www.titlovi.com
Верувам во тоа, дека во животот сам избираш како ќе ја раскажеш
тажната приказна, всушност едноставно можеш и да украдеш некој од начините
кои се користат во филмовите или во љубовните романи -
Две прекрасни особи, учат прекрасни лекции
и ништо не е толку лошо за да неможе да се
поправи со извинување, или со песна од Питер Габриел.
Јас ја сакам таа верзија на приказни, како и секоја девојка. Верувајте ми.
Но тоа едноставно не е вистина. Ова е вистина. Простете ми.
ВИНАТА Е ВО ЅВЕЗДИТЕ
Во зимата на мојата седумнаесета година
мојата мајка одлучи дека јас сум била депресивна.
Јаде како пиле, не излегува од дома... - Не сум депресивна, мамо.
Повеќе пати чита една иста книга. -Депресивна е. -Не сум депресивна!
Флаерите и интернет страниците секогаш ја наведуваат депресијата како несакан ефект од ракот.
Депресијата не е несакан ефект од ракот,
туку несакан ефект од смртта.
А тоа е всушност она што ми се случи на мене.
'Болката посакува да ја почувствуваш.'
Јас би сакала да те префрлам на Золофт или
Лехапро два пати на ден наместо еднаш.
Зошто стоите тука? Навистина, само дајте ми, јас сум
Кит Ричард помеѓу децата заболени од рак.
Дали одеше на состаноците со Групата за пордшка, како што
ти предложив? Даааа, тоа всушност и не е за мене...
Групата за подршка може да биде одличен начин
за воспоставување на контакт со луѓе кои...
Кои се... Што?
На исто патување. - 'Патување', навистина?
Дај им шанса. Кој знае, можеби тоа ќе го доживееш како просветлување.
Во ред, спремни ли сте?
Се собравме денес овде, буквално во Исусовото срце.
'ЈЦ' е со нас.
Кој сака да ја подели својата приказна со групата?
Јас сум Енеџел, имам хронична миелоидна леукемија.
Сид, хронична лимфобластична леукемија.
Здраво, јас сум ПЈ, имам неуробластом.
Јас сум Патрик, рак на тестисите...
Ќе Ве поштедам од досадните детали за ракот на Патриковите тестиси -
Во суштина ракот му го пронашле во теститите,
скоро се му одстраниле, и само што не е починат.
И сега, еве го, разведен, без пријатели,
живее на креветот од неговите родители...
Го експлоатира својот канцераштичен пат кон Исусовото срце, буквално.
И се тоа само за да ни покаже дека еден ден, ако
бидеме среќни, можеме да бидеме како што е он.
Кој е следниот?
Хејзел?
Јас сум Хејзел. Изворен рак на тироиди, но сега
со импресивна колонија на метастази, и на белите дробови.
И, и, и, што има кај тебе?
Мислиш, покрај ракот?
Во ред сум, Претпоставувам...
Со тебе сме, Хејзел.
Зошто не би одсвител уште една песна?!
Христ е наш пријател и ќе биде со нас до крајот.
Христ, Христ, Христ...
Здраво душо! И, фантастично ли беше?
Да мамо... Беше фантастично!
И тоа е мојот живот...
Реалити емисиии, одење на доктор,
осум препишани лекови, три пати на ден...
Но нај, нај, нај, најлошо од се - Групата за подршка.
Не можете да ме присилите. - Секако дека можеме. Ние сме ти родители.
Ајде, поминавме низ сето ова. Треба да одиш.
Запознај пријатели. Биди тинејџерка.
Мамо, ако сакаш да бидам тинејџерка немој да ме праќаш во Група за подршка.
Поубаво дај ми лажен ИД за да можам да одам во клубовите, да пијам коктели и да цепам трева.
Тревата не се 'цепа'. - Океј, тоа е и поентата
кој би ме знаел доколку би имала лажен ИД.
Дали би можела само да влезеш во автомобилот? Те молам.
И така отидов...
Не затоа што јас така сакав, ниту затоа што мислев дека
ќе ми помогне, туку од истата причина од која и што правев се
овие денови, за да би направила среќни моите родители.
Навистина не разбирам зошто не можам сама да возам
и онака нема што да правиш, само ќе седиш и ќе чекаш...
Секако дека не, не, јас... Имам многу работа...
Те сакам. -Те сакам и јас тебе. - Убаво да си поминеш.
Единствена работа која е полоша од умирањето од
рак - е да имаш дете кое умира од рак.
Еј! Спријатели се со некого!
Прости ми. Ќе одам по скалите. - Нема проблем. -Ти благодарам.
Прости ми. -Моја грешка. - Извинете.
О Господе...
Па, кој би сакал да почне?
Ајзак, знам дека во моментов се соочуваш со проблем
дали би сакал да го поделиш со групата, или можеби твојот пријател сака?
Еве, јас...
Здраво друштво, Јас сум Ајзак. Имам ретинобласт, имав
операција на око кога бев помал, така да
ова е стаклено око, и постои веројатност дека ќе одам
на уште една операција и дека ќе ми го одстранат и другото.
Тоа би значело дека по таа опрерација ќе бидам потполно слеп.
Но јас сум среќен затоа што ја имам преубавата и пресекси девојка,
која е тотално надвор од мојата лига - Моника.
И истотака, го имам најдобриот пријател Огастус Вотерс.
Да, тоа многу ми помага. Така да, тоа е тоа... Благодарам.
Со тебе сме Ајзак. - Ви благодарам.
Твој ред Гас.
Да, секако...
Јас сум Огастус Вотерс, Имам осумнаесет години
пред година и пол, имав краткотрајна средба со пила,
а последицата е што ја изгубив оваа нога.
И, сега сум полу киборг, што е навистина екстра,
но во суштина, овде сум само затоа што Ајзак ме замоли да дојдам.
И како се чувствуваш, Гас?
Добар сум, да... Јас сум ти на ролекостер
кој секогаш оди нагоре, пријателе.
Дали би сакал да ги поделиш твоите фобии со групата?
Мои фобии? - Заборав.
Заборав? - Да.
Погледни, јас сакам да живеам неверојатен живот. Да бидам запомнет,
па затоа мојата единствен фобија е од тоа да бидам заборавен...
Дали некој од групата би сакал да се надоврзе?
Хејзел? Неочекувано.
Само сакам да кажам дека треба да се знае дека ќе дојде време кога сите ке бидеме мртви.
Имало доба пред луѓето, ќе дојде и доба по луѓето...
Тоа може да дојде утре или за милион години. И
кога ќе дојде, нема да остене никој кој би се сеќавал на
Клеопатра или на Мухамед, на Ахил или на Моцарт,
а за нас да не зборуваме...
Заборавот е неизбежен. Иако те плаши, Ти препорачувам да го игнорираш.
И Господ знае дека сите го прават тоа.
Па, тоа е добар совет. Го сакам сето ова, затоа што е супер да ги слушаш другите...
Засекогаш? - Засекогаш.
Буквално.
Мислам дека бевме во подрумот на цртвата, но
само навистина буквално бевме во срцето на Исус.
О, да!
Како е твоето име?
Хејзел. - А како е целосно?
Хејзел Грејс Ланкастер.
Што? - Ништо не реков.
Зошто ме гледаш така? - Затоа што си преубава.
О господи... - Уживам кога ги гледам преубавите луѓе.
Гледај, пред некое време одлучив да не
се лишувам себе си од тие мали животни уживања,
уште повеќе откако ти го кажа она предмалку - сите наскоро ќе умреме.
Океј, тоа е супер, но јас не сум преубава. -Чао Гас! -Чао Лиса!
Го сакам тоа кога ти ќе го кажеш прва. А јас го сакам кога ти го кажуваш прв!
Океј. Засекогаш. - Засекогаш.
Што им значи тоа 'Засекогаш'? - 'Засекогаш' е некоја нивна
работа. Како засекогаш ќе се сакаат, како и да е...
Најверојатно еден на друг си имаат кажано 'засекогаш'
едно четири милиони пати оваа година.
Господи, ќе и ги повреди градите.
Ајде да гледаме филм. - Што? -Ха?
Слободна сум на крајот од неделава, би можеле тогаш.
Не, јас мислам за сега.
Но ти би можел да бидеш сериски убиец!
Секогаш постои таква можност.
Ајде Хејзел Грејс, прифати го ризикот.
НАВИСТИНА?!
Тоа е одвратно! - Што?
Што, ти мислиш дека тоа е кул? Навистина, се упропасти!
'Се'? -Да, се! - О, човеку.
А добро ти одеше.
Господе, секогаш постои хамартија, зар не?
А тоа нормално, иако го имаш тој проклет рак
сепак даваш пари на некоја компанија за шанса да добиеш уште некој?!
Дозволи ми да ти соопштам, вистинскиот е оној од кој не можеш да дишиш!
Тотално лудило! Хамартија? - Тоа е фатална грешка.
Фатална... Хејзел Грејс, тие всушност не
можат да ти наштетат, освен ако не ги запалиш.
Никогаш не сум запалил ниту една.
Гледаш, Тоа е метафора. Ја ставаш стварта која убива меѓу твоите заби,
но никогаш не и дозволуваш да те убие.
Метафора.
Душо, време ли е за 'Американскиот Топ Модел'?
Не... Имам планови со Огастус Вотерс.
Да, паднав на возачкиот испит неколку пати. - Не ме зезај?
Навистина, кога полагав четвртиот пат, беше исто како и сега
и кога завршив, инструкторката се сврте кон мене и ми рече:
'Не е пријатно да се возам со тебе, но во техничка смисла не е несигурно.'
Карциномска работа. - Тотално!
Па, кажи ми нешто за себе.
Имав тринаесет години кога го пронајдоа.
Во суштина, најлошото сценарио.
Рак на тироиди, четврта фаза.
Не можеа многу да направат, што, секако, не ги попречи.
Операција, радијација, хемотерапија, уште радијација...
Сето тоа помагаше некое време, но потоа престана.
И потоа еден дена белите дробови почнаа да ми се полнат со вода.
Сестро, ни треба сестра, веднаш!
Не можев да дишам. Никој не можеше да го стави под контрола.
Опушти се, душо. Немој да се плашиш.
Тоа трабаше да биде крај...
Но потоа се случи нешто чудно. Антибиотиците почнаа да помагаат,
ја дренираа водата од белите дробови. Ја вратив малку снагата.
На следно што се сеќавам е дека бев во експериментален
процес, знаеш, оние кои се во Републиката на
Карциномот познати по тоа што не успеваат.
Се викаат Фаланксафор, немале напредок на повеќе од седумнаесет
проценти од пациентите, но затоа од некоја причина на мене ми помогна.
Така да, тоа го нарекоа 'чудо'.
Секако моите бели дробови и понатаму се лошо, но,
теоретски, можам да продолжам да бидам вака јадна, не знам, уште долго, најверојатно.
Па, појде ли повторно на училиште? - Ја положив матурата,
и така почнав да слушам семестар на МЦЦ.
Студентка!
Тоа е она што ја објаснува софистицираност.
Добредојде во мојот скромен дом.
/'Ако сакаш да го видиш виножитото ќе мора да се избориш за дождот.'/
Моите родители ги викаат 'охрабрување'. Не прашувај.
Здраво друштво! -Здраво Огастус. Нова пријателка?
Да, ова е Хејзел Грејс. - Да, само Хејзел.
Па, што има Само Хејзел? - Здраво Хејзел, како си?
Да, отидовме ние доле... Чао!
Драго ми е што се запознавме!
Еве го - Огастосветот!
Ова е мојата соба.
Импресивна колекција.
Да, играв некогаш. - Ха... Може ли да седнам?
Да, раскомоти се. Мојата куќа е твоја куќа!
Извини... Скалите... и стоењето... Тоа е...
Сфаќам.
Озбилно, добро ли ти е? - Да, да, да.
Добро, која е твојата приказна? - Веќе ти ја раскажав.
Се разболев кога имав само тринаесет...
Не, не твојата приказна за ракот - туку твојата вистинска приказна.
Што те интересира, што сакаш, кое е твоето хоби, имаш ли чудни фетиши?
Чудни фетиши... -Абе ајде, нешто што прво ќе ти
падне на памет, нешто што сакаш.
'Кралското патење'. - Океј, што е тоа?
Тоа е роман, мојот омилен.
Чекај, застани, има ли зомби во него? - Зомби, НЕ!
Стормтрупери? - Не, не е таков тип на книга.
Океј, за што се работи? - За рак. -Рак?
Но не е така како што мислиш, верувај ми Фантастична е...
Авторот, неговото име е Питер Ван Хаутен,
и тој е единствената особа која што:
ПОД А: Го развира умирањето; ПОД Б: Сеуште не е умрен.
Океј, ќе ја прочитам таа очајна книга со многу досаден
наслов која во себе нема зомбиња и стормтрупери
но под еден услов,
ти да го прочиташ ова - оваа прогонувачка и
брилијантна новелизација од мојата омилена видео игра.
'Контрапобуна'. Хахахаха... - Немој да се смееш, премоќна е!
Се зборува за честа, пожтрвуваноста, храброста и херојството
се зборува и за прегрнување на својата судбина
и оставањето на трагови на овој свет.
О, благодарам! -Твојте раце се многу ладни...
Не се толку ладни колку што се дефицитарни од кислородот.
Хејзел Грејс? -Убаво ми е кога ми зборуваш за медицината.
Тоа е поразлично. Дали тој ти го направи тоа?
Под 'тоа' мислиш на херпезот?
Да, мислам, тоа е сон на секоја мајка.
Еј, не се плаши. -О Господе, мамо, секако дека не се плашам.
Не е тоа ништо страшно. Не е дека го чекам да ми се јави.
*Simple as This*
Да, денеска во Кина е интернационален ден na бобинки. *СМС*
Зар тоа не е супер?
*Само кажи ми дека на книгава и фалат последните десет страници*
Добри се зар не? *СМС* Зарем денеска се јадат повеќе бобинки од нормалното?
*Кажи ми дека НЕ СУМ стигнал до крајот на книгава!*
Се обидов нешто со десетрот само би сакала да остварам
континуитет, *СМС*, тие се одличен оксидант.
*КНИГА НЕ МОЖЕ ДА СЕ ЗАВРШИ ВО СРЕД РЕЧЕНИЦА?!
КАКВО Е, ПО ЃАВОЛИТЕ, ОВА ЛУДИЛО?! ХАХАХАХА*
Би требало да го правиме ова секоја година. - Секоја година! Знам!
Навистина ги сакам. *СМС* -Душо, Ќе сакаш ли да одиш на стопала? -Што?
Хејзел Грејс! -Добредојде во слатлата мака при читање на 'Кралското патење'.
Што е...? Добро ли си?
Јас сум одлично, но овде сум со Ајзак; Ајзак,
може ли Хејзел од Групата за подршка да ти помогне?
Ајзак, фокузирај се на мене! За колку време можеш да дојдеш кај мене?
Супер, вратата е отворена, јас мора да одам, чао!
Здраво. - Хејзел! Ајзак, Хејзел од Групата за подршка е овде.
Здраво! - Здраво! Краток подсетник: Ајзак има напад на психоза.
Одлично изгледаш, всушност. Ми се допаѓа како ти стои бојава.
Ајзак!
Ајзак, Хејзел пристигна. - Здраво Ајзак. - Здраво Хејзел...
Како си? - Добро.
Изгледа дека Ајзак и Моника не се повеќе заедно.
Ајзак, навистина ми е жал. Сакаш ли да поразговараме за тоа?
Не, само сакам да плачам и да играм видео игри.
Да навистина, не би ми пречело да поразговараш со
неа, ако имаш да и кажеш некој мудар женски совет.
Јас мислам дека неговата реакција крајно одговара.
'Болката посакува да ја почувствуваш.' - Ја цитираш мојата книга!
Рече дека сака да раскине со мене пред
операцијата. Затоа што не би можела да го поднесе тоа.
Наскоро ќе го изгубам видот, а таа тоа не може да го поднесе.
И реков засекогаш, во смисла на 'засекогаш',
и таа го велеше тоа во исто време и не ми возврати...
делуваше како да сум починал, знаеш, и...
Луѓето понекогаш не сфаќаат колку тажно може да биде тоа што го ветуваат.
Се чувствувам како најголемиот лузер, сеуште ја носам нејзината
огрлица. - Симни ја! - Бато, симни ја!
Така е! -Еве го, човеку! - Само сакам нешто да шутирам!
Еј, не, немој тоа! Еве, Удри го ова. - Прости ми.
Сакав уште пред некое време да те повикам, но се воздржав додека
не смислам некое конкретно мислење за 'Кралското пратење'.
Само секунда. Ајзак, пернициве не се кршат, ти мора да скршиш нешто.
Пробај со ова. - Трофеј? - Да. - Сигурен ли си?
Барам начин да му кажам на татко ми дека ја мразам кошарката. УДРИ!
ЗАСЕКОГАШ!
'Кралското патење'. - Да, навистина ми е драго што ти се допадна.
Ми се допадна, но крајот... - Знам, крајот е крајно
незгоден. -Незгоден? Ме зезаш ли? ЗЛОБЕН Е!
Сфаќам дека таа умира, но постои непишано правило... -Гас? - Слободно!
Помеѓу писателот и читетелот. И мислам дека завршувањето на
книга некаде среде реченица го нарушува тоа правило. Зар не?
Да, сфаќам што сакаш да ми кажеш. Но да бидам
сосема искрена, мислам дека тоа е вистината.
Знаеш, се умира среде животот, се умира среде реченица...
Не знам... Но навистина би сакала да дознаам што
се случува со сите по смртта на Ана.
На пример со мајка и на Ана? - Или со Човекот на Холандските Лалиња?
И со хрчакот Сисифус. - Да!
Дали се обиде за стапиш во контакт со тој Питер Ван Хаутен?
Му напишав толку писма, но никогаш не ми одговори.
Очигледно се преселил во Амстердам и станал самец...
Штета. - Да.
Ајзак, се чувствуваш ли подобро, другар?
Тоа е таа работа со болката, посакува да ја почувствуваш.
Хејзел Грејс! - Огастус Вотерс!
Јас не можам да престанам да размислувам за оваа проклета книга.
Нема на што. Како и да е, ни треба крај, што мислиш за тоа?
Всушност тоа е она за што го прашував Хаутен во моите писма.
Но никогаш не одговори. - Не е.
'Драг господине Вотерс, ви пишувам за да
Ви се заблагодарам за електронската комуникација.
'Благодарен сум на било кој, што ќе издвои време за да ја прочита мојата книга.'
Огастус? - Да? - Што правиш?
Можеби ја пронајдов асистентката на Ван Хаутер, и напишав меил...
Огастус!? И можеби таа го прочитала тој меил за Ван Хаутен, да продолжам?
О Господе, да! Читај, читааај!
'Но кон вас се чувствувам посебно должен, господине, '
Хејзел Грејс, тој ме нарече 'господине'
Огастус продолжи да читаш, продолжи да читаш!
Не само за убавите зборови кои ги имавте за 'Кралското патење',
туки и за тоа што сте одвоиле време да ми соопштите дека книгата, да ве цитирам,
'многу Ви значи како на Вас, така и на Вашата пријателка Хејзел Грејс.'
Не си навистина, не си навистина, не си навистина!
Секако дека сум. 'Да Ви одговорам на прашањето.'
Не, не напишав ништо повеќе, ниту планирам.'
Сметам дека моите мисли кои би ги поделил со вас
читателите, не би направиле добро ниту на Вам ниту на мене.
'Сеедно, Ви благодарам за Вашиот великодушен меил.
Најискрено, Питер Ван Хаутен.'
И да, тоа навистина се случи. - О мој Господе!
Се обидував да ти кажам колку сум неверојатен!
Дали мислиш дека јас би... - Провери си го инбоксот. -О Господе!
О Господе, Огастус, ќе полудам, тотално ќе полудам!
'Драг господине Питер Ван Хаутен, моето име е Хејзел Грејс Ланкастер.'
Мојот пријател Огастус Вотерс, кој на моја препорака ја
прочита Вашата книга пред малку доби меил од оваа адреса.
Се надевам дека не му се лутите за тоа што го сподели овој меил со мене.
Се надевам и дека немате ништо против тоа да ми одговорите на
неколку прашања за тоа што се случува по крајот на книгата?
Највеќе за ова: Дали мајката на Ана ќе се омажи за Човекот на Холандските Лалиња?
И дали Човекот на Холандските Лалиња подготвувал
нешто, или едноставно комплетно е несватлив?
Истотака, се прашувам дали би ми напишале кој се грижи за хрчакот Сисифус?
Овие прашања ме прогонуваат со години.
И незнам уште колку време ми останува за да добијам одговор на некои од нив.
Знам дека ова не се важни литаратурни прашања, и дека вашата книга е
преполна со важни литературни прашања, но навистина би сакала да знам.
И секако, ако некогаш одлучите да напишете
уште нешто јас би сакала тоа да го прочитам.
Искрено, јас би го прочитала и Вашиот список за купување.
Со задоволство, Хејзел Грејс Ланкастер.
Не е лошо. Мислиш?
Малку е претециозно, но сепак, Фон Хаутер користи
тенданционални зборови, баханалии, па...
Мислам дека ќе му се допадне.
Еден часот по полноќ ли е?
Навистина? Да, претпоставувам дека е.
Мислам дека би требало да одам да легнам.
Океј. - Океј.
Можеби ова 'океј' ќе биде нашето 'засекогаш'.
Океј.
О Господе.
*Драга Госпоѓице Ланкастер,
Не можам да одговотам на Вашето прашање, не во
писмена форма, затоа што тоа би предизвикало продолжување,
кое Вие би можеле да го објавите или да го поделите на интернет.
Не дека не Ви верувам, но како и да е, скоро и не Ве познавам.
Доколку се случи некако да се најдете во
Амстердам, обидете се да ме пронајдете. *
Што? -* Најискрено, Питер Ван Хаутен. *
Питер Ван... О ГОСПОДЕ КАКОВ Е ОВОЈ ЖИВОТ!?
Хејзел? - Мамо! - Хејзел, што не е во ред? - Мамо види го ова!
Дојди овде.
Погледни. - Што?! - Да, Питер Фон Хаутен!
Погледни што ми пиша! 'Доколку се случи некако да се '
најдете во Амстердам', Мора да одам!
Неверојатно! -Не повика во Амстердам.
Амстердам! -Може ли да одиме? Мислиш ли дека навистина може да одиме?
Мислам, Амстердам... Јас би сакала да имаш се
што ќе посакаш на овој свет. Но немаме пари.
Знаеш, пренесување на целата твоја опрема таму, не знам како би го направиле тоа...
Па секако... да... да... Извини.
Е, навистина ми е жал... - Во ред е.
Зошто не се обратиш на Добрите духови? Искористи ја твојата желба.
Веќе ја искористив. Пред 'чудото'.
На што ја искористи?
Сигурно не си на Дизниленд?
Хејзел Грејс, не отиде во Дизниленд. - Имав само тринаесет години.
Сигурно не си ја искористила својата единствена доживотна
желба на Дизниленд? - И Епкот Центар.
О Господе. - Како и да е, беше многу забавно патување.
Тоа е најтажната работа која сум ја слушнал некогаш.
Се запознав со Шиљо. - Сега веќе се срамам. - Зошто ти да се срамиш?
Не можам да поверувам дека сум затрескан во девојка со такво клише на желби.
Навистина. Одиш ли?
Најбитната работа, кај било која МРИ направа е да се лежи потполно мирно.
Но тој ден, беше скоро па невозможно.
Еј, Гас, како си? - Здраво, госпоѓице Ланкастер!
Еј дрес од Рик Смит? - Да, навистина. - Го обожавам тој тип.
Јас сум Огастус Вотерс. - Драго ми е, јас сум Мајкл.
Убаво е да те сретнам. - Здраво, госпоѓице Ланкастер.
Здраво Хејзел Грејс. - Здраво! - Дали би сакала да одиш на пикник со мене?
Би сакала да одам на пикник со тебе. - Ќе одиме ли?
Не, јас... само да... Мирисам на
болница, па би требало да се пресоблечам.
Значи, ти сам се избори? - Да, незнам
ни зошто го исеков ова другарче.
Како и да е, тоа е многу добар план за губење на килограми. Нозете се навистина тешки.
И како сега стоиш здраво. - Одлично. НТР веќе четиринаесет месеци.
Навистина? Тоа е фантастично. - Да, навистина сум среќник.
Еј, слушај Гас. Мора да сфатиш дека Хејзел сеуште е прилично болна.
И ќе биде до крајот на животот.
И ќе сака да оди по твоите стапки, таа е таква девојка,
но вистината е дека нејзините бели дробови... - Спремен ли си Гас?
Секако. - Во ред, ќе се видиме наскоро. - Секако.
Каков прекрасен ден!
Да. - Овде ги носиш сите твои 'романтични'
можности'? - Да, сите до една.
Па најверојатно за тоа сум се уште невин.
Не е можно да си сеуште невин!
Навистина ли си? - Да ти покажам нешто...
Го гледаш ли овој круг? Тоа е кругот на невини.
А ова, тоа е осумнаесетгодишниот дечко без една нога.
Така да...
'Фанки коски' од Јуп Фон Лисхот.
Звучи како да е Холанѓанец. - Да. Баш како и Рик Смит. И лалињата.
Сендвич? -Остави ме да погодам. - Холандско сирење и домат.
Извини, доматот е мексикански. - Како се осмелуваш?
Колку е ова убаво. Користат костур како игралиште.
Размисли за тоа...
Ти навистина го сакаш твојот симболизам.
Кога веќе сме кај тоа, веројатно се прашуваш
зошто седиш тука, јадеш лош сендвич со сирење и пиеш
сок од портокал со момче облечено во дрес на Рик Смит?
За тоа и се запрашав...
Па, Хејзел Грејс, како и многуте пред тебе, а тоа го кажувам
со голем респект, моронски ја искористи твојата желба.
Океј, го поминавме тоа. Имав само тринаесет...
Тишина! Јас сум во сред голем говор овде.
Си била мала, неискусна, Косачот ти гледал право во лице, и
те принуди да побрзаш да ја искористиш желбата која навистина и не си сакала.
Но како малата Хејзел Грејс, која никогаш не
ја прочитала 'Кралското патење', би можела да ја знае
нејзината вистинска желба за да го посети господинот Питер
Ван Хаутен во неговиот Амстердамски егзерцизам?
Но јас не ја сочував. Така да...
Добрата работа е дека јас ја сочувавм.
Па, сакаш да кажеш...?
Нема да ти ја дадам мојата желба, Хејзел. - Ахаха.
Ако е тоа она што го мислеше. Но, и јас истотака
имам желба да го запознаам тој господин Фон Хаутен,
и мислам дека тоа би немало смисла без девојката која
на почетокот ми ја препорача неговата книга. Зар не?
Па разговарав со добрите духови, и
тие тоа го прифатија. Одиме за еден месец.
Не... - Мхм... О господе, О ГОСПОДЕ! Огастус, ти благодарам!
Очгледно, не знам дали тоа менува нешто, но
сакаат да ме понесат и мене и... - Тоа е прекрасно!
Хејзел, тоа е толку убаво. - Знам. И малку лудо. - Премногу лудо!
Тоа не е нормално! Тоа е Амстердам! - Само што
те запозна. -Знам! - И ти ја дава неговата желба!
Ние ја делиме желбата, тој, тој, да... Ја делиме желбата.
Тоа е слатко.
Освен... - Што? - Дечко ли ти е? -Престани!
Немој... не ми е дечко! Мамо фокусирај се
зборуваме за Амстердам. - Многу ми се допаѓа!
Престани, внимавај, те молам! Може ли да одам?
Колку мајка ти ја сака таа идеја.
Но, мислам дека би требало да разговараме со докор Марија...
Океј.
Не знам... - Но рековте дека ПЕТ скенерот е добар. Да
тоа е добро, но не знаеме уште колку долго ќе биде така.
Но тоа е само неколку дена, тоа е одмор.
Навистина. - Но што ако ти се слоши? Во друга држава?
И тие во Амстердам имаат лекари...
И рак. - Не е секој рак ист, а твојот навистина е невообичаен, Хејзел.
Единствен начин за некако да би го дозволила ова патување
би бил, некој запознаен со твојот случај... - Ако и мајка ми оди?
Чекај, што? - Ако и ти дојдеш со нас? Сигурна сум дека
Добрите духови и тоа ќе го финансираат, полни се како брод.
Тоа и може да успее. И потоа се случи ова...
Еј. - Здраво.
Добро си. - Што се случило?
Вообичаено. Водата во белите дробови која го спречува протокот на кислород.
Ти ставија цевчиња внатре и синоќа ја издренираа водата.
Добрата вест е дека тумурот не е пораснат, и нема нови тумури во твоето тело.
Од тоа ни олесна малку.
Тоа е само предмет Хејзел,
предмет со кој може да живееме.
Господине Ланкастер! Како е Хејзел?
Подобро, ти благодарам. Многу, многу подобро.
Не сакаат да ме пуштат внатре. Ми рекоа, само за семејството е.
Да да, прости. - Нема проблем, сфаќам.
Може ли само да и кажеш дека сум бил овде?
Секако, секако дека ќе и кажам.
Океј. -Гледај Гас, зошто да не отидеш дома, да се одмориш малку?
Инаку, тумурот почнува да биде отпорен на лекот, но
тоа не се случи кај тебе, барем не сеуште.
Во друга рака, овој лек, може да го влоши белодробниот едем.
Вистинате е дека многу малку луѓе
издржаа толку долго на Фаланксафон како Хејзел.
Не знаеме уште колку ќе траа ефектот.
Она што сакаме да го направиме е да го спречиме растот на едемот,
кој, кога би пораснал преголем, многу би била полоша ситуацијата,
ќе го загрози дишењето и ќе предизвика ширење на тумурот
а ние со тешка мака се обидуваме да го намалиме...
Извини, душо.
Не се плаши.
Господе, повеќе нема да бидам мајка.
Јас имам едно прашање.
Кажи, Хејзел? - Сепак дали ќе може да одам во Амстердам?
Не би било убаво тоа да го направите во овој момент. - Зошто да не?
Постои ли некој начин за да го оствариме ова патување?
Би се зголемил ризикот. - Како и одење на шопинг.
Да, но во авионот... - Но и во авионите имаат кислород.
Во четврта фаза си. - Ова е шанса каква што
можеби никогаш повеќе нема а добијам. Никогаш.
Но лекот делува, не разбирам зошто... - Можеби постои сценарио...
Не! Не знам ниту еден друг начин за да ти го соопштам ова, Хејзел,
едноставно премногу се болна.
Прости ми.
*СМС*
Океј?
Ало? Да, само секунда.
Гас е, повторно. - Иавини, спие.
Да, океј, чао.
Знам за што размислуваш.
Не е фер кон него.
И не е. Тој не заслужува ова да му се случува во животот. Никој не заслужува.
Премногу мака за ништо.
Во право си.
Мајка ми и јас зборуваме за иста работа. Можеби
ќе дојде време кога ќе те исфрлиме на улица.
Ќе те оставиме во некое сиропатилиште и тие нека се грижат за тебе.
Озбилен сум.
Ние не сме сентиментални луѓе.
*Long way down*
*СМС*
Здраво?
Оваа тишина е застрашувачка...
Хејзел Грејс? - Здраво Огастус.
Добро ли си?
Не сум.
Во што е проблемот?
Кажи ми.
Не знам...
Се...
Сакам да одам во Амстердам, Гас.
И сакам Фон Хаусен да ни каже што ќе се случи по крајот на неговата книга.
Истотака, не сакам да го живеам овој живот.
Но навистина и небото ме прави тажна. А тука е и оваа
патетична лулашка што ми ја направи тато
кога бев дете, и...
Се ми се собра, претопставувам.
Па, сакам да ја видам таа лулашка што те расплака.
Сфаќам за што ми зборуваше. Ова навистина е тажна лулашка.
Хејзел Грејс, се надевам дека сфаќаш дека тоа што се обидуваш да ме држиш на дистанца
ниту малку не ја менува мојата наклонетост која ја чувствувам кон тебе?
Целиот напор што го вложуваш за да ме држиш понастрана од тебе е безпотребен.
Погледни... Ми се допаѓаш.
И сакам да се дружам со тебе, и се...
Но не можам да дозволам ова да продолжи.
Но зошто е вака? - Затоа што не сакам да те повредам.
Не би ми пречело. - Не разбираш. - Да, разбирам. - Не, не разбираш...
Знам што сакаш да ми кажеш, Хејзел ти велам, не би ми пречело.
Би ми било привилегија кога би ми го скршила срцето.
Гас, јас сум граната.
Еден ден ќе експлодирам и ќе уништам се околу себе,
не знам, јас мислам дека моја одговорност е
да се обидам да дојде до што помалку штета.
Граната? - Мислам, затоа дури и немам реакција.
*Tee shirt*
Па, мора да направиме нешто околу оваа очајна лулашка...
Океј. 'Потребен е дом за лулашка'
"Очајно осамена лулашка има потреба од дом полн со љубов"
'Осамена, малку педофилски настроена
лулашка бара детско газе.'
Не. - Не? - Не! - Мене ми се допаѓа!
Ете зошто. - Што?
Во случај да се прашуваш, ова е причината зошто ми се допаѓаш.
Толку си зафатена со тоа што си, така да немаш
појма колку си премногу - многу едноставна.
Не би требало да зборуваш такви работи. - Што,
така ли зборуваш со сите твои пријатели.
Знам, знам. Пријатели.
Пријатели. - Пријатели!
'Пријатели' не прават такви работи!
*Ти благодарам на разбирањето,
само пријатели. *
*Океј... *
*О ГОСПОДЕ! Престани да флертуваш со мене! *
*Драга Хејзел,
добив известување од Добрите духови дека ти
заедно со Огастус Вотерс и твојата мајка ќе не посетите на четврти овој месец. *
Мамо!
Дааа? МАМО!
Што не е во ред? - Прости ми. - Ништо, тргнав во бањата.
Им напиша ли маил на Добрите духови да им кажеш дека патувањето е откажано?
Затоа што асистентката на Фон Хаутен само што
ми напиша маил и сеуште мисли дека ќе одиме.
Што?
Требаше да ти кажеме заедно со татко ти.
Мамо? - Ќе одиме во Амстердам!
Сигурна ли с... Ќе одиме во Амстердам?
Ќе одиме во Амстердам! Ја средивме работата. Ќе одиме!
Докторката Марија, сите знаат...
Но само на три дена, не шест.
Ќе имаме и онколог, се е средено.
НАЈМНОГУ ТЕ САКАМ!
И јас тебе!
Ќе одиме во Амстердам.
Ќе одиме во Амстердам! - Може да зборуваш со мене, но
прво мора да се јавиш на едно место. ЈАВИ МУ СЕ!
Океј, белите дробови, ве молам немој да ми правите проблеми
барем оваа недела. Само една недела!
*Let me in*
*Здраво Гас, се надевам дека пасошот ти е спремен! *
*Се доаѓа на свое со Вотерс! *
Еве не! Само секунда. - Што заборави?
Како што им кажав на Добрите духови,
јас патувам со стил, или не патувам воопшто.
МАМО ЌЕ ОДИМЕ ВО АМСТЕРДАМ! - Ние ќе одиме во Амстердам, во моментов!
Здраво Ланкастерови!
Гас, убаво е што те гледам. - Гас, толку си инвентивен!
Океј, Хејзел Грејс? - ОКЕЈ!
Што е тоа во твојот нос?
Џеки, се извинуваме. - Не, не, во ред е!
Се вика канила, и ми помага при дишењето.
Го гледаш ова мало другарче овде?
Тој ми дава кислород низ овие цевчиња.
Може ли и мене да ми помогне да дишам?
Можеби. Сакаш ли да се обидеш?
Дојди. Еве го... Чудно е!
Па да, тоа е нешто.
Мислам дека подобро дишам.
Би ти го подарила, но премногу ми е потребен. - Ти благодарам
што ми даде да го пробам! - Нема на што.
Во ред, Џеки, одиме. Ви благодарам! Чао.
Мислам дека тоа е нашиот!
Да, за нас е. Ќе одиме во Амстердам. - О ГОСПОДЕ!
Наводенети се. - Гнасно. Престани, престани...
Си летел ли си авион досега? - Не.
Возбудливо е!
Господине, пушењето е забрането во овој авион.
Или во било кој авион. -Јас не пушам. - Да, тоа е само метафора.
Тој ја става стварта која може да убие меѓу забите но не и дава моќ да го убие.
Таа метафора е забранета на денешниот лет.
Океј? Ова ме подсетува на возењето со автомобилот, со тебе. - Ха ха!
Човеку ние летиме. Летиме!
Никогаш ништо не изгледало вака од кога....!
Погледни ги автомобилите, толку се... - Толку сте слатки вие двајцата!
Ние сме само пријатели! - Она да, јас не сум.
*Тргни се од неа, кучко една! *
*Boom Clap*
Ова е неверојатно. Ќе одам да пријавам дека пристигнавме.
Подобро убаво да се подготвиш, затоа што имате закажано вечера
за двајца, вечерата е во ресторантот 'Орењее'
Па... - И вели 'Уживајте. Господин Питер Ван Хаутен.'
Малку се распрашав, и звучи неверојатно
велат дека е фенси и многу романтичен...
Фенси... - О Господе...
Океј. Се прашувам што ли ќе облечеш?
За мене ли е тоа? - Да.
Прекрасно е!
Само сакам да кажам... Само сакам да кажам...
Да кажам дека е тотално во ред, што твојата ќерка
тинејџерка ќе се шета наоколу со постар дечко
во град кој е познат како 'град на гревот'?
Да, тоа навистина е тоа што сакам да го кажам.
Гас... Ох, изгледаш прекрасно!
Ви благодарам госпоѓо. - Хејзел, пристигна Гас и изгледа неверојатно!
Слушнав дека овој ресторант е невистинит...
Што? - Изгледаш прекрасно.
Ти благодарам.
*Oblivion*
Пристигнавме. 'Орањее', да тоа е тоа.
Вашата маса, господине и госпоѓо Вотерс. - Ви благодарам.
Шампањското е наш подарок. Уживајте.
Добра вечер.
Повелете.
Океј? - Океј.
Ахаха. -Ова е неверојатно!
Знаете ли што рекол Дон Перињон откако го измислил шампањското?
'Брзо, дојдете', рекол, 'ги пробав ѕвездите!'
Добредојдовте во Орењее. Сакате од мене или препорака од главниот готвач?
Препорака од главниот готвач звучи одлично.
И господине, нешто ми кажува дека ќе ни треба повеќе од ова.
Вечерва ги заробивме сите ѕзезди во шишево само за вас, драг пријателе.
Мислам дека ова е за нас.
Ориз со модар домат за дамата, - Ви благодарам. И за господинот. - Благорадам.
Уживајте.
Би сакал овој ориз со модар домат да стане особа,
за да може да ја однесам во Вегас и да се оженам со неа.
Ми се допаѓа твојот костим. - Ти благодарам.
Тоа е првиот костим што го посакав. - Тоа ли е костимот што го носиш на погреби?
Не тој не е ни близу во убавина со ова.
Кога прв пат дознав дека сум болен ми рекоа
дека имам осумдесет и пет проценти шанса да се излечам.
Гомела можност. Но тоа сепак значеше
година дена мачење, губење на ногата и сеуште, петнаесет
проценти можност за да не успеам со лечењето.
Малку пред операцијата, ги прашав моите родители
дали би можел да купам некој многу убав костим.
Значи, тоа е твојот посмртен костим? - Така.
И јас исто така го носам... Го добив за петнаестиот роденден, фустанот...
Но мислам дека не би го носела на состанок.
Значи ова е состанок?
Еј, пази се!
Сепак, ние сме господин и госпоѓа Вотерс.
Не сакав да ја исправам, затоа што мислам дека не знае Англиски.
И би требало да бидеме, ако праша некој.
Океј, се сеќаваш ли кога го спомна Вегас?
Да? - Дами би можело да ти се придружам...?
Господе? - Можеби. А што мислиш за Ангелите? - Не.
Задгробен живот? - Не... Но можеби, не знам...
Не би одела толку далеку за да кажам 'не', но сепак би сакала некој доказ.
А ти? - Секако. - Навистина?
Не мислам на Рај во кој по цел ден би јавала еднорог и
би живеела во вила која е направена од облаци, но да, дефинитивно верувам во нешто.
Во спротивно, што би била причината?
Можеби нема никаква причина.
Несакам да прифатам нешто такво.
Заљубен сум во тебе.
Ме слушна ли.
Огастус... - И јас сум заљубена во тебе!
И знам дека таа љубов е само повик во прзно и дека заборавот е неизбежен,
и дека сме осудени на пропаст и дека еден ден,
целиот наш труд ќе се претвори во прав.
И знам дека сонцето ќе ја проголта нашава Земја...
Сепак јас сум заљубен во тебе.
Прости ми.
Уште ѕвезди? - Не, благодрам, мислам дека ќе ни треба сметката.
Не господине, вашата вечера ја плати господин Ван Хаутен.
Не ја сфаќам таа маичка.
Но Ван Хаутен ќе ја сфати.
Отприлика околу петнаесет пати ја спомна во 'Кралското патење'.
Ова не е луле.
Но луле е. - Не, не е.
Тоа е цртеж со луле. Гледаш?
Цртеж со ништо не претставува нешто.
А исто така и маичка со цртеж со ништо не го претставува тоа нешто.
Еј ти, кога порасна толку?
Кој е спремен за одговори? - Јаааас!
*Strange Things Will Happen*
Пристигнавме. - Толку сум возбудена, неможам да дишам.
Претпоставувам дека тоа е нормално за тебе?
Лидевај!
Здраво! - Јас сум Огастус. - Лидевај. - Хејзел.
Повелете, влезете. - Ви благодарам.
Питер, пристигнаа. - Кои се тие, по ѓаволите, Лидевај?
Тие се Огастус и Хејзел, младите фанови со кои се допишуваше.
Американци? - Ти ги повика.
Повелете, влезете.
Знааш ли зошто ја напуштив Америка, Лидевај? За
никогаш повеќе не дојдам во контакт со Американец.
Ти си Американец. - За тоа нема лек.
Избркај ги.
Не сакам да го направам тоа, Питер.
Те молам, биди разумен.
Седнете, Ве молам.
Да соберам малку за да седнете... - Благодарам.
Кој од вас двајца е Огастус Вотерс? - Јас. А ова е Хејзел.
Господине Ван Хаутен, Ви благодарам што ни возвративте
на писмата. - Очигледно тоа било лоша одлука.
Вие сте први на кои што сум им одговорил и погледнете што ми се случи.
Виски? - Амм... - Не, Ви благодарам.
Тогаш само за мене, Лидевај, уште едно виски и сода...
Може ли прво доручекот, Питер?
Таа мисли дека имам проблеми со алкохолот.
Исто така мисли дека Земјава е округла.
ХА ХА ХА!
Значи, ви се допадна мојата книга?
Ние ја обожаваме Вашата книга, ЈА ОБОЖАВАМЕ! Огастус
ја искористи својата желба за да поразговараме со вас.
Намерно ли се облече како неа?
Така некако...
Ние би сакали да Ви се заблагодариме за синоќната вечера и шампањското.
Одлично беше. Беше... магично.
Сикоќа сме им платиле вечера? - Ни беше задоволство.
Сте поминале долг пат. Што би можел да направам за вас?
Имаме некои прашања, очигледно, за тоа што се случува на крајот од Вашата книга.
За луѓето кои Ана го остави зад себе.
Како на пример за мајката на Ана, Човекот на Холандските Лалиња...
Колку сте запознаени со шведскиот хип - хоп?
Јас би рекла, скоро па ни малку. - Лидевај пушти ја 'Bomfallerallа', веднаш!
Океј.
*Bomfalleralla*
Ние не разбираме шведски. - Кој, по ѓаволите, зборува шведски? Битната работа не се
глупостите што ги зборува раперот, туку емоциите во неговиот глас.
*Stubin, eld, Torrt krut och bensin
Shu-shu-shuba-shuba-shuba Snus, porr & brdnnvin. *
Дали Вие не зезате или нешто така? Или ова е некоја врста на перформанса?
Гас, седни тука.
Значи, крајот на книгата... - Замислете дека се тркате со желка.
Желкат има десет метри предност.
Дедека Вие ги изтрчате тие десет метри, желката
ќе се помрдне можеби метар, и така секогаш.
Побрзи сте од желката, но никогаш не можете да ја стигнете.
Можете само да го смалите нејзиното водство.
Секако, Вие ќе претрчите покрај
желката, не разбирајќи ја механиката на тоа,
но излегува дека прашањето е толку многу неверојатно комплицирано,
така што никој не успеал да го реши, се додека Кантор не докажал
дека некои бесконечности се поголеми од други безконечности.
Претпоставувам дека тоа е одговорот на Вашето прашање.
Хејзел, немам појма за што зборува. - А изгледавте толку
интелегентни на хартија, господине Вотерс.
Го пронајде ли тумурот својот пат до вашиот мозок?
Питер?!
Дали може барем на секунда да се фокусираме на Ана?
Ве молам. Разбирам дека приказната завршува среде реченица затоа што
таа умира или е премногу болна да продолжи понатаму...
Не сум заинтересиран да зборувам за тоа... - Но тоа не
значи дека нејзините пријатели и нејзинито семејство немаат иднина? Зар не?
Реков дека не сум заинтересиран. - НО ВЕТИВТЕ!
НИШТО НЕ СЕ СЛУЧУВА! ТИЕ СЕ ФИКЦИЈА!
Престанаа да постојат, откако завршува приказната. - Но не може да е така!
Го сфаќам тоа и литературната смисла... - Навистина немам снага Ливедеј...
Не е можно... - Жалам што не можам да ја задоволам вашата детска желба
и одбивам да Ве сожалувам на начинот на кој сте навикнати да Ве сожалуваат.
Не го сакам Вашето сожалување! - Секако дека го сакаш! Како и сите други болни деца
Како и сите други болни деца, вашиот живот зависи од тоа... - ПИТЕР!
Ќе овенете како деца кои имаат дијагноза, како деца
кои мислат дека нешто постои по крајот на книгата.
А ние, возрасните, ние ве сожалуваме, па го плаќаме вашето лечење,
вашите боци за кислород... - Питер, доста е!
Вие сте несакано дејство во процесот на еволуцијата,
каде што воопшто не се води сметка за животот на поединецот,
вие сте неуспешен експеримент во мутацијата!
СЛУШНИ МЕ КРЕТЕНУ ЕДЕН! Не постои ништо што можеш да ми го кажеш
за мојата болест а тоа веќе да не го знам!
Овде дојдов од една причина - за ти да
ми кажеш што се случува по крајот на онаа шугава книга!
Неможам да ти кажам. - Лажго! - Не можам.
ТОГАШ ИЗМИСЛИ НЕШТО!
Сакам да си одите!
Си се запрашал ли некогаш зашто толку се грижам за моите глупави прашања?
АБЕ ЕБИ СЕ!
Еј, во ред е, во ред е... Јас ќе ти го напишам продолжението.
Океј? Јас ќе ти го напишам продолжението, и ќе биде подобро
од било што би можела оваа пијаница да напише.
Ќе има крв, црева, жртвување...
Ќе го обожаваш!
Извини што ти ја потрошив желбата на овој идиот.
Не ја потроши на него, туку на нас.
Хејзел и Огастус!
Навистина ми е жал. Околностите го направија суров.
Помислив дека би му помогнало ако ве запознае.
За да може да види дека неговите дела ги обликуваа животите на вистинските Луѓе, но...
Навистина ми е жал.
Можеби би можеле да одиме да го разгледаме градот?
Бевте ли во куќата на Ана Франк? - Не одам
никаде со тој човек. - Не, тој не е повикан.
Се плашам дека нема лифт.
Во ред е. - Знаеш, има премногу скалила. - Го можам тоа.
Ајде, Хејзел, не мора да одиме. - Го можам тоа!
Одиме.
*Дневникот на Ана Франк стана сведски познат. *
*Тешко е да се живее во вакво време. Чудо
е што не ги напуштив моите идеали. *
*Делуваат едноставно, но јас и понатаму верувам во нив, затоа
што сеуште мислам дека Луѓето длабоку во себе се добри... *
Одиме ли? - Да.
Јас ќе го носам тоа. - Можам и сама.
Ова е полицата каде што се криело семејството Франк.
Еве јас. - Благодарам.
*Премногу сме мали за да се грижиме за овие проблеми
но тие влеваат надеж во нас, се додека, конечно,
не бидеме присилени да дојдеме до решение. *
Добра ли си Хејзел? - Да...
Немој да брзате. Извинете. - Нема проблем.
(Чезнеам за да возам велосипед, да играм, да пеам,
(да го гледам светот, да бидам млада и слободна. )
*Но сепак, кога ќе погледнам кон небото,
некако чувствувам дека се ќе појде кон подобро.
Дека оваа суровост ќе заврши*
Хејзел, мислам дека е доволно. - Не, ќе издржам.
*Се е онака како што би требало да биде.
Господ сака да ги види Луѓето среќни.
Затоа што каде што има надеж, * - Хејзел.
*таму има и живот! *
Добро ли си? - Да да.
И тоа е тоа, погледнете.
Во ред? - Да да. О Господе... Благодарам.
Единствен преживеан член на смејството Франк е Ото,
таткото на Ана.
*Во такви моменти не можам да мислам на патење
туку само на убавината која останува зад нас.
Обидете се да ја вратите среќата меѓу вас.
Мислам само на убавината во светот што не опкружува.
И бидете среќни! *
Се заљубив онака, како што се паѓа во сон; полека, а потоа сосема наеднаш.
Завршува малку под коленото. - Што? - Мојата нога.
Само да знаеш.
Гас, помини низ тоа.
Чекај... - Не можам... Се заглави.
Премногу те сакам, Огастус Вотерс. - И јас тебе, Хејзел Грејс.
Пре пре премногу...
Гас, неможам да дишам...
Прекрасна си.
Гас, престани... - Не, прекрасна си.
Јас сум многу голем среќник. - Не, јас сум поголем среќник.
Драга, Огастус, Невини - Осумнаесетгодишник
со една нога и неговата Хејзел Грејс.
Не можам да поверувам дека го нарече "Кретен'. - Е, добро си..."
Како ти текна на тоа? - Незнам, само од себе.
Бев многу лута! - Како монструм. - Мамо, ужасно беше.
А потоа што се случи? - Отидовме во куќата на Ана Франк.
Навистина? Убаво ли беше таму? - Да, просто неверијатно.
А потоа? - Само се шетавме.
Тоа звучи слатко. - Имаме уште неколку часови тука, зар не?
Би можеле да одиме до музејот на Ван Гог. - Како ќе посакаш.
Па и немаме време за се... - Значи ќе мора пак да дојдеш.
Би можела ли да не бидеш смешна, те моламe.
Хејзел, не сум смешна, туку позитивна.
Госпоѓо Ланкастер? - Да? - Би можеле ли јас и Хејзел
да добиеме уште малку време насамо?
Тогаш отидов јас во мојата соба, ќе бидам спремна ако сакате да правиме нешто.
Сакаш ли малку да се прошетаме?
*Wait*
Во што е проблемот?
Малку пред ти да отидеш во болница...
почувствував болка во колкот.
Па отидов на ПЕТ скенерот и...
засветев како новогодишна елка.
Преку моите гради, црниот дроб... Секаде.
Прости ми.
Требаше да ти кажам, но...
Не е фер.
Очигледно е дека светот не е фабрика за исполнување на желби.
Еј, слушни ме. Немој да се грижиш за мене.
Ќе најдам јас начин за да ти досадувам уште долго.
Имаш ли болки сега? - Не.
Супер сум.
Океј.
Претпоставувам дека ова не можеш да го заборавиш,
знаеш, само однесувај се кон мене исто како да не умирам.
Јас мислам дека ти не умираш, Огастус.
Туку дека живееш со мало ракче.
Не ли би било тотачно лудо, кога би почнале да се бакнуваме, токму сега.
Нејверојатно.
*Withouth Words*
Моето прекрасно семејство!
Како ти се очите, Ајзак. - Добри се. Единствен проблем е што не ми се во глава.
Па, целото мое тело сега е направено од
рак, извини што те поминав, бато.
Му напиша ли некролог? - Бато! - Што? - Не сум ја замолил сеуште.
За што зборувате? -Прости ми. - Огастус?
Би сакал да имам говор на мојот погреб.
Па си размислвам дали ти и Ајзак, но повеќето ти,
би можеле да ми смислите нешто добро. - Би ми било задоволство.
Ти благодарам.
Толку сте слатки, што ми падна мака.
Одвратни сте.
Има ли вести за Моника? -Не, ништо... - Не ти ни пиша порака за да те праша
дали си добро? - Не, ниту еднаш. - Ја мразам таа девојка.
Но има многу други девојки, не мора да се грижите за мене,
еве, во Групата за подршка, дојде нова девојка и има ооогромни...
Како тоа воопшто може да го знаеш?
Слеп сум, но не до толку.
Хејзел Грејс? - - Имаш ли пет долари?
Океј, СЕГА што? - Друштво, дали тоа јас чувствувам мирис на јајца?
Нервозен сум. - Нервозен?
Таму ли е Моника? -Не е важно каде е Моника... - Имам чувство
дека ќе биде... тебе тие редот. - Океј.
Може ли да добијам јајце? - Хејзел Грејс, подај ми јајце. -Повели!
Ајзак?
Во ред, почнуваме!
Го можеш ти тоа! - Ајде!
Не слушнав ништо...
Во ред е, малку повеќе на лево.
Чекај, на моето лево, или треба да центрирам на лево. - Центрирај на лево.
Океј. - Полево. - Гас, мислам дека би требало да почекаме да се стемни.
Секогаш е мрак за Ајзак. - Бато, не сум глув, само сум
слеп, па можам да слушнам како ги исмејувам моите
недостатоци, и не ми се допаѓа тоа. - Прости ми.
Само фрли го појако! - Браво! - Бравоооо!
ШТО, ШТО!? ПОГОДИВ ЛИ? ПОГОДИВ!
Сега знам точно каде треба да центрирам Многу е возбудливо!
Чекај, чекај, чекај.
Здраво, Вие ли сте мајката на Моника? - Да, јас сум.
Здраво госпоѓо, Вашата ќерка направи голема неправда.
Па ние дојдовме тука за да се осветиме.
Знаете, ние и не сме некоја група. Всушности имаме
пет нозе, четири очи и два и пол пара здрави бели дробови,
но имаме и дваесет јајца, па да сум на ваше место, јас би се вратил внатре.
И тоа успеа? - Да. Тоа беше нешто најглупаво што сум го слушнал, и успеа?!
*All I Want*
Огастус? - Хејзел Грејс.
Здраво, о Господе, здраво, те сакам.
Јас сум на бензиската пумпа. - Што? - Имам чувство дека
нешто не е во ред. Можеш ли да дојдеш да ли помогнеш?
Гас!
Душо, нешто не е во ред?
Гледај. - Гас, Се инфицирало.
Гас, мора да се јавам некому.
Немој да викаш Брза помош, ниту моите родители.
Никогаш нема да ти опростам ако ги викнеш.
Гас, што правиш тука?
Сакав да купам цигари.
Не знам што се случи со мојата паковка, можеби
сум ја изгубил, или ми ја земале, но јас,
само сакав да направам нешто за себе. Сам за себе.
Мора да викнам Брза помош. - Не! - Морам! - Немој!
Здраво, Брза помош? Ми траба... - ГОСПОДЕ, СЕ МРАЗАМ!
Моето име е Хејзел Грејс Ланкастер.
Ние сме во сребрен џип на бензиската пумпа.
Би сакала да можам да кажам дека Огастус
Вотерс ја задржа својата смисла за хумор до крајот.
Дека ниту во еден момент неговата храброст не изостана.
Но тоа не се случи.
Многу ми е тешко. - Шшш. - Толку сум глупав!
Во ред е душо, во ред е...
Хејзел, можеш ли да ми раскажеш некоја приказна?
Приказна? - Или песна?
Знам, знам една песна.
Можеш ли да ми ја изрецитираш?
'Црвена количка' од Вилијам Карлос Вилијамс
'Толку многу се зависи од црвената количка'
чудниот дожд, водата,
'покрај белите кокоски.'
Тое е се?
Не не, секако дека не...
Толку многу се зависи од синото небо
распоредот на гранките од дрвата.
Толку многу се зависи од
провидната гастрономија
која извира од стомакот на дечкото со помодрените усни.
Толку многу се зависи
од овој следач на универзумот.
Хејзел...
Како му е? - Имаше тешка ноќ, Хејзел.
Има низок крвен притисок... Неговото срце...
Што е со хемотерапијата? - Ќе ја прекинат.
Може ли да го видам? - Ќе му пренесам дека си била тука.
Во ред.
Ќе останам овде уште малку, ако не ви пречам. - Не, секако.
За што размислуваш?
За заборавот...
Знам, тоа е работа за малите деца, како и да е, но...
Одсекогаш мислев дека ќе станам херој.
Мислев дека ќе имам за раскажување одлична приказна која ќе биде во весниците...
Мислам, требаше да бидам посебен.
Посебен си, Огастус.
Знам, ама ти знаеш на што мислам.
Знам на што мислиш, но не се согласувам со тебе.
Таа твоја опсесија да бидеш запомнет. - Не се лути. - Но лута сум!
Лута сум затоа што јас сметам дека си посебен.
И зар тоа не би требало да ти е доволно?
Ти сметаш дека единствен начин да живееш значаен
живот е тој во кој сите ќе те запомнат, и сите ќе те сакаат!
Знаеш што Гас? Ова е твојот живот! Ова е се што имаш.
Ме имаш мене, твоето семејство, го имаш овој свет и тоа е тоа!
И ако тоа не е доволно за тебе, прости ми, но и тоа е нешто.
Затоа што, јас те сакам и јас ќе се сеќавам на тебе.
Жал ми е, во ред е?
Само се надевам дека тоа те прави среќен. - Еј...
Добар живот е тоа Хејзел Грејс.
Не е се готово сеуште.
Еден од зезнатите обичаи во светот на
ракот е обичајот 'Последниот Добар Ден',
кога чувствуваш дека чудниот пад одеднаш застанал.
И кога болката, само за момент, е поднослива.
Проблемот, секако, лежи во тоа што никој не
може да знае кој ќе биде твојот последен добар ден
всушност твојот 'Последен Добар Ден'.
Во тој момент тоа е само уште еден добар ден.
Здраво Огастус. - Добровечер, Хејзел Грејс.
Едно прашање. Дали го напиша оној
некролог, за кој те замолив да го напишеш?
Секако. - Дали би можела да поминеш до Буквалното
Срце на Исус во некоја од наредните минути? - Можеби...
Се ли е во ред? - Те сакам Хејзел Грејс.
Може ли да ги добијам клучевите? - Еј, каде одиш.
Ми требаат клучевите, мора да одам.
Хејзел, најверојатно си гладна, ништо не јадеше.
Не сум гладна. - Хејзел барем малку од салатата?
Мора да јадеш. - Не мачи се, не сум гладна!
Знам дека Гас е болен, но мора да се
грижиш за себе. -Ова нема врска со Гас!
Во тој случај, мора да останеш здрава. Ајде душо, мора да јадеш нешто.
'Да остана здрава'?! Океј, јас не сум здрава и некогаш ќе умрам.
Свесна ли си дека умирам, и дека ти ќе останеш да живееш овде и не ќе
имаш некој на кого ќе мора да внимаваш, околу кого би летела, и нема повеќе
да бидеш мајка и извини но јас не знам ништо што би можела да го направам
за да останам здрава, Што?! - Дали сега те молам, може да одам?
Хејзел! -Зошто би ми рекла нешто такво? Затоа што ти го рече тоа.
За што зборуваш? -На Интезивна нега.
Хејзел, тоа не е вистина. Не бев во право.
Во ред? Дури и кога би починала... - Кога ќе умрам.
Дури и кога би починала,
јас секогаш ќе ти бидам мајка.
Не постои поголемо достигнување од тоа.
Тоа е мојата најголема фобија, Мамо. Кога би починала, повеќе би немале живот,
само би седеле, би гледале во ѕидовите, или би се убиле, или...
Хејзел, душо, нема да го направиме тоа.
Да те изгубиме тебе... Тоа би било многу тешко.
Но ти си единствено свесна,
дека е можно да се живее со болка.
Едноставно живееш...
Одам на часови во социјалната служба.
Чекај, што?
Знаеш, би можела да им помогнам на другите луѓе со моите искуства,
можеби би консултирала семејства?
Мамо зошто не ми кажа до сега? - Не сакавме да се чувствуваш напуштено...
Да се чувствувам напуштено?
Луѓе ова е најдобрата работа.
Ајде оди...
Малку налево. Испружи ја раката. Подиумот е од десната страна... Добро е.
Здраво. - Доцниш. - Здраво, изгледаш прекрасно, Хејзел Грејс. - Знам, зар не?
Што правите? - Кажи и Гас. - Сакам да присуствувам на сопствениот погреб.
Како и да е, се надевам дека ќе присуствувам како дух,
но, сеедно, ако тоа не успее...
Одлучив да присуствувам на овој предпогреб.
Подготвени?
Огастус Вотерс беше едно беспрекорно копиле.
Но му простуваме. Не затоа што изгледаше неверојатно добро, или затоа
што доби само дваесет години, а требаше да
добие многу повеќе... - Осумнаесет години, другар.
Бато, претпоставувам дека имаш уште малку време, ѓубре ни едно
прекидачко, ме прекинуваш во сред некрологот. Би требало да си мртов!
Кога во иднината ќе ме побараат научници
со некои чудни роботски очила и ќе ми замолат да ги пробам
јас ќе им речам да одебат, затоа што
затоа што Гас, јас не сакам да го видам светот во кој те нема тебе.
Не сакам. Не сакам да го видам светот без Огастус Вотерс.
А потоа, кога ќе сфатат што сакам да им кажам, ќе ги ставам
тие роботски очила, затоа што, секако, тоа се роботски очила.
Звучи неверојатно.
Не знам, ова е премногу тешко. Нека ти е лесна земјата. Хејзел, ќе може помош?
малку надесно...
Да, сврти се, седни... Еве го...
Ти дојде Редот на тебе, Хејзел Грејс.
Здраво, моето име е Хејзел Грејс Ланкастер.
Огастус Вотерс беше проколнатата љубов на мојот живот.
Тоа беше љубовна приказна со епски размери, па
најверојатно не ќе можам да ја изговора реченицата,
а да не почнам да плачам.
Како и сите вистински љубовни приказни, и оваа ќе
умре со нас, а и така треба да биде.
Некако се надевав дека тој ќе биде тој кој мене ќе ми чита некролог...
затоа што нема никој...
Нема да зборувам за нашата љубовна приказна, затоа што навистина не можам.
Па затоа, наместо за неа, ќе зборувам за математика.
Не сум математичар, но ова го знам:
Бесконечно е многу броеви помеѓу 0 и 1.
Тука се 0.1 и 0.2 и 0.112 и бесконечен збир на многу други.
Секако, уште е поголем збирот на бесконечните броеви помеѓу 0 и 2,
или помеѓу 0 и 1000000.
Некои бесконечности, едноставно, се поголеми од другите.
Писателот кој многу го сакавме не научи за тоа.
Сакам повеќе броеви од тоа што ми следуваат;
и Господе,
колку само сакам повеќе броеви за Огастус Вотерс од оние што ги доби.
Но Гас, љубов моја,
не можам да ти покажам колку сум благодарна
за нашата мала бесконечност.
Успеа да ми дадаеш вечност
во овие одброени денови,
и бескрајно сум ти благодарна за тоа.
Премногу те сакам. - И јас тебе.
Огастус Вотерс почина по осум дена на Интензивна нега,
кога ракот кој беше составен од него го запре неговото срце,
кое исто така беше составен дел од него.
: ( : ( : (
Беше неподносливо.
Се тоа...
Секоја секунда полоша од претходната.
Една од првите работи за кои те прашуваат во Брзата помош е
тоа да ја оцениш болката со скала од 1 до 10.
Сто пати ми го поставија тоа прашање, и се сеќавам еднаш,
кога не можев да дојдам до воздух и чувствував како белите дробови ми горат,
сестрата ме праша дали чувствувам болка.
Иако не можев да зборувам подигнав само девет прсти.
По тоа, кога ми беше малку подобро, сестрата дојде и ме нарече борец.
'Знаеш ли зошто?', ми реце; ' 'Затоа што десетката ја оцени со деветка.'
Но тоа не беше вистина, не ја оценив со деветка затоа што бев храбра.
Причината затоа што болката ја оценив со деветка
беше затоа што десетката ја чував.
И ова е тоа.
Ова е таа голема и застрашувачка десетка.
Огастус Вотерс снажно се бореше веќе неколку години.
Неговата битка беше храбра, а снагата... - Каква глупост, зар не?
Да се помолиме.
Ти Благодариме Господе за животот на Огастус Вотерс...
Сега треба да се преправаме дека се молиме.
За неговата снага, храброст. Господе те молам денес да бидеш со нас.
Да ни бидеш близу и да ги утешиш неговите роднини и пријатели.
Ти благодарам за присутноста, Господе.
Се молиме во Исусовото име.
Амин.
Сега ќе ги слушнеме говорите, посебно најдобрата другарка.
Хејзел Ланкастер.
Не дека е многу важно, но јас му бев девојка.
Во куќата на Гас постои еден цитат кој вели:
'Ако сакаш да го видиш виножитото, ќе мора да се избориш за дождот.'.
Дури и во неговите последни денови... - Неможев да
поверувам нуту збор од тоа што го зборував.
Но тоа беше во ред. Знаев дека тоа беше правилно.
Погребите, размислував, не се за починатите,
туку за живите.
Еј, сакаш ли друштво? - Не ќе се повозам малку сама.
Те сакам.
Одличен говор. - Ќе се видиме наскоро, возете внимателно.
'Omnis cellula e cellula.'
Твојот дечко Вотерс и јас се допишувавме последниве неколку дена.
Што, сега ги читате писмата од фановите?
Не би го нарекол фан. - Ме презираше.
Но беше премногу упорен да присуствувам на неговиот погреб
и да ти кажам што се случило со Ана и нејзината мајка...
Така да, еве ме. И тоа е твојот одговор. 'Omnis cellula e cellula.'
'Животот доаѓа од живот.'
Не сум расположена. - Не сакаш објаснување? - Не, не сакам.
Ви благодарам, уживајте во животот.
Ме подсетуваш на неа.
Подсетувам на многу луѓе.
Мојата ќерка имаше осум години. Многу долго се мачеше...
Имаше леукемија, како Ана? - Да, како Ана.
Навистина ми е жал за твојата загуба. - И мене за
твојата. Жал ми е и што ви го уништив патувањето.
Не, Вие не ни го уништивте патувањето.
Имавме прекрасно патување.
Се запознавте ли со таканаречениот 'Тролејбус проблем'?
Постои експерт во полето на етиката познат како 'Тролејбус проблем'.
О Господе. -Хејзел се обидувам нешто да ти
објаснам, да ти го кажам тоа што го сакаше.
Не, не се обидувај! Вие сте пијаница и пропалица и сакам да излезете од мојот
автомобил, за да си одам дома и да бидам сама со своите мислења и тага.
Би го прочитела ли ова? - Не сакам ништо
да читам, излезете од мојот автомовил!
ВЕ МОЛАМ, ИЗЛЕЗЕТЕ ОД МОЈОТ АВТОМОБИЛ!
*Not About Angels*
Може ли да влезам?
Многу ми е жал.
Сепак, беше привилегија, зар не?
Да го сакам?
Сега знаеш какви емоции ние имаме кон тебе.
Хејзел! Некој пријател дојде да те види.
Знаеш ли дека го болеше?
Изгледа дека се борел за воздух некое време, и потоа се онесвестил...
Не било ништо специјално. Умирањата се лоши.
Гас навистина те сакаше, знаеш? - Знам.
Не престана со тоа...
Беше досаден со тоа колку многу зборуваше за тебе.
Јас не би рекла дека тоа е досадно... - Знаеш...
Го доби ли тоа писмо од твојот писател-пријател?
Не ми е пријател! - Од каде знаеш за тоа?
Па, зборував со него на гробот и ми рече дека
го поминал сиот тој пат до овде за да ти го даде писмото.
Па, поминав преку тоа...
Немам повеќе намера да прочитам ниту еден збор од тој идиот.
Не, не го напишал тој. Гас го напишал.
Што? - Мислам дека Гас напишал нешто и тоа му го пратил на Фон Хаутен.
О господе!
Господине Ван Хаутен, Јас сум добар човек, ама гомно од писател.
Вие сте гомно од човек, но одличен писател.
Би биле сијаен тим.
Не сакам да Ви барам никакви услуги, но ако имате време, а колку што
имав прилика да видам, го имате премногу, Би ве замолил да го средите ова за мене.
Ова е некролог за Хејзел.
Ме заломи да и напишам еден, и се обидувам, но
добредојдена Би ми била помош. Погледнете, поентата е
дека сите сакаме да бидеме запомнети,
но Хејзел е поинаква.
Хејзел ја знае вистинската вистина. Не сакаше милион обожаватели, туку само еден.
И го доби.
Можеби не беа многу оние кои ја сакаа,
но оние кои беа, ја сакаа вистински.
Зар тоа не е повеќе од она што повеќето од нас го добиле?
Кога Хејзел беше болна, знаев дека умирам.
Но несакав да и кажам.
Беше на интезивна нега кога успеав да влезам на десетина минути
и седев покрај неа, пред да ме фатат...
Очите и беа затворени, кожата бледа, но
нејзините раце и понатаму беа нејзините...
секогаш топли, и нејзините нокти беа
лакирани во таа тегет боја, за малку па скоро црн лак
и само ги држев
и се обидов да го замислам светот во кој не нема нас двајцата,
и каков би бил тој свет...
Она е толку убава...
Не можеш да и се изнагледаш.
И не се плашиш од тоа дали е попаметна од тебе, затоа што знаеш дека е.
Духовита е, без тронка злоба.
Ја сакам.
Господе колку ја сакам. Толку сум среќен што ја сакам, Ван Хаутен.
Не можеш да бираш дали ќе бидеш повреден на овој свет,
но можеш нешто да одлучиш околу тоа кој ќе може да те повреди.
Јас си ги сакам моите избори.
Се надевам дека и таа ги сака своите.
Океј, Хејзел Грејс?
Океј.
*КРАЈ*
Филмот е снимен по истоимениот роман на Џон Грин. Книгата
'Вината е во ѕвездите' може да ја купите во издание на Урбан Ридс.
*All of the Stars* Превод на Македонски: Бобан Црничиќ ~CrnI~
Превземено од: www.titlovi.com mkd-titlovi.niceboard.com
Preuzeto sa www.titlovi.com