::PROJECT HAVEN:: prezentuje
Mój tata był farmerem.
Jak wszyscy wtedy.
Oczywiście nie od początku.
Schodzisz za ostro.
- Dam radę. - Przelatujesz nad cieśniną.
Muszę wyłączyć, Cooper.
- Wyłączam systemy. - Nie, potrzebuję mocy!
Tato...
Przepraszam, Murph. Wracaj do łóżka, skarbie.
Myślałam, że jesteś duchem.
- Duchy nie istnieją. - Dziadek mówi co innego.
Bo dziadek już prawie jest duchem.
Wracaj do łóżka.
Śniła ci się katastrofa?
Zabieraj tyłek do łóżka.
Pszenica obumarła.
Przyszła zaraza i musieliśmy ją spalić.
Mieliśmy całe hektary kukurydzy.
Ale głównie mieliśmy pył.
Nie potrafię tego dokładnie opisać. Piach zawiewał nieprzerwanie.
Nosiliśmy na twarzach maski z materiału,
żeby tego tyle nie wdychać.
Nakrywając do stołu, kładliśmy naczynia do góry dnem.
Szklanki, kubki, wszystko do góry nogami.
Murph, ruszaj się!
O 13:00 zaczynamy rozpylać środek chwastobójczy.
Tak jest.
Nie przy stole.
Naprawisz to, tato?
- Co zrobiłaś z moim lądownikiem? - To nie ja.
- Zgaduję, że to twój duch. - Zrzucił go z półki.
- Zrzuca też książki. - Duchy nie istnieją, głupku.
Czytałam, że to poltergeist.
- Powiedz jej, tato. - To niezbyt naukowe podejście.
Mówiłeś, że nauka polega na przyznawaniu się do niewiedzy.
- Zagięła cię. - Szanuj bardziej nasze rzeczy.
Coop.
Chcesz pomówić o nauce?
Nie wystarczy powiedzieć, że boisz się ducha.
Musisz spisywać fakty, analizować,
odkryć, jak i dlaczego, i zaprezentować wnioski.
- Umowa? - Stoi. - W porządku.
- Udanego dnia w szkole. - Zaczekaj.
Dziś zebranie. Rodziców, nie dziadków.
Zwolnij trochę.
To nie burza piaskowa.
- Nelson pali swoje uprawy. - Zaraza?
Mówią, że to ostatnia w historii uprawa okry.
Powinien zasiać kukurydzę jak wszyscy.
Bądź miły dla panny Hanley. Jest singielką.
Co to miało znaczyć?
Ponowne zaludnienie Ziemi. Przyłóż się, młodzieńcze.
Może nie wtykaj nosa w nie swoje sprawy, staruszku.
Wrzuć dwójkę.
Trójka.
- Znajdź bieg. - Wrzucaj. - Zamknij się, Tom.
- Co zrobiłaś? - To nie ona.
Złapaliśmy gumę.
- Prawo Murphy'ego. - Zamknij się!
- Dawaj zapas. - To był zapas.
Weź zestaw naprawczy.
Jak mam tutaj załatać dziurę?
Musisz sam na to wpaść. Nie zawsze będę mógł ci pomóc.
Co się dzieje?
Dlaczego daliście mi imię, które kojarzy się z pechem?
Nieprawda.
Prawo Murphy'ego?
Prawo Murphy'ego nie oznacza, że stanie się coś złego.
Oznacza, że stanie się to, co może się stać.
Podobało nam się to.
Wsiadajcie.
Wsiadajcie, jedziemy.
A przebita opona?
Tak.
To indyjski dron wojskowy.
Jego ogniwa solarne mogą zasilić całą farmę.
Przejmij kierownicę.
Przechodź.
Wyceluj tym w niego.
- Szybciej, gubię go. - Dobra.
Prosto w niego.
Jeszcze chwila.
Już prawie.
Niezła jazda.
- Tato? - Prawie go mam. Nie zatrzymuj się.
- Tato! - Tom!
Kazałeś mi jechać dalej.
Znam odpowiedź na pytanie: "Czy skoczysz za mną w ogień?".
- Zgubiliśmy go. - Nieprawda.
Chcesz nim pokierować?
Posadźmy go przy brzegu zbiornika.
Niezła robota.
Jak długo latał?
Centrum dowodzenia Delhi, tak jak nasze, upadło 10 lat temu.
Latał przez 10 lat?
- Dlaczego zszedł tak nisko? - Nie wiem.
Słońce usmażyło mu mózg albo czegoś szukał.
Czego?
Podaj śrubokręt.
Może jakiegoś sygnału?
Nie wiem.
Co z nim zrobisz?
Znajdę dla niego odpowiednie zadanie.
- Na przykład kierowanie kombajnem. - Nie możemy go wypuścić?
Nie robił nikomu krzywdy.
One uczą się adaptacji... jak my.
Jak to ma wyglądać? Wchodzicie ze mną?
Ja mam zajęcia, a ona musi zaczekać.
- Co zrobiłaś? - Sami ci powiedzą.
- Będę wkurzony? - Nie na mnie.
Postaraj się nie denerwować.
Spokojnie, poradzę sobie.
- Spóźniłeś się, Coop. - Złapaliśmy gumę.
I musiałeś chyba wstąpić do sklepu z azjatyckimi myśliwcami.
To dron obserwacyjny.
Ze wspaniałymi ogniwami solarnymi. Jest indyjski.
Usiądź.
Dostaliśmy wyniki Toma.
- Będzie świetnym farmerem. - Ma do tego dryg.
A studia?
Uniwersytety przyjmują nielicznych.
- Nie mają środków... - Płacę podatki.
Na co idą te pieniądze? Nie ma już armii.
Nie idą na uniwersytety.
Musisz być realistą.
Skreślasz go już? Ma dopiero 15 lat.
Ma słabe wyniki.
Ile masz w pasie?
Ile, 82? Długość nogawek 84 cm?
Do czego zmierzasz?
Mówisz mi, że potrzeba dwóch pomiarów dla twojego tyłka,
ale wystarczy jeden, by zdecydować o przyszłości mojego syna?
Jesteś wykształconym człowiekiem
- i wyszkolonym pilotem. - I inżynierem.
Nie potrzebujemy więcej inżynierów.
Nie skończyły nam się telewizory ani samoloty. Brakuje nam żywności.
Świat potrzebuje farmerów. Dobrych, jak ty czy Tom.
Niewykształconych farmerów.
Jesteśmy pokoleniem robotników.
Może to się zmieni. Może twoje wnuki będą mogły...
Skończyliśmy?
Nie.
Panna Hanley chciałaby porozmawiać o Murph.
Jest świetnym i zdolnym dzieckiem. Ale ostatnio ma trochę trudności.
Pokazała to innym uczniom. Rozdział o lądowaniach na Księżycu.
To moje stare podręczniki.
Zawsze podobały się jej obrazki.
To stary podręcznik. Zastąpiliśmy go poprawioną wersją.
Poprawioną?
Wyjaśniają, że misje Apollo zostały upozorowane,
by doprowadzić ZSRR do bankructwa.
Nie wierzy pani, że byliśmy na Księżycu?
To była genialna propaganda, która doprowadziła do upadku ZSRR
z powodu inwestycji w rakiety i inne bezużyteczne maszyny.
Bezużyteczne maszyny?
Jeśli nie chcemy powtórzyć rozrzutności XX wieku,
musimy uczyć dzieci o tej planecie, a nie o tym, jak ją opuścić.
Jedną z tych bezużytecznych maszyn był rezonans magnetyczny.
Gdyby jakieś zostały, lekarze mogliby znaleźć
torbiel w mózgu mojej żony, zanim umarła.
I to ona mogłaby tego wysłuchiwać zamiast mnie.
Tak byłoby lepiej, bo była tą opanowaną.
Przykro mi z powodu pańskiej żony.
Ale Murph wdała się w kilka bójek z powodu tego nonsensu o misjach Apollo.
Zaprosiliśmy pana, by ustalić, co mógłby pan z tym zrobić.
Jutro jest mecz.
Ma teraz fazę na baseball. Gra jej ulubiona drużyna,
będą słodycze, napoje...
Chyba ją tam zabiorę.
- Jak poszło? - Zawiesili cię.
- Co? - Cooper.
Tutaj Cooper, mów.
Zmodyfikowane przez ciebie kombajny nawaliły.
Zresetuj sterowniki.
Już to zrobiłem, ale powinieneś to zobaczyć.
Jeden za drugim zaczęły się tu zjeżdżać.
Coś zakłóciło pracę kompasów.
Magnetyzm albo coś w tym stylu.
Nie chodzi o tytuły książek. Pracuję nad tym, jak mówiłeś.
- Policzyłam przerwy. - Po co?
Gdyby duch chciał się z nami skontaktować.
Sprawdzam Morse'a.
- Morse'a? - Tak.
- Kropki i kreski. To... - Wiem, co to jest kod Morse'a,
ale nadal nie uważam, że regały chcą ci coś przekazać.
Musiałem ręcznie zresetować kompasy i GPS, by działały mimo anomalii.
- Jakiej anomalii? - Nie wiem.
Gdyby dom zbudowano na złożach magnetytu,
kombajny zachowywałyby się tak od samego początku.
Słyszałem, że spotkanie w szkole nie poszło za dobrze.
Słyszałeś?
Jakbyśmy zapomnieli, kim jesteśmy.
Odkrywcami, pionierami, nie dozorcami.
Gdy byłem mały, miałem wrażenie, że codziennie coś wymyślali.
Jakiś gadżet czy koncepcję.
Jakby codziennie było Boże Narodzenie.
Ale sześć miliardów ludzi... Spróbuj to sobie wyobrazić.
I każdy chce mieć wszystko.
Ten świat nie jest taki zły.
Tom sobie poradzi.
To ty tu nie pasujesz.
Urodziłeś się 40 lat za późno lub za wcześnie.
Moja córka o tym wiedziała. Niech spoczywa w pokoju.
Twoje dzieci też to wiedzą. Zwłaszcza Murph.
Spoglądaliśmy w niebo, rozmyślając,
co robimy we Wszechświecie.
Teraz patrzymy tylko pod nogi
i zamartwiamy się o to zapylone miejsce.
Byłeś w czymś dobry.
Nie miałeś szansy, by to wykorzystać.
Przykro mi.
Nie spodziewaliśmy się, że ziemia, która dawała pożywienie,
odwróci się od nas i nas zniszczy.
Chyba 15 kwietnia...
To nadciągnęło znad kanionu około 13:30.
Za moich czasów to byli zawodnicy. Co to za ćwoki?
Za moich czasów ludzie byli zbyt zajęci walką o jedzenie, by grać w baseball.
Popcorn nie pasuje do meczu. Chcę hot doga.
W szkole twierdzą, że pójdziesz w moje ślady.
- To świetnie. - Tak uważasz?
Nienawidzisz rolnictwa. Dziadek tak powiedział.
Dziadek tak powiedział?
Liczy się tylko to, co ty o tym myślisz.
Podoba mi się to. Lubię naszą farmę.
Będziesz w tym świetny.
Zmywajmy się stąd.
To coś potężnego. Załóżcie maski.
- Tom, Murph? - Gotowe. - Gotowe?
Zamknęliście okna?
Duch.
Weź poduszkę.
Śpisz dziś z Tomem.
To nie duch.
To grawitacja.
Odwiozę Toma i pojadę do miasta.
Posprzątacie to?
Jak skończycie się do tego modlić.
To nie Morse. To kod binarny.
Gruby to 1, cienki 0.
Współrzędne.
To jest to.
Nie mogę tego przegapić.
Dziadek wróci za kilka godzin.
Ale nie wiesz, co znajdziesz.
Dlatego właśnie nie mogę cię zabrać.
Murph?
Dziadek niedługo wróci. Przekaż, że odezwę się przez radio.
Jezu.
Co ty robisz?
Myślisz, że to zabawne?
Nie odkryłbyś tego, gdyby nie ja.
Przydaj się do czegoś.
To chyba koniec drogi.
Nie wziąłeś nożyc?
Zuch dziewczynka.
- Odsuń się od ogrodzenia. - Nie strzelaj. Nie mam broni.
W samochodzie jest moja córka.
Nie bój się.
Jak znalazłeś to miejsce?
Gdzie moja córka?
Miałeś zaznaczone współrzędne na mapie.
Skąd je masz?
- Gdzie moja córka? - Siadaj, bo cię znów ogłuszę.
Nadal myślisz, że jesteś żołnierzem?
Nie ma już żołnierzy.
Zabawki jak ty koszą mój trawnik.
Gdzie znalazłeś koordynaty?
O ile nie chcesz zostać moją kosiarką...
- Przerobię cię na odkurzacz. - Nie zrobisz tego.
TARS, odsuń się.
Ryzykuje pani, pozwalając, by chroniły ją wojskowe maszyny.
Są stare i nieprzewidywalne.
Rząd mógł dać tylko takie.
- Kim pani jest? - Doktor Brand.
Znałem kogoś o tym nazwisku. Był profesorem.
- Dlaczego myśli pan, że ja nie jestem? - Nie był też taki słodki.
Dr Brand, proszę. Nie wiem, co tu się dzieje.
Boję się o córkę i chcę, by była przy mnie.
Proszę to zrobić, a powiem wszystko, co wiem.
Zaprowadź dyrektora i dziewczynkę do sali konferencyjnej.
Córce nic się nie stało. Mądry dzieciak.
Musiała mieć mądrą matkę.
Nie chcecie tu gości.
Wypuśćcie nas i damy wam spokój.
- To nie takie proste. - Oczywiście, że tak.
Nie wiem nic o pani ani o tym miejscu.
Wie pan.
Tato!
Witaj, Cooper.
Profesor Brand.
Wytłumacz, jak znaleźliście to miejsce.
Zupełnie przypadkiem. Szukaliśmy przydatnych rzeczy...
Jest pan w najtajniejszym ośrodku na świecie.
Nikt nie przyjeżdża tu przypadkiem ani stąd nie odchodzi.
Proszę, współpracuj z nimi.
Trudno to wytłumaczyć.
Poznaliśmy te współrzędne dzięki anomalii.
Jakiej anomalii?
Nie były to moce nadprzyrodzone, ale naukowo też tego...
- Musi pan to opisać dokładniej. - To była grawitacja.
Jaka anomalia grawitacyjna? Co to było?
Cieszę się, że się tym interesujecie,
ale nic nie powiemy, dopóki nie otrzymam gwarancji.
- Gwarancji? - Tak.
Że odjedziemy stąd normalnie, a nie w bagażniku samochodu.
- Nie wiesz, kim jesteśmy? - Nie, profesorze.
Zna pan mojego ojca, profesora Branda.
Jesteśmy z NASA.
- NASA? - NASA.
Ta sama agencja, dla której latałeś.
Myślałem, że was zamknęli
za odmowę zrzucenia ze stratosfery bomb na głodujących ludzi.
Gdy zrozumieli, że zabijanie nie jest rozwiązaniem na dłuższą metę,
znów byliśmy potrzebni. W tajemnicy.
Dlaczego?
Bo opinia publiczna nie zgodziłaby się łożyć na eksplorację kosmosu.
Nie, gdy nie ma co jeść.
Zaraza.
Pszenica, siedem lat temu.
W tym roku okra.
Została nam tylko kukurydza.
Uprawiamy jej więcej niż kiedykolwiek.
Ale, jak ziemniaki podczas Wielkiego Głodu w Irlandii
czy pszenica podczas suszy z lat 30...
kukurydza też obumrze.
Niedługo.
Coś wymyślimy. Zawsze tak było.
Kierowani niezłomną wiarą, że Ziemia należy do nas?
Nie tylko do nas.
Ale to nasz dom.
Ziemska atmosfera w 80% składa się z azotu.
Nie oddychamy azotem.
Zaraza tak, a rozwijając się,
powoduje, że w powietrzu jest coraz mniej tlenu.
Ostatni głodujący będą pierwszymi, którzy się uduszą.
Pokolenie twojej córki...
będzie ostatnim, które przetrwa na Ziemi.
Murph jest zmęczona. Może się prześpi w moim gabinecie?
Jasne, dziękuję.
Powiedz, jaki macie plan, by uratować świat.
Nie planujemy go uratować.
Mamy go opuścić.
Rangery.
Ostatnie komponenty uniwersalnego statku na orbicie.
Endurance. Nasza ostateczna ekspedycja.
Wysłaliście ludzi, by szukali nowego domu?
- Misje Łazarz. - Brzmi wesoło.
Łazarz powrócił z martwych.
Ale najpierw musiał umrzeć.
W naszym Układzie Słonecznym brak planet umożliwiających życie,
a najbliższa gwiazda jest tysiąc lat drogi od nas.
Mało powiedzieć, że to próżny trud.
Dokąd ich wysłaliście?
Nie mogę powiedzieć więcej, chyba że poprowadzisz ten statek.
Jesteś najlepszym pilotem, jakiego mieliśmy.
- Ledwo wzbiłem się nad stratosferę. - Oni latali tylko w symulatorze.
Potrzebujemy pilota. To misja, do której cię szkolono.
Choć o niej nie wiedziałem?
Godzinę temu nie wiedziałeś, że żyję. I tak mieliście lecieć.
Nie mieliśmy wyboru. Ale coś cię tu przywiodło.
- Wybrali ciebie. - Kim są "oni"?
- Jak długo by mnie nie było? - Ciężko powiedzieć.
- Lata. - Mam dzieci.
To poleć tam i je ocal.
Kim są "oni"?
Pierwsze anomalie grawitacyjne wykryliśmy prawie 50 lat temu.
Głównie zakłócenia aparatury w górnych warstwach atmosfery.
Chyba sam pan tego doświadczył.
Tak, nad cieśniną.
Moja katastrofa. Coś uszkodziło systemy.
Właśnie.
Ale największą anomalią jest to.
Za Saturnem.
Zniekształcenie czasoprzestrzeni.
- Tunel czasoprzestrzenny? - Pojawił się 48 lat temu.
- Dokąd prowadzi? - Do innej galaktyki.
Tunel nie jest naturalnym zjawiskiem.
- Ktoś go tam umieścił. - "Oni"?
Kimkolwiek są, wygląda na to, że chcą nam pomóc.
Tunel pozwala nam podróżować do innych gwiazd.
Pojawił się, gdy go potrzebowaliśmy.
Umieścili w naszym zasięgu potencjalnie zamieszkiwalne światy.
Sondy znalazły ich 12.
Wysłaliście tam sondy?
Wysłaliśmy tam ludzi.
- Dziesięć lat temu. - Misje Łazarz.
Dwanaście możliwych światów i tyleż startów Rangerów.
Na ich pokładzie byli najodważniejsi z ludzi.
Prowadzeni przez nadzwyczajnego doktora Manna.
Lądowniki mogły zapewnić przetrwanie przez 2 lata.
Mogli to wydłużyć dzięki hibernacji.
Dokonywali obserwacji przez minimum 10 lat.
Ich misją była ocena świata. Jeśli dobrze rokował,
mogli wysłać sygnał, położyć się do długiego snu...
w oczekiwaniu na ratunek.
A jeśli świat nie był obiecujący?
Stąd odwaga.
Nie mamy środków, by dotrzeć do wszystkich dwunastu.
Zgadza się.
Otrzymujemy tylko elementarną transmisję danych przez tunel.
Coroczne komunikaty cyfrowe sugerują, które światy mają potencjał.
Jeden system wygląda obiecująco.
Jeden to niewielka szansa.
Jeden system z trzema potencjalnymi planetami?
To więcej niż niewielka szansa.
Zatem jeśli znajdziemy dom...
- Co wtedy? - To właśnie niewielka szansa.
Mamy plany A i B.
Zauważyłeś coś niezwykłego w komorze startowej?
Cały ten ośrodek to ogromna wirówka.
Jakiś pojazd? Stacja kosmiczna?
To i to. To plan A.
Jak tym wystartujecie?
Pierwsze anomalie grawitacyjne wszystko zmieniły.
Zrozumieliśmy, że można ujarzmić grawitację.
Ja pracowałem nad teorią. Równocześnie budowaliśmy tę stację.
Ale jeszcze tego nie rozgryzłeś.
Dlatego istnieje plan B.
Problemem jest grawitacja.
Jak przetransportować z planety tylu ludzi, by przetrwać?
To jedna z możliwości. Plan B. Bomba populacyjna.
Ponad pięć tys. zapłodnionych jajeczek ważących mniej niż 900 kg.
Jak mają się rozwinąć?
Dzięki sprzętowi na statku wyinkubujemy pierwsze 10.
Później, dzięki surogacji, wzrost będzie wykładniczy.
Po 30 latach możemy mieć kolonię setek ludzi.
Największym problemem kolonizacji jest różnorodność genetyczna.
To rozwiąże ten problem.
A ludzie, którzy tu żyją? Skreślacie ich?
Moje dzieci?
Dlatego plan A podoba nam się bardziej.
- Jak daleko zaszedłeś? - Już prawie koniec.
Prosisz, bym zaryzykował wszystko...
- dla "już prawie"? - Proszę, byś mi zaufał.
Znajdź nam nowy dom.
A zanim wrócisz...
rozwiążę problem grawitacji.
Daję ci moje słowo.
Idź sobie!
Idź. Jeśli lecisz, to idź.
Ten świat nigdy ci nie wystarczał.
Bo czuję, że ta misja to powód, dla którego się urodziłem?
Że mnie ekscytuje?
- To nie znaczy, że to coś złego. - Ale może tak być.
Nie wierz w dobre rzeczy robione ze złych pobudek.
Podstawą jest pytanie: "Dlaczego?".
Podstawa jest solidna.
My, farmerzy, siedzimy tu co roku,
a gdy znów nie pada, mówimy: "Za rok".
Kolejny rok nas nie uratuje. Ani żaden następny.
Ten świat to skarb, ale od dawna chce, byśmy odeszli.
Ludzkość powstała na Ziemi, ale tu nie umrze.
Tom sobie poradzi, ale naprostuj sprawy z Murph.
Jasne.
Nie składaj obietnic, których możesz nie dotrzymać.
Musisz ze mną porozmawiać.
Chcę to naprawić, nim wyjadę.
Niech będzie zepsute, żebyś musiał zostać.
Nim się pojawiliście, wasza mama powiedziała coś niezrozumiałego.
Powiedziała: "Teraz jesteśmy tutaj tylko po to,
by służyć naszym dzieciom wspomnieniami".
W końcu zrozumiałem, co miała na myśli.
Jako rodzic stajesz się duchem przyszłości swojego dziecka.
Mówiłeś, że duchy nie istnieją.
Bo to prawda.
Spójrz na mnie.
W tej chwili nie mogę być twoim duchem.
Muszę istnieć.
Wybrali mnie.
To mnie wybrali, widziałaś to. Sama mnie do nich doprowadziłaś.
I właśnie dlatego nie możesz wyjechać.
Odszyfrowałam wiadomość. To jedno słowo. Wiesz jakie?
"ZOSTAŃ".
"ZOSTAŃ", tato...
Nie wierzysz mi. Spójrz na książki. "ZOSTAŃ"!
Dlaczego nie słuchasz? Każe ci zostać!
- Przecież wrócę. - Kiedy?
Jeden dla ciebie i jeden dla mnie.
Gdy będę w fazie hibernacji...
albo w trakcie podróży z prędkością światła,
albo w pobliżu czarnej dziury,
mój czas będzie się nieco różnił.
Będzie płynął nieco wolniej.
Gdy wrócimy,
- porównamy zegarki. - Będzie płynął inaczej?
Może gdy wrócę, będziemy w tym samym wieku.
Ty i ja. Co nie?
Ale by było!
Nawet nie masz pojęcia, kiedy wrócisz!
Zielonego pojęcia!
Nie każ mi wyjeżdżać w takich okolicznościach.
Naprawdę.
Kocham cię.
Zawsze będę, słyszysz? Nie przestanę cię kochać.
I wrócę.
Wrócę.
- Jak poszło? - W porządku.
W porządku.
- Kocham cię, Tom. - Uważaj na siebie.
Zajmij się domem.
- Mogę używać twojego wozu? - Mówisz o swoim wozie?
Zadbam, żeby go odstawili.
Opiekuj się moimi dziećmi, Donaldzie.
Start głównych silników za 10 sekund.
- Tato! - 9.
8, 7...
Tato!
6, 5... Start głównych silników.
4...
3...
2...
1... Zapłon silnika startowego.
Stan silników dobry. Rozpoczynamy ustawianie.
Przygotować się do odrzucenia pierwszego stopnia.
Pierwszy stopień.
Wszyscy w porządku? Wystarczy robotów do mojej kolonii?
Dali mu moduł poczucia humoru, by bardziej pasował do jednostki.
- Myśli, że nas relaksuje. - Wielki sarkastyczny robot.
Świetny pomysł!
Mogę świecić lampką, gdy żartuję. Co ty na to?
Nie trzeba.
Możesz się nią kierować, by wrócić, gdy wystrzelę cię w przestrzeń.
- Jaki masz poziom humoru, TARS? - 100%. - Zmień na 75%.
Odrzucenie drugiego stopnia.
- Przejście na sterowanie ręczne. - Ręczne.
- Dezaktywuj nagrzewnice nr 1, 2 i 3. - Gotowe.
- Przejmuję sterowanie. - Przekazuję sterowanie.
ABF gotowe. Odbiór.
Silniki i ogniwa paliwowe nr 1, 2 i 3.
Roboty 100%.
Ciężko to wszystko zostawić. Dzieciaki.
- Twojego ojca. - Spędzimy razem wiele czasu.
- Nauczmy się rozmawiać. - I kiedy milczeć.
- Jestem szczera. - Nie musisz być aż tak szczera.
- TARS, jaki masz poziom szczerości? - 90%.
90%?
Całkowita szczerość nie jest najbardziej dyplomatyczną
ani najbezpieczniejszą formą komunikacji z istotami emocjonalnymi.
Zatem 90%, doktor Brand.
Zbliżamy się do Endurance. Mamy 12 minut.
Dobra. Przejmuję kontrolę.
Zbliżamy się do modułu dokującego, 500 metrów.
Twoja kolej, Doyle.
Tylko spokojnie, powolutku.
- Niezłe uczucie. - Zabierz nas do domu.
- Połącz. - Cel połączony.
- Zakładać hełmy. - Dobra robota.
Drzwi nie działają. Już nieważne.
- Cooper, przejmij kontrolę. - Przejmuję.
Komunikacja z modułem pierścieniowym aktywna.
Wprowadzenie.
- Jesteśmy gotowi na obrót? - Moment.
- Cześć, CASE. - Cześć, TARS.
- Dobra, gotowi. - No to do roboty.
30% prędkości obrotowej.
Przyśpieszenie 1 g.
Jak tam sobie radzicie?
- Romilly, żyjesz? - Tak. - Wszystko gra?
Tak, tylko dajcie mi chwilę.
Chyba mamy aviomarin w kabinach, pójdę poszukać.
- Będę w kriokabinach, poczekaj. - Brand? - Tak?
Przynieś go sporo.
Amelio, uważaj na siebie.
- Pozdrów doktora Manna. - Dobrze.
Wasza trajektoria wygląda dobrze. Macie dwa lata do Saturna.
To zużyjemy sporo aviomarinu.
Proszę zająć się moją rodziną.
Będą na ciebie czekać, gdy wrócisz.
Nieco starsi i mądrzejsi, ale zadowoleni, że cię widzą.
"Nie wchodź łagodnie do tej dobrej nocy
Starość u kresu dnia niech płonie, krwawi
Buntuj się, buntuj, gdy światło się mroczy
Mędrcy, choć wiedzą, że ciemność w nich wkroczy
Bo nie rozszczepią słowami błyskawic
Nie wchodzą cicho do tej dobrej nocy
Buntuj się, buntuj, gdy światło się mroczy".
Twoje tabletki.
- Tacy samotni. - Mamy siebie. Mann miał gorzej.
Mówię o nich.
To planeta idealna. Nie znajdziemy drugiej takiej.
Masz rację. To nie to samo, co szukanie nowego mieszkania.
Rasa ludzka będzie dryfować.
Poszukując skały, by się zaczepić, próbując złapać oddech.
Musimy znaleźć tę skałę,
w perspektywie mamy trzy miejsca, które może podtrzymają życie.
Planeta Laury Miller to pierwsza opcja. Zapoczątkowała nasz dział biologii.
- Wolf Edmunds jest tutaj. - Opowiedz mi o nim.
Jest fizykiem kwantowym.
Którekolwiek z nich miało rodzinę?
Żadnych więzi. Ojciec nalegał.
Wiedzieli, że mogą już nie zobaczyć innego człowieka.
Może uda się ich zaskoczyć.
- A dr Mann? - Jest niesamowity. Najlepszy z nas wszystkich.
Sprawił, że 11 osób dołączyło do niego w najsamotniejszej wyprawie w historii.
Naukowcy, odkrywcy. To mi się podoba.
Mierzymy się tam z różnymi rzeczami. Ze śmiercią.
Ale nie ze złem.
Nie uważasz, że natura może być zła?
Budząca szacunek, przerażająca, ale nie zła.
Czy lew jest zły, bo pożera gazelę?
Czyli to pochodzi od nas?
Ta ekipa reprezentuje najlepszą część ludzkości.
Ja też?
Umawialiśmy się na 90%.
- Nie siedź długo. - Zaraz też idę.
Pamiętaj. Dosłownie marnujesz powietrze.
TARS, powtórzmy jeszcze raz trasę.
Osiem miesięcy do Marsa. Przyśpieszymy w jego polu.
Potem 14 miesięcy do Saturna. Nic nie zmieniło.
Powiedz mi coś.
Brand i Edmunds.
Po co szepczesz? I tak cię nie słyszą.
- Brand i Edmunds są ze sobą blisko? - Nic mi o tym nie wiadomo.
Nie wiadomo w 90 czy w 10%?
Zaprogramowano mi też dyskrecję.
Ale nie potrafisz zachować kamiennej twarzy.
Cześć wam!
Tatuś zaraz zapadnie w długą drzemkę.
Chciałem, żebyście wiedzieli.
Ziemia wygląda stąd niesamowicie.
Nie widać żadnego pyłu.
Mam nadzieję, że u was wszystko gra.
Na pewno otrzymacie tę wiadomość. Profesor Brand zapewnił mnie,
że ją wam dostarczy. Kocham was.
- Czy to on? - Nie sądzę.
Pan musi być Donald.
- Witaj, Murph. - Dlaczego przyjechał pan autem taty?
Przyprowadziłem je dla twojego brata.
Tata wysłał do was wiadomość.
Była zła, że odszedł.
Jeśli nagracie wiadomość, prześlemy ją Cooperowi.
Murph jest wesołą iskierką. Może powinienem podsycić ogień?
Robi już idiotów z nauczycieli, może powinna zrobić to samo z panem.
- Gdzie są? - Zmierzają na Marsa.
Gdy Cooper odezwie się ponownie, będą dolatywać do Saturna.
Chcą, bym powtórzył patologię roślin.
Do dupy. Ale powiedzieli, że rolnictwo mogę zacząć rok wcześniej.
To tyle... Muszę iść, tato. Mam nadzieję, że jesteś bezpieczny.
Wybacz, Coop. Prosiłem Murph, by się przywitała,
ale uparta jak jej tatuś. Może następnym razem.
Wszystko dobrze?
Zaczyna to do mnie docierać. To wszystko.
Chronią nas milimetry aluminium, a za nimi pustka...
przez miliony kilometrów, która nas zabije w kilka sekund.
Wiedziałeś o tym, że najlepsi żeglarze
nie potrafią pływać? Jak wylecą za burtę, to koniec.
Jesteśmy odkrywcami, Rom.
A to jest nasza łódź.
- To z sondy przekaźnikowej? - Orbitujemy wokół tunelu czasoprzestrzennego.
Gdy zbliżamy się do tunelu,
otrzymujemy obrazy z drugiego końca obcej galaktyki.
- Jak z peryskopu. - Właśnie.
Czyli mamy pewne pojęcie o tym, co znajdziemy po drugiej stronie?
Pod względem nawigacyjnym, tak.
Wygląda na to, że za jakieś trzy godziny zbliżymy się do tunelu.
Coop, możemy jakoś zatrzymać to wirowanie?
Dlaczego?
Bo jesteśmy już wystarczająco blisko?
Zobacz, zobacz! Jest i tunel!
Nie pluj, Rom. To kula.
No jasne.
Spodziewałeś się prawdziwej dziury?
No nie, ale na wszystkich ilustracjach, jakie widziałem...
Ilustracje próbują pokazać, w jaki sposób to działa.
Twierdzą, że powinno się iść stąd aż tam.
Ale to zbyt daleko.
Tunel zagina czasoprzestrzeń w ten sposób,
więc można pójść skrótem przez wyższy wymiar.
By to pokazać, zamienili przestrzeń trójwymiarową
w dwuwymiarową, co ukazuje tunel jako koło.
A czym jest trójwymiarowe koło?
- Kulą. - Właśnie. Kulistą dziurą.
Ale kto ją tam umieścił? Komu mamy dziękować?
Nikomu nie podziękuję, póki nie wrócimy w jednym kawałku.
Jest tu jakiś haczyk, Doyle?
Nie wiadomo.
Innym się udało, prawda?
Przynajmniej niektórym.
Gotowi na pożegnanie z naszym Układem Słonecznym?
Z naszą galaktyką.
No to lecimy.
Sterowanie tu nie zadziała. Przechodzimy przez tunel.
To przestrzeń poza naszymi wymiarami. Możemy tylko obserwować.
Co to takiego?
- To chyba "oni". - Zaginają czasoprzestrzeń?
Przestań! Nie rób tego.
Co to było?
Pierwszy uścisk dłoni.
Jesteśmy...
Udało się nam.
- Zagubione komunikaty dotarły. - Niby jak?
Dzięki opóźnieniu po tej stronie. To lata danych. Nic nowego.
Miller i Mann wysyłali do nas pozytywne sygnały.
- Edmunds ucichł trzy lata temu. - Uszkodzony nadajnik?
Być może. Zanim ucichł, również wysyłał pozytywne sygnały.
Ale Miller się trzyma.
Sygnał dociera szybko.
Ale jest jeden problem.
Planeta jest o wiele bliżej Gargantui, niż myśleliśmy.
Gargantui?
Tak nazywamy czarną dziurę.
Planety Miller i Manna orbitują wokół niej.
- Planeta Miller jest na horyzoncie? - Jak piłka w koszu.
Lądowanie tak blisko jest niebezpieczne,
a tak duża czarna dziura ma potężne przyciąganie.
Obrócę nas do tej gwiazdy neutronowej...
Nie. Chodzi o czas. Grawitacja tej planety
drastycznie spowolni upływ czasu względem tego na Ziemi.
Jak bardzo?
Każda godzina na tej planecie
to siedem lat na Ziemi.
Matko...
Na tym polega względność.
Nie możemy tam wpaść bez...
- Mamy misję. - Wiem. Mamy znaleźć planetę,
na której zamieszkają ludzie żyjący teraz na Ziemi.
Nie myśl tylko o rodzinie. Musisz myśleć perspektywicznie.
Myślę o swojej rodzinie oraz o milionach innych.
Plan A nie zadziała, jeśli ludzie na Ziemi umrą, zanim nam się to uda.
Racja, nie zadziała. Dlatego mamy też plan B.
Cooper ma rację. Musimy myśleć o czasie jak o zasobie,
takim jak tlen czy pożywienie. Zejście tam będzie kosztowne.
Dobra, słuchajcie.
Dane doktora Manna są obiecujące,
ale dotarcie tam zajmie miesiące, a Edmunds jest jeszcze dalej.
Miller nie podała dużo informacji, ale były bardzo obiecujące.
- Jest tam woda i związki organiczne. - A to rzadkość.
Tak. I pomyślcie o zasobach, włącznie z czasem,
które zużyjemy, próbując tu powrócić.
No?
Jak daleko od planety Miller musimy być, by uniknąć zmiany czasu?
- Zaraz przy skraju. - Czyli tutaj, obok planety.
W porządku.
Tu mamy Gargantuę, a tu planetę Miller.
Zamiast wprowadzać Endurance na orbitę planety Miller,
co zaoszczędzi paliwo, ale potrwa długo,
co, gdybyśmy okrążyli Gargantuę szerzej,
równolegle do planety Miller, omijając strefę zmiany czasu?
Posadzimy Rangera,
zdobywamy próbki, wracamy, analizujemy i zdajemy raport.
Wchodzimy i wychodzimy, tracąc trochę paliwa, ale zyskując czas.
- To może się udać. - Dobre.
Nie będziemy mieli czasu na głupoty i pogaduszki,
więc ty, TARS, powinieneś tu zostać.
CASE idzie ze mną, reszta może zostać.
Jeśli mowa o kilku latach,
mógłbym zbadać grawitację,
zapisać obserwacje z tunelu. To cenne dla profesora Branda.
TARS, wyznacz trasę wokół Gargantui. Oszczędzaj paliwo, zminimalizuj ciąg.
Upewnij się, że zachowamy dystans od planety Miller, jasne?
Nikt nie zostaje w tyle, doktor Brand.
CASE, gotów? Rzadko się odzywasz, co?
TARS gada za nas obu.
Zwolnij zaczepy.
- Romilly, widzisz te pola siłowe? - Niewiarygodne.
Dosłownie serce ciemności.
Gdybyśmy mogli zobaczyć wnętrze tej zapadniętej gwiazdy,
osobliwość, zrozumielibyśmy grawitację.
- Nie da się nic z tego wyciągnąć? - Nic stamtąd nie ucieka,
nawet światło. Są tam wszystkie odpowiedzi, ale nie da się do nich dostać.
Jest i planeta Miller.
Żegnaj, Ranger.
Za szybko wchodzimy w atmosferę. Nie powinniśmy zwolnić?
Wykorzystam aerodynamikę Rangera, by zaoszczędzić paliwo.
- Hamulec aerodynamiczny? - Śpieszy nam się, prawda?
- Wolelibyśmy przeżyć. - Trzymajcie się.
Brand, Doyle, bądźcie gotowi.
- Powinniśmy odpuścić. - Łapy precz, CASE.
Gdy maszyna chce odpuścić w złym momencie, rozbijasz się.
- Ostrożność też... - Może zabić. Jak brawurowa jazda.
- Lecimy zbyt szybko. - Zaufaj mi.
- Zatrzymać sprzężenie? - Nie. Chcę to poczuć.
Zaczyna się.
Tylko woda.
- Woda to życie. - 1200 metrów.
- Możemy naprawić sygnalizator? - Mogę, ale musisz wymanewrować.
No to musimy zwolnić. Zakręcę się w dół, trzymajcie się!
700.
Na mój znak, CASE.
500 metrów.
Teraz!
- Lądowanie pełne gracji. - Przynajmniej efektywne.
Na co czekacie? Ruchy!
Ruchy, ludzie! Godzina to siedem lat!
Wykorzystajmy ten czas!
Tędy.
Jakieś 200 metrów.
- Grawitacja daje w dupę. - Za dużo czasu w nieważkości?
Tutejsza grawitacja stanowi 130% naszej.
No dalej.
- Nic tu nie ma. - Powinno być tutaj.
Jeśli sygnał dochodzi stąd...
Jej sygnalizator.
- Wrak. - Gdzie reszta?
W pobliżu gór.
To nie są góry.
- To fale. - Co?
Cholera.
Tamta się od nas oddala.
Musimy znaleźć rejestrator.
Brand, Doyle, wracajcie do Rangera.
Nie odlecę stąd bez jej danych.
Wracaj tu. Nie mamy czasu. Nadchodzi druga fala!
Jesteśmy na środku wzburzonego morza.
Znalazłam!
Natychmiast wracaj do Rangera!
Brand, wracaj tutaj!
Lećcie. Nie dam rady.
CASE, idź po nią!
- Lećcie! - Wstawaj.
Szybko!
- Nie dam rady. - Dasz.
CASE ją ma. Wracaj tu, Doyle.
Szybko!
Do włazu.
Przejmuję ręczne sterowanie wnętrza włazu.
Cooper, nie zamykaj!
Silniki są zalane. Muszę ją zamknąć!
Kurwa.
- CASE, co jest? - Nasiąkł wodą. Niech ocieknie.
- Cholera! - Kazałam ci mnie zostawić!
- A ja kazałem ci wracać! - Czemuś mnie nie zostawił?
Choć jedno z nas myślało o misji!
Myślałeś o powrocie do domu!
- Chciałam postąpić słusznie. - Powiedz to Doyle'owi.
- CASE, ile czasu? - 45 minut do godziny.
Życie, co?
- Ile będzie nas to kosztowało? - Sporo.
Dziesiątki lat.
- Co spotkało Miller? - Sądząc...
po wraku, fala ją zniszczyła zaraz po uderzeniu.
Jakim cudem wrak przetrwał przez te wszystkie lata?
Przez poślizg czasu.
Według czasu na tej planecie
wylądowała tu kilka godzin temu.
Zginęła pewnie kilka minut temu.
Dane, które odebrał Doyle, to tylko zapętlone echo.
Nie jesteśmy na to gotowi.
Zdolnościami przetrwania nie przewyższamy grupki skautów.
A jednak dotarliśmy dalej niż ktokolwiek inny w historii.
Wciąż za blisko.
A teraz utknęliśmy tu i niedługo na Ziemi nie będzie kogo ratować.
Liczę minuty, tak jak i ty.
Mamy jakieś możliwości? Nie wiem, może moglibyśmy
wskoczyć w czarną dziurę i odzyskać kilka lat?
- Nie kręć głową. - Czas jest względny, to prawda.
Może się rozciągać i ściskać,
ale nie płynie wstecz. Po prostu nie.
Tylko grawitacja może się przemieszczać pomiędzy wymiarami, tak jak czas.
Istoty, które nas tu doprowadziły,
komunikują się poprzez grawitację, tak?
- To możliwe, że są w przyszłości? - Być może.
Zatem skoro mogą to robić...
One żyją w pięciu wymiarach.
Czas może być dla nich kolejnym fizycznym wymiarem.
Przeszłość może być dla nich kanionem,
do którego mogą wchodzić,
a przyszłość górą, na którą mogą się wspiąć, ale dla nas nie!
Cooper, nawaliłam. Przepraszam.
Ale wiedziałeś o względności.
Moja córka ma 10 lat.
Nie mogłem jej wytłumaczyć teorii Einsteina.
- Nie mogłeś powiedzieć, że ratujesz świat? - Nie.
Gdy zostajesz ojcem, jedno staje się jasne.
Dziecko musi czuć się bezpieczne.
To wyklucza mówienie dziesięciolatce, że nadchodzi koniec świata.
- Ile do silników? - Minutę lub dwie.
Nie mamy tyle czasu. Zakładać hełmy.
Brand, będziesz drugim pilotem. CASE, przemieść komorę tlenową
do silnika sterującego. Użyjemy jej jako zapłonu.
- Gotowa. - Zmniejszam ciśnienie.
Silniki uruchomione!
- Witaj, Rom. - Czekałem wiele lat.
Ile dokładnie?
23 lata, 4 miesiące i 8 dni.
Myślałam, że jestem gotowa, znałam teorię...
Rzeczywistość jest inna.
A Miller?
Nic tu dla nas nie ma.
- Dlaczego nie spałeś? - Miałem kilka epizodów.
Przestałem wierzyć, że wrócicie.
Nie chciałem śnić o zaprzepaszczonym życiu.
Nauczyłem się, czego mogłem, o czarnej dziurze.
Ale nie mogłem wysłać niczego twojemu ojcu.
- Do nas wszystko trafiało, ale od nas nic. - On żyje?
- Tak. - Naprawdę?
Przez lata dostawaliśmy wiadomości.
Najstarsza wiadomość odebrana 23 lata temu.
Odtwórz od początku.
Cześć, tato. Chciałem się tylko przywitać.
Skończyłem szkołę z drugim wynikiem.
Pani Carlin wstawiała mi tróje, nie było łatwo,
ale drugi na roku to niezły wynik.
Dziadek przyszedł na wręczenie dyplomów.
Poznałem nową dziewczynę.
Myślę, że to ta jedyna.
Ma na imię Lois. To ona.
Murph zwinęła samochód dziadkowi.
Rozbiła go, ale nic się jej nie stało.
Spójrz, tato.
Jesteś dziadkiem. Mały ma na imię Jesse.
Chciałem nazwać go Coop, ale Lois mówi, że następnego tak nazwiemy.
Donald stwierdził, że nawet bez takiego imienia jest wielki.
Pa pa, dziadku.
Wybacz, że tak długo się nie odzywałem.
Ale ostatnie wydarzenia...
Dziadek umarł w zeszłym tygodniu.
Pochowaliśmy go obok mamy... i Jessego.
Tam też pochowamy ciebie, jeśli kiedykolwiek powrócisz.
Murph była na pogrzebie.
Rzadko ją widujemy, ale teraz przyjechała.
Wiem, że tego nie słuchasz.
Te wszystkie nagrania...
dryfują gdzieś w ciemnościach.
Lois mówi, że muszę o tobie zapomnieć.
Więc...
Chyba tak zrobię.
Nie wiem, gdzie jesteś, tato,
ale mam nadzieję, że zaznałeś spokoju.
Żegnaj.
Cześć, tato.
- Cześć, Murph. - Ty sukinsynu.
Nie nagrałam nic, gdy odpowiadałeś, bo byłam zła, że wyjechałeś.
A gdy nie dawałeś znaku życia...
musiałam żyć z podjętą decyzją.
Ale dziś są moje urodziny.
To wyjątkowa rocznica, bo powiedziałeś...
Powiedziałeś kiedyś, że gdy wrócisz, możemy być w tym samym wieku.
Dzisiaj mam tyle lat, ile ty miałeś w dniu wyjazdu.
To dobra okazja, byś w końcu wrócił.
Nie chcę przeszkadzać.
- Nigdy cię tu nie widziałem. - Bo nigdy tu nie byłam.
Często rozmawiam z Amelią. To pomaga.
- Cieszę się, że ty też zaczęłaś. - Nie zaczęłam.
- Musiałam się tylko wyżalić. - Wiem, że oni wciąż gdzieś tam są.
Ja też.
Może być wiele powodów braku kontaktu z nimi.
Wiem, profesorze.
Nie jestem pewien, czego boję się bardziej.
Tego, że nigdy nie wrócą,
czy tego, iż wrócą i dowiedzą się, że zawiedliśmy.
Zatem nie zawiedźmy.
Wracamy do czwartej wersji. Sprawdźmy ją na nowych polach.
Z całym szacunkiem, ale próbowaliśmy setki razy.
To musi zadziałać tylko raz.
Każdy nit, którego używają, mógłby być kulą.
Dobrze poradziliśmy sobie w naszym świecie.
Niezależnie od tego, czy rozwiążemy równanie,
nim kopnę w kalendarz.
- Niech pan tak nie mówi. - Nie boję się śmierci.
Jestem starym fizykiem.
Boję się czasu.
Czas.
Boi się pan czasu.
Przez lata próbowaliśmy rozwiązać równanie
bez zmiany podstawowego założenia odnośnie czasu.
To znaczy, że każda iteracja jest próbą udowodnienia samej siebie.
Jest rekurencyjna, nonsensowna.
Nazwałaś nonsensem dzieło mojego życia?
Chciał pan to rozwiązać zbyt prostą metodą.
Nie rozumiem dlaczego.
Jestem starcem.
Możemy wznowić tę dyskusję innym razem?
Chcę porozmawiać z córką.
Wkraczając do Wszechświata,
musimy stawić czoła podróżom międzygwiezdnym.
Musimy sięgnąć dalej niż długość naszego życia.
Musimy myśleć nie jako jednostki,
ale jako gatunek.
"Nie wchodź łagodnie do tej dobrej nocy".
TARS utrzymywał Endurance tam, gdzie powinna być,
ale podróż trwała znacznie dłużej, niż przypuszczaliśmy.
Nie mamy tyle paliwa, by zbadać obydwa cele.
Musimy wybrać.
Jak?
Oba są obiecujące.
Dane Edmundsa są lepsze, ale to dr Mann wciąż nadaje.
Nie mamy powodów, by przypuszczać, że dane Edmundsa są nieaktualne.
Jego świat ma kluczowy element, by podtrzymać ludzkie życie.
- Podobnie jak ten dr. Manna. - To moja działka.
Sądzę, że świat Edmundsa ma lepsze perspektywy.
- Dlaczego? - Gargantua. Dlatego.
A planeta Miller? Jest organiczna, są węglowodory.
Ale nie ma na niej życia. Jest sterylna.
- To samo będzie na planecie Manna. - Przez czarną dziurę?
Prawo Murphy'ego. Jeśli coś ma się zdarzyć, to się zdarzy.
Wypadki są pierwszą przeszkodą w ewolucji,
ale krążymy wokół czarnej dziury, niewiele może się wydarzyć.
Normalnie każda asteroida, kometa czy coś innego mogłoby w nas uderzyć.
Musimy spróbować polecieć jeszcze dalej.
Powiedziałaś kiedyś, że dr Mann jest najlepszym z nas.
Jest niezwykły. Jesteśmy tu dzięki niemu.
Jest teraz na planecie.
I wysłał jednoznaczną wiadomość, byśmy polecieli na jego planetę.
Zgoda, ale dane Edmundsa są bardziej obiecujące.
- Powinniśmy głosować. - Musisz więc o czymś wiedzieć.
Brand, on ma prawo wiedzieć.
- To nie ma z tym nic wspólnego. - Co takiego?
Brand kocha Wolfa Edmundsa.
- To prawda? - Tak.
Przez to podążam za głosem serca.
Może spędziliśmy zbyt wiele czasu nad teorią.
- Jesteś naukowcem. - Posłuchaj mnie więc...
gdy mówię, że miłość nie jest czymś, co wymyśliliśmy,
że jest postrzegalna, potężna...
- To musi coś znaczyć. - Podobnie jak więzi społeczne,
społeczna użyteczność, wychowywanie dziecka...
Kochamy ludzi, którzy umarli.
- Gdzie tu użyteczność społeczna? - Nie ma jej.
Może to znaczy coś więcej. Coś, czego...
jeszcze nie rozumiemy.
Może to jakiś dowód,
artefakt wyższego wymiaru, którego nie umiemy dostrzec.
Przemierzałam Wszechświat dla kogoś, kogo nie widziałam od 10 lat,
kto prawdopodobnie już nie żyje.
Miłość jest jedyną rzeczą, która napędza nas
do przemierzania innych wymiarów czasu i przestrzeni.
Może powinniśmy w to uwierzyć, mimo że jeszcze tego nie rozumiemy.
Dobrze, Cooper.
Tak.
Cień szansy, że zobaczę jeszcze Wolfa, mnie napędza.
To nie znaczy, że się mylę.
Ale możesz się mylić, szczerze mówiąc.
TARS, wyznacz kurs na planetę dr. Manna.
Znów stracimy część plonów.
Za rok popracuję na farmie Nelsona, odkuję się.
Co się stało Nelsonowi?
- Jeszcze suflet, Murph? - Jest pyszny, ale dziękuję.
Zjedz wszystko.
Zostaniesz u nas na noc? Twój pokój jest nietknięty.
Muszę wracać.
Jest tam moja maszyna do szycia, ale miejsca jest...
Naprawdę.
- Zbyt wiele wspomnień. - Coś na to poradzimy.
To pył.
Mój przyjaciel mógłby go osłuchać.
- Przepraszam. - Myślisz tylko o celu.
Chyba że olanie planety Miller miało być dla mnie karą.
To nic osobistego.
Jeśli się mylisz, będziesz musiał podjąć bardzo osobistą decyzję.
Szacując ilość paliwa, uwzględniasz podróż powrotną.
Jeśli planeta Manna będzie niewypałem, będziesz musiał zdecydować, czy wracać,
czy lecieć na planetę Edmundsa zgodnie z planem B.
Założenie kolonii mogłoby nas uchronić przed wyginięciem.
Musiałbyś wybierać pomiędzy ujrzeniem swoich dzieci
a przyszłością ludzkiej rasy.
Liczę, że wtedy też będziesz obiektywny.
Pytał o ciebie, próbowaliśmy się dodzwonić.
- Jestem tu, profesorze. - Zawiodłem wszystkich.
Dzięki panu zaszliśmy tak daleko.
- Dokończę, co pan zaczął. - To dobrze.
Miałaś wiarę.
Przez te wszystkie lata.
Prosiłem, byś wierzyła.
Chciałem, żebyś wierzyła, że twój ojciec...
powróci.
Wierzę.
- Wybacz mi. - Nie mam czego wybaczać.
Kłamałem.
Okłamałem cię.
Nie było powodu, by miał wrócić.
Nie ma sposobu, aby nam pomóc.
Ale co z planem A?
Ci wszyscy ludzie, równania...
Mój ojciec o tym wie?
Zostawił mnie?
"Nie wchodź łagodnie"...
Nie może pan teraz odejść.
Z przykrością powiadamiam, że dziś zmarł pani ojciec.
Nie czuł bólu, odszedł w spokoju.
Łączę się w bólu.
Wiedziałaś, Brand?
Powiedział ci, prawda?
Wiedziałaś.
To było mydlenie oczu.
Zostawiliście nas.
Byśmy się udusili.
Byśmy umarli z głodu.
Chmura lodowa.
Już dobrze.
Obyście nigdy się nie dowiedzieli,
jakie to szczęście zobaczyć człowieka po tak długim czasie.
Od początku nie żywiłem wiele nadziei. Po tak długim czasie poddałem się.
Skończyły mi się zapasy.
Gdy ostatni raz poszedłem spać, nie nastawiłem daty budzenia.
Dosłownie wskrzesiłeś mnie z martwych.
Łazarz.
- Co z innymi? - Jest pan sam.
Na razie?
Mamy nikłą szansę, by uratować innych.
Niech pan opowie o swoim świecie, doktorze.
Oby o naszym świecie.
Jest on zimny, goły, ale niezaprzeczalnie piękny.
Dzień jest chłodny i trwa 67 godzin.
Noc to jeszcze zimniejsze 67 godzin.
Grawitacja wynosi 80% grawitacji Ziemi.
Tu, gdzie wylądowałem, woda jest zasadowa,
a w powietrzu jest za wiele amoniaku, by wdychać je dłużej niż kilka minut.
Ale przy powierzchni chloru praktycznie nie ma.
Dzięki amoniakowi węglowodory się krystalizują.
Powstaje powietrze, którym można oddychać.
Może nawet zdatne do życia.
Możemy ogłosić tę nowinę.
- To odczyty z powierzchni? - Przez lata użyłem wielu sond.
Jak dokładnie jest zbadana?
Było kilka ekspedycji, ale zapasy tlenu były ograniczone.
KIPP wykonał najwięcej pracy.
- Co się z nim stało? - Degeneracja.
Błędnie rozpoznał pierwszy organizm jako kryształy amoniaku.
Męczyłem się z nim jeszcze trochę, aż postanowiłem go wyłączyć,
a zasilanie wykorzystać do kontynuowania misji.
Myślałem, że zostałem sam, nawet zanim go wyłączyłem.
- Mam go obejrzeć? - Nie, potrzeba do tego ludzkiej ręki.
Dr Brand, CASE przekazał do pani wiadomość z Ziemi.
Już idę.
Z przykrością powiadamiam, że dziś zmarł pani ojciec.
Nie czuł bólu... odszedł w spokoju.
Łączę się w bólu.
To Murph?
- Urosła. - Wiedziałaś, Brand?
Powiedział ci, prawda?
Wiedziałaś.
To było mydlenie oczu.
Zostawiliście nas.
Byśmy się udusili.
Byśmy umarli z głodu.
Mój ojciec też o tym wiedział?
Tato.
Chcę tylko wiedzieć... zostawiłeś mnie na pastwę losu?
Muszę wiedzieć.
Mój ojciec poświęcił całe życie planowi A.
Nie wiem, o czym ona mówi.
Ale ja wiem.
W ogóle nie planował przenoszenia ludzi z Ziemi?
Nie.
Przecież próbował rozwiązać równanie grawitacyjne przez 40 lat.
Twój ojciec rozwiązał je, nim wyjechałem.
Dlaczego go nie zastosował?
Równanie nie może pogodzić mechaniki kwantowej ze względnością.
- Potrzeba więcej. - Czego więcej?
Danych. Trzeba zajrzeć do wnętrza czarnej dziury.
- Prawa natury nie dopuszczają nagiej osobliwości. - To prawda?
Jeśli czarną dziurę przyrównać do ostrygi, to osobliwość będzie perłą w jej wnętrzu.
Grawitacja jest tak silna, że perła
ukryta jest w ciemnościach, za horyzontem zdarzeń.
Dlatego nazywa się to czarną dziurą.
- Jeśli zajrzymy za horyzont... - Nie możemy.
Niektóre rzeczy pozostaną tajemnicą.
Twój ojciec musiał znaleźć inny sposób, by ocalić ludzkość. Plan B, kolonia.
Dlaczego nie powiedział o tym ludzkości?
- Dlaczego zataił to przed nami? - Wiedział, że ludziom ciężko będzie
współpracować, by ocalić rasę. Łatwiej im ocalić siebie i swoje dzieci.
- Bzdura. - Jesteś tu, bo wierzysz, że możesz ich uratować.
Ewolucja musi trwać. To tylko przeszkoda.
Samolubnie troszczymy się o tych, których znamy.
Ale ta empatia rzadko wykracza poza nasze pole widzenia.
Ale żeby kłamać?
- Takie kłamstwo. - Niewybaczalne.
Wiedział o tym. Był gotowy zniszczyć własne człowieczeństwo,
by ocalić rasę. To olbrzymie poświęcenie.
Mimo tego poświęcenia ludzie na Ziemi umrą.
Przez swoją arogancję postawił ich w beznadziejnym położeniu.
Przykro mi, ale ich położenie i tak byłoby beznadziejne.
- Nie. - My jesteśmy przyszłością.
Co mogę zrobić?
Pozwól mi wrócić do domu.
Jesteś pewna?
Rozwiązanie było poprawne. Miał je od lat.
- Jest bezwartościowe? - Tylko po części.
- Co dalej? - Czarna dziura to jedno,
ale utknięcie na Ziemi to coś innego.
Nie wiem, czy sobie poradzimy.
Pakują się i odjeżdżają.
- Na co oni liczą? - Chcą przetrwać.
Cholera.
Ludzie nie mają prawa wiedzieć?
Panika w niczym nie pomoże. Musimy pracować jak zawsze.
- Tak manipulował nami profesor... - Brand stracił w nas wiarę.
Ja wciąż próbuję to rozwiązać.
Masz jakiś pomysł?
Przeczucie.
Mówiłam ci o swoim duchu.
Mój tata myślał, że nazywam go duchem,
bo się go boję.
Ale nigdy się go nie bałam.
Nazywałam go duchem,
bo odbierałam go jako osobę.
Chciał mi coś przekazać.
Jeśli odpowiedź jest na Ziemi, to znajduje się w tamtym pokoju.
Muszę ją znaleźć.
Kończy się nam czas.
- A zapasowe pojemniki z tlenem? - Zostaw je, CASE.
Większość drogi prześpię.
- Mam propozycję na drogę powrotną. - Tak?
Rzuć jeszcze raz okiem na czarną dziurę.
- Wracam do domu, Rom. - Wiem.
Nie stracisz przez to czasu, a to może być szansa dla ludzkości.
- Mów. - Gargantua to stara wirująca czarna dziura.
Nazywamy takie "łagodnymi osobliwościami".
Niewiele w nich łagodności, ale siła pływowa jest na tyle duża,
że coś szybko przemierzającego horyzont może przetrwać.
- Na przykład sonda. - A co, jak już go przekroczy?
To, co jest za horyzontem, to tajemnica.
A jeśli sonda zajrzałaby do dziury i przesłała dane kwantowe?
Ma możliwość przesyłania każdej formy drgającej energii.
- Ta sonda to "on"? - TARS jest oczywistym kandydatem.
Wie, czego ma szukać.
Potrzebuję nadajnika optycznego z KIPP-a.
Zrobiłbyś to dla nas?
Mam robić, co mi każecie. W końcu jestem robotem.
- Lampka ci pulsuje. - Mówię poważnie.
TARS musi pozbawić KIPP-a pewnych elementów.
- Nie można naruszyć archiwalnych danych. - Będę to nadzorował.
- Dobrze. - Musimy znaleźć trzy bezpieczne miejsca.
Jedno pod laboratorium dr Brand, a dwa pod kwaterę.
Lepiej nie ruszać tych modułów po wylądowaniu.
Mogę zabrać cię w bezpieczne miejsce, ale warunki się zmienią.
- Powinniśmy poczekać. - CASE poszedł po sprzęt do destylacji.
Chciałbym zabezpieczyć te miejsca do zmroku.
Te wiatry najczęściej przemijają.
- Przyda ci się nadajnik dalekiego zasięgu. - Mam.
Naładowany? Chodź za mną.
- 72 godziny, TARS. - Przyjąłem, Cooper.
Brand powiedziała mi, dlaczego chcesz wrócić.
Nie byłbym sobą, gdybym nie wspomniał,
że przydałby się nam dodatkowy inżynier.
Lepiej zwolnij. Bezpieczeństwo najważniejsze, CASE.
Oczywiście, Cooper.
Jestem zaszczycony, że mogę w tym uczestniczyć,
ale gdy tylko rozstawimy bazę i zabezpieczymy moduły,
wracam do domu.
Wszyscy jesteśmy sentymentalni. Nawet gdy nie ma się rodziny,
tęsknota za ludźmi jest potężna.
Takie uczucia są podstawą naszego człowieczeństwa.
Ciężko za nie kogoś winić.
- Od dawna tak kaszlesz? - Już jakiś czas.
Mama pozwala mi się tu bawić.
Nie ruszam twoich rzeczy.
Tylko ostrożnie.
Wiesz, dlaczego nie mogliśmy wysłać maszyn na tę misję?
Maszyna nie improwizuje, nie wszczepisz jej strachu przed śmiercią.
Nasz instynkt przetrwania jest najwspanialszym źródłem inspiracji.
Na przykład ty.
Ojciec, którego instynkt przetrwania obejmuje jego dzieci.
Jaki jest ostatni obraz, który widzi się przed śmiercią?
Twarze własnych dzieci.
W chwili śmierci umysł stara się dla nich przetrwać.
Ty to pewnie Coop? Usiądź.
Jest źle, nie mogą tu zostać.
Rozumiesz?
- Czemu tak długo to trwa? - Nie mogę ukończyć inicjacji.
Nie rozumiem.
Zabawne.
Gdy opuszczałem Ziemię, myślałem, że jestem gotów na śmierć.
Szczerze mówiąc...
nigdy nie rozważałem możliwości, że moja planeta nie jest jedyną.
- Nic nie działa tak, jak powinno. - Chodźmy.
Co tu się wyprawia?
Co robisz?
Przepraszam, nie możesz zabrać statku.
Będzie nam potrzebny do ukończenia misji,
gdy dowiedzą się, co to za miejsce.
Tutaj nie przeżyjemy.
Przepraszam.
Nie mogą tu zostać.
- Wyjdź, już. - Wyjaśnię ci coś.
Ciąży na tobie odpowiedzialność.
Coop, weź jej rzeczy. Zostaje w domu.
Tata wychował cię na mądrzejszego.
Nie tata mnie wychował, a dziadek, który leży obok mamy i Jessego.
A te dane?
Nie ma żadnej powierzchni.
Nie. Chciałem spełnić swój obowiązek, Cooper.
Ale odkąd tu jestem, wiedziałem, że nie ma tu nic...
Przez lata opierałem się pokusie.
Lecz wiedziałem, że gdy użyję przycisku, ktoś przyleci i mnie uratuje.
Ty pieprzony tchórzu!
Tak.
Jeśli nie chcesz iść, puść rodzinę. Uratuj swoją rodzinę.
Mają żyć pod ziemią? Z tobą? I modlić się, by tatuś nas uratował?
Tata nie wróci. Nawet nie zamierzał. Ich los jest w moich rękach.
Uratujesz wszystkich? Bo tatuś nie dał rady?
On nawet nie próbował, tylko nas opuścił!
- Zostawił nas tu na śmierć. - Nikt z tobą nie pójdzie.
Będziesz czekał na śmierć swojego kolejnego dziecka?
Wyjdź i nigdy nie wracaj.
Możesz zachować moje rzeczy.
Przestań!
Nie!
Masz takie same szanse na to, że zabijesz i siebie.
Największe od lat!
Nie oceniaj mnie, Cooper. Ciebie nie wystawiono na taką próbę.
Tylko kilkoro.
Starałaś się, Murph.
Czujesz to?
To instynkt przetrwania.
Do tego mnie doprowadził. Jak każdego z nas, i to nas uratuje.
Bo chcę nas uratować. Dla ciebie, Cooper.
Przepraszam. Nie mogę patrzeć, jak cierpisz. Wybacz.
Myślałem, że będę mógł, ale jednak nie.
Jestem przy tobie.
Posłuchaj mojego głosu. Jestem z tobą.
Nie jesteś sam.
Widzisz swoje dzieci?
W porządku. Są tam z tobą.
Czy prof. Brand przed wyjazdem wyrecytował ci wiersz?
Pamiętasz go?
"Nie wchodź łagodnie do tej dobrej nocy
Starość u kresu dnia niech płonie, krwawi
Buntuj się, buntuj, gdy światło się mroczy".
- Pomocy! - Cooper?
CASE!
Brand.
Brak powietrza!
Cooper, już idę!
- Załatwię to. - Startuj!
Zbliżamy się. Trzymaj się i nic nie mów!
Oszczędzaj powietrze. Niedługo będziemy.
Blokadę bezpieczeństwa może odblokować tylko człowiek.
Do pańskiej dyspozycji.
Nie oddychaj.
Zbliżamy się, trzymaj się!
Szybciej!
Trzymaj się!
Widzę go! W prawo!
Cooper! Jestem!
Trzymaj.
Joey, zbiorniki!
Te dane nie mają sensu.
- Przepraszam. - Co?
Mann kłamał!
Romilly!
Romilly, słyszysz mnie?
Proszę się cofnąć, profesorze!
Romilly! Słyszysz mnie?
Obserwuj!
Co z ostrożnością, CASE?
Bezpieczeństwo przede wszystkim.
Romilly, słyszysz mnie? Tu Brand.
Dr Brand, Cooper, nastąpiła eksplozja.
Straciliśmy dr. Manna.
TARS na dziesiątej!
Powiedz, gdy wejdzie na pokład.
Romilly nie przeżył.
- Nie mogłem go uratować. - TARS już jest. - Zajmę się tym.
- Co z Rangerem? - Jest na orbicie.
Jeśli przejmie kontrolę, to już po nas.
- Zostawiłby nas? - Taki ma zamiar.
Poczekajcie w samochodzie.
Wsiadajcie! Do tyłu!
Dr. Mann, proszę się odezwać!
- Nie umie dokować. - Zrobi to autopilot.
- TARS go wyłączył. - Świetnie!
- Co z zaufaniem, TARS? - Gorzej niż u ciebie.
Nie dokujcie. Powtarzam, nie dokujcie.
Autodokowanie wstrzymane.
- Ignoruj. - Brak dostępu.
Ignoruj!
Brak dostępu.
Nie dokujcie. Powtarzam, nie dokujcie.
Zbliżam się do statku Endurance.
- Złe dopasowanie, blokada włazu. - Ignoruj.
- Zadokował? - Złe dopasowanie.
Doktorze Mann...
Właz odblokowany.
Doktorze Mann, proszę nie otwierać włazu.
Powtarzam, nie otwierać włazu. Śluza ulegnie dekompresji.
- A jeśli wysadzi śluzę? - To kiepsko.
Cofnij, cała wstecz.
CASE, wyślij to do komputera i nadaj jako sygnał alarmowy.
Doktorze Mann, proszę nie otwierać włazu.
- Powtarzam, nie... - Brand?
Nie wiem, co on ci powiedział, ale przejmuję dowodzenie nad statkiem.
Porozmawiamy po ukończeniu misji.
Doktorze Mann, proszę posłuchać!
Nie chodzi o życie moje ani Coopera,
tylko istnienie rasy ludzkiej.
To chwila...
To nie...
Mój Boże.
- Nie ma sensu zużywać paliwa... - Zrób analizę obrotu statku.
- Cooper, co robisz? - Dokuję.
Według komputera 67-68 obrotów na minutę.
- Dostosuj nasz obrót. - To niemożliwe.
To konieczne.
Endurance wchodzi w atmosferę.
Nie ma osłony termicznej.
- CASE, gotowy? - Tak.
Cooper, nie ma czasu na ostrożność.
CASE, jeśli zemdleję, ty przejmij stery.
TARS, przygotuj się do włączenia mechanizmu dokowania.
- Endurance się grzeje. - Zostało sześć metrów.
- Trzy stopnie w prawo. - Trzy metry.
Wyrównane!
Inicjuj obrót!
No, dalej, TARS!
TARS!
- Domknięte. - Zwalniam!
Spokojnie.
Spokojnie...
Hamuję silnikiem.
Główne silniki włączone.
Wychodzimy z orbity. No, misiu...
Wyłączam silniki.
Wyszliśmy z orbity.
A następną sztuczką będzie...
Oby coś dobrego. Zbliżamy się do Gargantui.
Cholera.
- CASE, przejmij stery. - Przyjąłem.
Lecimy w stronę Gargantui.
Włączyć silniki?
Nie, prześlizgniemy się jak najdalej od niej.
- Co się dzieje? - Mam dobre i złe wieści.
Do cholery z tym. Wal wprost.
Zapasowy generator zaskoczył, więc system działa. Wszystko gra.
Nawigacja została doszczętnie zniszczona.
Nie możemy wrócić na Ziemię,
ale chyba dolecimy do planety Edmundsa.
- Mamy paliwo? - Niewiele, ale mam plan.
Pozwolimy Gargantui przyciągnąć nas do horyzontu,
- a asysta grawitacyjna popchnie nas do planety Edmundsa. - Bez autopilota?
Od tego tu jestem. Zabiorę nas tuż poniżej orbity krytycznej.
Co z upływem czasu?
Nie mamy czasu się tym martwić.
Wybacz, Cooper.
Gdy już nabierzemy prędkości od Gargantui,
użyjemy Landera 1 i Rangera 2 jako silników startowych,
które nas wypchną z grawitacji czarnej dziury.
Podnośniki mogą być uszkodzone,
więc będziemy musieli zrobić to manualnie.
Po wyczerpaniu energii TARS odłączy Lander 1
- i damy się wessać w czarną dziurę. - Dlaczego TARS ma go odłączyć?
Musimy zrzucić balast i uciec grawitacji.
Trzecie prawo Newtona.
Ludzie odkryli, że aby od czegoś uciec, trzeba zostawić coś za sobą.
- Nie możesz prosić TARS-a, aby to zrobił. - Przecież to robot.
- Nie musisz go o nic prosić. - Ale z ciebie dupek.
- Coś przerwało. - Od tego jesteśmy.
Tylko tak można ocalić ludzi na Ziemi.
Jeśli znajdę sposób na przesłanie danych kwantowych, może im się uda.
Miejmy nadzieję, że jest kogo ocalić.
Osiągnęliśmy maksymalną prędkość.
Przygotuj się do włączenia silników.
- Gotowi? - Tak. - Tak.
Włączenie silnika za 3, 2, 1...
Na mój znak odpalamy silniki Landera 1.
3, 2, 1...
Na mój znak odpalamy silniki Rangera 2.
3, 2, 1...
Ten malutki manewr będzie nas kosztował 51 lat!
Masz 120 lat na karku, ale nieźle się trzymasz.
Lander 1, na mój znak przygotować się do odłączenia.
3, 2, 1...
Odłączyć!
- Żegnaj, TARS! - Do widzenia, dr Brand. Do zobaczenia po drugiej stronie, Coop.
Do zobaczenia, spryciarzu.
Zaszalej, CASE.
Uczyłem się od najlepszych.
Ranger 2, przygotować się do odłączenia.
Cooper, nie! Co ty wyprawiasz?
Trzecie prawo Newtona. Trzeba zostawić coś za sobą.
- Miało wystarczyć nam obojgu! - Ustaliliśmy 90%, Amelio.
Odłączyć.
Lecę w dół.
Zbliżam się do horyzontu zdarzeń.
Zbliżam się... i już jestem.
Zmierzam naprzód, ciemność. Widzę horyzont zdarzeń.
Tylko ciemność.
Słyszysz, TARS? Tylko ciemność.
Słyszysz mnie, TARS? Odbiór.
Nastąpiły jakieś zakłócenia.
Tracę kontrolę nad sterami. Widzę jakieś przebłyski.
Przebłyski światła i ciemność.
Zakłócenia grawitacji.
Komputery wysiadają.
Przyciąganie grawitacyjne, tracę kontrolę nad sterami.
Chodź, Murph!
Murph, nie!
Nie!
- Jedź już, opuść nas. - Nie.
Nie jedź, kretynie!
Alfabet Morse'a.
S
T
A
Kreska.
Nie ma czasu, chodź.
Zostań!
No, Murph. Co jest napisane?
Zostań!
Powiedz mu. Każ mu zostać.
ZOSTAŃ
Każ mu zostać!
Nie pozwól mi odejść.
Nie pozwój mi odejść, Murph!
Nie!
To byłeś ty.
To ty jesteś duchem.
- Cooper, zgłoś się. - TARS?
Zgadza się.
Przetrwałeś?
Gdzieś w piątym wymiarze... uratowali nas.
Kim oni są? Dlaczego nam pomogli?
Nie wiem, ale stworzyli przestrzeń trójwymiarową
gdzieś w piątym wymiarze, byśmy mogli to zrozumieć.
To nie działa.
Działa. Czas jest pokazany jako fizyczny wymiar.
Odkryłeś, jak wpływać na czasoprzestrzeń.
Grawitacja...
- by wysłać wiadomość? - Zgadza się.
Grawitacja przekracza wymiary, także czasu?
Najwidoczniej tak.
- Masz dane kwantowe? - Tak, mam.
Nadawałem je na wszystkich falach, ale żadna nie może się przedostać.
Ja mogę to zrobić.
- Przekażesz je dziecku? - To nie jest zwykłe dziecko.
No, tato.
Ogień się zbliża! Chodź!
Nawet jeśli możesz się komunikować, to przez lata nie zrozumie znaczenia.
Wiem o tym, TARS, ale musimy coś wymyślić,
bo ludzie na Ziemi zginą. Myśl!
Nie wysłali nas tutaj, byśmy zmienili przeszłość.
Powtórz.
Nie wysłali nas tutaj, byśmy zmienili przeszłość.
W ogóle nas tu nie wysłali.
Sami to zrobiliśmy.
TARS, podaj mi binarne koordynaty bazy NASA.
Przyjąłem, już przekładam.
To nie jest duch.
To grawitacja.
Nie rozumiesz, TARS? Sam siebie tu wysłałem!
Mamy się skomunikować ze światem trójwymiarowym.
Jesteśmy połączeniem!
Myślałem, że to oni mnie wybrali.
- Ale oni wybrali ją. - Do czego, Cooper?
By uratowała świat!
To wszystko w pokoju małej dziewczynki!
Każda chwila jest nieskończenie złożona!
Mają dostęp do czasu i przestrzeni, ale nie są z żadną z nich związani.
Nie mogą być w konkretnym miejscu i się komunikować.
Mam znaleźć sposób na komunikację z Murph,
- tak jak znalazłem to. - Ale jak, Cooper?
Dzięki miłości!
Tak, jak powiedziała Brand, moja więź z Murph jest wymierna.
- To jest rozwiązanie. - Co mamy tu zrobić?
Odkryć sposób, by im o tym powiedzieć.
Zegarek!
Zakoduj dane jako ruch wskazówki sekundowej.
TARS, podaj mi dane w alfabecie Morse'a.
Już przekładam. A jeśli po niego nie wróci?
Wróci.
Zbliża się, Murph!
Już schodzę.
Skąd wiesz?
Bo ja jej go dałem.
W alfabecie Morse'a to kropka, kropka, kreska, kropka.
Kropka, kropka, kreska, kropka.
Kropka, kreska, kropka, kropka.
Wrócił! To był on!
Przez cały czas! Wiedziałam!
Tata nas uratował!
Eureka!
To taka tradycja.
Eureka!
- Podziałało? - Możliwe.
Skąd wiesz?
Bo istoty wielowymiarowe zamykają komunikację.
Dalej nie rozumiesz, TARS?
To nie są obcy.
To ludzie!
To, co robiłem dla Murph, oni robili dla mnie!
- Dla nas wszystkich. - Ludzie nie mogli tego zbudować.
Teraz jeszcze nie. Ale pewnego dnia...
Nie ty ani ja. Ale ludzie.
Cywilizacja, która wyewoluowała ponad cztery znane nam wymiary.
Co się dzieje?
Panie Cooper.
Powolutku, panie Cooper.
Żaden z pana młodziak. Ma pan już 124 lata.
Powolutku.
Miał pan wielkie szczęście.
Rangery znalazły pana, zanim skończył się tlen.
Gdzie ja jestem?
Na stacji Cooper.
Krążymy wokół Saturna.
Stacja Cooper?
Miło, że nazwaliście ją po mnie.
- Co? - Nie nazwaliśmy jej na cześć pana, tylko córki.
- Ale zawsze podkreślała pański udział. - Jeszcze żyje?
Będzie tu za kilka tygodni.
Jest za stara na podróże między stacjami,
ale gdy usłyszała, że pana znaleziono...
W końcu to Murphy Cooper.
O, tak.
Wypiszemy pana za kilka dni.
Ucieszy się pan, gdy zobaczy, co zaplanowaliśmy.
W liceum napisałem o panu artykuł.
Wiem wszystko o pana życiu na Ziemi.
No tak.
Proszę za mną... Ma pan dobrą pozycję.
Gdy przedstawiłem sugestie pani Cooper,
ucieszyło mnie, że uznała je za doskonałe.
Nie rozmawiałem z nią osobiście.
Mój tata był farmerem. Jak wszyscy wtedy.
Brakowało nam jedzenia.
Powiedziała, że uwielbiał pan uprawiać ziemię.
Doprawdy?
Nie ma to jak w domu!
Wszystko jest tak, jak było, wiernie oddane.
- Czy to... - Maszyna znaleziona przy panu niedaleko Saturna.
Nie ma źródła zasilania, ale możemy je załatwić.
Poproszę.
Ustawienia.
Główne.
Zabezpieczenia.
Nowe ustawienie: szczerość.
95%.
Potwierdzono. Dodatkowe ustawienia?
Humor: 75%.
Potwierdzono. Autodestrukcja za 10, 9...
Niech będzie 60%.
60%, potwierdzono.
- Puk puk. - Chcesz 55%?
Tak kiedyś było?
Nie aż tak czysto.
Mam gdzieś to, że udajemy, iż zaczęliśmy od początku.
Chcę wiedzieć, na czym stoimy.
Dokąd zmierzamy?
Pan Cooper. Rodzina już przybyła.
Rodzina?
Wszyscy chcieli ją zobaczyć. Hibernowała się prawie dwa lata.
Powiedziałaś im, że lubiłem uprawiać ziemię?
To byłem ja, Murph.
Ja byłem twoim duchem.
Wiem o tym.
Ludzie mi nie wierzyli. Myśleli, że zmyślam.
Ale wiedziałam, kto to był.
Nikt mi nie wierzył.
Ale wiedziałam, że wrócisz.
Skąd?
Tatuś mi obiecał.
Jestem tu, Murph.
Nie. Rodzic nie powinien oglądać śmierci dziecka.
Dzieci do mnie przyszły.
Idź.
Dokąd?
Do Brand.
Gdzieś tam jest.
Rozbija obóz.
Sama w obcej galaktyce.
Może się przygotowuje do długiej drzemki.
W świetle nowego Słońca.
W naszym nowym domu.
Lubię to! facebook.com/ProHaven
Tekst polski: pyros3344, guzu, peciaq, elbondo
Korekta: ruda666
Wiersz Dylana Thomasa w tłumaczeniu Stanisława Barańczaka
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.