# Wszystko, co dzisiaj muszę zrobić #
# to uporać się ze wspomnieniami... #
Może...
Tylko ten jeden raz.
Daj mi się zastanowić trochę. Zgoda?
Witaj Tino.
Coś się stało?
Nie. Po prostu nie chciałam przychodzić w tym roku.
'Ponieważ to jej 13 urodziny?
Być może.
Rozumiem.
Nienawidzę mieszkać w tym domu sama.
Tęsknię za Matthew.
Tęsknię za Cassandrą.
Tęsknię za życiem.
Jedziesz do miasta?
Ta.
W porządku.
- Zimno na zewnątrz, co? - O tak.
Jestem Matt.
- Page. - Jak ci na imię?
- Page. - Page.
Miło cię poznać, Page.
- Dzięki.
Cześć.
Cześć. Co słychać?
Niewiele.
Planujesz iść?
A ty nie?
Powiedziała, że chce widzieć nas oboje.
Strasznie tu zasypało. A tam u was?
Nie. Jest czysto.
Nie dam rady przyjechać do was.
W porządku. Zawsze znajdziesz wymówkę, Matthew.
Ta.
Pamiętasz tę szczotkę, którą tak uwielbiała?
- Tę, którą dała jej moja mama?
Właśnie taką znalazłam.
Jest prawie taka sama.
Gdzie?
W jednym z pokoi.
Ktoś ją musiał zostawić.
To dziwne.
Tak, to dziwne.
Muszę wracać do pracy.
Kocham cię.
Naprawdę czuję...
że stałem z batem nad nimi, rozumiesz...
I jeśli jest najmniejsza szansa, żebyśmy skończyli to na czas, ja...
Skończycie. I ty tego dopilnujesz, bo za to ci płacę.
Słuchaj,
ile miałeś lat kiedy zacząłeś dla mnie pracować,
no ile?
- 15. - 15.
Czy przez wszystkie te lata traktowałem cię jak przyjaciela?
Nigdy!
Może jak syna ale nigdy jak przyjaciela.
Tutaj jest problem, Mika. Traktujesz wszystkich tych gości
jakby byli twoimi kumplami, a nie są.
Są sprzedawcami.
Pracują dla ciebie. Nie twoimi przyjaciółmi.
Hej tam.
To jest piękna inwestycja.
Wyprzedaliśmy pierwszy pakiet w kilka dni.
Jeśli wskoczy pan teraz, może pan mieć miejsce przy dziewiątym dołku.
Vince Grey.
Detektyw.
Cornwall. Witam.
Chciałbym zadać kilka pytań o bal dobroczynny.
Ciągle żadnych wieści?
No cóż... złożyłem już zeznania i...
Możemy zrobić to tutaj albo na posterunku.
Jak pan woli.
No dobra, jasne... Proszę siadać.
Kobieta, która zaproponowała podrzucenie detektyw Dunlop,
widział pan ją przedtem?
- Nie. - Nigdy?
Nie.
Nigdy. Skąd pan wie, że...
zniknięcie detektyw Dunlop wiąże się z tamtą kobietą?
A powiedziałem to?
Proszę posłuchać, już złożyłem zeznanie.
- Rozmawiałem z detektywem.
Naprawdę nie wiem, jak więcej mógłbym pomóc.
Pana żona jest w komitecie dobroczynności, tak?
- Tak. - Chciałbym z nią porozmawiać.
Proszę.
Nie odbiera moich telefonów. Próbowałem wiele razy.
- Zadbam, żeby odebrała. - Dziękuję.
Jeszcze jedno.
Jeden z gości widział jak rozmawialiście.
- O czym? - Komentowałem,
jak bardzo jej wygląd różnił się tego wieczoru
od jej wyglądu na zdjęciu.
Dlatego pan je zachował?
Rozmawialiście przed tym zdjęciem.
Zanim zaginęła.
Dlaczego pan go nie weźmie?
Proszę wziąć oba.
Czy jest szansa, żebyście się zeszli?
Rozmawiamy. On dzwoni przez cały czas.
To jak jedna, wielka rozmowa.
Czasami usypiam przez to gadanie.
Ale boi się pokazać twarz.
Czemu?
Bo jest winny.
Bo to jego wina.
To wszystko jego wina.
Chcę, żeby czuł się winny.
To ma sens.
Nic innego nie ma.
Ten kowboj?
Ta.
Proszę wejść.
Dziękuję.
- Detektyw Jeffrey Cornwall. - Witam.
Tak, Jeff.
Ma pan imponujący wskaźnik wykrywalności.
Dziękuję.
Czemu chce pan porzucić karierę w wydziale zabójstw i dołączyć do mojej jednostki?
Przydają się tu podobne umiejętności,
tylko ofiary są żywe,
- dla odmiany. - Jakie ma pan doświadczenie z dziećmi?
Kiedyś sam nim byłem.
Czy pociągają pana fizycznie?
Nie.
Miewa pan fantazje erotyczne?
...
Co pan sobie wtedy wyobraża?
Dorosłe kobiety.
Brązowe włosy, niebieskie oczy.
Żyje pan sam?
Tak.
Randki.
Nie, od pewnego czasu jestem samotny.
Czemu?
Życie jest wtedy prostsze.
Proszę usiąść.
Tym się tutaj zajmujemy.
Gotowy?
Tak
Jezu Chryste.
Każdego dnia oglądamy podobne zdjęcia i filmy.
Dzieci gwałcone
i torturowane online, gdy inni patrzą.
Naszym zadaniem jest nie odwracać wzroku.
Ludzie, którzy robią takie rzeczy dzieciom...
- Pedofile. - Chcę ich powstrzymać.
Zastrzelić? Zatłuc? Posłać ich do ziemi?
Chcę ich powstrzymać.
Technologia internetowa daje im przewagę.
Zawsze jesteśmy z tyłu.
Czasem jedyny sposób, żeby
znaleźć igłę w stogu siana, to rozebrać stos źdźbło po źdźble.
Sam, nasz komputerowy geniusz. Mike, z Narkotykowego.
Słuchajcie wszyscy, to jest detektyw Jeffrey Cornwall.
Poznał pan już Franka. Stara szkoła.
- Młody umysłem. - Ale stary wszędzie indziej.
A to jest Teddy. Posiada specyficzną umiejętność:
rozpoznawanie wzorców wizualnych.
Teddy ma oko do detali.
- Pokażesz mu, Teddy? - Nie, Sam.
Mógłbyś przestać robić to za każdym razem
kiedy przychodzi ktoś nowy. - No pokaż.
Dawaj.
- Dobra. - Dobra.
To jak budynek ze starego kamienia. Kościół, zamek lub coś w tym stylu.
Z mostem nad rzeką.
Kobieta stoi na moście w beżowym płaszczu,
trzymając czerwony parasol.
Imponujące.
Nie bardzo. Wprawa i dużo zgadywania.
Mógł to być czerwony latawiec.
- To czym się zajmujesz, Jeff? - Ja?
Aresztuję ludzi.
No tak. Brzmi dobrze.
- Obiecaj. - Obiecuję.
Umowa stoi.
Okay. Umowa stoi.
Pożegnaj się z Albertem. Musimy iść.
- Cześć. - Cześć.
- Cześć, kolego.
O czym rozmawialiście?
Obiecał mi, że nigdy nie będzie jeździł z nikim innym.
- Z nikim innym, tak długo, jak żyje? - Z nikim innym.
- To wielka obietnica.
- Na całe życie? - Tak. Jesteśmy zespołem.
- Moja dziewczynka. Ale musimy iść. - Tak. Pa.
Chodź tutaj.
Do zobaczenia w domu. Kocham cię!
Pa !
- Pa! - Pa!
Ale to, że złożyliście sobie tę obietnicę
że zawsze będziecie zespołem,
znaczy, że musicie zacząć myśleć, jak się prezentujecie. Tak?
Chodzi mi o to, że to nie jest konieczne.
Jesteście tak dobrzy, że to tylko przeszkadza.
Albert uważa, że to nas wyróżnia.
Nie wydaje mi się. To, co was wyróżnia, to wasz talent.
To, że masz białą łyżwę na jednej nodze a na drugiej czarną, jest...
O jakim słowie myślę?
- Niestosowne? - Niestosowne. Właśnie.
Niestosowne.
To trik, którego nie potrzebujecie.
- Trik? - Tak, właśnie.
- Co cię tak śmieszy? - To nie trik, to sztuczka.
- Sztuczka, której nie potrzebujemy. - Dokładnie.
- Sztuczka. - Właśnie.
- To właściwe słowo. - To jest właściwe słowo?
- Tak, sztuczka. - Dzięki.
Słucham.
Sarah się pochorowała. Będę naprawdę późno.
Auć.
Nie wiem, co z kolacją.
Poradzimy sobie. Właśnie zajeżdżam pod sklep z ciastami.
Będziecie jeść ciasto na kolację?
Nie. Makaron.
Został jeszcze makaron. Położymy go na ciasto.
Dobra.
Kupicie mi ciasto rabarbarowe?
Rabarbarowe, dobra. Kocham cię. Pa.
I lody.
- Jakie? - Czekoladowe.
- Na makaronie? - Nie na makaronie.
To najobrzydliwsza rzecz, jaką słyszałem.
Zapowiada się super kolacja.
Hej, Linda. Masz szczęście, że jadłospis dzisiaj układa 9-latka
ponieważ chce ciasto z makaronem.
Nie mieli lodów czekoladowych, więc...
Cass?
Cass!
- Czy Cass tu była? - Nie?
Może jest z tyłu. Mogłabyś sprawdzić?
- Nic? - Nie.
Cass!
Cassandra!
Cass!
Mam plan.
Kilka minut.
To wszystko, co dostaniecie.
Będę mogła z nim porozmawiać?
Tak.
Czy tata będzie mógł mówić do mnie?
Tak.
A my będziemy słuchać.
Oczywiście, myślałem o mikrofonie...
ukrytym mikrofonie.
Czym się tak martwisz?
Nie wiem, gdzie jestem.
Jak by mnie znalazł? Nawet nie wiem, jak się nazywasz.
Ani słowa...
albo...
Zabijesz go.
Nie byłoby łatwiej zabić mnie...
teraz, kiedy dorosłam?
Kiedy przestałam was pociągać.
To, co robię nie może być aż tak cenne.
Jesteś bardzo cenna, Cassandra.
Robiąc dokładnie to, co robisz.
- Policjant z patrolu go zatrzymał? - Tak. Przekazał go nam.
- Okay - Gotowa?
Tak.
- Dziwne, że go tu przysłali.
Na posterunku nie było detektywów.
Mój kumpel wiedział, że mogę się tym zająć.
Nie umiem przesłuchiwać dorosłych.
Poradzisz sobie.
Panie Lane.
Jestem detektyw Dunlop a to jest detektyw Cornwall.
Przeczytaliśmy pańskie zeznanie, które przekazał pan policji godzinę temu.
chcielibyśmy tylko ustalić kilka szczegółów.
Dobrze.
Możemy nagrywać?
Widzieliście się z moją żoną? Czy ktoś ją przywiózł?
Nic nie wiemy o pana żonie.
Dzwoniłem do niej trzy godziny temu. Powinna tu już być.
Martwię się, że poszła na posterunek, nie tutaj.
Mówiłem jej, żeby wzięła taksówkę.
Zajmijmy się najpierw tymi pytaniami
a potem ustalimy miejsce pobytu pana żony.
- Dobrze? - Tak.
Żeby było jasne, ta rozmowa jest całkowiecie dobrowolna.
I do niczego pana nie zmuszamy.
Czy pan to rozumie?
- Tak? - Tak.
Jak długo pan był w sklepie?
Kilka minut, może mniej.
Czy byli w nim inni klienci?
- Nie widziałem nikogo. - Nie było klientów.
Tu jest napisane, że kupił pan ciasto?
Tak, kupiliśmy ciasto...
moja córka... Robimy to co tydzień po treningu.
Kupiłem jej ciasto.
I spytałem Lindę, czy mają lody czekoladowe.
Przepraszam, ma pan na myśli Lesley?
Nie.
Lindę. Nie mieli lodów czekoladowych. Czy mogę zadzwonić do żony?
"Lesley". Przepraszam, ale tu jest napisane Lesley.
Jest napisane "Linda". Nawet stąd to widzę.
A moja 9-letnia córka jest o kolejną milę dalej stąd.
Ma pan świetny wzrok
ale twierdzi pan, że nie widział
nic podejrzanego, kiedy wrócił pan do samochodu?
Upłynęły już trzy godziny odkąd
ten ktoś zaczął jechać, nawet jeśli przestrzega limitów prędkości,
czego nie robi, bo jest pieprzonym porywaczem,
mogą być już setki mil stąd. Rozumiecie?
Oni porwali moją córkę.
Chcę się natychmiast dowiedzieć, co robicie żeby nam pomóc?
Czy macie tu helikopter? Czy zablokowaliście drogi?
Co robicie? Ona ma 10 lat.
Mówił pan, że 9.
Co?
Mówił pan, że 9. To ma 9 czy 10?
To ile ma?
Ma prawie 10. Co za różnica na Boga?
Co za różnica?
- Co tu jest grane? - Linda powiedziała policji,
że nie widziała pańskiej córki.
I co to znaczy?
Kiedy wszedł pan do sklepu był pan sam.
Bzdura. Nie byłem sam.
Odpoczywała z tyłu samochodu. Dlatego jej nie widziała.
Czemu miałaby odpoczywać w środku popołudnia?
A czemu by miała nie odpoczywać w środku pierdolonego popołudnia?
To dziecko. Mała dziewczynka. Właśnie skończyła trening.
- Była wyczerpana. - Czy zatrzymywał się pan
pomiędzy lodowiskiem a sklepem? - Dobra.
Czas to skończyć.
Byłem ostatnią osobą, która widziała moją córkę,
Ja... Rozumiecie?
Chcę rozmawiać z kimś, kto tu dowodzi.
Z prawdziwą policją.
To wygląda jak cholerne przedszkole.
Chcę znaleźć moją córkę. Natychmiast.
Zapytam znowu...
Czy zatrzymywał się pan gdziekolwiek
przed przyjazdem do sklepu?
Pamiętam dzień,
w którym wygraliśmy trofeum.
Minę mojej matki, kiedy podjechałam do niej i wręczyłam jej je.
To musi być niesamowity moment dla rodzica,
widzieć, jak dziecko spełnia marzenia.
Musi być straszne dla mamy,
nie wiedzieć
o czym teraz marzę,
albo czy wogóle marzę, czy wciąż żyję.
To piękne, Cassandra.
Zrób to znowu, ale mniej użalania się nad sobą.
Zrób to jeszcze raz odrobinę głośniej.
Żadnego rozczulania się. Zrozumiałaś?
Tina...
Tina.
Tina, zatrzymaliśmy się, że kupić ciasto.
Zatrzymaliśmy się pod sklepem. Pamiętasz? Rozmawialiśmy przez telefon.
Stanęliśmy. Wysiadłem z samochodu.
Wysiadłem z samochodu i wszedłem do sklepu
Widziałem go. Widziałem go przez okno. Stał tam.
Samochód tam stał i...
poszedłem do łazienki na kilka sekund
kiedy wróciłem jej już nie było.
Dokąd poszedłeś? Zgubiłeś naszą dziewczynkę!
Przestań.
- Nie. - Nie ma jej.
Pani Lane.
Przykro mi,
musimy teraz porozmawiać z pana żoną. - Wszystko będzie dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Pani Lane.
Nazywam się detektyw Dunlop. Muszę pani zadać kilka pytań.
- Jak długo będziecie z nią rozmawiać?
- Kilka minut. - Dobrze.
Tędy.
Nie wyobrażam sobie, przez co przechodzi pana żona.
To musi być dla pana ciężkie.
Czasem się wszystko pieprzy.
Są niespójności w tym, co pani mąż nam powiedział.
Przeglądałem pana akta, to moja praca i...
był pan oskarżony o napaść?
Zgadza się?
Nastoletni tatusiowie nie powinni wdawać się w bójki.
Zwłaszcza, jeśli są niepełnoletni i nie wolno im pić...
Moja żona wie o tym.
Miałem 18 lat. Bójka była o nią.
Rzucił pan szkołę, znalazł pracę i teraz po 9 latach pan wtopił.
Pieniądze się kończą. Kapuję.
Słyszałem, jak rozmawiał pan z żoną
o rozmowie telefonicznej.
Zadzwoniła do pana?
Nie powiedział nam pan o tym.
Moja partnerka właśnie ją o to pyta.
Ciekawe, czy rozmawiała z córką.
Domyślam się, że nie...
Jeśli nie, to gdzie ona była?
Leżała na tylnim siedzeniu. Tak robiła. To było jej ulubione miejsce.
Dzieci ucinają sobie popołudniowe drzemki do czwartego roku życia?
Jeśli tatko kupuje mi ulubione ciasto, idę z nim, jestem podekscytowany
albo przynajmnie patrzę z okna samochodu.
Pański biznes diabli wzięli, prawda?
TM Landscaping? //Kształtowanie krajobrazu.
Rachunki rosną. Jest pan na granicy bankructwa.
Jak powiedziałem wcześniej, rozumiem to.
Naprawdę rozumiem.
O czym pan mówi do kurwy nędzy.
Wielkie pieniądze za wypożyczenie córki jakiemuś obłakanemu kolesiowi na kilka dni.
Potem ona się pojawi z powrotem,
okaleczona, ale w przeciwnym razie... - Ty chory pojebie.
Przepraszam, zaraz wracam.
Tak pracuję. Potrząsam nimi trochę i sprawdzam, co wyleci.
I dajesz sędziemu wymówkę, żeby oddalił sprawę.
Nie jest taki niewinny, na jakiego wygląda.
- Może jest. - Ma kryminalną przeszłość.
Napaść. A także motyw. Tonie w długach.
Postarał się znaleźć sam na pustkowiu.
Tracisz rozum.
Ej!
Przypomina mi kogoś.
Kogoś z przeszłości?
Tak, z przeszłości.
Wróć do rzeczywistości.
Naprawdę pani wierzy w cokolwiek, co powiedział do Matta pierwszej nocy?
Nie chcę usprawiedliwiać jak potraktował Matthew,
ale miał doczynienia z wieloma przypadkami, kiedy ktoś z rodziny,
nawet rodzic, był wmieszany.
Matthew przypominał mu kogoś.
- Kogoś szczególnego. - Wszystko to bzdury.
Matthew kochał Kasandrę bardziej niż cokolwiek na świecie.
Ciągle kocha.
Oczywiście.
Nie wiem, czy chcę to dalej robić.
Rozumiem. To zależy od pani.
Jestem zawsze do pani dyspozycji.
Na tej poduszce znajdziesz...
mój malutki ząbek.
Więc kiedy pójdę spać,
kiedy pojawią się sny
spróbujemy zrobić wymianę.
Pieniądze za zęba.
Wydaje się dziwaczne wymienianie pieniędzy za zęby.
Ale wszyscy to robią.
Albo robili.
I jeśli kiedykolwiek Zębowa Wróżka mnie odwiedzi,
może mogłaby mi zostawić coś bardziej przydatnego niż jeden dolar.
A może to tylko trik.
Trik czy sztuczka.
Sztuczka, której nie potrzebujesz.
Tak, to właściwe słowo.
Tina...
Jak się czujesz?
Dobrze, wydaje mi się.
Ciężko uwierzyć, że przychodzę tu już 6 lat.
Wygląda pani dobrze. Lepiej niż ostatnim razem.
Ostatnim razem byłam w rozsypce.
Jak tam Matthew?
W porządku.
Czy mogę zapytać jak wam się układa?
Ciągle nie mogę na niego patrzeć.
Widzę Cass.
Wściekam się. Mówię straszne rzeczy.
Jest zupełnie nieobecny?
- Ostatnim razem... - Nie.
Właściwie przed chwilą z nim rozmawiałam. Powiedział...
że chciał tu przyjechać.
Dlaczego tego nie zrobił?
Dzwoniłam do niego i zostawiłam wiadomość.
Bał się, że będę na niego wrzeszczeć.
A zrobiłaby to pani?
Pewnie tak.
Ciągle wierzy, że ją znajdzie.
Powiedział jak?
To znaczy czy ma plan?
Matthew?
Tak. Jeździ ciągle po tamtej drodze.
Wszystko uważnie obserwuje. Idiota.
Zabrzmiałam okropnie.
Słyszałam gorsze rzeczy.
Założę się.
Nie mogłabym robić tego, co pani.
Ma pani córkę?
Nie.
To siostrzenica Jeffrey'a, Jennifer.
- Są ze sobą blisko. - To miłe.
Zaczynamy?
Kiedy pani myśli o Cass,
Co pani widzi?
Co widzę?
Głównie wyobrażam sobie jak jeździ. Kochała to tak bardzo.
Ona i Albert, jej partner, oni...
chcieli wziąć udział w olimpiadzie.
Matt czasami jeździ na lodowisko, żeby popatrzeć jak Albert ćwiczy.
Wygląda, jakby obaj czekali aż wróci.
A Albert jest bardzo silny.
I jeśli Cass jest tak niska jak ja...
mogliby by zacząć znowu trenować.
Jesteśmy.
Pani Lane.
Witam.
Proszę wejść.
Proszę.
Rozumiem. -
Mnóstwo nielegalnych zdjęć dzieci
krąży w internecie.
I żadne z tych zdjęć nie ujawnia, gdzie przestępstwo ma miejsce.
Czy pani to rozumie?
Studiujemy te zdjęcia z miejsc przestępstwa,
próbując wyciągnąć z nich jakiekolwiek informacje,
żeby namierzyć ludzi, którzy zrobili te zdjęcia.
I żeby znaleźć dzieci. Uratować je.
Czasami, żeby zdobyć dostęp do pewnych pokoi,
Gram rolę.
Udaję jednego z mężczyzn, którzy...
oglądają dziecko wykorzystywane w pokoju.
Mężczyźni są podłączeni do kamery.
Przez którą mogą dawać wskazówki i uczestniczyć.
- Kamera na żywo znajduje się w pokoju. - Co robi?
Obserwuje dziecko.
Jeffrey uważa, że być może
wpadł na zdjęcia Cass.
- Znalazł ją pan? - Nie. To tylko...
...kilka ujęć. Zdjęć. To wszystko.
Były zrobione niedawno.
Więc dobra...
naprawdę dobra wiadomość jest... - Ona żyje.
Pani Lane?
Tina?
Czy to mogłaby być Cass?
Tak myślę.
Jak poszło?
Matthew, posłuchaj mnie. Pokazali mi jej zdjęcie.
Znaleźli jej zdjęcie.
Masz na myśli zdjęcie Cass?
Skąd?
Nie wiedzą. Znaleźli je przez komputer.
Z kiedy jest to zdjęcie?
Nie wiedzą. To była tylko jej twarz.
Pokazali mi zdjęcie jej twarzy. Ale to ona, Matthew, to ona.
Co robiła na tym zdjęciu?
Więc...
Tina?
Jak mówiłam, nie wiedzą. To była tylko jej twarz. Ale...
powiedzieli, że mówiła do innej dziewczynki.
Młodszego dziecka.
Dobra, rozumiem.
Ale co ona właściwie robi na tym zdjęciu?
Jak już mówiłam, nie wiem.
Gdybyś tam był, wiedziałbyś już wszystko.
Mówię, że nie wiedzą.
Rozumiesz?
Ale to była ona. Jej twarz. I powiedzieli...
powiedzieli, że...
że oni zawsze szukają nowych dzieci i Cass jest...
Nie pamiętam dokładnie, jak to ujęli.
Witającą twarzą na wejściu.
Coś takiego.
Wejściu? Co masz na myśli?
Wejściu do czego?
Tina?
Do kręgu, powiedzieli.
Witającą twarzą na wejściu do kręgu.
Jest przynętą na inne dzieci...
Kochanie...
Stała się taka jak oni.
To się stało z naszą córką, Matthew.
Pomaga zwabiać inne dzieci.
To się z nią stało, kiedy zostawiłeś ją samą.
Potwory przyszły i ją porwały,
a teraz siedzi z uśmiechem na twarzy
i mówi do innych dzieci,
a oni jadą i porywają je.
To się z nią stało, kiedy zostawiłeś ją samą.
Moim losem jest żal i lament.
Moja córka została zdradzona.
Radość zamieniła się w rozpacz.
Wykradł ją zły przyjaciel.
Tak się widzisz...
jako złego przyjaciela?
Czasami.
Skąd to jest?
Mozart, to...
Aria Królowej Nocy z Magicznego Fletu.
I jak to ma pomóc schwytać inne dzieci?
Co masz na myśli?
To nie wygląda, jak rzecz, która by je przyciągnęła.
Bo nie jest.
To część opowieści, Cass.
Ale nie mojej opowieści.
Jedyne, co muszę dzisiaj zrobić,
to iść do ogrodu
zebrać trochę szałwi
owinąć lawendę błekitnym sznurkiem
i zostawić liście cedru do wysuszenia...
Jest już wiosna?
Nie.
A co z moim tatą?
Obiecałeś.
Czemu po prostu...
...nie wrócisz do czytania o swoim złym przyjacielu?
Wciąż widzę ją drżącą, serce jej pęka,
jak okropny płacz jej, jak beznadziejny jej lament...
Zrób jej odstające uszy.
- Czemu? - To bardziej sexy.
- Słucham? - Jeśli chcesz złowić rybkę...
użyj najlepszej przynęty.
Jeśli ma być sexy, zrób lekkiego zeza.
No co? To prawda. Spróbuj
To chore, facet.
- Zez jest idealny. - Dobra.
Weszliśmy.
- To Willy? - Tak, Willy.
Zwijaj kołowrotek, Jeff. // Willy: Cześć Nicky. // Nicky: Myślałam, że zapomniałeś o mnie. // W: Nigdy. Nie mogę przestać myśleć o tobie.
No dalej.
Tak! Tak! // Nicky: Też o tobie myślę cały czas. // Willy: Więc czemu się nie spotkamy?
Cześć.
Jestem Willy.
Przepraszam. Mój błąd.
A żebyś wiedział.
Stop! Nie ruszaj się!
Nie jestem, tym kim myślicie! Chciałem tylko pomóc.
Aresztowania są wynikiem niezwykłej pracy zespołowej.
Niewiarygodnej współpracy wielu departamentów policji.
- Następnym razem ty to robisz. - Wyglądasz świetnie w kamerze.
...społeczeństwo i media.
Wszyscy musimy być czujni.
Jeśli to oglądają młodzi ludzie,
część z was może chcieć do mnie przyjść.
i zaufać mi ze swoimi historiami
- Czasem patrzę jak to robisz.
Kiedy jesteś w pokoju z tymi dziećmi, obserwuję cię.
Kiedy zdobywasz ich zaufanie.
Sposób, w jaki do nich mówisz. To niesamowite.
Patrz na mnie.
Nie, patrz na mnie. Jesteś niesamowita.
- Jesteś niesamowita. - ...pokażemy im, że możemy wygrać.
Więc...
- Dziękuję. - ...jeśli jesteś młodą osobą
i uważasz, że dorosły w twoim otoczeniu
traktuje cię w nieodpowiedni sposób...
zadzwoń do nas.
Zadzwoń na policję. Jesteśmy by ci pomóc.
I jeżeli
jesteś online i spotkasz obcego na necie,
bądź bardzo ostrożny, na każdym czacie,
musisz się pilnować.
Wszystko dopracowane.
Skąd ta pewność?
Złamali tylko pierwszy krąg.
Nigdy nas nie dostaną. Jesteśmy bezpieczni.
Zaszyfrowani poza zasięgiem Boga.
Nie dawaj im klucza, Willy.
Pod żadnym pozorem
nie idź na żaden gówniany układ, który ci zaoferują.
Zaprzeczasz.
Chcę, żeby usunięto sukę, która mnie wystawiła.
- To glina. - Nie obchodzi mnie to.
Tego chcę.
- Posłuchaj mnie przez chwilę... - No.
- Nie! - To niemożliwe...
To ty mnie posłuchaj, kuzynie.
Będę milczeć o naszym małym klubie
jeśli ona dostanie nauczkę.
Macie ją pogrzebać.
Jak pozostałe,
tylko ta ma żyć.
Opowie mi swoją historię.
Wszystkie swoje historie.
Ten straciłam wczoraj.
Wiesz, jaki jest najlepszy sposób?
Napisz notatkę i schowaj z zębem pod poduszkę.
Zębowa Wróżka będzie wiedziała, co ci przynieść następnym razem.
Ale listy są do Świętego Mikołaja.
Wciąż w niego wierzysz?
Czasami.
Nie mówię o liście.
Zwykłą notatkę.
Jeśli chcesz możemy się spotkać i pokażę ci jak ją napisać.
W ten sposób możesz mieć wszystko, co chcesz.
Wcześnie wróciłaś.
Co tu się dzieje?
Nie wystrasz ich.
Rozmawiałem z bratem. Wie o wszystkim.
Zgodził się. Wszystko gra.
- Co? - Rozmawia z Cass.
Mówi do Cass.
Jennifer pomaga nam namierzyć Cass.
Nicole. Nicole!
- Nicole! - Cześć. Gramy w grę.
Co się stało?
Nie wiem.
Mogłabyś iść na chwilę do sypialni?
- Ale gramy w grę. - Wiem. Rozumiem.
Muszę porozmawiac z wujkiem.
- Zrobiłam coś złego? - Nie.
Czeka tam na ciebie książka.
Kolejna część o którą prosiłaś
i chciałabym, żebyś zaczęła czytać i powiedziała mi co myślisz.
- Zgłupiałeś? - Masz pojęcie, co właśnie zrobiłaś?
- W ogóle to rozumiesz? - Posadziłeś Jennifer na necie.
Nawiązałem kontakt.
Próbowałem się dostać do nich od wieków!
Potrzebowałem prawdziwego dziecka.
- Co? - Żeby się dostać do Cass.
Tym się zajmuje. Wciąga inne dzieci.
Nic tu nie zaszło.
- Nic! - Nic?
- Nic. - ...oprócz zdjęć Cass.
Zdjęć niczego!
Jej rozmawiającej w tym pokoju. To wszystko.
Nie używamy dzieci!
- Posłuchaj mnie. - Nie.
- Nie dotykaj mnie. - Posluchaj mnie.
- Spieprzyłem. - Wylatujesz z mojej jednostki.
Powinnam była to zrobić dawno temu.
Wrzuć na luz. Mamy jeszcze dzisiejszą noc.
Nie chcę cię tam dzisiejszej nocy.
- Nie chcesz mnie tam? - Idę sama.
Dobra, idź sama.
Jennifer, kochanie, muszę iść, zadzwonię do ciebie.
Detektyw Dunlop.
Witam.
- Nicole. - Diane Grey.
Cieszę się, że się pani przyszła. Wygląda pani...
olśniewająco. - Dziękuję. Pięknie pani wygląda.
Jest pani sama?
Myślałam, że przyjdzie pani z gościem.
Miał pilną pracę.
Oczywiście. Zapraszam do środka.
Czy mogę pomóc pani w czymś dzisiaj?
- Proszę mówić wprost. - Tak, myślę, że...
Czuję, że powinnam...
- Powinnam coś... - Witam zachwycające damy.
- Mika! - Jak się masz?
- Wyglądasz czarujaco dziś wieczór.
Pozwól, że ci przedstawię detektyw Dunlop.
Dziękuję.
Namówię panią na kieliszek szampana?
Nie, dziękuję.
Detektyw Dunlop, nazywam się Vince Grey.
A tak, ten od Diany Grey?
Tak. To jest...
niesamowite.
Różnica między...
Tak się pani ubiera w pracy?
Nie. W większości pracuję z dziećmi.
- Czułyby się skrępowane. - Widokiem autorytetu.
Pewnie większość z nich została zdradzona przez podobnych.
- Przez kogo? - Podobnych pani, ludzi którym powinny ufać.
O tu jesteś.
Przepraszam. Nie chciałem...
Czy powiedziałem coś...
- Wchodzi pani. - Dobrze.
Dobrze. -
- Miło było panią poznać. - Pana również.
Wszystko w porządku?
Tak. Dobrze.
Jestem bardzo wdzięczna.
Bez państwa hojności, wieczór jak dziś nie odbyłby się.
I nie moglibyśmy uczcić
niezwykłej kobiety, którą chcę wam dzisiaj przedstawić.
Detektyw Nicole Dunlop, która stała się ostatnio osobą publiczną
większość czasu spędza w pokoju, gdzie wysłuchuje historii.
Historii opowiadanych przez najsłabszych członków naszego społeczeństwa - dzieci.
Przychodzą w zaufaniu. I czują się bezpieczne.
Różnicę między zagrożoną młodością
a młodą osobą z całym życiem przed nią
robi opieka i troska.
Wiem to, ponieważ o mało mi się nie udało przez narkotyki.
Żyłam na ulicy.
Spędziłam moje 14 urodziny śpiąc w porzuconym vanie.
Gdybym nie dostała się do właściwej rodziny zastępczej,
pewnie bym tam została.
A to jest przerażająca myśl.
Dzieci, które znam z tamtych dni
zniknęły albo zmarły.
Gdybym pokazała wam zdjęcia z mojej pracy
większość z was by płakała.
Okrutna prawda jest taka, że nie ma szczęśliwych zakończeń na moim odcinku.
Są tylko historie, które ustały.
W dobrym dniu
zgarniam najobrzydliwsze szumowiny Ziemi.
W dobrym dniu,
pomagam skrzywdzonemu dziecku
zrobić krok naprzód
w bardzo długiej podróży przez koszmar, który
zruinowałby tę piękną kolację.
Słuchajcie,
nie chcecie mnie w swoim życiu.
Nie chcecie mnie w zasięgu wzroku.
Nie z waszym dzieckiem.
Więc proszę, wypiszcie pokaźne czeki
a może nikt z was nie zobaczy mnie znowu.
To był zaszczyt być tutaj. Dziękuję.
Przemówienie skończone.
Pobiliśmy wszystkie rekordy, dzięki pani. Trzeba to uczcić.
- No dobrze. Jeden kieliszek. - Dobrze.
Na zdrowie. Dziękuję bardzo.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Muszę zapytać,
jak znosi pani przebywanie w tym samym pokoju
z takimi ludźmi?
Z kryminalistami jest łatwo.
Najgorszym problemem jest technologia.
Naprawdę? Jak to?
Właśnie pracujemy nad zamkniętą siecią,
która ma najlepsze zabezpieczenia, jakie widzieliśmy.
Czyli zło wygrywa, tak? To chce pani powiedzieć?
Moi ludzie są naprawdę dobrzy.
i jeden z nich myśli, że...
Cóż...
Przepraszam.
Przepraszam, nie mogłem się powstrzymać.
Przepraszam. Jak już zacznę...
To nie to... Mika i ja po prostu... pracujemy nad wielkim projektem.
Dzisiejsza robota jeszcze nie skończona, a czas zaczynać jutrzejszą.
Nie widzę godziny.
Robi się późno?
Kobiece zegarki robią takie małe, żeby kobiety nie widziały, jak późno jest.
Po prostu świetnie.
- Proszę mnie wepchnąć do taksówki. - Taksówki?
Nie, podwiozę panią.
Dziękuję.
Dzięki.
Lepiej zadzwonię do chłopaka.
- Czemu? - Nie czuję się dobrze.
Nie, wygląda pani świetnie.
Nie chcę go martwić.
Niech się pomartwi.
Nie jest pani bezbronnym dzieckiem.
Hej.
Proszę się położyć.
Wie pani,
między nami profesjonalistkami,
szkoda, że nie poznałam kogoś takiego jak pani, kiedy byłam dziewczynką.
Żartuje pan? Nie dostał pan wiadomości?
Jakiej wiadomości?
Idzie burza śnieżna. Odsyłam wszystkich do domu.
Chcę te drzewa na jutro kiedy będą projektanci.
Jechałem cały dzień.
- Może pan je umieścić we właściwych miejscach... - Nie planuję spędzić tu nocy.
Jest tu pewne miejsce przy autostradzie.
Richard Lake Motel. Zostanie pan tam.
Na mój koszt.
Cześć tato.
Nie płacz.
Dobrze się czujesz?
Jesteś cała?
Tak za tobą tęskniłem.
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Tak? - Jak mama?
Tak za tobą tęsknimy
Tak bardzo chciałam cię zobaczyć.
On zrozumiał. Tylko ten jeden raz.
Chciał, żebym była szczęśliwa.
- Tak szczęśliwa, jak to możliwe, więc... - Kto?
Kto, Cass?
Kto?
Myślę o tobie każdego dnia.
- Przepraszam, że cię zostawiłem.
Nie powinienem cię zostawiać.
Nie powinieneś.
Ale to się zdarzyło tak szybko.
I tak by mnie dopadli. Śledzili nas.
Kto?
Kim oni są?
Chodź. Musimy wracać do domu
do mamy. Chodź.
- Czy to był tylko trik? - No chodź. Co?
Dzień, w którym mnie straciłeś.
Czy to był trik?
A może sztuczka to lepsze słowo.
Coś, czego nie potrzebowaliśmy.
Byliśmy tak dobrzy, że nie potrzebowaliśmy tego, żeby przyciągnąć uwagę.
O czym ty mówisz?
Jeden czarny, jeden biały.
Rozpraszają.
Czy to była sztuczka? Trik?
Nie wiem, o czym mówisz.
Trik, którego nie potrzebujesz brzmi tak głupio.
Tak, sztuczka to lepsze słowo.
Niestosowne.
Byliśmy tak dobrzy, że nie potrzebowaliśmy sztuczek
Została złożona obietnica.
Czy jej dotrzymano?
Zrobili to, bo chcieli mnie uszczęśliwić.
Zrobią wszystko, żebym była szczęśliwa.
Jestem tak cenna dla nich.
Muszę już iść.
Co? Nie.
- Nie rób tego tato. Proszę cię. - Nie!
- Nie. - Nie możesz nikomu powiedzieć.
- Powiem wszystkim... - Obiecaj mi tato.
- Powiem policji. Idziesz ze mną. - Musisz udawać, że to tylko sen.
- Nigdy więcej mnie nie zobaczysz. - Idziesz zobaczyć się z matką.
- Nie! Tato nie! - Trzymam cię.
...nigdzie nie idziesz. Rozumiesz mnie?
Nie.
- Nie. - Cass...
Tato.
- Tato. - Cass.
Dobra, koniec przedstawienia.
Idziemy.
Za 10 min. odzyska przytomność.
Już dobrze, Cassandra.
Już dobrze.
Czas wracać do domu.
Cassandra, idziemy do domu.
Już dobrze.
Chodź, kochanie.
O tak.
Tak dobrze.
Mam nadzieję, że nie myśli pan, że unikam pana telefonów.
Ja już rozmawiałam z dwoma pańskimi kolegami.
Wiem, rozumiem.
I powiedziałam im,
że nie mam pojęcia jak ta kobieta znalazła się na balu dobroczynnym.
Musi pan rozumieć, że to wydarzenie publiczne.
Proszę mi powiedzieć, jaki miała pani
kotakt z tą kobietą, kiedy ta się do pani przysiadła?
Prawie z nią nie rozmawiałam.
W całym pomieszczeniu było tylko jedno wolne miejsce
i ta kobieta je zajęła.
Detektyw Dunlop miała przyjść z gościem.
Tak. My...
Zdecydowała, że pójdzie sama.
- Więc to pan...? - Tak.
Czy ta tajemnicza kobieta
mogła skądś wiedzieć, że pan nie przyjdzie?
Przepraszam, to pan jest detektywem.
Proszę mi powiedzieć coś więcej o tej kobiecie?
Jakieś szczegóły, cokolwiek?
Widziała pani, jak wychodziły?
Widziałam ich plecy.
Ale w tym czasie rozmawiałam z kimś innym.
Wydaje mi się, że kobieta zaproponowała, że podwiezie detektyw Dunlop.
Nie wydało się to pani podejrzane?
Podejrzane?
Obca kobieta proponuje policjantce podwiezienie?
Ale ona go potrzebowała.
Była sama, w końcu.
Halo?
Jest tam ktoś?
Halo?
A tak, wiem.
Była pani bardzo wyrozumiała i doceniam to.
Naprawdę. Nie wie pani, gdzie ona jest?
- Nie. - A gdzie teraz pracuje?
Linda dbała, żeby wisiały zawsze...
- Teraz nie wiszą. - Mówiłem...
- Nie pracuje tu od roku. - Rozumiem.
Wieszam je, dobrze? Dziękuję.
- Co cię tak śmieszy? - To nie trik, to sztuczka.
Sztuczka, której nie potrzebujemy.
Dzień, w którym mnie straciłeś. Czy to był trik?
A może sztuczka to lepsze słowo? Jeden czarny, jeden biały.
Obiecał mi, że nie będzie jeździł z nikim innym.
Byliśmy tak dobrzy, że nie potrzebowaliśmy niczego takiego, żeby przyciągnąć uwagę.
Obietnica została złożona.
Czy jej dotrzymano?
Nicole, jakie to było uczucie.
spać w porzuconym vanie...
w 14-te urodziny?
Czy to ci to przypomina?
Przepraszam, jeśli szczegóły się nie zgadzają.
Ale nie zdradziłaś mi koloru samochodu, więc...
uznałem, że żótły buduje napięcie.
Powiedz mi, czy przypomina to tamto doświadczenie?
Zacznij rozmyślać o szczegółach, bo mogę nie wrócić.
Przepraszam, ale nie powinna pani...
W jakich pokojach pani pracuje?
Każdym na tym piętrze.
Cześć, kochanie.
Czy mógłbyś wpaść teraz do domu?
- Do domu? - Musimy porozmawiać.
O czym?
Po prostu przyjedź.
Dobrze. Będę za kilka godzin.
- 3 kamery. - Nie możemy namierzyć adresu.
- W każdym pokoju, w którym Tina pracuje? - Tak.
- Co jest grane? Jakieś pomysły? - Tak, zbrodnia z dreszczykiem.
Gdzie ten dreszczyk?
Obserwowanie, jak matka rozpacza.
Niezły pomysł na reality show.
Słuchajcie. Macie dzieciaka.
Więc dlaczego nie podglądać matki? Zwycięstwo całkowite.
- Filiżanka. Dziecięcy mleczak. - Szczotka do włosów. Wiatraczek.
8 lat po porwaniu?
Może obserwowali przez ten cały czas.
Profil porywacza dzieci już znamy.
Delektowanie się cichą rozpaczą matki.
To coś innego.
Co masz na myśli, Sam?
Jest porywacz i jest obserwator.
Lub obserwatorzy.
Może nawet subskrybenci.
Cała nowa klasa zboków.
Idziemy.
Cześć.
Witaj, Matthew.
Co jest grane?
Porozmawiajmy przez kilka minut.
Nie mam nic do powiedzenia.
Proszę?
Nicole myśli, że oni mogli...
mnie obserwować.
Kto cię obserwował?
Wygląda na to, że porywacze nie są tak daleko.
Nicole znalazła ukryte kamery w moich pokojach.
Czemu?
Może ty masz pomysł.
Nie mam żadnego.
Zatrzymałeś mleczaki Cass?
Co?
Tina znalazła mleczaki
i trochę innych rzeczy. - Jakich rzeczy?
Trofeum. Takie, jakie wygrała.
Zęby.
- Czy są jej? - Czemu myśli pan, że są jej?
Jeśli nie są jej, to po jaką cholerę w ogóle o nich rozmawiamy?
Nie będę rozmawiać z tym...
Wynocha z mojego domu. Już.
Czego ode mnie chcecie?
Zęby umieszczono w pokojach,
pod poduszkami.
Jakby je zostawiono dla Wróżki Zębuszki.
Jak to robiliśmy z Cassie.
Pytaliście Wróżkę Zębuszkę?
- Śmieszy to pana? - Tak. Trochę...
jak długo to już trwa?
Czemu mi nikt nie powiedział?
Czemu miałabyś mi powiedzieć?
Po co prosić mnie o pomoc. Tak świetnie sobie radzicie.
To tylko 8 lat.
Nawet nie potraficie robić swojej roboty. Tylko nastawiacie żonę przeciw mnie.
Myślisz, że ja to zrobiłem? Myślisz, że
umieściłem tam kamery? A potem.....co?
Tina.
Panie Lane,
czy jest coś, o czym pan nie mówi?
Nie!
To co teraz?
Aresztujecie mnie? Dalej, śmiało.
Jeśli myślicie, że ja to zrobiłem... aresztujcie mnie.
co to, kapliczka?
Jest tak wielu ludzi z przeszłości.
Jill z drużyny piłkarskiej. Moja przyjaciółka, Karen. Albert
A teraz kiedy nie mogę widzieć mamy, potrzebuję
nowych doświadczeń. Potrzebuję inspiracji.
Ta...
Pamiętasz tę historię o trofeum?
Jak podjechałam do mamy i wręczyłam je jej?
Pamiętasz, jak cię to poruszyło?
Chcę to poczuć.
Mówiłeś, że to najlepsza historia, jaką ci opowiedziałam.
Tak było.
Więc czemu nie zrobić tego lepiej?
Jak?
Zastanawiam się, czy zatrzymałeś trofeum, czy Cass je wzięła.
- Do czego to? - Piszę artykuł o tym, jak porwanie
dzieci wpływa po latach na...
To brzmi jak kompletna bzdura.
- Nie, to bardzo poważny temat. - Przyjeżdża tu pani po 8 latach
i wywleka sprawę Cass?
Jestem ciekawa, jak to wpłynęlo na twoje życie.
Wpływ na moje życie. Co pani chce wiedzieć?
Chcę się dowiedzieć o to trofeum.
- Czy je zatrzymałeś. - Nie.
Wystarczy. To jakaś bzdura.
- Zatrzymałeś trofeum? - Tak zatrzymałem trofeum.
Widzę, że cię zdenerwowałam.
- Nie zadam więcej pytań. - Świetnie. Skończyliśmy?
- Tak. Dziękuję za twój czas. - Zajebiście. Dzięki.
Albert?
Kto to?
Jakaś porąbana suka wypytywała o Cass.
- Tak?
Nie wiem kto tu teraz dowodzi.
Zawsze rozmawiałem z Nicole Dunlop. To pilne.
Kto mówi?
Matthew Lane.
- Ojciec Cass Lane. - Wiem kim pan jest.
Znalazłem ich.
Ludzi, którzy porwali mi córkę,
Są w jadłodajni przy drodze nr 15.
Ogląda pan dużo filmów ostatnio?
Słuchaj mnie pan. Ci ludzie mają moją córkę.
Widziałem ją. Spotkałem się z nią.
Ona żyje.
Niech pan słucha uważnie.
Mam telefon z GPSem. Podłożę im w samochodzie.
Wyślę panu numer.
Podrzucę im go do samochodu a wy go namierzycie.
Będzieci mogli ich znaleźć
jeśli mi się coś stanie.
Czy mogę zadać panu kilka pytań?
- O? - O Cass Lane.
- Dobra. - Piszę artykuł o dzieciach...
które zniknęły i wpływie tego na życie ludzi.
- Matthew Lane właśnie dzwonił. - Wiem, słyszałem.
Co jest między wami?
Uważa, że spotkał faceta,
który porwał jego córkę.
I podrzuci mu telefon.
Mam to sprawdzić?
Tak.
Hej! Odłóż to!
- To moja córka. - Nie obchodzi mnie to, powiedziałem odłóż to!
Mam zadzwonić po gliny?
Tak. Dzwoń pan po gliny.
Zrób to.
Widzicie tę dziewczynkę?
Straciłem ją kilka kilometrów stąd, w miejscu jak to.
To okropne.
Tak, to okropne.
Wszedłem do sklepu i jak wyszedłem, to jej nie było.
Tak po prostu.
8 lat temu.
Szukam jej od 8 lat.
Bez skutku?
Bez skutku.
Czy to nie okropna historia?
Wiecie co?
Policja myśli, że jestem w to zamieszany.
Że ją sprzedałem.
- Komu? - Potworom.
Jak mógłbym to zrobić?
Jestem jej ojcem. Jej tatą.
Moim zadaniem jest ją bronić. Kochać ją.
Oczywiście.
Tak bardzo za nią tęsknię.
- Wezwałem policję. A teraz wynocha. - Wezwał pan policję?
Policja to banda bezużytecznych kretynów
prawdziwe potwory.
Siedzą w tym razem z sędziami, prawnikami i księżmi
i wszystkimi ludźmi, którym powinniśmy ufać.
Oni wiedzą, gdzie jest Cass.
To oni ją trzymają.
Zabrał mój telefon.
Hej!
Musimy cię przenieść.
Zostaw ją!
Stój!
Nie ruszaj się!
Stój bo strzelam!
Gdzie ona jest?
Gdzie jest Nicole? Odpowiadaj!
Gdzie?
W vanie. Obchodzi 14 urodziny.
14 urodziny? O czym ty mówisz?
Gdzie jest ten van?
I tak go znajdziemy, gadaj!
Gdzie jest ten van?
Mów gdzie on jest.
Gdzie?!
Cassie?
Tato...
Kochanie!
Nie poddaliście się przez wszystkie te lata.
To nie tylko dla was, to było też dla Nicole.
Dla jej ducha.
To było dla niej ważne.
Znajdą ją. Wiem, że tak.
Wasza drużyna jest tak blisko.