raczej nie jesteśmy waszym jedynym niedociągnięciem.
{y:i}To prawda, Sieć napotkała trudności.
Porwaliście się z motyką na Ziemię.
Jesteśmy bardziej wojowniczy, uparci i głupi, niż myślicie.
- Nie tylko Gary. - Garych Kingów jest dużo.
{y:i}- Mówiłeś... - Wiem, kurwa, co mówiłem.
{Y:i}Wulgarność to dowód na niedojrzałość waszego gatunku.
Ładuj się w rakietę i wypierdalaj do Legolandu, penero!
Przestań nas przerabiać na swoje kopyto!
{y:i}- Musimy was zmobilizować! - Zostaw nas samym sobie, kosmodupku.
{y:i}- Nie rozumiecie... - Nikt cię nie słucha!
{y:i}- Jeśli nie... - Zrozum! Jesteśmy rasą ludzką!
Nie lubimy, gdy się nam rozkazuje!
{y:i}Co takiego chcecie robić?
Chcemy swobody!
Chcemy robić to, na co mamy ochotę!
Chcemy się zalać,
zabawić!
I tak też zrobimy!
{y:i}Nie warto kopać się z koniem.
{y:i}Będziecie zostawieni samym sobie.
- Serio? {y:i}- Tak.
{y:i}Pieprzyć to.
Zwiali!
Wal się! Wal się! Wal się!
Udało się! Wygraliśmy!
Gary, Bubujemy!
Kicha totalna.
Chłopaki!
Tędy!
Szybko, właź!
Ruchy!
- Brawo. - Wielkie dzięki.
- Wszystko zepsuliście. - Zadowoleni?
- Basil, co robimy? - To, co przedtem.
Uciekamy!
Gdzie Bestia?
Bestia umarła.
Wiecie, co mnie wkurza?
- Co? - Obiecałem sobie, że nie umrę w tym mieście.
Nie umrzesz.
Karta się odwróciła.
- Przepraszam. - Sam?
- Tak. - Wróciłaś po nas!
Tak, choć pobłądziłam na obwodnicy.
Cześć, podrzucisz nas do Londynu?
- Co z moim bratem? - Opowiem ci po drodze.
Wybaczcie bałagan.
- Wybaczamy. - Którędy?
Do tyłu!
Gdzie teraz?
Prosto!
Zdążymy!
Uda się!
Udało się!
Przykro mi.
Wiem.
{Y:i}Każdy pamięta, gdzie był, gdy na Ziemi zgasło światło.
{y:i}Ja, Gary, Steve i Sam
{y:i}staliśmy przy wyłączniku.
Dla wszystkich była to ważna noc.
Poranek zweryfikował znaczenie słowa "kac".
Postanowiliśmy to wypocić w drodze do Londynu.
Ale ból głowy nie miał końca.
BŁĄDZIĆ JEST RZECZĄ LUDZKĄ
Wszystko poszło z dymem.
Gdy Sieć padła, poszedł jakiś impuls.
Zniszczył całą naszą technologię.
Wysłał nas tutaj.
Do średniowiecza.
Nie obyło się bez ofiar śmiertelnych. Znałem kilka z nich.
Znajomy z pracy, kuzyn Paul,
mama Gary'ego.
Nikt nie zna dokładnej liczby,
bo nie mamy łączności z resztą świata.
{y:i}Kontakt się urwał.
{Y:i}Nie mamy lekko, ale życie jest prostsze.
{Y:i}Zeszliśmy się z żoną, a to już coś.
{Y:i}W ogólnym rozrachunku nasze problemy okazały się błahe.
{y:i}Uprawiamy żywność organiczną.
{Y:i}Nie kojarzę produktów przetworzonych, za którymi bym tęsknił.
Co do pustaków...
stało się coś dziwnego.
Obudziły się.
{Y:i}Tydzień po wycofaniu się Sieci, jakoś same się zresetowały.
{y:i}Próbowały zacząć od zera.
{y:i}Wydawały się zagubione.
{y:i}Jak dzieci po stracie rodziców.
{Y:i}Porzucone, zapomniane. Szukające kogoś, kto wskaże im drogę.
{y:i}Nawet było mi ich szkoda.
{Y:i}Sieć w jednej kwestii miała rację: bywamy dzikusami.
{Y:i}Faktycznie moglibyśmy zdemoralizować resztę galaktyki.
{y:i}Oliver wrócił do pracy.
{Y:i}Ludzie potrzebowali dachu nad głową, a stary Ollie miał do tego żyłkę.
{y:i}Nowy też.
{y:i}Radzi sobie.
{Y:i}Podobno Peter odnalazł drogę do domu.
{y:i}Przejął obowiązki dawnego Petera.
{y:i}Żona pewnie nie widzi różnicy.
{y:i}A może nie chce widzieć.
{y:i}W końcu dobry z niego ojciec.
{y:i}Steven i Sam zostali parą.
{y:i}A to niespodzianka.
{y:i}Mają chatę pod Londynem.
{y:i}Chatkę. Nawet ładną.
A co do Gary'ego, nie znam jego losów.
Rozdzieliliśmy się. Więcej go nie widziałem.
Mówią, że wrócił do Newton Haven, choć nie wiem, po co.
Nic tam po nim.
{y:i}Zabawne.
{y:i}Tęsknię za nim.
{y:i}Ciekawe, czy on za mną też.
{y:i}Za resztą chłopaków.
{Y:i}Gdziekolwiek jest, życzę mu szczęścia.
{y:i}Więcej mu nie trzeba.
{y:i}Tylko dobrej zabawy.
{y:i}Byle nie na dnie kieliszka.
{Y:i}Prawdziwe szczęście, prawdziwa przyjaźń.
{y:i}Dla tych wartości chce się żyć.
{y:i}Chce się dla nich walczyć.
PUSTAKOM WSTĘP WZBRONIONY
CZŁO - WIEK
Pieprzone pustaki.
Roboty zasrane.
Pięć szklanek wody proszę.
Tobie podam.
Ale tego ścierwa nie obsłużę.
Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego.
Ja i moi młodzi przyjaciele jesteśmy na misji, wyprawie.
Potrzebujemy orzeźwienia.
Pierwsza runda odbędzie się u pana.
Poproszę jeszcze raz,
ostatni:
pięć szklanek wody proszę.
Za kogo ty się uważasz?
Ja?
Wołają na mnie Król.
Tekst: djdzon Korekta: króliczku
{c:$33CCFF}<> {c:$99FFFF}www. kinomania. org
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.