Subtitles downloaded from www.OpenSubtitles.org
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Uważam, że mamy wybór, /jak opowiadać smutne historie.
Z jednej strony możemy je załagodzić,
tak jak to robią w filmach i romansach:
piękni ludzie, wynoszą piękne lekcje
i nigdy nie jest tak źle, /że nie można tego naprawić
za pomocą przeprosin i piosenki Petera Gabriela.
Lubię tę wersję tak samo, /jak każda inna dziewczyna, uwierzcie mi.
Tylko, że to nie jest prawda.
To jest prawda.
Przykro mi.
GWIAZD NASZYCH WINA
Pod koniec zimy siedemnastego roku mojego życia,
moja mama zdecydowała, że mam depresję.
Prawie nic nie je, rzadko wychodzi z domu...
Nie mam depresji, mamo.
Ciągle czyta tą samą książkę.
Ma depresję.
Nie mam!
Ulotki i Internet zawsze wymieniają depresję
jako efekt uboczny raka.
Depresja nie jest efektem ubocznym raka.
Jest efektem ubocznym umierania.
A właśnie to się ze mną działo.
CIOS UDRĘKI
Witam, mogę przyjąć zamówienie?
Tak, przepraszam. Te dwa poproszę.
- Coś do picia? - Poproszę szklankę wody.
BÓL DOMAGA SIĘ, ŻEBY GO ODCZUWAĆ.
Mogę zmienić ci lek na Zoloft.
Albo Lexapro.
- Dwa razy dziennie, zamiast raz. - Dlaczego by na tym skończyć?
Serio. Daj mi więcej. Jestem Keithem Richardsem wśród dzieci z rakiem.
Chodziłaś na tę grupę wsparcia, którą zasugerowałam?
Taa, to nie dla mnie.
Grupy wsparcia mogą być świetnym sposobem, żeby poznać ludzi, którzy...
Którzy... co?
Przebywają tą samą podróż.
Podróż? Serio?
Chociaż spróbuj.
Kto wie, może nawet coś ci się tam spodoba.
Dobra.
Jesteście gotowi?
Zebraliśmy się tutaj dzisiaj...
...dosłownie w sercu Jezusa.
Jesteśmy tu z JC.
Kto chce podzielić się swoją historią z grupą?
Jestem Angel. Mam ostrą białaczkę szpikową.
Sid. Ostra białaczka limfoblastyczna.
Cześć, jestem PJ. Mam nerwiaka.
Patrick, rak jąder.
Oszczędzę wam chorobowych szczegółów /raka Patricka.
W zasadzie, znaleźli go w jego jądrach.
Większość wycięli.
I prawie umarł... Ale nie umarł.
Więc teraz, oto jest:
rozwiedziony, bez przyjaciół, /żyje na kanapie swoich rodziców.
Chodzi o to, że wykorzystał swoją /nowotworową przeszłość w sercu Jezusa.
Dosłownie.
Chce nam pokazać, że pewnego dnia, /jeśli będziemy mieli tyle szczęścia...
...możemy być dokładnie tacy jak on.
Kto następny?
Hazel?
Jestem Hazel.
Pierwotnie rak tarczycy...
...ale teraz ma dość imponującą kolonię w moich płucach.
A jak się czujesz?
Masz na myśli: pomijając nieuleczalnego raka?
Dobrze, tak myślę.
Jesteśmy tu dla ciebie, Hazel.
A może zagram kolejną piosenkę?
Chrystus jest naszym przyjacielem, będzie nim do końca.
Hej, słonko.
Więc? Było świetnie?
"Taaak, mamo! Było świetnie!"
I tak wyglądało moje życie.
Reality shows.
Wizyty u lekarzy.
Osiem leków na receptę trzy razy dziennie.
Ale najgorsze, najgorsze, najgorsze ze wszystkiego:
grupa wsparcia.
- Nie możecie mnie zmusić. - Oczywiście, że możemy.
Jesteśmy twoimi rodzicami.
No dalej, przechodziliśmy już przez to. Powinnaś iść.
Poznaj nowych ludzi, bądź nastolatką.
Mamo, jeśli chcesz, żebym była nastolatką, to nie wysyłaj mnie na grupę wsparcia!
Załatwcie mi fałszywy dowód, żebym mogła chodzić do klubów,
pić alkohol i brać trawkę.
Trawki się nie "bierze"...
Okay, to jest właśnie jedna z tych rzeczy, które wiedziałabym z fałszywym dowodem.
Możesz po prostu iść do samochodu, proszę?
A więc poszłam.
Nie dlatego, że chciałam, Albo myślałam, że mi to pomoże...
...ale z tego samego powodu, /dla którego robiłam ostatnio wszystko.
Żeby uszczęśliwić moich rodziców.
Naprawdę nie rozumiem, dlaczego nie mogę po prostu przyjechać sama.
I tak nic tu nie robisz, po prostu siedzisz i czekasz.
Oczywiście, że nie!
Nie, mam rzeczy do zrobienia. Papierkowa robota.
Taaa...
Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Baw się dobrze.
Jedyną rzeczą gorszą od chorowania na raka...
...jest posiadanie dziecka, które choruje na raka.
Hej!
Zaprzyjaźnij się z kimś!
Przepraszam.
- Pojdę schodami. - Nie ma sprawy.
Dziękuję.
Przepraszam.
Moja wina.
Przepraszam...
O nie...
Dobrze, kto chce rozpocząć?
Ktoś chce zacząć?
Proszę bardzo.
Jestem Beth. Mam mięsaka komórek wrzecionowatych.
To był dobry tydzień.
Śpię o wiele więcej.
Nigdy nie byłam tak leniwa, jak teraz.
- To trudne. - Jesteśmy tu dla ciebie, Beth.
Isaac, przechodzisz teraz trudne chwile.
Chcesz się tym podzielić z grupą? A może twój przyjaciel?
Ja opowiem.
Cześć wszystkim.
Jestem Isaac.
Mam siatkówczaka.
Usunięto mi część oka, więc teraz mam jedno szklane.
Idę do szpitala na operację, w trakcie której usuną mi drugie oko.
Więc po niej będę całkowicie ślepy.
Ale jestem szczęściarzem, bo mam piękną dziewczynę Monikę.
I wspaniałych przyjaciół, jak Augustus Waters, którzy mi pomagają.
Więc to by było na tyle.
- Dzięki. - Jesteśmy tu dla ciebie, Isaac.
Dziękuję.
Twoja kolej, Gus.
Tak, jasne.
Jestem Augustus Waters.
Mam 18 lat.
I około półtora roku temu miałem spotkanie z kostniakomięsakiem.
Więc w rezultacie straciłem to maleństwo.
Jestem częściowo cyborgiem, co jest świetne.
Ale naprawdę jestem tutaj na prośbę Isaaca.
A jak się czujesz, Gus?
Świetnie, tak!
Jestem na kolejce górskiej, która jedzie tylko w górę, mój przyjacielu.
Może chciałbyś podzielić się z grupą swoimi obawami?
Moimi obawami?
Zapomnienie.
- Zapomnienie? - Tak.
Widzisz, zamierzam przeżyć niezwykłe życie.
Żeby być zapamiętanym.
Więc jeśli miałbym jakieś obawy, to jedynie że tak się nie stanie.
Czy ktokolwiek z grupy chciałby to skomentować?
Hazel?
Niespodziewanie...
Chcę tylko powiedzieć, że przyjdzie taki czas, kiedy wszyscy będziemy martwi.
Teraz jest czas dla ludzi, ale będzie też czas po nas.
To może stać się jutro, ale może też za milion lat.
A kiedy to się stanie, nie zostanie już nikt,
kto pamiętałby Kleopatrę, Muhammada Ali, czy Mozarta...
...a tym bardziej kogokolwiek z nas.
Zapomnienie jest nieuniknione.
I jeśli to cię przeraża, to proponuję ci to zignorować.
Bóg wie, że reszta z nas to robi.
Cóż...
...to dobra rada.
Podoba mi się, bo miło jest słyszeć wszystkich...
...dzielących się uczuciami.
- Zawsze. - Zawsze.
Dosłownie.
Myślałem, że byliśmy w piwnicy kościoła...
...ale najwidoczniej byliśmy dosłownie w sercu Jezusa.
O, tak.
Jak masz na imię?
Hazel.
A pełne nazwisko?
Hazel Grace Lancaster.
Co?
Nic nie powiedziałem.
Czemu tak na mnie patrzysz?
Bo jesteś piękna.
- O mój Boże. - Lubię patrzeć na pięknych ludzi.
Widzisz, jakiś czas temu zdecydowałem nie odmawiać sobie prostych życiowych przyjemności.
Szczególnie skoro i tak wszyscy umrzemy, jak to przed chwilą wyjątkowo klarownie wyłożyłaś.
Okay, to świetnie. Ale nie jestem piękna...
- Cześć Gus! - Cześć Lisa!
- Lubię, kiedy to mówisz. - Ja lubię, kiedy ty mówisz to pierwszy.
- Okay. Zawsze. - Zawsze.
O co chodzi z tym "zawsze"?
To ich motto. Będą się zawsze kochali i tak dalej.
Ostrożnie szacując powiedzieli sobie "zawsze" jakieś 14 milionów razy w tym roku.
On raczej rani jej pierś.
Obejrzyjmy film.
Co?
Nie mam nic do roboty w tym tygodniu, moglibyśmy...
Nie, teraz.
Możesz mordować ludzi siekierą.
Zawsze jest taka możliwość.
Dalej, Hazel Grace. Zaryzykuj.
Ja...
Serio?
To obrzydliwe!
- Co? - Uważasz, że to w porządku?
Właśnie wszystko zniszczyłeś!
- Wszystko? - Tak, wszystko!
O rany...
A wszystko szło już dobrze.
Boże! Zawsze musi być jakaś hamartia, nie?
A twoja polega na tym, że chociaż miałeś cholernego raka...
...płacisz korporacji za szansę, aby zapewnić sobie następnego.
Zapewniam cię, że problemy z oddychaniem wcale nie są fajne!
Naprawdę nie są.
Hamartia?
Tragiczna skaza.
A, tragiczna...
Hazel Grace, papierosy tak naprawdę nie zabijają, jeśli ich nie zapalisz.
Nigdy żadnego nie zapaliłem.
Widzisz, to metafora.
Wkładasz czynnik niosący śmierć między zęby...
...ale nie dajesz mu mocy, żeby cię zabił.
Metafora.
Cześć córeczko. Czy to czas na Top Model?
Nie. Mam plany z Augustusem Watersem.
O mój Boże.
Taa, oblałem egzamin na prawko kilka razy...
No nie mów!
Właściwie za czwartym razem szło mi mniej więcej tak jak teraz...
...i kiedy egzamin się skończył...
...instruktorka spojrzała na mnie i powiedziała:
"Jazda z tobą jest nieprzyjemna, ale bezpieczna w sensie technicznym".
- Bonus rakowy. - Zdecydowanie.
Więc, powiedz mi coś o sobie.
Miałam 13 lat, gdy zdiagnozowano u mnie raka.
W sumie był to najgorszy możliwy scenariusz.
Rak tarczycy, czwarty stopień.
Nie mogli zrobić zbyt wiele.
Co oczywiście ich nie powstrzymało.
Operacja.
Naświetlania.
Chemioterapia.
Więcej naświetlania.
Wszystko to przez jakiś czas działało.
Ale później przestało.
I wtedy, pewnego dnia, moje płuca /zaczęły wypełniać się wodą.
Pielęgniarka! Potrzebujemy pielęgniarki!
Nie mogłam oddychać. /Nikt nie potrafił nad tym zapanować.
Możesz odpuścić kochanie.
Nie bój się.
To powinien być już koniec.
O Boże.
Ale wtedy stało się coś dziwnego.
Antybiotyki zaczęły działać.
Odciągnęli płyn z moich płuc, odzyskałam siły.
Następną rzeczą jaką wiedziałam, to że dostałam się /do grupy testującej eksperymentalne leki.
Wiesz, te które są słynne /w Republice Rakonii dla Niepracujących.
Lek nazywa się Phalanxifor.
Nie działał w przypadku 70% pacjentów...
...ale z jakiejś przyczyny na mnie działa.
Więc nazwałam to "Cudem".
Oczywiście moje płuca ciągle nie sprawdzają się w roli płuc...
...ale teoretycznie mogą się w niej nie sprawdzać jeszcze przez, nie wiem... Jakiś czas.
Wróciłaś do szkoły?
Mam już dyplom ukończenia szkoły, więc teraz uczę się w naszym lokalnym college'u.
Dziewczyna z college'u!
To wyjaśnia tę aurę wyrafinowania.
Uważaj!
Witaj w moim skromnym domu!
Moi rodzice nazywają je motywatorami.
JEŚLI CHCESZ ZOBACZYĆ TĘCZĘ, MUSISZ NAJPIERW UPORAĆ SIĘ Z DESZCZEM
UWIELBIAMY MIEĆ CIĘ TUTAJ
Nie pytaj...
Cześć wszystkim!
- Cześć! - Augustus, cześć!
Nowa koleżanka?
Tak, to jest Hazel Grace.
Hej. Po prostu "Hazel".
- Jak się masz, "Po prostu Hazel"? - Cześć Hazel, jak się masz?
Dobrze, idziemy na dół. Na razie!
- Miło was poznać! - Ciebie też!
No to jesteśmy. Augustolandia.
To jest mój pokój.
Imponująca kolekcja.
Tak, kiedyś grałem.
Mogę usiąść?
Jasne, czuj się jak w domu.
"Mi casa es su casa."
Przepraszam, schody...
...i stanie...
Tak, jasne. Rozumiem.
Naprawdę wszystko w porządku?
Tak, tak.
Dobra. To jak brzmi twoja historia?
Już ci ją opowiedziałam. Zdiagnozowano u mnie...
Nie, nie historia choroby. Twoja prawdziwa historia.
Twoje zainteresowania, twoje hobby, twoje pasje, twoje dziwne fetysze.
Dziwne fetysze?
Dalej, pomyśl o czymś. Pierwsza rzecz, jaka przychodzi ci do głowy. Coś, co kochasz.
"Cios udręki".
Okay, co to takiego?
To powieść.
Moja ulubiona powieść.
Czekaj, czekaj! Czy jest o zombie?
- Zombie? Nie! - A szturmowcy?
Nie, to nie tego rodzaju literatura.
Okay, o czym jest?
O raku.
- Więcej raka? - Ale nie w taki sposób.
Uwierz mi, jest niesamowita.
Autor, Peter van Houten...
...jest jedynym człowiekiem, który pojawił się w moim życiu...
...który po pierwsze, rozumie jak to jest kiedy się umiera...
...ale po drugie, nie umarł.
Dobrze.
Przeczytam to potworne dzieło o nudnym tytule...
...w którym nie występują zombie ani szturmowcy. Ale w zamian...
...ty przeczytasz to.
To błyskotliwa i niezrównana powieść, powstała na podstawie mojej ulubionej gry wideo.
"Kontrpartyzantka".
Nie śmiej się. Jest niesamowita.
Jest o honorze, poświęceniu, odwadze i waleczności.
Jest o poddawaniu się swojemu przeznaczeniu i pozostawieniu śladu na świecie.
Dziękuję.
Twoje ręce są świetne!
Nie tyle świetne, co niedotlenione.
Hazel Grace?
Uwielbiam jak używasz terminów medycznych.
To coś innego.
On ci to dał?
Mówiąc "to" masz na myśli opryszczkę?
Tak, to właśnie miałam na myśli. To marzenie każdej matki.
Hej, nie przejmuj się.
Nie przejmuję się.
To nic takiego.
Dobrze.
Po prostu spędziliśmy razem trochę czasu. To nie tak, że czekam aż do mnie zadzwoni.
- To jest to? - Tak.
Myślałem, że to były papryki.
Dzisiaj, w Chinach, jest Międzynarodowy Dzień Jagód Goji.
Czy to nie świetnie?
/"Powiedz mi, że w mojej kopii /brakuje ostatnich 10 stron".
Dobre, prawda?
Czy w Dzień Jagód Goji je się dużo jagód Goji?
/"Powiedz mi, że to nie jest /koniec tej książki".
Zrobiłam coś z deserem...
...żeby kontynuować temat jagód Goji.
Są niesamowitymi przeciwutleniaczami.
/"Książka nie może skończyć się w środku zdania! /Co to jest za koszmar?"
- Każdego roku. - Każdego.
- Wiem. - Naprawdę mi to smakuje.
Kochanie, chciałabyś już odejść od stołu?
Co?
Hazel Grace!
Witaj w słodkiej torturze czytania "Ciosu udręki".
Teraz łamię wszystkie zasady!
Wszystko w porządku?
Teraz łamię wszystkie zasady!
U mnie? Tak, doskonale.
Ale jest u mnie Isaac i...
Isaac, Hazel z grupy wsparcia poprawi czy pogorszy sytuację?
- Traciłem czas. - Issac, skup się!
- Zmarnowałem swój czas. - Jak szybko możesz tu być?
Świetnie. Drzwi są otwarte, więc...
Muszę lecieć, pa.
Halo?
Hazel.
Isaac, Hazel Grace z grupy wsparcia przyszła.
- Cześć. - Cześć.
Dyskretnie przypominam:
Isaac przechodzi właśnie atak psychozy.
A tak w ogóle ładnie wyglądasz. Dobrze ci w tym kolorze.
Dziękuję.
Isaac.
Isaac, Hazel tu jest.
Cześć, Isaac.
Cześć, Hazel.
Jak się masz?
Dobrze.
Wygląda na to, że Isaac i Monica nie są już razem.
Isaac, tak mi przykro. Chcesz o tym porozmawiać?
Nie. Chcę tylko płakać i grać w gry komputerowe.
Nie zaszkodzi po prostu do niego mówić, jeśli przychodzą ci do głowy jakieś mądre kobiece porady.
Właściwie to wydaje mi się, że jego reakcja jest całkiem odpowiednia.
"Ból domaga się, żeby go odczuwać".
Cytujesz moją książkę.
Powiedziała, że chce ze mną zerwać przed operacją...
...że nie poradziłaby sobie z tym.
Ja stracę wzrok, a ona mówi, że to ona by sobie z tym nie poradziła.
Powtarzałem ciągle "zawsze"...
...a ona mi przerwała i nie odpowiedziała.
I było tak, jakby mnie już nie było, rozumiecie?
Wiesz, czasami...
...ludzie nie rozumieją obietnic, które składają, kiedy je składają.
Wiem, ale...
Czuję się jak idiota. Wciąż mam jej naszyjnik.
Zdejmij go.
Koleś, zdejmij go!
Tak!
Bardzo dobrze, stary. Bardzo dobrze.
Mam ochotę coś kopnąć.
Nie to, nie to!
- Uderz to. - Przepraszam.
Chciałem do ciebie zadzwonić już od kilku dni...
...ale czekałem, aż będę miał jakieś sensowne przemyślenia na temat "Ciosu udręki".
Moment.
Isaac.
Poduszki się nie łamią. Musisz coś połamać.
Spróbuj z tym.
- Trofeum? - Tak.
Jesteś pewien?
Szukałem sposobu, żeby powiedzieć mojemu tacie, że nie znoszę koszykówki.
Do boju!
Zawsze!
"Cios udręki".
Tak. Cieszę się, że ci się spodobał.
Tak, spodobał mi się. Ale zakończenie...
Tak, wiem. Jest trochę urwane.
Trochę urwane? Żartujesz sobie? Jest złe!
Rozumiem, że ona umiera...
...ale istnieje milczące porozumienie pomiędzy autorem...
- Gus? - Tak?
- Mogę? - Jasne!
...pomiędzy autorem a czytelnikiem.
Wydaje mi się, że urwanie książki w połowie zadania narusza to porozumienie, nie sądzisz?
Okay, tak. Wiem, co masz na myśli.
Ale jeśli mam być kompletnie szczera, to uważam, że to po prostu prawdziwe.
Umieramy w środku życia. Umieramy w środku zdania.
I, nie wiem...
...ale naprawdę chciałabym wiedzieć co się dzieje z resztą bohaterów po tym, jak Anna umiera.
- Na przykład z mamą Anny. - Tak. I z Holenderskim Tulippanem.
I z chomikiem Syzyfem.
Tak!
Próbowałaś skontaktować się z tym Peterem van Houtenem?
Napisałam mu mnóstwo listów, ale na żaden nie odpowiedział.
Przeprowadził się do Amsterdamu i żyje w odosobnieniu...
- Szkoda. - Tak.
Issac!
Czujesz się lepiej, kolego?
Tak to jest z bólem.
Domaga się, żeby go odczuwać.
Pomogę ci to ogarnąć.
Hazel Grace.
Augustus Waters.
Nie mogę przestać myśleć o tej cholernej książce.
Nie ma za co.
Ale potrzebujemy jakiegoś zakończenia, prawda?
Dokładnie o to prosiłam van Houtena w moich listach.
Ale nigdy nie odpowiedział.
Nie.
Drogi Panie Waters,
piszę, aby podziękować /za Pańską elektroniczną korespondencję.
Jestem wdzięczny każdemu, kto znajdzie czas, /żeby przeczytać moją książkę.
Augustus?
Tak?
Co ty robisz?
Możliwe, że znalazłem asystentkę van Houtena i napisałem do niej maila.
Augustus!
Możliwe, że przekazała tego maila van Houtenowi.
Mam kontynuować?
O Boże! Tak!
Czuję się szczególnie zobowiązany wobec Pana, sir.
Hazel Grace, właśnie nazwał mnie "sir".
Augustus, czytaj dalej!
Za ciepłe słowa na temat "Ciosu udręki" /i za czas poświęcony, aby mnie poinformować...
...że, i tutaj cytuję:
"wiele znaczyła dla Pana /i Pana przyjaciółki Hazel Grace".
Nie zrobiłeś tego! Nie zrobiłeś!
Oczywiście, że zrobiłem.
W odpowiedzi na Pana pytanie: /nie, nie napisałem nic więcej i nie zamierzam.
Nie wydaje mi się, by dzielenie się /kolejnymi refleksjami z czytelnikami
/miało przynieść jakąkolwiek korzyść im czy mnie.
Jednakże, dziękuję za Pańskiego maila.
Wyrazy szacunku, Peter van Houten.
Więc, tak. To się właśnie stało.
O mój Boże!
Chciałem ci powiedzieć, że jestem całkiem niesamowity.
Myślisz, że mogłabym...?
Sprawdź swoją pocztę.
O mój Boże.
O mój Boże, Augustus!
Zaraz oszaleję!
Szanowny Panie van Houten, /nazywam się Hazel Grace Lancaster.
Mój przyjaciel Augustus Waters...
...który przeczytał Pańską książkę /z mojego polecenia...
...właśnie otrzymał od Pana maila z tego adresu.
Mam nadzieję, że nie będzie miał Pan /pretensji, iż mi go przeczytał.
Chciałam zapytać, czy nie miałby Pan /nic przeciwko, żeby odpowiedzieć na kilka pytań...
...dotyczących tego, co dzieje się /po zakończeniu powieści.
Szczególnie następujących:
Czy mama Anny poślubiła Holenderskiego Tulippana?
I czy Holenderski Tulippan coś knuje, /czy po prostu nikt go nie rozumie?
I w końcu, miałam nadzieję, że mógłby Pan rzucić /trochę światła na dalsze losy chomika Syzyfa.
Te pytania prześladują mnie od lat.
I nie wiem jak dużo czasu mi zostało, /żeby uzyskać na nie odpowiedzi.
Wiem, że nie są to ważne kwestie literackie...
...których jest w Pańskiej książce mnóstwo, /ale naprawdę chciałabym się tego dowiedzieć.
I oczywiście, jeżeli kiedykolwiek zdecyduje się /Pan napisać coś jeszcze...
...z radością to przeczytam.
Szczerze mówiąc, przeczytałabym /choćby Pańską listę zakupów.
Z wyrazami podziwu, Hazel Grace Lancaster.
Nie jest źle.
Tak myślisz?
Taa, jest trochę pretensjonalny...
...ale w sumie van Houten używa takich słów jak "tendencyjny" i "bachanalia", więc...
...myślę, że mu się spodoba.
Naprawdę jest już pierwsza rano?
Jest?
Tak, zdaje się, że jest.
Powinnam iść spać.
Okay.
Może "okay" będzie naszym "zawsze"?
Okay.
O mój Boże.
Droga Panno Lancaster...
...nie mogę odpowiedzieć na Pani pytania, /przynajmniej nie pisemnie...
...ponieważ stworzyłbym wtedy /drugą część "Ciosu udręki",
/a Pani mogłaby ją opublikować /albo zamieścić w sieci.
Nie, żebym Pani nie ufał, ale jak mogę Pani zaufać? /Prawie Pani nie znam.
Gdyby kiedykolwiek znalazła się Pani w Amsterdamie, /proszę mnie odwiedzić w wolnej chwili.
Co?
Z poważaniem, Peter van Houten.
Peter van...?
O mój Boże! Czy to możliwe?
Hazel?
- Mamo! - Hazel, co się stało?
Mamo, spójrz na to.
Chodź, chodź.
Patrz.
- Co? - Tak. Peter van Houten!
Zobacz, co napisał! "Gdyby kiedykolwiek znalazła się Pani w Amsterdamie...".
Muszę jechać!
- To niesamowite. - Zaprosił nas do Amsterdamu.
Amsterdamu!
Możemy pojechać?
Myślisz, że naprawdę moglibyśmy pojechać?
To znaczy, Amsterdam! Chcę, żebyś miała wszystko, czego chcesz.
Ale nie mamy pieniędzy, wiesz?
I jeszcze transport całej aparatury... Jak to zrobimy?
Nie, no raczej, jasne. Przepraszam.
Tak mi przykro.
Nie przejmuj się.
Nie ma sprawy.
Dlaczego nie zapytasz "Dżinów"? Użyj swojego życzenia.
- Już go wykorzystałam. Przed Cudem. - Na co?
Tylko nie Disney.
Hazel Grace, nie wykorzystałaś go na Disney World.
Miałam 13 lat.
Nie wykorzystałaś swojego jedynego życzenia przed śmiercią...
- ...żeby jechać do Disney Worldu! - I do Epcot Center.
O mój Boże...
To była naprawdę fajna wycieczka.
- To najsmutniejsza rzecz, jaka w życiu słyszałem. - Poznałam Goofy'ego.
- Wstyd mi. - Dlaczego?
Nie mogę uwierzyć, że zadurzyłem się w dziewczynie, która ma tak pospolite marzenia.
To straszne.
Idziesz?
Najważniejszą rzeczą /w każdym rezonansie magnetycznym...
...jest leżenie całkowicie nieruchomo.
Ale tamtego dnia...
...to było prawie niemożliwe.
Cześć, Gus! Jak się masz?
Dzień dobry, pani Lancaster!
Cześć! Koszulka Rika Smitsa?
- Tak, zgadza się. - Uwielbiam go.
- Jestem Augustus Waters. - Miło cię poznać, jestem Michael.
- Dobrze cię widzieć. - Witam, pani Lancaster.
Miło panią widzieć.
Cześć, Hazel Grace.
Cześć.
Co ty na to, żeby iść ze mną na piknik?
Z chęcią poszłabym z tobą na piknik.
Idziemy?
Nie, poczekaj...
...pachnę szpitalem, więc powinnam się przebrać.
Więc...
...ty też sporo przeszedłeś?
Tak.
Nie odjąłem sobie nogi dla samej przyjemności...
...choć to doskonały sposób na utratę wagi.
Nogi są bardzo ciężkie.
A jak się czujesz teraz?
Świetnie. Brak zmian nowotworowych od 14 miesięcy.
- Naprawdę? - Tak.
- To fantastycznie! - Tak.
Mam szczęście.
Słuchaj, Gus.
Musisz zrozumieć, że Hazel jest nadal chora.
I tak już będzie do końca jej życia.
Będzie chciała dotrzymać ci tempa, jest takim typem dziewczyny. Ale jej płuca...
Gotowy, Gus?
Tak.
Dobrze, do zobaczenia.
W porządku.
Jest taki piękny dzień.
Zgadza się.
Tutaj zabierasz wszystkie swoje romantyczne podboje?
Tak, bez wyjątku.
Prawdopodobnie dlatego nadal jestem prawiczkiem.
Nie jesteś nadal prawiczkiem.
- Jesteś? - Coś ci pokażę.
Widzisz ten okrąg?
To jest okrąg prawiczków.
A to...
...jest osiemnastoletni koleś z jedną nogą.
Więc, tak.
"Funky Bones" autorstwa Joepa van Lieshouta.
- Nazwisko brzmi z holenderska. - Bo on pochodzi z Holandii.
Tak jak Rik Smits.
I tulipany.
Kanapkę?
Niech zgadnę...
Holenderski ser. I pomidor.
Pomidory są z Meksyku, przepraszam.
Jak śmiesz?
Czy to nie świetne?
Wykorzystali szkielet jako plac zabaw.
Pomyśl o tym.
Naprawdę uwielbiasz symbole.
Mówiąc o symbolach, prawdopodobnie zastanawiasz się...
...dlaczego siedzisz tu, jedząc niedobrą kanapkę z serem...
...i pijąc sok pomarańczowy z kolesiem w koszulce Rika Smitsa.
Właściwie przeszło mi to przez myśl.
Cóż, Hazel Grace. Jak wielu przed tobą...
...i mówię to z ogromną życzliwością...
- ...głupio użyłaś swojego życzenia. - Już to przerabialiśmy. Miałam 13 lat...
Cicho! Jestem w trakcie monologu.
Byłaś młoda, wrażliwa...
...Żniwiarz patrzył ci prosto w oczy...
...doprowadziło cię to do pospiesznego wykorzystania życzenia na coś, czego tak naprawdę nie chciałaś.
Ale jak mała Hazel Grace, która nigdy nie przeczytała "Ciosu udręki" mogła wiedzieć...
...że jej jedynym prawdziwym życzeniem będzie odwiedzić Petera van Houtena w jego amsterdamskiej samotni?
Ale nie zachowałam swojego życzenia, więc...
Więc to dobrze, że ja zachowałem swoje.
Więc mówisz, że...
Nie oddam ci swojego życzenia, Hazel.
Jeśli to sobie pomyślałaś.
Jednakże...
...ja też chciałbym spotkać tego Petera van Houtena...
...i myślę, że byłoby sensownie zrobić to z dziewczyną, która zapoznała mnie z tą książką, nie sądzisz?
Więc rozmawiałem z "Dżinami" i zgadzają się ze mną.
Wyjeżdżamy za miesiąc.
Nie...
O mój Boże.
O mój Boże!
Augustus!
Dziękuję!
Wygląda na to ... Nie wiem, czy oni robią to często,
ale oni chcą, żebym z nimi i...
To jest niesamowite.
Hazel, to jest piękne.
Wiem.
Lekko szalone.
Super szalone. To jest... to jest szaleństwo!
- Cóż... - To jest Amsterdam!
Dopiero cię poznał...
- Wiem! - i daje ci swoje życzenie.
Dzielimy to życzenie. Będziemy... To znaczy, on... Dzielimy się nim.
To słodkie.
A ty...
Co?
To jest twój chłopak?
Przestań. On nie jest moim chłopakiem.
Mamo, skup się, rozmawiałyśmy o Amsterdamie.
- Bardzo go lubisz. Ja... - Przestań.
Uważaj. Proszę! Czy mogę jechać?
Jako twoja matka, kocham ten pomysł.
I... myślę, że powinnyśmy porozmawiać z dr Maria?
Dobrze.
Nie wiem.
Ale badanie PET było zachęcające.
Badanie PET było zachęcające, ale nie wiemy, jak długo to będzie trwało.
Trzymamy się protokołów medycznych. To tylko kilka dni. Wakacje!
- To prawda. - Co jeśli zachorujesz?
W obcym kraju?
Lekarze istnieją również w Amsterdamie. Nawet onkolodzy.
Nie wszystkie nowotwory są podobne, a twój jest rzadki Hazel.
Jedyny sposób, bym mogła pozwolić ci na tę wycieczkę,
to udział w niej kogoś, kto zna twój przypadek...
A jeśli pojedzie moja mama?
Czekaj, co?
A kiedy pojedzie?
Dżinowie muszą się zgodzić. Mają pełno pieniędzy.
To może zadziałać.
I wtedy to się stało.
Hej.
- Hej. - Wszystko w porządku.
Co się stało?
To, co zawsze.
Płyn w płucach utrudnił dotlenienie.
Włożyli rurkę.
Odciągnęli półtora litra płynu w nocy.
Dobra wiadomość jest taka...
...że guzy się nie powiększyły.
Nie ma żadnych nowych guzów w twoim ciele.
Tak nam ulżyło.
To tylko mały incydent, Hazel.
Nic, z czym nie moglibyśmy żyć.
Panie Lancaster.
Jak się czuje?
Lepiej.
Tak, dziękuję. O wiele lepiej.
Nie wpuścili mnie. Tylko rodzina może wejść.
Tak, przykro mi.
Nie, rozumiem.
Powie jej pan, że tu byłem?
Tak, oczywiście. Oczywiście, że jej powiem.
Dobrze.
Gus, słuchaj, może pójdziesz do domu?
Odpocznij.
Dobrze.
Zwykle guzy zaczynają opierać się leczeniu.
Ale w twoim przypadku się tak nie stało...
...jeszcze.
Z drugiej strony...
...istnieje możliwość, że lek zwiększa obrzęk.
Prawda jest taka, że bardzo mało osób brało Phalanxifor...
...tak długo jak Hazel.
Tak naprawdę nie znamy odległych skutków działania.
To, co próbujemy zrobić, to zapobieganie wzrostowi śródbłonka...
...który zbyt powiększony...
...może powodować pogłębienie się choroby...
...zwężanie naczyń krwionośnych...
...i wzrost guzów, które tak bardzo staramy się zlikwidować.
Szanse przeżycia u takich pacjentów...
...zmniejszają się proporcjonalnie ze wzrostem problemu.
Możesz odpuścić kochanie.
Nie bój się.
O mój Boże.
Nie będę już mamą.
Mam pytanie.
Tak, Hazel?
Czy nadal mogę jechać do Amsterdamu?
- To nie byłoby mądre w tym momencie. - Dlaczego nie?
Jest jakikolwiek sposób, żeby ta wycieczka się odbyła?
To by zwiększyło ryzyko.
Tak samo, jak pójście do centrum handlowego.
- Tak, ale w samolocie? - Przecież mają tlen w samolotach.
Jesteś w czwartym stadium.
To jest okazja, jaka może mnie już nigdy nie spotkać.
Nigdy.
Jeśli lekarstwa działają, to nie rozumiem dlaczego...
- Być może jest możliwość... - Nie.
Nie wiem jak inaczej ci to powiedzieć, Hazel.
Jesteś po prostu zbyt chora.
Przykro mi.
Halo?
Tak, chwileczkę.
To Gus... znowu.
Przykro mi, śpi.
Tak, dobrze.
W porządku, na razie.
Wiem, co sobie myślisz.
To nie w porządku w stosunku do niego.
Nie jest w porządku.
On tego nie potrzebuje w swoim życiu.
Nikt tego nie potrzebuje.
Więcej problemów, niż to warte.
Masz rację.
Twoja mama i ja myślimy tak samo.
Może to czas, żebyśmy wyrzucili cię na ulicę.
Albo podrzucili cię do sierocińca, niech oni się martwią.
Mówię serio.
Nie jesteśmy sentymentalnymi ludźmi.
/"Halo?"
/"Ta cisza jest ogłuszająca..."
Hazel Grace.
Hej, Augustus.
Wszystko w porządku?
Nie.
Co się dzieje?
Powiedz mi.
Nie wiem.
Wszystko.
Chcę jechać do Amsterdamu, Gus.
I chcę, żeby van Houten powiedział nam co dzieje się po zakończeniu książki.
I oprócz tego nie chcę takiego życia.
Tak naprawdę chodzi o niebo. Niebo mnie przygnębia.
I jest jeszcze ta stara żałosna huśtawka...
...którą tata kupił dla mnie, gdy byłam mała...
To chyba wszystko.
Domagam się zobaczenia tej huśtawki płaczu.
Rozumiem, co masz na myśli. To strasznie smutna huśtawka.
Hazel Grace, mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę...
...że trzymając mnie na dystans nie zmniejszysz mojego uczucia do ciebie.
Wszelkie wysiłki, by uchronić mnie przed tobą, skazane są na porażkę.
Słuchaj...
Lubię cię.
I lubię spędzać z tobą czas i w ogóle...
...ale nie mogę pozwolić, żeby to zaszło dalej.
Dlaczego?
Bo nie chcę cię zranić.
Nie miałbym nic przeciwko.
- Nie, nie rozumiesz. - Rozumiem.
- Nie rozumiesz. - Wiem, co próbujesz powiedzieć.
Hazel, mówię, że nie przeszkadzałoby mi to...
...to byłby przywilej, mieć serce złamane przez ciebie.
Gus, jestem granatem.
Pewnego dnia wybuchnę i zniszczę wszystko wokół i...
...nie wiem, po prostu myślę, że to moja odpowiedzialność,
żeby zminimalizować ofiary.
Jesteś granatem.
To dlatego nie miałam chomika.
Musimy zrobić coś z tą huśtawką.
Dobrze.
"Huśtawka potrzebuje domu."
"Desperacko samotna huśtawka
"potrzebuje kochającego domu."
"Samotna, nieco pedofilska huśtawka
"szuka tyłeczków dzieci."
- Nie. - Nie?
Podoba mi się.
Właśnie dlatego.
Właśnie dlatego tak bardzo cię lubię, Hazel Grace.
Tak cię pochłania bycie sobą, że nie masz nawet pojęcia, jaka jesteś nadzwyczajna.
Nie powinieneś tego mówić.
Mówię to wszystkim przyjaciołom.
Wiem, wiem. Przyjaciele.
- Przyjaciele. - Przyjaciele.
Przyjaciele.
Nie rób tego!
/"Dziękuję za zrozumienie..."
/"...tylko przyjaciele".
/"Okay..."
/"O mój Boże! Przestań ze mną flirtować!"
Droga Hazel, otrzymałam wiadomość /od Fundacji Jestem Dżinem...
...że przyjedziecie do nas /z Augustusem Watersem i twoją mamą czwartego.
Mamo?
Tak?
Mamo!
- Co się dzieje? - Przepraszam.
Nic się nie stało, brałam tylko kąpiel.
Napisałaś "Dżinom" maila, żeby ich poinformować, że wycieczka jest odwołana?
Bo asystentka van Houtena właśnie do mnie napisała...
...i nadal myśli, że przyjeżdżamy.
Co?
Miałam ci powiedzieć razem z tatą...
Mamo.
Jedziemy do Amsterdamu.
Mówisz...? Jedziemy do Amsterdamu?
Jedziemy do Amsterdamu!
Wszystko załatwiliśmy, jedziemy!
Dzięki dr Marii wszystko jest załatwione.
Ale tylko na 3 dni, nie 6.
Wszystko jest gotowe. Onkolog jest tam umówiony.
Wszystko. Jesteśmy gotowi.
Kocham cię.
Tak bardzo cię kocham!
Ja też cię kocham.
- Usiądź sobie. - Jedziemy do Amsterdamu.
Jedziemy do Amsterdamu.
Jedziemy do Amsterdamu!
Później będziemy musiały porozmawiać. Masz telefon do wykonania.
Zadzwoń do niego!
Dobra, płuca...
...lepiej trzymajcie się kupy przez jeszcze jeden tydzień, zrozumiano? Jeden tydzień.
/"Hej, Gus! Mam nadzieję, /że masz przygotowany paszport!"
/"Nigdy nie był bardziej gotowy!"
Chodźmy!
- Poczekaj, zapomniałam... - Czego?
Wzięłaś mój paszport?
Tak, mam go. Jest w mojej torbie.
Dobrze.
Tak, jak powiedziałem "Dżinom":
"podróżuję z klasą, albo nie podróżuję w ogóle".
Mamo, jedziemy do Amsterdamu!
Jedziemy do Amsterdamu, właśnie teraz.
Witam, rodzino Lancaster!
Gus.
Miło cię widzieć.
- Ja to wezmę, proszę pana. - Gus, jesteś taki twórczy!
Okay, Hazel Grace?
Okay!
- Co masz w nosie? - Jackie!
- Przepraszam za to. - Nie, wszystko w porządku.
To się nazywa "kaniula". Pomaga mi oddychać.
Widzisz tę małą rzecz tutaj?
Podaje mi wężem tlen.
Mi też pomoże oddychać?
Może. Chcesz spróbować?
Dobrze.
Chodź tutaj.
I gotowe.
To łaskocze!
To naprawdę coś.
Myślę, że lepiej mi oddycha.
Chętnie bym ci to dała, ale niestety jest mi potrzebne.
- Dziękuję, że pozwoliłaś mi spróbować. - Proszę bardzo.
Chodź, Jackie.
- Dziękuję. Na razie. - Do widzenia.
Lot 1721 jest gotowy do przyjęcia /na pokład w bramce nr 46...
- Myślę, że to jest nasz. - Tak nasz.
- Lecimy do Amsterdamu! - O mój Boże.
Chodź, pomóż mi.
- Co to jest, jesteś mokry? - Mokre ręce.
Gus! Przestań! Dość!
Nigdy wcześniej nie leciałeś samolotem?
Nie.
To ekscytujące.
Proszę pana?
W tym samolocie nie wolno palić.
Ani w żadnym innym.
Ja nie palę.
Zgadza się, to tylko metafora.
Wkłada czynnik niosący śmierć do ust, ale nie daje mu mocy, żeby zabijał.
Cóż, ta metafora jest zakazana w trakcie dzisiejszego lotu.
Proszę przygotować się do startu.
Dziękuję.
Okay?
Gus, właśnie tak się czuję jadąc z tobą samochodem.
O mój Boże, lecimy.
O mój Boże, lecimy!
Lecimy!
Spójrz tam!
Spójrz!
W całej historii ludzkości nic nigdy tak nie wyglądało!
Spójrz na samochody. Wydają się...
Jesteście tacy uroczy.
Jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Cóż... ona tak, ja nie.
Zostaw ją ty dziwko!
Spójrz na to, Hazel.
Niesamowite.
Co?
Urządzone z klasą, wspaniale.
Pójdę nas zameldować.
Lepiej się ubierz...
...bo macie rezerwację dla dwóch osób dziś wieczorem...
...na kolację w Oranjee.
I jest napisane: "Bawcie się dobrze, Peter van Houten".
Więc sprawdziłam to miejsce i wydaje się wspaniałe.
Przewodnik mówi, że jest eleganckie i bardzo romantyczne.
Tak, eleganckie.
O Boże...
Dobrze, co...?
...co ubierzesz?
To dla mnie?
O rany, jest piękna!
Tak tylko mówię...
Tylko mówisz?
Mówisz, że nie masz nic przeciwko, że twoja nastoletnia córka wychodzi ze starszym chłopakiem, bez nadzoru...
...do miasta, które jest sławne z nałogów i lekkich obyczajów?
Tak, właściwie dokładnie o to mi chodziło.
Gus!
Wyglądasz tak przystojnie!
Dziękuję.
Hazel, Gus tu jest!
I wygląda świetnie!
Słyszałam, że ta restauracja jest niesamowita.
Co?
Ślicznie wyglądasz.
Dzięki.
To tutaj.
Oranjee. Tak, to tutaj.
Państwa stolik, panie i pani Waters.
Dziękujemy.
Dzięki, Gus.
Nie ma za co.
Szampan jest naszym prezentem, smacznego.
Dobry wieczór.
Okay?
Okay.
Jest przepyszny.
Czy wiedzą państwo, co Dom Pérignon powiedział po wynalezieniu szampana?
"Chodźcie, szybko! Piję gwiazdy!"
Witam w Oranjee.
Czy życzą sobie państwo menu, czy może podać dania polecane przez szefa kuchni?
Zaufamy szefowi kuchni.
I proszę pana...
...coś mi mówi, że będziemy potrzebowali trochę więcej tego.
Dziś wieczorem złapaliśmy dla was do butelek wszystkie gwiazdy, młodzi przyjaciele.
Myślę, że to dla nas.
- Risotto z czerwoną marchewką dla panienki. - Dziękuję.
- I dla pana. - Dziękuję.
Smacznego.
Chciałbym, żeby to risotto z czerwoną marchewką stało się człowiekiem...
...żebym mógł je zabrać do Vegas i poślubić.
Podoba mi się twój garnitur.
Dziękuję. Mam go na sobie pierwszy raz.
- To nie garnitur, który zakładasz na pogrzeby? - Nie.
Tamten nie jest nawet w połowie tak ładny.
Kiedy zachorowałem...
...powiedzieli mi, że mam 85% szans na wyzdrowienie.
Świetne rokowania.
Ale to oznaczało rok tortury, utratę nogi...
...i ciągle pozostawało 15% szans, że to się nie powiedzie.
Przed operacją...
...zapytałem rodziców, czy mogę kupić naprawdę porządny garnitur.
Więc to twój garnitur do trumny?
Zgadza się.
Też mam taki strój. Kupiłam go sobie na piętnaste urodziny.
To sukienka.
Ale niekoniecznie założyłabym ją na randkę...
Więc jesteśmy na randce?
Hej, uważaj sobie.
W sumie jesteśmy panem i panią Waters.
- Bo ta kelnerka nie umie mówić po angielsku. - Jeśli zapytają, powinniśmy powiedzieć, że tak.
- Pamiętasz, co powiedziałeś o Las Vegas? - Tak.
Myślisz, że mogę dołączyć do tego planu?
Bóg?
Może.
A co z aniołami?
Nie.
Życie po śmierci?
Nie.
Może, nie wiem.
Chyba nie posunę się tak daleko, żeby powiedzieć "nie"...
...ale przydałby się jakiś dowód.
A ty?
Zdecydowanie tak.
Serio?
To znaczy, nie w formie nieba, w którym jeździ się na jednorożcu...
...i mieszka w posiadłości z chmur...
...ale tak. Zdecydowanie w coś wierzę.
Gdyby było inaczej...
...jaki byłby w tym wszystkim cel?
Może nie ma żadnego celu.
Nie zaakceptuje tego.
Zakochałem się w tobie.
Słyszałaś mnie.
Augustus...
Jestem w tobie zakochany.
I wiem, że miłość jest tylko wołaniem w próżni. I że zapomnienie jest nieuniknione.
I że wszyscy jesteśmy straceni...
...i że pewnego dnia...
...cały nasz wysiłek obróci się w pył.
I wiem, że słońce pochłonie jedyną ziemię, jaką mamy.
A ja jestem w tobie zakochany.
Przykro mi.
Więcej gwiazd?
Nie, dziękujemy.
Poprosimy tylko rachunek.
Nie, proszę pana.
Państwa rachunek został uregulowany przez pana Petera van Houtena.
Co?
Augustus...
Nie rozumiem tej koszulki...
Ale van Houten ją zrozumie.
W "Ciosie udręki" jest jakieś pięćdziesiąt odniesień do Magritte'a.
"To nie jest fajka".
Ale to jest fajka.
Ale nie jest.
To jest rysunek fajki. Widzisz?
Rysunek jakiejś rzeczy nie jest tą rzeczą.
Tak samo jak koszulka z rysunkiem tej rzeczy, też nie jest tą rzeczą.
Hej, kiedy stałaś się taka dorosła?
Kto jest gotowy na trochę odpowiedzi?
Ja!
To tutaj.
Jestem taka podekscytowana, że nie mogę oddychać.
To chyba nic nowego.
Bardzo śmieszne.
Lidewij?
- Cześć! - Cześć, jestem Augustus.
- Lidewij. - Hazel.
Proszę, wejdźcie.
Dzięki.
Peter, już tu są!
Kto to do diabła jest, Lidewij?
Augustus i Hazel...
...młodzi fani, z którymi korespondowałeś.
Amerykanie?
Zaprosiłeś ich.
Proszę, wejdźcie.
Wiesz dlaczego wyjechałem z Ameryki, Lidewij.
Żebym nie musiał nigdy więcej mieć do czynienia z Amerykanami.
Sam jesteś Amerykaninem.
To nieuleczalne.
Pozbądź się ich.
Nie zrobię tego, Peter.
Proszę, bądź miły.
Wejdźcie, proszę.
Przepraszam, pozwólcie, że to zabiorę.
Dziękujemy.
Które z was to Augustus Waters?
To ja.
A to jest Hazel.
Panie van Houten, bardzo dziękujemy, że nam pan odpisał.
Najwidoczniej, był to błąd.
To były pierwsze listy, na jakie odpowiedziałem i zobaczcie gdzie mnie to doprowadziło.
Szkockiej?
Nie, dziękujemy.
Tylko dla mnie, Lidewij.
Jeszcze jedną szkocką z wodą, proszę.
Może najpierw jakieś śniadanie, Peter?
Myśli, że mam problem alkoholowy.
Myślę także, że Ziemia jest okrągła.
Więc, podoba się wam moja książka.
- Uwielbiamy ją. - Tak.
Uwielbiamy!
Augustus...
...wykorzystał swoje życzenie, żebyśmy mogli się z panem spotkać i porozmawiać.
Bez presji.
Tak.
Specjalnie ubrałaś się tak, jak ona?
Poniekąd.
Przede wszystkim, proszę pana...
...chcielibyśmy bardzo podziękować za wczorajszą kolację.
I za szampana.
Było wspaniale.
Magicznie.
Postawiliśmy im kolację?
Cała przyjemność po naszej stronie.
Przebyliście długą drogę.
Co mogę dla was zrobić?
Mamy trochę pytań...
...oczywiście, na temat tego, co dzieje się po zakończeniu pana książki.
Szczególnie dotyczące osób, które Anna pozostawiła, gdy umarła.
Jej mamy, Holenderskiego Tulippana...
Co wiecie na temat szwedzkiego hip-hopu?
Powiedziałabym, że niewiele.
Lidewij, puść natychmiast "Bomfalleralla".
Dobrze.
- Nie mówimy po szwedzku, proszę pana. - A kto do diabła mówi po szwedzku?
Nie jest ważne jakie nonsensy te głosy artykuują...
...ale to, co odczuwają.
Robi sobie pan z nas żarty?
Czy to jest jakieś przedstawienie?
Gus, usiądź.
Dobrze, więc zakończenie książki...
Wyobraźmy sobie, że ścigasz się z żółwiem.
Dajesz mu na starcie 10 metrów przewagi.
W czasie, którego potrzebujesz na przebiegnięcie 10 metrów...
...żółw przesuwa się może o metr.
Jesteś szybsza niż żółw, ale widzisz, nie możesz go złapać.
Możesz tylko zmniejszyć jego przewagę.
Oczywiście, możesz wyprzedzić żółwia...
...o ile tylko nie będziesz analizować mechaniki całego procesu.
Ale zagadka, jak to się dzieje, okazuje się być tak skomplikowana...
...że nikt jej nie rozwiązał...
...dopóki Cantor nie wykazał...
...że niektóre nieskończoności są większe niż inne.
Zakładam, że odpowiedziałem na twoje pytanie.
Hazel, przepraszam. Nie miałem pojęcia, że tak to będzie wyglądało.
A na piśmie wydawał się pan taki inteligentny, panie Waters.
Najwidoczniej rak znalazł już drogę do pańskiego mózgu.
Peter.
Czy możemy chociaż przez sekundę skupić się na Annie? Proszę.
Rozumiem, że książka kończy się w środku zdania, bo...
...ona umiera, albo jest zbyt chora żeby kontynuować...
Nie zamierzam rozmawiać o tej książce.
To nie znaczy, że jej rodzina i przyjaciele nie mają przyszłości, prawda? Prawda?
Powiedziałem, że nie jestem zainteresowany.
Ale obiecał pan!
Nic się nie dzieje! To postacie fikcyjne!
Przestają istnieć w chwili, gdy powieść się kończy.
Ale nie mogą!
- Rozumiem, sens literacki i tak dalej, ale... - Nie mogę tego zrobić, Lidewij.
- ...to niemożliwe... - Nie spełnię twoich dziecinnych zachcianek.
Odmawiam litowania się nad tobą w sposób do jakiego przywykłaś.
- Nie chcę pańskiej litości! - Oczywiście, że chcesz!
Tak, jak w przypadku wszystkich chorych dzieci, twoje istnienie jest od niej zależne.
- Jesteś skazana, by dożyć... - Peter!
...swych dni jako dziecko, którym byłaś, gdy postawiono diagnozę.
Dziecko, które wierzy, że istnieje jakieś życie po zakończonej powieści.
A my, dorośli, litujemy się nad tobą.
Więc płacimy za twoje leczenie, za butle tlenowe...
Peter, wystarczy.
Jesteś skutkiem ubocznym procesu ewolucyjnego...
...który nie przywiązuje wagi do życia jednostek.
Jesteś nieudanym eksperymentem z zakresu mutacji.
Słuchaj, dupku.
Nie powie mi pan o mojej chorobie niczego, czego bym już nie wiedziała.
Przyszłam tutaj po jedną jedyną rzecz:
Żeby powiedział mi pan, co dzieje się po zakończeniu tej cholernej książki!
Nie mogę ci powiedzieć.
- Gówno prawda! - Nie mogę.
Niech pan coś wymyśli!
Wyjdźcie stąd.
Czy kiedykolwiek zastanawiałaś się, dlaczego tak ci zależy na tych twoich głupich pytaniach?
Pieprz się.
Hej, nie przejmuj się.
Nie przejmuj się.
Ja ci napiszę drugą część.
W porządku? Ja ci ją napiszę.
I będzie lepsza niż szmelc, który by wyszedł spod pióra tego pijaka.
Będzie w niej krew, flaki i poświęcenie.
Będziesz zachwycona.
Tak mi przykro, że wykorzystałam twoje życzenie na tego dupka.
Nie wykorzystałaś go na niego, tylko na nas.
Hazel i Augustus!
Bardzo was przepraszam.
Okoliczności sprawiły, że stał się okrutny.
Myślałam, że spotkanie z wami mu pomoże.
Że gdyby się przekonał, że jego praca wywiera wpływ na życie prawdziwych ludzi...
Ale...
...bardzo mi przykro.
Może trochę pozwiedzamy? Widzieliście dom Anny Frank?
- Nigdzie nie pójdę z tym człowiekiem. - Nie.
Nie jest zaproszony.
Obawiam się, że nie ma windy.
- Nie ma problemu. - Tam jest mnóstwo schodów.
- Stromych schodów. - Dam radę.
- Hazel, nie musimy... - Dam radę.
Chodźmy.
Annelies Marie Frank Hollander, /znana jako Anna Frank...
...była żydowską dziewczyną urodzoną w Niemczech. /Znana jest na całym świecie dzięki "Dziennikowi Anny Frank".
W takich momentach jak ten jest ciężko.
To cud, że nie porzuciłam /wszystkich swoich ideałów.
Wydają się tak absurdalne i niepraktyczne.
Ale tak do nich lgnę, ponieważ wciąż wierzę...
...że mimo wszystko, /ludzie są dobrzy w głębi serca.
To całkowicie niemożliwe, /żebym zbudowała sobie życie...
Idziemy?
- Tak. - Tak.
- Hazel, ja to poniosę. - Dam radę.
To jest właśnie biblioteczka, za którą urywała się rodzina Franków.
Ja to wezmę.
Dziękuję.
Jesteśmy zbyt młodzi, /żeby stawiać czoła tym problemom...
...ale nadal pojawiają się /na naszej drodze...
...więc w końcu jesteśmy zmuszeni /znaleźć rozwiązanie.
- W porządku, Hazel? - Tak.
Spokojnie, nie spieszcie się.
- Przepraszamy. - Nie ma sprawy.
- Tak? - Tak.
Jednak, kiedy patrzę w niebo...
...w jakiś sposób czuję, /że wszystko zmieni się na lepsze.
Że to okrucieństwo też się skończy.
Dobrze się czujesz?
Tak.
Hazel, myślę, że już wystarczy. Nie musisz...
Dam radę.
Wszystko jest tak, jak powinno być.
Bóg chce, żeby ludzie byli szczęśliwi.
- Gdzie jest nadzieja... - Hazel.
...tam jest życie.
- Dobra robota. - Tak.
- Wszystko okay? - Tak.
Jesteśmy, zobacz.
W porządku?
Tak.
Daliśmy radę.
Dzięki.
Jedyny członek rodziny Franków, który przetrwał wojnę, to Otto.
Ojciec Anny.
W takich chwilach...
...nie mogę myśleć o nędzy...
...ale o pięknie, które nadal pozostało.
Spróbuj odzyskać szczęście, /które masz w sobie.
Pomyśl o całym pięknie, które cię otacza.
I bądź szczęśliwym.
Zakochałam się w nim tak, jak się usypia.
Najpierw powoli, a potem nagle i całkowicie.
Kończy się tuż nad miejscem, gdzie powinno być kolano...
...i lekko się zwęża.
Co?
Moja noga.
Chciałem, żebyś była przygotowana.
Gus...
...weź się w garść.
Poczekaj.
Nie mogę, utknęło.
Tak bardzo cię kocham, Augustusie Waters.
Ja ciebie też kocham, Hazel Grace.
Bardzo, bardzo mocno.
Augustus, nie mogę oddychać.
W porządku.
Hazel.
Jesteś taka piękna.
Przestań.
Nie, jesteś piękna.
Jestem takim szczęściarzem.
Ja jestem szczęściarą.
PRAWICZKI
OSIEMNASTOLETNI KOLESIE Z JEDNĄ NOGĄ
O mój Boże!
Nie mogę uwierzyć, że nazwałaś go "dupkiem".
- Wiem! - Nazwałaś go tak?
- Jak to się stało? - Nie wiem, samo wyszło.
Byłam taka wściekła.
- Co za potwór. - Mamo, to było straszne.
Co się stało później?
Poszliśmy do domu Anny Frank.
Tak? Było niesamowicie?
Wspaniale!
A co robiliście potem?
Pochodziliśmy trochę.
Brzmi świetnie.
O mój Boże, zostało nam już tylko kilka godzin, prawda?
- Pójdziemy do Muzeum Van Gogha? - Cokolwiek zechcesz.
Nie mam czasu, żeby zobaczyć wszystko, ale...
Będziemy musieli po prostu kiedyś tu wrócić.
Nie bądź śmieszna, dobrze?
Hazel, nie jestem śmieszna.
Po prostu pozytywnie myślę.
- Pani Lancaster? - Tak?
Czy możemy spędzić z Hazel chwilę sam na sam?
Oczywiście, Gus.
Pójdę do pokoju...
...będę gotowa, kiedy będziecie chcieli coś porobić.
Chcesz pójść na spacer?
O co chodzi?
Tuż przed tym, jak wylądowałaś w szpitalu, miałem...
...czułem ból w biodrze.
Więc poszedłem na tomografię...
...i zaświeciłem się jak bożonarodzeniowa choinka.
Jest w klatce piersiowej, wątrobie...
...wszędzie.
Przykro mi.
Powinienem był ci powiedzieć.
To niesprawiedliwe.
Najwyraźniej świat nie jest instytucją zajmującą się spełnianiem życzeń.
Hej, słuchaj.
Nie martw się o mnie Hazel Grace, dobrze?
Znajdę sposób, żeby tu zostać i dokuczać ci jeszcze przez długi czas.
Boli cię?
Nie.
Wszystko ze mną okay.
Wszystko z tobą okay.
Okay.
Przypuszczam, że nie będziesz umiała zwyczajnie o tym zapomnieć.
Po prostu traktuj mnie tak, jakbym nie umierał.
Nie uważam, że umierasz, Augustus.
Po prostu masz raka.
Czy to byłoby całkowicie niedorzeczne...
...gdybyśmy się pocałowali?
Teraz.
Prawdopodobnie.
MOJA PIĘKNA RODZINA (I GUS)
CHEMIOTERAPIA
- Jak tam twoje oczy, Issac? - Bardzo dobrze.
Jedyny problem w tym, że nie ma ich w mojej głowie.
Ale oprócz tego...
Cóż, wygląda na to, że całe moje ciało składa się z komórek rakowych.
Więc chyba ja wygrywam, kolego.
Napisałaś już swoją mowę pogrzebową?
- Koleś... - Co?
- Jeszcze jej nie powiedziałem, Isaac.
O czym mówicie?
- Przepraszam. - Augustus?
Potrzebuję kogoś, kto wygłosi mowę na moim pogrzebie.
Więc miałem nadzieję, że ty i Isaac, ale szczególnie ty...
...bylibyście...
...tak mili i coś napisali.
Z przyjemnością to zrobię.
Dziękuję.
Jesteście słodcy.
Aż mi niedobrze.
Jesteście obleśni.
Monica się odzywała?
Nie, ani słowem.
Nie zapytała nawet, czy wszystko z tobą w porządku?
- Ani razu. - Nie cierpię tej dziewczyny.
Ale jest przecie mnóstwo innych dziewczyn. Nie musicie się o mnie martwić.
W grupie wsparcia jest taka nowa dziewczyna...
...ma ogromne...
Skąd to niby wiesz?
Jestem ślepy, ale nie aż tak.
Hazel Grace?
Masz może przypadkiem 5 dolarów?
Dobra, co teraz?
Hej, ludzie!
Czuję jajka. Czy to jajka?
Jest tam?
Jest.
Jestem zdenerwowany.
Zdenerwowany?
Monica jest w domu?
Koleś, to nieważne gdzie jest Monica. Tu nie chodzi o nią, tylko o ciebie.
- Dobra, podaj mi jajko. - Hazel Grace...
...jajko poproszę.
Jajko.
Isaac.
Dobra, zaczynamy!
- Dasz radę. - Dobra, rzucaj.
Nic nie słyszałem.
Nic się nie stało. Trochę w lewo.
Czekaj, rzuciłem za bardzo w lewo, czy mam celować bardziej w lewo?
Celuj w lewo.
- Dobra. - Jeszcze bardziej w lewo.
- Chyba powinniśmy poczekać, aż się ściemni... - Dla Isaaca i tak jest ciemno.
Koleś, nie jestem głuchy, tylko ślepy. Słyszę, kiedy śmiejesz się z mojej niepełnosprawności...
- Przepraszam. - ...i nie podoba mi się to.
- Gdzie rzucać? - Po prostu rzuć mocno.
Tak.
Tak!
Co? Co?
Zrobiłem to! Zrobiłem!
Teraz już dokładnie wiem, gdzie rzucać.
Jestem taki podekscytowany!
Rzucaj, rzucaj.
- Rzucaj dalej. - Daj mi więcej, więcej!
Czekaj, czekaj!
Isaac.
Dzień dobry, czy pani jest mamą Moniki?
- Jestem. - Witam panią.
Pani córka zachowała się bardzo niesprawiedliwie.
Więc jesteśmy tutaj żeby się jej odpłacić.
Może i wyglądamy przerażająco, ale cała nasza trójka ma...
...pięć nóg, cztery oczy i dwie i pół pary działających płuc...
...mamy też dwa tuziny jaj...
...więc na pani miejscu wróciłbym do środka.
- To naprawdę podziałało? - Tak.
To była najgłupsza przemowa jaką... Naprawdę podziałała?
Proszę bardzo.
Wspaniałe uczucie!
Augustus?
Hazel Grace.
Cześć.
O mój Boże. Cześć, cześć. Kocham cię.
- O mój Boże. - Jestem na stacji benzynowej.
Co?
Coś jest nie tak.
Musisz...
Przyjedziesz? Przyjedziesz mi pomóc?
Gus!
Gus.
Kochanie, co się dzieje?
Spójrz.
Gus, wdała się infekcja.
Oddychaj głęboko.
Gus, muszę do kogoś zadzwonić.
Nie, nie. Proszę, nie dzwoń po karetkę. Proszę!
Nie dzwoń do moich rodziców. Nigdy ci nie wybaczę, jeśli to zrobisz.
Gus, co ty tu w ogóle robisz? Co ty tu robisz?
Chciałem kupić papierosy.
Nie wiem co się stało z moją paczką.
Mogłem ją zgubić, albo mi ją zabrali, ale...
...ale chciałem zrobić coś dla siebie.
Chciałem to zrobić sam!
- Muszę zadzwonić po karetkę. - Nie!
Muszę.
Nie!
Dobry wieczór, pogotowie? Potrzebuję karetkę.
Nienawidzę się!
Nazywam się Hazel Grace Lancaster.
Proszę się pospieszyć.
Jesteśmy w Jeepie na stacji benzynowej.
Chciałabym móc powiedzieć, /że Augustus Waters
zachował poczucie humoru do samego końca.
Że ani na moment nie stracił odwagi.
Ale tak się nie stało.
To bardzo boli.
Jestem taki głupi.
Kochanie, wszystko w porządku.
Hazel?
Opowiesz mi historię?
Historię?
Albo wiersz?
Znam... znam jeden wiersz.
Powiesz mi go?
/Czerwona taczka
napisał William Carlos Williams
/Tak wiele zależy od
/czerwonej taczki
/lśniącej po deszczu
/obok białych kurcząt
Jak się trzyma?
Miał ciężką noc, Hazel.
Jego ciśnienie jest niskie.
Jego serce...
A co z chemią?
Przestaną mu ją podawać.
Mogę go zobaczyć?
Powiemy mu, że tu byłaś.
- Tak. - Dobrze.
Tak.
Posiedzę tu jeszcze trochę, jeśli nie ma pani nic przeciwko.
Tak, oczywiście.
Gotowe, synu.
- W porządku? - Gotowe, synku.
Dobrze.
Cześć.
O czym myślisz?
O zapomnieniu.
Wiem, że to dziecinada, ale...
...zawsze myślałem, że będę bohaterem.
Że będę miał historię godną opowieści, która będzie publikowana w gazetach i...
Miałem być kimś wyjątkowym.
- Jesteś wyjątkowy, Augustus. - Taa, wiem. Ale...
Wiesz o co mi chodzi.
Wiem o co ci chodzi, po prostu się z tobą nie zgadzam.
Wiesz, ta twoja obsesja, żeby być zapamiętanym...
- Nie bądź zła. - Jestem zła!
Jestem zła, bo ja uważam, że jesteś wyjątkowy. Nie wystarcza ci to?
Myślisz, że twoje życie będzie coś znaczyło tylko...
...jeśli wszyscy cię zapamiętają.
Jeśli wszyscy będą cię kochali.
Zgadnij co, Gus. To jest twoje życie, wiesz?
To jest wszystko, co dostaniesz.
Masz mnie i swoją rodzinę i ten świat. I to wszystko.
I jeśli to ci nie wystarcza, to przykro mi. Ale to nie jest nic.
Bo ja cię kocham.
I ja cię zapamiętam.
Przepraszam, masz rację.
Po prostu chciałabym, żeby to ci wystarczyło.
Hej.
To dobre życie, Hazel Grace.
To jeszcze nie koniec, wiesz?
Augustus...
Jednym z mniej bzdurnych elementów /w opowieściach o raku...
...jest tak zwany "Ostatni Dobry Dzień"...
...kiedy wydaje się, że stan zdrowia /przestaje się pogarszać...
...kiedy ból staje się przez chwilę znośny.
Problem oczywiście polega na tym, /że nie da się rozpoznać...
...że akurat ten dobry dzień /to twój Ostatni Dobry Dzień.
W owym momencie, jest po prostu /kolejnym dobrym dniem.
Cześć, Augustus.
Dobry wieczór, Hazel Grace.
Mam pytanie. Czy napisałaś tę mowę pożegnalną, o którą cię poprosiłem?
Całkiem możliwe.
Myślisz, że uda ci się znaleźć drogę do Dosłownego Serca Jezusa w ciągu kilku następnych minut?
Może, wszystko w porządku?
Kocham cię, Hazel Grace.
Mogę wziąć kluczyki?
- Gdzie jedziesz? Będziemy jeść obiad. - Muszę iść.
Hazel, musisz być głodna. Nie jadłaś nawet lunchu.
- Po prostu nie jestem głodna. - Musisz coś zjeść.
Nie jestem głodna!
Wiem, że Gus jest chory, ale musisz dbać o siebie.
- To nie ma nic wspólnego z Gusem. - Więc musisz być zdrowa. No dalej, zjedz coś.
"Być zdrowa?"
Nie jestem zdrowa i umrę.
Zdajecie sobie z tego sprawę? Umieram,
a wy tu zostaniecie i nie będziecie już mieli kim się opiekować, ani o kogo się troszczyć...
...i nie będziesz już matką, i przepraszam, ale nic na to nie poradzę.
Mogę już iść?
- Czemu to powiedziałaś? - Bo ty tak powiedziałaś.
O czym ty mówisz?
Na intensywnej terapii.
Hazel...
To nie jest prawda. Myliłam się.
Dobrze?
Nawet jeśli umrzesz...
"Kiedy".
Nawet kiedy umrzesz...
...zawsze będę twoją matką.
To najwspanialsze, co udało mi się osiągnąć.
O to się właśnie martwię, mamo.
Kiedy mnie nie będzie, nie będziecie już mieli własnego życia.
Będziecie siedzieli i wpatrywali się w ściany...
- ...albo będziecie chcieli to wszystko skończyć... - Hazel, kochanie, nie zrobimy tego.
Utrata ciebie....
To będzie bolało jak cholera.
Ale ty, ze wszystkich ludzi, wiesz najlepiej, że...
...z bólem da się żyć.
Po prostu to robisz.
Chodzę na zajęcia z opieki społecznej.
Co?
Wiesz, gdybym mogła wykorzystać to, przez co przeszliśmy i pomóc innym ludziom...
...może doradzać rodzinom...
Mamo, jak mogłaś mi tego nie powiedzieć?
Nie chcieliśmy, żebyś poczuła się odrzucona.
Odrzucona?
To jest...
To jest wspaniała wiadomość!
Możesz iść.
Dobrze?
Kochanie.
Do przodu, tak. Trochę w lewo.
- To stopień, prawda? - Tak, podnieś rękę.
Po twojej prawej jest podium.
Tak, idealnie.
Pięknie.
Cześć.
Spóźniłaś się.
Jak się czujesz? Wyglądasz olśniewająco, Hazel Grace.
Wiem, co nie?
Co się dzieje, chłopaki?
Powiedz jej, Gus.
Chciałem wziąć udział w swoim pogrzebie.
To znaczy, mam nadzieję, że będę tam jako duch, ale...
Na wypadek, gdyby to się nie udało...
...zdecydowałem, że urządzę ten przed-pogrzeb.
Gotowi?
Augustus Waters był aroganckim sukinsynem.
Ale wybaczamy mu to.
Nie dlatego, że był nadludzko przystojny...
...ani dlatego, że miał tylko 19 lat, a powinien był mieć o wiele więcej.
- 18 lat, kolego. - Koleś, proszę cię...
Zakładam, że zostało ci jeszcze trochę czasu, łajdaku, który ciągle przerywa innym.
Przerwałeś mi nawet w środku mojej mowy pożegnalnej, a powinieneś być martwy.
Ale kiedy naukowcy z przyszłości...
...przyjadą do mojego domu z mechanicznymi oczami...
...i powiedzą mi, żebym je wypróbował...
...powiem im, żeby się odwalili, bo...
...bo Gus, nie chcę oglądać świata bez ciebie.
Nie chcę.
Nie chcę oglądać świata bez Augustusa Watersa.
A potem, jak już zademonstruję swoje poglądy, prawdopodobie sprawdzę te mechaniczne oczy...
...bo, w końcu, to mechaniczne oczy. Brzmi świetnie.
I nie wiem...
To po prostu bardzo trudne.
Szerokiej drogi.
Tak.
Hazel, mogłabyś mi pomóc?
Na prawo.
Tak, odwróć się. Usiądź, gotowe.
Twoja kolej, Hazel Grace.
Cześć.
Nazywam się Hazel Grace Lancaster...
...i Augustus Waters był wielką, przeklętą przez gwiazdy miłością mojego życia.
Przeżylismy prawdziwie epicki romans...
...i prawdopodobnie nie uda mi się o nim powiedzieć nawet jednego zdania...
...bez zniknięcia w morzu łez.
Jak wszystkie prawdziwe opowieści o miłości, nasza umrze razem z nami.
Tak, jak powinna.
Miałam nadzieję, że to on będzie przemawiał na moim pogrzebie.
Bo nie ma nikogo innego, kto...
Taa, nie.
Nie będę opowiadać o naszej miłości, bo nie mogę.
Więc, zamiast tego, będę mówić o matematyce.
Nie jestem matematyczką, ale tyle wiem:
istnieje nieskończony szereg liczb pomiędzy zero i jeden.
Jest 0.1, 0.12... 0.112...
...i nieskończona kolekcja innych.
Oczywiście, pomiędzy zero i dwa jest większy nieskończony szereg liczb.
Albo pomiędzy zero i milionem.
Niektóre nieskończoności są po prostu większe niż inne.
Nauczył nas tego pisarz, którego kiedyś lubiliśmy.
Wiecie, chcę więcej liczb...
...niż pewnie dostanę.
I, Boże...
...chcę więcej dni dla Augustusa Watersa, niż tyle ile dostał.
Ale, Gus...
...mój ukochany...
...nie potrafię wyrazić, jaka jestem wdzięczna...
...za naszą małą nieskończoność.
Chwila.
Dałeś mi wieczność...
...w naszych policzonych dniach.
I za to jestem...
...dozgonnie wdzięczna.
Tak bardzo cię kocham.
Ja ciebie też.
Augustus Waters zmarł osiem dni później /na oddziale intensywnej terapii...
...kiedy rak, który był nim...
...zatrzymał jego serce...
...które też było nim.
To było nie do zniesienia.
Wszystko.
Każda sekunda, była gorsza od poprzedniej.
Jedną z pierwszych rzeczy, /o jakie pytają cię na pogotowiu,
/jest oszacowanie bólu w skali od 1 do 10.
Zadawano mi to pytanie setki razy, /i pamiętam ten jeden raz...
...kiedy nie mogłam złapać oddechu i czułam, /jakby moja klatka piersiowa płonęła...
...pielęgniarka poprosiła mnie o ocenę bólu.
Ponieważ nie mogłam mówić, /podniosłam 9 palców.
Później, gdy już czułam się lepiej...
...przyszła pielęgniarka i powiedziała, /że jestem wojowniczką.
"Wiesz skąd to wiem?", zapytała.
"Bo dziesiątkę nazwałaś dziewiątką".
Ale to nie była prawda.
Nie nazwałam jej dziewiątką, bo byłam odważna.
Nazwałam ją dziewiątką, bo chciałam zachować /dziesiątkę na wszelki wypadek.
I to był ten moment.
To była wielka i przeraźliwa dziesiątka.
"Zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną.
Twój kij i laska Twoja są tym, co mnie pociesza.
Stół dla mnie zastawiasz, wobec moich przeciwników.
Namaszczasz mi głowę olejkiem. Mój kielich jest przeobfity.
Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną przez wszystkie dni mojego życia...
...i zamieszkam w domu Pańskim...
...po najdłuższe czasy".
Augustus Waters ciężko walczył przez wiele lat.
Jego bitwa była odważna...
...jego siła...
Ale brednie, prawda?
...była źródłem inspiracji dla każdego z nas.
Pomódlmy się.
Dziękujemy ci, Panie, za życie Augustusa Watersa...
Teraz musimy udawać, że się modlimy.
...za jego siłę i odwagę.
Panie, prosimy, abyś był dzisiaj z nami, abyś był blisko...
...i pocieszył jego przyjaciół i rodzinę.
Dziękujemy, że jesteś.
Módlmy się w imię Jezusa.
Amen.
A teraz usłyszymy kilka słów od bliskiej przyjaciółki Gusa...
...Hazel Lancaster.
Nie, żeby to miało jakieś wielkie znaczenie, ale byłam jego dziewczyną.
W domu Gusa wisi piękny cytat, który mówi:
"Jeśli chcesz zobaczyć tęczę, musisz najpierw uporać się z deszczem."
Nawet w ciągu swoich ostatnich dni...
Nie wierzyłam w ani jedno słowo.
...zawsze był w stanie się uśmiechnąć...
Ale to w porządku.
...i sprawić, że wszyscy czuli się lepiej.
Wiedziałam, że tak należało się zachować.
Uznałam, że pogrzeby nie są dla zmarłych.
Są dla żywych.
- Hej, potrzebujesz towarzystwa? - Nie, w porządku.
Pojeżdżę sobie sama przez chwilę.
Kocham cię.
Pięknie przemawiałaś.
Zobaczymy się niedługo, jedźcie ostrożnie.
Mogę wsiąść?
"Omnis cellula e cellula".
Twój chłopak Waters i ja korespondowaliśmy trochę w jego ostatnich dniach.
To teraz czyta pan pocztę od fanów?
Raczej nie nazwałbym go fanem.
Gardził mną.
Ale nalegał, żebym przyjechał na pogrzeb...
...i powiedział ci co się stało z Anną i jej matką, więc, oto jestem.
I to twoja odpowiedź: "Omnis cellula e cellula".
"Życie pochodzi od życia".
- Nie jestem w nastroju. - Nie chcesz wyjaśnienia?
Nie, nie chcę.
Ale dziękuję. Miłego życia.
Przypominasz mi nią.
Wielu osobom przypominam wiele osób.
Moja córka miała 8 lat.
Cierpiała...
...pięknie przez długi czas.
Miała białaczkę, jak Anna?
Dokładnie jak Anna.
Bardzo mi przykro z powodu pańskiej straty.
A mi przykro z powodu twojej. I przepraszam, że zepsułem wam wycieczkę.
Nie zepsuł nam pan wycieczki. To była wspaniała wycieczka.
Znany jest ci dylemat wagonika?
Jest taki eksperyment z dziedziny etyki...
...znany jako "dylemat wagonika". Philippa Foot była angielskim filozofem...
O mój Boże.
Hazel, próbuję ci coś wyjaśnić.
- Próbuję dać ci to, czego chciałaś. - Nie, wcale nie.
Jest pan alkoholikiem i jedną wielką porażką i ma pan natychmiast opuścić mój samochód...
...żebym mogła pojechać do domu i przeżywać żałobę w samotności!
Chcesz to przeczytać.
Nie chcę nic czytać. Może pan po prostu wysiąść z mojego samochodu?
- Proszę wysiąść! - Dobrze.
Mogę wejść?
Tak mi przykro.
Tak.
Tym niemniej to był przywilej, prawda?
Kochać go.
Może dzięki temu zrozumiesz, jak ja się czuję przy tobie.
Hazel?
Przyszedł do ciebie kolega.
Wiesz, czy go to bolało?
Zdaje się, że miał problemy z oddychaniem przez dłuższy czas...
...aż w końcu stracił przytomność.
To nie było przyjemne.
Umieranie jest do bani.
Gus naprawdę cię kochał, wiesz?
Wiem.
Ciągle o tobie gadał.
Tak.
To było denerwujące. Tak dużo o tobie mówił.
- Mnie to nie denerwowało. - Wiem, wiem.
Dostałaś ten list od swojego znajomego autora?
Nie jest moim znajomym.
Skąd o tym wiesz?
Spotkałem go na cmentarzu...
...i powiedział, że przebył całą tą drogę, żeby dać ci ten list.
Taa, już mnie to nie obchodzi.
Nie mam zamiaru więcej przeczytać ani jednego słowa napisanego przez tego dupka.
Nie, on tego nie napisał. Gus to zrobił.
Co?
Najwyraźniej Gus coś napisał i wysłał to van Houtenowi.
O mój Boże.
Panie van Houten, jestem dobrym człowiekiem, /ale gównianym pisarzem.
Pan jest gównianym człowiekiem, /za to dobrym pisarzem.
Myślę, że stanowimy zgrany zespół.
Nie chcę prosić pana o żadne przysługi...
...ale jeśli ma pan czas, a z tego co widziałem, /ma pan go mnóstwo...
...proszę to dla mnie poprawić.
To mowa pożegnalna dla Hazel.
Poprosiła mnie, żebym ją napisał, /i próbuję to zrobić, ale...
...przydałaby się pomoc /w złożeniu tego w całość.
Widzi pan, chodzi o to, /że wszyscy chcemy być zapamiętani.
Ale Hazel jest inna.
Hazel zna prawdę.
Nie chciała miliona adoratorów. Chciała tylko jednego.
I go dostała.
Może nie była kochana powszechnie, /ale była kochana głęboko.
Czy to nie więcej, niż większość z nas dostaje?
Kiedy Hazel była chora, /wiedziałem, że umieram...
...ale nie chciałem tego przyznać.
Leżała na intensywnej terapii, /a ja wślizgnąłem się tam na 10 minut...
...i siedziałem z nią, dopóki mnie nie przyłapano.
Jej oczy były zamknięte, skóra blada...
...ale jej dłonie były nadal jej dłońmi.
Nadal ciepłe, a jej paznokcie były pomalowane na ten niemal czarny granat...
...a ja po prostu trzymałem ją za rękę.
I próbowałem wyobrazić sobie świat bez nas...
...i to, jaki ten świat byłby bezwartościowy.
Jest taka piękna.
Nie można się na nią napatrzeć.
Nigdy się nie martwisz, że jest bystrzejsza /od ciebie, bo po prostu wiesz, że taka jest.
Jest zabawna, nigdy nie będąc wredną.
Kocham ją.
O Boże, tak ją kocham.
Jestem takim szczęściarzem, /że ją kocham, van Houten.
Nie masz wpływu na to, /że ktoś cię zrani na tym świecie...
...ale masz coś do powiedzenia na temat tego, /kim ta osoba będzie.
I podoba mi się mój wybór.
Mam nadzieję, że ona jest zadowolona ze swojego.
Okay, Hazel Grace?
Okay.
korekta czasu i poprawki do napisów znalezionych w sieci: wankat
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Best watched using Open Subtitles MKV Player