www.titlovi.com
Превод и обработка: БОБАН-СК
ЛУСИ
Животот ни е подарен пред милијарда години.
Што сме направиле со него?
Луси. Тоа е просто како грав.
Само ќе го земеш и излегуваш. -Зошто сам тоа не го направиш?
Сакам да го изненадам така што ќе испратам риба како што си ти.
Ќе му го поматиш умот. -Што е внатре?
Душо, немој да си параноична.
Ми веруваш, зарем не?
Ричард, навистина ми се допаѓаш,
но моментално морам да грижам за себе. Морам да...
Немам поим. Морам да се концентрирам на многу нешта.
Шт правиш? -Одам дома оти имам испити во понеделник.
Треба да се истуширам и морам да учам.
Пред некој ден бев во музејот и знаеш што открив? -Што?
Првата жена на светот се викала Луси.
Затоа би требало подобро да се чувствувам? -Да.
Не. -Ќе те барам.
Добро, добро.
Ќе бидам искрен. Не можам сам да ја доставам торбата.
Имав малку натегање со овој тип.
Ништо големо, но ако ти ја однесеш, проблемот е решен.
Кога ќе влезеш, оди право до рецепцијата. Барај да го повикаат г. Јанг да слезе.
Кога ќе слезе и ја превземе торбата, Насмевни се и продолжи понатака.
Погледни. Од овде се гледа рецепцијата.
Ајде. -Што е во торбата?
Немам поим, некои хартии.
Навистина? Дај да видам. -Заклучена е.
Само г. Јанг ја знае шифрата.
Јас сум само доставувач. -Платен ли си за ова?
Да, на некој начин. -Колку?
Дали ние тоа преговараме? -Сакам да знам колку си платен.
Илјада долари. -Те плаќаат илјада долари
за достава на хартии? Навистина? -Не знам.
Ми требаат десет минути да заработам иљадарка, а другото не ме интересира.
Не ме интересира ни мене. -Слушај! -Што?
Ќе поделиме на пола. Во ред?
Тоа е 500 долари на тебе и 500 на мене. -Ричард,ќе ти јавам.
Ова е веќе трет пат оваа недела да се појавувам
кај истиот хотел со истиот каубојски шешир.
Проблемот е решен. Оди, ќе те чекам.
Луси, душо, сум го правел ова веќе безброј пати. Обична хартија.
Веројатно некои нацрти за копирање на брендови. Така оди тоа во оваа земја.
Дури и мојот Стетсон е тука направен. Погледни.
Пишува на етикетата: "Направено во Тајван".
Се гледаме каубоју со лажен Стетсон. -Душо, те молам.
Ричард, морам да одам.
Што, по ѓаволите, правиш? -Извини. -Што правиш?
Извини, но навистина ми треба твојата помош. -Престани! Симни го ова од мене.
Не можам. -Симни го тоа, веднаш! -Само г. Јанг го има клучот.
Не! -Само побарај да го повикаат од рецепцијата.
Симни го тоа веднаш. -Извини, но немам избор.
Што побргу влезеш, побрзо ќе се вратиш.
Не можам да верувам дека ми го направи ова.
Ќе бидам тука. Го имаш мојот збор. -Твојот збор не вреди ништо.
Вреди 500 долари и тоа однапред.
Ти си серко. -А ти си прекрасна.
Госпоѓице, може ли да ви помогнам?
Да.
Дојдов кај
господин Јанг. -Да.
Што да кажам, кој го бара?
Ричард.
Тоа не сум јас, Ричард ме праќа.
Како се викате?
Не, Ричард.
Ричард бара место за паркирање.
Г. Јанг сепак сака да го знае вашето име.
Луси. -А презиме?
Само Луси. Ако би...
Ако може да побрза, оти морам... -Само момент додека да преведам.
Г. Јанг доаѓа. Останете тука.
Може ли да седнам? -Г. Јанг рече да останете тука кај што сте.
Мислам дека е подобро да останете баш тука кај што сте.
Извинете ме.
Не!
Ве молам!
Што правите? Јас ништо не знам.
Ништо не знам. Ве молам.
Не! Ве молам.
Зборувате ли англиски?
Зборувам по малку и шпански.
Да, јас сум Луси. Дојде до некоја забуна.
Требаше само да ја испорачам таа торба.
Ако сте го изгубиле клучот, не морате да ми ја исечете раката.
Можете само да го пресечете ланецот.
Ве молам.
Ве преколнувам.
Не. Не!
Ве молам.
Здраво, г-ѓице. Јас зборувам англиски и ќе преведувам за г. Јанг.
Ве молам, кажете му дека ништо не сум направила.
Ништо не знам.
Сето ова е една голема грешка. Ве молам тоа да му го кажете.
Добро, добро. Само момент.
Г. Јанг сака да знае што има во торбата. -Не знам што има во торбата.
Зборувате ли англиски или не зборувате? -Зборувам.
Студирав година дена во меѓународното училиште во Њујорк.
Во ред.
Ричард ми го даде куферот да го предадам на вас. Тоа е се што знам.
Кажете му тоа, ве молам.
Ми даде хартија на кој пишува некои бројки. Не знам што е тоа.
Тоа е шифра за отварање на торбата.
Што навистина се наоѓа внатре? -Ништо опасно.
Зошто тогаш не го отвори сам?
Не му веруваш на г. Ричард. -Не е дека не верувам на Ричард.
Се забавуваме само недела дена.
Во ред. -Г. Јанг инсистира да го отворитете куферот.
Добро, добро.
Господе те молам, помогни ми.
Сака да побрзате. Г. Јанг има и други обврски.
Можете ли да ја опишете содржината на куферот?
Тоа се четири пластични кесички во кои има
некој син прав како... Можеби сепак е виолетова боја.
Не знам, изгледа одвратно.
Г. Јанг сака да ви понуди работа.
Работа?
Не сакам работа.
Ако животот започнал пред приближно милијарда години,
ќе мораме да чекаме 400.000 години
да го видиме формирањето на првите нервни ќелии.
Тука почнува животот каков што го знаеме.
Се формираа само неколку милиграми од мозокот.
Сеуште не е можно да се утврди било какви знаци на интелигенција.
Повеќе делува како рефлекс.
Еден неурон и жив сте.
Два неурона и веќе се движите.
А движењето со себе повлекува некои занимливи работи.
Животните на Земјата постојат милиони години наназад.
Сепак, повеќето видови користат само 3-5% од мозочниот капацитет.
A кога ќе ги погледнеме човечките суштества,
како врвни суштества меѓу животините,
конечно сретнуваме врста која користи нешто повеќе капацитет.
Десет проценти можеби не изгледа многу, но е
ако погледнеме што сме се постигнале со нивна помош.
Ајде да разгледаме еден посебен случај.
Единствено живо суштество кое го користи својот мозок
подобро од нас - делфин.
Се проценува дека ова неверојатно животно
користи до 20% од својот мозочен капацитет.
Оваа способност им омозвожува
да имааат систем на ехолокација кој е поефикасен
од било кој сонар кој што го измислил човекот.
Но делфините својот сонар го развиле по природен пат.
Ова е клучниот дел од нашата
денешна филозофска рефлексија.
Можеме ли од тоа да заклучиме дека луѓето повеќе се преокупирани
со тоа да имаат, отколку да бидат?
Луси. -Што ми направи со желудникот?
Ништо. Само мал хоризонтален рез.
Многу добро сторено и...
За најмногу месец дена лузната ќе биде скоро неприметна.
Нема да се примети ниту следното лето на плажа.
Не ми е грижа за лузната.
Дали ве загрижува тоа што ве отваравме?
Бидите спокојни, ништо не сме ви извадиле некој орган или било што.
Само ви ставивме пакетче во стомакот.
Тоа е нова дрога која клинците во Европа ќе ја обожаваат. Верувајте ми.
Што е тоа? -Научното име и е ЦПХ-4.
Не е нешто секси, гледано од комерцијална страна.
Сеуште се обидуваме да смислиме нешто популарно.
Имате некој предлог?
Извинете ме.
Добре дојдовте. Добре дојдовте и влезете.
Прекрасно.
Извонредно, извонредно.
Величествено. Прекрасно, прекрасно.
Како сте? -Многу добро.
Така. Најнапред, многу ви благодарам
што земавте учество во овој зафат
кој сигурно ќе протече беспрекорно.
Овие симпатични пасоши и карти ќе ви овозможат
да се вратите дома во наредните 24 часа.
По доаѓањето ќе ве превземат нашите луѓе
како би ја повратиле нашата стока.
Потоа пак ќе ја имате слободата која и тоа како сте ја заслуживте.
Сигурен сум дека не морам да ве потсетувам,
но за сите оние кои ќе се обидат
да ги алармираат или да се предадат на властите,
знајте дека ги имаме имињата и адресите на семејствата на секој од вас,
па дури и од далечните роднини.
Затоа се надеваме на ваша потполна дискреција.
Добро. Господа и г-ѓице,
дозволете ми да бидам првиот кој ќе ви посака
среќен пат.
Симпатично. -Ќе го продавате ова?
Се плашам дека таков ни е деловниот план.
За примитивните суштества како нас, живот изгледа има само една намена:
да се добие на време.
Тоа егзистирање во времето изгледа се чини
како еднинствена права намена на сите ќелии во нашето тело.
Како би ја постигнале целта, ќелиите од кои се создадени
и дождовниот црв и човекот, имаат само две можности:
да бидат бесмртни или да се размножуваат.
Ако живеалиштето не е доволно добро и богато со храна...
ќелијата ќе ја изабере бесмртноста.
Со други зборови, самозадоволство и самоуправување.
Од друга страна, ако живеалиштето е добро...
Ќе избере да се размножуваат.
Така по смртта ќе пренесе суштинско знаење и информации
на идните ќелии, кои ќе го пренесуваат понатака и така по ред.
Ова знаење и искуство се пренесува понатака низ времето.
Добро, остани присебна.
Мораш да чекаш и да си купуваш време.
По пат ќе смислиш нешто. Само качи се во авионот.
Качи се на авионот и оди одовде. Тоа е најважно сега.
Штеди го времето и ништо не се обидувај. Остани со ладна глава. Жива си.
Жива си и само тоа е важно. Само чекај.
Заштеди на време.
Штеди го времето.
Не сум расположена.
Ајде на момент да замислиме каков би ни бил животот
кога би можеле да користиме, да речеме,
дваесет посто од капацитетот на нашиот мозок.
Таа прва фаза ќе ни овозможи контрола над нашето тело.
Господине. -Да? -Дали тоа е научно докажано?
Моментално тоа е само хипотеза. Признавам.
Но ако размислите за тоа, ќе сватите дека
Грците, Египќаните и Индијанците знаеле за постоење на ќелиите
со векови пред пронаоѓање на микроскопот.
А што да кажеме за Дарвин, кого сите го сметале за будала
кога ја изнесе својата теорија за еволуцијата.
На нас е да ги потурнеме правилата и законите
и поминеме од еволуција на револуција.
Стотина милијарди неурони по човек,
од кои само 15% се активирани.
Во човечкото тело постојат повеќе врски отколку што има ѕвезди во галаксијата.
Поседуваме гигантска мрежа на информации,
на која скоро и да немаме пристап.
Господине. -Да? -Која би била следна фаза?
Следена фаза веројатно би била контролирање на другите луѓе.
Но за тоа би морале да пристапиме со барем 40% од капацитетот на нашиот мозок.
По контролата над себеси и на другите,
на ред доаѓа контролата на материјата.
Но тука веќе навлегуваме во сферата на научна фантастика
и знаеме колку и песот кој што гледа во Месечината.
Извинете, господине. -Да?
Што би се случило кога би некој некако
успел да ги отклучи сите 100% од мозочниот капацитет?
Сто посто? -Да.
Немам претстава.
Еј!
Еј! Зборуваш ли англиски? -Не! Не!
Зборуваш ли ти англиски? -Да, да. -Носи ме веднаш во болница.
Во болница.
Мојата нога! Мојата нога!
Болница. -Почекај ме.
Госпоѓице?
Еј, госпоѓице! -Потребна ми е помош. Итно е.
Не смеете да бидете тука. Оперираме.
Ве молам, излезете надвор.
И онака не би сте успеале да го спасите.
Туморот ја зафатил мозочната кора и рбетниот мозок.
Некој стави во мене пакување со дрога. Сакам да го извадите. Протекува.
Направете го тоа веднаш. -Добро. Само да ја
спремам локалната анестезија. -Нема потреба.
Добро. Во ред.
Смирете се, ве молам. Спуштете го пиштолот.
Сакам само да погледам. Може?
Смеам ли? -Да.
Ало. -Мамо. -Еј, Луси.
Душо, убаво е што те слушам.
Колку е часот таму ?
Не знам, ноќ е. -Почекај малку да ја прекинам другата линија.
Морам да влезам внатре.
Еве ме. Не лудуваш премногу? Ми вети дека ќе внимаваш на себе.
Се трудам мамо, се трудам.
Фала што се јави вака ненадејно.
Татко ти ќе биде тажен што не те слушна. Сеуште не се вратил од теретана.
Обично ни се јавуваш наутро. -Мамо. -Да?
Чувствувам се.
Како тоа мислиш, душо?
Просторот и воздухот.
Вибрациите.
Луѓето.
Можам да ја почувствувам гравитацијата.
Чувствувам како се врти Земјата.
Како телото ми емитува топлина.
Крвта во моите вени.
Го чувствувам својот мозок.
Најдлабоките делови од моето сеќавање.
Душо, линијата не е добра. Не те слушам најдобро.
Што рече за сеќавањето?
Болката во устата додека носев протеза.
Се сеќавам на твојата рака на моето чело додека ме тресеше грозница.
Се сеќавам како ја галев мачката. Беше така мека.
Мачка? Која мачка, душо?
Сијамската, со плавите очи и скршениот опаш.
Душо, не е можно да се сеќаваш на тоа. Немаше ни година дена.
Се сеќавам на вкусот на твоето млеко во мојата уста.
Топлина, течност...
Душо, за што зборуваш?
Само сакав да кажам дека ве сакам тебе и тато.
Душо. -И сакам да ти се заблагодарам
за илјадниците бакнежи кои уште ги осеќам на моето лице.
Те сакам, мамо. -И јас тебе, душо.
Највеќе на светот.
Колку остана?
Петстотини грама.
Колку му треба на моето тело да се ослободи од остатокот?
Да одговорам на тоа, морам да знам што е во прашање.
Смеам ли? -Слободно.
ЦПХ-4.
Кажете ми за тоа.
Трудниците произведуваат ЦПХ-4 во шестиот месец од бременоста.
Во многу мали количини.
Но за бебето тоа има снага како атомска бомба.
Му дава на фетусот неопходна енергија за формирање на сите коски во телото.
Слушнав дека се обидуваат да направат синтетичка верзија на тоа.
Не знаев дека успеале.
Ако тоа е навистина ЦПХ-4
и тоа во оваа количина, ме чуди што сеуште сте жива.
Не за долго.
Учењето е секогаш болен процес.
Како кога си мал, па ти растат коски и се те боли.
Веруваш ли дека можам да се сетам на звукот на сопствените коски како растат?
Како некое сврбење под кожата.
Сега се е поинаку. Како на пример,
звукот на музиката кој сега го разбирам. Или течноста.
Интересно е како порано бев загрижена за тоа
која сум и која сакам да бидам
и сега кога имам пристап на повисоки нивоа на мозокот, ги гледам работите појасно
и сваќам дека е она што не прави нас самите у ствари примитивно.
Се се тоа пречки.
Има ли смисла тоа?
Како оваа болка која ја сеќаваш.
Те спречува да сватиш.
Се што моментално знаеш е болка. Само за тоа знаеш. Болка.
Каде се останатите?
Другите што ја пренесуваа дрогата. Потребен ми е остатокот.
Од медицинска причина.
Берлин.
Париз.
Рим.
Ти благодарам што го подели тоа со мене.
Добра вечер, професоре. -Добра вечер, Андре.
Сакате ли да вечерате во собата? -За жал, сакам.
Изморен сум. -Убаво одморете се. -Благодарам.
Ме преплаши. Звониш како некоја луда.
Ми недостигаше.
И ти исто така.
Да не ги изгуби клучевите? -Не.
Може ли да го позајмам твојот лаптоп? -Секако.
Вчера цел ден бев на аудиција. Беше ужасно.
Те пуштаат да стоиш цел ден и ги заболе за твоето време.
Само брботат на кинески.
Кој уште разбира кинески? Јас не го разбирам.
И ти викаат дека ќе ти се јават. А не ти земаат ни број од телефон.
Освен тој едниот. Но тој не е Кинез.
Работи во агенцијата и многу е сладок. Господе, како е сладок.
Сладок е и свесен е за тоа. Го има тоа "нешто".
А газот... Подобро да не почнувам за тоа.
Никогаш нема да погодиш каде ме одведе.
Во "Четири годишни времиња", кралски апартман
и водевме љубов цела ноќ.
Извини, само за мене зборувам. Што има? Како е Ричард?
Мртов е. -Вие сте луди.
Отидов да се истуширам.
Да? -Професоре Норман, се викам Луси и само што ги
прочитав сите ваши истражувања за човечкиот мозок. Сакам да се најдеме.
Сите мои истражувања?
Поласкан сум, млада дамо, но тешко дека можам да поверувам во тоа.
Сигурно сум напишал најмалку... -6734 страни.
Можам да ги кажам напамет, ако сакате.
Дали сте вие една од другарките на Емили?
Звучи како една од нејзините блесави шеги. Дали е тука со вас?
Не е, сама сум.
Која сте вие? -Само што ви кажав.
Луси, зарем не? Така е, извинете.
Ја прочитав вашата теорија за користење на мозочниот капацитет.
Помалку е рудиментарна, но на добар пат сте.
Ви благодарам. -Професоре, моите ќелии се множат со ненормална брзина.
Седум милиони во секунда. Имам потешкотии
да го одредам точното време на мојата смрт,
но тешко дека имам повеќе од 24 часа. -За што зборувате?
Сакам да кажам дека вашата теорија не е само теорија.
Апсорбирав големо количество од синтетичкиот ЦПХ-4,
кој ми овозможува да користам 100% од мозочниот капацитет.
Моментално сум на 28%. Она што го напишавте е точно.
Кога мозокот ќе достигне 20%,се отвара и се шири. Нема повеќе пречки.
Тие паѓаат како домино. Го колонизирам сопствениот мозок.
Па, не знам што да кажам.
Точно е, работам на оваа теорија повеќе од 20 години, но тоа
одсекогаш беа само хипотези и истражувачки идеи.
Никогаш не сум помислил дека некој ќе...
Можеш да го контролираш сопствениот метаболизам? -Да.
Можам и да ги контролирам и телата на другите луѓе.
Исто така можам да ги контролирам магнетните и електричните бранови.
Не сите, туку само оние најосновните.
Телевизијата, телефоните.
Радиото.
Неверојатно.
Не сеќавам болка,
страв, желби.
Како да се она што не прави луѓе почнува да избледува.
Како да, што помалку човечко чувствувам...
Сето тоа знаење за се.
Квантната физика, применетата математика,
бесконечни својства на ќелиското јадро.
Сето тоа знаење експлодира во мојот мозок.
Не знам што ќе правам со него.
Ако ме прашуваш што да правиш...
Знаеш...
Ако размислиш за самата природа на животот,
мислам, од самиот почеток
и развојот на првата ќелија,
која понатака се подели во две ќелии.
Самата суштина на животот беше
да се пренесува понатака она што е научено.
Не постои поважна суштина.
Па ако ме прашуваш што да правиш со сето
тоа знаење кое си го собрала, ти велам...
Пренеси го понатака.
Како што го прават сите ќелии,
со тек на времето.
Време.
Да, секако.
Ќе бидам тука за дванаесет часа.
Заминуваш? -Да.
Што е ова? -Рецепт.
Од кога знаеш да пишуваш кинески?
Од пред саат време. -Луси, не разбирам ништо од ова.
Бубрезите не ти работат добро, а црниот дроб ти откажува.
Мораш да го смениш начинот на животот.
Зимај ги овие лекови, вежбај, јади органска храна и ќе бидеш добро.
Синоќа околу 23 часот, женска особа уби еден пациент.
Во општата болница "Три-сервис".
Осомничената е млада жена со плава коса и средна висина.
Полицијата покрена потера. Осомничената е наоружана.
Дел Рио. -Примив необичен повик од Американка која живее во Тајван.
Девојката тврди дека има информациии за голем транспорт на дрога.
Ќе го превземам повикот. -Важи, ќе те префрлам.
Ало? -Имам важна информација за група дилери на дрога.
Сакам да разговарам со некој кој е овластен.
Имате среќа. Овде никој нема поголеми овластувања од мене.
Но да одиме по ред. Како се викате?
Слушни ме, Пјер Дел Рио. Оди на твојата маса, седни на столицата,
земи го црвеното пенкало лево од тебе и запиши се што ќе ти кажам.
Нема камери, побрзај. Немам време за губење.
Може. -Ќе ти пратам детали за тројца луѓе кои наскоро ќе пристигнат во Европа.
Секој од нив носи по килограм дрога.
Сакам да ги уапсиш и да им ја заплениш супстанцата. Ќе ми треба за подоцна.
Во кој облик е дрогата? Плочки, пилули? -Во прав е.
Сокриена во пластични кеси во внатрешноста на нивните стомаци. -Пардон?
Бидете внимателни при вадењето. Супстанцата е многу силна.
Верувај ми.
Дали пристигна? -Да.
Добро е. Рачунам на тебе.
Се е во ред?
БЕРЛИН, ГЕРМАНИЈА
То е тој! Уапсете го!
Појдете со нас. Веднаш.
ПАРИЗ, ФРАНЦИЈА
Господине, појдете со нас.
Што се случува? Што е ова?
РИМ, ИТАЛИЈА
Добро дојдовте во Рим.
Понатака.
Добро утро, господине.
Бидете љубезен и појдете со нас. -Нема проблем.
Дел Рио. -Капетан Марко Бреци.
Благодарам што се јавивте. -Осомничениот е уапсен.
Благодарам многу. Ќе ви ги пратам документите за трансфер. -Здраво.
Добро е. Ги имаме сите тројца.
Дами и господо, почнуваме со слетување на парискиот "Шарл Де Гол".
Госпоѓице, ќе ве замолам да ги тргнете компјутерите.
Треба да си го избришете носот. -Пардон?
Може ли да добијам чаша шампањ?
Секако.
Госпоѓице, вашиот шампањ.
Ви благодарам.
Многу ми е жал, но ќе морате да ја затворите масата.
Секако.
За знаење.
Ако живеалиштето не е многу погодно и богато до храна...
ќелијата ќе избере бесмртност.
Со други зборови, самозадоволство и самоуправување.
Ве молам, госпоѓице.
Мора да останете во своето седиште!
ЗАФАТЕНО
Госпоѓице, отворете ја вратата!
Мора да се вратите во седиштето! Госпоѓице!
Наскоро слетуваме! Ве молам, отворете ја вратата!
Кажете нешто! Дали сте добро?
Госпоѓице!
Ве молам, отворете ја вратата!
Превземете нешто! Помогнете ми!
Барам да ја отворите вратата!
Госпоѓице? Дали сте добро? Кажете нешто!
Има ли некоја свежа лузна? -Има една, скоро е зарасната.
Како е сега? -Моментално спие.
Од седативот што и го дадов, нема скоро да се разбуди.
Докторе, се разбуди. -Сигурни сте?
Да. Ене ја седи на креветот.
Ене ја, тоа е таа. -Сигурен сте? -Секако.
Госпоѓице! Не мрдајте!
Сакам да поразговараме насамо.
А јас сакам да ги подигнете рацете, молам.
Ги доби ли пакетите?
Да.
Каде се? -На сигурно.
Овде, во Париз. -Ќе бидат посигурни во моите раце.
БОЛНИЦА "ВАЛ ДЕ ГРАС"
Немој да ја оставаш колата тука. Паркирај на друго место.
Како полицаец, ќе видиш многу одвратни срања.
Но искрено речено,
она што таму го направи ме престраши.
Тоа како ги заспа. Треба ли да се грижам?
Не.
Добро е.
Имаш нешто против? -Не.
Што е тоа? -Корејски. Јас ќе возам.
Еј! Не смееш! Ова е полициски автомобил!
Не смееш! Тоа не е можно, г-ѓице, ова е полициски автомобил!
Во ред.
Одиме, станувај! Ајде, ајде!
Господине. Простете, господине.
Морам да разговарам со некој. -Разговарајте со полицијата.
Јас сум германски државјанин и барам адвокат.
Ќе ја проверам операционата сала, а ти нарачај нешто за јадење.
Секогаш така возиш? -Никогаш порано не сум возела.
Супер.
Оваа е едносмерна. -Навистина?
Подобро е да задоцниш отколку да умреш. -Односно и не умираме никогаш.
Простете, господине, не би го направил тоа .
Јас би.
Ќе им кажам да престанат да не следат. -Нема потреба.
Стигнува јадењето...
Дај ми ја торбата.
Убијте ја и извадете ја кесичката од неа.
Што стоите тука? Убијте ја!
Отвори ја.
Одиме. -Не сум сигурен дека сум ти од некоја помош.
Си.
Каква?
Како потсетник.
Одиме ли?
Каде одиме? -Одете лево на првото свртување.
Важи.
Не! Нема застанување!
Вратете се назад!
Следи ја нејзината кола. -Ајде, одиме!
Професоре. -Благодарам.
Да? -Луси. -Таа е.
Здраво. Во Париз си? -Да.
Одлично.
Слушај, моментално не сум во хотелот.
Дојдов на универзитетот и си земав за слобода
да соберам неколку колеги да поразговараме за твојот случај.
Врвни стручњаци на тоа поле и луѓе од доверба.
Имам доверба во вас. -Благодарам.
Дали можеш да дојдеш до универзитетот?
Јас...
Мило ми е што се запознавме. -И мене.
Капетан Дел Рио. -Мило ми е.
Дозволи да те представам на колегите.
Ова е професорот Картие, неврохирург. -Сите ги знам.
Секако. Господа, ова е Луси.
Првата личност која е... Сакам да кажам...
Како што споменав порано, г-ѓица Луси е,
од причини кои за мене се мистерија,
отклучи извесни подрачја од својот мозок.
Тоа и овозможи пристап до засега неистражени церебрални зони.
Таа има способност.
Можете ли ни покажете со пример?
Вашата ќерка, Габриела, на шест години погина во сообраќајка.
Син автомобил, кожни седишта.
Пластична птица закачена на ретровизорот.
Газда, изгубивме петтмина во болницата. Простете.
Колку луѓе ни остана? -Некаде околу 25.
Проклетничка. Не сакаше да се предаде.
Таа е вештерка.
Знам.
Сам ќе ја убијам.
Доаѓаат некои луѓе. Можеш ли да ја осигураш просторијата?
Морам да останам фокусирана. -Секако.
Побрзајте.
Побрзо!
Како и пристапивте на сите тие информации?
Електрични импулси. Сите ќелии комуницираат една со друга.
Меѓусебно разменуваат 1000 бити информации во секунда.
Групираните ќелии формираат заедничка комуникациска мрежа.
Таа понатака прераснува во материја.
Кога ќелиите ќе се обединат, можат да земат ист облик,
да се деформираат или реформираат.
Нема никаква разлика. Сето тоа е исто.
Луѓето мислат за себе дека се единствени и засноваат
целокупна теорија за постоење на својата единственост.
"1" е нивната мерна единица. Но не е.
Сите друштвени системи кои ги поставивме се само груба скица.
1 + 1 = 2 Така сме научиле.
Но 1+1 никогаш не е еднакво на 2.
Впрочем не постојат ни бројки ни букви.
Го шифриравме своето постоење како би го свеле
на човечка мерка и го направивме поим.
Направивме мерило баш затоа што тие мерила ни се нејасни.
Но ако луѓето не се мерна единица
и светот не се управува по математички закони,
по што тогаш се управува?
Автомобилот забрзува движејќи се по патот.
Ако ја забрзаме сликата бесконечно
автомобилот ќе го снема.
Кој доказ за неговото постоење го имаме?
Времето дава легитимитет на постоењето.
Времето е единствената вистинска мерна единица.
Дава доказ за постоење на материјата.
Без времето
ние не постоиме.
Времето соединува се.
Претресете ја цела зграда и пронајдете ја!
Нема да можеме да ги задржиме уште долго.
Тогаш е време да почнеме.
Сигурна си дека ти е потребна толку голема доза?
Се плашам дека нема да преживееш. -Некои ќелии во мене ќе се борат
и ќе го бранат својот интегритет до самиот крај.
За да ги досегнам тие последни неколку проценти, ќе морам да ги присилам.
Како би се отвориле до самото јадро.
Сето тоа знаење, Луси.
Не сум сигурен дека човештвото е спремно за тоа.
Сеуште сме водени од моќта и профитот.
Со обзир на човечката природа,
тоа може да ни донесе само нестабилност и хаос.
Незнаењето донесува хаос, а не знаењето.
Ќе направам компјутер и ќе го префрлам во него сето мое знаење.
Ќе најдам начин да имате пристап до него.
Да. Само се надевам дека ќе бидеме вредни за твоето жртвување.
Никој да не мрдне!
Дали разбирате англиски?
Што прави? -Ја спојува енергијата и материјата.
Се обидува да се поврзе со нашите компјутери.
Срање!
Чонг Ју! -Овде сум, газда!
Превземи нешто. -Разбирам, газда!
Поаѓајте!
Спремен?
Како се држиш?
Одете таму.
Господе! Што се случува?
Што прави?
Компјутер на новата генерација, би рекол.
Каде исчезна?
Каде е? Одговорете ми.
Одговорете ми! -Еј, ти!
Погледнете. Компјутерот, се движи.
Еј! Каде е таа?
ЈАС СУМ СЕКАДЕ
Животот ни е подарен пред милијарда години.
Сега знаете што да правите со него.
Превод и обработка: БОБАН-СК
Превземено од www.titlovi. cоm
Preuzeto sa www.titlovi.com