Eğlenceli olduğu için tırmanırdık.
Esasen eğlenceliydi.
Tüm yaptığımız eğlenmekti.
Adeta birer anarşist, adeta birer sorumsuzluk abidesiydik.
Hiç kimseyi ya da hiçbir şeyi umursamıyorduk.
Sadece tüm dünyayı tırmanmak istiyorduk. Ve bu eğlenceliydi.
Harika bir şekilde eğlenceliydi.
Bazen her şey tehlikeli bir şekilde yanlış gidiyordu.
Bazense gitmiyordu.
1995 yılında, Joe Simpson ve Simon Yates adında iki İngiliz arkadaş...
...Peru'nun uzak bir köşesine yolculuk yaptılar.
Hırslı dağcıların amacı, 6400 kilometre yüksekliğindeki...
...kötü şöhretli Siula Grande'nin batı yamacına tırmanmaktı.
Bu hikaye dağcılık efsanesinin bir parçası olmuştur.
Peru'ya gittiğimizde ben 25, Simon ise 21 yaşındaydı.
Ama o yaşımızda Alpler'deki çoğu dağa tırmandık.
Benim tırmanış hayatımın ilerlediği rota...
...daha önce tırmanılmamış dağlara tırmanmak...
...ya da bir dağa farklı bir yoldan tırmanmaktan geçiyordu.
Güney Afrika'da sayısız tırmanış gerçekleştirmiş olan bir arkadaşımız...
...70'lerin ortalarındayken dağın o yamacını görmüştü.
Büyüleyici bir tırmanış olduğunu söylemişti.
Bu sıra dağlar arasında tırmanılmamış...
...tek yamaç orasıydı.
Muhteşem bir bilinmezlik vardı.
Bu kadar cezbedici olansa bilinmezliğe adım atmaktı.
BOŞLUĞA DOKUNMAK
Bölge, en yakın yola 2 günlük mesafesi olan ıssız bir noktadaydı.
Çevresinde sıralanmış dağlar, Alpler'de gördüğüm...
...dağlarla kıyaslandığında çok büyük görünüyordu.
Siula Grande'nin başlangıcına geldiğimizde belli bir nokta vardı.
O noktadan sonra eşeklerle ilerlemeniz mümkün değildi.
Tahminen dağın eteğinden 7-8 kilometre uzaklıktaydık.
Hemen arkasında Siula Grande'nin uzandığını biliyorduk ama göremiyorduk.
Lima'da Richard Hawking adında bir delikanlıyla tanıştık.
Tek başına seyahat ediyordu.
Sanırım "Neden bize katılmıyorsun?" diye sormuştuk.
Galiba o da dağcılık hakkında hiçbir şey bilmediğini söylemişti.
Bizi nasıl bir durumun içine soktuğumu ya da...
...nasıl olup da bela arandığımı hiç bilmiyorum.
Richard'ın bizimle gelmesini istiyorduk çünkü bir tırmanıştayken...
...o da kampta kalırsa eşyalarımıza göz kulak olabilirdi.
Simon'u çok iyi tanıyordum.
Çevremizde tırmanamayan biri olmasını kabullenmemin...
...sebebinin onun kişiliği mi yoksa bana karşı...
...çok hoşgörülü olması mı olduğunu bilemiyorum.
Ama Joe'ya alışmam biraz daha zor oldu.
O dağa tırmanmak konusunda Simon'dan daha hırslıydım.
Siula Grande bizim için çok önemliydi.
Sayısız kaşifin bu tırmanışta başarısız olduğunu biliyorduk.
Daha önce kimse denememiş olsaydı her şey daha farklı olurdu.
Ama birileri denemiş ve başarısız olmuştu. Yani zor olduğunu biliyorduk.
İçimden bir ses, "Bunu başaracağız. Biz onlardan daha iyiyiz," diyordu.
1970'lerden beri insanlar Alp Tarzı dedikleri yöntemle...
...harika sıra dağlara tırmanmaya çalışıyorlardı.
Esasen Alp Tarzı demek, tüm kıyafetlerini, yiyeceğini ve...
...tırmanış ekipmanlarını bir sırt çantasına doldurup,...
...kurduğun kamptan yola çıkarak dağa tırmanmaya çalışmak demek.
Tek bir seferde tırmanıyordun.
Önceden tırmanış halatlarını çakıp sabitleyemiyordun...
...ya da bir şeyler alıp geri dönebileceğin, hazırda kurulu bir kampın olmuyordu.
Bu en saf tırmanış tarzıydı ve Joe'yla Siula Grande'ye bu şekilde tırmanmak zorundaydık.
Kendini tamamen tırmanışa adadığın bir yöntemdi çünkü geri dönüşü yoktu.
Eğer bir şeyler ters giderse bu, oldukça ciddi sonuçlar doğurabiliyor.
Kurtarma ekibi yok, helikopter yok ve yardım edecek kimse de yok.
Yani hata payına yer yok.
Eğer kötü bir şekilde yaralanırsan muhtemelen ölürsün.
Dağı bu açıdan hiç görmemiştim ve oldukça dik görünüyordu.
Sanırım o anda...
..."Tanrım, çok büyük," diye düşünmüştüm.
Düşündüğümden ve beklediğimden çok daha zor görünüyordu.
Ama yine de heyecanlıydım.
Birinci Gün
Tırmanışa başlamak inanılmazdı.
Bunun için yaşıyorduk.
Tırmanmanın asli devinimini seviyorum.
Gerçekten iyi bir tırmanış yaptığında kendini mükemmel hissedersin.
Bale ve jimnastiğin birleşimi gibi bir şeydir.
Güç ve zarafetin karışımıdır.
Benim için dağlar dünyadaki en güzel yerdir.
Bu yerlerden birine gittiğimde muhteşem bir uzaklık hissiyle,...
...muhteşem bir özgürlük hissiyle dolarım...
...ve dünya üzerinde sahip olduğum tüm o karmaşadan uzaklaşırım.
Sanırım 300 metrelik buzsuz bir alanla karşılaştığımızda şaşırmıştık...
...biz de buzun olmadığı yerlere kaya ekipmanlarını çaktık...
...ve böylece dikey basamaklarımız oldu.
Bu şekilde tırmanmaya başladık.
Tırmandığın kişiyle birbirinize bağlı olduğunuz gerçeği...
...o kişinin yeteneğine ve becerisine çok fazla güvendiğiniz anlamına gelir.
Ama buna rağmen bazen şöyle düşünebilirsiniz.
"Tanrı aşkına, Simon. Sakın düşme. Tanrı aşkına sakın düşeyim deme."
Halat hayatınızı kurtaracak bir şey olmakla birlikte sizi öldürebilir de.
Eğer arkadaşınız düşerse çakılı tüm düzenek sökülür. Yani öldünüz demektir.
Siz de onunla düşersiniz.
Eğer bu şekilde tırmanacaksanız bir noktadan sonra bağlı olduğunuz kişiye...
...koşulsuz güvenmek zorundasınız.
Sanırım ilk günün sonunda aldığımız sonuçtan oldukça memnunduk.
Bayağı tırmanmıştık. İyi bir tırmanış olmuştu.
Ve bunu başarabileceğimize dair kendimizden oldukça emindik.
İkinci Gün
Böyle bir yükseklikte aşırı derece su kaybınız olur.
Bu yüzden günde 4-5 litre kadar sıvı tüketmeniz gerekir.
Bu sıvıyı elde etmenin tek yolu da karı eritmektir.
Her şey çok fazla zaman alıyordu.
Bu yükseklikte bir demliği doldurmak çok uzun zaman alır.
Bir saatte en fazla birkaç fincan su elde edebilirsiniz.
Bu yüzden imkanımız olsa da demliği çok fazla kullanmadık.
Zaten çok fazla yedek gazımız da yoktu.
Artık hayatlarımız normalden daha fazla risk altındaydı.
İşin içine risk unsurlarının da girmesiyle olay monotonluktan çıkıyordu.
Bu his sizi daha hayat dolu hissettiriyordu.
Daha önce hiç bu kadar yükseğe çıkmamıştım ve...
...buzda bu şekilde tırmanmak gerçekten de çok zor.
Sadece istikrarsızlıktan ya da korkutucu olmasından dolayı zor değil,...
...ayrıca yükseklikten dolayı kalbinizin deli gibi çarpmasından dolayı da zor.
Hava birden bire çok fazla soğumuştu.
5800-6000 metre civarındaydık ve hava oldukça rüzgarlıydı.
Sonra birden kar yağmaya başladı ve bu da...
...tüm yüzünüzün yukarıdan aşağı inan toz halindeki karla kaplanması demek.
Kar kıyafetlerinizin dışını kaplamaya başlıyordu.
Ardından üzerinizde donuyordu ve sanki bir zırh giyiyormuşsunuz gibi oluyordu.
Yamacın son bölgesi...
...100 metrelik kabus gibi bir tırmanıştı.
Tamamen dengesiz bir kar yağışı vardı.
Çapa atacak herhangi bir nokta yoktu.
Tamamen vücudumuzu kullandığımız, fiziken oldukça yorucu bir tırmanıştı.
65 metreyi tırmanmamız en iyi ihtimalle 5 ya da 6 saatimizi almıştı.
Hava kararana kadar devam ettik.
Oldukça üşümüştüm çünkü Simon tırmanmaya çalışırken...
...ben hareketsiz şekilde duruyordum.
Hipotermik şoka girmek üzereydim.
Ne olursa olsun durmamanız gerektiğini bilmeliydiniz.
Yoksa nalları dikerdiniz.
Biz de karda bir mağara kazdık.
Üçüncü Gün
Sabah olduğunda açık havada...
...gerçekte tırmanmaya çalıştığımız yeri gördük.
Her tarafın yere çöken toz karın...
...ortaya çıkardığı oymalar, top kek ve mantar gibi...
...kabartılar ve sarkıtlarla dolu olduğu bir rüya gibiydi.
And Dağları'na gidenlerden bu garip kar yağışı şartları...
...hakkında bir şeyler duymuştuk.
Ama daha önce hiç görmemiştik.
Toz halindeki kar fizik kurallarına göre bu kadar...
...dik bir yamaçta nasıl kalabiliyor, bilemiyorum.
Alplerde eğim 40 derece civarında olduğunda kar yamaçtan kayıp gidiyordu.
Bu şimdiye kadar yaptığım en riskli, yıldırıcı ve tehlikeli tırmanışlardandı.
İşin aslı, daha ileri gidemeyeceğimiz bir yere gelmekten ve...
...tıkanık kalmaktan korkuyorduk.
Çünkü geri dönme imkanımız olmadığını biliyorduk.
Tırmandığımız yerden inemezdik.
Yani aslında bir tuzağın içine doğru tırmanıyorduk.
Ayrıca önümüzdeki 150 metre boyunca bizi neyin beklediğini de görebiliyorduk.
Saat 14:00 olup da kuzey sırtını geçip...
...batı yamacına geldiğimizde içimiz rahatlamıştı.
Bir daha şu sütunların yakınından bile geçmek istemeyeceğimize yemin ettik.
Sırtı aştığımızda çok yorgunduk.
Tükenmiştim. Ve şöyle düşündüğümü hatırlıyorum.
"Boş ver gitsin. Bu yamacı bitirdik ya,...
...artık kalan yolu tamamlamasam da umurumda değil."
Ama sonra şöyle düşündük. "Hadi ama, onca yolu geldik."
"Tepeye çıkmayı başarabiliriz."
Genel olarak zirveden sonrasını pek sevmem. Çünkü kazaların %80'i iniş sırasında oluyor.
Daha dağın kuzey yamacındaki geri ineceğimiz tarafına...
...tırmanmadan önce Siula Grande dağı ile...
...Yerupaja denilen dağın arasına ineceğimizin kararını vermiştik.
Böylece iple dağın daha alçak olan bir bölgesine iniş yapabilecektik.
Doğudan bulutlar çoktan gelmeye başlamıştı. Büyük bulutlar...
Bu yokuşun daha düz olmasını,...
...inişin daha kolay olmasını umuyorduk.
Yürüyerek inebileceğimiz gibi olmasını umuyorduk.
Ama iniş oldukça zor bir şeye dönüştü.
Korkunçtu.
Batı tarafı çok dik ve buz saçaklarıyla doluydu.
Doğu tarafında ise altımızdaki 100 metre aniden dikleşiyordu.
Bu hepimiz için bir şok oldu. Oldukça da tehlikeliydi.
Her şey bir anda kontrolden çıkmıştı. Tüm aşamalar, her şey...
Zirveden ayrıldıktan bir buçuk saat sonra kaybolduk.
Artık ıssızlığın ortasındaydık ve hiçbir şey göremiyorduk.
Kısa bir an için bulutlar dağıldı ve yamacı gördüm.
Hemen ona doğru tırmanmaya başladım.
Tırmandığım yerin dağın doğru yamacı olup olmadığını da bilmiyordum.
Aslında tırmandığım şey kar ve buzdan oluşmuş devasa bir saçaktı...
...ve ben onun tepesine tırmanıyordum.
Tırmanmayı bırakıp aşağı bakmıştım ve tek gördüğüm kar ve buzdu.
Sonra birden saçak koptu ve Siula Grande'nin batı yamacına düştü.
Yamaca döndüğümde Joe'ya...
...yamacı bulduğumu belli etmek için aynen şöyle bağırdım.
"Yamacı buldum, Joe!"
O gün aşağı inebilmeyi umuyorduk...
...ama hava karardığında hala çok yüksekteydik.
Hala 6000 metre vardı.
Ve o gece su ısıtmak için kullandığımız son gazımız da bitti.
Dördüncü Gün
Ertesi sabah olduğunda yamacın en kötü kısmını ineceğimiz oldukça açıktı.
O gün ana kampa inmeyi başarabileceğimiz konusunda kendime oldukça güveniyordum.
Bu aşamadan sonra inişin çantada keklik olduğunu düşünüyordum.
Simon'ın önündeydim...
...ve birden bire karşıma yamacı ortadan ikiye bölen buzdan bir duvar çıktı.
Ellerimin ve dizlerimin üzerine çöktüm, iki baltamı da tepedeki buza sapladım...
...ve kendimi buzdan uçuruma sabitledim.
Baltanı buza sapladığında çıkardığı sesi dinlemeli ve duruşuna bakmalısın.
İki baltamla buzda asılı duruyordum. Baltalardan birini çıkardım ve...
...o anda tek istediğim baltamı bu dikey duvara saplamaktı.
Baltamı savurdum, buza saplandı ve...
...garip bir ses çıktı.
O anda "Geri çıkarıp daha iyi bir yere saplamalıyım," diye düşündüm.
Tek istediğim aleti saplamaktı. Sert metal buza girdi ve baştan aşağı buzu parçaladı.
Baltayı yeniden buza saplamak üzereydim.
Kalçamdan yukarı bir acı yükseldi...
...ve dizimde korkunç ötesi bir acı vardı.
Düşmenin şiddetiyle alt bacağım diz eklemime baskı yapmıştı.
Kaval kemiğim diz kapağımı delmiş...
...ve dışarı çıkmıştı.
Oldukça korkunç bir acıydı. Başlarda acıyla başa çıkamadım.
Sadece nefes alıp verdim ve endişelenmeyi bıraktım. Batıya baktığımı ve...
...Rasac Dağı'nın zirvesinin hizasında olduğumuzu gördüğümü hatırlıyorum.
Yani nerede olduğumuza dair elimizde bir yükseklik ölçütü vardı.
Tek düşündüğüm "Kahretsin, bacağım kırılamaz,"dı.
"Eğer bacağım kırıldıysa ölürüm."
O sırada halat gevşemeye başladı.
Bunun, Simon'ın arkamdan geldiği anlamına geldiğini biliyordum.
Bu kıyafetlerin altında kemiği hissedemiyordum.
Elimi kıyafetlerin altına soktuğumda kan yoktu.
Acı da biraz olsun dinmişti.
Belki de biraz fazla bitkin düştüğümü, aslında sadece...
...bağlarımın kopmuş olabileceğini düşündüm.
Ayağa kalkmayı denedim.
Tüm kemiğin hareketini, sürtünmesini hissettim. O anda kırık olduğunu anladım.
Bana bakışı gözümün önünden gitmiyor.
Şok, çaresizlik ve korku dolu bir bakış...
O tek bakışta bir sürü şey vardı.
Bana "İyi misin?" diye sordu.
Aklıma "İyiyim," demek geldi. Ama bu aptalca olurdu.
Sanırım "Hayır, bacağımı kırdım," dedim.
Aniden her şey sona ermişti. "Tanrım, burada kapana kısıldık," diye düşünmüştüm.
Herhangi birimiz ölmediği sürece her şey yoluna girecekti.
Bir an için aklıma şu gelmedi değil.
"Dağın kenarından şu anda kayıp düşse ben de çekip gidebilirim."
"Onu bırakır, aşağı iner, onun kırığıyla başa çıkmaya çalışmakla ve...
...bizi içine soktuğu bu karmaşayla uğraşmak zorunda kalmam."
Bana oldukça etkili baş ağrısı haplarından verdi.
Neredeyse hiçbir şey söylemedi.
Çünkü bu durumun ne anlama geldiğini biliyordu.
O biliyordu. Ben de biliyordum. Beni burada bırakmak zorunda kalacaktı.
"Yardım getirmeye gidiyorum," gibi bir şey söylerdi...
...ve ben de "Tamam," derdim.
Çünkü yardım gelmeyeceğini bilirdim.
Bu bırakıp gideceğini söylemenin kolay yoluydu.
Seçim yapma şansımız olup olmadığı konusunda pek düşünmedim.
Neden kötü bir şeyler olduğunu düşündüğümü gerçekten anımsayamıyorum.
"İkisinden biri öldü mü? Yoksa ikisi de mi öldü?" diye düşünmeye başladım.
Kendime "İçlerinden biri öldüyse hangisinin ölmüş olmasını isterdim?" diye sormuyordum.
Ama "Biri geri dönecekse hangisinin geri dönmesini isterdim?" diye soruyordum.
Bu söylemesi zor bir şey ama sanırım...
...geri dönecek kişinin Simon olmasını isterdim.
"Beni bırakmıyor," diye düşündüm.
Biraz sakinleştim ve onu dağdan aşağıya...
...nasıl indireceğime odaklanmaya çalıştım.
Ne yapmamız gerektiği konusunda aramızda konuştuk.
50 metre uzunluğunda iki tane halatımız vardı.
İki halatı ortadan düğümlersek bir tane 100 metrelik halatımız olacaktı.
Bir ucunu kendime bağladım, diğer ucunu da Simon kendine bağladı.
Plana göre beni 100 metre aşağı indirecekti.
Onu aşağı indirmek için kendimi olduğum yere sabitlemem gerekiyordu.
Bu sebeple karda bir çukur açtım, içine oturdum ve kendimi kara gömdüm.
Kısmen onun bacaklarının arasında yatıyordum.
Sonra Simon halatı aşağı doğru salmaya başladı.
Önce onu bir halatlık kadar, 50 metre kadar saldım.
Böylece iki halatı birbirine bağlayan düğümü elimde tutabiliyordum.
Bu şekilde düğüm halat halkasından geçemeyecekti.
Böylece gerektiğinde durabilecektim.
Sol ayağımın yani sağlam ayağımın üzerinde duruyordum...
...böylece ağırlığımı halata vermiyordum.
Halatı söküp, aşağı salma mesafesini ayarlayıp,...
...halatı kendine yeniden bağlayıp beni...
...50 metre aşağı sarkıtabilsin diye ona biraz zaman verdim.
Kendini yeterince güvene aldığında bende aşağı onun yanına indim.
Sonra aynı şeyi yeniden tekrarladık.
Simon beni hızlı bir şekilde indirmeye çalışıyordu.
Bu da ayağımın sürekli sallanmasına ve dizime baskı yapmasına sebep oluyordu.
İşkence gibi bir acıydı bu.
Canımı acıttığı için ona kızdığımı hatırlıyorum.
Daha yavaş olmasını istiyordum.
Aynı zamanda hızlı olmak zorunda olduğunu da biliyordum. Başka şansı yoktu.
Ona baktığımda suratında bezgin bir ifade olduğunu ve...
...bu olanlardan bıkıp bıkmadığını merak ettiğimi hatırlıyorum.
Onun acı çığlıklarına çok fazla dikkat edemiyordum...
...çünkü aşağı inmemiz gerekiyordu.
Karda çukurlar kazmamız gerekiyordu...
...ama kazdığımız çukurlar o beni indirirken yeniden doluyordu.
Hatta dolan kar onun etrafını sarıyordu.
Beni 9, aslında 8.8 milimetrelik bir halatla indiriyordu. Şu kalınlıkta...
Elleri neredeyse donmuştu.
Yaptığı şey olağanüstü bir şeydi.
Bugüne kadar hiç böyle bir dağdan kurtarma hikayesi duymamıştım.
Tipinin içinde inmeye çalışıyorduk. Rüzgarın havaya etkisini tam olarak bilemiyorum...
...ama -80 derece gibi bir şeydi sanırım.
Bacağım yüzünden bir litre kadar kan kaybetmiştim. Şok geçiriyordum ve susuzdum.
Bu noktada karda mağara kazmalı, barınak yapmalı,...
...uyku tulumlarına girmeli, su ısıtmalı ve susuzluğumuzu dindirmeliydik.
Ama yapamazdık çünkü gazımız bitmişti.
Bu noktada kontrolü kaybettik çünkü karda bir mağara kazıp,...
...fırtınanın onu üstümüze yıkmasıyla kapana kısılma riskine giremiyorduk.
Bütün seçenekleri gözden geçirince görülüyordu ki, dımdızlak ortada kalmıştık.
"Belki bu turdan sonra,...
...bir tur daha ineriz ve ardından zemine varırız," diye düşünmeye başlamıştım.
Aniden dirseklerime sert ve buzlu zemin temas etmeye başladı.
Dikleşiyor, bir bayıra dönüşüyor ve ardından tekrar dikleşiyordu.
O anda panikledim.
Simon'a durması için avazım çıktığı kadar bağırıyordum ama beni duymuyordu.
Halata gelen ağırlığın biraz daha fazlalaştığını fark etmiştim...
...ama üzerinde fazla durmadım. O an için...
...Herhalde dik bir yere denk geldi," diye düşünmüştüm.
Aşağıya baktım ve o an gördüm. Altımda büyük bir boşluk uzanıyordu.
Geçmem gereken yeri fark ettiğimde dehşete düştüm.
25 metre kadar altımda, kayalığın alt tarafında büyük bir çatlak olduğunu...
...net bir şekilde görebiliyordum.
Bu buzdan duvarı aşıp aşamayacağı görmek için baltaları kullanmaya karar vermiştim.
Tam denemeye başlamak üzereydim ki yeniden aşağı doğru salınmaya başladım.
"Tanrı aşkına bunu yapma!" diye geçirdim içimden.
Çünkü beni zemine indirebilecek kadar uzunlukta halat olmadığını biliyordum.
Ve ben halatta olan ağırlığımı kesmezsem...
...aşağı inebilmek için kendi halatını gevşetemezdi.
Tüm bunları bildiğim için beni indirmemesi için tekrar bağırdım.
Düğüme kadar onu indirmeye devam ettim. Ardından halatı salladım.
Bu ağırlığını halata vermemesi için ona verdiğim işaretti.
Ama hiçbir şey olmadı.
Hiçbir şey olmamaya devam etti.
Bundan kurtulmamın tek yolunun halata tırmanmak olduğunu biliyordum.
İki tane Prusik'im vardı. Prusik'ler halata tutturulmak için kullanılan ince iplerdir.
Bu iplerle halata özel bir düğüm atarsanız düğümü halatta hareket ettirebilir,...
...düğümü sıkıştırıp halata sabitleyebilirsiniz.
İpe bir kopça geçirip bir de askı takarsanız ayağa kalkabilirsiniz.
İki tane Prusik'iniz varsa biraz üstüne de onu bağlayıp kopçayı kaydırabilirsiniz.
Bu şekilde yukarı çıkabilirsiniz.
Halatın yerinden çıkmaması için kendimi dik tutmaya çalışıyordum.
Ardından düğümü atmak için uğraşıp durdum.
Lanet halat... Neden beceremediğimi tarif etmesi çok zor.
Parmaklarımı hissedemiyordum.
Dişlerimle halata geçirmeye çalışıyordum...
...ve döndürüp duruyordum.
Ellerim üşümüştü. Ayaklarım da öyle. Buz gibi olmuştum.
Çaresiz bir haldeydim ve Joe'nun ne yaptığını ya da ne durumda olduğunu...
...bilmiyor oluşum durumu daha da zorlaştırıyordu.
Halattan ağırlığını çekmenin neden bu kadar sürdüğünü anlayamıyordum.
Bu konuda mantıklı bir açıklamam yoktu.
Kopçalardan birini göğsüme taktım. Böylece dik durabilecektim.
Diğerini de düğüme takmaya çalıştım ama ellerimle sorun yaşıyordum.
Lanet şeyi düşürdüm ve öylece düşüşünü izledim.
Ortada kaldığımı biliyordum.
Tek düşündüğüm şey halata tırmanamayacağımdı.
Bir halata tutuna tutuna tırmanma fikri işe yaramaz.
Özellikle de elleriniz donmuşken. Kesinlikle tırmanamazsınız.
Yapabileceğim hiçbir şey yoktu ve tamamen çaresiz hissediyordum.
Oldukça da kızgındım.
Elimden hiçbir şey gelmiyordu. Ağırlığımı halattan çekemiyordum.
Durumun her geçen dakika daha da çaresiz bir hale...
...gelirken bir buçuk saat boyunca orada öylece durdum.
Üzerinde oturduğum soğuk zeminde durumla başa çıkmaya çalışıyordum...
...ve kar altımdan her an biraz daha kayıyordu.
Durumum gittikçe çaresizleşiyordu.
Sanırım psikolojik olarak bitik haldeydim.
Çünkü elimden hiçbir şey gelmiyordu.
Tek yaptığım halata asılı halde ölmeyi beklemekti.
Ve muhtemelen yakın zamanda ölecektim çünkü rüzgar havayı gittikçe soğutuyordu.
Dağı küçük, düzensiz adımlarla iniyordum.
Çünkü bu yumuşak, toz şeker görünümlü kar tam altıma yığılmıştı.
Simon'ın düşeceği ve elimden hiçbir şeyin gelmeyeceği o anı bekliyordum.
100 metre kadar düşecekti.
Benden 50 metre uzaklıktaydı. İki katı mesafe düşecekti ve ölecekti.
Üstelik zeminden birkaç metre, belki de santimetre uzaklıkta olduğumu bilmiyordu.
Bunu bilmiyordu ama maalesef ki muhtemelen öleceğini biliyordu.
Sonra birden sırt çantamda bir cep çakısı olduğunu hatırladım.
Kararımı hemen vermiştim.
İçinde bulunduğumuz durumda benim için en doğru karar bu gibi görünmüştü.
Çünkü bulunduğum konumda elimde bundan başka bir seçenek yoktu.
Eninde sonunda dağdan aşağı düşecektim.
Sırt çantamı çıkardım, tek elle üstteki gözü açtım...
...ve cep çakısını aldım.
Korkunç bir geceydi.
Kafam Joe'ya ne olduğu hakkındaki düşüncelerle doluydu.
Isınmam çok uzun zamanımı aldı. Sanırım doğru düzgün de ısınamadım.
Çok soğuk bir geceydi.
Aklımdaki dek düşünce inanılmaz derecede susamış olduğumdu.
Düştüğüm yerden çevremdeki karın içindeki suyun kokusunu alabiliyordum.
Çok sert düşmüştüm.
Oldukça garip bir durumdu.
Tam olarak ne olduğunu bilmiyorum.
Düştüğüm yer düz değildi. İki tarafı da eğimliydi.
Ve ben karanlıkta öylece kayıyordum.
Toplamda 50 metre kadar düşmüş olmalıydım.
Hayatta olmam kesinlikle şaşırtıcıydı.
Başımdaki fenerin ışığını aşağıya, daha aşağıya indirdim...
...ve karanlık ışığı yuttu. O kadar karanlıktı.
Cesaretim tamamen kırılmıştı ve kendimi savunmasız hissediyordum.
O anda bulunduğum yerden biraz daha sağa kayarsam...
...devasa bir çukura düşecektim.
Kendimi olabildiğince çabuk bir şekilde buza sabitlemeliydim.
Etrafıma şöyle bir baktığımda...
..."Tanrım, buradan kurtulmam neredeyse imkansız," diye düşündüm.
Halatım, düştüğüm yerin girişinden aşağı, 25 metre boyunca uzanıyordu.
Halatın diğer ucunda Simon'ın olduğunu düşünüyordum.
Öldüğünden neredeyse emindim ve bu hiçbir şey ifade etmiyordu.
O anda "Eğer halatı çekersem cesedi üzerime düşecek," diye düşündüm.
Çünkü en son yarığın hemen tepesinden aşağı iniyordu.
Orada, halatı tutan bir ağırlık merkezi gibi ölü şekilde yatıyor olmalıydı.
Halatı aşağı çektiğimde o da yarıktan içeri düşecekti.
Bu yüzden halatı çekersem cesedinin düşeceğini düşünüyordum.
İpi çekip durdum.
Ve en sonunda ipin kesilmiş olduğunu gördüm.
Burada ölüp gideceğimi düşündüm.
İçimde kesik ipin Simon'ın hayatta olduğuna anlamına geldiğine dair bir his vardı.
Simon!
İçinde bulunduğum manzara korkunçtu.
Kırık bir bacak insanı öldürmez.
Sanırım pili bitmesin diye başımdaki feneri kapatmıştım.
Zifiri karanlıktı ve bu beni rahatsız etmeye başlamıştı.
Yarıklar hakkında bilmeniz gereken şey...
...ürkünç bir tarafları olmasıdır. Yaşamaya uygun yerler değildirler.
Buzun içinden çatırtıları ve rüzgarın sesini duyabiliyordum.
Tekrar feneri yaktım çünkü karanlıkta burayı pek sevmemiştim.
Kendimi çok yalnız hissettim.
Oldukça da korkmuştum.
25 yaşındaydım, sağlıklıydım.
Oldukça hırslıydım.
Ve bu çıktığım ilk yolculuktu. Dünyadaki her dağa tırmanmak istiyordum...
...ve içinde bulunduğum bu durum planlarımızın bir parçası gibi görünmüyordu.
Saat oldukça geç olmalıydı.
Buradan kurtulmayı başaramayacağımı düşünüyordum.
Kahretsin! Aptal! Aptal!
Aptal! Aptal!
Aptal!
Aptal! Aptal!
Aptal!
Bir dağcı olarak her zaman kontrollü olmalısın. Kontrolü elinde tutmalısın.
Benim yaptığım gibi yapmaksa olayı felaket gibi gösterirdi.
Böylece kontrolü kaybederdin.
Kahretsin! Kahretsin! Lanet pislik!
Seni lanet, orospu çocuğu pislik!
Kesinlikle çocukçaydı. Bağırıp durdum.
Bundan daha,...
...çok daha sağlam olduğumu sanırdım.
Beşinci Gün
Hava aydınlanmaya başlamıştı. Saat 5 ya da 6'ydı.
Tekrar Simon diye bağırmaya başladım.
Uyandım, kardan barınağımın içinde giyindim ve her şeyimi toparladım.
Tek hissettiğim korkunç bir korkuydu.
O aşamada Joe'nun bir önceki gün öldüğüne dair ciddi bir inancım vardı.
Ve sanki bu konuda cezalandırılır gibi ben de ölecektim.
Ama orada oturup kendim için ya da olanlar için üzülmek yerine...
..."Yoluma devam edeceğim ve ölürsem de inerken öleceğim," dedim.
Birden zemin dikleşmeye başladı.
Bu yüzden dik bölgenin etrafından dolandım.
Kendimi aşağı saldığımda, Joe'yu üzerine saldığım...
...şu dik buz uçurumu görebildim.
O anda öylece boşlukta sallandığı için...
...halattan ağırlığını çekemediğini anladım.
Ve aşağı indikçe korktuğum şeyle yüz yüze geldim.
Uçurumun zemininde devasa bir yarık vardı.
12 metre genişliğindeydi ve durduğum yerden dibi görünmüyordu.
Simon!
Ortalık aydınlanır aydınlanmaz aşağı ineceğini düşünüyordum.
Çünkü ben korkunç derecede susamıştım.
Eminim o da aynı durumdaydı. Yani aşağı inip su bulmak isteyecekti.
Ayrıca beni bulmayı da isteyecekti.
İnmeyi bıraktım ve orada durup yarığın içine doğru bağırdım.
Sürekli "Joe! Joe!" diye bağırıyordum.
Tecrübelerime dayanarak söyleyebilirim ki,...
...aslında halattan kurtulduktan sonra nerede olduğunu görebilmek için...
...inip yarığa bakmam gerekliydi.
Ama dürüst olmak gerekirse o anda bu aklıma gelmemişti.
Öldüğüne gerçekten inanmıştım.
Bir başıma kaldığıma kendimi kesinlikle inandırmıştım.
Beni kurtarmaya kimsenin gelmeyeceğine de...
Dinine bağlı bir Katolik olarak yetiştirilmiştim.
Ama Tanrı'ya inanmayı bırakalı uzun zaman olmuştu.
Yine de işler iyice çığırından çıkarsa, baskı altındayken dua etmeye...
...başlayıp Tanrı'ya beni buradan kurtarması için...
...yalvarıp yalvarmayacağımı merak ediyordum.
Ama bunu yapmak bir an bile aklıma gelmedi.
Demek ki gerçekten inanmıyordum.
Öldüğünde sadece ölmüş olacağına inanıyordum. Hepsi bu. Ölümden sonrası yok.
Hiçbir şey yok.
"Buradan yukarı tırmanabilir miyim?" diye düşündüm.
25 metre uzunluğunda buzdan bir kiriş... Tek bir sağlam bacakla imkansızdı.
İkisinin de öldüğünü biliyordum ama öylece basıp, kampı terk edemezdim.
Öncelikle isimlerinin Joe ve Simon olduğundan başka...
...haklarından hiçbir şey bilmiyordum.
Soyadlarını bilmiyordum. Haklarında gerçekten de hiçbir şey bilmiyordum.
Üstelik aklımda şu garip düşünce vardı. Eğer dağdan aşağı düşmüş olsalardı...
...dağın dibine düşmüş olurlardı.
Öyle olsaydı buzulun dibinden onları görürdüm diye düşünüyordum.
Bu yüzden dağın dibine yaklaşabilmek için harekete geçtim.
Buzuldan aşağıya tek başıma inmeye başladım.
O aşamada hala bir başıma öleceğime inanıyordum.
Bir buzulu tek başınıza geçmek oldukça tehlikelidir...
...çünkü buzda çatlaklar vardır ve kar üstlerini örtmüştür.
Neyse ki, geliş yolunda bıraktığımız izlerin bazılarını,
...kaba taslak da olsa bulmayı başardım.
Buzulda ilerlerken aşağıya doğru indiğimi,...
...buradan kurtulabileceğimi,...
...hayatta kalabileceğimi fark ettim.
Ne kadar korkunç bir gece geçirdiğimi gerçekten tarif edemiyorum.
Sanki günlerce sürmüş gibiydi.
Bazı seçimler yapmalı, tekrar tekrar seçim yapmaya devam etmelisiniz.
Hatta yanlış seçimler yapsanız bile...
Çünkü seçim yapmazsanız tıkılır kalırsınız.
Bir köşede ölmek dışındaki tek seçeneğim...
...kendimi yarıktan aşağı salmaktı.
Aşağıda neyle karşılaşacağımı bilmiyordum.
Sadece bu buz ve kar labirentinden çıkabileceğim...
...bir yol olabileceğini umuyordum.
Bu kararı verebilmek için oldukça uğraşmıştım. Derine inmeye korkuyordum.
Diğer seçenekse orada öylece oturmak,...
...her şeyin düzeleceğine körü körüne inanmaktı.
Ama hiçbir şeyin düzelmeyeceğini biliyordum.
Aşağıya bakmak istemiyordum.
Aşağısının sadece hiçlikten ibaret olmasından korkuyordum.
Halatın sonları yakın bir yere düğüm atmamıştım.
Yani aşağıda hiçbir şey yoksa halatta tutunacak bir yerim olmayacaktı.
Böylece düşecektim ve düşüş oldukça hızlı olacaktı.
"Tanrım, bu çok fazla" diye düşündüm.
Artık fiziksel olarak bitik durumdaydım.
Çaresizce susamış bir şekilde kar tepeciklerinin içinde debeleniyordum.
Aklımda bir sürü farklı düşünce dolanıp duruyordu.
Suçluluk, endişe, olanları Joe'nun ailesine, arkadaşlarıma, Richard'a...
...nasıl açıklayacağımın düşüncesi...
Aklımdan geçen, belki de beni daha iyi gösterecek düzgün bir hikaye...
...uydurmam gerektiğiydi.
Ve bir süre için bunu düşündüm de.
Peru'da geçen onca zamana dair belleğime kazınan tek görüntü...
...bana doğru gelen şekli görmekti.
Kim olduğunu anlayana kadar bana iyice yaklaşmıştı.
Kesinlikle korkunç görünüyordu.
Onu hayatta tanıyamazdınız.
"Joe nerede?" diye sordum.
O da sadece "Joe öldü," dedi.
Kampa dönerken ona tüm hikayeyi anlattım.
Olanların hepsini anlattım.
Bana ya da yaptığım şeye karşı...
...en ufak bir yargılamada dahi bulunmadı. Oldukça iyi karşıladı.
Girişe çaktığım çividen itibaren kendimi...
...25 metre kadar aşağı sarkıtmış olmalıydım.
Yarığın tam olarak neye benzediğini görebiliyordum.
Büyük bir kum saati şeklindeydi.
Tavandan aşağıya muhtemelen 50 metre vardı.
Sanırım ölçü bazında burası St. Paul Katedrali'nin kubbesi kadardı.
Aşağıya baktığımda sadece sertleşmiş karı gördüğümü hatırlıyorum.
"İşte burası yarığın tabanı!" diye düşündüm.
15 metre uzağımda uzanan bir yokuş vardı.
Yukarıda sağda ise, güneş ışığını içeri alan bir delik vardı.
Delik parlıyordu ve büyük bir güneş ışığı huzmesi içeri giriyordu.
Aradığım çıkış yolu orasıydı!
"Yokuşu tırmanabilirim. O lanet yokuşu tırmanacağım!"...
...diye düşündüğümü hatırlıyorum.
Zemine indim ve karnımın üstünde sürünerek ilerlemeye başladım.
Sonra altımda bir şeylerin kırıldığını duydum.
Aslında oranın sert bir zemin olmadığını, altında bir çukur olduğunu fark ettim.
Kesinlikle dehşete düşmüştüm.
O anda sanki bir yumurta kabuğunun üzerindeydim.
Eğer kırılırsa o yokuşa asla çıkamazdım.
Ama orası benim çıkış yolumdu.
Sonunda yokuşa ulaştım. Artık zemin sertti.
Baltamı buza saplayıp kendimi yukarı sıçrattım.
Ayaklarınızı yukarı çekip ikisinin üzerine aynı anda basmak oldukça acı vericiydi.
İlk önce sol ayağımın üzerine basmamak için daha iyi bir konuma geçmeye çalışıyordum.
Ama mecburen kırık bacağımın üzerine bastım.
Diz kapağımın kaydığını, kemiğin hareket ettiğini hissediyordum.
Her sıçrayışta bayılacak gibi oluyordum.
İşkence gibi bir acıydı.
O gün oldukça güneşli bir gündü.
Tüm dünya geri dönmüştü.
Karın üzerine yatmış, öylece gülüyordum.
O yerden kurtulmanın rahatlığını yaşıyordum.
Ama sonra buzul kütlesine baktım ve...
..."Daha yeni başlıyorsun, dostum," dedim.
Oldukça kötü bir zeminde gidilecek kilometrelerce yol vardı.
Ama ben burada öylece oturmayı düşünüyordum çünkü şunu fark etmiştim.
Hayatımın en ciddi tırmanışını gerçekleştirmiştim.
Böyle bir tırmanıştan sağ salim döndüğünüzde günlerce bitkin olurdunuz.
Sadece yer, içer ve uyurdunuz.
Daha yeni yarıktan çıkmıştım, bacağımda kötü bir kırık vardı, acı içindeydim,...
...susuz kalmıştım, yemeğim yoktu ve bunu başarmayı düşünüyordum.
Fiziksel olarak bunu başarmanızın hiçbir yolu yoktur.
Sonra kendime belli hedefler belirlemem gerektiğini hatırladım.
Etrafıma bakınıp düşünmeye başladım.
"Pekala. 20 dakikada bu çatlağı aşabilirim."
"Yapmam gereken bu..."
Eğer 18 dakikada oraya gidebilirsem sevinçten çıldırıyordum.
22 ya da 24 dakika sürerse de neredeyse gözyaşı dökecek kadar üzülüyordum.
Böylece bu bir takıntıya dönüştü.
Bunu neden yaptığımı bilmiyordum. Sanırım başıma gelenlerin anlamını ve...
...ve yapmam gereken şeyin büyüklüğüyle başa çıkamayacağımı biliyordum.
Simon'ın izlerini takip ediyordum. İzler tepeler, eskiden oluşmuş çatlaklar...
...ve karlar üzerinde dağılıyordu.
"Dibinde Simon'ın yattığı bir deliğe denk gelene kadar...
...bu izler bana çatlaklarla dolu arazide yol gösterecek," diye düşündüm.
Dev gibi dağlar ve kocaman yamaçlar etrafınızı sarıyordu.
Kendinizi küçük ve savunmasız hissetmenize sebep oluyorlardı.
İster istemez sizi ele geçirecek kötü bir şeyin varlığından şüphe ediyordunuz.
Sanki birisi bir karıncayla alay ediyor, sürekli yoluna engeller çıkarıyor...
...ve sonunda da karşısına dikiliyordu.
Simon'ın izlerinin kapanmaya başladığını görebiliyordum.
Buzuldaki o izler beni hayata bağlıyordu.
Ama durumum çaresizleşmeye başlamıştı.
Buzuldaki bir yokuşta yapılacak en aptalca şeyi yapıp karanlıkta emeklemeyi sürdürdüm.
Ama korkuyordum ve sadece Simon'ın izlerini görmeye çalışıyordum.
Altıncı Gün
Sabah olduğunda güneşli bir hava açmıştı ve tüm izler yok olmuştu.
Erkenden yola çıkmıştım.
Sık sık tek ayağımın üstüne kalkıp yolu görmeye çalışıyordum...
...ve tekrar oturup sürünüyordum.
Sırtın hemen sağında devasa bir çatlak vardı...
...ve çatlaklardan oluşan bir labirentin içindeydim.
Birden bire buzun bittiği bir noktaya geldim ve ardından kayaları gördüm.
Muhtemelen gitme konusunu açan bendim.
Bunun en büyük sebebi de Simon için endişelenmemdi.
Olayın olduğu yerden olabildiğince uzaklaşmanın...
...en doğrusu olduğunu düşünüyordum.
Ama ben hemen gitmek istemiyordum.
Düşüncelerimi toparlamak ve gücümü geri kazanmak için...
...bir iki güne ihtiyacım vardı.
Temizlenmek uzun zamanımı aldı.
Saçlarımı ve yüzümü yıkamak, tıraş olmak iyi hissettirmişti.
Döküntüleri,...
...dağın artıklarını üzerimden atmıştım.
Korkunç derecede susamıştım çünkü ne kadar kar yemiş olursanız olun...
...yine de vücudunuza yeterli gelmiyordu.
Kayaları gördüğümde ne kadar büyük parçaları olabileceğini anlamıştım.
Ve ilk kez o anda gerçekten de o mesafeyi...
...aşıp aşamayacağımı düşündüm.
Bütün kancalarımı bıraktım.
Bu kayaların üzerinde sürünemeyeceğimi biliyordum. Çok büyük ve düzensizlerdi.
Buradan geçmenin tek yolu taşların üstünden atlamayı denemekti.
Çok fazla düşeceğimi biliyordum.
Aslında neredeyse her atlayışımda düştüm.
Her düşüşümde bacağım yeniden kırılıyormuş gibiydi hissediyordum.
Başladığım yere bakıp sadece 20 metre ilerlediğimi fark ettiğimi hatırlıyorum.
Oysa bana asırlar geçmiş gibi gelmişti. Üstelik sadece 20 metrede çektiğim o acı...
Delicesine inatçı olabiliyorum.
Ayrıca işleri kendi usulümce yapmayı severim.
Ama o günlerde işler pek de benim usulümce gitmiyordu.
Bir kayaya baktım ve "Pekala, oraya 20 dakika içinde geleceğim," dedim.
Bir kere oraya 20 dakikada gitmeye karar vermiştim.
Ne olursa olsun gidecektim.
Hedef belirlemenin yardımı oldu. Mesafenin yarısına gelmiştim, acı içindeydim,...
...tekrar tekrar kalkıp düşmeye dayanamıyordum...
...ama hedefe baktığımda "Oraya varmalıyım," diyebiliyordum.
Biraz gereğinden fazla yattığımda...
..."Hayır, kalk. Oraya gitmen gereken. Sadece 10 dakikan kaldı," diyordum.
Sanırım içimde şöyle söyleyebilen soğuk kanlı ve pragmatik bir parça vardı.
"Oraya ulaşacaksan bunu, bunu ve bunu geçmek zorundasın."
"Hadi, devam et. Devam et."
"Pekala, kalk ve tekrar yap."
Oldukça ısrarcı ve oldukça net bir parçamdı bu.
Bana yapmam gerekenleri söyleyen bir ses, içimdeki farklı bir parçammış gibiydi.
Oldukça umursamaz, sempati yoksunu...
...yorgun ya da yaralı olabileceğim gerçeğini kabul etmeyen bir parça...
Oldukça garip bir durumdu.
Bir parçam "Devam et, dinlenmeyi kes, devam et," diyordu.
Diğer parçam, benliğimse sadece "Peki," diyor ve...
...etrafa bakınıp bir şeyleri kavramaya çalışıyordu.
Saatler geçtikçe ve gün ilerledikçe daha da garip bir hale gelmeye başladı.
Çok ama çok susamıştım. Tamamen susuz kalmıştım.
En korkuncuysa tüm bu kayaların ve tepeciklerin buzulun...
...tepesinde olmasıydı. Yani suyun akışını duyabiliyordunuz.
Hem de sürekli...
Defalarca düşmüştüm ve suyun sesini duyuyordum.
Etrafı kazıp su aramaya başlamıştım.
Ama bulamıyordum. Ulaşamıyordum.
Suyun sesini duyabiliyor olmak beni delirtiyordu.
Simon için endişeleniyordum.
Sağlığı için endişeleniyordum çünkü parmak uçları buz yanığı yüzünden kötü durumdaydı.
Oyalanacak zamanımız kalmadığını düşünüyordum.
Sabah buradan ayrılmak için hazırlanmaya başladık.
Sonunda kayaların arasına yığılmıştım. Pek iyi uyuyamamıştım.
Ayağım çok acıyordu. İşkence gibiydi.
Sanırım fırtınasız geçen ilk geceydi.
Üzerime kar yağmadı. Yağmur da yoktu ve yıldızları görebiliyordum.
Sırt üstü yatıp sonsuz gibi gelen bir zaman boyunca...
...yıldızları seyrettiğimi hatırlıyorum.
O anda sanki asırlardır, ömürlerce bilincim açık bir şekilde burada...
...yatmışım gibi garip bir his geldi.
Asla hareket etmek zorunda olmayan kayaların bir parçasıydım sanki.
Yedinci Gün
Sonra güneş doğdu ve beni ısıtmaya başladı.
O anda öylece, hareket etmeden ve acı çekmeden yatmanın güzel olduğunu düşündüm.
...ve neredeyse bunu yapmak üzereydim.
Mesafeyi aşamayacağıma gerçekten de inanmıştım.
Ayrıca öleceğime de inanmıştım ve bunu soğukkanlılıkla kabullenmiştim.
Nasılsa bir işe yaramayacağını düşündüğünüzde...
...yavaş yavaş devam etmek oldukça mantıklı görünüyordu.
Sanırım bu düşünceler yalnızlıktan, terk edilmişlik hissinden dolayı geliyordu.
Aslında başından beri vardılar.
Yavaşlamadım çünkü hayatta kalabileceğimi düşünüyordum.
Sanırım öldüğümde yanımda birileri olsun istiyordum.
Bunu yapmak muhtemelen kafamda ona veda edebilmek için yaptığımız...
...sembolik bir hareketti.
Litrelerce su içtim.
Bitik benzinimi depolamışım gibiydi.
Anında gücümü toplamaya başladığımı hissediyordum.
Sürekli işeyip durdum.
Ve verdiği hissin, sıcaklığının aslında hoşuma gittiğini hatırlıyorum.
Yavaş ve istikrarlı bir şekilde ivme kaybediyorsunuz.
Sadece fiziksel olarak değil. Fiziksel olanı zaten açık ama...
...kendinizden, her şeyden kaybediyorsunuz.
Hiçbir şeyin kalmamış gibi hissediyordum. Ve artık umursamıyordum.
Hiç saygınlığınız kalmıyor. Güçlü ya da zayıf olmayı umursamıyorsunuz.
Bir hiç haline geliyorsunuz. Oldukça garip bir durum.
Hala 20 dakikada varma olayını yapıyordum. "Şuraya ulaş, buraya ulaş."
Sonra birden ayak izlerini gördüm.
Ardından bunların Simon'la Richard'a ait olduğunu fark ettim.
İzler hemen yukarımdaydı ve öylece devam ediyordu.
Böylece emeklemeye devam ettim.
Hemen arkamda dolanıp durduklarına neredeyse ikna olmuştum.
"Bu çok saçma, öyle olsaydı gelip sana yardım ederlerdi," diye düşünmüştüm.
Kendimi, beni gördükleri halde gitmelerinin sebebinin...
altıma işeyip ağladığım için beni utandırmak istememeleri olduğuna ikna etmiştim.
Ne kadar geçti bilmiyorum. Belki bir saat kadardı.
Kendimi tamamen inandırmıştım ve aniden sanki içimde bir balon patlamıştı.
Sonra orada olmadıklarını fark ettim ve o anda yıkıldım.
Göle ulaştığımda saat 4'e geliyordu.
Gölün diğer ucunda, baraj görevi gören bir tepe vardı.
Ve o tepenin üstünden...
...vadinin aşağısındaki ana kampın kurulduğu yere bakabilecektim.
Hatta çadırları görebilecektim.
İlk kez o zaman inandım.
"Mesafeyi aşacağım. Mesafeyi gerçekten aşacağım," diye düşündüm.
Bunun düşünür düşünmez aklıma gelen ikinci şeyse şu oldu.
"Aşağıda kimse olacak mı?"
Simon'ı son görüşümün üzerinden 4 gün geçmişti.
Üzerinde biraz düşününce fark ettim ki "Neden orada olsunlardı ki?"
Havanın saat 6'da karardığını biliyordum. "Oraya hemen varmam lazım," dedim...
...ve elimden gelen en hızlı şekilde ilerlemeye çalıştım.
Bütün bir öğleden sonra boyunca...
...gitmiş olduklarına dair o korkunç his bana musallat oldu.
Havadaki değişikliklere dikkat etmemiştim.
Başlangıç saatim olan 4'le tepeye vardığım saat olan 6 arasında...
...hava değişmişti.
Vadiye baktığımda bulutlarla dolu olduğunu gördüm.
Simon!
Bir ıslık, bir cevap, bir bağırış, herhangi bir şey duyabilmek için dikkatle dinledim...
...ama hiçbir şey duyamadım.
Ne yapacağımı bilmez bir şekilde orada oturup uzun bir süre ağladım.
Uyku tulumuma girmeyi düşünüyordum.
Bir sebeple her şeyin uyku tulumunda son bulması bana...
...oldukça zavallıca geliyordu.
"Güzel, devam et. Ama sonunda bir yerlerde bu son bulacak," diye düşündüm.
Böyle söyleme.
Gecenin kalanında ne olduğunu tam olarak bilmiyorum.
Saate bakmayı bırakmıştım ve her şey kayıp gitmeye başlamıştı.
Sanırım kendimi kaybetmiştim. Artık ne yaptığımı bilmiyordum.
Sevdiğim birilerini ya da herhangi birini...
...düşündüğümü hatırlamıyorum.
Kafamda bir şarkının dönüp durduğu bir an vardı.
Boney M adındaki bir grubun şarkısıydı. Üstelik Boney M'i pek sevmem.
Saatlerce kafamda dönüp durdu.
Üzücü bir durumdu çünkü kafamdan söküp atmayı denemek istiyordum.
Başka şeyler düşünmek istiyordum.
"Kahretsin, Boney M yüzünden öleceğim," diyordum.
Bazen ayılamadığımı hatırlıyorum.
Sanırım sürekli uyanıktım ama bu durumda olmak uykudan uyanmak gibiydi...
...ve çoğu zaman kendimi öylece otururken buluyordum.
Nerede olduğumu bilmiyordum.
Zifiri karanlıktı ve kar yağıyordu. Sanırım buzulun sırtlarındaydım.
Ya da aslında umumi bir otoparktaydım, yine dayak yemiştim...
...ve öylece kendimden geçmiştim.
Bir şeyin koktuğunu hatırlıyorum.
Oldukça güçlü bir kokuydu.
Tüm bu hezeyanın arasında burnuma tuzlu bir koku geliyordu.
Kafamın oldukça karıştığını, bunun ne anlama geldiğini anlamadığımı hatırlıyorum
Bunun anlamını çözmek uzun zamanımı almıştı.
İlk başta benden geldiğini sandım.
Ama yavaş yavaş ne olduğunu çözdüm.
Kamp alanının tuvalet bölgesine doğru sürünüyordum.
Sonra çadırlara yaklaştığımı fark ettim.
Simon!
Bağırırken "Buraya kadar. Bu oyunda gelebileceğim son nokta bu," dedim.
Daha fazla gidebilecek durumda değildim.
Simon!
Hala burada olabilecekleri ihtimaline umut bağlama hatasını yapmıştım.
Bağırdığımda orada değillerdi.
Biliyordum ki o andan itibaren ölüydüm.
O anda, kimse cevap vermediğinde...
...içimde bir şeyler kayboldu.
Kendimi kaybettim.
Bilmediğim bir sebepten dolayı uyandım.
Garip havanın farkına vardığımda...
...rüzgarın çadırın dışında nasıl da uğuldadığını duyabiliyordum.
Sonra bir şey duymaya başladım.
Sonra yavaşça bunun sadece...
...dışarıda bağıran Joe'nun sesi olabileceği kafama dank etti.
Ama bu kesinlikle imkansızdı çünkü o ölmüştü.
Hem de 3 ya da 4 gün önce ölmüştü.
Sonra tekrar duydum. İyice tizleşmişti...
...ve gerçekten de biri "Simon," diye bağırıyor gibiydi.
Bir anda paniğe kapılmıştım. Dışarıdaki Joe olamazdı...
...çünkü Joe ölmüştü.
Ama ölmemişse, dışarıda bir yerlerdeyse bu korkunç bir şey olurdu.
Dışarıdaki şey bir insan olamazdı çünkü...
...hiçbir insanoğlu bu zorlukları aşıp çadırın dışına kadar gelemezdi.
Ne yapacağımı bilmez bir şekilde öylece yatıyordum.
Sonra Simon uyandı.
"Simon!" Biri çok net bir şekilde ismimi bağırıyordu.
Aslında onun Joe olduğunu biliyordum. Hemen anlamıştım.
Öylece bakınıyordum ve sonra değişikliği fark ettim.
Tabii Simon hemen harekete geçti.
Birden bire sesler duydum.
Joe! Sen misin?
Fazla heveslenmiyordum çünkü dışarıda biri varmış gibi gelmiyordu.
Nehrin oraya, seslerin geldiği tarafa doğru gittik...
...ve kamptan 70-80 metre uzaklaşmışken Joe'yu gördük.
Onu gerçekten görene kadar inanamamıştım.
Gördükten sonra bile tekinsiz gece ve içinde bulunduğu durum sebebiyle...
...hala inanmamak için sebeplerim vardı.
Kesinlikle korkunç durumdaydı. Neredeyse bir hayalet gibi görünüyordu.
Bunun doğru olduğuna, gerçekten olduğuna inanmak için neredeyse...
...kendimi çimdiklemek zorunda kaldım.
- Yardım et! - Kahretsin, Joe!
Simon sürekli küfür ediyordu. Sürekli...
Richard, kaldıralım onu!
Richard, tut onu. Aptal herif tut onu!
Simon'ın omuzlarımdan tutup bana sarıldığını hatırlıyorum.
Bunu hatırlıyorum.
Biri tarafından sarılmanın hissini...
Dağdan inebilsin diye yaptıklarım için,...
...gerektiğinde halatı kestiğim için...
...bana teşekkür etti...
...ve "Ben de aynı şeyi yapardım," dedi.
Söylediği ilk sözler bunlardı.
Henüz hiçbir müdahalede bulunmadan, hatta çadırın girişini bile kapatmadan...
..."Pantolonum nerede?" diye sordu.
Pantolonunu yakmak zorunda kaldığımızı açıkladık ve bu onu oldukça kızdırdı.
Sanırım o tavrı bir noktadan sonra tekrar hayata bağlanmamı sağladı.
Geri dönen kişi hala aynı eski Joe'ydu.
Joe, yaşadıkları sırasında vücut kütlesinin 1/3ünü kaybetmişti.
İki yıldan ve altı ameliyattan sonra Joe yeniden tırmandı.
Bugün hala tırmanmaya devam ediyor.
Simon İngiltere'ye döndüğünde ortağının halatını kestiği için...
...birçok tırmanışçının tepkisiyle yüz yüze geldi.
Joe her zaman sadık bir şekilde onu savundu.
Başka hiç kimse Joe ve Simon'ın Siula Grande zirvesine...
...yaptığı tırmanışı başarıyla tamamlayamadı.
Çeviren: black_lola https://twitter.com/lolaangieblack