Nα ήταν η μούσα πύρινη.
Στον ουρανό της φαντασίας να χανόταν.
Βασίλειο για σκηνή, πρίγκιπες για ηθοποιοί...
και βασιλείς τα θαυμαστά τα δρώμενα να βλέπουν.
Τότε ο Ερρίκος, πολεμοχαρής, θα πρόβαλλε, Αρης σωστός...
σέρνοντας πίσω του σπαθί, φωτιά, έτοιμα να δράσουν.
Να συγχωρείστε όλοι το απλοίκό μας πνεύμα...
που τόλμησε, στο ανάξιο τούτο πάλκο...
έργο μέγιστο να ανεβάσει.
Πώς να χωρέσουν σε ένα κοτέτσι οι κάμποι της Γαλλίας;
Πώς να στοιβάξουμε εδώ τα κράνη...
που τον τρόπο σπείρανε στο Αζινκούρ;
Παρόλα αυτά, στη φαντασία τη δική σας βασιζόμαστε.
Με τη φαντασία σας τους βασιλείς μας οπλίστε...
οδηγήστε τους παντού, με άλματα στο χρόνο...
σμικρύνοντας χρόνων γεγονότα σε μια ώρα.
Και παρακαλώ, δεχτείτε εμένα Χορό στην ιστορία αυτή...
που αντί προλόγου, το δράμα αυτό ζητώ να υπομείνετε...
πρόθυμα να ακούσετε καλοπροαίρετα να κρίνετε...
το έργο μας,
Σας λέω, Κυριέ μου...
Προωθούν το νομοσχέδιο, εκείνο που σε βάρος μας ήταν.
Κι εμείς τώρα, πώς θα αντιδράσουμε;
Αν περάσει σε βάρος μας, χάνουμε τη μισή μας περιουσία.
Πώς θα το εμποδίσουμε;
Ο βασιλεύς εν τη μεγαθυμία αυτού και αγαθότητι...
Φίλα προσκείμενος στην εκκλησία.
Αν και υπήρξε άφρων ως νέος συναγελαζόμενος με αχρείους...
άσωτος, ευωχούμενος κι ουδέποτε ασχοληθείς με μελέτη.
Στο νομοσχέδιο που προωθείται, λέει ναι ή όχι;
Φαίνεται αδιάφορος ή μάλλον με το μέρος μας.
Γιατί, σχετικά με τη Γαλλία, έκανα στον βασιλέα προσφορά.
Πού είναι ο λόρδος Κάντερμπερι;
Ο Θεός ας φυλάττει το θρόνο. Χρόνια πολλά να τον κοσμείς,
Ειλικρινά σε ευχαριστώ, σοφέ μου κύριε.
Εξήγησέ μου, σε παρακαλώ, γιατί ο νόμος ο γαλλικός...
εμποδίζει ή όχι τις αξιώσεις μας.
Και πρόσεξε, παρακαλώ...
μην ξυπνήσεις το κοιμώμενο ξίφος του πολέμου.
Τον Θεό επικαλούμενοι, την προσοχή σου εφιστούμε.
Ποτέ δεν συγκρούστηκαν δυο βασίλεια χωρίς αιματοχυσία.
Ακουσέ με, λοιπόν, βασιλέα...
Μόνον ένα κώλυμα προβάλλουν οι Γάλλοι στις αξιώσεις σου.
Παράδοσή τους είναι στη Σαλική...
γυναίκες να μην κληρονομούν γη.
Οι Γάλλοι κακώς θεωρούν γαλλική τη Σαλική.
Συγγραφείς τους βεβαιώνουν, η Σαλική είναι Γερμανική.
Επομένως, ο νόμος αυτός δεν εθεσπίσθη στη Γαλλία.
Οι Γάλλοι κατείχαν τη Σαλική...
μόνο 421 έτη μετά το θάνατο του Φαραμόνδου...
που κακώς θεωρείται νομοθέτης του νόμου.
Ο βασιλεύς Πεπίνος, ως γενικός κληρονόμος...
καταγόμενος από την Νολιθίλδα, κόρη του Κλοθάιρ...
πρόβαλε αξιώσεις στο γαλλικό θρόνο. Ο Ούγος Καπέτος...
που σφετερίστηκε το στέμμα του δούκα Καρόλου...
μοναδικού κληρονόμου του Καρόλου του Μεγάλου.
Για να ησυχάσει τη συνείδηση που έφερε το γαλλικό στέμμα...
σκέφτηκε ότι η ωραία βασίλισσα Ισαβέλλα, η μαμή του...
καταγόταν από τη λαίδη Ερτμενγερ...
κόρη του προρρηθέντος δούκα της Λοραίνης.
Δι αυτού του γάμου επανήλθε η Δυναστεία του Καρόλου.
Ηλίου φαεινότερο, λοιπόν...
Ολοι κατέχουν τίτλους από κληρονομιά γυναικός.
Το ίδιο και οι μέχρι σήμερον Βασιλείς της Γαλλίας.
Επικαλούνται, λοιπόν, αυτό το νόμο...
για να αρνηθούν αυτά τα δικαιώματά σου.
Μπορώ δικαίως να τα απαιτήσω;
Το κρίμα πάνω μου, μεγαλειότατε.
Ζήτα το δίκιο σου, ενθυμούμενος τους προγόνους σου.
Οι βασιλείς της γης περιμένουν από εσένα...
να ορμήσεις σαν τα λιοντάρια της γενιάς σου.
Αγγλος Βασιλεύς δεν είχε ποτέ υπηκόους πιο πιστούς...
με καρδιές που έχουν ήδη στρατοπεδεύσει στη Γαλλία.
Ας πάνε εκεί, με πόλεμο να κερδίσουν το δίκιο σου.
Κι εμείς, οι της Εκκλησίας...
θα βοηθήσουμε προσφέροντας χρήμα τόσο...
όσο ποτέ δεν έδωσε με μια, ο Κλήρος σε πρόγονό σου.
Καλέστε τους απεσταλμένους του Δελφίνου.
Καλώς. Με τη βοήθεια του Θεού και τη δική σας...
η Γαλλία θα γονατίσει μπροστά μας από φόβο.
Η θα καταστραφεί δια παντός.
Ακούμε τι επιθυμεί ο εξάδερφος Δελφίνος.
Η μεγαλειότης σου απαίτησε Δουκάτα από τη Γαλλία...
με δικαιώματα προγονικά από τον βασιλέα Εδουάρδο τον 3ο.
Ο πρίγκιπας απαντά ότι πήρες πολύ θάρρος, νέος που είσαι...
και γι αυτό σου στέλνει έναν θησαυρό.
Ως αντάλλαγμα, να μην ακούσει πια να μιλάς για Δουκάτα.
Αυτή είναι η θέληση του Δελφίνου.
Τι είναι ο θησαυρός, θείε;
Μπάλες του τέννις, άρχοντά μου.
Χαιρόμαστε που αστειεύεται μαζί μας ο Δελφίνος.
Ευχαριστούμε για το δώρο και τον κόπο σας.
Οταν με τις μπάλες αυτές παίξουμε τέννις...
στη Γαλλία, με τη βοήθεια του Θεού...
αυτός θα χάσει το στέμμα του από τις βολές μας.
Καταλαβαίνουμε την ειρωνεία του για τις τρέλες μας...
μην εξετάζοντας τι κερδίσαμε από αυτές.
Πείτε του πως τη θέση μου την κρατώ βασιλικά...
και θα απλώσω τη σημαία μου στο θρόνο της Γαλλίας.
Το αστείο του κάνει τις μπάλες αυτές μπάλες κανονιού...
και θα υποφέρει με τη φρίκη που θα υψωθεί μαζί τους.
Γιατί θα χλευάσει χιλιάδες χήρες που θα χάσουν άντρες...
θα χλευάσει μάνες για παιδιά και πύργους που θα πέσουν...
κι αγέννητοι ακόμα θα καταριόνται τον σαρκασμό του.
Πηγαίνετε λοιπόν ειρηνικά και πείτε στον Δελφίνο...
πως το αστείο του θα του βγει ξινό...
όταν με αυτό κλάψουν περισσότεροι από όσους γέλασαν.
Οδηγήστε τους.
Στο καλό...
Αστείο μήνυμα μας έστειλε.
Ελπίζω να τον κάνουμε γι αυτό να κοκκινίσει.
Γι αυτό, κύριοι, στην εκστρατεία αυτή ας σπεύσουμε.
Στη σκέψη μας, μόνο η Γαλλία να υπάρχει...
και αυτοί που στο σκοπό μας θέλουν να εναντιωθούν.
Κι όλοι οι άντρες να μάθουν ότι θα εκστρατεύσουμε πεζοί.
Τώρα που η όλη η νιότη της Αγγ λίας έχει ανάψει...
προσδοκία πλανάται στον αέρα...
και κάθε ξίφος το σκεπάζει...
με στέμματα αυτοκρατορικά και τίτλους...
για τον Ερρίκο και τους οπαδούς του.
Καλώς τον δεκανέα Nιμ.
Καλημέρα, υπολοχαγέ Μπαρντόλφη.
Συμφιλιωθήκατε εσύ και ο σημαιοφόρος ο Πιστόλης;
Δε με νοιάζει. Εγώ δεν λέω πολλά,
Αλλά σαν έρθει η ώρα, εγώ θα είμαι αυτός που θα γελάσει.
Κερνάω να τα ξαναφτιάξετε...
και πάμε και οι τρεις μας στη Γαλλία.
Θα κάνω ό,τι νομίζω εγώ.
Βέβαια, παντρεύτηκε τη Nέλη την Προκόππα...
παρότι ήταν λογοδοσμένη σε σένα.
Λοιπόν, ξενοδόχε Πιστόλη;
Παλιόσκυλο, ξενοδόχο με λες; Σιχαίνομαι αυτό τον τίτλο.
Κι ούτε νοικάρηδες θέλει η Nέλη μου.
Οχι πια,
Σπιτώνεις κορίτσια που ζουν τίμια από την βελόνα τους...
και σου λένε αμέσως ότι έχεις "σπίτι".
Φύγε, παλιόσκυλο της Ισλανδίας,
Δείξε τι παλικάρι είσαι, Σήκωσε το σπαθί σου.
Εσύ σκάσε,
Πού θα μου πας; Θα στο κόψω το λαρύγγι.
Οποιος κάνει την αρχή...
με τούτο το σπαθί θα τον τρυπήσω.
Το σπαθί είναι όρκος κι οι όρκοι πρέπει να έχουν πέραση.
Ελάτε στου αφέντη μου. Είναι άρρωστος, κατάκοιτος.
Καλέ μου Μπαρντόλφη, άντε να τον παρηγορήσεις.
Είναι πολύ άρρωστος.
Ο βασιλιάς του έχει ραγίσει την καρδιά.
Καλέ μου, μην αργήσεις να έρθεις σπίτι.
Θέλετε να σας τα φτιάξω; Στη Γαλλία, μαζί πρέπει να πάμε.
Τα μαχαίρια τα έχουμε να σφαζόμαστε μεταξύ μας;
Θα δώσεις 8 σελίνια, για το στοίχημα που κέρδισα;
Μόνο οι τιποτένιοι σκλάβοι πληρώνουν.
Οποιος αρχίσει, με τούτο το σπαθί θα τον σκοτώσω.
Αν σας γέννησαν γυναίκες, ελάτε γρήγορα στον σερ Τζον,
Ο πυρετός τον έλιωσε τόσο πολύ που λυπάσαι να τον βλέπεις.
Ελάτε κοντά του.
Ο καημένος ο σερ Τζον.
Ηταν καλός άνθρωπος.
Νε μάτια λάγνα και πολύ ευγενικής καταγωγής.
Μήπως με αυτό ξεπέφτω;
Το πετσί μου είναι πάνω μου σαν φουστάνι γυναικείο.
Οι κακές παρέες ήταν που με χάλασαν.
Ημουν άντρας ενάρετος, όσο χρειάζεται να είσαι.
Αρκετά ενάρετος... Βέβαια, λίγο βλάσφημος.
Τζόγο δεν έπαιζα, πάνω από 7 μέρες τη βδομάδα.
Σε πορνείο πήγαινα, όχι πάνω από μια φορά... στο τέταρτο.
Πλήρωνα τα λεφτά που δανειζόμουν... 3-4 φορές.
Ζούσα καλά, με μπούσουλα σωστό.
Είσαι τόσο χοντρός, σερ Τζον που έχεις χάσει το μπούσουλα.
Διόρθωσε τη φάτσα σου κι εγώ θα διορθώσω τη ζωή μου.
Αν το κρασί κι η ηδονή είναι κρίμα αλίμονο στους άσωτους.
Αν είναι αμαρτία να είσαι γέρος και χαρούμενος...
είναι απαίσιο να είσαι χοντρός.
Καλέ μου Κύριε, όταν γίνεις βασιλιάς...
τον Πιστολή τιμώρησε και τον Μπαρντόλφη και τον Nιμ...
μα τον γ λυκό κι ατρόμητο Τζακ Φόλσταφ...
που η καρδιά του το λέει αφού γέρος είναι...
Αυτόν μην τον τιμωρήσεις. Σύντροφός σου είναι...
Τον χοντρούλη Τζακ τιμώρησε κι όλο τον άλλο κόσμο.
Αυτό σκόπευα να κάνω και θα το κάνω..
Μαζί ακούσαμε τις καμπάνες χαρμόσυνα να ηχούν.
Και τόσα πράγματα είδαμε μαζί...
Δεν σε γνωρίζω, γέρο.
Ασχημο αστείο έκανε ο βασιλιάς στον ιππότη.
Nαι, πράγματι,
Ράγισε η καρδιά του.
Καλός ο βασιλιάς, μα τέλος πάντων...
έχει κι αυτός τα γούστα του.
Πάμε τον ιππότη να παρηγορήσουμε...
γιατί εμείς θα ζήσουμε.
Παίρνοντας τα μαντάτα της φοβερής αυτής εκστρατείας...
οι Γάλλοι περίτρομοι...
επιζητούν κάποιον αντιπερισπασμό στους Αγγ λους...
Ω Αγγ λία, Εσύ του μεγαλείου πρότυπο.
Τι θα έκανες για την τιμή, αν τα τέκνα σου όλα ήταν καλά;
Nα το ελάττωμα, Φωτιά στα στήθια σου η Γαλλία βρήκε...
και με νόμισμα προδοτικό, τρεις διεφθαρμένοι...
Ο Ριχάρδος του Κέιμπριτζ, ο Ερρίκος του Νάσαμ...
και ο Τόμας Γκρέι, ιππότης του Nοθάμπερλαντ...
συνωμότησαν με Γαλλικό χρυσάφι πληρωμένοι...
με τα χέρια τους να σκοτώσουν το θάμα των Βασιλέων.
Οι προδότες συμφώνησαν, ξεκινά ο βασιλεύς από Λονδίνο...
και η σκηνή μεταφέρεται πια στο Σαουθάμπτον.
Τόλμη περισσή, τέτοιους προδότες να εμπιστεύεται.
Πώς δείχνουν τέτοια γαλήνη; Θαρρείς τα στήθια τους...
γεμάτα υποταγή κι αφοσίωση στο καθήκον είναι.
Ο βασιλιάς γνωρίζει πολύ καλά τα σχέδια τους.
Κι αυτόν, που παρέα του ήταν τον γέμισε με δώρα...
για ξένο χρήμα, στο θάνατο να παραδώσει, ο προδότης,
Σηκώθηκε άνεμος καλός. Nα μπούμε στα καράβια.
Λόρδε μου του Κέιμπριτζ κι εσείς οι άλλοι...
πείτε μου τις σκέψεις σας.
Ο στρατός που έχουμε της Γαλλίας τη δύναμη θα σπάσει;
Αναμφίβολα, Αν κάνουν όλοι αυτό που πρέπει.
Κανείς βασιλιάς δεν ήταν τόσο κραταιός όσο εσείς.
Γι αυτό σας ευγνωμονώ.
Θείε Εξετερ, ελευθέρωσε αυτόν που μας πρόσβαλε.
Μάλλον το πολύ κρασί τον είχε ξεσηκώσει.
Τον συγχωρούμε.
Ελεος ναι, μα όχι πολύ εμπιστοσύνη.
Τιμώρησέ τον, ειδάλλως θα τον μιμηθούν κι άλλοι.
Αφήστε με να δείξω έλεος.
Νπορείς να τιμωρήσεις και να δείξεις έλεος ταυτόχρονα.
Δείχνεις έλεος, αν μετά την τιμωρία, του χαρίσεις τη ζωή.
Η αγάπη σας για μένα, βαραίνει την καταδίκη του.
Να αν σε μικροσφάλματα τα μάτια μας δεν κλείνουμε...
πόσο θα πρεπε να τα γουρλώνουμε σε εγκλήματα μεγάλα;
Ας τον αφήσουμε, λοιπόν, αν κι από στοργική φροντίδα...
οι Σκρουπ, Κέιμπριτζ και Γκρέι θα ήθελαν να τιμωρηθεί.
Και τώρα ας περάσουμε στα γαλλικά μας θέματα.
Ποιοι είναι οι επίτροποι;
Ενας εγώ, Γι αυτό μου ζητήσατε να έρθω.
Τότε, λόρδε του Κέιμπριτζ αυτό είναι δικό σου.
Αυτό για σένα, Λόρδε Σκρουπ. Αυτό για τον ιππότη Γκρέι.
Διαβάστε τα και μάθετε ό,τι γνωρίζω... την αξία σας.
Λόρδε μου Ουέστμορλαντ, απόψε θα μπούμε στα καράβια.
Τι συμβαίνει, κύριοι; Τι είδατε στο χαρτί και αλλάξατε όψη;
Το σφάλμα μου ομολογώ και στο έλεός σου παραδίδομαι.
Το έλεος μέσα μου το σκότωσαν οι συμβουλές σας.
Πώς τολμάτε από ντροπή για έλεος να μιλάτε;
Γιατί τα ίδια σας τα λόγια, σαν σκυλιά θα σας κατασπαράξουν.
Κοιτάξτε, ευγενικοί άρχοντες τα τέρατα αυτά.
Τι να πω στο Λόρδο Σκρουπ;
Πλάσμα αχάριστο, σκληρέ και τιποτένιε άνθρωπε,
Εσύ που το κλειδί των στοχασμών μου είχες.
Που αν το ήθελες, μπορούσες εύκολα να με εκμεταλλευτείς.
Πώς μπόρεσε το χρήμα, να θρέψει μίσος απέναντί μου;
Τόσο παράξενο είναι...
που αν και ολοφάνερο, τα μάτια μου δύσκολα το βλέπουν.
Τέτοιος ήσουν και με τόσες χάρες προικισμένος...
που ο δικός σου ξεπεσμός στίγμα αφήνει...
που κηλιδώνει με υποψία και τον πιο τέλειο άντρα.
Θα θρηνήσω το χαμό σου, γιατί η αποστασία σου...
είναι σαν άλλος ξεπεσμός του γένους των ανθρώπων.
Ριχάρδε του Κέιμπριτζ, σε συλλαμβάνω για προδοσία.
Λόρδε του Nοθάμπερλαντ, σε συλλαμβάνω για προδοσία.
Λόρδε Σκρουπ του Νάσαμ, σε συλλαμβάνω για προδοσία.
Την καταδίκη σας ακούστε.
Κατά του βασιλιά σας συνωμοτήσατε εν καιρώ πολέμου...
και χρήμα εχθρικό δεχτήκατε για το θάνατό μας.
Νε πουλήσατε στη σφαγή, τους άρχοντες στη σκλαβιά...
το λαό στην αθλιότητα και το βασίλειό μας στην ερήμωση.
Γι αυτό, τιποτένιοι πηγαίνετε να πεθάνετε.
Υπομονή ας σας χαρίζει ο Θεός να το υποφέρετε...
και ειλικρινά να μετανιώσετε για το ανοσιούργημά σας.
Πάρτε τους,
Και τώρα, κύριοί μου, εμπρός για τη Γαλλία.
Η εκστρατεία αυτή, δόξα θα δώσει σε όλους μας...
αφού ήταν θέλημα Θεού να αποκαλυφθεί αυτή η προδοσία.
Οι σημαίες του πολέμου προχωρούν.
Και στη Γαλλία βασιλιάς, αλλιώς ούτε και στην Αγγ λία.
Ασε με, γ λυκέ μου άντρα να σε πάω ως το Στέινς.
Οχι, γιατί η καρδιά μου είναι βαριά από θλίψη.
Μπαρντόλφη, θέλω κέφια, Nιμ, φουσκώσου παλικαρίσια,
Ο Φόλσταφ πέθανε κι εμείς πρέπει να τον κλάψουμε.
Ας ήμουν μαζί του, σε παράδεισο ή κόλαση.
Στην κόλαση σίγουρα δεν είναι.
Είναι στην αγκαλιά του Αρθούρου.
Ξεψύχησε και πέταξε σαν αγγελούδι.
Ανάμεσα 12 και 1...
την ώρα που άλλαζαν τα νερά.
Γιατί ύστερα τον είδα να πασπατεύει τα σεντόνια...
να κοιτάζει τις άκρες των δαχτύλων του, να χαμογελάει.
Κατάλαβα ότι πέθαινε...
γιατί η μύτη του είχε γίνει σουβλερή...
και πάνω από όλα για τόπο χλοερό παραμιλούσε.
"Πώς είσαι, σερ Τζον;", τον ρώτησα. "Κάνε κουράγιο".
Αυτός ξεφώνησε "Θεέ μου", "Θεέ μου"...
τρεις-τέσσερις φορές.
Για παρηγοριά, είπα ανάγκη είναι να σκέφτεσαι αυτά;
Τότε με πρόσταξε να βάλω κι άλλα ρούχα στα πόδια του.
Επιασα τα πόδια του...
κι ήταν κρύα σαν πέτρα.
Και τα γόνατά του έπιασα.
Νετά παραπάνω και παραπάνω.
Κι όλα του ήταν... κρύα σα πέτρα.
Είπαν πως μίλησε για κρασί.
Και για γυναίκες.
Nαι, κι είπε πως είναι διάβολοι μεταμορφωμένοι.
Δεν μπορούσε να υποφέρει τα κέρατα.
Είχε πει πως θα τον έπαιρνε ο διάβολος από αυτές.
Κάτι γκρίνιαζε και για γυναίκες.
Αφού ήταν ρευματικός. Ελεγε για την πόρνη της Βαβυλώνας.
Είχε δει ψύλλο στη μύτη του Μπαρντόλφη...
κι είπε: "Μαύρη ψυχή που καίγεται στην κόλαση".
Τελείωσε το υλικό που έτρεφε αυτή τη φωτιά.
Φεύγουμε; Ο βασιλιάς φεύγει από το Σαουθάμπτον.
Η ώρα η καλή, ξενοδόχα.
Εγώ δεν ξέρω από φιλιά. Αυτό είναι το αστείο...
Αντε γεια σου,
Nοικοκυρά να είσαι, κλείδωνε καλά.
Εγώ σου το προστάζω.
Εχε γεια.
Στο καλό...
Ακολουθήστε τους.
Ποιος είναι αυτός, που στο πιγούνι έχει έστω μια τρίχα...
και δεν θα ακολουθήσει τους εκλεκτούς αυτούς στη Γαλλία;
Οι Αγγ λοι κινούνται εναντίον μας με όλη τους τη δύναμη.
Πρέπει λοιπόν αντάξια να ετοιμάσουμε την άμυνά μας.
Γι αυτό δούκες του Νπέρι, της Βρετάνης...
δούκες της Βραβάντης και Ορλεάνης, αμέσως να φύγουν.
Κι εσύ, Δελφίνε...
Κραταιέ πατέρα, σωστά να αρματωθούμε ενάντια στον εχθρό.
Ούτε η ειρήνη θα πρεπε να αποκοιμίζει ένα έθνος...
που θα πρεπε να ετοιμάζεται σαν να περίμενε πόλεμο.
Γι αυτό να επισκεφτούμε τα αδύνατα μέρη της Γαλλίας.
Οχι όμως δείχνοντας φόβο...
αλλά σαν να ακούσαμε ότι οι Αγγ λοι βγήκαν για χορό.
Γιατί ο βασιλιάς τους είναι αργόσχολος, νέος και κενόδοξος.
Νη μιλάς έτσι, πρίγκιπα Δελφίνε.
Εχεις παρεξηγήσει αυτό το βασιλιά.
Ρώτησε τους πρέσβεις μας, πόσο αγέρωχα τους άκουσε...
τι σώφρονες συμβούλους έχει...
και πόσο σταθερός είναι στις αποφάσεις του.
Δεν είναι έτσι, αλλά αφού έτσι νομίζουμε δεν πειράζει.
Στην άμυνα, καλύτερα είναι να υπερεκτιμάμε τον εχθρό.
Τον βασιλιά Ερρίκο ας θεωρούμε ισχυρό...
κι ισχυρά ας οπλιστούμε να τον αντιμετωπίσουμε.
Γόνος είναι αιμοβόρας γενιάς που μας χτύπησε στη χώρα μας.
Αλησμόνητη ντροπή εκείνη η ήττα μας στο Κρέσι...
κι όλοι οι πρίγκιπές μας αιχμαλωτίστηκαν...
από τον μαυρόψυχο πρίγκιπα Εδουάρδο της Ουαλίας.
Βλαστάρι είναι κι εκείνος από το ίδιο νικηφόρο δέντρο...
κι ας φοβόμαστε τη φυσική ρώμη και τη μοίρα του.
Πρέσβεις του Ερρίκου ζητούν ακρόαση, μεγαλειότατε.
Nα περάσουν.
Βλέπετε, φίλοι μου, με τι θέρμη κυνηγάνε;
Βασιλιά, δείξε τους ποιοι είμαστε...
και ποιας μοναρχίας είσαι ηγεμόνας.
Η αυτοταπείνωση είναι βαρύτερη αμαρτία από τον εγωισμό.
Από τον αδερφό μας στην Αγγ λία;
Nαι, και χαιρετάει τη μεγαλειότητά σου.
Στο όνομα του Θεού θέλει να αποθέσεις και να παραιτηθείς...
από τις εξουσίες που νόμιμα σε αυτόν ανήκουν...
δηλαδή το Στέμμα...
και να διαβάσεις το έγγραφο αυτό της γενιάς του...
κι όταν τον κρίνεις απόγονο του μεγάλου Εδουάρδου του 3ου...
τότε να παραιτηθείς από το στέμμα και το θρόνο...
που έμμεσα πήρε από εκείνον νόμιμο και φυσικό δικαιούχο.
Αν δεν παραιτηθώ, τι θα ακολουθήσει;
Αιματοχυσία, Και στην καρδιά σας αν κρύψετε το Στέμμα...
κι εκεί θα ψάξετε να το βρείτε.
Σαν άγρια θύελλα έρχεται, με σεισμό και βροχή σαν Δίας...
να σας αναγκάσει να δεχτείτε.
Αυτή είναι η απαίτησή του, η απειλή του, το μήνυμά μου.
Αν παρευρίσκεται και ο Δελφίνος, έχω και γι αυτόν χαιρετισμό.
Εγώ εκπροσωπώ τον Δελφίνο.
Τι του στέλνει ο Αγγ λος βασιλιάς;
Την περιφρόνησή του. Σε θεωρεί μικρό κι ανάξιο...
και κάθε άλλη ιδέα ταπεινωτική έχει αυτός για σένα.
Το μόνο που επιθυμώ είναι πόλεμος με την Αγγ λία.
Γι αυτό τις μπάλες του Παρισιού του έστειλα...
γιατί ταιριάζουν με τη νιότη και τη ματαιοδοξία του.
Γι αυτό το Λούβρο σας θα κλονίσει.
Θα δείτε τη διαφορά, όπως κι εμείς είδαμε με θαυμασμό...
μεταξύ προμηνύματος της νιότης και τωρινής ανδρείας.
Αύριο θα μάθετε τη γνώμη μας για όλα.
Νε φτερά της φαντασίας γοργά πετά η σκηνή... σαν στοχασμός.
Ας τρέξει ο νους σας και δείτε εκεί μια πολιορκία.
Δείτε κανόνια να χάσκουν κατά του περίκλειστου Αρφλέρ.
Εστω ότι γύρισε ο πρεσβευτής και είπε στον Ερρίκο...
ότι ο Γάλλος προσφέρει την κόρη του και προίκα πενιχρή.
Αυτό δεν του αρέσει. Τότε ο σβέλτος κανονιέρης...
με φυτίλι αγγίζει το κανόνι κι όλα γκρεμίζονται μπροστά.
Για μια ακόμα φορά στο ρήγμα, φίλοι μου.
Αλλιώς ας βουλώσει το τείχος με τους νεκρούς μας.
Σε καιρούς ειρηνικούς στον άντρα πρέπει η ταπεινοσύνη.
Να σαν η σάλπιγγα ηχήσει, την τίγρη τότε ας μιμηθούμε.
Τεντώστε τα νεύρα, λύσσα, οργή δείξτε, όχι φύση καλόβολη.
Στο μάτι δώστε βλέμμα φοβερό σαν κανόνι να ματιάζει.
Το φρύδι τρομερό σαν βράχος να το σκιάζει.
Στη βάση του φθαρμένος σαν τον άγριο ωκεανό.
Τώρα σφίξτε τα δόντια κι ανοίξτε διάπλατα ρουθούνια.
Κρατήστε την ανάσα και την ψυχή. Τεντώστε όσο μπορείτε.
Εμπρός, γενναίοι που από γενιά πολεμόχαρη κρατάτε.
Μην ατιμάσετε τις μητέρες σας.
Δείξτε πως είστε γνήσια των πατεράδων σας παιδιά.
Εσείς που αντρωθήκατε στην Αγγ λία δείξτε το θάρρος σας.
Φανείτε άξιοι της ανατροφής σας που εγώ δεν αμφιβάλλω.
Δεν υπάρχει δειλός. Σε όλων το μάτι λάμπει η ανδρεία.
Σας βλέπω σαν λαγωνικά που θέλουν να ορμήσουν.
Ριχτείτε με την ψυχή σας όλοι και κραυγάστε,
"Εμπρός για τον Ερρίκο, την Αγγ λία και τον Αγ. Γεώργιο".
Στο τέλος, σκυλιά. Κουνηθείτε μαγκούφηδες.
Λοχαγέ Φλουέλεν, έλα αμέσως στα λαγούμια.
Ο δούκας του Γκλόστερ σε θέλει.
Είναι λάθος πες του γιατί τα λαγούμια είναι ατελή.
Θα τα τινάξει όλα στον αέρα, αν δε δώσει άλλες διαταγές.
Ο δούκας που κατευθύνει την πολιορκία...
έχει ιρλανδό σύμβουλο.
- Το λοχαγό Μακμόρις; - Ετσι νομίζω.
Γάιδαρος είναι, θα του το πω κατάμουτρα.
Από ρωμαίκή πολεμική τέχνη, ιδέα δεν έχει.
Ερχεται, Κι ο Σκότος λοχαγός Τζέμι είναι μαζί του.
Γενναιότατος ο λοχαγός με εμπειρία στην πολεμική τέχνη.
Καλημέρα λεβέντη μου, λογαγέ Τζέμι.
Λοχαγέ Μακμόρις, τελείωσαν οι σκαπανείς τα λαγούμια;
Παράτησαν τη δουλειά στη μέση και υποχωρούν.
Ασχημη δουλειά, μα το χέρι μου.
Λοχαγέ Μακμόρις, μου κάνετε τη χάρη να συζητήσουμε λίγο;
Για ατομική μου ευχαρίστηση, ας πούμε...
σχετικά με τη στρατιωτική τέχνη να τι με ενδιαφέρει.
Δεν είναι ώρα αυτή για κουβέντες.
Η σάλπιγγα ηχεί στο τείχος και μένουμε άπραχτοι.
Πριν κλείσουν τα μάτια μου για ύπνο...
θα πράξω το καθήκον μου ή νεκρός θα πέσω.
Λοχαγέ, με την άδειά σου λίγοι οι συντοπίτες σου...
Τι είναι οι συντοπίτες μου;
Αχρείος και τιποτένιος είναι όποιος τους κατηγορεί.
Αν παρεξήγησες αυτό που είπα, λοχαγέ...
ελπίζω να μην παραφερθείς γιατί φιλικά σου μίλησα...
κι είμαι κι εγώ αντάξιός σου στην τέχνη του πολέμου.
Δεν σε έχω για αντάξιό μου και μα το Θεό...
σου κόβω το κεφάλι.
Τι αποφάσισε ο διοικητής της πόλης;
Είναι η τελευταία συνομιλία που δεχόμαστε.
Γι αυτό στο έλεός μας παραδοθείτε, όχι στο πείσμα μας.
Γιατί αν μάχη ξαναρχίσω, το Αρφλέρ δεν θα αφήσω...
παρά μόνο σαν κείται όλο στη στάχτη θαμμένο.
Γι αυτό την πόλη και το λαό σας λυπηθείτε...
όσο ακόμα τους στρατιώτες σε πειθαρχία έχω...
κι όσο ο δροσερός της καλοσύνης αγέρας...
σκορπάει τα απαίσια και βρωμερά σύννεφα...
του άνομου φόνου, της αρπαγής και της κτηνωδίας.
Αν όχι, ετοιμαστείτε...
να δείτε τα βρωμόχερα του αιμοβόρου στρατιώτη...
να χουφτώνουν τα κορίτσια σας που θα ξεφωνίζουν.
Τους πατεράδες σας από τα ψαρά γένια να σέρνονται...
τα γυμνά σας κορμιά στις λόγχες καρφωμένα...
κι οι μανάδες με ουρλιαχτά τα σύννεφα θα σκίζουν.
Λοιπόν; Παραδίνεστε για να γ λιτώσετε από όλα αυτά...
ή με πείσμα εγκληματικό, το χαλασμό σας θα προτιμήσετε;
Ζητήσαμε βοήθεια από τον Δελφίνο και μας απάντησε...
ότι για τέτοια πολιορκία στρατό δεν έχει.
Γι αυτό μεγαλειότατε σου ανοίγουμε τις πύλες...
παραδιδόμενοι στο μέγα έλεος...
γιατί πλέον δεν μπορούμε να αμυνθούμε.
Νπες και μείνε στο Αρφλερ, οχύρωσέ το εναντίον των Γάλλων.
Και δείξε σε όλους έλεος.
Νια που έρχεται χειμώνας, καλέ μου θείε...
κι οι άντρες όλο αρρωσταίνουν, θα πάμε στο Καλάι.
Απόψε εσύ θα μας φιλοξενήσεις στο Αρφλέρ.
Κι αύριο θα είμαστε πάλι έτοιμοι για πορεία.
Αλίκη,
Αλίκη, έκανες στην Αγγ λία και μιλάς καλά τη γ λώσσα.
Λιγάκι, κυρία.
Σε παρακαλώ, να με μάθεις. Πρέπει να μάθω να μιλώ.
- Πώς λένε το χέρι αγγ λικά; - "Χαντ", το λένε.
- Και τα δάχτυλα; - Αυτά τα ξέχασα.
Θαρρώ πως τα λένε "φίνγκερς".
Το χέρι "χαντ", τα δάχτυλα "φίνγκερς".
Nομίζω ότι είμαι καλή μαθήτρια. Εμαθα αμέσως δυο λέξεις.
- Και τα νύχια πώς τα λένε; - Τα λένε "νέιλς".
Ακουσε και πες μου αν μιλώ σωστά.
"Χαντ", "φίνγκερς", "νέιλς".
Πολύ σωστά, κυρία. Πολύ ωραία αγγ λικά.
- Και πώς λένε το μπράτσο; - "Αρμ", κυρία.
- Και τον αγκώνα; - "Ελποου".
Θα επαναλάβω όλες τις λέξεις που μου έμαθες.
Πολύ δύσκολο αυτό, νομίζω.
"Χαντ", "φίνγκερς", "νέιλς", "μπίλμποου"...
- "Ελποου", κυρία. - Θεέ μου, το ξέχασα.
- Πώς λέγεται ο λαιμός; - "Nεκ".
- Και το σαγόνι; - "Τσιν".
Ο λαιμός "νεκ", το σαγόνι "τσιν".
Στ αλήθεια, προφέρεις τις λέξεις σαν γνήσια Αγγ λίδα.
Σίγουρα θα μάθω και πολύ σύντομα μάλιστα.
Δεν τα ξέχασες ακόμα αυτά που σου έμαθα;
Οχι και σου τα λέω αμέσως.
"Χαντ", "φίνγκερς", "νέιλς"...
"Αρμ", "Μπόλμποου"...
Νε την άδειά σας, "έλμποου".
"Nεκ", "Τσιν".
Πώς λέτε το πόδι και το φόρεμα;
"Φουτ" και "γκουν".
Χυδαία λόγια, αδιάντροπα.
Ανάρμοστα για τις κυρίες της αυλής.
Δε θα θελα να τα προφέρω μπροστά σε Γάλλους άρχοντες.
Ακου "φουτ" και "γκουν",
Πάντως θα επαναλάβω όλο το μάθημά μου.
Είναι βέβαιο ότι πέρασε τον ποταμό Σομ.
Αν είναι να μην πολεμήσουμε, ας εγκαταλείψουμε τη Γαλλία.
Nορμανδοί μπάσταρδοι. Μπάσταρδοι όλοι τους,
Πού βρήκαν τέτοια ορμή; Μόνο καταχνιά έχουν στη χώρα τους.
Μα την πίστη μου, οι γυναίκες μας κοροίδεύουν.
Θα δώσουν τα σώματά τους στων Αγγ λων τη λαγνεία...
να γεμίσουν τη χώρα με νέους νόθους πολεμιστές.
Πού είναι ο Μονζού, ο κήρυκας;
Στείλε τον αμέσως...
μήνυμα προκλητικό να πάει στον Αγγ λο...
και με θέληση πιότερο ακονισμένη από τα σπαθιά...
στη μάχη ριχτείτε.
Σταματήστε τον Ερρίκο...
που σαρώνει τη χώρα με λάβαρα αιματοβαμμένα στο Αρφλέρ...
Πάνω του έχετε τη δύναμη...
κι αλυσοδεμένο σε άρμα να μας τον φέρετε στη Ρουέν.
Κρίμα, Ο στρατός του λίγος κι εξαντλημένος είναι...
γιατί σαν δει το στρατό μας...
έντρομος λύτρα θα μας προσφέρει για να γ λιτώσει.
Γι αυτό αρχιστράτηγε, γρήγορα στείλε τον Νονζού.
Πρίγκιπα Δελφίνε, εσύ θα μείνεις στη Ρουέν μαζί μας.
Μεγαλειότατε...
Θα μείνεις μαζί μας, σου λέω.
Αρχιστράτηγε και πρίγκιπες, εμπρός...
σύντομα θα μάθουμε πώς έπεσε ο εχθρός.
ΑΖΙNΚΟ ΥΡ
Λοχαγέ Φλουέλεν...
Από τη γέφυρα έρχεσαι; Κρατάει ο δούκας του Εξετερ;
Δεν έπαθε τίποτα, δόξα το Θεό...
και κρατάει τη γέφυρα με αντρειοσύνη εξαίρετη.
Λοχαγέ, μια χάρη θέλω να σου ζητήσω.
Ο δούκας του Εξετερ πολύ σε αγαπάει.
Nαι, με την αξία μου κέρδισα την αγάπη του.
Ο Μπαρντόλφης, στρατιώτης άξιος και παλικάρι...
από την κακή του μοίρα...
γύρισμα δαιμονικό του τροχού της τύχης της τρελής.
Με την άδειά σου, επιλοχία. Η τύχη είναι εξαιρετικό επιμύθιο.
Ομως τον εχθρεύεται και για δισκοπότηρο που κκλεψε...
θα πρεπε να κρεμαστεί. Θάνατος ξορκισμένος.
Γι αυτό εσύ να του μιλήσεις. Ο δούκας θα σε ακούσει.
Για τη ζωή του μίλησε κι εγώ μια ζωή υποτακτικός σου.
Επιλοχία, Πιστόλη, σε κατανοώ εν μέρει.
Πολύ χαίρομαι γι αυτό.
Η περίσταση αυτή χαρές δεν δικαιολογεί.
Γι αυτό κι αδερφός να ταν...
θα θελα ο δούκας στην κρεμάλα να τον στείλει.
Πάνω από όλα, η πειθαρχία είναι.
Στο διάβολο να πας, κι εσύ κι η φιλία σου.
Τι νέα, Φλουέλεν; Ηρθες από τη γέφυρα;
Ο δούκας του Εξετερ θαρραλέα κράτησε τη γέφυρα.
Πόσους άντρες χάσατε;
Ο δούκας, νομίζω, δεν έχασε κανένα άντρα.
Μόνο έναν, που για ληστεία εκκλησίας θα εκτελεστεί.
Κάποιον Μπαρτόλφη, αν τον γνωρίζει η μεγαλειότης σου.
Το πρόσωπό του γεμάτο εξανθήματα και σπυριά.
Τα χείλη πρησμένα κι η μύτη σαν κάρβουνο αναμμένο...
πότε μελανή και πότε κόκκινη.
Να η μύτη του κρεμάστηκε και η φλόγα της έσβησε.
Σαν βασιλιάς, μην επιτρέψεις ποτέ κλέφτη να κρεμάσουν.
Οχι, εσένα θα κρεμάσω.
Τέτοιο τέλος θα έχουν όλοι αυτοί οι κακούργοι...
και ρητή είναι η διαταγή κατά τις πορείες μας...
καμία αρπαγή να μη γίνει από τα χωριά.
Κανείς να μην πάρει τίποτα χωρίς πληρωμή...
και κανένα γάλλο να μην πειράξουν με λόγια υβριστικά.
Γιατί αν καλοσύνη και σκληράδα παίζουν ένα βασίλειο...
ο πιο μαλακός παίκτης είναι ο νικητής.
Nεκροί φαινόμαστε, μα απλώς κοιμόμαστε, λέει ο κύριός μου.
Νπορούσαμε να σε αποκρούσουμε στο Αρφλέρ.
Σειρά μας να μιλήσουμε και η φωνή μας επιτακτική.
Για την τρέλα σας θα μετανιώσετε...
και λύτρα τόσο θα δώσετε για τις ζημιές μας...
και γονατιστός τον εξευτελισμό μας θα ικανοποιήσεις.
Λέει τέλος ότι πρόδωσες τους οπαδούς σου...
γιατί καταδικάστηκαν.
Αυτά λέει ο βασιλιάς μου. Αυτή ήταν η εντολή μου.
- Το όνομά σου. - Μονζού.
Πράττεις το καθήκον σου σωστά.
Πες του ότι τώρα δε βαδίζω εναντίον του...
μα στο Καλαί ήθελα να φτάσω χωρίς εμπόδια.
Πες λοιπόν στον κύριό σου ότι είμαι εδώ.
Λύτρα μου, το αδύναμο αυτό σώμα...
ο στρατός μου ο ξεπεσμένος, όμως θα ρθούμε.
Ακόμη κι αν ο βασιλιάς σου θελήσει να μας εμποδίσει.
Σύρε στο καλό. Η απάντησή μας συνοψίζεται σε αυτό...
Οπως είμαστε μάχη δεν επιζητούμε ούτε την αποφεύγουμε.
Αυτά να πεις στον κύριό σου.
Θα διαβιβάσω την απάντηση. Ευχαριστώ, μεγαλειότατε.
Ελπίζω να μη μας επιτεθούν τώρα.
Στα χέρια του Θεού είμαστε αδερφέ, όχι στα δικά τους.
Εμπρός στη γέφυρα. Οπου να ναι νυχτώνει.
Πέρα από το ποτάμι, θα στρατοπεδεύσουμε...
και πορεία θα αρχίσουμε μόλις χαράξει.
Φανταστείτε τώρα την ώρα...
που θρόισμα και βαθύ σκοτάδι γεμίζει όλη την οικουμένη.
Από στρατόπεδο σε στρατόπεδο μέσα στη νύχτα...
η βοή από κάθε στράτευμα περνάει.
Οι σκοποί ακούνε ψιθυρίσματα από τη βάρδια του άλλου.
Ανάμεσα από τις φλόγες τις χλωμές...
βλέπει ο κάθε στρατός την αχνή όψη του άλλου.
Αλογα με ηχηρά χλιμιντρίσματα διατρυπούν τη νύχτα.
Οι οπλουργοί στις σκηνές που σφυροκοπούν πανοπλίες...
δίνουν το φοβερό τόνο της προετοιμασίας.
Περήφανοι για το στρατό τους και ψυχωμένοι οι Γάλλοι...
τους περιφρονημένους Αγγ λους παίζουν στα ζάρια.
Και ψέγουν τη νύχτα τη νωθρή...
που σαν παλιόγρια κουτσαίνοντας αποτραβιέται.
Εχω την καλύτερη πανοπλία του κόσμου.
Αχ και να ξημέρωνε,
Εξαιρετική η πανοπλία σου, αλλά και το άλογό μου καλό.
Το καλύτερο της Ευρώπης.
Δεν θα ξημερώσει ποτέ;
Λόρδοι μου, για άλογα μιλάτε και για πανοπλίες;
Τα χεις και τα δυο, όπως κανείς πρίγκιπας στον κόσμο.
Με κανένα άλλο, δεν αλλάζω το άλογό μου.
Το καβαλάω και πετώ σαν γεράκι. Ολο φωτιά κι αέρα,
Και τα στοιχεία της φύσης υποχωρούν σαν το ιππεύω.
Πράγματι, είναι το πιο τέλειο και έξοχο άλογο.
Η πανοπλία που είχες απόψε, είχε ήλιους ή άστρα επάνω;
Αστρα...
Μερικά από αυτά, θα πέσουν αύριο ελπίζω.
Κι όμως ο ουρανός μου έκλειψη δε θα έχει.
Να, δε θα ξημερώσει ποτέ;
Το πρωί θα ιππεύσω ένα μίλι επάνω σε αγγ λικά κεφάλια.
Αυτό δεν το λέω, από φόβο μη με κάνουν κι αλλάξω δρόμο.
Πάω να αρματωθώ.
Ο Δελφίνος ανυπομονεί να "φάει" τους Αγγ λους.
Νου φαίνεται ότι θα φάει όλους όσους έχει σκοτώσει.
- Να ποτέ δεν έκανε κακό. - Ούτε αύριο θα κάνει.
Αχ και να ξημέρωνε,
Ο καημένος ο Ερρίκος,
Αυτός δεν ανυπομονεί να ξημερώσει.
Αν ήξεραν τι τους περιμένει, θα το έβαζαν στα πόδια.
Αυτή η Αγγ λία βγάζει πολύ γενναία πλάσματα.
Είναι ώρα λες να αρματωθούμε;
Τώρα είναι δύο η ώρα. Στις δέκα...
ο καθένας μας θα έχει σκοτώσει από 100 Αγγ λους.
Οι Αγγ λοι οι καταδικασμένοι...
υπομονετικά κάθονται πλάι στις φωτιές...
και συλλογιούνται τον κίνδυνο σαν έρθει το πρωί.
Η θλίψη, τα άσαρκα μάγουλα και τα κουρέλια τους...
φαντάζουν στο φεγγαρόφωτο σαν φρικτά φαντάσματα.
Οποιος έβλεπε τον αρχηγό του ξεπεσμένου αυτού στρατού...
να περιφέρεται από βάρδια σε βάρδια, από σκηνή σε σκηνή...
θα ανέκραζε "Τιμή και δόξα στο κεφάλι του".
Τους χαιρετάει όλους με χαμόγελο ευγενικό...
και τους λέει αδέρφια, φίλους και πατριώτες.
Το βλέμμα του με απλοχεριά σαν ήλιος το σκορπάει...
λιώνοντας τον κρύο φόβο.
Οι άγριοι και οι ήρεμοι...
όλοι επιθυμούν απαλό άγγιγμα του Ερρίκου μέσα στη νύχτα.
Γέρο Ερπιγκαμ, προσκέφαλο μαλακό για τη λευκή σου κώμη...
θα ήταν καλύτερο από τα αγκάθια της Γαλλίας.
Ετσι μ αρέσει καλύτερα γιατί μπορώ να λέω...
"Τώρα πλαγιάζω κι εγώ σαν βασιλιάς".
Σερ Τόμας, δάνεισέ μου τον μανδύα σου.
Χαιρετίστε μου τους αρχηγούς του στρατοπέδου...
και καλέστε τους να έρθουν σε λίγο στη σκηνή μου.
- Nα συνοδεύσω τη χάρη σου; Οχι, καλέ μου ιππότη...
Νε την ψυχή μου θα λογαριαστώ. Αλλη παρέα δε θέλω.
Ο Θεός να σ ευλογεί, ευγενικέ Ερρίκε.
Σε ευχαριστώ, καλέ μου γέροντα.
Τις ει;
Φίλος.
Είσαι αξιωματικός...
ή οπλίτης κατώτερος παρακατιανός;
Αξιωματικός λόχου.
Φέρεις το δόρυ το μακρύ;
- Εσύ τι είσαι; - Αρχων σαν τον αυτοκράτορα.
Τότε είσαι ανώτερος από το βασιλιά.
Ο βασιλιάς έχει χρυσή καρδιά...
Είναι παιδί λεβεντιά. Από γενιά τρανή, με γροθιά γερή.
Φιλώ το χώμα που πατάει. Τον αγαπάω τον άτιμο.
- Πώς σε λένε; - Ερρίκο Ρουά.
- Είναι όνομα Κορνουαλικό; - Οχι, είμαι Ουαλλός.
Τον Φλουέλεν τον γνωρίζεις;
Πες του ότι θα τον κοπανήσω με το πράσο που φορά.
Πρόσεχε μη βαρέσει εσένα με το μαχαίρι σου.
- Φίλος του είσαι; - Και συγγενής του.
- Στα μούτρα σου κι εσένα. - Ευχαριστώ, ο Θεός μαζί σου.
Εμένα Πιστόλη με λένε.
Σου πάει, έτσι άγριος που είσαι.
Λοχαγέ Φλουέλεν...
Για το Θεό, μίλα πιο σιγά.
Αν εξέταζες τις μάχες του Πομπηίου του Νεγάλου...
δεν θα έβλεπες σούρτα-φέρτα στο στρατόπεδό του.
Να ο εχθρός ακούγεται όλη νύχτα.
Αν ο εχθρός είναι γάιδαρος, τρελός και κοκορόμυαλος...
πρέπει να είμαστε κι εμείς γάιδαροι και κοκορόμυαλοι;
- Καλά θα μιλώ πιο σιγά. - Nαι, σε ικετεύω.
Τζον Μπέιτς, δεν είναι αυτή η αυγή που χαράζει εκεί;
Nαι, μα λόγο δεν έχουμε να βιαζόμαστε να ξημερώσει.
Βλέπουμε το χάραμα της μέρας...
μα το βράδιασμα δε νομίζω να το δούμε.
- Τις ει; - Φίλος.
- Σε ποιον λόχο υπηρετείς; - Στου Τόμας Ερπιγκαμ.
Παλιός διοικητής, καλός και παλικάρι.
Τι λέει για την κατάστασή μας;
Ο,τι και οι ναυαγοί που αναμένουν το κύμα να τους πάρει.
Δεν είπε τη γνώμη του στο βασιλιά;
Οχι, κι ούτε χρειάζεται.
Ο βασιλιάς είναι άνθρωπος κι αυτός σαν εμένα.
Ο μενεξές ευωδιάζει σε αυτόν όπως και σε μένα.
Αν από το μεγαλείο τον γυμνώσεις, άνθρωπος είναι.
Γι αυτό όταν φοβάται όπως κι εμείς...
οι φόβοι του θα έχουν ίδια γεύση με τη δική μας.
Δε δείχνει όμως φόβο, να μην αποθαρρύνει τον στρατό του.
Νια τέτοια κρύα νύχτα, θα ήθελε να ήταν χωμένος στον Τάμεση...
κι εγώ ας ήμουν δίπλα του...
αν ήταν να γ λυτώσουμε από εδώ.
Δε θα ήθελε να είναι πουθενά αλλού, παρά εκεί που είναι.
Τότε ας μείνει εδώ μόνος του.
Πουθενά δε θα πέθαινα πιο ευτυχής, απ ό,τι πλάι του.
Εχει το δίκιο με το μέρος του. Ο αγώνας του είναι τίμιος.
- Αυτό δεν το ξέρουμε. - Ούτε θα το μάθουμε μετά.
Υπήκοοι είμαστε του βασιλιά. Αν έχει άδικο...
το καθήκον υπακοής παίρνει το κρίμα από μας.
Να αν έχει άδικο, ο βασιλιάς θα δώσει λόγο...
όταν πόδια, χέρια και κεφάλια που κόπηκαν σε μια μάχη...
θα μαζευτούν την ημέρα της Κρίσης και θα φωνάζουν...
"Πεθάναμε σε ένα τέτοιο μέρος".
Αλλοι θα βρίζουν, άλλοι θα κλαίνε για το γιατρό...
άλλοι για τις χήρες που τις άφησαν φτωχές.
Αλλοι για τα χρέη, για τα παιδιά που τα άφησαν ορφανά.
Απ όσους πεθαίνουν σε μάχη, λίγοι πεθαίνουν ήσυχοι.
Πώς να φροντίσουν την ψυχή με το νου τους στη σφαγή;
Αν οι άνθρωποι αυτοί δεν πεθαίνουν χριστιανικά...
το κρίμα πέφτει στο βασιλιά που τους πήγε εκεί.
Αν γιος σταλμένος από τον πατέρα για εμπορεύματα...
χαθεί στο ταξίδι αξομολόγητος...
το κρίμα το φορτώνεται ο πατέρας του που τον έστειλε;
Ο βασιλιάς δεν ευθύνεται για τις αμαρτίες κάθε στρατιώτη...
γιατί ζητά τις υπηρεσίες τους όχι το θάνατό τους.
Εξάλλου, κανένας βασιλιάς όσο αγνό σκοπό κι αν έχει...
να τον επιτύχει με όλο αγνούς στρατιώτες.
Η αφοσίωση κάθε υπηκόου ανήκει στο βασιλιά...
αλλά η ψυχή κάθε υπηκόου ανήκει στον εαυτό του.
Βέβαια, ο βασιλιάς δε φταίει για του καθένα τις αμαρτίες.
Εγώ δε θέλω να δώσει εκείνος λόγο για μένα.
Αποφάσισα όμως να πολεμήσω γενναία για εκείνον.
Ο βασιλιάς είπε ότι δε θα δεχτεί να εξαγοραστεί με λύτρα.
Το είπε για να πολεμήσουμε με θάρρος.
Σαν σκοτωθούμε, πώς θα ξέρουμε αν γ λιτώσει με λύτρα;
Αν ζήσω και δω αυτό, δε θα τον πιστέψω ποτέ πια.
Νεγάλο κακό θα του κάνεις,
Δε θα τον πιστέψει ποτέ πια. Σαχλαμάρες,
Θα θύμωνα μαζί σου, αν η περίσταση ήταν πιο ευνοίκή.
Μονομαχούμε οι δυο μας, αν ζήσουμε;
Συμφιλιωθείτε, Νας φτάνουν οι μάχες με τους Γάλλους.
Ολα στο βασιλιά, Ας φορτώνουμε τις ζωές μας...
τα χρέη μας, τις χήρες, τα παιδιά μας...
και τις αμαρτίες μας στο βασιλιά.
Εμείς πρέπει να τα σηκώνουμε όλα.
Ω καθήκον σκληρό, της εξουσίας ταυτόσημο...
που στο φύσημα κάθε ανόητου υπόκεισαι...
Ελευθερίες που ο λαός χαίρεται, ο βασιλιάς τις αρνιέται.
Και τι έχουν οι βασιλείς που κι ο πολίτης δεν το έχει...
πέρα από τους τύπους της εξουσίας; Τι είδωλο είσαι...
που πίνεις πιο συχνά, αντί σεβασμού φαρμακερή κολακεία;
Αρρώστησε Εξουσία και βάλε τους τύπους να σε γιάνουν.
Προστάζεις το ζητιάνο, προστάζεις και την υγεία του;
Οχι όνειρο που παίζεις με την ανάπαυση του βασιλιά.
Είμαι βασιλιάς που σε βρήκα και σε γνωρίζω.
Δεν είναι το χρίσμα, το σκήπτρο...
ούτε το ξίφος, το ραβδί, το στέμμα το βασιλικό...
η στολή με τα μαργαριτάρια...
ούτε ο φανταχτερός τίτλος, ή ο θρόνος όπου κάθεται...
ούτε η πλημμύρα της πομπής που τον συνοδεύει.
Ολα αυτά πλαγιασμένα στο κρεβάτι του μεγαλείου...
δεν μπορούν να κοιμηθούν τόσο βαθιά όσο ο άθλιος δούλος...
που με κορμί βαρύ, κενό κεφάλι, πέφτει να αναπαυθεί...
μπουκωμένος με μόχθου ψωμί. Ποτέ φρικτή δε βλέπει νύχτα...
παρά στο πόδι, σαν υπηρέτης όλη μέρα ιδρώνει...
και κοιμάται στα Ηλύσια όλη νύχτα.
Την αυγή, βοηθά το Φοίβο να ζέψει το άλογό του...
και με της δουλειάς του το κέρδος, ως τον τάφο.
Αν εξαιρέσουμε το μεγαλείο, αυτός ο άθλιος...
κυλώντας τις ημέρες του με μόχθο, τις νύχτες με ύπνο...
ξεπερνάει σε όλα κάθε βασιλιά.
Κύριέ μου, οι αρχηγοί σου σε αναζητούν στο στρατόπεδο.
Καλέ μου, γερο-ιππότη. Νάζεψέ τους στη σκηνή μου.
Θα έρθω εκεί πριν από εσένα.
Θεέ του πολέμου, ατσάλωσε τις καρδιές των στρατιωτών.
Κάνε τους να ξεχάσουν τον λογαριασμό...
να μη μετράνε τον εχθρό και αποκαρδιώνονται.
Οχι σήμερα, Θεέ μου.
Νη λογαριάσεις σήμερα το κρίμα του πατέρα μου.
Εγώ ξέθαψα το λείψανο του Ρίτσαρντ κι έχυσα δάκρυα...
πιο πολλά κι από το αίμα του που είχε τρέξει.
Πληρώνω συνεχώς 500 πτωχούς...
που καθημερινά προσεύχονται να συγχωρεθεί το αίμα του.
Δύο παρεκκλήσια έκτισα, όπου παπάδες με κατάνυξη...
κάνουν συνεχώς δεήσεις για την ψυχή του Ρίτσαρντ.
Κι άλλα θα κάνω, κι ας μην αξίζουν αυτά και τόσο...
αφού μετά από όλα αυτά έρχεται η μετάνοιά μου...
για συγχώρεση παρακαλώντας.
Ο αδερφός μου ο Γκλόστερ με καλεί...
Ερχομαι...
Η μέρα, οι φίλοι μου...
κι ολόκληρη η οικουμένη, τα πάντα εμένα αναμένουν.
Ακούστε τ άλογά μας πώς χλιμιντρούν για να ορμήσουν.
Κεντρίστε τα, το αίμα τους να πέφτει στα μάτια των Αγγ λων.
Αντικρίστε το θλιβερό ασκέρι τους...
κι η λαμπρή σας θέα τις ψυχές τους θα βυζάξει...
αφήνοντας πίσω τσόφλια, κουφάρια ανθρώπινα.
Γιατί αργείτε τόσο, Γάλλοι αφέντες μου;
Αυτά τα ψοφίμια ασχημαίνουν την πρωινή πεδιάδα.
Εκαναν την προσευχή τους και καρτερούν το θάνατο.
Νια βόλτα θα ναι και τελειώσαμε.
Οι σάλπιγγες επίθεση ας σημάνουν...
κι η επέλασή μας τέτοια να ναι...
που οι Αγγ λοι να λυγίσουν από φόβο και να γονατίσουν.
- Πού είναι ο βασιλιάς; - Ελέγχει την παράταξή τους.
Εχουν 60.000 πολεμιστές.
Πέντε με έναν και όλοι τους ξεκούραστοι.
Ας είχαμε 10.000, απ τους άνεργους που ναι στην Αγγ λία.
Ποιος κάνει τέτοια ευχή; Ο ξάδερφος Γουέστμορλαντ;
Οχι, καλέ μου. Αν είναι να πεθάνουμε...
αρκετή ζημιά θα κάνουμε στη χώρα μας. Αν ζήσουμε...
όσοι λιγότεροι είμαστε, τόσο μεγαλύτερο μερίδιο στη δόξα.
Νην εύχεσαι να είχαμε ούτε έναν άντρα παραπάνω.
Οποιος δεν αντέχει αυτήν εδώ τη μάχη...
μπορεί να φύγει.
Θα του δώσουν άδεια γραπτή και ναύλα για το ταξίδι.
Αυτόν που μαζί μας δεν θα πέθαινε, στο θάνατο δε θέλουμε.
Είναι σήμερα του Αγίου Κρισπιανού.
Οποιος ζήσει σήμερα και γυρίσει στην πατρίδα...
αυτός θα ξεφαντώνει τη μέρα του Αγίου Κρισπιανού.
Οποιος ζήσει και γεράσει, θα κάνει στη γειτονιά τραπέζι...
και θα λέει "Αύριο είναι του Αγ. Κρισπιανού".
Θα σηκώνει το μανίκι, θα δείχνει τις λαβωματιές...
και θα λέει "Εδώ λαβώθηκα του Αγίου Κρισπιανού".
Οι γέροι λησμονούν, μα αυτός όλο και πιότερο θα θυμάται...
τα σημερινά του ανδραγαθήματα.
Τα ονόματά μας στο στόμα του θα είναι σαν τα οικογενειακά.
Ερρίκος, Νπέτφορτ, Εξτερ, Ουόρικ, Τάλμποτ, Γκλόστερ...
θα μνημονεύονται σε κάθε τσούγκρισμα των ποτηριών.
Ο πατέρας θα λέει την ιστορία αυτή στο γιο του...
και μέρα του Αγίου Κρισπιανού δεν θα περνάει...
ως το τέλος του κόσμου χωρίς εμάς να μνημονεύουν.
Εμάς τους λίγους...
Εμάς τους λίγους τυχερούς, εμάς τα αδέρφια...
Οποιος σήμερα το αίμα του χύσει, αδερφός μου θα είναι.
Οσο ταπεινός κι αν είναι, άρχοντας θα γίνει...
κι όσοι Αγγ λοι άρχοντες είναι στα κρεβάτια τους...
βάρος θα το χουν που δεν ήταν εδώ πέρα...
και θα ντροπιάζονται όταν κάποιος ιστορεί...
πως πλάι μας πολέμησε του Αγίου Κρισπιανού.
Βιάσου, άρχοντά μου.
Οι Γάλλοι ετοιμάζονται να μας επιτεθούν.
- Στο νου, έτοιμοι να μαστε. - Κάθε άλλος ας πεθάνει.
Δε θες πια βοήθεια από την Αγ λλία, ξάδερφε.
Νακάρι οι δυο μας χωρίς βοήθεια εδώ να αγωνιστούμε.
Τις θέσεις σας τις ξέρετε. Ο Θεός μαζί σας,
Ρωτώ πάλι, αν θες να έρθεις σε συμφωνία για λύτρα...
πριν απ τη βέβαιη καταστροφή σου.
- Ποιος σε στέλνει τώρα; - Ο Γάλλος αρχιστράτηγος.
Την προηγούμενη απάντησή μου δώσε του,
Ας με τελειώσουν πρώτα και μετά πουλάνε τα κόκαλά μου.
Θεέ, γιατί τους δυστυχείς μας χλευάζουν έτσι;
Νε περηφάνια θα μιλήσω. Πες του, επαγγελματίες είμαστε.
Τα χρυσά μας λερώθηκαν στις πορείες με βροχή στον κάμπο.
Οι καρδιές μας όμως είναι στην τρίχα.
Γι αυτό κήρυκα, άδικα μην έρθεις ξανά για λύτρα...
Ορκίζομαι ότι για λύτρα θα έχουν μόνο τα μέλη μου.
Και στο χαλί που θα σας αφήσω...
δεν θα αξίζουν και πολλά.
Αυτά να του πεις,
Μάλιστα, βασιλέα Ερρίκο και σε χαιρετώ.
Δεν θα ακούσεις άλλη φορά τον κήρυκα.
Κύριέ μου, ταπεινά παρακαλώ να πάρω την πρωτοπορία.
Πάρτη, γενναίε μου Γιορκ.
Εμπρός, στρατιώτες.
Κι ό,τι προστάξει ο Θεός.
Αυτή είναι η μέρα.
Η σκηνή μας τώρα στη μάχη μεταφέρεται. Μα αλίμονο,
Νε 3-4 τρισάθλιους και χοντροκομμένους...
τη δόξα του Αζινκούρ θα ντροπιάσουμε.
Ετοιμοι,
- Ολες οι γραμμές έσπασαν. - Ατίμωση και αίσχος.
Αιώνιο αίσχος,
Αίσχος και πάλι αίσχος.
Ας βρούμε θάνατο τιμημένο, Νε τον όγκο μας...
μπορούμε να πνίξουμε τους Αγγ λους, αν σε τάξη μπούμε.
Στο διάβολο τώρα η τάξη,
Πάμε στη μάχη να σκοτωθούμε, πριν πεθάνω από ντροπή.
Πάμε καλά αντρειωμένοι πατριώτες...
μα δεν τελειώσαμε, όσο Γάλλοι υπάρχουν στη μάχη.
Nα σκοτώσουν τα παιδιά και να κάψουν μεταγωγικά.
Αυτό είναι αντίθετο με τους νόμους του πολέμου.
Αχρεία διαγωγή, μεγαλύτερη αθλιότητα δε γίνεται.
Πες μου, δεν είναι έτσι;
Σίγουρα δεν άφησαν παιδί ζωντανό.
Αφότου ήρθα στη Γαλλία, δεν είχα θυμώσει.
Ερχεται ο κήρυκας των Γάλλων, μεγαλειότατε.
Τι τρέχει, κήρυκα; Πάλι για λύτρα έρχεσαι;
Οχι, φιλάνθρωπε βασιλιά. Ζητώ την άδειά σου...
να καταγράψουμε τους νεκρούς μας και να τους θάψουμε...
χώρια τους άρχοντες από τους κοινούς στρατιώτες.
Πολλοί άρχοντές μας κείτονται, στο αίμα πνιγμένοι...
Αδεια δώσε μας να επιθεωρήσουμε το πεδίο της μάχης...
και να συλλέξουμε τα πτώματά τους.
Στ αλήθεια κήρυκα, δεν ξέρω αν η νίκη είναι δίκη μας...
...ή όχι.
Η νίκη είναι δική σας.
Γι αυτό ο Θεός ας είναι δοξασμένος, όχι η δύναμή μας.
Πώς τον λένε τον πύργο αυτόν εδώ κοντά;
Αζινκούρ.
Τότε ας λέγεται αυτή μάχη του Αζινκούρ...
που έγινε τη μέρα του Αγίου Κρισπιανού.
Ο πάπος σας ο ξακουστός με την άδειά σας...
κι ο θείος σας ο Εδουάρδος μαύρος πρίγκιπας της Ουαλίας...
όπως διάβασα στα χρονικά...
σπουδαία μάχη έδωσαν εδώ στη Γαλλία.
- Βέβαια, Φλουέλεν... - Αλήθεια λες, μεγαλειότατε.
Αν η μεγαλειότητά σου το θυμάται...
οι Ουαλοί ανδραγάθησαν μέσα σε κήπο όπου φύτρωναν πράσα.
Τα χαν βάλει στα κασκέτα τους.
Πράσο φορούσα ως τώρα, σαν σημάδι ένδοξο για υπηρεσία.
Αρα προσβολή δεν είναι πράσο να φορείς του ΑΑγ. Δαβίδ.
Το φορώ και τιμή μου το θεωρώ.
Γιατί κι εγώ Ουαλός είμαι, καλέ μου πατριώτη.
Το νερό όλο του Ουάι να ξεπλύνει δεν μπορεί...
το αίμα του Ουαλικό από της μεγαλειότητάς του το κορμί.
Ο Θεός να το ευλογεί και να το φυλάττει.
Σε ευχαριστώ, πατριώτη μου.
Να το Θεό, πατριώτης είμαι με τη μεγαλειότητά σου.
Σε όλο τον κόσμο θα το διακηρύξω.
Λόγο δεν έχω να ντρέπομαι για τη μεγαλειότητά σου...
αφού η μεγαλειότητά σου είναι τίμιος άνθρωπος.
Είθε ο Θεός έτσι να με κρατήσει.
Αρχισε η τύχη μου τώρα να μου τα γυρίζει;
Πήρα νέα πως η Nέλλη μου πέθανε.
Γέρασα, με ξυλοφορτώνουν, χάνω την τιμή μου.
Σωματέμπορος θα γίνω.
Λωποδύτης, μια και έχω σβέλτο χέρι.
Φεύγω για την Αγγ λία κλεφτά και κλέφτης γίνομαι.
Μετρήσατε τους νεκρούς, κήρυκα;
Εδώ είναι ο κατάλογος με τους νεκρούς των Γάλλων.
Εδώ γράφει...
ότι συνολικά, 10.000 Γάλλοι σκοτώθηκαν στη μάχη αυτή.
Κι από αυτούς, οι ευγενείς και πρίγκιπες είναι 126...
κι επιπλέον 8.400 ιππότες και τιτλούχοι...
που από αυτούς οι 500 μόλις χθες χρίστηκαν ιππότες.
Ακολουθία βασιλική από νεκρούς.
Πού είναι ο κατάλογος με τους Αγγ λους νεκρούς;
Ο δούκας Εδουάρδος του Γιορκ, ο κόμης Σάφοκ...
ο Ρίτσαρντ Κέτλι...
ο Nτέιβιντ Γκαμ...
κι από όλους τους άλλους...
μόνο 25.
Θαύμα τρανό,
Εμπρός πομπή να πάμε στο χωριό...
και με θάνατο να τιμωρηθεί όποιος για τη νίκη καυχηθεί...
γιατί η δόξα της ανήκει μόνο στο Θεό.
Δεν επιτρέπεται να ειπωθεί πόσοι φονεύτηκαν στη μάχη;
Το επιτρέπω, λοχαγέ, αλλά με την ομολογία...
ότι ο Θεός πολέμησε στο πλάι μας.
Nαι, πράγματι. Σπουδαία η βοήθειά του.
Τα ιερά καθήκοντά μας ας κάνουμε.
Δοξολογία να ψαλεί κι ακολουθία...
ευλαβικά να ταφούν οι νεκροί.
Και μετά στο Καλάι και στην Αγγ λία να γυρίσουμε...
που άλλος ποτέ από την Γαλλία δεν πήγε εκεί τόσο ευτυχής.
Ειρήνη, Στον αδερφό μας της Γαλλίας, υγεία κι ευημερία.
Χαρά κι ευτυχία στην ωραία εξαδέρφη μας, Αικατερίνη.
Χαιρετούμε κι εσέ, δούκα της Βουργουνδίας, μέλος της Αυλής.
Πρίγκιπες Γάλλοι κι άρχοντες, υγεία σε όλους σας.
Χαιρόμαστε που σε βλέπουμε άξιε αδερφέ μας της Αγγ λίας.
Καλώς ορίσατε κι εσείς, πρίγκιπες Αγγ λοι.
Σας σέβομαι και σας αγαπώ το ίδιο και τους δύο...
βασιλείς της Γαλλίας και της Αγγ λίας.
Κατόρθωσα εσάς τους βασιλείς να φέρω σε συνάντηση...
κι ερωτώ γιατί αυτή η γυμνή και κακοποιημένη ειρήνη...
στην εύφορη Γαλλία μας να μη σηκώσει το πρόσωπό της;
Αλίμονο, Είναι πολύ καιρό διωγμένη από τη Γαλλία...
κι όλα τα υπάρχοντά της σαπίζουν σε σωρούς...
μέσα στον ίδιο τους τον πλούτο.
Κι όπως τα αμπέλια χάνουν το φυσικό τους και αγριεύουν...
έτσι τα σπίτια μας, εμείς και τα παιδιά μας...
δεν μαθαίνουν τις επιστήμες που θα μας ταίριαζαν.
Μόνο σαν άγριοι μεγαλώνουν, σαν στρατιώτες...
που δε σκέφτονται παρά μόνο το αίμα.
Βλασφημούν, αδιάντροπα κοιτούν...
και κάνουν μόνο πράξεις άτακτες κι αφύσικες.
Ο λόγος μου αυτός παράκληση είναι να μάθω το γιατί...
η ειρήνη δεν μπορεί να διώξει τις συμφορές αυτές...
και να μας ευλογήσει με τις γνωστές τις χάρες.
Αν την ειρήνη θέλετε, δούκα της Βουργουνδίας...
να την αγοράσετε, προσφέροντας όσο δίκαια ζητάμε.
Εριξα μια γρήγορη ματιά σε αυτούς τους όρους.
Παρακαλώ, όρισε συμβούλους σου να συνεδριάσουμε...
κι ευθύς θα δώσουμε απάντηση οριστική τι δεχόμαστε.
Πολύ καλά, αδερφέ μου.
Ομως αφήστε εδώ την εξαδέρφη μας, την Αικατερίνη.
Αυτή είναι η πιο σπουδαία από τις απαιτήσεις μας.
Εχει όλη μας την άδεια.
Ομορφη και πεντάμορφη, Αικατερίνη...
μάθε σε στρατιώτη, λόγια που τρυπώνουν σε γυναικείο αυτί...
και για την αγάπη του μιλάνε στην τρυφερή καρδιά της.
Η μεγαλειότης σου θα με κοροίδεύει. Δε μιλώ αγγ λικά,
Αν ειλικρινά με αγαπήσεις με τη γαλλική σου καρδιά...
ευχαρίστως να σε ακούσω να το λες στραβά με τα αγγ λικά σου.
Σου αρέσω;
Συγγνώμη, μα δεν καταλαβαίνω το "σου αρέσω".
Ο άγγελός μου φαίνεται σαν εσένα. Φαίνεσαι σαν άγγελος,
- Λέει ότι είμαι σαν άγγελος; - Nαι, αυτό λέει.
Λέει ότι οι γ λώσσες των αντρών λένε μόνο ψευτιές;
Nαι, αυτό είπε, Οτι οι άντρες λένε μόνο ψέματα.
Χαίρομαι που δεν μπορείς να μιλήσεις καλύτερα αγγ λικά...
Δεν ξέρω από ακκισμούς στον έρωτα μόνο να λέω "Σ αγαπώ".
Αν με στριμώξεις να πω κάτι παραπάνω, δε θα βγάλω λέξη.
Απάντησέ μου, να δώσουμε τα χέρια να κλείσει η συμφωνία.
Καταλαβαίνω καλά.
Αν μου πεις να κάνω στίχους ή να χορέψω, με έχασες.
Αν ήταν να κερδίσω την αγάπη μου πηδώντας στο άλογό μου...
θα ριχνόμουν ή θα στεκόμουν σαν ακροβάτης πάνω στο άλογο.
Να δεν μπορώ να κοιτάξω λιγωμένα, ούτε να φλυαρώ.
Ούτε την πονηριά έχω ώστε να προσποιούμαι.
Αν μπορείς να αγαπάς κάποιον που σε καθρέφτη δεν κοιτάζεται...
τότε το μάτι σου άσε να διαλέξει φαγητό.
Αν με αγαπήσεις σαν απλό στρατιώτη, τότε πάρε με,
Αν όχι, να σου πω πως θα πεθάνω, είναι αλήθεια...
για χάρη σου όμως όχι, κι όμως σ αγαπώ.
Αν θες τέτοιον άντρα πάρε εμένα, ένα απλό στρατιώτη.
Παίρνοντας στρατιώτη, παίρνεις και βασιλιά.
Τι λες για την αγάπη μου; Μίλησέ μου, όμορφή μου.
Είναι δυνατόν να αγαπήσω τον εχθρό της Γαλλίας;
Οχι, εχθρό της Γαλλίας δεν είναι δυνατόν να αγαπήσεις.
Να αν αγαπήσεις εμένα, φίλο της Γαλλίας θα αγαπήσεις.
Την αγαπώ τόσο, που ούτε χωριό της δεν αποχωρίζομαι.
Οταν η Γαλλία είναι δική μου κι εγώ δικός σου...
τότε δική σου είναι η Γαλλία κι εσύ δική μου.
Δεν καταλαβαίνω.
Θα στο πω γαλλικά που θα κολλήσουν στη γ λώσσα μου...
σαν νιόπαντρη στο λαιμό του άντρα της.
Οταν κυριεύσω τη Γαλλία...
κι όταν αποκτήσετε εσείς εμένα...
η Γαλλία είναι δική σας κι εσείς δική μου.
Ευκολότερα κατακτώ τη Γαλλία, παρά λέω λέξη παραπάνω.
Ποτέ δεν θα σε συγκινήσω στα γαλλικά. Σου προκαλώ γέλια,
Τα δικά σας γαλλικά είναι καλύτερα από τα αγγ λικά μου.
Οχι, δεν το νομίζω.
Καταλαβαίνεις έστω και τόσα στη γ λώσσα μου;
Νπορείς να με αγαπήσεις;
Δεν μπορώ να το πω.
Μπορεί να το πει κάποιος γείτονας; Θα τους ρωτήσω.
Σε αγαπώ, μα δεν ορκίζομαι ότι κι εσύ με αγαπάς...
όμως το αίμα μου άρχισε να με κολακεύει ότι με αγαπάς.
Για το αποκρουστικό μου πρόσωπο, ο πατέρας μου φταίει...
που εμφυλίους σκεφτόταν σαν με έσπερνε...
γι αυτό πλάστηκα τόσο άγριος με όψη σιδερένια.
Κι όταν γαμπρός παρουσιάζομαι στις κυρίες, τις τρομάζω.
Μα όσο μεγαλώνω, το παρουσιαστικό μου ομορφαίνει.
Ομως τα γηρατειά που την ομορφιά χαλούν...
να βλάψουν το πρόσωπό μου άλλο δεν μπορούν.
Αν με πάρεις, με παίρνεις στη χειρότερή μου κατάσταση...
και θα με υπομένεις όλο και καλύτερα.
Γι αυτό πες μου όμορφη Αικατερίνη. Με θέλεις;
Με τη φωνή σου τη μουσική και τα σπαστά τα αγγ λικά...
πες μου εσύ βασίλισσα από όλες τις Αικατερίνες...
Με θέλεις;
Αυτό πρέπει να το θέλει κι ο βασιλιάς πατέρας μου.
Ο πατέρας σου θα το θέλει και πολύ μάλιστα.
Τότε αυτό θα ικανοποιεί κι εμένα.
Αφού το είπες, φιλώ το χέρι σου και σε ονομάζω βασίλισσά μου.
Αφήστε με, κύριε.
Μη ρίχνετε το μεγαλείο σας, φιλώντας το χέρι δούλης σας.
Σας ικετεύω, τρανέ μου κύριε.
Τότε θα φιλήσω τα χείλη σου.
Κυρία διερμηνέα, τι μου λέει;
Οτι τα κορίτσια στη Γαλλία δε συνηθίζουν...
δεν ξέρω το "baisser" στα αγγ λικά.
- Nα φιλούν; - Καταλαβαίνετε καλύτερα.
Είπε ότι οι κοπέλες στη Γαλλία δεν φιλιούνται πριν το γάμο;
Τα ωραία έθιμα υποκλίνονται στους μεγάλους βασιλείς.
Εμείς δεν περιοριζόμαστε από το έθιμα ενός τόπου.
Εμείς δημιουργούμε τα έθιμα.
Γι αυτό κάνε υπομονή και υποτάξου,
Μαγεία έχεις στα χείλη σου.
Το άγγιγμά του πιότερη ευφράδεια από όλες τις γ λώσσες.
Ερχεται ο πατέρας σου.
Ο Θεός ας σώζει τη μεγαλειότητά σου.
Εξάδερφε, μαθαίνεις αγγ λικά στην πριγκίπισσά μας;
Θα ήθελα να της είχα μάθει πόσο βαθιά την αγαπώ.
Αυτά είναι τα καλύτερα αγγ λικά.
Δεχτήκαμε όλους τους λογικούς όρους.
Κι έτσι τώρα, δώσε μου την κόρη σου.
Πάρε την, καλέ μου γιε...
κι από το αίμα της βγάλε μου γενιά...
που τα βασίλεια της Γαλλίας και Αγγ λίας...
που το ένα ζηλεύει και φθονεί την ευτυχία του άλλου...
το μίσος τους να σβήσει.
Κι από την ένωση αυτή, ομόνοια ας φυτρώσει...
κι αγάπη χριστιανική μέσα στα στήθη τους...
και πόλεμος αιματηρός ποτέ πια να μη γίνει...
ανάμεσα στην Αγγ λία και τη Γαλλία.
Αμήν, Και τώρα όλοι να είστε μάρτυρες...
ότι τη φιλώ εδώ, κυρά και βασίλισσά μου.
Ο Θεός που όλους τους γάμους καλά ταιριάζει...
ας κάνει τις καρδιές και τα βασίλειά μας ένα.
Κι όπως άντρας και γυναίκα με την αγάπη γίνονται ένα...
έτσι ας ενωθούν τα βασίλειά μας, και ποτέ ζήλια και μίσος.
Ποτέ να μην κόψουν το δεσμό των δύο βασιλείων.
Πάντα οι Αγγ λοι να δέχονται τους Γάλλους και το αντίστροφο.
Ο Θεός να δώσει. Αμήν,
Ο ποιητής μας ανάξια ως εδώ, τράβηξε την ιστορία σκυφτός.
Σε χώρους ελάχιστους στρίμωξε άντρες γενναίους...
κακοποιώντας άτεχνα τη λαμπρή τους πορεία.
Να στο χρόνο το βραχύ, μέγα έλαμψε το άστρο της Αγγ λίας.
Το τυχερό σπαθί κατέκτησε το πιο όμορφο περιβόλι.
Κληρονομιά για το παιδί του.
Ο Ερρίκος ο 6ος, βρέφος έβαλε το στέμμα.
Το κράτος του πολλοί κυβέρνησαν...
κι η Αγγ λία με αίμα το πλήρωσε χάνοντας τη Γαλλία.
Συχνά η σκηνή μας σας το έδειξε...
και για εκείνων τη χάρη, καλοπροαίρετα τούτο δεχτείτε.