Ik geloof dat wij 'n keuze in deze wereld hebben hoe wij droevige verhalen vertellen.
Enerzijds, kun je ze verzachten, zoals ze in films en boeken doen...
waar mooie mensen, mooie lessen leren.
Waar alles nog te herstellen is met excuses en muziek van Peter Gabriel.
Ik vind die versie ook veel beter, geloof me.
Maar het is niet de waarheid. Dit is de waarheid.
Sorry.
Quality over Quantity (QoQ) Releases The Fault in Our Stars
Vertaling: Nightfalls, Mystique en Fliek Controle: Flugel
Net voor mijn 17de verjaardag besloot mijn moeder dat ik depressief was.
Ze eet als een vogel, gaat amper het huis uit. - Ik ben niet depressief, mama.
Ze leest steeds weer hetzelfde boek. - Ze is depressief.
Ik ben niet depressief.
Op alle websites staat dat een depressie een bijwerking is van kanker.
Depressie is geen bijwerking van kanker.
Het is een bijwerking van doodgaan.
En, dat is wat mij overkomt.
Pijn behoor je te voelen.
Ik ga je misschien omschakelen op Zoloft of Lexapro.
En tweemaal daags in plaats van één. - Waarom daar stoppen?
Echt, laat ze maar komen. Alsof ik Keith Richard onder de kinderen met kanker ben.
Hoe gaat het met die praatgroep die ik je heb voorgesteld?
Dat is niet echt mijn ding.
Een praatgroep kan een goede manier zijn om contact te leggen met mensen die...
Die... wat? - Dezelfde reis maken.
Reis? Echt waar? - Geef het een kans.
Misschien vind je het zelfs verlichtend.
Zijn jullie klaar? Wij zijn hier vandaag bijeen...
letterlijk in het hart van Jezus.
We zijn hier met JC.
Wie wil zijn verhaal delen met de groep?
Ik ben Angel, ik heb acute myeloïde leukemie.
Ik ben Sid Acute lymfatische leukemie.
Hallo, ik ben PJ. Ik heb neuroblastoom.
Ik ben Patrick. Zaadbalkanker.
Ik zal jullie de gore details besparen van Patrick's zaadbalkanker.
Kortom, hebben zij het ontdekt in zijn ballen.
Ze sneden een groot gedeelte weg en hij ging bijna dood, maar dat is niet gebeurd.
En nu is hij hier, gescheiden, zonder vrienden en woont op de bank van zijn ouders...
en benut zijn ziekteverleden in het hart van Jezus, letterlijk.
En laat ons zien, dat op een dag, als wij geluk hebben...
wij net als hem kunnen zijn.
Wie is de volgende? Hazel?
Ik ben Hazel. Oorspronkelijk heb ik schildklierkanker, maar...
nu heb ik een behoorlijke uitzaaiing in mijn longen.
En hoe gaat het met je? - Bedoel je, buiten de terminale kanker?
Wel goed, denk ik. - Wij zijn er voor je, Hazel.
Ik zal nog een liedje spelen.
Hoi, liefje.
En, was het geweldig?
Ja, mam, het was geweldig.
En dit was mijn leven. Realityseries.
Doktersafspraken. Acht recepten voor medicijnen. Driemaal daags.
Maar het allerergste... praatgroep.
Jullie kunnen mij niet dwingen. - Natuurlijk wel, wij zijn je ouders.
Kom op, we hebben het hier al over gehad. Je moet gaan.
Je hebt vrienden nodig, je bent een tiener.
Mam, als je wilt dat ik een tiener ben, stuur je mij niet naar een praatgroep.
Geef mij maar een nep I.D. zodat ik naar kroegen kan gaan en alcohol drinken en wiet kan nemen.
Wiet 'neem' je niet. - Dat is iets wat ik zou weten met een nep I.D.
Stap de auto in, alsjeblieft.
En dus ging ik maar.
Niet omdat ik het wilde of dat ik dacht dat het mij zou helpen...
maar om dezelfde reden waarom ik tegenwoordig alles deed...
om mijn ouders blij te maken.
Ik snap echt niet waarom ik zelf niet mag rijden? Je gaat hier alleen maar zitten wachten.
Natuurlijk niet. Ik heb dingen te doen, boodschappen halen.
Ik hou van je. - Ik hou ook van jou.
Veel plezier.
Het enige wat erger is dan kanker, is een kind te hebben dat kanker heeft.
Maak wat vrienden.
Sorry. Ik pak de trap wel. Dank u.
Sorry. - Mijn schuld.
Het spijt me.
Wie wil er beginnen?
Iemand die wil beginnen? Is er iemand die wil beginnen?
Ga je gang. - Ik ben Beth.
Ik heb spindle cell sacroom. Deze week is wel goed gegaan.
Meer geslapen.
Wij zijn er voor je, Beth.
Isaac, je maakt nu een moeilijke tijd door, wil je wat delen met de groep?
Of misschien je vriend hier? - Nee, ik vertel het wel.
Hoi, ik ben Isaac, ik heb een oogtumor.
Ik ben geopereerd aan een oog toen ik jonger was, en ik zal een volgende operatie ondergaan...
om het andere oog eruit te halen, daarna zal ik geheel blind zijn.
Maar ik heb mazzel, want ik heb een ontzettend mooie vriendin aan mijn zijde, Monica.
En ik heb geweldige vrienden, zoals Augustus Waters...
die mij er doorheen helpt. Dat is het.
Bedankt. - Wij zijn hier voor jou, Isaac.
Dank je.
Jouw beurt, Gus. - Ja, geen probleem.
Ik ben Augustus Waters, ik ben 18 jaar.
Ik had anderhalf jaar geleden een bottumor, en als resultaat verloor ik dit been.
En nu ben ik deels robot, wat best gaaf is.
Maar ik ben hier alleen maar op verzoek van Isaac.
Hoe voel je je, Gus? - Geweldig, Ja.
Ik zit in een achtbaan die alleen maar naar boven gaat, vriend.
Misschien wil jij je angsten met de groep delen? - Mijn angsten?
Vergeten worden. - Vergeten?
Ik ben van plan een buitengewoon leven te leiden. Om herinnerd te worden.
Dus als ik zou zeggen dat ik bang zou zijn, dan kan ik dat niet doen.
Wil iemand anders in de groep daarover praten?
Hazel? Onverwacht.
Ik wil alleen zeggen dat er een tijd komt dat wij allemaal dood zijn.
Er was een tijd voor de mens en er zal een tijd daarna zijn...
dat kan morgen zijn of een miljoen jaar later.
En als dat gebeurt, zal er niemand meer zijn die zich Cleopatra, Mohamed Ali...
of Mozart herinnert, laat staan een van ons.
Vergetelheid is niet te voorkomen.
En als dat je angst aanjaagt dan stel ik voor dat je dat negeert.
God weet dat iedereen dat doet.
Dat was een goed advies. Dit is prettig...
want het is heel fijn om te horen dat iedereen...
Dank je.
Voor altijd. - Altijd.
Letterlijk.
Ik dacht dat wij in de kelder van de kerk zaten, maar we zaten letterlijk in het hart van Jezus.
Absoluut.
Hoe heet je? - Hazel.
Nee, je volledige naam. - Hazel Grace Lancaster.
Wat? - Ik zei niks.
Waarom kijk je mij zo aan? - Omdat je mooi bent.
Ik hou ervan om naar mooie mensen te kijken.
Een tijdje terug heb ik mij voorgenomen...
om me de eenvoudige genoegens van het bestaan niet te ontzeggen.
Vooral, zoals je zo scherpzinnig opmerkte, omdat wij allemaal spoedig zullen overlijden.
Dat is fijn, maar ik ben niet mooi. - Hoi, Lisa.
Ik vind het fijn als jij het 't eerst zegt. - En ik als jij het 't eerst zegt.
Voor altijd. - Altijd.
Wat is dat met 'altijd'? - Altijd, is hun motto.
Dat zij altijd van elkaar zullen blijven houden, enzovoorts.
Ze hebben waarschijnlijk al 14 miljoen sms'jes naar elkaar gestuurd met 'altijd'.
Hij moet haar borst pijn doen.
Laten we een film gaan kijken. - Wat?
Ik heb later deze week wel wat tijd, we kunnen... - Nee, ik bedoel nu.
Je zou een moordenaar kunnen zijn. - Die mogelijkheid is er altijd.
Vooruit, Hazel, Grace, neem een risico. - Ik...
Meen je dat? Dat is walgelijk. - Wat?
Vind je dat stoer, ofzo? Nu heb je alles verpest.
Alles? - Ja, alles.
Je bent echt een idioot. God, er is altijd een hamartia, of niet?
En die van jou is, hoewel je kanker had, geef je geld aan 'n bedrijf dat ervoor zorgt...
dat je nog meer kanker krijgt.
Ik zal je zeggen, dat niet te kunnen ademen, klote is.
Dat is echt klote. - Hamartia?
Een tragische fout. - Fout...
Hazel Grace, ze zijn niet echt schadelijk zolang je ze niet aansteekt.
Ik steek er nooit eentje aan. Het is een metafoor.
Je stopt het ding, waar je dood aan gaat, tussen je tanden...
maar je geeft het nooit de macht om je te doden.
Een metafoor.
Hoi, lieverd. Is het topmodel tijd?
Nee. Ik ga iets met Augustus Waters doen.
Ik ben een paar keer gezakt voor mijn examen. - Dat zou je niet zeggen.
De vierde keer dat ik het examen aflegde, ging het over hoe dit zou gaan...
En toen het klaar was, keek de instructeur mij aan en zei:
je rijdt zeer onaangenaam, maar niet echt onveilig.
Voordeel van kanker. - Absoluut.
Vertel me eens over jou. - Ik was 13 toen men het ontdekte.
Zowat de ergste diagnose. Schildklierkanker, vierde stadium.
Er was niet veel wat ze konden doen. Maar dat weerhield hun er natuurlijk niet van.
Operatie, bestraling, chemo, nog meer bestraling.
Het hielp allemaal voor een tijdje, maar toen hield het op.
Op een dag vulden mijn longen zich met water. - Zuster. Wij hebben een zuster nodig.
Ik kreeg geen adem. Niemand kon het onder controle krijgen.
Je mag loslaten, lieverd. Wees niet bang.
Dat had het einde moeten zijn.
Maar toen gebeurde er iets vreemds.
De antibiotica begon te werken, ze zogen het water uit mijn longen weg.
Ik kreeg wat kracht terug.
Voordat ik het wist, bevond ik me in 'n experimenteel onderzoek.
Je weet wel, zo een waarvan bekend is dat het niet helpt.
Het heet 'Phalanxifor'.
Het hielp niet bij 70% van de patiënten, maar op een of andere manier wel bij mij.
Dus noemden zij het een wonder.
Theoretisch gezien zijn mijn longen nog steeds klote...
maar theoretisch gezien kunnen ze op deze manier nog wel 'n tijdje mee.
Zit je weer op school?
Ik heb de middelbare school afgerond, dus volg ik lessen op MTC.
Een college meisje. Dat verklaart de verfijnde uitstraling.
Welkom in mijn nederige huis.
Mijn ouders noemen het aanmoediging.
'Als je een regenboog wilt zien, moet je de regen trotseren'.
Vraag maar niks.
Hallo. - Hoi, Augustus. Nieuwe vriendin?
Ja, dit is Hazel Grace. - Hallo, het is gewoon Hazel.
Hoe gaat het, 'gewoon Hazel'? - Hoe gaat het?
Ja, wij gaan naar beneden. Doei.
Prettig kennis te hebben gemaakt. - Ja, jij ook.
Dit is het, Augustus wereld. Dit is mijn kamer.
Wat een indrukwekkende collectie. - Ja, ik speelde vroeger.
Kan ik gaan zitten? - Ja, doe alsof je thuis bent.
Mijn huis is jouw huis.
Het spijt me, de trappen en...
Het staan. Het is... - Ja, ik begrijp het.
Serieus, ben je in orde?
Oké, wat is je verhaal? - Dat heb ik je al verteld.
Ik kreeg op mijn 13e de diagnose kanker... - Nee, niet je kankerverhaal, je echte verhaal.
Je interesses, je hobby's, je passies, je vreemde gewoontes.
Vreemde gewoontes? - Denk eens na, het eerste wat in je opkomt.
Iets wat je leuk vindt.
'An Imperial Affliction'. - Oké. Wat is dat?
Het is een boek. Mijn favoriete boek. - Komen er zombies in voor?
Zombies? Nee. - Stormtroopers?
Nee, zo'n boek is het niet. - Oké, waar gaat het over?
Kanker. Maar niet op die manier, geloof mij.
Het is ongelofelijk. De auteur, zijn naam is Peter van Houten...
hij is de enige persoon die ik ben tegengekomen die begrijpt hoe het is om...
A, hoe het is om dood te gaan, maar, B, niet is doodgegaan.
Oké, ik zal dit vreselijke boek lezen met die vreselijke saaie titel lezen...
waarin geen zombies of Stormtroopers voorkomen, maar in ruil daarvoor...
lees jij dit.
Dit boek van mijn favoriete videospel dat je blijft achtervolgen.
'Counterinsurgency'?
Niet lachen. Het is geweldig.
Het gaat over eer, opoffering, moed en heroïsme.
Het gaat over het omhelzen van je lot en een teken in de wereld achterlaten.
Dank je. - Wacht. Je handen zijn zo koud.
Ze zijn niet zo koud. Het is alleen een tekort aan zuurstof.
Hazel Grace? Ik hou ervan als je medisch tegen mij praat.
Dat is anders. Heeft hij het je gegeven?
Met 'het', bedoel je herpes?
Ja, dat klopt. Dat is een droom van elke moeder.
Maak je geen zorgen. - Ik maak mij ook geen zorgen.
Het is niet belangrijk.
We hebben alleen maar wat rondgehangen. Ik verwacht niet dat hij zal bellen.
Is dat het? - Ik dacht dat het peper was.
Vandaag in China, Internationale Goji bessen Dag.
Is het niet lekker?
Zeg mij dat mijn kopie de laatste tien bladzijdes ofzo mist.
Ze zijn erg lekker. - Lekker, hè?
Eten ze veel bessen op Goji Bessen Dag? - Wij wel.
Dit is toch niet het einde van het boek?
Ik heb iets met het dessert gedaan om de Goji bessen te gebruiken.
Een boek kan niet midden in een zin eindigen, wat is dit voor een waanzin?
...deze familie. - Ik vind dat leuk.
We zouden het elk jaar moeten doen. - Elk jaar.
Ik vind dit echt lekker.
Lieverd, wil je van tafel af? - Wat?
Hazel Grace. - Welkom tot de zoete marteling...
met het lezen van de 'An Imperial Affliction'.
Nu breek ik alle regels. - Ben je in orde?
En nu breek ik alle regels. - Ik? Ja, met mij gaat alles goed.
Ik ben hier met Isaac. Isaac, maakt de praatgroep Hazel beter of erger?
Isaac, concentreer je eens op mij. Hoe snel kun jij hier zijn?
Mooi, de deur is open. Ik moet gaan.
Hallo? - Hazel.
Isaac, Hazel van de praatgroep is hier.
Een subtiele hint: Isaac zit in het midden van een psychotische episode.
Je ziet er trouwens leuk uit.
Deze kleur staat je goed. - Dank je.
Isaac, Hazel is er. - Hoi, Isaac.
Hoi, Hazel.
Hoe gaat het met je? - Wel goed.
Het blijkt dat Isaac en Monica niet langer een stelletje zijn.
Isaac, het spijt me. Wil je erover praten?
Nee, ik wil gewoon huilen en videospelletjes spelen.
Het kan echter geen kwaad als je met hem praat...
mocht je nog wijze woorden of vrouwelijk advies hebben.
Ik denk eigenlijk dat zijn reactie heel normaal is.
'Pijn behoor je te voelen'. - Je citeert uit mijn boek.
Ze zei dat ze het met mij voor de operatie wilde uitmaken...
omdat zij het niet aan kan.
Ik sta op het punt om mijn zicht te verliezen en zij kan het niet aan.
Ik bleef altijd 'altijd' tegen haar zeggen...
maar zij praatte er overheen en zei het nooit terug.
Alsof ik al dood was, snap je?
Soms begrijpen mensen de beloftes die ze maken niet, als zij ze maken.
Dat weet ik, maar ik voel mij zo'n idioot, ik heb nog steeds haar ketting om.
Doe hem af. - Kerel, doe hem af.
Goed zo, man. - Ik wil me afreageren.
Niet daarop.
Sla hier maar op. - Sorry.
Ik wilde je al een paar dagen bellen, maar ik heb gewacht tot...
ik een samenhangende opinie had over 'An Imperial Affliction'.
Een momentje. Isaac.
Kussens kunnen niet breken. Je moet iets breken.
Probeer dit. - De trofee?
Weet je het zeker? - Ik zoek 'n manier om m'n vader te vertellen...
dat ik basketbal eigenlijk niks aan vind. Maak het kapot.
Altijd.
'An Imperial Affliction'. - Ja, ik ben zo blij dat je het goed vond.
Ja, dat klopt, maar het einde? - Ik weet het...
het is nog abrupt. - Nogal abrupt? Het is duivels.
Ik begrijp dat zij overlijdt, maar er is een ongeschreven contract tussen schrijver en...
Gus? Goed? - Ja? Natuurlijk.
Tussen de schrijver en lezer, ik vind als je je boek beëindigd tijdens een zin...
dat het contract schaadt, vind je niet? - Ja, ik weet wat je bedoelt.
Maar om eerlijk te zijn, ik vind het heel waarheidsgetrouw.
Je sterft ook in het echte leven, je sterft in het midden van een zin.
Ik weet het niet...
maar ik zou graag willen weten wat er gebeurt met iedereen, als Anna is gestorven.
Zoals Anna's moeder? - Ja, en de Nederlandse tulpenverkoper.
En Sysiphus de hamster? - Ja.
Heb je geprobeerd om contact te zoeken met die Peter van Houten?
Ik heb hem zoveel brieven geschreven, maar hij heeft nooit gereageerd.
Hij is blijkbaar naar Amsterdam verhuisd en een kluizenaar geworden...
Jammer. Isaac, voel je je al beter, kerel?
Dat is het probleem met pijn. Het moet worden gevoeld.
Ik dacht het niet.
Hazel Grace. - Augustus Waters.
Ik blijf maar aan dat boek denken. - Graag gedaan.
Maar we hebben wel een einde nodig, toch? - Dat is wat ik Van Houten vroeg in m'n brieven.
Maar hij heeft nooit gereageerd. - Nee.
'Beste Mr Waters, ik wil u graag bedanken voor de e-mail die u mij heeft gestuurd.'
'Ik ben dankbaar voor iedereen die de tijd neemt om mijn boek te lezen.'
Augustus? - Ja?
Wat doe je? - Ik heb de assistent van Van Houten gevonden.
Ik heb haar 'n e-mail gestuurd. Zij heeft de e-mail doorgestuurd naar van Houten.
Zal ik verdergaan? - Ja, ja, schiet op.
'Ik ben u bijzonder veel dank verschuldigd, meneer.' Hazel Grace, hij noemde mij net meneer.
Augustus, blijf lezen.
'Zowel voor uw vriendelijke woorden over An Imperial Affliction...
en om de tijd te nemen te vertellen dat het boek, en ik zal u citeren...
heel veel betekende voor u en uw vriendin Hazel Grace.'
Dat heb je niet gedaan. - Natuurlijk wel.
'En om je vraag te beantwoorden, nee. Ik heb niks anders geschreven en dat zal ook niet gebeuren.'
'Ik heb niet het idee dat door mijn gevoelens te delen de lezers of ik daarvan zullen profiteren.'
Maar hoe dan ook, bedankt voor uw vriendelijke e-mail.
Met vriendelijke groet, Peter van Houten.
Dus, ja, dat is net gebeurd. - Mijn God.
Ik heb je geprobeerd te vertellen dat ik best wel geweldig ben.
Denk je dat ik... - Kijk maar in je inbox.
God, Augustus. Ik word gek.
Beste Mr Peter van Houten, mijn naam is Hazel Grace Lancaster.
Mijn vriend, Augustus Waters, die uw boek heeft gelezen op mijn aanraden...
heeft net een e-mail van u ontvangen op dit adres.
Ik hoop dat u het niet erg vindt dat hij die met mij heeft gedeeld.
Ik vroeg mij af of u het erg zou vinden om wat vragen te beantwoorden...
over wat er gebeurt na het einde van het boek?
Vooral het volgende; is Anna's moeder met de Nederlandse tulpenverkoper getrouwd?
En is de Nederlandse tulpenverkoper iets van plan of wordt hij verkeerd begrepen?
Als laatste hoopte ik dat u wat duidelijkheid over de hamster kon geven.
Deze vragen achtervolgen mij al jaren.
En ik weet niet hoelang ik nog heb om daar antwoorden op te krijgen.
Ik weet dat dit geen belangrijke literaire vragen zijn...
en dat uw boek vol staat met belangrijke literaire vragen, maar ik zou het graag willen weten.
Als u ooit besluit om nog iets anders te schrijven, zou ik die dolgraag willen lezen.
Ik zou zelfs uw boodschappenlijst lezen.
Met vriendelijke en grote waardering, Hazel Grace Lancaster.
Niet slecht. - Vind je?
Ja, het is 'n beetje pretentieus...
maar van Houten gebruikt woorden zoals tendentieus en bacchanaal.
Ik denk dat hij het wel leuk vindt.
Is het echt al 01:00 uur? - Is dat zo? Ja, blijkbaar.
Ik kan maar beter gaan slapen.
Misschien zal 'oké' onze 'altijd' zijn.
Oké.
Mijn God.
'Beste Mrs Lancaster, ik kan uw vragen niet beantwoorden, in ieder geval niet per e-mail...
want door dat te doen, volgt er 'n vervolg wat u misschien zou publiceren of op internet zet.'
'Niet dat ik u niet vertrouw, maar hoe kan ik u vertrouwen, ik ken u amper.'
'Mocht u zichzelf ooit in Amsterdam begeven, bezoekt u mij dan.'
Wat? 'Met vriendelijke groet, Peter van Houten'.
Peter van... Mijn God, wat is dit leven?
Mama. - Hazel, wat is er?
Mam, kijk dit eens. Kom hier.
Wat? - Ja. Peter van Houten.
Kijk eens wat hij zegt. 'Mocht u zichzelf ooit in Amsterdam begeven...
Ik moet gaan. - Dat is ongelofelijk.
Hij heeft ons uitgenodigd om naar Amsterdam te komen.
Amsterdam. Kunnen we gaan?
Denk je dat we echt kunnen gaan?
Ik wil je alles geven in de wereld, maar we hebben geen geld.
We moeten alle spullen daar zien te krijgen. Geen idee hoe we dat moeten doen.
Nee, stom van mij, sorry.
Het spijt me zo. - Het geeft niet.
Waarom praat je niet met 'Genies', gebruik je wens.
Die heb ik al gebruikt. - Voor wat?
Toch niet Disneyland?
Hazel Grace, je bent niet naar Disneyland gegaan, je hebt niet je laatste wens gebruikt...
om naar Disneyland te gaan. - Naar Epcot Center.
Het was eigenlijk een hele leuke reis. - Dit is het zieligste wat ik ooit heb gehoord.
Ik heb Goofy ontmoet. - Nu schaam ik mij alleen maar.
Waarom schaam jij je?
Ongelofelijk dat ik verliefd ben op 'n meisje met van die cliché wensen. Vreselijk.
Kom je nog?
Het meest belangrijke bij een MRI is helemaal stil te blijven liggen.
Maar die dag was dat bijna onmogelijk.
Hoi, Gus. Hoe gaat het met je? - Hallo, Mrs Lancaster.
Is dat een Rick Smits shirt? Ik vind 'm geweldig. - Ik ben Augustus Waters.
Prettig kennis te maken. Michael.
Leuk om je te zien. - Hallo, Mrs Lancaster. U ook.
Hallo, Hazel Grace. Wat vind je ervan als wij samen gaan picknicken?
Ik zou graag met je willen gaan picknicken.
Zullen we? - Nee, ik...
Ik ruik naar het ziekenhuis, dus ik moet mij even omkleden.
Dus jij hebt het overwonnen, hè?
Ja, ik heb deze niet voor de gein eraf gehaald.
Hoewel het wel goed is voor gewichtsverlies.
Benen zijn erg zwaar. - Hoe is je gezondheid nu?
Goed. Al 14 maanden kankervrij. - Echt waar? Dat is fantastisch.
Ja, ik heb veel geluk.
Luister, Gus...
Je moet begrijpen dat Hazel nog steeds behoorlijk ziek is.
En dat zal zij de rest van haar leven blijven.
Ze zal je willen blijven bijbenen, maar de waarheid is, haar longen...
Klaar, Gus? - Ja.
Tot straks. - Oké.
Wat een mooie dag. - Ja.
Neem je al je romantische veroveringen hier mee naartoe?
Ja, allemaal. Daarom ben ik waarschijnlijk nog steeds een maagd.
Jij bent geen maagd meer.
Echt waar? - Ik zal je iets laten zien.
Zie je deze cirkel?
Dat is een cirkel met maagden.
En dit...
is een 18 jarige kerel met één been.
Dus, ja.
'Funky Bones', door Joep Van Lieshout.
Hij klinkt Nederlands. - Dat is hij ook.
Net zoals Rick Smits en tulpen.
Boterham?
Laat me raden... - Hollandse kaas en tomaten.
Sorry, de tomaten komen uit Mexico. - Hoe durf je?
Hoe gaaf is dit? Ze gebruiken een geraamte als een speeltuin.
Denk daar eens over na.
Jij houdt wel van je symbolen. - Daarover gesproken...
je vraagt je waarschijnlijk af waarom je hier een vieze boterham met kaas zit te eten...
en sinaasappelsap drinkt met een jongen in een Rick Smit shirt?
Het is wel in mij opgekomen.
Nou, Hazel Grace, zoals zo velen voor jou...
en ik zeg dit met grote genegenheid; jij hebt je wens oerstom gebruikt.
We hebben dit al besproken, ik was 13... - Stil.
Ik zit hier midden in een monoloog.
Je was jong. Beïnvloedbaar. Magere Hein staarde je recht in je gezicht aan.
En daardoor nam je een beslissing die je eigenlijk niet wilde.
Maar dat kon ook niet anders want kleine Hazel had nog nooit An Imperial Affliction gelezen.
Maar haar enige echte wens was Peter van Houten te bezoeken in Amsterdam.
Maar ik heb 'm niet bewaard, dus...
Dan is het maar goed dat ik de mijne heb bewaard.
Dus je bedoelt... - Ik ga je mijn wens niet geven, Hazel.
Mocht je dat denken. Maar...
ik heb ook wel interesse om Mr Peter van Houten te ontmoeten en...
het zou niet logisch zijn om hem te ontmoeten...
zonder het meisje die mij het boek heeft voorgesteld.
Dus ik heb met de Genies gesproken en zij vinden het allemaal goed.
We vertrekken over een maand.
Nee...
Mijn God.
Augustus. Dankjewel.
Blijkbaar... ik weet niet of ze dit vaker doen, maar...
zijn ze bereid om mij erheen te brengen en... - Dat is ongelofelijk.
Hazel, dat is prachtig. - Dat weet ik.
En een beetje gestoord. - Het is enorm gestoord.
Het is gek. Het is Amsterdam. - Hij heeft je net ontmoet.
Ik weet het. - Hij geeft jou zijn wens.
Wij delen de wens. Ik bedoel, hij... Ja. We delen het.
Dat is lief.
Tenzij... - Wat?
Is hij je vriendje? - Hou op. Hij is mijn vriendje niet.
Mam, concentreer je. Wat moet ik hem antwoorden? - Je vindt hem zo leuk. Ik kan het aan je zien.
Let even op, alsjeblieft. Mag ik gaan?
Juist. Als jouw moeder zijnde, vind ik dit idee geweldig.
En ik denk dat we met Dr. Maria moeten praten.
Ik weet het niet. - Maar u zei dat de scan bemoedigend was.
Die is ook bemoedigend, maar we weten niet hoelang het zo zal blijven.
Het is maar voor een paar dagen vakantie.
Wat als je ziek wordt? In een vreemd land?
Ze hebben dokteren in Amsterdam. Ze hebben kanker.
Niet alle kankersoorten zijn gelijk en die van jou is nogal uitzonderlijk, Hazel.
Ik kan je alleen toestemming geven, als iemand die bekend is met jouw ziekte...
En als mijn moeder mee zou gaan? - Wacht. Wat?
Wat, als je mee zou gaan? Ik weet zeker dat de Genies je kunnen meenemen.
Dat zou misschien wel kunnen.
En toen gebeurde er dit.
Hoi. - Het gaat goed met je.
Wat is er gebeurd? - Het gebruikelijke.
Vloeistof in de longen, dat houdt zuurstof tegen. Ze hebben er een slangetje in gedaan.
Ze hebben gisteravond anderhalf liter afgevoerd.
Het goede nieuws is, dat de tumor niet groeit. Geen nieuwe tumoren in je lichaam.
We zijn zo opgelucht. - Dit is gewoon iets, Hazel.
Het is iets waar we mee kunnen leven.
Mr Lancaster.
Hoe gaat het met haar? - Beter. Ja, dank je. Veel beter.
Ze laten mij niet binnen. Alleen familie. - Ja, dat spijt me.
Nee, dat begrijp ik wel.
Wilt u haar zeggen dat ik hier was? - Ja, natuurlijk.
Gus, waarom ga je niet naar huis? Neem wat rust.
Normaal gesproken biedt de tumor weerstand tegen de behandeling. Dat is hier niet gebeurd.
Nog niet.
Aan de andere kant, kan het medicijn de vochtophoping misschien verergeren.
Het is zelfs zo, dat maar weinig mensen zolang aan de Falaksafort zitten als Hazel.
We kennen de effecten op lange termijn niet.
We proberen de groei van de endotheelcellen te voorkomen.
Die, als ze te snel groeien, kunnen bijdragen aan ziekte, achteruitgang en bloedvatproblemen...
en de uitzaaiing van de tumoren, die we met veel moeite proberen uit te roeien.
De overlevingskans van deze patiënten zal exponentieel afnemen...
Je mag loslaten, lieverd.
Wees niet bang.
Straks ben ik geen moeder meer.
Ik heb een vraag.
Ja, Hazel? - Kan ik nog steeds naar Amsterdam gaan?
Het zou nu niet slim zijn.
Waarom niet? - Is er een manier waarop het wel kan?
Het brengt wat risico´s met zich mee. - Net zoals naar de supermarkt gaan.
Ja, maar in een vliegtuig? - Ze hebben zuurstof in vliegtuigen.
Je bent in de vierde fase. - Dit is een kans die ik nooit meer krijg.
Als de medicijnen werken, begrijp ik niet waarom...
Misschien is er een manier. - Nee.
Ik weet geen andere manier om dit te zeggen, Hazel.
Je bent gewoon te ziek. Het spijt me.
Gaat het?
Hallo? Ja, een moment.
Het is Gus, alweer.
Het spijt me, ze slaapt.
Ik weet wat je denkt. Het is niet eerlijk voor hem.
Dat is het niet. Hij heeft dit niet nodig in zijn leven. Niemand heeft dat.
Veel meer problemen dan dat het waard is. - Je hebt gelijk.
Je moeder en ik zeiden hetzelfde, misschien is het tijd je op straat te gooien...
of achter te laten bij een weeshuis om het hun probleem te laten zijn.
Ik ben serieus. We zijn geen sentimentele mensen.
Hallo? Deze stilte is oorverdovend.
Hazel Grace... - Hallo, Augustus.
Ben je in orde?
Nee.
Wat is er aan de hand? Vertel het me.
Ik weet het niet.
Alles.
Ik wil naar Amsterdam, Gus.
En ik wil dat Van Houten verteld wat er gebeurt na zijn boek.
En ik wil dit leven niet meer.
Maar het is slechts de lucht, de lucht maakt me verdrietig...
en het is deze zielige oude schommel die mijn vader maakte toen ik een kind was.
Het is gewoon alles, denk ik.
Nou...
ik wil die schommel zien.
Ik begrijp je punt. Dit is een zielige schommel.
Hazel Grace, ik hoop dat je je realiseert...
dat afstand van mij proberen te houden, mijn gevoel voor jou niet vermindert.
Alle pogingen om mij van je af te houden zullen falen.
Kijk, ik vind jou aardig.
En ik vind het leuk om tijd met je door te brengen...
en alles, maar ik kan dit niet verder laten gaan.
Waarom niet?
Omdat ik je geen pijn wil doen. - Ik zou het niet erg vinden.
Je begrijpt het niet. - Ik begrijp het wel.
Ik weet wat je probeert te zeggen, maar Hazel, ik zou het niet erg vinden.
Het zou 'n voorrecht zijn als jij m'n hart brak. - Gus, ik ben een granaat.
Op een dag zal ik ontploffen en iedereen om mij heen treffen...
en ik wil de schade zo klein mogelijk houden.
Je bent een granaat.
Daarom heb ik geen hamster.
We moeten iets aan deze schommel doen.
Schommel zoekt huis.
Een wanhopig eenzame schommel...
heeft behoefte aan een liefdevol huis.
Eenzame, enigszins pedofiele schommel...
zoekt naar kinderkontjes.
Ik vind het mooi.
Daarom.
Voor het geval, dat jij je afvraagt waarom ik je leuk vind, Hazel Grace.
Je bent zo druk bezig met jou zijn, dat je niet beseft hoe geweldig je bent.
Je kunt zulke dingen niet zeggen. - Zo praat ik tegen al mijn vrienden.
Ik weet het, vrienden.
Vrienden.
Je kunt dat niet doen.
Dank je voor het begrijpen..
gewoon vrienden.
Oké.
Hou op met mij te flirten.
Beste, Hazel...
ik heb een bericht via de Genies ontvangen, dat jij...
ons op de 4e komt bezoeken samen met Augustus Waters en je moeder.
Mam?
Het spijt me. - Ik lag net vijf seconden in bad.
Heb jij de Genies gemaild dat de reis niet door zou gaan?
Want de assistent van Van Houten stuurde me net een e-mail en ze zegt...
dat wij nog steeds komen.
Wat?
Ik zou het samen met je vader vertellen. - Mam...
We gaan naar Amsterdam. - Meen je dat, gaan we naar Amsterdam?
We gaan naar Amsterdam.
We hebben alles uitgezocht, we gaan. Iedereen weet het.
Maar alleen voor drie dagen, geen zes.
Maar alles is geregeld, een oncoloog is daar.
Alles is goed.
Ik hou zoveel van je.
Ik hou van jou.
We gaan naar Amsterdam.
- Je moet hem bellen.
Bel hem op.
Longen, luister, jullie zorgen ervoor dat jullie het nog een week blijven doen, oké?
Nog een week.
Hé, Gus...
ik hoop dat je paspoort klaar ligt.
Alles komt uit, Waters.
Laten we gaan.
Wacht, ik ben iets vergeten. - Wat?
Heb jij mijn paspoort? - Ja, die heb ik.
Mijn tas. - Goed.
Zoals ik al zei tegen de Genies, ik reis in stijl of ik reis niet.
Mam, we gaan naar Amsterdam. - We gaan nu naar Amsterdam toe.
Hallo, Lancasters. - Gus, goed je te zien.
Ik neem deze wel. - Gus, je bent zo fantasierijk.
Klaar, Hazel Grace? - Klaar.
Wat heb je in je neus? - Jackie.
Het spijt me heel erg. - Het is niet erg.
Het heet een canule, het helpt mij om te ademen.
Zie je die kleine vriend hier? Het geeft mij zuurstof door die buisjes.
Zal het mij ook helpen met ademen? - Misschien, wil je het proberen?
Kom hier.
Alsjeblieft.
Het kietelt.
Het ziet er heel anders uit.
Ik denk dat ik beter adem.
Ik zou het graag aan je willen geven, maar ik heb de hulp echt nodig.
Bedankt voor het proberen. - Graag gedaan.
Kom op, Jackie, laten we gaan.
Dank je wel.
Vlucht 1721 staat klaar voor u om aan boord te gaan.
Ik denk dat die van ons is. - Dat klopt.
We gaan naar Amsterdam.
Kom, help me.
Wat is er, zijn ze nat? Het spijt me. - Gus, hou op.
Heb je nog nooit in een vliegtuig gezeten? - Nee.
Het is spannend.
Meneer, u mag niet roken in dit vliegtuig.
Of in welk vliegtuig ook. - Ik rook niet.
Het is een metafoor. Hij stopt het moordende ding in zijn mond...
maar hij geeft het niet de macht om hem te vermoorden.
Die metafoor is verboden op deze vlucht.
Stewardessen, maak u klaar voor opstijgen.
Dank u.
Gaat het?
Zo voelt het om bij jou in de auto te zitten.
We vliegen.
Kijk naar de grond.
Er is niets dat er zo uitziet in de geschiedenis van de mens.
Kijk naar de auto's, ze zijn...
Jullie zijn zo schattig. - We zijn gewoon vrienden.
Zij wel, ik niet.
Ga bij haar vandaan, trut.
Geweldig.
Kijk naar het glas in lood. Het is zo geweldig. Ik ga ons inchecken.
Je kunt je beter gaan aankleden, want je hebt een reservering...
voor een diner voor twee personen bij Oranjee.
En er staat, geniet ervan. Mr Peter Van Houten.
Ik heb het opgezocht en het klinkt geweldig.
De gids zegt dat het er mooi en romantisch is.
Oké, laat me eens kijken.
Oké, wat zul je gaan dragen?
Is dat voor mij?
Het is zo mooi. - Ik bedoel maar.
Je bedoelt maar?
Zeg je nu, dat je het goed vindt, dat je tienerdochter...
alleen op stap gaat met een oudere jongen?
In een stad die bekend staat om zijn ondeugd en losbandigheid en dat vind je goed?
Ja, dat is ongeveer wat ik probeer te zeggen.
Je ziet er zo knap uit. - Dank u, mevrouw.
Hazel, Gus is hier. En hij ziet er geweldig uit.
Ik hoorde dat dit restaurant ongelofelijk is.
Wat?
Je bent prachtig.
Dank je.
Hier is het. Oranjee, hier is het.
Uw tafel, Mr en Mrs Waters. - Dank u.
Dank je, Gus. - Graag gedaan.
De champagne is ons geschenk. Geniet ervan. - Goedenavond.
Goed? - Goed.
Dat is geweldig.
Weet u wat Dom Perignon zei nadat hij de champagne uitvond?
"Kom snel, ik proef de sterren."
Welkom in Oranjee. Wilt u graag een menu of de keuze van de chef?
De keuze van de chef klinkt geweldig.
En meneer, iets zegt me, dat we iets meer van dit nodig hebben.
We hebben alle sterren voor jullie in de fles gedaan, mijn jonge vrienden.
Ik denk dat het voor ons is.
Dragon wortel risotto voor de dame. - Dank u.
En voor de heer. - Dank u.
Geniet ervan.
Ik wil dat deze dragon wortel risotto een persoon wordt...
zodat ik het mee kan nemen naar Vegas en ermee kan trouwen.
Ik vind je pak mooi. - Dank je, 't is de eerste keer dat ik 't draag.
Deze draag je niet bij begrafenissen? - Nee, die is lang niet zo mooi.
Toen ik voor de eerste keer ziek werd...
zeiden ze dat ik 85 procent kans had om kankervrij te zijn.
Een grote kans.
Maar dat betekende een jaar kwelling. Ik verloor mijn been.
En nog steeds 15 procent kans dat het fout zou kunnen gaan.
Net voor de operatie vroeg ik mijn ouders of ik heel mooi pak mocht kopen.
Dus het is je doodspak? - Dat klopt.
Ik heb er ook zo een. Gekregen voor mijn 15e verjaardag. Een jurk.
Al zou ik die niet zo snel dragen op een date.
Dus we hebben nu een date?
Kijk uit. - We zijn Mr en Mrs Waters.
Dat komt, omdat ze geen Engels spreekt. - Maar we moeten 't zijn, als ze 't vragen.
Weet je nog wat je zei over Vegas? - Ja.
Denk je dat ik met je mee kan gaan? - God...
Misschien. - En de engelen?
Nee? - Leven na de dood?
Nee, misschien, ik weet het niet.
Ik zeg niet gelijk nee, maar ik zou graag eerst wat bewijs zien.
Hoe zit het met jou?
Absoluut. - Echt?
Niet in een hemel waar je de hele dag op eenhoorns rijdt...
en woont in een huis gemaakt van wolken, maar ik geloof zeker wel in iets.
Wat is anders het nut?
Misschien is er geen nut. - Dat accepteer ik niet.
Ik ben verliefd op jou.
Heb je me gehoord?
August... - Ik ben verliefd op je.
Ik weet dat liefde slechts 'n schreeuw in de leegte is en dat vergetelheid onvermijdbaar is...
en we allemaal verdoemd zijn.
En dat op een dag...
al onze arbeid weer tot stof zal terugkeren.
En ik weet dat de zon de enige aarde die we ooit zullen hebben zal opslokken.
En ik ben verliefd op je.
Sorry.
Willen jullie meer sterren? - Nee, dank je.
Ik wil graag de rekening. - Nee, meneer...
uw rekening is betaald door Mr Van Houten.
Ik snap dat shirt niet helemaal.
Van Houten zal het wel snappen.
Er zijn zo'n 50 verwijzingen naar Magritte in 'Imperial Affliction.'
Dit is geen pijp.
Maar het is een pijp. - Maar dat is het niet.
Het is een tekening van een pijp. Snap je?
Een tekening van iets, is niet het voorwerp zelf.
Noch is een T-shirt met een tekening van een ding, het ding zelf.
Wanneer ben jij zo volwassen geworden?
Wie is er klaar voor wat antwoorden? - Ik.
Hier is het.
Ik ben zo opgewonden, ik kan bijna niet ademen. - Is dat niet normaal dan?
Lidewij...
Hallo, ik ben Augustus.
Lidewij. - Hazel.
Kom binnen. - Dank u.
Peter, ze zijn hier. - Wie zijn het, Lidewij?
Het zijn Augustus en Hazel. De jonge fans waar je mee geschreven hebt.
Zijn het Amerikanen? - Je hebt ze uitgenodigd.
Kom verder.
Je weet waarom ik Amerika verlaten heb, Lidewij. Om nooit Amerikanen te ontmoeten.
Jij bent Amerikaans. - Maakt niet uit. Stuur ze weg.
Dat doe ik niet, Peter. Gedraag je alsjeblieft.
Kom binnen, alsjeblieft.
Het spijt me, laat me dit even opruimen.
Dank u.
Wie van jullie is Augustus Waters? - Dat ben ik.
En dat is Hazel.
Mr Van Houten, vriendelijk bedankt, dat u naar ons terugschreef.
Dat was schijnbaar ook een fout.
Jullie zijn de eerste die ik terug schrijf en kijk wat ervan terecht komt.
Whisky? - Nee, dank u.
Alleen ik dan, Lidewij. Nog een whisky soda graag.
Misschien een ontbijt eerst, Peter? - Ze denkt dat ik een drinkprobleem heb.
Ik denk ook dat de aarde rond is.
Dus, jullie vonden mijn boek mooi.
We houden van uw boek. Augustus...
maakte het zijn wens om u te ontmoeten zodat we met u konden praten.
Geen druk natuurlijk.
Kleed jij je express als haar? - Een soort van.
Overigens willen we u bedanken voor het diner van gisteravond.
En voor de champagne. - Het was geweldig.
En magisch. - Heb je het eten voor ze betaald gisteravond?
Graag gedaan.
Jullie zijn van ver gekomen.
Wat kan ik voor jullie doen? - We hebben wat vragen.
Over wat er gebeurt aan het einde van uw boek.
In het bijzonder over degene die Anna achterlaat.
Bijvoorbeeld haar moeder, de Nederlandse tulpenman...
Hoe bekend ben je met Zweedse Hiphop? - Niet echt.
Lidewij, speel nu onmiddellijk de 'Bomfalleralla'.
Natuurlijk.
We spreken geen Zweeds, meneer. - Wie spreekt er nu Zweeds...
het gaat er niet om wat voor onzin ze zeggen, maar wat de stemmen voelen.
Houd je ons voor de gek? Is dit een soort van toneelact?
Gus, ga zitten.
Dus, aan het einde van het boek...
Stel je voor, dat je tegen een schildpad racet. De schildpad heeft tien meter voorsprong.
In de tijd dat jij tien meter gelopen hebt loopt de schildpad misschien een meter, dus...
je bent sneller dan de schildpad, maar je krijgt hem nooit te pakken, snap je?
Je kunt alleen maar de afstand verkleinen. Je kunt de schildpad voorbij rennen...
zolang je maar niet nadenkt over de mechaniek.
Maar de vraag hoe, blijkt zo gecompliceerd te zijn...
dat niemand het echt opgelost heeft, tot...
Cantor's bewijs, dat sommige oneindigheden groter zijn dan andere oneindigheden.
Ik neem aan, dat dit je vraag beantwoord.
Hazel, het spijt me maar ik heb geen idee wat er gebeurt.
Je leek op papier zo slim, Mr Waters.
Is de kanker naar je hersenen geslagen?
Peter...
Kunnen we ons voor een seconde focussen op Anna?
Ik begrijp dat het verhaal midden in een zin stopt, omdat ze sterft...
of dat ze te ziek is om door te gaan. - Ik wil niet over het boek praten.
Maar dat betekent toch niet dat haar ouders en haar vrienden geen toekomst hebben. Toch?
Ik zei dat ik niet geïnteresseerd was. - Maar je hebt het beloofd.
Er gebeurt niets. Het is fictie. Ze bestaan totdat het boek is afgelopen.
Maar dat kunnen ze niet.
Ik snap het in de letterlijke zin, maar... - Ik kan dit niet doen, Lidewij.
het is onmogelijk. - We gaan jouw kinderlijke trekje niet bespreken.
Ik weiger te reageren op de manier die je gewend bent.
Ik wil jouw medeleven niet. - Natuurlijk wil je dat wel.
Net zoals alle zieke kinderen, je bestaan hangt er van af.
Je bent gedoemd om je dagen te leven als 't kind die de diagnose kreeg, het kind dat gelooft...
dat er een leven na een verhaal is. En volwassenen hebben daar medelijden mee...
dus we betalen voor je behandeling en je zuurstofmachine.
Jij bent een neveneffect van een evolutionair proces...
dat zich weinig zorgen maakt om individuele levens.
Je bent een gefaald experiment in mutatie.
Luister, hufter...
er is niets wat je kunt vertellen over mijn ziekte, wat ik niet al weet.
Ik kwam hier maar voor één ding.
Dat is, dat jij vertelt wat er aan het einde van dat boek gebeurd.
Ik kan het je niet vertellen. - Onzin.
Ik kan het niet. - Verzin maar iets.
Ik wil dat je weggaat.
Heb je je ooit afgevraagd waarom je je zoveel zorgen maakt om je belachelijke vragen?
Rot toch op.
Het is goed. Ik zal een vervolg schrijven.
Ik schrijf een vervolg, dat beter is dan die dronkaard ooit zou kunnen schrijven.
Er zal bloed zijn, moed en offers. Je zult het geweldig vinden.
Het spijt me dat je jouw wens besteedde aan die klootzak.
Nee, je besteedde het niet aan hem, maar aan ons.
Hazel en Augustus. Het spijt me enorm.
De omstandigheden hebben hem gemeen gemaakt.
Ik dacht dat het hem zou helpen als hij jullie zou ontmoeten.
Dat hij kon zien dat zijn werk echte levens heeft geschept, maar...
Het spijt me enorm.
Misschien kunnen we de stad gaan verkennen? Zijn jullie bij het Anne Frank huis geweest?
Ik ga nergens heen met die man. - Nee, hij is niet uitgenodigd.
Ik ben bang dat er geen lift is.
Dat maakt niet uit. - Het zijn veel trappen.
Steile trappen. - Ik kan het.
Hazel, we hoeven dit niet te doen. - Ik kan het.
Kom op.
Anne Frank werd wereldberoemd.
Het is moeilijk in deze tijd.
Het is wonder, dat ik nog niet al mijn idealen heb laten varen.
Ze lijken gek en onpraktisch.
Maar ik kan ze niet laten gaan, want ik geloof nog steeds.
Ondanks alles, geloof ik dat mensen goed van binnen zijn.
Zullen we? - Ja.
Ik til hem wel. - Ik heb hem al.
Dit is de boekenkast waar de familie Frank zich achter verstopte.
Ik heb hem. - Dank je.
We zijn veel te jong om met deze problemen om te gaan...
maar ze blijven zich opdringen...
totdat we gedwongen werden om een oplossing te vinden.
Ben je in orde, Hazel? - Ja.
Neem je tijd. Sorry. - Geen probleem.
Wanneer ik omhoog kijk naar de lucht...
voel ik soms dat het alleen maar beter kan worden.
Dat deze wreedheid ook zal eindigen.
Gaat het? - Ja.
Hazel, ik denk dat het genoeg is. Je hoeft niet...
Het lukt me wel.
Alles is zoals het moet zijn.
God wenst mensen gelukkig te zien.
Waar hoop is...
is leven.
Goed gedaan.
Ben je in orde? - Ja.
Dit is het.
Dank je.
Het enige lid van de familie Frank die overleefde was Otto. Anne's vader.
Op zulke momenten kan ik niet denken aan de ellende...
maar aan de mooie dingen die er nog zijn.
Probeer het geluk in jezelf te vangen.
Denk aan alle schoonheid in alles om je heen.
En wees gelukkig.
Ik werd verliefd op hoe hij in slaap viel.
Langzaam, en dan ineens.
Het eindigt ongeveer waar de knie zou moeten zijn...
en loopt taps toe. - Wat?
Mijn been.
Zodat je voorbereid bent.
Gus...
Kom er overheen.
Wacht. - Het zit vast.
Ik hou zoveel van je, Augustus Waters. - Ik hou ook van jou, Hazel Grace.
Heel veel.
Augustus, ik kan niet ademen. - Het is in orde.
Je bent zo mooi. - Hou nou op.
Nee, je bent zo mooi.
Ik kan niet geloven dat je hem hufter noemde.
Ik weet het. - Deed je dat?
Hoe kwam je daarop? - Geen idee, het kwam er gewoon uit.
Ik was zo boos. - Wat een monster.
Mam, het was verschrikkelijk. - Wat is er toen gebeurd?
We zijn naar het Anne Frank huis geweest. - Echt, dat klinkt geweldig.
Het was geweldig. - En daarna?
Toen hebben we gewoon rondgelopen.
Dat klinkt fijn.
We hebben nog maar een paar uur.
Zullen we naar het Van Gogh museum gaan? - Wat jij wilt.
Ik heb geen tijd om alles te doen. - Dan moeten we nog een keer terug komen.
Kun je eens proberen niet grappig te zijn.
Hazel, ik probeer niet grappig te zijn, alleen positief.
Mrs Lancaster? - Ja?
Mogen Hazel en ik wat tijd samen hebben?
Natuurlijk, Gus. Ik ga naar mijn kamer toe...
en ben klaar als jullie iets willen gaan doen.
Wil je een stuk gaan lopen?
Wat is er?
Net voordat je het ziekenhuis in ging...
voelde ik een steek in mijn heup.
Dus ik kreeg een PET-scan...
en het lichtte op als een kerstboom.
In mijn borstkast, mijn lever, gewoon...
overal.
Het spijt me. Ik had het je moeten vertellen.
Het is zo oneerlijk.
Blijkbaar is de wereld geen wensvervullende fabriek.
Luister...
maak je geen zorgen over mij, Hazel Grace.
Ik zal een manier vinden om hier te blijven rondhangen en je de hele tijd lastig vallen.
Heb je pijn? - Nee.
Ik ben in orde.
Ik neem aan dat je dit niet kunt vergeten?
Behandel me alsof ik niet dood ga.
Ik denk niet dat je dood gaat, Augustus. Je hebt slechts een klein beetje kanker.
Zou het belachelijk zijn als ik je nu zou zoenen?
Waarschijnlijk.
'Mijn prachtige familie en Gus.'
Hoe zijn je ogen, Isaac? - Ze zijn prima.
Ze zitten alleen niet in mijn hoofd dat is het probleem. Maar behalve dat...
Het blijkt dat mijn hele lichaam vol met kanker zit, dus...
dus wie wint er nu?
Heb je je grafrede al geschreven?
Kerel. - Wat?
Ik heb het haar nog niet verteld, Isaac. - Waar hebben jullie het over?
Het spijt me. - Augustus?
Ik heb sprekers nodig op mijn begrafenis.
Dus ik hoopte eigenlijk dat jij en Isaac, maar jij in het bijzonder...
vriendelijk genoeg zijn om wat over mij te vertellen.
Dat zou ik graag doen.
Dank je.
Jullie zijn schattig. Het maakt me misselijk.
Jullie zijn smerig.
Heb je al wat gehoord van Monica? - Helemaal niets.
Ze heeft je geen smsje gestuurd? - Helemaal niets.
Ik haat die meid. - Maar er zijn honderden andere meisjes...
dus jullie hoeven je geen zorgen te maken. In de supportgroep zit nu een nieuwe meid...
met echt enorme...
Hoe weet je dat? - Ik ben blind, maar niet zo blind.
Hazel Grace? Heb jij toevallig vijf dollar?
Oké, wat nu?
Jongens, ik ruik eieren.
Is het daar? - Daar is het.
Ik ben nerveus. - Nerveus?
Is Monica er? - Het maakt niet uit waar Monica is.
Het gaat niet om Monica, het gaat om jou. - Ik denk dat ze... Mag ik een ei?
Hazel Grace, eieren graag. - Alsjeblieft.
Isaac.
Oké, hier gaan we.
Je kunt dit.
Ik hoorde niets. - Het is in orde, iets meer naar links.
Gooide ik naar links of moet ik links richten? - Richt links.
Linkser. - Oké.
Moeten we niet wachten tot het donker? - Het is altijd donker voor Isaac.
Kerel, ik ben niet doof, maar blind. Dus ik kan het horen als je grapjes maakt.
En ik hou er niet van. - Gooi gewoon hard.
Ik raakte hem.
Nu weet ik waar ik moet gooien. Ik ben zo opgetogen.
Blijf gooien.
Stop.
Isaac.
Hallo, bent u de moeder van Monica?
Dat ben ik. - Hallo mevrouw.
Uw dochter is oneerlijk geweest. Dus we komen hier uit wraak.
We zien er misschien niet gevaarlijk uit, maar samen hebben we vijf benen, vier ogen...
twee en een halve paar longen, maar...
we hebben ook twee dozen eieren, dus als ik u was...
zou ik weer naar binnen gaan.
Heeft het gewerkt? - Ja.
Heeft die stomme speech echt gewerkt? - Ja, alsjeblieft.
Dit voelt zo goed.
Augustus? - Hazel Grace.
Hallo.
Ik hou van je.
Ik ben bij het benzinestation.
Wat? - Er is iets mis.
Kun je me komen helpen?
Wat is er aan de hand?
Kijk. - Gus, het is geïnfecteerd.
Haal diep adem.
Ik moet iemand bellen. - Bel alsjeblieft geen 911.
Bel mijn ouders niet op. Ik zal je nooit vergeven als je ze belt.
Gus, wat doe je hier?
Ik wilde sigaretten kopen. Ik weet niet wat er met m'n pakje gebeurde.
Ik ben hem verloren, of ze hebben het afgepakt.
Ik wilde iets voor mezelf doen.
Ik moet 911 bellen. - Nee.
Ik moet wel. - Nee.
Hallo, 911? We hebben een ambulance nodig. - Ik haat mezelf.
Mijn naam is Hazel Grace Lancaster. Schiet op alstublieft.
We zitten in een zilveren jeep bij het benzinestation.
Ik wou dat ik kon zeggen dat Augustus Waters zijn gevoel voor humor tot het einde behield...
en dat zijn moed niet weg zou trekken...
maar dat is niet wat er gebeurde.
Het doet zoveel pijn. Ik ben zo stom.
Schatje, het is goed.
Hazel? Wil je me een verhaal vertellen?
Een verhaal? - Of een gedicht.
Ik weet een gedicht. - Wil je het me vertellen?
'The Red Wheelbarrow' door William Carlos Williams.
'Er hangt zoveel af van een rode kruiwagen...'
'glinsterend door het regenwater'...
'naast de witte kippen.'
Dat is het? - Nee, natuurlijk niet.
'Er hangt zoveel af van een blauwe lucht'...
'opengesneden door de takken van de bomen'...
'zoveel hangt er af van de transparante buis'...
'die uit de buik komt van de jongen met de blauwe lippen.'
'Er hangt zoveel af'...
'van de waarnemer van het universum.'
Hoe gaat het met hem?
Hij had een zware nacht, Hazel. Zijn bloeddruk is laag.
Zijn hart...
Hoe zit het met de chemo? - Ze stoppen met de chemo.
Kan ik hem zien?
Ik zal zeggen dat je bent geweest.
Ik blijf hier nog een tijdje als u het niet erg vindt.
Hier is je rolstoel, vriend.
Waar denk je aan?
Vergetelheid.
Ik weet dat het kinderachtig is, maar...
Ik dacht dat ik een held zou worden.
Dat ik een leuk verhaal had, iets dat je zou lezen in de krant.
Ik had speciaal moeten zijn.
Je bent speciaal, Augustus. - Ik weet het, maar...
Begrijp je wat ik bedoel? - Ja, maar ik ben het niet met je eens.
Die obsessie die je hebt om niet vergeten te worden...
Word niet kwaad. - Ik ben kwaad.
Ik ben kwaad omdat ik je speciaal vind. Is dat niet genoeg?
Jij denkt dat een betekenisvol leven betekent dat iedereen je herinnert...
dat je geliefd was door iedereen.
Gus, weet je wat? Dit is je leven, meer krijg je niet.
Je hebt mij, je familie en deze wereld. Niets meer.
Als dat niet genoeg is voor je... het spijt me, maar het is niet niets.
Want ik hou van je.
Ik zal je niet vergeten.
Het spijt me.
Ik wou gewoon dat je daar gelukkig mee bent.
Het is een goed leven, Hazel Grace.
Het is nog niet voorbij, toch?
Augustus.
Eén van de mindere stomme dingen uit het kankerdrama...
noemen we de laatste goede dag.
Wanneer het lijkt dat de aftakeling plotseling stil staat.
Wanneer de pijn nog net draaglijk is.
Het probleem is dat je nooit weet dat je laatste goede dag, je laatste goede dag is.
Op het moment zelf, is het een gewone goede dag.
Hallo, Augustus. - Avond, Hazel Grace.
Ik heb een vraagje voor je, heb je die grafrede geschreven die ik je vroeg?
Misschien...
Denk je dat je de eerstkomende minuten de weg naar het hart van Jezus kunt vinden?
Misschien. Is alles in orde? - Ik hou van je, Hazel Grace.
Mag ik de sleutels?
Waar ga je heen? - Ik moet er vandoor.
Hazel, je hebt wellicht honger. Je hebt geen lunch gehad.
Ik heb geen honger. - Hazel, je moet iets eten.
Ik heb echt geen honger. - Ik weet dat Gus ziek is...
maar je moet voor jezelf zorgen. - Dit heeft niets te maken met Gus.
Je moet gezond blijven. Lieverd, eet iets.
Gezond blijven? Ik ben niet gezond en ik ga sterven.
Besef je dat? Ik ben stervende. Je zult niemand hebben om voor te zorgen.
Of om je over te bekommeren. Je zult geen moeder meer zijn.
Het spijt me, maar ik kan daar niets aan veranderen. Mag ik nu gaan?
Waarom zeg je zoiets? - Durf niet...
Omdat jij dat zei. - Waar heb je het over?
Op de IC.
Hazel...
Dat is niet de waarheid. Ik zat fout.
Zelfs als je sterft... - Wanneer...
Zelfs wanneer je sterft...
zal ik altijd je moeder zijn.
Het is het beste dat ik ooit zal zijn.
Dat is mijn grootste angst, mam.
Als ik er niet meer ben, zul je geen leven meer hebben.
Je gaat de hele dag naar de muren zitten staren, of je pleegt zelfmoord of..
Hazel, dat zal niet gebeuren.
Jou verliezen...
zal heel erg veel pijn doen.
Maar, vooral jij weet, dat het mogelijk is om te leven met de pijn.
Je doet het gewoon.
Ik neem lessen voor maatschappelijk werkster.
Echt?
We kunnen met onze ervaringen anderen helpen...
en misschien families advies geven. - Waarom heb je me dat niet verteld?
We wilden niet dat je je verlaten zou voelen. - Verlaten?
Dit...
is geweldig nieuws.
Het is in orde. Ik hou van je, lieverd.
Een beetje meer naar links.
Wat? - Strek je hand uit.
Aan je rechterkant is er een podium. Ja, perfect.
Prachtig.
Hoi. - Je bent laat.
Hoe is het met je? Je ziet er geweldig uit, Hazel Grace.
Echt, hè.
Wat is er aan de hand, jongens? - Zeg het haar maar, Gus.
Ik wou mijn eigen begrafenis bijwonen.
Ik hoop dat ik erbij zal zijn als geest, maar...
voor het geval dat het toch niet lukt...
heb ik besloten om deze prebegrafenis te organiseren.
Klaar?
Augustus Waters was een arrogante klootzak, maar we vergeven hem.
Niet door zijn mooie looks, of omdat hij maar 19 jaar heeft geleefd...
terwijl hij er veel meer had moeten krijgen. - 18 jaar maatje.
Ik ga ervan uit dat je nog wat meer tijd hebt.
Onderbreek me niet, klootzak, jij bent dood.
Maar als een wetenschapper uit de toekomst naar mijn huis komt...
met robot ogen en hij vraagt me om ze te proberen...
zal ik hem zeggen dat hij mag opzouten, want...
ik wil een wereld zonder jou niet eens zien.
Ik wil een wereld zonder Augustus Waters niet zien.
Ik heb mijn punt gemaakt, maar ik zou de ogen wellicht wel uitproberen...
want het zijn robot ogen, klinkt gaaf.
Ik weet het niet.
Dit is zeer moeilijk. God zegen je.
Ja. - Hazel, wil je me even helpen?
Naar rechts.
Draai je om en ga zitten.
Jouw beurt, Hazel Grace.
Hallo, mijn naam is Hazel Grace Lancaster.
Augustus Waters was de echte ster uit mijn leven.
Ons liefdesverhaal was episch en...
ik zal wellicht niet in staat zijn om meer dan een zin te zeggen...
zonder in een plas van tranen te verdwijnen.
Zoals alle liefdesverhalen zal de onze met ons sterven.
Zoals het hoort.
Ik hoopte dat hij mijn grafrede zou doen. Want er is niemand anders.
Nee, dat klopt niet.
Ik ga niet praten over ons liefdesverhaal, omdat ik het niet kan.
In plaats daarvan ga ik het over wiskunde hebben.
Ik ben geen wiskundige, maar ik weet dit...
er zijn oneindige getallen tussen nul en één.
Je hebt 0.1, 0.12, 0.112...
oneindige mogelijkheden.
Natuurlijk zijn er meer oneindige mogelijkheden tussen nul en twee...
of tussen nul en een miljoen.
Sommige oneindigheden zijn nu eenmaal groter dan andere oneindigheden.
Een auteur vertelde ons dat ooit.
Ik wil meer getallen, dan ik waarschijnlijk zal krijgen.
God...
Ik wil meer dagen voor Augustus Waters dan hem gegund is.
Maar Gus... mijn geliefde.
Ik kan je niet vertellen hoeveel het voor mij betekent...
onze kleine oneindigheid.
Jij gaf me oneindigheid, in onze gelimiteerde dagen.
Voor dat...
zal ik je eeuwig dankbaar zijn.
Ik hou van je.
Ik hou ook van je.
Augustus Waters stierf acht dagen later op de IC...
toen de kanker, die in hem zat...
zijn hart liet stoppen. Dat ook in hem zat.
Het was ondraaglijk, het hele gebeuren.
Iedere seconde erger dan de vorige.
Het eerste wat ze je in de Eerste Hulp vragen is je pijn te beschrijven van één tot tien.
Ze hebben me die vraag honderden keren gesteld. Ik herinner me dat ik ooit...
toen ik niet kon ademen en het voelde alsof mijn borstkast in brand stond...
de verpleegster me vroeg hoe erg de pijn was...
maar omdat ik niet kon praten, toonde ik negen vingers.
Later toen ik me beter voelde, noemde de zuster me een vechter.
Weet je hoe ik dat weet, zei ze?
Omdat je een tien als een negen beschreef.
Maar dat was niet de waarheid. Ik noemde 't geen negen omdat ik moedig was...
maar omdat ik mijn tien spaarde.
En die is er nu.
Dit is de grote gruwelijke tien.
Vrees niet, want u bent bij me. Uw roede brengt me troost.
Maak een tafel klaar voor mij, in het bijzijn van mijn vijanden.
Zalf mijn hoofd met olie, mijn beker vloeit over...
Heil en genade zullen mij iedere dag van mijn leven achtervolgen.
En ik zal voor altijd in het huis van de Heer verblijven.
Augustus Waters vocht jarenlang hard.
Zijn strijd was een moedige en zijn kracht...
Wat een hoop gelul. - was een bron van inspiratie voor ons allen.
Laat ons bidden.
Wij danken U Heer voor het leven van Augustus Waters.
Doe alsof je bidt. - Voor zijn kracht en zijn moed.
Heer, we vragen dat U vandaag aanwezig bent om zijn vrienden en familie te troosten.
Bedankt voor uw aanwezigheid. Altijd bidden wij in de naam van Jezus.
Amen.
Nu zullen we naar de speciale vriendin van Gus luisteren...
Hazel Lancaster.
Niet dat het er toe doet, maar ik was zijn vriendin.
Een geweldig citaat dat in het huis van Gus hangt is...
'Als je de regenboog wilt zien, moet je de regen trotseren.'
Zelfs in zijn laatste dagen...
Ik geloofde er geen woord van.
Hij kon altijd een glimlach op ons gezicht toveren.
Maar dat is niet erg.
En om je beter te doen voelen...
Ik wist dat dit het juiste was.
Ik besloot dat begrafenissen niet voor de doden zijn.
Maar voor de levenden.
Wil je gezelschap? - Nee, ik ben in orde.
Ik wil gewoon even rijden. Alleen.
Ik hou van je.
Hoi.
Je toespraak was mooi. - Ik zie jullie snel, rijd voorzichtig.
'Omnis Cellula e cellula.'
Je vriend Waters en ik spraken elkaar regelmatig in zijn laatste dagen.
Lees je nu je fanmail? - Ik zou hem geen fan noemen.
Hij haatte mij, maar hij wou dat ik zijn begrafenis bijwoonde...
om je te vertellen wat er met Anna en haar moeder is gebeurd. Dus, hier ben ik.
Dat is je antwoord... 'Omnis cellula e cellula.'
Leven komt uit leven. - Ik ben niet in de stemming.
Wil je geen uitleg? - Nee, die wil ik niet.
Bedankt, nog een tof leven gewenst. - Je doet me denken aan haar.
Ik laat veel mensen denken aan anderen.
Mijn dochter was acht jaar...
Ze leed... een bewonderenswaardig lange tijd.
Had ze leukemie? Zoals Anna? - Net zoals Anna.
Gecondoleerd.
Ook gecondoleerd. Het spijt me dat ik je reisje verpestte.
Je hebt onze reis niet verpest, we hadden een geweldige reis.
Ben je bekend met het 'trolleyprobleem'?
Het is een gedachte-experiment met een ethisch dilemma.
Philip Foot was een Engelse filosoof.
Nee, toch. - Hazel, ik probeer je iets duidelijk te maken.
Ik probeer je te geven wat je wilt. - Nee, dat doe je niet.
Jij bent een alcoholist en een mislukkeling. En ik wil je uit mijn wagen...
zodat ik naar huis kan en kan rouwen.
Dit moet je lezen.
Ik wil niets lezen. Wil je uit m'n wagen stappen?
Stap alsjeblieft uit.
Mag ik binnenkomen?
Het spijt me zo.
Ja.
Het was een privilege, niet? Om van hem te houden.
Nu weet je hoe wij ons voelen over jou.
Hazel? Het is je vriend.
Weet jij of het pijn deed?
Hij vocht blijkbaar lange tijd voor adem. Uiteindelijk werd hij bewusteloos.
Het was niet geweldig. Sterven is klote.
Gus hield echt van je, dat weet je toch? - Dat weet ik.
Hij sprak over niets anders.
Het was heel erg vervelend.
Ik vond het niet zo vervelend. - Dat weet ik.
Heb je de brief gekregen van je auteur vriend?
Nee, hij is mijn vriend niet. Hoe weet jij dat?
Ik heb hem leren kennen bij de begrafenis en...
hij vertelde me dat hij hierheen kwam om je die brief te geven.
Ja, het kan me niet meer schelen.
Ik heb geen enkele interesse meer om een woord van die klootzak te lezen.
Nee, Gus heeft het geschreven. - Wat?
Blijkbaar heeft Gus iets geschreven en naar Van Houten gestuurd.
Hemeltje.
Mr Van Houten, ik ben een goed persoon, maar een waardeloze auteur.
Jij bent 'n slecht persoon, maar 'n goede auteur. We zouden een goed team zijn.
Ik wil je niet om een gunst vragen, maar als je de tijd hebt...
en ik weet dat je dat hebt. Doe dit voor mij. Het is een grafrede voor Hazel.
Ze vroeg me er een te schrijven, ik probeer het, maar...
een beetje hulp zou geen kwaad kunnen.
Iedereen wil herinnerd worden.
Maar Hazel is anders. Hazel kent de waarheid.
Ze wou geen miljoenen aanbidders, maar slechts één.
Die heeft ze gekregen.
Misschien werd ze niet wereldwijd geliefd, maar ze werd erg geliefd.
Is dat niet meer dan het merendeel krijgt?
Toen Hazel ziek was, wist ik dat ik stervende was.
Maar ik wou het niet vertellen.
Toen ze op de IC lag, ben ik binnengeslopen en zat ik tien minuten bij haar.
Voor ik betrapt werd.
Haar ogen waren gesloten, haar huid was bleek...
maar haar handen waren nog dezelfde.
Nog warm en donkerblauwe vingernagels waren haar creatie...
ik hield ze vast en beeldde me een wereld in, zonder ons.
Wat een waardeloze wereld zou dat zijn.
Ze is zo mooi. Haar aankijken word je nooit beu.
Je maakt je nooit zorgen om het feit dat ze slimmer is, want dat is ze.
Ze is grappig, maar nooit gemeen.
Ik hou van haar.
God, ik hou zo veel van haar.
Ik heb zoveel geluk dat ik van haar mag houden, Van Houten.
Je kunt niet kiezen of je in deze wereld gekwetst wordt, maar...
wel wie jou mag kwetsen.
Ik vind mijn keuze goed.
Ik hoop dat ze van de hare houdt.
Oké, Hazel Grace?
Oké.
Quality over Quantity (QoQ) Releases Vertaling: Nightfalls, Mystique en Fliek