En nu vanuit New York:
Te gast bij Jerry zijn Tony Randall, Richard Dreyfuss,
Rodney Dangerfield, Dr Joyce Brothers, Lou Brown en orkest,
en ondergetekende, Ed Herlihy.
Uw applaus voor Jerry.
Dank u. U lijkt me een heel fijn publiek.
Louis, hoe gaat 't? Lou Brown en zijn magnifieke Langford-orkest.
- Ed, alles goed? - Prima.
Mooi. Sorry dat ik je heb wakker gemaakt.
Wie wil een handtekening van Jerry? Hier die boeken.
- Graag een persoonlijke opdracht. - Een halfuur. Dag.
Ruilen tegen Mia Farrow. Ik heb geen zin om te wachten tot ik er een krijg.
Hallo, Rupert.
Wie heb je? Ik heb Rodney Dangerfield. Ruilen voor Barbra?
- Je verdoet je tijd. - Robin Williams.
- Mijn leven hangt er niet van af. - Voor ons wel, dan?
Mijn leven hangt er niet van af. Voorjou wel.
Jerry, ik hou van je.
Niet weggaan, Jerry.
Niet zo dringen, graag. Niet zo duwen.
Ik pik dit niet, Jerry.
Achteruit. Geef Mr. Langford een beetje de ruimte.
Neem me niet kwalijk, maar ik wil u graag even spreken.
- Dit is geen geschikt moment. - U mag me straks overal afzetten.
Ik wil geen mensen bij me in de auto.
Sorry, maar ik heb mezelf voor u in de strijd gegooid.
Rijden maar, Harvey.
- Hier. - Dank je.
Is dat jouw monogram?
Ik heet dus Rupert Pupkin.
Die naam zegt je niet veel, maar voor mij is ie heel belangrijk.
- Rustig maar. - Ik ben nogal nerveus.
Je vraagt je misschien soms af wie ik ben. Ik sta vaak buiten de studio.
Ik zit nu in de communicatie, maar eigenlijk ben ik komiek.
Je denkt natuurlijk "Alweer een." Maar ik ben erg goed. IJzersterk.
Ik zou je niet storen als ik daar niet zeker van was.
Je denkt "Als hij zo goed is, waarom ken ik 'm dan niet?"
Dat is een goeie vraag. Zal ik zeggen hoe dat komt?
Ik heb heel zorgvuldig toegewerkt naar m'n grote doorbraak.
Net als toen jij voor Jack Paar moest invallen.
Toen besefte ik dat ik komiek wilde worden.
Ik zweefde na afloop de zaal uit.
Ik heb je optredens bij Sullivan gezien...
ik heb je bestudeerd, de opbouw naar je oneliners,
de manier waarop je een grap brengt
en niet roept "Nu komt de grap." Begrijp je wat ik bedoel?
Je zegt niet "Hier komt de grap." Je vertelt 'm gewoon.
Precies. Dat vond ik zo goed aan je.
Ik bedoel eigenlijk dat ik er nu klaar voor ben. Ik heb de cursus voltooid.
Ik denk nu dat dit misschien wel mijn grote kans is. Begrijp je wat ik bedoel?
Wat denk je ervan?
- Hoe heette je ook alweer? - Rupert Pupkin.
Het is een raar vak, maar zoals in elk vak zijn er wel een paar basisregels.
Zonder ervaring kom je niet zomaar op televisie.
Het is een cliché, maar het is wel waar: Je moet onderaan beginnen.
- Daar sta ik ook. - Dat is een ideaal startpunt.
Dat weet ik, maar er is toch...
Voor de kijker thuis lijkt het allemaal heel makkelijk,
alsof je er niet bij hoeft na te denken.
Het vergt jaren van polijsten en bijschaven.
Sorry dat ik je onderbreek, maar ik ben al 34.
Ik wil je m'n act laten luisteren zodat je kan zeggen wat je ervan vindt.
Weet je wat? Bel naar m'n kantoor.
Vraag naar Cathy Long, m'n secretaresse.
Dan maken we er een keer tijd voor.
- Ik bedacht vaak hoe dit zou gaan. - En verliep 't ook zo?
Echt, als je over de eerste zenuwen heen bent, lukt het vast wel.
- Ik hoop dat 't wat wordt. - Heel erg bedankt.
Het was me een genoegen.
Ik zit krap, maar als je van voorafjes houdt, neem ik je 'n keer mee uit eten.
Er wordt op me gewacht. Ik ken m'n agenda niet, maar wie weet.
Wil je m'n steun en toeverlaat zien?
STEUN... TOEVERLAAT
Dat is een goeie.
Hou 'm maar.
Hier, hou maar. Ik weet zeker dat hij aanslaat.
- Oké. - Niet dat je mij nodig hebt.
Als je 's zin hebt om te lunchen, trakteer ik.
Bel m'n kantoor maar.
Jerry, je bent een kanjer.
Rupe, ik vind het echt geweldig dat je met me wil lunchen.
Ik weet hoe druk je het hebt en hoe moe je bent.
Daar heb je vrienden voor.
Jij ziet er pas moe uit.
Ik weet 't. Door dat programma.
De druk, de kijkcijfers, steeds dezelfde vragen...
- Ik heb er geen lol meer in. - Dat is echt een ramp.
Ik zou het fijn vinden als je er nog eens over zou nadenken.
Nou begin je weer.
- Je kan er toch over denken? - Dat doe ik ook.
Ik doe niet anders, dag en nacht.
Dat kan ook niet anders. Ik wist dat je daarom met me wilde lunchen:
Om me een schuldgevoel te bezorgen.
Je kan toch wel zes weken invallen? Wat zijn nou zes weken?
Ik doe alles voor je, maar niet dat programma zes weken lang.
M'n eigen leven is me al te veel.
Je vraagt het onmogelijke van me. Begrijp je dat dan niet?
Wat doe je daar nog zo laat?
Het kan niet. Ga je soms door tot ik in tranen uitbarst?
Kan je niks regelen? Het zijn maar zes weken.
Pardon, Mr. Pupkin? Wilt u misschien...
- Ja, hoor. Hoe heet je? - Dolores.
Dolores? Zo heette mijn vader.
"Voor Dolores, een vrouw met gevoel voor klasse."
Alsjeblieft, meid.
- Dank u wel, Mr. Pupkin. - Graag gedaan.
Rupert, met wie zit je te praten?
Mam, roep me nou niet steeds.
Fantastisch. Er is alleen één probleem.
- Jij bent groter. - Geef nou antwoord.
Goed dan, ik doe het zes weken.
Laat me nu met rust. Heb je nou je zin?
- Je bent taai, Rupe. - Dat moet ook wel in dit vak.
Met Masha. Heb je m'n briefje gezien?
- Met wie? - Met Masha. Heb je m'n briefje?
Ik had 't in je auto gelegd voor ze me eruit sleurden.
Ze hebben me pijn gedaan. Ze gingen te ver.
- Hoe weet je m'n nummer? - Niet boos worden.
- Hoe kom je eraan? - Ik was ten einde raad.
Hoe gaat het, Rita?
- Ken ik jou? - Ik denk het wel.
Rupert Pupkin, hè?
Ik heb iets voor je meegebracht.
Ja, ik weet het weer. De romanticus.
Met een aspirientje blijft ie langer goed.
Wat voer jij tegenwoordig uit?
Je bent nog altijd even knap.
De cheerleader die het gemaakt heeft.
Weet je, ik heb op jou gestemd, voor de Mooiste Cheerleader.
- Dat was lief. - Toen durfde ik 't niet te zeggen.
Nu wel. Nu zijn we allebei volwassen.
Als je jong bent, durf je zoiets niet te zeggen,
maar 15, 20 jaar later durf je te zeggen wat je toen had moeten zeggen.
Dat is toch het toppunt van ironie? Ja, toch?
Misschien wel.
Heb je 't hier naar je zin?
- Weet je iets beters? - Misschien.
- Zoals? - Heb je vanavond wat te doen?
- Of ik wat te doen heb? - Ja. Waarom lach je nou?
Na 15 jaar vraag je me uit. Is dat niet wat laat?
Vind je? Nou...
Ober? Mag ik een nieuwe?
Wie is je favoriete filmster?
Is dit een spelletje? Ga je m'n karakter ontleden?
Dat merk je wel. Toe dan, iedereen heeft wel een favoriet.
Als ik geen naam noem, komen we hier zeker nooit weg, hè?
- Het is een testje. - Even denken. Marilyn Monroe.
Perfect.
Een artiestenregister?
Daar staat ze.
Die handtekening is uit de tijd dat ze in New York was voor The Misfits.
Ze was geen groots actrice, maar ze had talent voor comedy.
Ze stierf eenzaam, zoals veel knappe vrouwen.
Ik wil niet dat 't jou ook zo vergaat.
- Wie is dat? - Burt Reynolds.
- En dat? - Mel Brooks.
Hij is absurd grappig. De rest is gewoon.
Dat is Sid Caesar. Heel knap. Ik mag 'm graag.
Woody Allen. Is een vriend van me.
- Natuurlijk. - Ja, echt waar.
Dat is Ernie Kovacs. Die was geweldig.
Een groot komiek, heel vernieuwend. Doodzonde.
- Sommige zijn zeker wel geld waard. - Ja, vooral deze. Wacht even.
- Van wie is die? - Wat denk je?
Het is net 't gekrabbel van een debiel.
Lelijk van handschrift, groot van naam.
Zou kunnen, maar wie is het?
Het begint met een "R".
- Zeg nou. Ik ben moe. - Ik zal je een hint geven.
Robert Redford.
Dat is Rupert Pupkin.
Dat had je niet gedacht, hè?
Die mag je houden.
Over een paar weken is er veel vraag naar.
Je bent ook niet veranderd.
Raad eens met wie ik een paar uur geleden zat te praten?
- Met je psychiater? - Heel grappig.
Met Jerry Langford. Ja, de Jerry Langford.
Hij is akkoord gegaan.
Niet verder vertellen, maar hier zit de nieuwe koning van de comedy.
Het kan toch? Je kan krijgen wat je wil, als je de prijs maar betaalt.
Is dat zo raar? Er gebeuren wel gekkere dingen.
Als je bij Langford zit, kom je op de landelijke televisie.
Zo veel publiek hadden de grote komieken nooit.
Ik maak kans op het comedy-circuit, een eigen show.
The Rupert Pupkin Show. Alles. En tot slot: Hollywood.
Een huis in Malibu. En een suite in het Sherry Hotel, waar alle sterren zitten.
Bovenin. En dan roepen we omlaag: "Sukkels, volgende keer beter."
Wat zeg je ervan?
Het klinkt geweldig en ik wens je succes.
Maar het is al laat. Ik moet naar huis.
Ik snap je niet. Ik bied je de kans op een beter bestaan.
Rita, een koning heeft een koningin nodig. Ik wil dat jij de mijne wordt.
Leuke straat. Mooi gebouw.
Bedankt voor je jasje.
- Ik moet je zeker koffie aanbieden. - Ik wil me niet opdringen.
- Ik weet dat ik... - Wat wil je, Rupert?
- Wat wil je? - Wat ik wil?
Begrijp je het nog niet? Ik hou van je.
Ik wil je een nieuw bestaan bieden, als je me de kans geeft.
Zal ik iets afspreken met Jerry? Dan gaan we met z'n drieën uit eten.
Nee, we gaan een weekend in z'n zomerhuis zitten.
- Hij wil me toch niet ontmoeten. - Jawel, hoor.
Jerry is heel erg aardig. We hebben ook een prima gesprek gehad.
Je doet jezelf tekort. Je hebt te weinig zelfvertrouwen. Je bent 'n prachtmens.
Ga eerst maar eens lekker slapen.
Tot ziens, Rupert.
Wel meteen gaan slapen, hè?
Tjonge, zeg.
Hoi, Liza. Leuk dat je er bent.
Jerry, leuk je weer te zien. Blijf lekker zitten.
Tjonge, zeg.
Als je op tournee bent geweest...
het is net of 't in de lucht zit, maar je voelt je haast herboren.
Ja toch, mensen?
Zo is het. Heel bijzonder. Je ziet er geweldig uit.
Jij ook, Jerry. Ik was je niet vergeten.
Prachtvent. Altijd rake opmerkingen.
Geweldige vent. Fantastisch.
Wat moest ik zonder jou.
Rupert, de bus is er. Hij is vroeg. Zorg dat je 's op tijd komt.
Niet te geloven. Ik moet met de bus mee.
Jerry, pas goed op jezelf. Meid, gedraag je. Succes in Rio.
Goedemorgen, Rupert.
- Hoe gaat 't? - Dit is voorjou.
Werk.
- Hoe laat is het? - Tien uur.
Tien uur? Mag ik heel even bellen?
Hier in de stad? Eerst een 9 draaien, en hou het kort.
Hallo, mag ik Jerry Langford?
Is Jerry er ook? Met Rupert Pupkin.
Zeg maar dat Rupert aan de lijn is. Dan weet hij het wel.
Ik ben zelf ook in vergadering.
Zegt u maar dat ik gebeld heb. Dank u wel. Ik bel nog wel terug.
Was dat de Jerry Langford?
Tot ziens, Roberta.
Hallo, mag ik Jerry Langford? Met Rupert Pupkin.
Mag ik Jerry Langford?
M'n voornaam of m'n achternaam?
P-u-p-k-i-n. Het wordt vaak verkeerd geschreven, dus...
Ja, Jerry weet waar het over gaat.
Juist. Ja, u mag me terugbellen.
Ik ben de eerste anderhalf uur hier op kantoor.
Het nummer is JL54321.
Ik verwacht een gesprek. Het duurt niet lang.
- Ze zijn allemaal stuk. - Deze ook.
Ik kan niet bellen. Ik word gebeld.
- Laat mij het 's proberen. - Hij doet het niet.
Laat me er even tussendoor. Ik moet bellen.
- Het is belangrijk. - Deze doet het ook niet.
- Ja? - Jerry Langford.
- Hoe is uw naam? - Rupert Pupkin.
- Rupert...? - Pupkin. P-u-p-k-i-n.
Het wordt vaak verkeerd uitgesproken.
Hier is ene Rupert Pumpkin die Mr. Langford wil spreken.
Het spijt me, maar de secretaresse van Mr. Langford heeft geen afspraak staan.
- U zegt? - Uw afspraak staat niet genoteerd.
Ik heb ook niet echt een officiële afspraak,
maar hij had gevraagd om te bellen en ik was in de buurt.
Ik kon er niet doorkomen. De lijn was steeds bezet.
Hij heeft geen afspraak.
Z'n secretaresse wil weten waar het over gaat. Loopt u maar door.
Jerry en ik hebben 't gehad over mijn deelname aan de show. Ik zou bellen.
Nee, prima.
Ik moet wachten.
Is dat kurk?
Ik weet het niet. Lekt het?
Nee, ik keek naar de patronen.
Kurk is goed voor het geluid.
Je hoort hier niks.
Receptie.
U hebt nog een uur voor ze terugkomen.
Hij is nog in vergadering.
- Mr. Pipkin? - Pupkin.
Sorry. Ik ben Cathy Long.
De assistente van Bert Thomas. De producent.
Ik had m'n optreden al met Jerry besproken.
Ik moest contact met 'm opnemen, dus dat doe ik.
- Wat doet u precies? - Stand-up comedy.
- Waar treedt u op? - Ik werk aan nieuw materiaal.
Belt u dan zodra u weer gaat optreden. Dan sturen we iemand om u te bekijken.
- Dit heb ik al met Jerry besproken. - Kent hij uw werk?
Ja. Ik denk van niet.
- Hebt u een bandje? - Natuurlijk, wat u maar wilt.
- Breng dat maar langs. - Goed, ik snap dat hij dat nodig heeft.
Het was me een genoegen.
Dit is echt heel goed.
Dit is geweldig.
Tot ziens. Het was me een genoegen.
Wat is er in de auto gebeurd? Heeft hij 't over me gehad?
Nee, hij heeft het over mij gehad.
Hij heeft toch wel iets over me gezegd?
Waarom zou hij, najouw actie in de auto?
- Heb je zitten slijmen? - Je stelde je vreselijk aan.
Ik? Je vergist je, vriend. Heel erg.
Zonder mij had je nooit de kans gehad om met Jerry te praten.
Zeg, dit is Jerry's gebouw.
Ik wil niet dat hij ons samen ziet. Jerry en ik hebben een echte relatie.
Na gisteravond wil ik je niet meer zien.
Gaan we zo doen? Best, als je dit maar aan 'm geeft.
Bekijk het even. Jij bent toch zo dik met 'm? Geef 't zelf maar.
Het contact is eventjes verstoord.
Jij had toch altijd zo'n goeie band met Jerry?
Toe nou, ik heb zoveel voorjou gedaan.
Jij doet nooit wat voor me.
In dat hotel heb ik elke avond je koffie betaald.
- Ga nou. Ik betaalde m'n eigen koffie. - Jij betaalde nooit wat.
Sommige dingen zijn onbetaalbaar. Ik heb je mijn plekje gegeven.
Ik heb gezorgd dat je vlak bij Jerry stond.
Ik had uren staan wachten en ik heb m'n plek afgestaan omdat je huilde.
En ik heb je m'n laatste plaat van The Best of Jerry gegeven.
Voor niks, terwijl ik de huur niet kan betalen.
Ik woon in 'n hut en jij in een herenhuis. Dit mens is gestoord.
Hier heb je geld.
Ik heb lang genoeg naar je afgezaagde, flauwe grappen geluisterd.
- Hier heb je 900 dollar. - Stil.
Geef dit aan Jerry.
Goed, maar dit is de laatste keer.
- Wanneer geef je 't? - Je bent gek.
Ik kom er wel achter als je 't niet geeft.
Ik heb m'n netwerk, onthoud dat goed.
Wat kijken jullie nou? Tuig van de richel.
Miss Long, allereerst bedankt dat u dit aan Jerry wilt geven.
Dat stel ik enorm op prijs.
Jerry, bedankt dat je de tijd neemt om naar dit materiaal te luisteren.
Mensen zeggen vaak dat sterren niet omkijken naar jong talent zoals ik.
Maar ik weet nu dat die mensen verbitterd zijn door hun eigen falen.
Jij bent net zo menselijk als iedereen, zo niet menselijker.
Goed, je weet nu hoe ik erover denk.
We gaan beginnen met The Best of Rupert Pupkin.
Ik heb een ruwe schets gemaakt om je tijd te besparen, 'n korte inleiding.
Stel je voor dat het precies zes uur is.
Je staat in de coulissen en Lou's orkest zet de herkenningsmelodie in.
Vanuit New York The Jerry Langford Show,
met als gasten: Richard Pryor, Ben Gazzara,
Elizabeth Ashley, Carol Burnett...
en het tv-debuut van de ontdekking van het jaar,
Rupert Pupkin, de nieuwe koning van de comedy.
Ben je helemaal gek geworden? Iedereen slaapt. Doe 's wat zachter.
Wat bezielt je toch?
- Doe 's wat zachter. - Ik moet dit nu doen.
Je mag 't wel doen, maar doe wat zachter.
Nu kom jij met je monoloog.
En dan dacht ik dat je me ongeveer zo kon aankondigen:
Een hartelijk applaus voor de nieuwe koning van de comedy: Rupert Pupkin.
Goedenavond, dames en heren. Ik ben Rupert Pupkin.
Ik ben geboren in Clifton, New Jersey...
Zijn er ook mensen uit Clifton?
Mr. Pipkin.
Pupkin. Het komt vast wel een keer goed.
U hebt een bandje voor me?
Staat uw naam erop? We gaan 'm beluisteren.
Graag, als Jerry even de tijd heeft. Wanneer denkt u?
Misschien weten we morgen al iets en anders maandag.
Ik wacht anders hier wel. Misschien heeft Jerry even tijd.
Dat heeft geen zin. We weten morgen pas iets.
Ik vind het niet erg, ik doe het graag. Het is heel belangrijk voor me.
Het wordt waarschijnlijk pas maandag.
Ik wacht toch maar.
Ik vind het echt niet erg.
Weet u, komt u morgenmiddag in elk geval langs.
Morgen? Hoe laat dan?
- Om half vijf. - Ik zal er zijn. Dank u wel.
En bedank Jerry voor me.
Leder mens heeft minstens één geniaal moment.
En Rupe, jij zult vaker zulke momenten hebben. Je hebt 't namelijk helemaal.
Ik merk dat je het hebt en dat gaat niet meer over.
Probeer het maar niet kwijt te raken, want dat lukt niet.
Ik weet dat er geen formule voor is, maar ik snap niet hoe je 't doet.
Het gaat me echt niet om het materiaal, hoor.
Ik wil alleen weten hoe je 't voor elkaar krijgt. Dat wil ik graag weten.
Ik kijk gewoon naar de afschuwelijke dingen in mijn leven
en maak er iets grappigs van.
Het gaat vanzelf.
Waren de eerste oneliners sterk genoeg?
Als je ze nog sterker maakt, doe je jezelf pijn. Niks meer aan doen.
Een man zei ooit... Luister naar me.
Een man zei ooit iets heel diepzinnigs, wat ik later gebruikt heb.
Wat niet stuk is, moet je niet repareren.
Hoe weet ik dat 't zo goed is? Omdat ik je benijd.
Ik heb de pest aan je, maar ik benijd je ook.
Het is puur, geweldig. Humor vanuit jezelf.
Alleen jij kan 't zo doen. Dat meen ik serieus, Rupe.
Het zou mooi zijn als je dit weekend naar het huis kon komen
om 't door te spreken. Ik wil weten hoe je 't flikt.
We zijn niet alleen, maar dat geeft niet.
- Dat lijkt me geweldig. - Mooi.
Ik heb veel zin om te komen. Mag ik iemand meenemen?
- Een jongedame? - Een bijzondere jongedame.
Natuurlijk. Dat lijkt me leuk.
- Jerry, hoe gaat ie? - Alles goed?
- Je ziet er goed uit. - Ik heb m'n zijden pak niet eens aan.
- Ik vind je programma geweldig. - Dank u wel.
- Kan ik niet 's meedoen? - Ik had je gisteren kunnen gebruiken.
Hallo, Jerry. Alles goed?
Morris, je raadt nooit wie daar loopt.
Jerry Langford, hè? Morris, wacht even.
Wil je m'n tijdschriften signeren?
Je bent fantastisch. Ik volg je hele carrière.
Wil je iets tegen m'n neef Morris zeggen? Hij ligt in het ziekenhuis.
- Ik ben al erg laat. - Ik hoop dat je kanker krijgt.
Het spijt me. Ik ben al laat.
- Ja? O, hallo. - Hoe gaat 't?
- Niet onaardig. - Mooi. Met mij gaat 't goed.
- Kan ik u helpen? - Ik wil Jerry graag spreken.
En uw naam is...?
Rupert Pupkin.
Mr. Potkin is er. Inderdaad.
Ze komt er zo aan.
- Wie? - Miss Long.
Ik wil liever Jerry spreken.
- Miss Long staat u te woord. - Goed, ik wacht hier wel.
Ter gelegenheid van Ruperts optreden
willen we iemand op een speciale manier aan u voorstellen.
Als mystery guest. Uw hartelijk applaus, alstublieft.
Is dit de mystery guest?
Even zien of ik 'm kan plaatsen.
Herken je me niet?
- George Kapp. - De rector van m'n school.
- Heel goed. - Hoe gaat 't met u?
U gaf altijd onvoldoendes. Wat moet hij hier?
Je verdiende ook onvoldoendes.
Nu heb ik een ceremoniële functie. Ik voltrek huwelijken.
- Wat is dit allemaal? - Het hoort bij de verrassing.
Zou u de koning van de comedy met z'n koningin willen zien trouwen?
Ik sta helemaal perplex. Dit kan gewoon niet.
Geachte aanwezigen, toen Rupert op Clifton High School zat,
had niemand - ik, zijn leraren noch zijn klasgenoten - het idee
dat hij later erg veel zou voorstellen.
We hebben ons vergist. En jij hebt gelijk gekregen.
Daarom willen we je ten overstaan van het hele volk
persoonlijk onze excuses aanbieden
en je om vergeving vragen voor alles wat we je hebben aangedaan.
En we willen je allemaal persoonlijk bedanken
voor de inhoud die je ons leven hebt gegeven.
We spreken allemaal de hoop uit, Rita en Rupert,
op een lange, geslaagde regeerperiode.
We zijn straks terug met de huwelijksvoltrekking.
- Hoe gaat het ermee? - Prima.
Bedankt voor je bandje. We hebben ernaar geluisterd
en we zien veel goede punten.
Je hebt potentie en daarom zal ik heel eerlijk tegen je zijn.
Dat moet ook. Heel erg eerlijk.
Je bent er nog niet aan toe.
Je bent nog niet klaar voor Jerry.
Sommige dingen zijn goed, maar bepaalde oneliners zijn niet erg sterk.
Jullie vonden dus een aantal grappen niet leuk.
Dat is te verhelpen. Zeg maar welke niet goed waren. Daar kan ik iets mee.
Je hebt potentie. Je timing is erg goed, maar je moet je act ontwikkelen.
Je moet 'm live uitproberen. Dat zou heel goed zijn.
Je kunt een aantal clubs proberen.
Als je ergens begint, geef dan een seintje. Dan sturen we iemand langs.
Graag gedaan. Tot ziens.
Miss Long, mag ik iets vragen?
- Spreekt u namens Jerry? - Ja, hij vertrouwt op ons oordeel.
Ik bedoel het niet persoonlijk, maar ik heb geen vertrouwen in uw oordeel.
Dat is heel spijtig, maar daar is weinig aan te doen.
Die mening deel ik ook niet.
Dat is uw goed recht.
Neemt u me niet kwalijk. Ik heb het druk.
Wanneer is Jerry er weer?
Mr. Langford komt pas laat in de middag.
We vinden 't echt fijn dat u bent geweest.
En we vinden ook echt dat u moet bellen als u gaat optreden.
Wilt u nog iemand anders spreken?
Nee, hoor.
Ik wacht wel.
Iemand wachtte ooit zo lang dat hij niet meer wist waar hij op wachtte.
Wilt u buiten wachten, Mr. Pupnick?
Dit is de receptie, geen wachtkamer.
Ik begrijp 't.
- Heb je gezegd dat hij weg moest? - Hij gaat niet.
- Hoe heet hij? - Rupert Pumpkin.
Dag, ik ben Raymond Wirtz van de beveiliging.
- Gaat u mee naar buiten? Is dit uw tas? - Ja. Ik wacht op Jerry.
- Daar praten we buiten over. - Hij verwacht me.
Daar praten we buiten over. Neemt u uw tas mee.
Dan leg ik ons beleid aan u uit.
U begrijpt dat we hier bepaalde regels hanteren
die ervoor moeten zorgen dat de organisatie soepel draait.
- Mag ik even... - U moet even luisteren.
Zonder die regels kunnen wij niet optimaal functioneren, begrijpt u?
- Ik begrijp het... - Gaat u maar, Mr. Puffer. Nee, na u.
- Maar Jerry... - Luister even.
Volgens Miss Long hebt u geen afspraak.
Ons beleid is dat alleen bevoegd personeel
en mensen met een officiële afspraak toegang hebben tot het pand.
U bedoelt dat ik het gebouw moet verlaten.
En? Heb je 'm gegeven?
- Heb je m'n brief gegeven? - Hij was er niet eens.
Kun je niet eens meer iets voor me doen? Geef die brief dan maar terug.
- Hij was er niet. - Ik heb 'm naar binnen zien gaan.
- Hij zit boven. - Ze zeiden zelf dat hij er niet was.
En geloof je dat? Je bent ook zo naïef, zo onervaren. Echt een minkukel.
- Ging hij net naar binnen? - Ja. Ga dan terug.
Wees 's assertief. Hij zit gewoon binnen.
Wilt u tegen Jerry zeggen dat ik er ben?
- Ik weet dat hij er is. - Hij is er niet.
Je kunt je baantje wel vergeten, dame.
Beveiliging.
En jij ook.
Mr. Pupkin, wat doet u hier?
Bel de beveiliging.
Daar loopt hij.
Hou vast. Pak z'n andere arm.
Oké, naar buiten met jou.
Je wil dus niet luisteren.
Er is niemand die je helpt.
- Je hangt, Wirtz. - Je was gewaarschuwd, Krupkin.
- Je hoort wel van m'n advocaat. - Als hij m'n naam maar goed spelt.
- Zwaai onze gast maar uit, Miss Long. - Als Jerry dit hoort...
Ik geef je naam wel door, Pupper.
Luister, als we je hier nog één keer zien, bellen we de politie.
Dank u. Dank u wel.
Geweldig. Je hebt die brief zeker gegeven.
Nee, maar dat komt wel.
- O ja? Je bent eruit gegooid. - Dat is niet waar.
- Hoe noem je dat dan? - Ik ben er niet uit gegooid.
- Je staat voor schut. - Ze lieten me uit.
- Jij kan ook helemaal niks. - Ik zal je wat vertellen.
- Ik mag dit weekend naar Jerry. - Ik ga mee.
- Zie ik er goed uit? - Geweldig.
- Kan dit? - Dat weet ik niet zo.
- Hoezo? Wat is er mis mee? - Niks. Je hebt 't alleen niet nodig.
- Staat 't niet mooi? - Het staat prachtig.
U bent Jonno zeker. Ik ben Rupert Pupkin en dit is Rita Keane.
- Wilt u Jerry roepen? - Bent u uitgenodigd?
Nee, we komen onaangekondigd een weekendje langs.
Kom binnen. We slapen op aparte kamers.
- Mr. Langford is er niet. - Waar is hij? Op de golfbaan?
Natuurlijk. Hopelijk komt hij eindelijk onder de 100.
- Komt u straks maar terug. - We wachten wel.
- Maar Mr. Langford is er niet. - We wachten wel.
Dat vinden we niet erg.
Prachtig, hè?
Er staat maar één bord op tafel.
- Nou? - Ik wil hier best wonen.
Mr. Langford, neem me niet kwalijk.
Wat er aan de hand is? Alles. Er is hier een stel.
Hij heet Pumpkin. Kent u iemand die Pumpkin heet?
- Had je geen tijd afgesproken? - De details zijn niet aan bod gekomen.
Die butler wist van niks.
Jerry kan z'n knechtje niet overal over inlichten.
O nee? Neem me niet kwalijk.
Hij weet alles. Ook dat u aan het golfen was.
Ik weet niet wat hij wil. Hij wil het weekend blijven.
U moet komen. Hij zit overal aan, hij maakt alles kapot.
Ik krijg 't aan m'n hart.
Deze is beroemd, met de jongste clown ter wereld, Zippo.
Ken je deze met Ray Charles in Jerry's special?
Die is beroemd.
Deze is bekend. Hier is hij 12.
Die was ingestuurd voor de rubriek "Ik kende je toen..."
Ze dachten dat 't een grapje was. Nu laat Jerry 'm aan iedereen zien.
Een beetje leven in de brouwerij.
Zet dat ding nou uit. Dat is niet beleefd.
- Mag ik deze dans van u? - Dit kan echt niet.
- Een beetje lol mag best. - En als Jerry komt?
Hij ziet ons vast graag genieten.
- Als hij nou komt? - Je bent toch zeker z'n vriend?
- Hoe zou 't er verder uitzien? - Vast heel mooi.
Rita, niet naar boven.
Het lijkt me geen goed idee...
Rita, ze kijken naar ons. Je kan niet zomaar naar boven lopen.
Doe dat nou niet.
Doe je eindelijk een keer open? Ik sta al acht minuten te wachten.
Waar zijn ze?
Ik wilde de politie bellen. Maar ik heb op u gewacht.
Hoi, Jerry. Alles goed? We fristen ons net even op.
Rita, dit is de Jerry Langford. Jerry, dit is de Rita Keane.
Kom maar, wees maar niet bang. Grote meid.
Wat wil je drinken, Jerry?
Het is warm, ik heb zin in iets lekkers. Jerry, waar heb jij trek in?
Lemand als Rita komt niet elke dag iemand als jij tegen.
Maar dat hoort erbij als je succes hebt.
Hoe ging het golfen? Eindelijk onder de 100?
- Ik zei dat u er niet was. - Dat klopt.
Ze waren heel behulpzaam.
We hebben een trein eerder genomen.
Maar goed, ik heb alles bij me. Hier is 't, helemaal startklaar.
En waar is iedereen?
- Wie iedereen? - Wie iedereen? De gasten, Jer.
We krijgen onderhand honger.
Ik zou jullie kunnen laten arresteren.
Natuurlijk kan dat. We kunnen niet aantonen dat we hier mogen zijn.
Als hij een idee heeft, is hij ijzersterk.
- Daar was ik nooit opgekomen. - Helaas.
We nodigen je vrienden een keer uit en gooien ze vervolgens in de bak.
Geweldig.
Wat is er? Kom op, dat gaan we uitwerken. Hierna.
- Hoe ben je hier gekomen? - Door de deur. Wat heb je toch?
- Hoe ben je hier gekomen? - Je bent kwaad.
Ik laat m'n spullen hier. Je hebt andere dingen aan je hoofd.
- We wandelen wel wat tot de lunch. - Weet je wel dat je gestoord bent?
Normaal gesproken sta ik niet toe dat iemand zo tegen Rita praat.
Maar ik weet dat je maar een geintje maakt. Hij is me er een.
- Hij wil dat we weggaan. - Welnee.
Jerry, leg 't even uit. Dat bedoelt hij niet.
- Bel het station. - Wat ga je doen?
Over vijf minuten staat er een taxi bij het hek.
Hoezo? Ga je weg?
Nee, jullie gaan weg.
Heb ik iets verkeerds gezegd? Dat komt dan door m'n onervarenheid.
Ik heb alles bij me. We zijn zo klaar en dan heb je de dag verder voor jezelf.
Ik wil graag dat je weggaat. Nu meteen. Is dat duidelijk genoeg?
- Ik begrijp het. - Begrepen?
Je bent moe. Dat is niet erg.
Ik laat alles hier. Laat maar horen wat je vindt.
Luister nou toch. Hij stuurt ons weg.
Dat is niet waar.
Mr. Langford, ik wist hier niks van.
Ik had 'm jaren niet gezien. Hij zei dat hij een vriend van u was.
Dit is zo gênant. Als ik iets kan doen...
- Zo'n barmeid die alles wil verpesten. - Kom, Rupert. We gaan weg.
Hier, aanpakken en wegwezen.
De hint is duidelijk. Maar is 't zo erg om m'n bandje te beluisteren?
Ja. Ik heb ook m'n leven.
- Ik ook. - Dat is mijn zaak niet.
- Wel als je zegt dat ik je moet bellen. - Ik wou je lozen.
Wou je me lozen? De hint is duidelijk.
Anders stonden we nu nog voor m'n deur.
- Goed dan, ik zat fout. - Hitler ook.
Dus zo gaat 't als je beroemd bent. Zo doen jullie dus?
- Nee, zo doe ik. - Zo doe jij.
- Als je aan de top staat. - Zo was ik al.
- Nu weet ik hoe jullie zijn. - Succes en tot ziens.
En Jerry, ik wil nog één ding kwijt.
Ik ben je dankbaar. Ik weet nu dat ik op niemand kan bouwen.
Op jou niet, op niemand. Ik moet ook op niemand bouwen.
En nog wat: Ik ga nog harder werken en dan word ik nog beroemder dan jij.
Dan kunnen idioten als jij jou lastigvallen.
Kom mee, Rita. We verdoen onze tijd.
Jonno, doe de deur op slot.
Goed gedaan, Mr. Langford.
Hij ziet er echt uit.
Dat is ook de bedoeling.
Is dat 'm?
- Echt niet? - Nee, hij lijkt te veel op 'm.
- Hoe bedoel je? - De echte lijkt niet op 'm.
Hij neemt er wel de tijd voor.
Hoe lang nog?
Dat is 'm.
Ja, dat is 'm.
Niet te hard.
Aan deze kant blijven.
- Ik ga zodra 't kan. - Ga vast in de andere baan rijden.
- Nog niet. Het is hier te druk. - Weet ik. Ik rij door.
Je zou denken dat hij de drukte zou mijden.
Hij wil niet alleen zijn.
Dat merk ik, maar waarom niet? Leg dat nou eens uit.
Niet bijdehand gaan doen.
Leg 't dan uit. Je kent 'm toch zo goed?
Deel je kennis met me.
Goed dan. Op drukke straten voelt hij zich veilig.
Is dat 't? Bedankt voor de informatie.
Inhalen en stoppen.
Jerry, instappen. Schiet op.
- Wat is dit? Ben je gek geworden? - Instappen.
Ze richt een pistool op je hoofd.
Zit stil, want ik wil geen nare dingen doen.
Als alles goed gaat, ben je uiterlijk om half één weer weg.
Misschien om één uur. Uiterlijk kwart over één.
Ik wil dat je je producent opbelt.
Bert Thomas. Die ga je bellen. Ik geef je een telefoon.
Je belt 'm op en dan zeg ik precies wat je moet zeggen.
Als je dat niet doet - hoe zal ik het zeggen - hebben we een probleem.
Pas op je ogen, ik doe je bril af. Het licht is hier nogal fel.
Zijn deze van jou?
Jerry, zijn deze van jou?
- Mag ik er een nemen? - Ga je gang.
- Masha, jij ook? - Bewaar 'm maar.
- Wil jij? - Ja, bewaar 'm even.
Het is nu niet zo handig. Dank je wel.
Wil jij er een?
Ik neem er vast een voor straks.
Ik wil alleen de spanning wat breken.
Ondanks de rare situatie kan er sprake zijn van vriendschap of een band.
Daar gaan we.
IK HEB EEN PISTOOL...
Ik meen het. Bellen. Het is nu uit met de pret.
Opschieten.
Mag ik Bert Thomas? Met Jerry Langford.
- Wat was er? - Ze hebben opgehangen.
Opnieuw. Waarom hangen ze op?
- Ze dachten vast dat 't weer een grap was. - Ik vind 't maar raar.
Maar het is wel heel typerend. Zo behandelen ze jou dus ook.
Ik zal je een geheimpje verklappen. Zo hebben ze mij ook behandeld.
En dit komt er nou van.
- Bert Thomas. - Audrey, met Jerry. Ik wil Bert Thomas.
Martino, ik heb je door. Geen spelletjes.
Hoor je me niet? Met Jerry, geef me Bert Thomas. Dit is geen geintje.
Waarom nemen we niet iemand anders?
- Het is Mr. Langford. Het is dringend. - Ik bel 'm wel terug.
Dat is Martino, die imitator.
Doe wat ik zeg. En vlug een beetje.
Hij wil u per se spreken. Ik raak 'm niet kwijt.
Goed, ik neem 'm wel.
Martino, je weet...
Bert, je spreekt met Jerry. Ik zit in grote problemen.
- Luister alsjeblieft even naar me. - Ik luister.
Kun je dat nog even herhalen?
Wacht, ik wil even wat vragen. Hoe noemen we de tweede cameraman?
Onze tweede cameraman noemen we Helen Keller.
Z'n lievelingskleur is Schotse ruit.
Helen Keller? Schotse ruit?
Als iemand zich voor mij uitgeeft, vragen ze dat bij wijze van legitimatie.
Als 't antwoord fout is, is 't een ander.
Duidelijk. Ik begrijp 't.
Luister goed, Bert.
"Ik heb een pistool...
tegen m'n hoofd."
"Als iemand die zich bekendmaakt als...
de koning..."
Je houdt 'm ondersteboven.
"Niet wordt toegelaten als eerste gast in..."
Op die kaart staat niks.
Moment, Bert. Ik lees tekstkaarten voor.
"De show van vanavond..."
"zie je me nooit meer..."
Terug.
"Levend terug."
Grammaticaal rammelt 't wat, maar je snapt 't wel.
Ja, maar ik wil even wat zeggen. Doe geen gekke dingen.
Goed. Mij mankeert niks.
Mij mankeert niks. Regel 't maar.
Je moet om vijf uur terugbellen. Ze doen alles wat je wil.
Dat heb je goed gedaan.
Draai je om, even kijken.
Prachtig. Het spijt me, de mouwen zijn niet helemaal goed.
Staat 't hem? Wat vind jij?
Ik vind 't best goed staan.
M'n gok pakt best goed uit. Ik ben heel tevreden.
De kleur staat mooi en ik zie 'm graag wat losser gekleed.
Zo zie ik 'm graag.
Niet zo strak, zo...
- Wat vind jij? - Het is mooi.
- Eerlijk. - Ik ben eerlijk.
Zou jij 't aandoen?
Ik vind 't mooi. Ik ben blij dat ik rood heb genomen. Het staat 'm goed.
- Het staat mooi, Jerry. - Schitterend.
Kom op. Trek uit, dan gaan we.
Moet ik 't uitdoen? Mag hij 't niet even aanhouden?
Doe nou uit.
Ik weet dat hij in vergadering zit, maar dit is een noodgeval.
U stoort 'm of ik storm die vergadering binnen.
Bel maar niet terug. Ik kom eraan.
Je had toch even naar dat bandje kunnen luisteren?
Een paar minuten luisteren naar mijn levenswerk.
Als dat alles is, gaan we nu naar m'n kantoor om het af te spelen.
En wat gebeurt er als ik daar nu binnenstap? Ik ben niet gek.
Dat zegt ook niemand. Als je dit kan, ben je slim.
Ik zal je 's wat vertellen. Vriendschap moet van twee kanten komen.
Weet je dat? Maar je gaf niks om me.
Moet ik dit ding nog lang vasthouden?
Doe eens wat en hou je kop even dicht.
- Zeurde ik toen je 'm aankleedde? - Dat was één minuut.
- Ik wil iets zeggen. - Je zegt zoveel.
Ik word gek van je. Kun je niet even je kop houden en mij wat rust gunnen?
Ik word gek van je.
Je bent nog geen seconde stil geweest. Dit is mijn huis.
Jerry is mijn gast en je boft dat je erbij bent.
Je mag je hier omkleden en voorbereiden op de show.
Kun je me dan even rust gunnen? Hou je kop.
Hou jij je kop. Ik heb je aangehoord over die trui.
Mouwen, kleuren... Heb je mij gehoord?
Ik heb 'm voor Jerry gemaakt.
Wie z'n idee was dit eigenlijk? Zonder mij was je hier niet eens.
Waarom heb je niet even naar dat bandje geluisterd?
Je begrijpt wel dat zo'n programma heel wat van je vergt.
Er komt zoveel op je af. Je hoofd loopt soms om.
En als dat zo is, was ik fout. Jij had gelijk en ik was fout. Mijn excuses.
Ik ben ook maar een mens met al z'n zwakheden en grillen.
De show, de druk, de handtekeningenjagers, de crew.
De sukkels achter de schermen dankzij wie je morgen misschien op straat staat.
Die heerlijke druk maakt van elke dag een stralende dag.
Geweldig. Als dat allemaal niets zegt, als ik ernaast zit, ondanks alles,
dan bied ik mijn excuses aan.
Als je die aanvaardt, praten we hier niet meer over.
Ik zal geen aanklacht indienen. Anders zitten jullie goed in de problemen.
- Dat kun je makkelijk zeggen. - Ik meen het.
Ik ga naar m'n kantoor en zeg dat 't een grap was. Dat pikken ze wel.
- Dan beluisteren we het bandje... - Zitten. Ga zitten.
- Je hebt 'm gehoord. - Ja, met 'n pistool tegen z'n hoofd.
- Maar als hij weg is? - Wat dan, Jerry?
- Eén voet in z'n gebouw en je hangt. - Is dat zo, Jerry?
Niet als ik 't verbied. Dan hang je niet.
Ze doen wat ik zeg. Ze pakken je heus niet.
Je zult me op m'n erewoord moeten geloven.
Als je denkt dat ik lieg, moet je er niet op ingaan.
Als je me gelooft, laat me dan los.
- Hij geeft z'n erewoord. - En verder?
En verder, Jerry?
Verder heb ik niks. Alleen m'n erewoord.
Is dat niet voldoende?
Het spijt me.
Stel dat we 'm opnemen, hij zegt niks en het wordt half twaalf.
Zenden we 't hoe dan ook uit?
Opnemen kan geen kwaad. Je kunt het altijd nog wissen.
Misschien kunnen we zo wat te weten komen en tijd winnen.
Maar die man gaat niet op zender.
Die gek bedreigt Jerry en je wilt 'm niet op zender gooien?
Maak je niet druk. Jullie begrijpen het niet. We nemen om zeven uur op.
We hoeven pas om half twaalf te beslissen over de uitzending.
We hebben dus vier uur. Hopelijk is Mr. Langford dan veilig terug.
Harry, 't is mooi zo. We slepen iedereen voor de rechter.
- Wie is dat? - Jerry's advocaat.
Wie ik ben? Ik span processen aan. Ik ben de advocaat.
Laat dat "Jay" maar.
- Jay, wie sleep je voor de rechter? - Jou, persoonlijk.
- En wie nog meer? - De FBI.
Zo'n ernstige zaak pakken we rationeel aan.
We blijven beleefd, anders loopt 't slecht af.
Een ontvoering is niet beleefd. Het is een oerstom misdrijf.
Hoe praat je zoiets goed? Zeg je dan "Ik was gek"?
Zeg je "Ik wist niet wat ik deed"? "Het was een opwelling"?
Alleen idioten doen ontvoeringen. Of ze doen wat jullie nu doen.
Jerry, ik ga nu weg.
Je mag straks weer weg, om twaalf uur of half een. Veel plezier.
Dat zal wel lukken.
Het kan om ontvoerders gaan of om terroristen.
Terroristen? Hoezo dat?
Z'n act kan een gecodeerd bericht zijn dat straks 50 mensen het leven kost.
- Je bent gek. - Ik ben niet gek.
We luisteren naar wat hij te melden heeft.
Als 't niet iets vreselijks is, zenden we het uit.
Het gaat om tien minuten zendtijd tegenover een mensenleven.
Dat is voor mij geen argument.
Hallo, hoe gaat het ermee? Ik bel...
Mr. King belt collect interlokaal voor Mr. Thomas.
Mr. Thomas, een interlokaal gesprek.
Als 't hem is, hou je 'm aan de praat.
Hallo, met wie spreek ik?
- Met Mr. King. Ik bel namens Mr. King. - U belt precies op tijd.
Natuurlijk, we zijn altijd stipt.
Prima, dank u. Ik wil het kort houden en...
Mag ik even vragen of ik Jerry kan spreken?
We staan in 'n cel, dus trek het gesprek niet na. Ik hoorde bekende geluidjes.
We willen graag weten of hij - hoe zal ik 't zeggen - onder uw hoede is.
We hebben een kledingstuk bij ons dat u als het zijne zult herkennen.
Je kunt niet zomaar van alles in de uitzending gooien.
Nee Bert, als ik je zo mag...
Het is geen probleem. Het gaat om keurig materiaal.
- Kent u de Richtlijnen? - Dat valt te bepraten.
Lekt u vooral niet naar de pers.
U moet het publiek binnenhouden tot na de landelijke uitzending.
De rest bespreken we... Dat is uw probleem. Tot genoegen.
Hij is gehaaid. Hij laat zich niet pakken.
Ik voel me enorm impulsief vanavond. Er kan echt van alles gebeuren.
Ik wil je zoveel vertellen.
Ik wil alles over mezelf kwijt, alles wat je niet weet.
Neem deze glazen. Kristal. Speciaal voorjou gekocht.
Ze hebben iets. Ze zijn zo heel eenvoudig.
Maar als je ze niet mooi vindt, bij de geringste twijfel...
Soms doe ik iets heel alledaags, zoals een bad nemen, en dan denk ik:
"Zou Jerry nu ook in bad zitten"?
Dan hoop ik dat je niet verdrinkt of zo.
Ik ben soms heel bang dat er iets ergs met je gebeurt.
Of ik fantaseer dat ik met je op de golfbaan ben
en je karretje in het rond stuur.
"Wil je een putter, Jer?" Weet je wel?
"Wil je een ijzer?"
Ik kan niet eens golfen. Ik heb 't ooit met m'n vader gedaan, maar...
Ik hou van je.
Ik heb tegen m'n ouders nooit gezegd dat ik van ze hield.
Dat zeiden ze tegen mij ook niet en dat vond ik prima, maar ik hou van jou.
Wil je wijn? Nee? Best.
Ik heb ook niet zo'n zin om te drinken. Maar wel om alleen met jou te zijn.
Zullen we de tafel afruimen?
Ik wou naar boven gaan, maar dat is zo voorspelbaar.
We halen alles van tafel en doen het gewoon hier.
Dat zou je te gek vinden, en ik ook. Dat is nieuw voor me.
Ik heb nog nooit iemand aan tafel gehad, laat staan op tafel.
Maar daar heb ik zin in, om te dansen,
om The Shirelles op te zetten, om zwart te zijn.
Zou dat niet waanzinnig zijn? Weet je wie ik zou willen zijn?
Ik wou dat ik Tina Turner was die door de kamer danste.
Houd uw kaartjes bij de hand.
Ik ben Clarence McCabe, de schrijver.
- Horen zij bij u? - Dit is m'n vrouw.
- En deze mensen? - Haar ouders, uit Cleveland.
- Ik kijk even. - Ik ben de derde gast.
Ik trek even uw naam na.
- Ik zie uw naam niet staan. - U slaat de M over.
Dan kijk ik nog een keer. Ziet u wel, meneer?
Mag ik even kijken? Dit kan niet.
Heeft Miss Long u gebeld?
- Ik zou over m'n boek vertellen. - Volgens de lijst niet.
Ik moest er om 17.45 uur zijn en het is nu al 17.50 uur.
Alleen bevoegd personeel mag naar binnen.
Kent u het boek De Bedreigde Siberische Tijger?
- Mag ik Miss Long bellen? - Dat gaat niet.
Wilt u haar bellen?
U staat niet op de lijst, dus ik mag u er niet in laten. Zo zijn de regels.
- Ik ga haar halen. - Hou 'm tegen.
- Waar slaat dat McCabe op? - Zo heet ik.
- Is dat uw echte naam? - Nou, in zekere zin.
- Het is een pseudoniem. - Waarom gebruikt u die?
- Ik ben schrijver. - Van wat?
Van De Bedreigde Siberische Tijger.
Ik heb onderzoek gedaan in Rusland en China.
- In Rusland en China? - Ben ik nu een communist?
We moeten nog één lamp instellen...
Hallo, ik ben de koning.
- De koning. - Wat kan ik voor Uwe Hoogheid doen?
Ik ben echt de koning.
Uw kleedkamer is achter. De troon staat klaar. U ziet 't wel aan de deur.
- Er staan sterren... - Wie is je baas?
Mr. Ding. Een klein mannetje met een puntneus en belletjes.
- Miss Long. - Mr. Pipkin?
Nee, Mr. Pupkin. Hoe gaat 't met u?
Wat doet u hier, Mr. Pupkin?
Ik ben de koning.
We hadden een afspraak.
Is Mr. Thomas er?
Mr. King? Ik ben inspecteur Gerrity van de FBI. Begrijpt u? Hoe is uw naam?
- Uw echte naam. - Dat is mijn echte naam.
Mr. Pupkin, gaat u ons vertellen waar Jerry Langford is?
Bent u van 't programma?
Dit is mijn assistent en dit is hoofdinspecteur Burke van de politie.
- Ik wil iemand van het programma. - Eerst wil ik Langford zien.
- Eerst iemand van het programma. - Als u zegt waar Langford is.
Dan is Jerry Langford er geweest.
Haal Thomas.
- Bert Thomas. Bent u Mr. King? - Ja. Hoe maakt u 't?
- Heb ik u aan de lijn gehad? - Ja, kort geleden.
En Jerry een tijdje daarvoor.
- Hoe komt u hier aan? - Die is van Jerry, zoals u ziet.
- Wat is dat? - Dat bloed is van mij.
Akkoord. Wat is dit?
Ik wil graag dat Mr. Randall mij met deze tekst aankondigt.
Moet hij u hiermee aankondigen? Mag ik een kopie van uw act?
Het zit in m'n hoofd. Ik heb niks op papier.
We willen zeker weten dat u geen obscene of opruiende taal gaat bezigen.
Nee, het is een fatsoenlijke tekst.
- Garandeert u ons dat? - Zeker.
Zorg dat het publiek tot na 23.30 blijft.
- Geef 'm alles wat hij wil. - Tot genoegen.
Ga zitten, Pupkin.
Ik moet u erop wijzen dat u vanaf nu niets meer hoeft te zeggen.
Begrijpt u dat? Alles wat u zegt, kan tegen u gebruikt worden bij een proces.
- Begrijpt u dat? - Ik begrijp 't.
Bent u betrokken bij de ontvoering van Jerry Langford?
- Ja, ik heb 'm ontvoerd. - U zelf?
Weet u waar Mr. Langford nu is?
Wilt u ons naar Mr. Langford brengen?
Ik wil u erop wijzen dat u vanaf dit moment onder arrest staat.
Prima. Ik moet naar de make-up.
Ja, geef 'm eens wat kleur in z'n gezicht.
Dat zou ik best willen.
Ik moet nu echt.
"...slecht nieuws." Omdraaien.
- Zocht je mij? - Heb je dit gelezen?
Ja, ik vind dat 't wel kan.
"M'n tekstschrijvers zijn geëxecuteerd door 't zendervuurpeloton."
- Lach jij daar om? - Doe nou maar.
- Moet ik dit oplezen? - Letterlijk. Het werkt echt wel, heus.
- Kan jij niks doen? - Tissues weg, we beginnen.
- Nog een paar minuten. - De kaarten snel omdraaien. Hoor je me?
Laten we eens gek doen. Ik heb zin om uit m'n dak te gaan.
Maf doen, lol maken.
Ik mag van de dokter geen lol maken. "Je mag niet genieten."
Ik wil alles onder controle hebben.
Maar ik wil nu voor één keer uit m'n pannetje. Jij ook niet?
Zou dat niet heerlijk, fantastisch zijn?
Ik vermaak me prima.
Ik heb echt lol.
Ik doe niks anders dan lol maken.
Ja, ik heb echt lol. Ik heb nog nooit zo'n lol gehad.
Inderdaad. Goeie, ouwe ongecompliceerde lol.
En nu, rechtstreeks vanuit New York, The Jerry Langford Show,
met gastpresentator Tony Randall en als gasten:
Shelley Winters, Gore Vidal, Tony Bennett,
Lou Brown en orkest en ondergetekende: Ed Herlihy.
Uw hartelijk applaus voor Tony.
Goedenavond, dames en heren. Ik heb helaas slecht nieuws.
Vandaag zijn m'n tekstschrijvers door het zendervuurpeloton geëxecuteerd.
Vandaag dus geen spetterende monoloog van mij.
Geen sentimentele toestanden.
Het gaat vandaag ietsje anders. Heel anders, volgens mij.
We gunnen u vandaag een blik - omdraaien, graag - in de toekomst.
In dit vak kun je zelden zeggen dat iemand 't gaat maken.
Het oordeel ligt tenslotte in uw handen.
Maar als u kennis hebt gemaakt...
met mijn eerste gast,
zult u ook zeggen dat hem een grootse toekomst wacht, hoe dan ook.
Graag een warm onthaal voor de nieuwste koning van de comedy,
Rupert Pupkin.
Goedenavond, ik zal me even voorstellen. Ik ben Rupert Pupkin.
Niet te geloven dat ik je ga kussen.
Masha.
Maak de tape los.
Echt? - Toe, maak maar los.
- Ik ben klaar. - Naar beneden met 'm.
Waarom heb je dit gedaan? Leg eens uit, misschien kan ik dan begrip tonen.
- Hoe laat is 't? - Vijf voor elf.
Dan moeten we gaan, anders is Jerry zogezegd niet meer beschikbaar.
- U snapt 't wel als we onderweg zijn. - Hoe bedoel je? Waar gaan we heen?
- Dat hoort bij de afspraak. - Welke afspraak?
Zo begrijp ik 't. Ik wil 't graag ergens bekijken.
Daarna is het klaar en krijgt u Langford.
Je begrijpt me niet. Ik heb je hier al.
- Via jou kan ik bij Langford komen. - Maar u hebt Jerry niet.
- Ik maak 't zo snel mogelijk los. - Goed zo, Masha.
- Gaat 't? - Prima.
Dat wist ik wel.
O ja, ik wil niet met jullie naar binnen.
Wacht hier even, dan ga ik alleen naar binnen.
- Ik breek je poten als je iets flikt. - Nee, ik doe heus niks.
- En net doen of u me niet kent. - Ga maar.
Het lijkt wel of je...
Jerry, wacht nou.
Kom terug.
Wat moet je nou weer?
- Wat doe je? Ik zit te kijken. - Heel eventjes.
The Jerry Langford Show,
met gastpresentator Tony Randall en als gasten: Shelley Winters...
Wat is dit allemaal?
- Ken je hem? - Helaas wel.
Rustig maar. Het komt allemaal goed.
...dat mijn eerste gast een grootse toekomst wacht, hoe dan ook.
Een warm onthaal voor de nieuwste koning van de comedy,
Rupert Pupkin.
Goedenavond, ik zal me even voorstellen. Ik ben Rupert Pupkin.
Ik ben geboren in Clifton, New Jersey. Dat mocht nog in die tijd.
Zijn er mensen uit Clifton?
Mooi, dat is een hele opluchting.
Mijn ouders waren te arm om me in Clifton groot te kunnen brengen.
Maar in Clifton laten ze je niet al te arm worden.
Onder een bepaald niveau word je naar Passaic verbannen.
M'n ouders hebben wel de eerste aanbetalingen voor mijn jeugd voldaan.
Maar ze hebben me toch bij het ziekenhuis ingeruild.
Dankzij mijn moeder ben ik toch volwassen geworden.
Als ze er nu was, zou ik zeggen:
"Hé, mam, wat doe jij hier? Je bent al negen jaar dood."
Maar m'n moeder was echt heel knap.
Blond, intelligent, verslaafd aan de drank...
Na school dronken we altijd melk. Ik met een rietje en zij met een tic.
Ze kreeg een keer een bon omdat ze 80 reed.
Oké, maar in onze garage?
Achteraf bleek ze twee procent bloed te hebben in haar alcohol.
Maar we maakten altijd grappen samen
tot de tranen over haar wangen rolden en ze moest overgeven.
En wie kon 't opruimen? Pa niet.
Die was te druk met z'n eigen braaksel in de kroeg.
Tot m'n 16e dacht ik dat overgeven een teken van volwassenheid was.
Terwijl andere jongens stiekem rookten...
zat ik achter het huis met m'n vingers in m'n keel.
Het probleem was alleen dat het nooit lukte, tot m'n vader me betrapte.
Net toen hij me nog een laatste schop in m'n maag gaf,
wist ik z'n nieuwe schoenen onder te kotsen.
"Geweldig," dacht ik. "Het is gelukt. Ik ben een man."
Maar ik had me dus vergist.
Verder kreeg ik geen enkele aandacht van m'n vader.
Hij was meestal in het park aan het honkballen met m'n zus Rose.
Maar dankzij al dat oefenen is m'n zus Rose wel een prima kerel geworden.
Sport boeide me niet.
Ik kreeg alleen beweging als de anderen me pestten.
Ze sloegen me elke week in elkaar, meestal op dinsdag.
Na een tijdje is er een officieel schoolvak van gemaakt.
Als ik knock-out ging, kreeg je extra studiepunten.
Maar één jongetje was bang voor me.
Ik riep "Sla me dan. Wat is er nou, man? Wil je je diploma dan niet halen?"
Ik werd de jongste leerling van school die in tractie z'n examen had gehaald.
Toen al interesseerde ik me alleen voor de showbusiness.
Als jongen begon ik ook aan de top, met handtekeningen verzamelen.
U zult zich wel afvragen waarom Jerry er niet is.
Nou, hij is aan handen en voeten gebonden. En dat heb ik zelf gedaan.
U denkt dat ik een grapje maak, maar alleen zo kon ik het vak in:
Door Jerry Langford te kapen.
Jerry zit momenteel ergens in de stad vastgebonden op een stoel.
Lach maar. Ik stel het erg op prijs, maar ik sta hier nu.
Morgen weet u dat 't geen grapje was.
U moet maar denken: Beter één avond koning dan je hele leven een schlemiel.
- Hoe heb je dat geflikt? - Vond u 't leuk? Dank u.
Ik trakteer. Hopelijk heeft iedereen genoten.
- Rita, hou de rest maar. - We gaan nu Langford halen.
Ik hebt 't nu wel gemaakt, maar ik zal je niet vergeten.
- Ik bel je... - Geen speeches meer.
Wat is er?
Dat was dezelfde vent die net op tv was. Diezelfde vent.
Ik pak je terug. Die grappen waren...
- vreselijk. - Vond u ze niet leuk?
Als ik die tekstschrijver vind, sluit ik 'm samen met jou op.
Ik heb ze zelf geschreven. En ik vind die grappen toevallig heel erg goed.
In dat geval zal ik je een goede raad geven.
Ga op je knieën voor de rechter en smeek om genade.
Heel leuk. Let maar op.
Een uiterst bizar debuut
van de komiek Rupert Pupkin in The Jerry Langford Show...
De naam Rupert Pupkin lijkt in één klap alom bekend.
Zijn optreden is door 87 miljoen huishoudens bekeken.
Rupert Pupkin, de kidnapkoning van de comedy, krijgt zes jaar cel
in de strafinrichting in Allenwood voor de ontvoering van Jerry Langford.
Exact één jaar na zijn optreden
zei Pupkin dat hij Langford nog steeds als zijn vriend en mentor ziet.
Hij heeft zijn memoires geschreven
en de rechten voor ruim één miljoen aan een uitgever verkocht.
Rupert Pupkin is vrij na bijna drie jaar in de cel te hebben gezeten.
Vele fans verwelkomden de 37-jarige komiek, onder wie z'n nieuwe manager
die meldde dat King for a Night, Pupkins autobiografie, verfilmd wordt.
Pupkin heeft z'n materiaal in de cel bijgeschaafd.
Hij heeft diverse aanbiedingen lopen en wil graag weer aan de slag in 't vak.
En nu, dames en heren, de man op wie we hebben zitten wachten
en wachten.
Uw applaus voor de nieuwste ster aan het tv-firmament.
De legendarische, enige, echte koning van de comedy,
dames en heren, Rupert Pupkin.
Rupert Pupkin, dames en heren. Applaus voor Rupert Pupkin.
Geweldig. Rupert Pupkin, dames en heren.
Applaus voor Rupert Pupkin.
Geweldig. Rupert Pupkin, dames en heren.